Steffen Jacobsen

Odwet

Saga

Odwet

Tłumaczenie Edyta Stępkowska

Tytuł oryginału Gengældelsen

Język oryginału duński

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Copyright © 2014, 2022 Steffen Jacobsen i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726916812

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

Rozerwane ciało męczennika pachnie piżmem.

DOWÓDCA HAMASU, GAZA

17 września
Rok 1434 kalendarza księżycowego

Nabil widział matkę tak wyraźnie, jakby siedziała tam z nimi, w tym obcym pokoju. Poprosił ją o zgodę na to, co musiał zrobić, ale wykrzyczała mu w twarz, że powinien się kierować ludzkim miłosierdziem i nie wchodzić do domu wojny. Że wystarczy już ofiar.

Po tych słowach zwątpił w słuszność swoich racji, aż Fadr potrząsnął nim i go obudził.

– Z kim rozmawiasz? – spytał.

Przyjaciel zapuścił cienkiego wąsa, żeby ukryć źle zszytą zajęczą wargę.

– Z nikim – odparł Nabil.

Matka była tylko złudzeniem. Od kilku tygodni nie dojadał, uprzedzali ich, że mogą się pojawić halucynacje.

Osobiście zakopał w ogródku ciała rodziców i sióstr: Basimy i Farah, pod ruinami ich domu w Damaszku. Atak artyleryjski zmiótł z powierzchni ziemi połowę ulicy, na której dorastał. Wspólnie z imamem Sufjanem obmyli ich, okryli całunami i zmówili Salat al-Janazah, modlitwę za zmarłych.

Zaraz potem Nabil przystał do bojowników. Dziesiątki tysięcy jego rodaków zamordowano, miliony straciły dach nad głową, a UE, NATO i Stany Zjednoczone wciąż upierały się, żeby nie przekraczać czerwonej linii i bronić świętego prawa weta w radzie bezpieczeństwa ONZ. Ropa, gaz i ego Putina były ważniejsze od życia Syryjczyków i za to Nabil nienawidził ich wszystkich.

Dwudziestoczteroletni Samir był najstarszy z ich trójki. Opuścił punkt obserwacyjny przy oknie mieszkania w Nørrebro i w półmroku pokoju uklęknął między Nabilem a Fadrem. Otwarte dłonie uniósł ku niebu.

– Nabilu, obmyj duszę z wszystkiego, co nieczyste. Zapomnij o tym, co nazywamy światem i życiem ziemskim, bo czas, jaki cię dzieli od zaślubin w niebie, jest już bardzo krótki – oznajmił uroczyście.

– Subhan Allah, chwała niech będzie Bogu – wymamrotali chórem Nabil i Fadr.

Fadr wsunął Nabilowi w ręce jakiś przedmiot. Ten spojrzał na niego i rozwinął czarną szarfę ze złotym napisem. Pot kapał z jego krótkich włosów i zostawiał na niej małe plamki.

– Rajat al-ukab, flaga orła Saladyna – powiedział podniosłym tonem Fadr. – Mohammed al-Amir Atta miał ją przy sobie podczas ataku na dwie wieże w Nowym Jorku.

– To dla mnie zaszczyt ją nosić. Inshallah, jeśli Bóg da.

Nabil z namaszczeniem zwinął szarfę.

– Powinienem się umyć – postanowił.

Łazienka pachniała kobietą. Z szacunku dla domu nieznajomej i jej gościnności nie otworzyli w mieszkaniu żadnej szafki ani szuflady. W salonie nie było ozdób poza plakatem z czarnym kotem pijącym absynt z wysokiej szklanki i atlasem świata. Jedyną wskazówką, że mieszkanka należała do ich organizacji, był oprawiony w czerwoną skórę Koran leżący na nocnej szafce. Skóra dotykana przez niezliczone pary rąk zrobiła się tak miękka, że można by z niej uszyć rękawiczki.

Lodówka była w pełni zaopatrzona, kiedy weszli do tego mieszkania. Od tamtej pory go nie opuszczali, poza jednym razem, kiedy Fadr poszedł po papierosy do kiosku naprzeciwko.

Nabil umył twarz i wytarł ją ręcznikiem, który również pachniał mieszkającą tu kobietą. Potem zgasił światło, otworzył okno od podwórza, czyli od wschodu, i spojrzał w niebo ponad dachami.

– Aldebaran, alnath, alhena – wymamrotał.

Te same gwiazdy oglądał z pokładu polskiego statku, którym przez Sund dotarli do tego małego kraju. Kiedy kabotażowiec rzucił kotwicę, Samir zapłacił kapitanowi grubym plikiem euro i przerzuconą przez reling drabinką zeszli do ciemnozielonego pontonu, czekającego na czarnej spokojnej tafli. Samir i Fadr wiosłowali przy świetle kieszonkowej latarki, a Nabil siedział na rufie, trzymając między kolanami walizkę

z materiałem wybuchowym i detonatorami. Przy brzegu fale wypchnęły ponton na plażę, a potem mężczyźni z powrotem zepchnęli go na wodę i ruszyli ze swoim pakunkiem po mokrym piasku w stronę postaci, która spomiędzy drzew wyszła im na spotkanie.

Samir zamienił z nieznajomą kilka słów. Może nawet pośpiesznie się objęli, zanim gęsiego zaczęli się wspinać po stromej skarpie. Postać stąpała miękko i pewnie, Nabil pomyślał, że to musiała być kobieta. Zaprowadziła ich do białej furgonetki stojącej samotnie na parkingu. Samir usiadł za kierownicą, a pozostali dwaj z walizkami

i plecakami usadowili się na podłodze na pace samochodu.

Usłyszał, jak w salonie zapikał telefon. Gdy do nich dołączył, Fadr i Samir mieli bardzo poważne miny. Fadr schował urządzenie do kieszeni, a Nabil poczuł, jak uginają się pod nim kolana.

– Bądź silny, szahidzie – upomniał go Samir, jakby poczuł to samo co on. – Ci, którzy giną w imię Allaha, nie umierają, lecz żyją wśród nas jako niewidoczne dla nas cienie.

Telefon w kieszeni Fadra znów zawibrował. Mężczyzna wyjął go i odczytał wiadomość.

– Samochód czeka na dole – poinformował pozostałych.

Było chłodno. Siedzieli we trzech na pace i przechylali się na boki, gdy furgonetka brała ostre zakręty.

Samir wyjął termos, odkręcił go i zaciągnął się aromatem, zanim podał napar kolegom.

– Herbaty?

Nabil potrząsnął głową. W szarym świetle poranka patrzył na białą gwieździstą bliznę na skroni Samira, ukrytą częściowo pod długimi czarnymi włosami. Przyjaciel co jakiś czas jej dotykał, gdy był w afekcie albo się nad czymś zamyślał. Nigdy nie powiedział, skąd się wzięła. Zapytany, odpowiadał po prostu, że to cud. Blizna przypominała ranę postrzałową, ale nie da się chyba przeżyć postrzału w skroń?

Poznali się trzy miesiące wcześniej na obozie treningowym w Iranie i Fadr oraz Samir szybko stali się dla Nabila niemal jak rodzina, którą stracił. Utarło się, że wierzący męczennik, szahid, nagrywał przed kamerą pozdrowienie albo odczytywał przesłanie. Jego rodzina mogła je potem pokazywać przyjaciołom i sąsiadom i udostępnić w sieci. Choć misja, którą miał do wykonania, stanowiła mocny cios wymierzony w ten wojowniczy, bluźnierczy kraj, rodzina Nabila była przy nim w tej chwili, więc nie miał do kamery nic do powiedzenia.

Nie zdziwił się, gdy został wybrany. Od dzieciństwa lgnął do Boga, wydawało mu się to naturalne i konieczne. Po wojnie domowej Sufjan, imam, wziął go pod swoje skrzydła i swój dach, i polecił go jako kandydata muftiemu Ibrahimowi Safarowi Khanowi i jego organizacji, zaświadczając o jego pobożności i ręcząc za niego.

Samochód wreszcie się zatrzymał, zaciągnięto hamulec ręczny i wyłączono silnik. Drzwi szoferki otworzyły się i zaraz zamknęły z głośnym hukiem. Usłyszeli, jak ktoś oddala się lekkim krokiem, a potem nastała cisza.

Przysnęli na kilka godzin, a w tym czasie świat na zewnątrz pojaśniał. Słyszeli głosy w różnych językach, pośpieszne kroki przechodniów, dzieci, rowery, samochody

i niskie wycie silników autobusów, stukanie skrzyń biegów i pisk opon.

Herbata nie pomogła Nabilowi pozbyć się suchości w gardle. Było mu zimno,

a jednocześnie się pocił, jak wtedy, gdy ma się gorączkę. Otępiałym wzrokiem śledził na opalonym nadgarstku Fadra sekundnik, który szybko, o wiele za szybko, przesuwał się po tarczy zegarka.

Dokładnie o wpół do jedenastej Fadr i Samir ocknęli się i usiedli prosto. Nabil ukrył twarz w dłoniach. Kilka sekund wpatrywał się w podłogę paki, zanim kucnął

i wyciągnął przed siebie ręce.

Pas samobójcy miał formę kamizelki i był ciężki jak grzechy ludzkości. W czterech rzędach na piersi i plecach, w płóciennych kieszeniach, zaszyte były podłużne prostokątne bloki plastycznego materiału wybuchowego, semteksu. Najcięższy element stanowiły płaskie plastikowe worki z łożyskami kulkowymi, którymi oklejono bloki. W momencie wybuchu kilkadziesiąt tysięcy metalowych kulek miało zmienić ciało Nabila w chmurę śmierci. W przewieszonej przez ramię torbie miał dodatkową porcję materiału wybuchowego.

Samir przywiązał kamizelkę do talii Nabila grubym rzemieniem, drutem i dodatkowo zabezpieczył wszystko kłódką, aby żaden bohaterski ochroniarz czy policjant, nabrawszy podejrzeń, nie mógł jej zdjąć, nie detonując ładunków. Fadr tymczasem sprawdził detonatory, baterie i przewody na plecach Nabila.

Potem Samir pomógł mu założyć obszerną jasną wiatrówkę i zapiął ją pod samą szyję. Nabil drżącymi dłońmi naciągnął na głowę niebieską czapkę z daszkiem. Miał krótkie włosy i zgoloną brodę. Na nogach pomarańczowe najki i sprane levisy. Wyglądał jak tysiące młodych kopenhażan.

Wszyscy trzej objęli się po raz ostatni.

– Salam alejkum – powiedzieli równocześnie Sami i Fadr.

– Wa`alejkum salam – Nabil odwzajemnił prastare powitanie.

– Jestem dumny i zazdroszczę ci – wyznał Samir. – Jeśli Bóg da, następnym razem to ja albo Fadr wbijemy nóż w plecy temu albo innemu państwu, który z nami wojuje

i morduje naszych ludzi i braci.

– Inszallah – przytaknął cicho Nabil.

– Masz mapę parku? – spytał Fadr.

Nabil pokiwał głową i poklepał wewnętrzną kieszeń kurtki. Chociaż mapa nie była mu potrzebna. Cel był łatwy do odnalezienia, wystarczyło lekko odchylić głowę.

Nabil wysiadł i odwrócił się do pozostałych.

– I ona mnie wpuści? – upewnił się.

Samir potwierdził skinieniem.

– Ma’assalam, fi aman Allah, idź z Bogiem – wymamrotał. – Kobieta tam będzie. My też tam będziemy. Nie jesteś sam.

Nabil wyprostował plecy i ruszył szybkim krokiem, wbijając wzrok w płyty chodnikowe. Nagle poczuł się lekko. Wkrótce będzie po wszystkim. Miał wrażenie, że patrzy na siebie z góry, widzi, jak przechodzi po skosie przez szeroką ruchliwą ulicę

i kieruje się w stronę wschodniego krańca wesołego miasteczka.

Kiedy się zbliżył do wąskich zakratowanych drzwi, rękawem wytarł pot z czoła

i nasunął daszek czapki mocniej na oczy. Słońce stało wysoko, było bardzo ciepło

i jasno, przez co cień pod drzewami wydawał się chłodniejszy i głębszy. Nabil zobaczył za ogrodzeniem sylwetkę kobiety i usłyszał chrzęst zamka. Wślizgnął się do środka i stanął w wąskim przejściu między restauracją a salonem gier, poza zasięgiem kamer monitoringu. Zapach jedzenia docierający z restauracji wywołał mdłości w jego pustym żołądku. Przy mijanych śmietnikach brzęczały roje much. Za to kobieta pachniała świeżo. Domyślał się, że była w jego wieku. Miała na sobie białą koszulę

z krótkimi rękawami, czarne spodnie i długi czarny fartuch zawiązany wokół wąskiej talii. Na lewej piersi zieloną nitką wyszyta była nazwa restauracji. Nie nosiła biżuterii i nie zasłoniła włosów. Były upięte w kok na karku przytrzymywany dwoma skrzyżowanymi żółtymi ołówkami. Nabil czuł się zawstydzony jej wyglądem, chociaż rozumiał, że nie mogła inaczej. Może należała do organizacji, a może nie, ale zrobiła to, co do niej należało: otworzyła przed nim drzwi do raju.

Zastanawiał się, czy to również ona odebrała ich z wybrzeża i czy to w jej mieszkaniu spędzili ostatnich parę dni. Czy to ona przywiozła ich na miejsce? Była znajomą Samira? Poczuł ukłucie zazdrości, ale natychmiast ją w sobie stłumił. Zazdrość przynależała do tego świata.

