Malhelo Malvenko

Ogórki w formalinie

Śmiech i łzy

© Malhelo Malvenko, 2023

„Ogórki w formalinie” to zbiór wierszy, w których życie przedstawione zostało z wielu różnych perspektyw.

Autor dowodzi, że emocje są indywidualnym doświadczeniem każdego człowieka oraz kwestionuje status quo. Jedną z najbardziej uderzających cech książki jest wykorzystanie satyry w celu ośmieszenia ludzkich słabości.

Niezależnie od tego, czy stawiamy czoła własnym wadom, czy zmagamy się z niepewnością losu, książka oferuje bardzo potrzebną każdemu z nas dawkę humoru oraz wzruszeń.

ISBN 978-83-8351-010-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Ogórki w formalinie

2. Cz.1. Śmiech

1. Poezyjo!

2. Pokraka

3. Lodówka

4. Pan wróbelek

5. Podłe chwile

6. Pusta głowa

7. Pada deszcz

8. Ambaras

9. Metka

10. Bajer

11. Czas

12. Usterka

13. Erotyk za piątaka

14. Zauroczenie

15. Kawka

16. Krótki wiersz o pokoju

17. W pracy

18. Ogórki w formalinie

19. Noc

20. Liść

21. Nie lubię

22. Klątwa

23. Tolerancja

3. Cz. 2. Łzy

1. Skończone

2. Słowik

3. Chciałbym wierzyć

4. Droga

5. Czas kąsa drzewa

6. Do Brata Mniejszego

7. Kiedyś

8. Niczym jestem

9. Kwiatki

10. Nienawiść

11. Nikt nie wie

12. Pytanie (pamięci Meli)

13. Za tęczowym mostem

14. Atomy

15. Studnie

16. Za cenę

17. Śmierć

18. Susza

19. Ta

20. To, czego się boisz

21. Uwalniam się

22. Wierzchołki marzeń

23. Ludzkie śmieci

24. Być nikim

25. Ostatni wiersz

Cz.1. Śmiech

Poezyjo!

Ach, wzniosła Poezyjo!

Ucichłaś w mej głowie,

próżno ciebie szukać

w rymowanym słowie.

Przyjdź do mnie!

Ozłoć wyblakłe wersety.

Tchnij w moje wiersze

dziś ducha poety.

Rzecze Poezyja:

— Bujaj się leszczu!

Szukaj natchnienia

w słońcu i w deszczu,

w uśmiechu brata,

w  kwiecistym krzewie,

w ptaszku, co przysiadł

właśnie na drzewie.

Mnie — Poezyję, zostaw

w spokoju.

Nie mam, dla takich

jak ty, nastroju.

Pokraka

Patrzę na siebie i nie dowierzam,

że Bóg mógł stworzyć tę pokrakę.

W proces kreacji wkradł się błąd,

niedopatrzenie jakieś.

Neuronem myśl mi jedna płynie,

że to nie Bóg mnie stworzył,

lecz zwykli ludzie, bym wśród nich

swojego kresu dożył.

Cóż, ewolucjo, uczyniłaś,

że los nasz marny taki?

Choć mieszasz w genach

całe  wieki, wciąż rodzą się

pokraki.

Lodówka

Nigdy nie patrzysz na mnie tak czule,

jak na nią każdego ranka.

To twój azymut w codzienności,

to twoja jest wybranka.

Ma w sobie światło, bogate wnętrze,

rozbudza wielki głód

i nie przeszkadza ci ani trochę

jej obojętność i chłód.

Kiedyś nadejdzie taki dzień,

że będzie świecić pustkami.

Zostanie nam tylko kosz cebuli,

byśmy mogli upić się łzami.

Pan wróbelek

Pan wróbelek miał żon wiele.

W świątek, piątek i niedzielę

zmieniał je jak rękawiczki.

Dziwił kruki, gorszył zniczki.

Dzięcioł myślał: „Ja dzięciolę!

Co on robi tam na dole?

Na gałęzi tylko siedzi,

o amorach wiecznie bredzi.

Nie ma czasu na jedzenie,

stąd jest znane powiedzenie,

że jesz tyle, co wróbelek,

gdy miłości masz zbyt wiele”.

Tak rozmyślał dzięcioł Felek

i zapragnął mieć wesele.

Zaczął nagle szukać żony.

Biegał, latał w różne strony.

Drzewa tak się wystraszyły,

że aż liście pogubiły!

