Michelle de Vesper

Odzyskać umysł

Sztuka Krytycznego Myślenia w Erze Dezinformacji

Korektor Joanna Ewa Wieczorek

© Michelle de Vesper, 2025

Książka Odzyskać Umysł — Sztuka Krytycznego Myślenia w Erze Dezinformacji, to przewodnik po labiryncie współczesnych technologii intelektualnych. W dobie nadmiaru informacji tak ważne staje się krytyczne myślenie oraz zdrowy rozsądek, które pozwalają na obronę przed dezinformacją, manipulacją i konformizmem.

Polecana również Rodzicom.

ISBN 978-83-8414-495-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Odzyskać umysł

2. Wstęp

3. Rozdział 1: System Pruski — korzenie edukacji i jej wpływ na wolność myślenia

4. Rozdział 2: System Pruski. Analiza historycznego dziedzictwa

5. Rozdział 3: Różnorodność i otwartość — klucze do rozwoju społeczeństw i edukacji

6. Rozdział 4: Rozwiązania istnieją — od schematów do innowacji sprzeczności

7. Rozdział 5: Wolność jako odwaga

8. Rozdział 6: Właściciele mediów — czy naprawdę mamy wolną rękę?

9. Rozdział 7: Człowiek — często nieświadomy i bezsilny wobec manipulacji

10. Rozdział 8: Rozsądek finansowy

11. Rozdział 9: Big Tech — Wielki wpływ?

12. Rozdział 10. Prawa i wolności obywatelskie w erze cyfrowej

13. Rozdział 11: Konstytucja

14. Rozdział 12: Cyfryzacja

15. Rozdział 13: Rola rodziców w kształtowaniu krytycznego myślenia

16. Zakończenie

17. Ważne przypisy i źródła

1. Bibliografia

18. Prawa autorskie

Wstęp

W świecie pełnym sprzecznych informacji, manipulacji i politycznej poprawności nasze myślenie i wolność słowa stają się coraz bardziej zagrożone. Bez tabu, sztampy i politycznej poprawności — to wyzwanie, które stawiam sobie i Tobie. Pojawia się pytanie: czy potrafimy zachować własny umysł, krytycznie analizować otaczającą rzeczywistość i nie dać się zwieść fałszywym narracjom?

Polityczna poprawność, choć często ma na celu ochronę uczuć i unikanie krzywdy, w wielu przypadkach ogranicza naszą wolność wypowiedzi. Zamiast wyrażać własne zdanie, boimy się być sobą, obawiając się reakcji innych. W tym kontekście nasuwa się pytanie: czy nie tracimy czegoś bezcennego, gdy rezygnujemy z własnej autentyczności? Czy nie zatracamy się w schematach i oczekiwaniach narzucanych przez społeczeństwo?

„Być albo nie być…” — ta słynna myśl Szekspira nabiera dziś szczególnego znaczenia. W świecie, gdzie z jednej strony narzucane są jakieś normy, a z drugiej bombarduje nas fala sprzecznych informacji, warto zadać pytanie: co tak naprawdę oznacza wolność? Dlaczego rezygnujemy z niej nie tylko w sferze słowa, ale także w myśleniu, wyborach i postawach? W imię czego odpuszczamy własną autonomię? I co możemy zrobić, aby ją odzyskać i utrzymać?

Wiem, że każdy człowiek ma w sobie potencjał zmiany — wystarczy odrobina odwagi, by krytycznie spojrzeć na otaczającą rzeczywistość i odważnie wyrazić własne poglądy. Jednak najpierw musimy zacząć od siebie, od refleksji nad własnym umysłem i sercem. To od nas zależy, czy potrafimy odróżnić prawdę od fikcji i czy wytrwamy w dążeniu do wolności myśli.

Od systemu nauczania do własnej refleksji

Rozpocznę od spojrzenia na system edukacji, który od lat kształtuje nasze myślenie i postawy. Pamiętam, jak jako dziecko zastanawiałam się, czy to, czego mnie uczono, ma sens. Nie chodziło jedynie o umiejętności praktyczne, lecz o wzorce i schematy narzucone jako podstawowe filary myślenia.