– Mam na imię Ain – przedstawiła się po arabsku.

Nabil kiwnął głową, ale nic nie odpowiedział. Kobieta bezceremonialnie wzięła go za rękę i okleiła mu wokół nadgarstka papierowy pasek. Był zbyt oszołomiony, żeby się wzbraniać przed dotykiem jej chłodnych palców. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz dotykała go kobieta.

– To bilet całodniowy – wyjaśniła. – Możesz z nim korzystać z wszystkich atrakcji bez kupowania pojedynczych biletów. Wystarczy, że pokażesz im tę opaskę.

– Jakich atrakcji?

Uśmiechnęła się.

– Sam zobaczysz. To miejsce jest fenomenalne.

– A ty zostaniesz tu, w restauracji? – spytał poważnym głosem. – W sensie, dosłownie tutaj? W pracy?

– Tak.

– Okej. To zostań tu. Nigdzie się stąd nie ruszaj.

– Tak zrobię – obiecała i odnalazła jego oczy pod daszkiem czapki. – Ale dlaczego to takie ważne?

– Bo pracę trzeba szanować i wykonywać ją sumiennie – odparł jak ktoś znacznie starszy i mądrzejszy od niej.

Dziewczyna założyła kosmyk włosów za ucho i poprawiła kok. Jej piersi napięły białą tkaninę koszuli i Nabil spuścił wzrok.

– No dobrze. Skoro to takie ważne, to lepiej, żebym już wracała. – Pokiwała głową

i dodała z uśmiechem: – Słuchaj, czy tobie jest zimno?

– Co?

– Nie lepiej zdjąć tę kurtkę?

– Przyjechałem z pustyni. Moim zdaniem w twoim kraju jest bardzo zimno. – Wzdrygnął się, jakby rzeczywiście marzł.

– Z jakiej pustyni?

– Po prostu z pustyni, okej? Piach, węże i ziemia. Słońce.

– W porządku. Ale jeśli zgłodniejesz, wróć tutaj i zapukaj do tamtych drzwi. Mogę ci coś wynieść. Nie musisz płacić.

Patrzył przez nią, jakby była przeźroczysta.

– Tak zrobię, siostro. Wa`alejkum salam, Ain. – W jego głosie i postawie musiało być coś, czego nie był w stanie opanować, i co sprawiło, że uśmiech na jej ustach zastygł. Po chwili odwróciła się na pięcie i weszła do restauracji.

Nabil westchnął. Jego nozdrza się rozszerzyły. Ten zapach. Ulotny i nieuchwytny, ale był pewien, że rozpoznał w nim zapach z mieszkania. Podszedł do drzwi i je otworzył. Ubrani na biało kucharze krzątali się między metalowymi stołami, które aż się uginały pod ciężarem parujących garnków i półmisków pełnych mięsa, owoców i chleba. Nikt nie zwracał na niego uwagi.

Dziewczyna ustawiała szklanki na tacy, ale odwróciła się, gdy ją zawołał. Znów założyła włosy za ucho i podeszła do niego, miękko nawigując między stolikami.

Nabil włożył rękę do ciężkiej torby na ramię i wyjął szarfę ze świętymi znakami. Cofając się, wyszedł na zewnątrz, a ona przytrzymała mu drzwi.

– Ain…

– Tak? A ty jak właściwie masz na imię? Bo jakoś chyba masz, prawda?

– Nijak. Nie mam imienia. Chyba że Nabil.

Włożył jej do ręki zwiniętą szarfę.

– Dziękuję – wyznał. – Bardzo dziękuję.

– Za co?

Wskazał na opaskę na swojej ręce.

– Za atrakcje.

Chciała rozwinąć tkaninę, zobaczyć, co jej wręczył, ale złapał jej chłodne dłonie.

– Nie teraz – poprosił. – I zostań tu, w restauracji, dobrze?

– Dobrze, zostanę, ale…

– Żegnaj.

Powolnie sunący ludzki strumień porwał ze sobą Nabila. Powiedzieli mu, że do tego parku przychodzi każdy, kto latem odwiedza Kopenhagę.

Ruszył na północny wschód. Nie patrz ludziom w oczy, nie patrz na ich twarze, mówili. Oni są niczym. Są cieniami, które wędrują po dolinie śmierci, tylko o tym nie wiedzą. Są kufr, poganami. Nieludźmi, Nabilu.

Powietrze było ciężkie od zapachu budek ze słodyczami, watą cukrową i lodami. Czuł niemal, jak cukier zgrzyta mu między zębami, i z odrazą patrzył na rozpieszczonych, grubych ludzi wokoło.

Trzymał się na obrzeżach tłumu, wiedział, że za trzysta kroków znajdzie się dokładnie pod swoim celem: osiemdziesięciometrową stalową konstrukcją, celnie nazwaną Statkiem do Nieba, najwyższą karuzelą łańcuchową w północnej Europie.

Jednorazowo mogły na nią wsiąść dwadzieścia cztery osoby, które za pomocą potężnych pomp pneumatycznych wciągano ku niebu i przez parę minut okręcano

w kółko na krzesełkach zawieszonych na długich łańcuchach.

Nabil zastanawiał się, czy ciała tych ludzi zostaną rozrzucone po ulicach przylegających do parku. Pakistański inżynier, który pokazał im plany konstrukcji, zdjęcia technicznych detali i model obiektu jako cel wskazał kolumnę od strony północnej, która była elementem nośnym. Powiedział, że gdy zawali się ta część konstrukcji, w polu upadku znajdą się sala koncertowa oraz kilka restauracji

i salonów gier.

Zaczekał przed ogrodzeniem, aż jedna tura ludzi zejdzie z podestu i kolejna grupa zajmie miejsca na krzesełkach. Pompy zagwizdały i duża platforma zaczęła się powoli podnosić. Nabil rzucił okiem na młodą blondynkę w szklanej budce, z której obsługiwano pompy. Dziewczyna obserwowała platformę, a jej ręce pracowicie krzątały się przy przyciskach i dźwigniach. Potem przeskoczył niską barierkę, odepchnął kilkoro dzieci i przeskoczył kolejną.

Ktoś próbował go zatrzymać, ale się wyrwał i pobiegł pod konstrukcję. Przyłożył policzek do zimnego metalu betonowego potwora, objął kolumnę i słuchał pisków nad swoją głową, kiedy Statek do Nieba dotarł na szczyt swojej wędrówki i okręcał pasażerów po błękitnym niebie nad Kopenhagą. Stal wibrowała na jego skórze.

Zobaczył, jak biegną do niego dwaj kontrolerzy i jak komicznie się cofają, gdy rozpina kurtkę, odsłaniając kamizelkę, żółte przewody i bloki ładunków wybuchowych.

Uśmiechnął się jeszcze do blondynki za szybą. Przyciskała do ucha krótkofalówkę. Pomyślał o swojej matce, swoich siostrach i o dziewczynie o imieniu Ain. Miał nadzieję, że naprawdę została w restauracji.

Chwycił detonator w kieszeni kurtki i zamknął oczy na widok ludzkich twarzy, a uszy na ich krzyki.

– Allahu Akbar, Bóg jest wielki – wyszeptał i wcisnął guzik.

I

Audytorium w gmachu Komendy Głównej pękało w szwach. Ludzie siedzieli na podłodze wzdłuż ścian i przy boksie, w którym znajdował się jeden z informatyków ze swoimi projektorami i komputerami.

Lene Jensen załapała się na jedno z krzeseł na środku sali. Jako komisarz policji zawsze miała zagwarantowane miejsce siedzące, nawet jeśli ostatnio spadła w hierarchii

o kilka oczek.

Siedziała między pozostałymi pracownikami Komendy Głównej, Sił Reagowania, Służb ratowniczych, ministerstw, Policyjnej Służby Wywiadowczej PET i Wywiadu Wojskowego. Te grupy, które cokolwiek znaczyły pod względem pensji i pełnionej służby, siedziały w pierwszym rzędzie.

Amerykanin na podium był ostatnim z ekspertów od walki z terroryzmem, których zaproszono do Kopenhagi, żeby wyjaśnili odpowiednim służbom i urzędnikom, co się wydarzyło w Tivoli tamtego wrześniowego dnia zeszłego roku. Naturalnie

z perspektywy historycznej i naukowej.

Był opalony, wysoki i żylasty. Miał ramiona oficera. Ubrany był w stonowany granatowy garnitur z ostrymi kantami na spodniach, czarne błyszczące buty, białą koszulę i dyskretny krawat w szare prążki. Wyglądał jednak, jakby znacznie lepiej się czuł w spranym, luźnym mundurze pustynnym.

Mikrofon zapiszczał i mężczyzna odsunął go dalej od ust.

– Trzeba sobie jasno powiedzieć, że w tej chwili nie ma już na Bliskim Wschodzie nikogo, kto by chciał albo mógł przerwać ten krąg. Reakcją na każdą przemoc jest jeszcze więcej przemocy. W efekcie rośnie grupa osieroconych dzieci z głęboko zakorzenioną nienawiścią do Zachodu i Izraela. Wystarczy przypomnieć masakry

w palestyńskich obozach dla uchodźców w Sabrze i Szatili w Bejrucie w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym drugim roku. W nocy z piętnastego na szesnastego września chrześcijańscy falangiści i oddziały libańskiej armii wkroczyli do obozów

i przez dwie doby mordowali kobiety, dzieci i starców.

Za jego plecami przeskakiwały stare zdjęcia prasowe stosów splątanych ciał dzieci, zlane krwią ruiny budynków, płonące namioty i chaty z blachy falistej. Ziemia między chatami była czerwona, podobnie kałuże, jakie się potworzyły w koleinach.

– Po zajęciu Libanu to na Izraelu spoczywała formalna odpowiedzialność wojskowa

i międzynarodowa za bezpieczeństwo obozów, ale armia Izraela nie próbowała zatrzymać masakry ani chronić uchodźców. Przeciwnie, wypuszczali nad obozy rakiety świetlne, żeby napastnicy mogli działać również w nocy. I nikt, absolutnie nikt nie mógł się wydostać.

Twarz eksperta była pozbawiona wyrazu. Wypił łyk wody i mówił dalej:

– Wszyscy wiedzieli, że Jasir Arafat miesiąc wcześniej został ewakuowany do Tunezji razem ze swoimi młodymi bojownikami z Organizacji Wyzwolenia Palestyny i częścią swoich dzieci oraz że w Sabrze i Szatili nie było już żadnych uzbrojonych „terrorystów”. W obozach nie przebywali młodzi gniewni mężczyźni z kałasznikowami, ale to nie miało znaczenia. Ta rzeź stanowiła komunikat wysłany do Arafata przez Eliego Hobeikę, szefa wywiadu libańskiej armii, i Ariela Szarona, izraelskiego ministra obrony. – Amerykanin przesunął wzrokiem po pierwszych kilku rzędach, a na ekranie pojawiły się portrety Szarona

i Hobeiki.

– Między szesnastym a osiemnastym września falangiści zamordowali około trzech

i pół tysiąca ludzi. Mniej więcej tyle osób zginęło w atakach na World Trade Center

i Pentagon w dwa tysiące pierwszym roku. Zbieżność dat zeszłorocznego ataku

w Tivoli i tamtej masakry oczywiście już rzuciła się państwu w oczy.

Oczywiście, że tak, pomyślała Lene. Tylko pytanie, czy tę zbieżność można uznać za przypadek. Nikt jak dotąd nie wziął odpowiedzialności za zamach w Tivoli, co było nietypowe. Wszyscy się spodziewali, że zaraz organizacje od Al-Kaidy aż po Ansar al-Islam ogłoszą zwycięstwo, tymczasem międzynarodowe agencje prasowe nie dostały żadnego listu ani nagrania wideo. Również na YouTubie nie pojawił się żaden film z północnozachodnich terytoriów Pakistanu albo Jemenu, który by nawiązywał do zamachu.

Zdjęcia zniknęły, ekran zrobił się szary, a amerykański ekspert ciągnął dalej:

– Po Sabrze i Szatili zaatakowano amerykańską ambasadę w Bejrucie. Zginęło sześćdziesięcioro troje młodych ludzi. Następnie zbombardowano koszary amerykańskich marines, mordując kolejnych dwustu czterdziestu jeden młodych Amerykanów. Środkowy Wschód to epicentrum nieustających politycznych trzęsień ziemi. Zwierzę, które pożera własne i cudze dzieci. Ktoś, panie i panowie, musi przerwać ten schemat. W przeciwnym razie historia osądzi nas wszystkich z najwyższą surowością. Jakieś pytania?

Umięśniony mężczyzna siedzący w tym samym rzędzie co Lene, tylko z brzegu, podniósł rękę i podano mu mikrofon. Lene go nie znała, ale wyglądał jak typowy pracownik PET: tuż po czterdziestce, wysportowany, w dżinsach i czarnej koszulce, której rękawy zawijały się na imponujących bicepsach. Twarz miał jednak wychudzoną i zmęczoną, oczy – przekrwione i zapadnięte, a włosy – krótkie i posiwiałe. Żyła na jego szyi pulsowała powoli.

– Nadinspektor Kim Thomsen, PET – przedstawił się. – Jeśli my lub ktokolwiek inny ma przerwać krąg przemocy, to musimy ten atak umieścić we właściwym kontekście, jakkolwiek wynaturzony może się on wydawać w naszej optyce. To jednak jest dość trudne w sytuacji, w której nikt nie wziął odpowiedzialności.