Dzięcioł Felek przestał jeść.

Ciężko było ów fakt znieść,

że opuści nagle las.

To był dla drzew trudny czas.

Kornik bardzo się ucieszył:

„Oby Felek się nie śpieszył,

albo lepiej — nie powrócił,

gdyż mój spokój to zakłóci”.

Jednak stało się inaczej,

dla kornika gorzej raczej:

Felek wrócił, lecz nie sam.

Bębnął: „Żonę piękną mam

i już nigdy jej nie zmienię.

Kocham żonę swą szalenie!”.

Wróbel tego nie rozumie.

Może kochać on nie umie?

Jednak to nie moja sprawa.

Jest wesele, jest zabawa!

Biedak wróbel został w domu.

Chlipał w kącie po kryjomu:

„Jak tu lecieć na wesele,

kiedy ma się żon zbyt wiele?”.

Podłe chwile

Już człowieka nic nie cieszy,

kiedy nie chce mu się grzeszyć.

Nic nie sprawia mu radości,

nawet przyjazd miłych gości.

Zaszyłby się gdzie w kąciku

i popłakał sobie cicho,

ale wciąż go ktoś nachodzi.

Drzwi zatrzasnąć się nie godzi.

Dnia pewnego nie wytrzymał,

swojej złości nie zatrzymał

i powiedział: „Spier***ajcie

i już nigdy nie wracajcie”.

Oburzenia nie ma końca,

jednak znalazł się obrońca

— wujek Franek, co ma dość,

bo mu ciotka daje w kość.

Kuzyn Grzesiek też rozumie,

lecz zbuntować się nie umie.

Jego żona ciągle zrzędzi,

więc w piwnicy bimber pędzi.

Prawie każdy ma pod górę,

więc krzyknijmy wszyscy chórem:

Podłe chwile spier***ajcie

i już nigdy nie wracajcie!

Pusta głowa

— Spójrz, jestem boska!

Czego szukasz w tłumie? —

— powiedziała panna

o małym rozumie. —

— Ty masz wielki skarbiec,

będę w nim klejnotem.

Zostańmy więc parą!

— I co będzie potem?

Ta ciągnęła dalej:

o swojej urodzie,

jaki kolor szminki

jest obecnie w modzie,

że zrobiła rankiem

selfie dość udane,

że zjadłaby trufle

jutro na śniadanie.

Lecz nagle z ust jego

padły takie słowa:

— Przeraża mnie, lalko,

twoja pusta głowa.

Pada deszcz

Pada deszcz, pada deszcz…

Czyści szyby z ptasich kup,

a ja siedzę przed ekranem

i jem czipsy:

chrup, chrup, chrup.

Pada deszcz, pada deszcz:

dzyń, dzyń dzyń,

chlup, chlup, chlup...

Kropla dudni w brudne szkło

i już nie ma ptasich kup.

Ambaras

Szepnąłem dziewczynie:

„Pokochaj mnie, proszę”.

Ta, w odpowiedzi, wcisnęła mi

w dłoń dwa miedziane grosze

i odwróciła się na pięcie…

Rzuciłem więc na nią zaklęcie.

Miała obdarzyć mnie uczuciem,

ale inaczej się stało:

jej zaklęte serce zakochać się bało.

I tak rzuceni w objęcia samotności,

nie zaznaliśmy już smaku miłości.

Metka

Stałeś obok dzisiaj w mięsnym:

uśmiech Brada, długie pejsy…

Wciąż zerkałeś w moją stronę.

Serce biło jak szalone.

Gdy podszedłeś do mnie nagle,

chciałam uciec, zwinąć żagle,

jednak coś mnie zatrzymało…

Pozwoliłam, by się działo:

może spacer, później kawa…

— Metka dynda ci z rękawa —

— powiedziałeś, szynkę wziąłeś

i za drzwiami gdzieś zniknąłeś.

Bajer

Mądry człeku, nie bądź frajer!

Tu się liczy dobry bajer.

Bajerują politycy, dziennikarze

i prawnicy.

Dobrze wiemy: wszyscy kłamią.

Jak się sprzedać, głowę łamią.

Nie bądź głupi, wymyśl bajer.

Mądry człeku, nie bądź frajer!

Lecz pamiętaj: w każdej bajce

ziarno prawdy zwykle mieszka

i dwie strony ma moneta —

— z jednej orzeł, z drugiej reszka.

Czas

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.