Czy system szkolny nie tworzy z nas kopii powielających te same schematy? Czy nie decyduje on o tym, jak myślimy, czujemy i jakie wartości przyjmujemy za własne? Podkreślam, że krytyczne myślenie jest naszą tarczą w świecie manipulacji i fałszywych informacji. Analiza, zdrowy rozsądek i umiejętność kwestionowania tego, co podaje się nam jako prawdę, to nie modne hasła — to konieczność. Żyjemy w czasach, gdy przetrwanie zależy od zdolności odróżniania informacji prawdziwych od fałszywych. Fake newsy, dezinformacja, manipulacje — to narzędzia, które mogą służyć zarówno władzy, jak i korporacjom, próbującym kontrolować nasze umysły.

Czy jednak żyjemy tylko dla przetrwania? Nie powinniśmy zapominać o wyższych celach — rozwoju, wolności i prawdzie. Chcę, abyś odnalazł/odnalazła w sobie tę siłę, by kwestionować wszystko, co słyszysz i czytasz. To od naszej umiejętności analizy i refleksji zależy, czy uda nam się wyjść z tej gry silniejszymi. Zastanówmy się: co pomaga nam rozwijać potencjał, a co go tłumi? Dlaczego tak łatwo dajemy się wciągnąć w schematy ograniczające naszą wolność? To pytania, na które warto szukać odpowiedzi, bo od nich zależy nasza wolność właśnie.

W tej grze o władzę, pieniądze i umysły, zdolność analitycznego myślenia jest naszą bronią. Przyjrzyjmy się bliżej systemowi edukacji, szczególnie pruskiemu modelowi szkolnictwa, który od lat wyznacza kierunek kształcenia. Warto zrozumieć, że to, czego się nauczyliśmy, odcisnęło piętno na naszym postrzeganiu świata i siebie. Ukształtowało schematy, które dziś powtarzamy, nie zastanawiając się nad ich słusznością. Przygotuj się na podróż ku odwadze, by mówić o tym, co w głowie i sercu. Bez tabu, sztampy i politycznych słuszności. Wolność zaczyna się od odważnego spojrzenia na siebie i świat. To pierwszy krok do odzyskania kontroli nad własnym umysłem.

Prawda i wolność

Ważne jest również pytanie o prawdę. Czy istnieje jedna, uniwersalna? A może to, co uważamy za prawdę, jest tylko naszym wyobrażeniem? Każdy z nas nosi własną wersję prawdy, co czyni świat bogatszym, ale i bardziej nieprzewidywalnym. W tej grze, o której mówimy, prawda jest fundamentem. To ona wyznacza granice i cele naszej walki o wolność myśli. Edukacja od lat służy głównie przygotowaniu młodego człowieka do pełnienia określonych funkcji społecznych. Eliminacja analfabetyzmu to krok naprzód, ale często odbywa się kosztem rozwoju samodzielnego, niczym niezmąconego myślenia i osobistej refleksji. Zmiany, które zaszły, mają swoje konsekwencje — ukształtowały schematy, w których funkcjonujemy do dziś. Dlatego tak ważne jest, abyśmy sami zaczęli od siebie i od własnego umysłu.

Odzyskać umysł i nauczyć się sztuki krytycznego myślenia to nasz obowiązek wobec siebie i przyszłych pokoleń. W czasach, gdy dezinformacja zagraża naszej wolności, musimy być czujni i odważni. Tylko świadome spojrzenie na świat pozwoli nam wyjść z tej gry silniejszymi i bardziej wolnymi. Nie bójmy się mówić, kwestionować i myśleć samodzielnie — to właśnie jest prawdziwa wolność i siła naszego umysłu.

Rozdział 1: System Pruski — korzenie edukacji i jej wpływ na wolność myślenia

Edukacja od zarania dziejów odgrywała kluczową rolę w kształtowaniu społeczeństw, ich wartości, tożsamości i przyszłości. Jednakże nie każda forma nauczania była wyłącznie narzędziem poznawczym — niektóre systemy miały głębszy, strategiczny cel. Przykładem takiego systemu jest edukacja w Prusach, wprowadzona na początku XIX wieku przez Fryderyka Wilhelma III. Nie była to jedynie metoda przekazywania wiedzy, lecz narzędzie do kształtowania charakteru, lojalności i postaw społecznych, które miały służyć umocnieniu państwa i utrzymaniu jego władzy.