Pytający kontrolował swoją mowę ciała, ale pewne napięcie w jego głosie zdradzało, że był osobiście poruszony.

Jak niemal wszyscy w Danii, pomyślała Lene. Każdy znał, był spokrewniony albo słyszał o kimś, kto był w Tivoli siedemnastego września. Dla kraju, z którym historia dotąd obchodziła się wyjątkowo łaskawie, atak bombowy stanowił nokaut. Nie byli przygotowani na taką tragedię, nigdy jeszcze nie spotkało ich coś podobnego

i kompletnie nie mieli pojęcia, co robić.

Komórka zawibrowała w kieszeni na jej udzie. Lene zmieniła pozycję i zignorowała telefon. Powieki same jej się zamykały. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz zasnęła bez pomocy tabletek, czerwonego wina albo wódki – albo wszystkiego naraz.

Amerykanin pokiwał głową.

– Jestem przekonany, że wszyscy znawcy Bliskiego Wschodu przypisują odpowiedzialność za zamach w Tivoli którejś z komórek dżihadystów. To, że żadna nie przyznała się do zamachu, również stanowi rodzaj sygnatury. Al-Salim z Teheranu i szejk Ibrahim Safar Khan z… czort wie skąd, ale prawdopodobnie z Ammanu, uczynili swoim znakiem rozpoznawczym brak oficjalnego brania odpowiedzialności za swoje działania. Obaj dysponują niewielkimi, ale świetnie zorganizowanymi jednostkami oddanych młodych mężczyzn i kobiet.

Widząc, że agent PET, który trzymał mikrofon, nie zamierza w żaden sposób skomentować tej odpowiedzi, Amerykanin mówił dalej:

– Są świetnie wykształceni, a przede wszystkim cierpliwi. Walczą o ogólnoświatowy kalifat i uważają, że niewierni muszą się nawrócić albo wyginąć, innej drogi nie ma. Jednocześnie ci mężczyźni i kobiety, być może zwłaszcza one, pod pewnymi względami żyją w średniowieczu. Podczas gdy my, w zachodnich służbach wywiadowczych i policyjnych z naszymi satelitami, dronami, stacjami nasłuchowymi i komputerami należymy do świata przyszłości. – Ręką zatoczył po sali. – Dla nich wszyscy państwo są istotami z kosmosu. Żyjemy w równoległych rzeczywistościach, dwóch odrębnych epokach. I cholernie trudno jest przeskoczyć tę przepaść, odnaleźć ich… i zniszczyć. My na Zachodzie jesteśmy niesłychanie podatni na ciosy, nikt z nas bowiem nie umie się obronić przed zdeterminowanym człowiekiem z innej epoki gotową złożyć w ofierze własne życie. To nam się nie mieści

w głowach, bo przecież nikt z nas nie chce umierać, a już na pewno nie „za sprawę”.

Mężczyzna, który przedstawił się jako Kim Thomsen, wyglądał na nieco skołowanego, ale ekspert posłał mu krzepiący uśmiech.

– Zwykle nie korzystają z komórek, a jeśli już, to z telefonów na kartę, mówią parę słów albo wysyłają pojedynczego esemesa i niszczą aparat. Wiedzą, jak każdy z nich wygląda, znają swoje klany, rodziny, dialekty i akcenty i każdy z nich udowodnił swoją wierność ideałom organizacji. Uczynił to, ostrzeliwując autobus wiozący szyitów na lokalne targowisko, wysadzając w powietrze szkołę dla dziewcząt, oślepiając kobietę, która twierdziła, że została zgwałcona, albo odrąbując głowę homoseksualiście. Nie jesteśmy w stanie infiltrować tego środowiska, bo nie możemy poprosić naszych agentów, żeby okaleczali albo mordowali małe dziewczynki. Dżihadyści przestali już przyznawać się do swoich akcji i pozować na celebrytów, jak to miał w zwyczaju na przykład Ilich Ramírez Sánchez aka Szakal. – Mówca zapatrzył się przed siebie. – Ideologiczny trzon organizacji mogą dziś stanowić młode, wykształcone kobiety, co dodatkowo wszystko komplikuje. Nie potrzebują bowiem specjalnego przeszkolenia: są dyskretne, świetnie kłamią i z reguły lepiej od mężczyzn potrafią dotrzymać tajemnicy.

Jak można się było spodziewać, wśród damskiej części widowni rozległ się szmer oburzenia. Amerykanin cierpliwie czekał, aż ucichnie, i kontynuował niezrażony:

– To przecież faceci zapominają się wylogować z Facebooka, wyrzucić stringi, które ukryli w kieszeni, zetrzeć szminkę z kołnierzyka, zdjąć z marynarki długi jasny włos albo wykasować płomienne esemesy z komórki po spotkaniu z kochanką. Kobietę do działania motywuje osobista tragedia. Może nią być utrata męża, braci, sióstr, dzieci albo rodziców, albo własnego kraju i dziedzictwa. Odpowiedzialnością za tę stratę obarczają Zachód i Izrael. Te kobiety nie chodzą w burkach czy nikabach albo zawsze dwanaście kroków za mężczyzną. Ona palą papierosy, mają prawo jazdy, piją mojito, uprawiają seks przed ślubem i słuchają Rihanny. Islamiści się na to godzą, ponieważ to im pomaga w osiągnięciu celu nadrzędnego, jakim jest destabilizacja Zachodu.

Lene pomyślała, że gość w sumie miał rację.

– Ale dlaczego akurat teraz? I dlaczego Dania? – dociekał agent PET.

Amerykanin wzruszył ramionami i kciukiem oraz palcem wskazującym ścisnął skórę przy nasadzie nosa.

– Well… Nie zdradzę chyba żadnej tajemnicy, gdy powiem, że nas jako waszych sojuszników dziwiła nonszalancja, z jaką Dania w latach siedemdziesiątych

i osiemdziesiątych udzielała azylu politycznego wszystkim jak leci, również znanym muzułmańskim fundamentalistom i demagogom. Przyjmowaliście ich w przekonaniu, że ci ludzie byli prześladowani przez autorytarny reżim w Egipcie. Było wam ich żal, a przecież planując zabójstwo głowy państwa, musieli się liczyć z ryzykiem prześladowań. Do tego mamy rysunki Mahometa, których wciąż wam nie zapomniano i które są przywoływane za każdym razem, gdy mułłowie chcą wyciągnąć ludzi na ulice. I wreszcie Dania należy do koalicji walczącej w Afganistanie i Iraku niczym współcześni krzyżowcy. Mogą być także inne przyczyny, o których nie wiemy.

W kraju mogła na przykład powstać komórka islamistyczna, która dojrzała do tego, aby ją przetestować.

– Czyli pańskim zdaniem sami jesteśmy sobie winni – stwierdził ze złością mężczyzna.

Amerykanin popatrzył na niego pustym wzrokiem i po chwili zapewnił:

– Oczywiście, że nie. Tak naprawdę nie mam żadnych mocnych faktów, na podstawie których mógłbym dać panu konkretną odpowiedź. Może po prostu przyszła wasza kolej albo byliście łatwą ofiarą. Z całą pewnością możemy stwierdzić, że zamach

w Tivoli został przeprowadzony wyjątkowo sprawnie. I jeśli chcecie uniknąć powtórki, musicie zmienić sposób myślenia i działania. Po Tivoli wasz kraj obudził się

w zupełnie innej rzeczywistości. Pytanie, czy jesteście gotowi zwiększyć intensywność inwigilacji osób prywatnych, podsłuchów, aresztowań bez zarzutów, stosować wzmocnione techniki przesłuchań, presję fizyczną, serum prawdy, wykrywacze kłamstw czy ekstradycje bez wyroku sądu. Czy pozwolicie, aby wasz kraj stał się państwem policyjnym, żeby zapobiec powtórce?

Ludzie zaczęli się niespokojnie wiercić na krzesłach. Powtórce?! Sama myśl o tym była nie do zniesienia.

Lene popatrzyła na swoją szefową, komendant Charlotte Falster, która w tym momencie wstała i zgromiła wzrokiem agenta PET, aż ten speszony usiadł na swoim krześle. Potem weszła na podium i uśmiechając się serdecznie, podziękowała amerykańskiemu ekspertowi za wykład. Stali przodem do publiczności i obecny na sali fotograf zrobił zdjęcie ich uścisku dłoni. Ta szczupła kobieta z nienagannym siwym bobem była mistrzynią detalu.

Lene znów zaczęły się zamykać powieki, ale powstrzymała ten odruch, ponieważ to, co usłyszała od swojej przełożonej, poruszyło w niej czułą strunę.

Charlotte przedstawiła właśnie następną mówczynię, używając takich słów jak lekarka medycyny, studia bliskowschodnie, podręczniki, Harvard i Oxford, specjalna doradczyni PET.

Lekarka psychiatrii Irene Adler.

Wszystkie głowy na sali odwróciły się, jakby były nawleczone na jeden sznurek. Lene pomyślała, że Irene Adler tak właśnie działa na ludzi. Jeśli ktoś nie wiedział, czym jest naturalna charyzma, to powinien ją poznać. Długie złote włosy miała splecione

w warkocz gruby jak męskie przedramię i sięgający wysadzanego nitami paska czarnych opiętych dżinsów. Warkocz omiatał rytmicznie dół jej pleców, jakby samo stawianie jednej stopy przed drugą sprawiało jej przyjemność. Wyglądała jak modelka na wybiegu.

Jedyną osobą, która zdawała się w ogóle nie odnotować jej efektownego wejścia, był siedzący z brzegu agent PET. Wsparł przedramiona na kolanach i patrzył w podłogę.

Charlotte Falster zaczęła coś mówić o rekrutacji terrorystów, formowaniu ich psychiki i społecznym pochodzeniu zamachowców samobójców, lecz Lene nie była w stanie słuchać. Mdłości wywołane widokiem Irene Adler postawiły ją na nogi. Przecisnęła się między rzędami krzeseł, mamrocząc słowa przeprosin, i szybkim krokiem ruszyła do drzwi.

Przez całą drogę czuła na karku wzrok lekarki.

*

Lene powoli przemierzała słynny, wyłożony płytkami okrągły dziedziniec komendy z rękami wciśniętymi w kieszenie skórzanej kurtki. Cieszyła się, że stamtąd wyszła. To było za wcześnie. Źle tolerowała tak duży tłum tak blisko siebie. Miała wrażenie, że inni ludzie rozcieńczają jej granice, wlewają się w nią. Odwróciła się, gdy usłyszała za sobą pośpieszne kroki. To był ten ponury agent PET. Kim… Thomsen? Najwyraźniej jej nie zauważył. Stawiając długie kroki, przeszedł przez plac przed komendą i wsiadł za kierownicę granatowego forda mondeo. Odjechał od krawężnika z piskiem opon,

a przed pierwszą przecznicą włączył niebieski kogut na dachu.

Lene natomiast okrążyła kompleks zabudowań i ruszyła dalej w górę Otto Mønsteds Gade. Miała ochotę zatrzymać się w Gliptotece i w tamtejszej cukierni napić się kawy. O tej godzinie powinno tam być spokojnie. Może w ogóle powinna poświęcić resztę dnia na przechadzanie się po chłodnych salach? Na coś sensownego, coś, co robią normalni ludzie.

Niebo nad Tivoli było pocięte żółtymi żurawiami. Na terenie parku wciąż trwały prace porządkowe.

Znów zawibrował jej telefon. Lene aż się bała sprawdzać, ile wiadomości dostała. Wyjęła komórkę i spojrzała na ekran.

– Fuuuck… – wymamrotała.

Ain.

Zamrugała szybko. Jako wolontariuszka Linii Życia, telefonu zaufania dla osób zagrożonych samobójstwem, Lene rozmawiała kilkukrotnie z tą młodą Arabką, ale od ostatniego razu minęły ze dwa miesiące. Lene nie miała pojęcia, czy to było prawdziwe imię dziewczyny ani tym bardziej skąd miała jej prywatny numer. Widziała natomiast, że dziewczyna przysłała jej cztery esemesy i dwukrotnie dzwoniła, nagrywając jej się na skrzynkę. Druga wiadomość brzmiała jeszcze bardziej desperacko i nieskładnie niż pierwsza.

Postanowiła oddzwonić od razu.

Dziewczyna wydawała się zdyszana, a hałas w tle niemal całkiem ją zagłuszał.

– Ain?

– Lene? Lene… dziękuję! Musisz mi pomóc. Przepraszam.

Ton głosu w słuchawce sprawił, że Lene automatycznie przyśpieszyła i truchtem pobiegła do swojego samochodu zaparkowanego przed Gliptoteką.

– Skąd masz mój numer? Zresztą nieważne… Ain, ledwie cię słyszę. Gdzie ty jesteś? Nie możesz znaleźć jakiegoś cichszego miejsca…? Co się dzieje? Co się stało?

– Chyba ktoś mnie śledzi. Nie, na pewno… Zaczekaj…

– Gdzie teraz jesteś?

– Na stacji Nørreport.

Połączenie zostało przerwane. Lene z frustracją tupała w chodnik. Szarpnęła drzwi samochodu, telefon upadł jej na podłogę. Drżącymi rękami wyłowiła go spomiędzy pedałów. Nim zdążyła oddzwonić, ekran znów się zaświecił.

Dziewczyna płakała.

– Chcą mnie złapać, Lene!

Lene wciągnęła głęboko powietrze i starała się mówić spokojnie. Jak w telefonie zaufania.

– Nikt nie chce cię złapać, Ain. I nikt za tobą nie chodzi. Spróbuj się uspokoić… Masz jakąś pa… – W ostatniej chwili powstrzymała się przed oskarżeniem jej o paranoję. Usłyszała w tle metaliczny dźwięk komunikatu przez megafon i szum dużej grupy stłoczonych ludzi, dudniący szmer głosów.

– Nie jestem paranoiczką. Naprawdę nie. Ja nie oszalałam!

– Ain, oczywiście, że nie. Wiem, że nie jesteś chora. Powiedz, kto cię śledzi?

Głos w słuchawce w jednej chwili stał się osobliwie spokojny, co było jeszcze gorsze niż panika przed chwilą. W niewytłumaczalny sposób w piekielnym zgiełku Lene słyszała nagle tylko głos Ain i włosy na jej przedramionach się podniosły, gdy po chwili usłyszała dziecinny szloch młodej kobiety.

– Sama jestem sobie winna. Zasłużyłam na to. Lene, ja zrobiłam coś potwornego, coś naprawdę strasznego. To ja pozwoliłam… A teraz jeszcze wciągnęłam w to ciebie.

– Co próbujesz mi powiedzieć? Na co zasłużyłaś? Posłuchaj, przyjadę po ciebie

i znajdziemy jakieś miejsce, gdzie będziemy mogły porozmawiać, okej? Ain?

Lene odpaliła silnik starego citroena i wcisnęła gaz do dechy. Mężczyzna z psem odskoczyli, kiedy na H.C. Andersens Boulevard przejechała na czerwonym,

a rowerzysta uderzył pięścią w dach jej samochodu, bo zepchnęła go na chodnik.

– Ain, odezwij się!

Słyszała pośpieszne kroki dziewczyny, stukanie wysokich obcasów o posadzkę peronu, jakby szła z telefonem w opuszczonej ręce.

– Lene…? Naprawdę po mnie jedziesz? Ja go widzę. Jest tutaj, na dole.

– Będę za dwie minuty.

– Dziękuję…

Widziała przed sobą budynek stacji, ale gęsty ruch uliczny ją blokował. Jedną ręką przyciskała telefon do ucha, a drugą prowadziła samochód. Znów usłyszała przez megafon komunikat o nadjeżdżającym pociągu. Ain nic nie mówiła, ale Lene słyszała jej poszarpany oddech.

– Lene, to na nic. Ja…

Lene usłyszała, jak dziewczyna z głośnym świtem wciąga powietrze i sekundę później czyjś krzyk. Głośne, wysokie krzyki kobiece.

– Ain!

Łoskot w słuchawce prawie ją ogłuszył, kiedy telefon upadł na peron. I zaraz głośny huk i po nim dźwięk biegnących stóp. Pisk hamulców pociągu Lene usłyszała z tak przerażającej bliskości, że pociemniało jej w oczach.

Zatrzymała się przed przejściem dla pieszych i patrzyła, jak ulica zapełnia się ludźmi wylewającymi się z głębi stacji.

Przez megafony nadano lakoniczny komunikat o potrąceniu człowieka.

Potem usłyszała powolne kroki. Ktoś podniósł telefon i spokojny męski głos powiedział kilkukrotnie „halo”, zanim się rozłączył.

Maszynista siedział oparty o chłodną ścianę. Kilku jego kolegów klęczało przy nim

i próbowało go uspokoić. Łokcie opierał na kolanach, głowę miał spuszczoną i dłońmi mechanicznie pocierał bladą, apatyczną twarz. Wzrok wbijał w podłogę, a między jego nogami leżała kałuża wymiocin.

Mijając go, Lene odruchowo pomyślała, że ten człowiek w sile wieku właśnie został rencistą. Nørreport okazało się jego ostatnią stacją.

Pociąg stał pusty i oświetlony, wszystkie drzwi były otwarte. Dziwnie opuszczony

i porzucony na długim, równie pustym peronie, zupełnie jakby cały gatunek ludzki został ewakuowany na inną planetę. Jedynym dźwiękiem było niespokojne świszczenie hamulców pneumatycznych.

Podeszła do grupki policjantów i ratowników medycznych, którzy stali przy zakrytych noszach. Z bliska słyszała skrzeczące głosy w policyjnych radiach. Dwaj ratownicy szli wzdłuż szyn z żółtymi plastikowymi workami. Jeden z nich podniósł coś i wrzucił do worka. Wydawało się, że było to coś ciężkiego.

Na noszach pod białym prześcieradłem widać było zarys bezkształtnej masy, w której z trudem można było rozpoznać ludzką sylwetkę. W miejscu, gdzie powinna być głowa, krew zdążyła już przeciągnąć przez tkaninę. Postać była nienaturalnie krótka. Chwilę zajęło, nim Lene zrozumiała, że ma odcięte nogi.

Wylegitymowała się najbliżej stojącym policjantom.

– Myślę, że ją znałam – zwróciła się do młodej brunetki z kucykiem, która wyglądała, jakby wolała być teraz gdziekolwiek indziej niż tutaj.

– Znamy nazwisko i znaleźliśmy to – pokazała portfel. W drugiej ręce trzymała nieforemną torbę na ramię. Skóra była porwana i sztywna od zaschniętej krwi.

– Ma na imię Ain? – upewniła się Lene i zerknęła na białe kamery monitoringu pod sufitem.

Policjantka pokiwała głową.

– Ain Ghazzawi Rasmussen. To jej prawo jazdy.

– Jakiś list?

– To znaczy?

– List pożegnalny. Albo coś innego, jakieś wyjaśnienie?

– Nic. – Funkcjonariuszka popatrzyła na nosze i dodała: – Choć oczywiście trudno powiedzieć, czy to naprawdę ona. Jest w fatalnym stanie.

Lene spojrzała na prawo jazdy. Nieśmiały uśmiech, ciemne włosy. Ain Ghazzawi Rasmussen przeżyła tylko dwadzieścia trzy lata. Miała apaszkę na szyi, ładne usta, wysokie kości policzkowe, ciemne, lekko skośne oczy. Bardzo bliskowschodnia uroda. Prawo jazdy wystawiła stołeczna komenda przed czterema laty.

Dwaj ratownicy skończyli przeszukiwanie torów i wspięli się na peron. Na pytanie kierującego akcją potrząsnęli głowami.

– Nic więcej tam nie ma – zapewnił jeden z nich.

Lene poderwała głowę na dźwięk kolejnych syren. Niebieskie światło koguta odbijało się od ścian przy najbliższym wyjściu na ulicę.

Oddała policjantce prawo jazdy.

– Znałaś ją? – spytała kobieta.

– Niezupełnie – wyznała Lene. – Nie.

Otworzyła portfel Ain. Były w niej karty: – ubezpieczeniowa

i kredytowa oraz dwa banknoty. Żadnych zdjęć. Pod żółtą kartą ubezpieczeniową znajdowała się wizytówka restauracji

w Østerbro: Le Crocodile Vert.

Lene zwróciła policjantce portfel.

– Na peronie znaleźliśmy jeszcze to. – Kobieta pokazała Lene białego smartfona.

– Sprawdzałaś, co w nim jest?

– Jeszcze nie.

Lene obejrzała telefon z każdej strony. Wydawało się, że działał, ale klawiatura była zablokowana.

Ratownicy ruszyli z noszami w stronę schodów. Jeden z pozostałych policjantów położył rękę na ramieniu rozmówczyni Lene i cicho coś do niej powiedział.

– Jedziemy z nią – wyjaśniła policjantka. – Nie wiem, czy chcesz… – Popatrzyła na Lene błagalnie. Pewnie by się ucieszyła, gdyby pani komisarz zaoferowała się, że jej potowarzyszy w Zakładzie Medycyny Sądowej i może jeszcze powiadomi bliskich samobójczyni. Bo rzeczywiście, Lene miała spore doświadczenie w takich sytuacjach.

Zawahała się nawet, jednak poczuła się tym wszystkim przytłoczona. Nie miała siły dźwigać ciężaru kolejnej śmierci.

– Poradzisz sobie – zapewniła młodszą koleżankę. – Z czasem będzie łatwiej.

– Naprawdę?

– Nie.

*

Potem, gdy Lene szukała kluczyka do skrzynki na listy, okazało się, że cały czas miała w kieszeni kurtki telefon Ain. Wspinając się na czwarte piętro, całą drogę przeklinała się w myślach. Zamieszkała przy tej spokojnej ulicy we Frederiksbergu po tym, jak rozwiodła się z ojcem Josefine. Miała wtedy trzydzieści dziewięć lat. Od tamtej chwili minęło prawie pięć lat i teraz uważała, że ludzie żyją za długo.

Poranną gazetę położyła na stole, jak zwykle weszła do salonu i odsunęła zasłony. Otworzyła okna, za którymi popołudniowe niebo było jasne i bezchmurne. Przewiesiła kołdrę przez poręcz balkonu. W łazience długo patrzyła na przepełniony kosz na brudy, ale nie miała siły nastawiać prania. Potem zajrzała do dawnego pokoju Josefine. Pokój stał pusty, odkąd córka postanowiła zamieszkać z koleżanką ze szkoły fizjoterapii, ale z jakiegoś powodu Lene musiała codziennie tu zajrzeć.

Potem zrobiła sobie kubek nescafé i usiadła na kanapie, by poczytać. Od dnia katastrofy gazeta drukowana była z wąskim paskiem żałobnym na pierwszej stronie. Ów pasek miał pozostać na okładce przez 1241 dni. Każdy dzień upamiętniał kolejną ofiarę zamachu.

Tamten dzień był dla duńskich mediów jak mroźne otrzeźwienie. Zniknęły niezliczone programy o gotowaniu i najwyraźniej nikt za nimi nie tęsknił. Prowadzący

i prezenterzy spoważnieli, mówili ściszonymi głosami

i rzeczowym tonem. Meteorolodzy, zapowiadając dni bezchmurne i słoneczne, na twarzach mieli wymalowane poczucie winy. Nawet kanały komercyjne skończyły

z odmóżdżającymi reality shows i pokazywały pouczające programy historyczne

i filmy ze złotej ery duńskiej telewizji. Połowa politycznie poprawnej lewicy zamilkła po zderzeniu z rzeczywistością, o której pewnie słyszała, ale w którą tak naprawdę nie wierzyła. Druga połowa, przepełniona wypaczonym poczuciem satysfakcji, uważała, że Dania sama była sobie winna i trzeba spojrzeć na sprawę również z perspektywy terrorystów. Że ta tragedia była skutkiem neoimperialistycznej polityki zagranicznej kraju, zwłaszcza tej prowadzonej przez rządy burżuazyjne. Że do Kosowa i Iraku należało wysłać zeszyty, leśników i policjantów kierujących ruchem ulicznym, a

w Afganistanie zbudować ścieżki rowerowe, z których Duńczycy są tacy dumni i które robią lepiej niż ktokolwiek na świecie.

Natomiast jako społeczeństwo Duńczycy przeszli radykalną przemianę. Kościół po raz pierwszy odnotował wzrost liczby członków, a każdy, kto zaliczył weekendowy kurs w terapii Gestalt albo mindfulness oraz był w stanie założyć stronę internetową, zarabiał teraz krocie na przepracowywaniu traum i rozterek innych ludzi. Premierka zatrudniła utalentowanego autora przemówień i zwolniła dotychczasowych spin doktorów. Po ataku wygłosiła mowę, którą CNN nadało w całości i którą cytowały media całego świata. Mówiła głosem o oktawę niższym niż normalnie i po raz pierwszy od wygranych wyborów sprawiała wrażenie, jakby żyła w tej samej rzeczywistości co jej rodacy. Sondaże przewidywały reelekcję.

Ale oczywiście zamach ożywił na nowo środowiska neonazistów, islamofobów

i rasistów, którym zwykle przewodzili zdziwaczali starzy mężczyźni. Tureccy

oraz libańscy sklepikarze i restauratorzy zastawali wybite okna w swoich firmach i rasistowskie wyzwiska na swoich wozach dostawczych. W przejściu podziemnym

w jednym z gett w Vestegnen napadnięto i zgwałcono czternastoletnią Jordankę. Domniemanymi sprawcami byli neonaziści.

Wszystko to było do przewidzenia, ale jednocześnie z każdej strony – zarówno ze strony związków mniejszości etnicznych, jak i stowarzyszeń lokatorów – nawoływano do opamiętania. W dzielnicach zmienionych w getta wolontariusze patrolowali ulice w dzień i w noc.

Lene przerzucała strony gazety, ale nie była w stanie przeczytać od początku do końca żadnego artykułu. Co chwila zerkała na białego smartfona leżącego na stoliku, ale go nie tknęła.

Ile razy rozmawiała z Ain? Pięć? Osiem? Ich pierwsze interakcje były nieśmiałe i ogólnikowe, jak zwykle, gdy ktoś zbierał się na odwagę, żeby zadzwonić na Linię Życia. Młoda kobieta w słuchawce mówiła w miarę składnie. Rozmowy, które Lene prowadziła z użytkownikami, rzadko trwały dłużej niż kwadrans i z reguły kończyły się w tonie konstruktywnym i optymistycznym.