W czasach, gdy Europa pogrążona była w wojnach napoleońskich, Prusy dostrzegły potencjał edukacji jako instrumentu budowania siły narodowej. To w szkołach szukano fundamentów lojalności, posłuszeństwa i poświęcenia, mających ugruntować autorytet władzy i zjednoczyć społeczeństwo wokół wspólnych celów.

Młodym pokoleniom wpajano nie tylko wiedzę z zakresu historii czy nauk ścisłych, ale także silne przekonanie o nadrzędności państwa, o obowiązku służenia mu z dumą i oddaniem. Społeczeństwo miało być posłuszne i nie stawiać problemów, a system edukacyjny miał to zagwarantować, przyjmując go bezkrytycznie. Czy celem nie było wzmocnienie autorytetu, utrzymanie porządku oraz podkreślenie roli państwa jako głównego filaru życia społecznego?

Reforma ta miała głęboki, emocjonalny wymiar. Nie chodziło wyłącznie o przekazywanie wiedzy, lecz także o budowanie poczucia wspólnoty, dumy narodowej i lojalności wobec narodu. Dzieci uczono, że ich przyszłość jest ściśle związana z wielkością Prus. Dyscyplina, rygorystyczne standardy programów i nauki miały kształtować charakter oraz poczucie obowiązku wobec dobra wspólnego. Każda lekcja, każdy element programu edukacyjnego miał wzmocnić fundamenty silnego i zjednoczonego narodu pruskiego. Szkoły stały się miejscami nie tylko nauki, lecz także przestrzeniami, w których zaszczepiano w dzieciach ducha patriotyzmu i lojalności wobec państwa.

Publiczne szkoły otwierały swoje drzwi dla dzieci z różnych warstw społecznych, dając im szansę na lepszą przyszłość. Jednocześnie tworzyły wspólnotę opartą na wspólnych wartościach i tożsamości. Edukacja patriotyczna, oparta na nauce historii Prus i wartościach militarnych, miała wywołać w uczniach dumę i poczucie silnej przynależności do narodu. Celem było wzbudzenie emocjonalnej więzi z narodem, która miała prowadzić do powstania lojalnego i oddanego społeczeństwa. Za tym systemem kryła się także głęboka troska o stabilność, bezpieczeństwo i przyszłość państwa — wszystko to miało służyć utrzymaniu porządku i władzy.

Fundamenty tego systemu były świadomie tworzone tak, by przetrwały pokolenia. Jednak z upływem czasu zaczęły napotykać opór jednostek myślących i krytycznych. Ograniczenie wolności myślenia, narzucanie jednolitych wartości oraz wykluczanie indywidualności zaczęły budzić sprzeciw. W szkolnych murach pojawiło się ryzyko utraty własnej tożsamości, własnych poglądów i niezależności myślenia. To zjawisko budziło coraz większe obawy, szczególnie wśród tych, którzy dostrzegali, że edukacja może stać się narzędziem nie tylko rozwoju, lecz także opresji.

Podsumowując, system pruski był nie tylko narzędziem edukacji, lecz także narzędziem kształtowania społecznych i narodowych wartości, które miały służyć utrzymaniu autorytetu i stabilności państwa. Jednak jego głęboki, patriotyczny charakter, choć skuteczny w budowaniu lojalności, niósł ze sobą także ryzyko ograniczenia wolności myślenia i wyrażania własnych przekonań.

W kolejnych rozdziałach przyjrzymy się, jak te fundamenty wpływały na indywidualność i czy możliwe było zachowanie własnej tożsamości w ramach tego systemu.

Przyjrzyjmy się także początkom obcego omawianego tutaj systemu, który wkroczył do Polski.

Rozdział 2: System Pruski. Analiza historycznego dziedzictwa

System Pruski, znany również jako system forteczny i militarno-inżynieryjny, stanowi jedno z najbardziej znaczących, a zarazem kontrowersyjnych dziedzictw pruskiej polityki administracyjno-militarnych wpływów na ziemiach polskich. Jego implementacja na terenach Rzeczypospolitej, szczególnie podczas rozbiorów, odzwierciedla nie tylko procesy inżynieryjne i organizacyjne, lecz także polityczne i kulturowe przekształcenia, które miały dalekosiężne konsekwencje dla rozwoju Polski. Analiza tego zjawiska z perspektywy krytycznego historyka pozwala dostrzec zarówno aspekty techniczne, jak i polityczne, a także ocenić, na ile system ten wpłynął na kształtowanie się polskiej infrastruktury i administracji.