Ain nie zdradziła zbyt wielu informacji o sobie. O swoich problemach opowiadała naokoło, co również było normalne. W dzieciństwie jako palestyńska sierota trafiła do obozu dla uchodźców w Tunezji, gdzie ją znalazło i adoptowało małżeństwo duńskich medyków pracujących dla Lekarzy bez Granic. Do Danii przywieźli ją, gdy miała osiem lat. Mówiła bez akcentu i zdawała się żyć jak każda Dunka w jej wieku. Nigdy nie wspomniała o problemach z mobbingiem, odrzuceniem czy dyskryminacją. Mówiła za to o swoich lękach i samotności. Lene poradziła jej rozmowę z psychiatrą albo psychologiem. W Linii Życia znajdowała się lista lekarzy i psychologów, którzy byli w stanie przyjmować pacjentów niemal od ręki, jeśli operator uznał, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że osoba dzwoniąca targnie się na swoje życie. Lene skierowała Ain do jednej z tych osób, ale nie wiedziała, czy dziewczyna posłuchała jej rady.

Zdarzało się, że przez pięć albo sześć tygodni Ain się nie odzywała. Lene miała wówczas nadzieję, że dziewczyna zaczęła terapię albo po prostu zrobiło jej się lżej na duszy. Że się zakochała, awansowała w pracy, może wyjechała z kraju. Albo wręcz, że to rozmowa z Lene jej pomogła.

Któregoś wieczoru w siedzibie fundacji jeden z wolontariuszy rozwiał te nadzieje, gdy jej powiedział, że Ain znów jest na linii.

Dziewczyna mówiła zdyszanym, zalęknionym głosem. Robiła długie przerwy,

w których słychać było statyczny szum, po czym nagle rzucała jedno albo dwa zdania. Mówiła nieskładnie, trudno było ją zrozumieć. Lene docisnęła słuchawki dłońmi

i pochyliła głowę w głębokim skupieniu. Chciała jak najdokładniej wyczuć nastrój rozmówczyni. Dowiedziała się, że dziewczyna zrobiła coś potwornego. Sama tak się wyraziła. Coś, czego nigdy, przenigdy nie da się wybaczyć. Płakała cicho, jej głos stał się bełkotliwy, mówiła przez zaciśnięte gardło. Zaczęła chodzić nocą po mieście. Nie wytrzymywała w domu, nie była w stanie przebywać w żadnym z miejsc, które znała. Spacerowała po błoniach albo wzdłuż plaż na północy miasta.

Słuchając jej, Lene patrzyła w mrok za oknami biura. Wyobrażała sobie samotną dziewczynę, która błąka się po opustoszałych parkach albo plażach, i skręcało ją

w środku. Dobrze pamiętała, jak się czuła, gdy Josefine wychodziła na miasto, a ona nie wiedziała, gdzie jest. W dodatku jej córka jak na złość często zapominała zabrać komórkę.

Przez następną godzinę Lene szukała w ich rozmowie jakiegoś punktu zaczepienia, czegoś pewnego i zwyczajnego. Czy Ain chodziła na terapię? Czy płaciła rachunki? Czy miała co jeść? Chodziła do pracy? Widywała się z rodziną? Starała się uratować tonącą dziewczynę, wciągnąć ją na brzeg małej wyspy wspólnej rzeczywistości.

Ale nie była w stanie do niej dotrzeć. Ain paraliżował strach przed czymś nienazwanym, czymś pozbawionym formy i kształtu. Przed czymś złym

i wszechmocnym. Powiedziała, że ktoś ją zmanipulował. Twierdziła, że ktoś był w jej mieszkaniu, gdy ona była w pracy albo na którejś ze swoich samotnych przechadzek. Że ktoś słuchał tego, co mówiła, i widział wszystko, co robiła.

– Rozumiem, Ain, ale kto to jest? – Lene na koniec straciła cierpliwość i znad ścianek działowych niczym korki z butelek powyskakiwały głowy pozostałych wolontariuszy. Opanowała się więc i ściszyła głos, chociaż i tak wiedziała, że na następnym dyżurze będzie miała przyjacielską wizytację i zestaw ostrzejszych, przygotowanych specjalnie dla niej procedur. Operatorzy telefonu zaufania co do zasady mieli wsłuchiwać się w to, co mówi dzwoniący i okazywać empatię. W żadnym razie nie powinni się wydzierać na ludzi nękanych myślami samobójczymi.

– Ain, powiedz mi, kto? – powtórzyła szeptem.

Nie odpowiedziała. W słuchawce brzmiał tylko monotonny, cichy płacz. Lene zdawało się, że słyszy kliknięcie, przez chwilę jakąś muzykę, a potem niski męski głos, który powiedział w tle kilka słów, zanim znów jedynym dźwiękiem dobiegającym komisarz był płacz dziewczyny.

– Zasłużyłam na śmierć – powiedziała po pewnym czasie.

– Oczywiście, że nie zasłużyłaś. Nikt nie zasłużył na śmierć, Ain.

– Właśnie, że tak! Ja zasłużyłam. I to nie raz, ale więcej niż tysiąc razy – powiedziała stanowczo. I się rozłączyła.

Lene podeszła do okna w salonie i wyjrzała na ulicę. Kiedy miała miejsce tamta fatalna rozmowa? Z kilka miesięcy temu. Potem zadzwoniła tylko jeden, jedyny raz, ale mówiła mniej więcej to samo. Zaczęła brać leki, ale powiedziała, że nie pomagają. Było coraz gorzej. Ludzie dziwnie na nią patrzyli, obgadywali ją za plecami. Z domu wychodziła tylko do pracy i zaraz potem wracała. Czy Lene nie mogłaby przyjść do niej do domu?

Odparła, że to niemożliwe. Absolutnie wykluczone. Niestety. Takie były zasady. Dziewczyna wpadła w rozpacz, a Lene już wiedziała, że to był jej ostatni wieczór w Linii Życia. Rozłączyła się, nie czekając, aż Ain przestanie płakać. Założyła kurtkę, zarzuciła na ramię torebkę i wyszła z pokoju pod ostrzałem spojrzeń pozostałych wolontariuszy.

Chryste!

Poszła do kuchni i poszukała wina, które powinno gdzieś tam być. Czy mogła się bardziej postarać? Zrobić dla tamtej dziewczyny coś więcej? Przed oczami stanęła jej groteskowo krótka sylwetka pod białym przesiąkniętym krwią prześcieradłem. Drżącymi rękami zrywała folię z szyjki butelki. Potem trzy razy walczyła

z korkociągiem, zanim napełniła kieliszek po brzeg. Wypiła duszkiem i nalała następny.

Z winem w ręce wróciła do pokoju, usiadła na kanapie i wbiła wzrok

w milczący biały telefon. W końcu nakryła go gazetą. Spojrzała na własny, ale ekran był pusty. Żadnych esemesów ani połączeń. Najwyraźniej nikt za nią nie tęsknił. Nawet telemarketer.

Zasnęła na pół godziny, aż zbudziła się raptem przy dźwiękach komunikatu

z megafonu i pisku pociągowych hamulców. Otworzyła oczy zdyszana.

Wstała, podeszła do regału i podniosła wieko starego pudełka. Wsunęła kasetę VHS do odtwarzacza.

Film trwał dwie minuty. Nagrał go jej były mąż Niels podczas akademii z okazji zakończenia sezonu w szkole baletowej Svennigsen. Josefine była czwarta od lewej

w równym rządku chudych, stremowanych dwunasto- i trzynastoletnich baletnic. Była wyprostowana jak struna, podobnie jak pozostałe dziewczynki. Długie jasne włosy miała zaczesane gładko do góry i upięte w ciasny kok na czubku głowy. Madame Svenningsen uważała, że taka fryzura optycznie wydłuża szyję. Kiedy przyszła pora na solową partię Josefine, kamera zrobiła nieudolne zbliżenie. Lene usłyszała samą siebie strofującą Nielsa. Ich córka na czubkach palców kręciła na scenie piruety. Miała długie i szczupłe ramiona i nogi, kości wyraźnie sterczały pod skórą. Wykonała skok

i na jej twarzy lśnił uśmiech, gdy w powietrzu wygięła ciało w łuk, tak że kok na jej głowie niemal dotykał podniesionej do tyłu stopy. Sztywne tutu otaczało jej talię jak dysk, a ręce płynnie i miękko uniosły się do wysoko nad głowę.

Kiedy jej córka tanecznym krokiem opuszczała scenę, Lene zaczęła klaskać trochę za głośno i trochę za blisko mikrofonu kamery.

Potem przez dłuższy czas po prostu leżała i patrzyła, jak niebo nad dachami domów po drugiej stronie ulicy robi się coraz bardziej granatowe. Za dwie godziny słońce zajdzie w odmęcie rozproszonych pomarańczowych, czerwonych i fioletowych chmur.

Kiedy właściwie Josefine przestała chodzić na balet? W liceum? Lene od początku namawiała ją na taekwondo albo kickboxing. Uważała, że balet jest zbyt dziewczyński, ale Josefine go uwielbiała. Mówiła, że taekwondo jest pozbawione wdzięku.

I bez przerwy powtarzała, że balet jest ulotną formą sztuki.

Butelka była prawie pusta, gdy Lene wstała, poszła do łazienki i połknęła dwie tabletki nasenne, chociaż była dopiero dziewiętnasta. Wieczorem najlepiej było zasnąć i nie śnić. A do wieczora udawało jej się dotrwać dzięki trzem tabletkom relanium, które pozwalały przebrnąć przez dzień, nawet go nie zauważając.

A przecież zawsze była w świetnej kondycji fizycznej. Dbała o to. Odkąd skończyła dwadzieścia lat, nie przytyła ani kilograma, jej tyłek wciąż był na tej samej wysokości, co wtedy, gdy miała siedemnaście lat, i od zawsze intensywnie uprawiała lekkoatletykę albo inne sporty. W ostatnich latach regularnie trenowała boks w Policyjnym Klubie Sportowym. A teraz nie była w stanie bez zadyszki wejść na czwarte piętro. Jej zielone oczy nadal były bystre i wciąż nie potrzebowały wsparcia, chociaż zmienił się ich wyraz. Za to rude włosy i mlecznobiała skóra zrobiły się matowe i zaniedbane.

Umyła zęby i wróciła na kanapę, skąd otępiałym wzrokiem oglądała wiadomości,

a tabletki nasenne powoli pomagały jej poczuć spokój i zobojętnienie. Przełączyła na wiadomości w telewizji publicznej. Głównym tematem był powrót do kraju dwóch duńskich marynarzy przetrzymywanych przez ponad trzy lata przez somalijskich piratów w zapomnianym przez boga Rogu Afryki.

Armator przez trzy lata prowadził twarde negocjacje w sprawie zwolnienia zakładników, twierdząc, że nie stać go na spełnienie żądań porywaczy. Jedna

z porannych gazet przez 1333 dni publikowała na pierwszej stronie zdjęcie kapitana

i marynarza, aż minister obrony w bardzo nieduńskim stylu stracił cierpliwość

i wykazując się sporą dozą odwagi cywilnej, podjął długo odwlekaną decyzję: zapłacił angielskim i amerykańskim służbom wywiadowczym działającym w tamtym obszarze, a one błyskawicznie zlokalizowały i odbiły schorowanych i osamotnionych Duńczyków.

Dwa amerykańskie śmigłowce Blackhawk zrzuciły pluton Korpusu Łowców kilka kilometrów od miejsca, w którym przetrzymywano zakładników. Śmigłowce zaczekały, aż komandosi pokonają dość symboliczny opór i uwolnią dwóch marynarzy i trzy niemieckie zakonnice.

Akcja przebiegła gładko i premierka witała właśnie na lotnisku Kastrup marynarza

i kapitana, którym trzeba było pomóc zejść po trapie należącego do marynarki wojennej herculesa. Mężczyźni byli w pomarańczowych kombinezonach i niepewnym krokiem stąpali po czerwonym dywanie w stronę komitetu powitalnego

i wyciągniętych ku nim mikrofonom. Obaj mieli duże ciemne okulary, chociaż słońce już zachodziło.

Premierka tryskała radością. Wiatr targał jej długie jasne włosy, a wielkie niebieskie oczy błyszczały z ekscytacji.

Lene patrzyła na to wszystko, niczego tak naprawdę nie widząc. Powieki powoli jej się zamykały, gdy coś kazało jej ponownie je otworzyć i podejść bliżej telewizora. Uwolnieni zakładnicy szli powoli pasem startowym, premierka czekała, niebieska sukienka przyklejała się do jej długich nóg, jakiś oficer w mundurze pustynnym

i bordowym berecie Korpusu Łowców na krótko ostrzyżonej głowie pochylił się do niej i coś jej powiedział. Ona się uśmiechnęła i pokiwała głową. Kamera pokazała

z bliska wychudzone twarze zakładników otoczone długimi skołtunionymi włosami. W tle stała grupa urzędników w garniturach. Lene domyślała się, że to przedstawiciele Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Jej uwagę przykuła jednak samotna postać widoczna za zakładnikami. Mężczyzna zeskoczył z krótkiego trapu i szedł asfaltem po skosie, rozmawiając

z jednym z pilotów. Był po czterdziestce, miał krótkie czarne włosy z przedziałkiem na bok, szedł wyprostowany, ruchy miał szybkie i oszczędne. Był nieco ponad przeciętnego wzrostu, atletycznie zbudowany. Na chwilę odwrócił szeroką twarz

w stronę komitetu powitalnego i stłoczonych za premierką reporterów. Omiótł obojętnym wzrokiem politycznych statystów, z kieszeni na piersi wyjął ciemne okulary, założył je i wrócił do rozmowy z pilotem.

Michael Sander.

Lene wcisnęła pauzę na pilocie i odtworzyła tę krótką sekwencję z twardego dysku dekodera. Nie było żadnych wątpliwości. To  był on, tajemniczy, drogi i unikający rozgłosu prywatny detektyw czy też „doradca do spraw bezpieczeństwa”, jak sam wolał siebie nazywać. Lene obejrzała resztę materiału. Michael rozstał się z pilotem

i teraz stał zamyślony pod ogromnymi skrzydłami wojskowego transportowca.

Nie widziała się z nim ani z nim nie rozmawiała od ponad dwóch lat, ale przez kilka krótkich, choć intensywnych dni zbliżyli się do siebie bardziej niż niejedno wieloletnie małżeństwo.

Lene prowadziła wówczas śledztwo w sprawie domniemanego samobójstwa byłego żołnierza, a uroczy, choć cyniczny Michael Sander został wynajęty przez jedną

z najbogatszych Dunek, żeby znaleźć i ukarać myśliwych, z którymi polował jej zmarły ojciec. Banda szaleńców w poszukiwaniu mocnych wrażeń organizowała śmiertelne łowy na młodych ludzi w odludnych miejscach globu. Śledztwa jej i Sandera splotły się, a oni sami stali się celem polowania, które niemal zakończyło się dla nich tragicznie.

Michael potem wielokrotnie do niej dzwonił, ale nigdy nie odebrała ani nie oddzwoniła.

A teraz widziała go, jak żywego, obok wojskowego samolotu, którym komandosi polecieli zapewne do zaprzyjaźnionego Dżibuti, skąd transport plutonu przejęli Amerykanie.

Premierka mówiła w nieskończoność, z empatią trzymając rękę na przedramieniu wychudzonego zakładnika. Mężczyzna chwiał się na nogach – z ulgi, zmęczenia albo głodu. A może z tych wszystkich powodów naraz. W tle Michael Sander wyjął telefon i dokądś dzwonił.

W tej samej chwili zadzwonił telefon Lene. Gwałtownie poderwała głowę, gorączkowo poszukała aparatu między poduszkami kanapy i odebrała.

– Halo?

– Lene?

– Tak, kto mówi?

– Michael. Michael Sander. Co słychać?

W telewizorze widziała, jak pochyla głowę, gdy na pierwszym planie premierka nie przestaje gratulować i życzyć marynarzom wszystkiego dobrego. To jakiś surrealizm.

– Widzę cię – wymamrotała.

– Co? Przeklęty szajs! – Oderwał telefon od ucha i popatrzył na niego ze złością. Potem wyszedł spod skrzydła i zachodzące słońce otoczyło złotą aureolą jego ciemną sylwetkę. Lene pomyślała, że wyglądało to pięknie i dramatycznie. W Hollywood nie zrobiliby tego lepiej.

– Widzę cię w telewizji! – wykrzyczała i w idiotycznym odruchu chciała mu pomachać.

Michael się odwrócił, wolną ręką zasłonił oczy, a kiedy wypatrzył reporterów

z kamerami, uśmiechnął się szeroko i pomachał ręką jak szaleniec.

Lene nie mogła dłużej się opierać. Podniosła rękę i pomachała do telewizora.

Z jakiegoś powodu łzy stanęły jej w oczach.

– Jak ty się czujesz?

– Dobrze. Wszystko w porządku – odparła.

– Kłamiesz.

– Tak, kłamię.

– Zostaję na parę dni w Kopenhadze! – krzyknął. – Może chcesz się spotkać… pogadać?

Nie odpowiedziała. Telefon w jej ręce robił się coraz cięższy.

Michael znów zaczął coś mówić, ale jego głos zagłuszył silnik samolotu.

– Wracaj do domu, Michael – powiedziała wreszcie. – Wracaj do żony i dzieci, słyszysz? Oni cię potrzebują.

– …co?

– Wracaj do domu, do diabła!

Zakładników eskortowano teraz z czerwonego dywanu. Premierka ruszyła w stronę czarnego audi, którego drzwi przytrzymywał ochroniarz. Po raz ostatni po królewsku pomachała ręką rodakom i wsunęła się na tylną kanapę.

W telefonie Lene słyszała tylko statyczny szum.

Michael potrząsnął telefonem i schował go do kieszeni. Z poważną miną spojrzał

w stronę kamer telewizyjnych, aż materiał się skończył i na ekranie pojawiła się siedząca w studiu prezenterka. Lene wyłączyła telewizor.

Pilot wysunął jej się z dłoni, a jej ostatnia świadoma myśl dotyczyła mężczyzny na lotnisku. Pomyślała mianowicie, że chyba mimowolnie się uśmiechała. I że to Michael tak na nią działał.

Nietrudno było się domyślić, co robił tam, na lotnisku, pomyślała jeszcze. Do zadań delikatnych, w których należało działać dyskretnie, a stawką były wielkie pieniądze

i renoma wpływowych ludzi, zwykle angażowano kogoś takiego jak Michael Sander, kto miał pewne szczególne kompetencje. Sam był kiedyś żołnierzem, kapitanem żandarmerii wojskowej jednego z pułków, a potem policjantem i wreszcie konsultantem jednej z największych międzynarodowych agencji ochroniarskich, Shepherd & Wilkins, mającej siedzibę w Londynie. Miał ponadto imponującą sieć kontaktów w tajnym świecie służb specjalnych. Być może armator zaoferował nagrodę za informacje, gdzie terroryści z Asz-Szabab trzymają zakładników… Może…

Lene zasnęła, ale ze słabym płomykiem nadziei, że może nie była na tym świecie tak rozpaczliwie samotna jak jeszcze dwie godziny wcześniej.

*

Dotarcie do białych biurowców Komendy Głównej w Glostrup, skąd prowadzono śledztwo w sprawie zamachu w Tivoli, było nie lada wyczynem. Zgodnie z nowymi zasadami bezpieczeństwa najbliższy parking odsunięto na pięćdziesiąt metrów od głównego wejścia, a plac przed nim zabarykadowano betonowymi blokami

i metalowymi słupkami.

Personel miał wprawdzie dostęp do ogrodzonego parkingu, ale każdorazowo, bez względu na pogodę trzeba było wysiąść z samochodu i zaczekać, aż zaśliniony, specjalnie przeszkolony labrador obwącha kabinę, żeby sprawdzić, czy nie ma w niej materiałów wybuchowych, a strażnik z bronią nie skontroluje podwozia i bagażnika lusterkiem i kamerą na długim aluminiowym kijku.

Wewnątrz stało się w kolejce, gdzie wszystkim prześwietlano i przetrząsano torby,

a ludzie musieli przechodzić przez wykrywacze metalu, wsuwać karty czipowe do czytnika i na koniec ustawiać się do skanera tęczówki, który niestety rzadko działał poprawnie, za to często uruchamiał ogłuszający alarm, jakby roztapiał się reaktor jądrowy.

Lene była wykończona, zanim dotarła do Sali Mozaikowej na drugim piętrze, gdzie grupa kilkunastu niezłomnych mężczyzn i kobiet, w większości emerytowanych policjantów, od miesięcy przeglądała setki tysięcy zdjęć i filmów z tabletów, aparatów i smartfonów, z których korzystano w Tivoli 17 września zeszłego roku.

Komenda Główna Policji założyła w tym celu specjalny portal, na który ludzie z całego świata przesyłali swoje materiały. Wszystko było formatowane, oznaczane według godziny i umieszczane w ogromnej trójwymiarowej scenografii kopenhaskiego parku rozrywki. Była to praca żmudna i heroiczna, największa w swej kategorii w całej historii kryminalistyki. Liczono, oczywiście, że uda się znaleźć nagranie zamachowca bądź zamachowczyni oraz jego lub jej współwinnych. Że na którymś z tych nagrań wśród tysięcy twarzy znajdzie się ta jedna, pasująca do którejś z katalogu znanych

i domniemanych terrorystów.

Lene omiotła wzrokiem długie stoły z komputerami, drukarkami i podświetlanymi ekranami. Na niektórych stołach ustawiono makiety Tivoli. Na ścianach wisiały zdjęcia twarzy i rysunki architektoniczne. Niektóre twarze były powiększone

i oznaczone czerwonym krzyżykiem jako należące do którejś z 1241 ofiar. Czasem twarz była spokojna, beztroska, czasem sfotografowana od dołu, z góry albo z boku. Niektóre zdjęcia były poruszone. Inne wykonane w tej samej sekundzie, w której fotograf zmienił się w żywą pochodnię eksplodujących gazów, rozerwany siłą fali uderzeniowej, ostrzelany metalowymi kulkami z kamizelki samobójcy albo zmiażdżony walącymi się powyginanymi stalowymi dźwigarami karuzeli.

W okolicy punktu zero, czyli bezpośrednio pod Statkiem do Nieba, znaleziono sporo telefonów i kamer. Większość była oczywiście zgnieciona albo spalona, ale o dziwo informatykom udało się z wielu z nich uzyskać nienaruszone obrazy.

O ile Lene się orientowała, nie zidentyfikowano jeszcze zamachowca, z drugiej strony nie brała udziału w głównym śledztwie. Powodem odsunięcia jej od centrum wydarzeń było jej ogólne wyczerpanie psychiczne. Straciła zapał do pracy, którą przez osiemnaście lat uwielbiała. Zgasła w niej iskra i Lene nie umiała jej ponownie wskrzesić. Zawsze była pracowita, energiczna i pełna zapału. Zawsze dawała z siebie wszystko. Ale to było dawniej. Dziś Lene obserwowała u siebie wszystkie klasyczne oznaki wypalenia: potrzebę izolacji, przestała rozmawiać nawet z najbliższymi przyjaciółkami, irytowało ją wszystko i wszyscy, miała trudności z zasypianiem

i nadużywała alkoholu. A przede wszystkim nie opuszczało jej obezwładniające poczucie bezsensu. Starała się z nim walczyć, między innymi poprzez wolontariat

w Linii Życia, ale nie miała do tego serca.

Przez swoją marną kondycję psychiczną Lene została odsunięta od tętniącego życiem pola między PET a Komendą Główną, przez które przebiegała główna oś śledztwa, na boczny tor zarośnięty chwastami.

Przeszła przez salę i weszła do małego biura, które jej udostępniono w ramach podgrupy o nazwie Przejścia graniczne i drogi dostępu. Szefowała obecnie tylko jednej osobie, otyłemu informatykowi o imieniu Bjarne, którego największymi pasjami były Orkiestra Dęta Marynarki Wojennej i składanie modeli samolotów. Do zadań ich podgrupy należało wyjaśnienie, w jaki sposób zamachowiec dostał się do Danii. Oczywiście o ile po prostu tu nie mieszkał.

We dwoje całymi dniami ślęczeli nad raportami z Urzędu Bezpieczeństwa Morskiego, Krajowego Urzędu do spraw Żeglugi, właścicieli żaglówek, służb celnych, systemu monitoringu ruchu na duńskich wodach wewnętrznych jak BELTREP i SUNDREP, systemów rezerwacji biletów lotniczych, kolejowych, wynajmu samochodów, przeglądali plany rejsów samolotów prywatnych i raporty drogówki, sprawdzali całą bazę noclegową od pól namiotowych po hotele w okresie od lipca do września ubiegłego roku. Była to praca w gruncie rzeczy całkowicie bezcelowa. Po wejściu do strefy Schengen granice Danii stanęły otworem. Do kraju można było bez przeszkód wjechać od strony Niemiec albo przypłynąć promem z Helsingborga do Helsingøru, przejechać mostem nad Sundem albo przylecieć z Bornholmu. Bez żadnej kontroli

i śladu przekroczenia granicy.

Ich biuro zostało na szybko wydzielone w rogu Sali Mozaikowej przy pomocy tymczasowych gipsowych ścian. Słysząc głośne buczenie, odruchowo schyliła głowę, zanim zderzył się z nią zdalnie sterowany helikopter.

– Wyłącz to, Bjarne – powiedziała spokojnie.

Helikopter wykonał perfekcyjne trzypunktowe lądowanie na biurku jej kolegi i jego silnik zgasł.

– Przepraszam – wymamrotał Bjarne. – Kawy?

– Tak, poproszę. – Powiesiła skórzaną kurtkę na oparciu krzesła, torebkę postawiła na podłodze i usiadła za biurkiem.

Bjarne zaaranżował w ich minibiurze kącik z ekspresem do kawy, czajnikiem elektrycznym, małą lodówką i kuchenką mikrofalową. Nigdy nie korzystał ze stołówki. Wycisnął do kubka Lene trójkątny kartonik mleka i usiadł na wprost niej. Komisarz Jensen podmuchała parującą kawę i wypiła łyk.

– Coś nowego?

– Dziś jest zebranie wydziału – oznajmił i podsunął jej cienką teczkę. – Napisałem raport o naszych postępach.

– Nie wiedziałam, że jakieś poczyniliśmy.

– Raport zajmuje tylko pół strony.

– Super.

Lene omiotła wzrokiem treść krótką jak zwrotka psalmu.

– Co to za polski kabotażowiec?

Technik pokiwał wolno głową. Jego palce pogrzebały nerwowo w gąszczu elektronicznych gadżetów, kabli, włączników, woltomierzy, rozsypanych chrupek serowych i wybebeszonych wnętrzności z najróżniejszych modeli telefonów komórkowych. Gość miał wszechstronny i naturalny talent do elektroniki.