Rozbiory i narzucenie pruskich wzorców

Najważniejszym momentem przenikania systemu pruskiego do Polski były rozbiory, które nie tylko podzieliły terytorium Rzeczypospolitej, lecz także narzuciły nową strukturę organizacyjną. Wprowadzenie pruskich rozwiązań administracyjnych i militarnych na zaanektowanych obszarach stanowiło formę technokratycznej dominacji, która miała na celu unifikację i kontrolę nad nowo powstałymi prowincjami. Jednakże krytyka tego podejścia wskazuje, że choć system ten był skuteczny w kontekście pruskim, jego adaptacja na polskich ziemiach często spotykała się z oporem i nie przynosiła trwałych rezultatów, a w wielu przypadkach prowadziła do rozbicia lokalnych tradycji i struktur społecznych.

Inżynieria i urbanistyka jako narzędzie dominacji

Pruski system inżynieryjny, obejmujący szkolenia, fortyfikacje i urbanistykę, został wprowadzony na ziemiach polskich głównie jako narzędzie wojskowej przewagi. Budowa fortyfikacji, modernizacja infrastruktury drogowej i mostowej według wzorców pruskich miały podnieść zdolności obronne i militarne Prus, lecz równocześnie przyczyniły się do przekształcenia przestrzeni miejskiej i wiejskiej. Krytyczne spojrzenie na ten aspekt wskazuje, że te rozwiązania, choć technicznie zaawansowane, często ignorowały lokalne warunki geograficzne i społeczne, co czyniło je nie zawsze efektywnymi i trwałymi. Co ważne, ich implementacja często służyła celom imperialnym, a nie poprawie warunków życia polskiej ludności.

Edukacja i technologia jako narzędzie kontroli

Pruski system szkolenia inżynieryjnego i edukacji technicznej odgrywał kluczową rolę w kształtowaniu nowoczesnej armii i infrastruktury. Jednakże, wprowadzanie pruskich wzorców edukacyjnych miało także wymiar polityczny, mający na celu podporządkowanie lokalnych elit i zniszczenie tradycyjnych struktur kulturalnych. Krytykowane jest to jako forma kulturowej dominacji, która dążyła do wyeliminowania polskiej tożsamości poprzez narzucanie obcych wzorców edukacyjnych i technicznych.

Dziedzictwo i kontrowersje

Podsumowując, system pruski, choć technicznie zaawansowany i skuteczny w kontekście militarno-inżynieryjnym, jest również przykładem narzędzia imperialnej ekspansji i kulturowej dominacji. Jego wpływ na Polskę był wieloaspektowy: od rozbudowy infrastruktury, przez reformy administracyjne, po próbę narzucenia obcej tożsamości technicznej i organizacyjnej. Krytyczna ocena wskazuje, że choć nie można zaprzeczyć jego znaczeniu dla rozwoju technicznego, to równocześnie należy dostrzec jego kontrowersje i negatywne skutki dla lokalnej tożsamości i samodzielności.

Rozdział 3: Różnorodność i otwartość — klucze do rozwoju społeczeństw i edukacji

Nelson Mandela powiedział kiedyś, że „Różnorodność jest bogactwem, które wzbogaca całą społeczność”. To zdanie doskonale oddaje istotę tego, jak ważne jest akceptowanie i promowanie różnorodności w różnych dziedzinach życia, szczególnie w edukacji. Współczesny świat jest pełen przykładów, jak różne kraje czerpią inspirację z odmiennych źródeł, aby tworzyć systemy sprzyjające rozwojowi ludzi.

Na przykład Niemcy i Szwajcaria łączą tradycję pruską z doświadczeniem zawodowym, co pozwala na kształtowanie specjalistów gotowych do pracy i ceniących solidne fundamenty. Z kolei Skandynawia stawia na równość, radość z nauki i akceptację różnorodności, tworząc środowiska sprzyjające zarówno indywidualnemu rozwojowi, jak i harmonii społecznej.