– Kazimierz Pułaski, zarejestrowany w Gdańsku – wyjaśnił. – Kupa złomu o nośności dwa tysiące trzysta ton rejestrowych brutto. Dwunastego września wypłynął

z Kaliningradu z ładunkiem grafitu do Oslo.

– I?

Bjarne wytarł czoło chusteczką, na której mama wyszyła mu ładny, zakręcany monogram, jakby Bjarne miał szlacheckie korzenie. W sumie spisywał się nieźle, pod warunkiem że się go nie stresowało ani nie mówiło do niego zbyt ostrym tonem. Nigdy natomiast nie udało się Lene nawiązać z nim kontaktu wzrokowego. Jakby raz na zawsze nauczył się, że po reszcie ludzkości nie należy się spodziewać niczego dobrego.

– Według SUNDREP w nocy z trzynastego na czternastego września rzucili kotwicę przy Vedbæku. Na kanale szesnastym zgłosili problemy z silnikiem, ale powiedzieli, że sami sobie poradzą.

– I co z tego? Takie rzeczy chyba się zdarzają.

Lene zamknęła teczkę i odsunęła na bok. Nic. Jak zwykle.

– Pół godziny później popłynęli dalej – wyjaśnił oschle. – Moim zdaniem to dość szybko.

– Dlaczego? Może to nie była poważna awaria. Coś jeszcze?

– Zostało nam do sprawdzenia kilka ostatnich pól namiotowych i wygląda na to, że będziemy mieli wszystko.

– Świetnie.

Na popołudniowej naradzie Charlotte Falster jak zwykle będzie ją przewiercać wzrokiem z tym ulotnym oskarżycielskim uśmieszkiem na wąskich ustach, jakby Lene była retrieverem, który przestał aportować.

Wyjęła z kieszeni biały telefon Ain i położyła go na biurku. Obracała go w palcach, gdy Bjarne poczłapał do aneksu kuchennego, żeby zaparzyć sobie kolejną herbatę

z cytryną. Mimo postury poruszał się bezdźwięcznie w chińskich tenisówkach.

– Bjarne?

– Mmm.

– Znalazłam telefon w autobusie, ale klawiatura jest zablokowana. Myślisz, że dałbyś radę go otworzyć?

– Jasne.

Krzesło biurowe ugięło się pod ciężarem jego ciała. Wziął od niej telefon, wsunął do niego wtyczkę i otworzył na swoim komputerze jakiś program. Lene patrzyła na szybko zmieniające się grupy zielonych cyfr. Po kilku sekundach ekran telefonu zaświecił i Bjarne oddał jej aparat.

– Dwa, dwa, cztery, sześć. Pewnie ostatnie cyfry numeru CPR właściciela. Ludzie zwykle tak robią.

W tym przypadku akurat pudło, pomyślała Lene, bo pamiętała CPR Ain.

– Dzięki.

Bjarne odwrócił się do niej plecami i studiował listy gości na polach namiotowych Zelandii.

W telefonie Ain zapisane były tylko pojedyncze esemesy. Kilka „co słychać, skarbie?” od „mamy”. I kilka utrzymanych w podobnym tonie od zaniepokojonego „taty”. Parę przypomnień o urodzinach jakiejś „Laury”, próśb, żeby wpadła do domu

i porozmawiała z rodzicami, pytania o jej wakacyjne plany i czy ma ochotę pojechać

z nimi do domku letniskowego. Bo tęsknią.

Lene przeczytała też odpowiedzi Ain, ogólnikowe, niezdecydowane, chwilami wręcz opryskliwe. Znała ten ton do bólu z wiadomości, które pisała do niej Josefine. Uśmiechnęła się cierpko na tę myśl. Ain i Josefine mogłyby być bliźniaczkami. Obie między wierszami pisały mniej więcej to samo: „nie wtrącaj się, mamo” albo „zostaw mnie w spokoju”, albo zniecierpliwione „weź się zajmij własnym życiem!”.

Z listy połączeń przychodzących i wychodzących wynikało, że dzień przed śmiercią Ain wielokrotnie bez powodzenia próbowała się dodzwonić do niejakiej Nazeery. Ostatni raz wykonała do niej telefon pół godziny przed tym, jak zadzwoniła do Lene ze stacji Nørreport.

Lene otworzyła galerię. Zdjęć też było niewiele. Kilka ujęć pustej plaży

w popołudniowym świetle. Słońce wisi nisko nad czarną wodą z pojedynczymi krami. Były zdjęcia kąpieliska w zimowej odsłonie, z długimi soplami wiszącymi z barierek i trampolin. I jedno selfie, na którym Ain uśmiecha się beztrosko. Lene rozpoznała ją ze zdjęcia w prawie jazdy. Drugim ramieniem obejmowała jakąś kobietę. Miały identyczne białe koszule, czarne spodnie i długie czarne fartuchy. Stały przed popularną duńską siecią restauracji, która miała lokal w Tivoli. W tle widać było fragment drzewa z jasnozielonymi młodymi liśćmi na cienkich gałęziach. Zdjęcie wiosenne. Kobieta wyglądała na starszą od Ain. Mogła być po trzydziestce. Była

o jakieś dziesięć centymetrów wyższa, piękna jak modelka Playboya i miała bliskowschodnią urodę. Jej jasne, zielone oczy miały podobny odcień do oczu Lene. Zmysłowe usta lekko się uśmiechały, a na bladej twarzy widać było dyskretny makijaż. Miała włosy czarne jak Ain i była równie szczupła jak ona. Lene powiększyła plakietki z imionami na ich piersiach. Ain i Nazeera.

Z ich wspólnego zdjęcia biły przyjaźń i beztroska. Ain miała tak samo szczery i ufny uśmiech jak Josefine.

Lene poczuła pieczenie pod powiekami. Wszystko kojarzyło jej się z Josefine. Bjarne poruszył się niespokojnie, chociaż był odwrócony plecami. Jak każdy, kto od najmłodszych lat był narażony na intensywny mobbing, wykształcił w sobie sejsmograf wyczulony na najdrobniejsze drgania otaczającego go powietrza.

Przy ostatnich zdjęciach zmarszczyła czoło i poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy do stóp, czy gdzie tam spływa ta przeklęta krew w sytuacji nagłego i silnego zaskoczenia. Otóż aparat telefonu uchwycił kobietę po czterdziestce, która wychodzi ze sklepu. W obu rękach taszczy żółte reklamówki, widać wyraźnie, że są wypchane butelkami. Lene pomyślała o promocji tygodnia na sześć butelek czerwonego wina chilijskiego albo australijskiego. Kobieta patrzyła przed siebie nieruchomym wzrokiem. Na chodniku stał młody mężczyzna z wózkiem dziecięcym. Obok niego stało dziecko w niebieskim kombinezonie i ręką w czerwonej rękawiczce ściskało rurkę wózka. Dziecko patrzyło z powagą na kobietę, która zdawała się nie widzieć niczego wokół.

Następne ujęcie przedstawia tę samą kobietę wysiadającą z małego niebieskiego samochodu,

a trzecie, ostatnie wybierającą pieniądze z bankomatu na Strøgecie. Na koniec była cała seria ostrych zdjęć dobrze oświetlonego kościoła we Frederiksbergu.

Lene odłożyła telefon i zamknęła oczy. Znała tę kobietę. Jej twarz była pierwszym, co widziała co rano w lustrze, i często zaglądała do przypadkowych kościołów

o przypadkowych godzinach, żeby przez pół godziny posłuchać ciszy albo trwającej akurat próby organowej albo chóru.

– Kurwa… kurwa mać!

Bjarne się odwrócił.

– Co jest?

– Nic. Nic takiego, Bjarne.

– Na pewno?

– Tak.

Od jak dawna Ain ją śledziła? I jak to możliwe, że tego nie zauważyła? Lene uważała się za osobę racjonalną, ale po osiemnastu latach pracy w policji rozwinął się w niej jednak szósty albo siódmy zmysł. Zawsze na przykład wiedziała, kiedy ktoś kłamał.

I zawsze, ale to zawsze, bez pudła wiedziała, gdy ktoś ją śledził! Czuła wtedy charakterystyczny ucisk w karku, dyskomfort nie do pomylenia z niczym innym.

I naprawdę jeszcze nigdy się nie pomyliła. To oznaczało, że było z nią gorzej, niż sądziła. Lene postanowiła natychmiast coś z tym zrobić. Na przykład przestać pić.

Sprawdziła listę kontaktów i wśród kilkunastu innych odnalazła własne imię i adres. Był tam też Jesper Horn, jego numer i adres przy Grønnegade. Horn był jednym z psychiatrów, do których wolontariusze Linii Życia mogli kierować osoby pilnie potrzebujące pomocy.

Wykasowała z telefonu Ain swoje nazwisko i zdjęcia, które Ain jej zrobiła.

– Nie zapomnij o zebraniu – przypomniał jej Bjarne.

– Jasne – wymamrotała Lene mechanicznie.

– Tak w ogóle telefon jest na podsłuchu – powiedział równie cicho jej kolega, też jakby do siebie.

Lene wpatrywała się w telefon, a jej świadomość powoli przetwarzała tę informację.

– Zaraz, co powiedziałeś?

Wskazał na swoim monitorze listę numerów, które były na podsłuchu. Listę, która po zamachu w Tivoli gwałtownie się wydłużyła.

– Numer jest oznaczony. Sąd zatwierdził podsłuch trzy miesiące temu na wniosek prokuratury w Kopenhadze.

Bjarne odruchowo się odsunął, gdy Lene wstała i czytała mu przez ramię.

– Kto u licha o to poprosił? – zastanawiała się.

– O to musisz spytać w prokuraturze. Albo w centrali w Bellahøj, chociaż oni ci nic nie powiedzą. Nie wolno im.

Lene wyprostowała się i skrzyżowała ręce na piersi. Spojrzała na telefon na swoim biurku. Wyglądał tak niewinnie w tej bieli, taki milczący i wyłączony. Słyszeli ją? Słyszeli, że rozmawiała z Ain, tuż zanim dziewczyna rzuciła się pod pociąg? Nagrali ich rozmowy w telefonie zaufania?

– Jaki jest status podsłuchu? – Bardzo się postarała mówić spokojnie.

Bjarne poklikał w menu.

– Wniosek o zakończenie wpłynął wczoraj o dwudziestej trzydzieści dwie.

Oczywiście, pomyślała. Ain nie żyła. Komu by się chciało podsłuchiwać telefon zmarłej?

Małe biuro zrobiło się jeszcze mniejsze, a ściany nie przestawały się do siebie zbliżać. Lene zaczęła się dusić. Porwała kurtkę z krzesła, podniosła torbę z podłogi, a telefon Ain schowała do kieszeni.

– Nie zapomnij o tym zebraniu – powiedział błagalnym głosem Bjarne.

– Tak, pamiętam. Na razie.

Lene zabrała jeszcze jego raport i już miała mu położyć rękę na ramieniu, żeby się nie martwił, ale w ostatniej chwili przypomniała sobie, że tego nie lubił.

Stawiała długie kroki, przechodząc przez Salę Mozaikową, ale gdy dotarła do schodów, jednak się zawahała. Powinna pójść piętro wyżej i posłusznie zająć miejsce na końcu stołu konferencyjnego, lecz zamiast to zrobić, zbiegła na dół, wyszła

z budynku i przecięła parking w poprzek. Usiadła za kierownicą i jeszcze przez chwilę nie zamykała drzwi. Obok jej lewej stopy była studzienka ściekowa. Telefon mógł do niej wpaść i zniknąć bez śladu. Bjarnego mogła poprosić, żeby przysiągł, że nic nie wie o żadnym telefonie. Był bezgranicznie lojalny.

Wyjęła telefon z kieszeni spodni, trzymała go w dwóch palcach, rozejrzała się po pustym parkingu i pochyliła bliżej studzienki.

I nagle pomyślała o dwóch młodych kobietach pod dębem przed restauracją. O woli życia. Prostej, niezmąconej woli życia. Bezchmurne niebo. Wiosna.

Nim się zorientowała, co robi, wcisnęła opcję ponownego wybierania pod zdjęciem pięknej brunetki o zielonych oczach.

*

– Kto mówi?

Lene słyszała w tle szum rozmów, brzęk sztućców i stukanie porcelany i szkła. Odchrząknęła.

– Ain? To ty?

Kobiecy głos był mroczny i spięty.

– Mam na imię Lene Jensen. Dzwonię z Komendy Głównej. Czy rozmawiam z Nazeerą?

– Kto mówi?

– Lene Jensen, Komenda Główna Policji. Ain ma cię w kontaktach. Wczoraj wielokrotnie próbowała się do ciebie dodzwonić.

– Tak – mówi Nazeera. – Ale dlaczego… Co się stało? Coś z Ain? I mówi pani, że kim jest?

Lene słyszała w słuchawce przyśpieszony oddech. Kobieta szła przez duże hałaśliwe pomieszczenie i zatrzasnęła za sobą drzwi.

– Czy Ain coś się stało? – spytała, gdy szum w tle gwałtownie ucichł. Prawie nie miała akcentu.

– Jesteście spokrewnione? – Lene odpowiedziała pytaniem.

– Nie, ale to moja bliska przyjaciółka. Najbliższa. Co się stało?

– Pracujecie razem?

– Tak! Powie pani wreszcie, co się stało? Błagam, niech mi pani powie.

– Nazeero, Ain niestety nie żyje. Bardzo mi przykro. Zmarła wczoraj.

– Jak to?

– O tym właśnie chciałabym z tobą porozmawiać. – Lene zaskoczyły własne słowa.