Te przykłady pokazują, że istnieje wiele dróg do osiągnięcia wspólnego celu — społeczeństw, w których ludzie są otwarci, świadomi swojej tożsamości i potrafią funkcjonować w zróżnicowanym społeczeństwie. Jednak w dzisiejszych czasach systemy edukacyjne często są zdominowane przez standaryzację i biurokrację. Chociaż pomagają utrzymać porządek, mogą ograniczać kreatywność uczniów i ich możliwość wyrażania siebie. Dlatego warto poszukiwać złotego środka — rozwiązań, które pozwolą zachować spójność systemu, a jednocześnie zapewnią przestrzeń dla rozwoju talentów i indywidualnych pasji.

Edukacja powinna być harmonijnym połączeniem rozumu i serca, wspierającym rozwój pełni ludzkiego potencjału. Warto rozważyć alternatywne modele nauczania, takie jak szkoły typu Waldorf czy Montessori, które skupiają się na rozwoju emocjonalnym i kreatywności uczniów. W takich placówkach uczniowie mogą czuć się swobodnie, wyrażać siebie i odkrywać własne pasje. To wyzwanie zarówno dla nauczycieli, jak i rodziców, ale efekty mogą być niezwykle satysfakcjonujące. Edukacja powinna obejmować nie tylko aspekty racjonalne, ale także wymiar emocjonalny, bo właśnie to wspiera pełny rozwój dzieci i młodzieży.

Statystyki pokazują, że w Polsce działa około 200–250 placówek Montessori, obejmujących szkoły podstawowe, przedszkola i licea. Na świecie jest ich ponad 20 000 w ponad 110 krajach. Szkoły Waldorf są mniej liczne — w Polsce od 20 do 30 placówek, a na kontynentach przekraczają 1200. Mimo to stanowią niewielki odsetek wśród dzieci w wieku szkolnym. Rodzice często podkreślają, że inwestycja w edukację alternatywną wiąże się z wyzwaniem finansowym, ale cenią możliwość zapewnienia dziecku bardziej wspierającego i inspirującego środowiska rozwoju.

Po omówieniu obecnych modeli edukacji przechodzimy do wizji edukacji przyszłości, która powinna opierać się na zasadach otwartości, różnorodności i innowacyjności, by skutecznie przygotować kolejne pokolenia do wyzwań nadchodzących lat.

Rozdział 4: Edukacja przyszłości — od schematów do kreatywności

Przeszłość, na przykład pruski system edukacji, miała swoje zalety w budowaniu poczucia wspólnoty i lojalności. Jednak często wymuszała posłuszeństwo i podporządkowanie się normom, co tłumiło emocje i potrzeby. Taki system narzucał przekonanie, że jednostka jest mniej ważna od wspólnoty, co prowadziło do utraty tożsamości i autonomii. Standaryzacja i uniformizacja osłabiały indywidualność i mogą powodować, że młodzi tracą zdolność do samodzielnego myślenia i wyrażania własnych poglądów. To z kolei może prowadzić do problemów emocjonalnych, izolacji i braku autentyczności, co ma poważne konsekwencje dla ich przyszłości.

Presja społeczna i narzucone normy konformizmu często sprawiają, że młodzi zamykają się w sobie, tłumiąc własne pragnienia i uczucia. To prowadzi do frustracji, lęków i poważniejszych problemów psychicznych. Brak możliwości bycia sobą i wyrażania siebie sprzyja podziałom społecznym, pogłębia nieufność i brak empatii. Odwaga do kwestionowania utartych schematów jest kluczowa dla rozwoju społeczeństwa, ponieważ w dialogu i wzajemnym szacunku można budować mosty, które łączą, a nie dzielą.

Niestety, istnieją obawy, że zmiany w systemie edukacji mogą zagrozić istniejącym strukturom władzy i hierarchiom. Rządy i elity mogą obawiać się utraty kontroli, kosztów czy ryzyka, dlatego niechętnie inwestują w nowoczesne modele. Tradycyjne wartości, kultura i polityczne interesy często stoją na przeszkodzie reformom. Jednak ważne jest, aby rozpoznawać, że decyzje polityczne i kulturowe mają ogromny wpływ na kształtowanie społeczeństw i ich rozwój. Dążenie do tego, by edukacja była narzędziem wspierającym wolność, różnorodność i otwartość, a nie tylko odzwierciedleniem interesów mocnych, jest kluczowe.

Chociaż pruski model był fundamentem budowania narodu i jego siły, jego ograniczenia w zakresie indywidualności i wolności wymagają refleksji i działań na rzecz elastycznych, inkluzywnych rozwiązań. Różnorodność i otwartość to nie tylko wartości, ale konieczność w budowaniu społeczeństw przyszłości, zdolnych do adaptacji i rozwoju w zmieniającym się świecie. Edukacja powinna być przestrzenią, w której każdy może rozwijać talenty, wyrażać siebie i czuć się akceptowanym, bo tylko wtedy można mówić o prawdziwym postępie i harmonii społecznej.

Edukacja szkolna powinna być czymś więcej niż tylko przekazywaniem wiedzy. W świecie pełnym wyzwań i zmian kluczowe jest, aby rozwijała nie tylko umiejętności akademickie, lecz także serca i umysły uczniów. Taki holistyczny model zapewnia lepszy start w dorosłe życie, pełne kreatywności, odwagi i umiejętności kwestionowania schematów. Sir Ken Robinson w książce „Out of Our Minds” podkreśla, że „Sztywność systemów edukacyjnych hamuje kreatywność i rozwój talentów”. To trafne słowa, które oddają istotę problemu. Niestety, badania UNESCO z 2020 roku wskazują, że aż 85% uczniów na świecie odczuwa brak motywacji do nauki w tradycyjnych systemach edukacyjnych. To sygnał, że nasze metody nauczania często nie odpowiadają potrzebom młodych, a ich serca i umysły pozostają niedostatecznie rozwinięte.

Przeszłość naszej edukacji była naznaczona dyscypliną i rygorem. System, choć miał chronić i uczyć porządku, często zamykał drzwi do wyrażania siebie, ograniczał kreatywność i pasje. Jako dziecko czułam się zagubiona wśród reguł, nie rozumiejąc, że to, co wydawało się konieczne, w rzeczywistości tłumiło naturalną radość i ciekawość. W dorosłości dostrzegam, że sztywne ramy, choć miały swoje plusy, potrafiły zabić emocje i indywidualność — to jak zamknięcie w ciasnych ramach, uniemożliwiające pełne rozwinięcie skrzydeł i odkrycie własnej unikalności.

System, choć próbował nas chronić, odbierał jednocześnie odwagę do bycia sobą i wolność wyrażania własnych myśli. Często zastanawiałam się, czy egzaminy i presja nie wywoływały frustracji, pytając siebie: „Czy to wszystko ma sens? Czy wykuwanie na pamięć naprawdę mnie rozwija?” W głębi serca czułam, że schematy te nas usztywniają, a marzenia o wolności i realizacji własnych pasji zostały zagłuszone. To właśnie te schematy sprawiały, że odczuwaliśmy potrzebę ucieczki od własnej natury, choć w głębi serca marzyliśmy o życiu pełnym pasji i autentyczności.

W dzisiejszych czasach, gdy świat pędzi jak szalony, stare metody edukacji okazują się nieadekwatne. Życie wymaga od nas ciągłej adaptacji, a system, którego fundamentem była dyscyplina i rutyna, traci na znaczeniu. Warto odważyć się na zmianę, bo tylko wtedy możemy chronić to, co najcenniejsze — emocjonalną równowagę, pasję i wiarę w siebie. Dotyczy to nie tylko nas samych, ale także przyszłych pokoleń. Marzę, by dzieci nie musiały „walczyć” z presją, lecz mogły rozwijać swoje talenty i marzenia bez obaw o oceny. Chciałabym, aby uczyły się przez doświadczenie, współpracę i kreatywność, a nie tylko odtwarzanie schematów.

Przyszłość edukacji powinna opierać się na różnorodności i otwartości. Elastyczny system, dostosowany do potrzeb każdego ucznia, daje nadzieję, że nauka stanie się miejscem odkrywania, a nie stresem. Potrafimy stworzyć środowisko, w którym różnorodność jest bogactwem, a nie przeszkodą, które inspiruje i uczy wszystkich. Moim marzeniem jest, by przyszłe pokolenia odczuwały, że są akceptowane, rozumiane i wspierane przez mądrych dorosłych. Tylko wtedy edukacja ma szansę być skuteczna i sensowna.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.