Wyobrażała sobie, jak wszyscy właśnie zasiadają w sali konferencyjnej na trzecim piętrze, a komendant główna policji Charlotte Falster pochyla się i mówi coś do osoby obok.

– Czy jej rodzice wiedzą…

– Na pewno – zapewniła ją Lene.

– Nie pojmuję tego… Jak mogła umrzeć? Dlaczego?

– Możemy się spotkać? Teraz?

– Oczywiście… Muszę tylko dać komuś znać. Ale na pewno możemy. Ja po prostu nic z tego nie rozumiem.

Lene zamknęła drzwi samochodu i uruchomiła silnik. Czuła przenikliwe zimno

i włączyła ogrzewanie.

– Nazeero, myślę, że powinnyśmy o tym porozmawiać w cztery oczy, dobrze? Obiecuję, że wszystko ci wyjaśnię.

– Dobrze…

– Jesteś teraz w pracy?

– Tak.

Kobieta podała Lene adres w Østerbro: restauracja Le Crocodile Vert przy Marskensgade.

– Będę za pół godziny.

Kontakt wzrokowy nawiązały od razu. Szczupła ciemnowłosa dziewczyna stała za barem w ruchliwej restauracji przypominającej bistro. Wytarła ręce w fartuch i ręką przywołała do siebie Lene.

Zaprowadziła ją wąskim korytarzem przez chaotyczną i hałaśliwą kuchnię. Ciągnęła za sobą niewidzialną smugę ciemnego, zmysłowego zapachu. Wreszcie otworzyła drzwi małego kantorka. Stało tu zawalone papierami biurko i staroświecki komputer

z bzyczącym monitorem. Zdjęła z krzesła stos segregatorów, żeby Lene miała gdzie usiąść. Chwilę stała z tymi segregatorami i się rozglądała, w końcu upuściła je na podłogę.

– Duży ruch – bardziej stwierdziła, niż zapytała Lene i wyciągnęła rękę. – Lene.

Kobieta pokiwała głową i ścisnęła czubki palców pani komisarz.

– Nazeera. W zeszłym tygodniu dostaliśmy pięć gwiazdek. Staliśmy się modni. W recenzji chwalili autentyczny paryski klimat, chociaż nikt z nas nie mówi słowa po francusku.

– Gratuluję.

Kobieta usiadła za biurkiem i założyła za uszy lśniące czarne włosy. Popatrzyła na swoje dłonie splecione na kolanach. Miała ładne, owalne paznokcie perfekcyjnie pomalowane ciemnoczerwonym lakierem. Lene spojrzała na własne obgryzione niemal do mięsa i schowała ręce do kieszeni kurtki. Michael Sander wyznał jej kiedyś, że nowo poznanych ludzi zawsze dzieli na ludzi umysłu lub ciała. Podobno można to poznać po tym, jak ktoś się porusza. Czy ma suche, czy dobrze naoliwione stawy. Twierdził, że kluczowe są tu biodra i miednica. Lene w biodrach i miednicy Nazeery nie dopatrzyła się żadnych, najmniejszych nawet zgrzytów. Kobieta emanowała nieskrępowaną, zwierzęcą zmysłowością, tak intensywną, że można ją było kroić nożem.

– Czyli Ain nie żyje – przeszła do rzeczy i popatrzyła na Lene. – Jak to się stało?

– Rzuciła się pod pociąg na stacji Nørreport. Wczoraj przed południem. Tuż przed tym zadzwoniła do mnie. Właściwie zrobiła to w trakcie naszej rozmowy.

– Dlaczego?

– Dlaczego co, Nazeero? Dlaczego to zrobiła? Nie wiem. Powiedziała, że na to zasłużyła, że ją śledzono. Ty mi powiedz, czy rzeczywiście ktoś za nią chodził

i czy na to zasłużyła.

Kobieta ze złością przesuwała między palcami sznur małych białych koralików

i patrzyła na Lene nieobecnym wzrokiem. Wreszcie prychnęła urażona.

– Ona miałaby zasłużyć? Ain? Gdybyś ją znała, nie musiałabyś zadawać takich pytań. Była niewinna jak niemowlę. Dlaczego z tobą rozmawiała?

Dziewczyna patrzyła jej teraz prosto w oczy i Lene zorientowała się, że ma do czynienia z osobą silną i zdecydowaną. Głos kobiety był mocny jak skała. Jednocześnie Lene wyczuwała w Nazeerze naturalną podejrzliwość jak u kogoś, kto wielokrotnie musiał rozmawiać z policją i innymi przedstawicielami władz i zawsze czuł się po tym rozmowach rozczarowany. Ale nie zastraszony.

– Przez kilka miesięcy byłam wolontariuszką w Linii Życia – wyjaśniła Lene. – To taka…

– Wiem, co to jest.

Lene zamilkła i zamrugała kilkukrotnie. Zdecydowanie wyszła z wprawy, a przecież swego czasu uchodziła za jedną z najzdolniejszych śledczych w Komendzie Głównej. Dość tego, weź się w garść i przejmij inicjatywę, upomniała się w myślach.

– Okej, Nazeero. Zatem Ain była smutna… Nie wiem dokładnie, z jakiego powodu, ale z tego, co zrozumiałam, dorastała w obozie dla uchodźców, nie znała swoich biologicznych rodziców i ogólnie miała ciężkie dzieciństwo.

Nazeera zmrużonymi oczami wyglądała przez brudne wąskie okienko na szare podwórko, jakby się zastanawiała, czy woli tę szybę umyć czy ją stłuc. Wreszcie wzruszyła ramionami, jakby chciała powiedzieć: „A kto nie miał pojebanego dzieciństwa?”.

– Oczywiście nie zawsze musi istnieć jakiś uświadomiony powód, żeby czuć się przygnębionym albo zrozpaczonym – dodała cicho Lene. – Nazeero, skąd ją znałaś?

– Nie musisz w każdym zdaniu powtarzać mojego imienia. Wiem, jak się nazywam.

– Wybacz.

Kobieta wyjęła z kieszeni fartucha paczkę papierosów, zapaliła jednego i patrzyła na Lene przez cienką strużkę jasnoszarego dymu, która powoli płynęła spomiędzy jej czerwonych warg. Zwróciła twarz w stronę chłodnego światła na podwórzu. Miała harmonijny profil z wysokim, zdradzającym inteligencję czołem. Od skroni w dół do uszu wiły się delikatne cienkie włoski. Wzdłuż całej małżowiny miała szereg małych srebrnych kolczyków, a w nosie srebrny piercing w kształcie małej jaszczurki. Nie zapytała Lene, czy będzie jej przeszkadzało, jeśli zapali. Albo czy na przykład dym nie wywoła u niej ataku astmy. Przygryzała tylko lekko jeden ze swoich nieskazitelnie wymanikiurowanych paznokci i patrzyła w stół.

– Wydaje mi się, że wiele osób, które były tamtego dnia w Tivoli i wyszły z tego cało, ma dziś wyrzuty sumienia – powiedziała po chwili. – Wszyscy zastanawiamy się, czy mogliśmy zrobić cokolwiek, żeby to powstrzymać, szukamy odpowiedzi, dlaczego my przeżyliśmy, gdy tak wielu innych porządnych ludzi zginęło. Nie wiem, czy mnie rozumiesz.

Lene pokiwała głową. „Zasłużyłam, żeby umrzeć, nie raz, ale ponad tysiąc razy”. Tak powiedziała Ain.

– Więc byłyście wtedy w Tivoli?

– Pracowałyśmy razem w Restaurant Picasso i siedemnastego września byłyśmy

w pracy. Statek do Nieba znajdował się po drugiej stronie parku. U nas w restauracji nic się nie stało. Oczywiście wybiło wszystkie okna i zapalił się ogień we frytownicy, bo ktoś się przestraszył. Ale poza nikomu nic się nie stało.

Lene zmarszczyła brwi.

– Co niby mogłyście zrobić? – spytała zaskoczona.

Kobieta wzruszyła ramionami, jakby uważała, że aby to zrozumieć, trzeba było tam być.

– Nic – potwierdziła. – Zostawiła jakiś list? Jakąś wiadomość dla mnie?

– Nie wydaje mi się. Zauważyłaś u niej jakąś zmianę po Tivoli?

– Tak! Nie! Co mam ci powiedzieć? Może się zmieniła. Bardzo możliwe. Była Arabką, ale duńską. Jej rodzice adopcyjni to mili ludzie. Duńczycy, co nie zmienia faktu, że Ain była Arabką. Palestynką. Myślisz, że to łatwe? Otóż nie, żadnemu z nas nie jest łatwo. Nie wiemy, komu co jesteśmy winni. Ain próbowała się dowiedzieć, kim była, rozumiesz? Wszyscy w pewnym momencie stajemy przed takim dylematem. Zastanawiała się, czy wierzy w Boga czy Allaha. Czy powinna wyjść za Araba czy Duńczyka. Czy może mieć psa, zjeść schabowego, a w piątek się zalać w trupa, czy raczej powinna nosić chustkę, stać się niewidzialna i pokorna i czytając Koran, czekać na kuzyna z ojczyzny, żeby mu urodzić mu szóstkę dzieci. Czy powinna pojechać do Syrii i zostać wojowniczką.

– Ty nie nosisz chustki – zauważyła Lene.

Nazeera się uśmiechnęła. Różowy czubek języka wysunął się spomiędzy równych białych zębów, zwilżył górną wargę i wrócił do jamy ustnej, a Lene poczuła w ciele delikatny niepokój. Pomyślała, że gdyby była mężczyzną, nie umiałaby się oprzeć kobiecie takiej jak Nazeera, o dużych piersiach, długich nogach, wąskiej talii i złocistej szyi bez jednej zmarszczki.

– Jestem grzesznicą – wyznała. – Nie jestem taka jak Ain.

– Ale blisko się przyjaźniłyście?

– Jestem od niej osiem lat starsza. Ja już wiem, skąd jestem. I wiem, kim jestem, okej? Jestem z Jordanii, mój ojciec jest Jordańczykiem, brat, siostra, wujkowie i ciotki: wszyscy są Jordańczykami. Moi rodzice przyjechali do Danii, gdy miałam czternaście lat. Ojciec jest profesorem na Uniwersytecie Kopenhaskim, a mama chemiczką

w Novo. Nie uciekali przed wojną, to duński rząd ich tu zaprosił, ponieważ sądzono, że ojciec może kiedyś dostać Nobla albo coś w tym stylu. Potrafi coś, czego nie umie nikt inny. Rodzice nie wierzą ani w Boga, ani w Allaha, wierzą

w pierwiastki chemiczne, w chemię organiczną, Darwina, zbiegi okoliczności i teorię wielkiego wybuchu. Są wyluzowani.

– A ty w co wierzysz?

– W wolność i pieniądze.

– A w Allaha nie?

– To moja sprawa, okej? Ale nawet jeśli, to od rodziców się tego nie nauczyłam.

– Ain próbowała cię naśladować?

Nazeera zamrugała zaskoczona.

– Tak, ale jej nie pozwalałam. Była kimś znacznie wartościowszym niż ja. Powinna być sobą, nikim innym. Musiała tylko zrozumieć, że bycie Ain oznaczało o wiele więcej, niż po prostu bycie w porządku.

– Gdzie ją spotkałaś?

Zgasiła papierosa w przepełnionej popielniczce i skrzyżowała ręce na piersi.

– I ty, i ja jesteśmy bohaterkami. Ja próbuję pomagać muzułmańskim dziewczynom,

a ty starasz się wspierać samobójców.

– Już nie – sprostowała Lene.

– Aha. Ja w każdym razie nadal to robię. Jestem wolontariuszką w świetlicy dla młodych muzułmanek przy Møllegade w Nørrebro. Dziewczyny przychodzą tam, żeby porozmawiać, napić się kawy i zdjąć te okropne szmaty z głów. Mogą tam oglądać telewizję, tańczyć albo ćwiczyć aerobik i żaden brat ani ojciec czy wujek nie będą na nie krzyczeć ani ich pilnować. A chłopcy z dzielnicy wyzywają je od dziwek, bo nie noszą hidżabów.

– Ciebie też nazywają dziwką?

Uśmiech zniknął z jej twarzy.

– Nigdy czegoś takiego nie słyszałam.

– Rozumiem. Zatem Ain przychodziła do świetlicy?

Nazeera spojrzała na zegarek, męski rolex z metalową bransoletą. Na nogach miała masywne martensy i stanowiła szczególne połączenie młodej Moniki Bellucci z Larą Croft.

– Tak, jakieś dwa, może trzy lata temu zaczęła tam przychodzić z koleżanką. Polubiłam ją. Dużo rozmawiałyśmy. Pojechałyśmy razem do Wenecji. My… byłyśmy ze sobą… – Na jej policzkach pojawił się delikatny rumieniec.

Boże, pomyślała Lene. Ain i Nazeera były parą.

– Rozumiem – powiedziała cicho.

Kobieta patrzyła jej prosto w twarz, potem pokiwała głową i przełknęła ślinę. Oczy jej się zaszkliły.

– Muszę wracać do pracy – powiedziała wreszcie.

– Oczywiście.

Lene wstała i wyjrzała przez wąskie okno. Za restauracją było coś w rodzaju podwórza z ogródkiem. Na środku trawnika, na szeroko rozstawionych nogach stało zwierzę wielkości cielaka i patrzyło na nią bez mrugania. Zwierzę miało na szyi szeroką czarną skórzaną obrożę wysadzaną nitami.

– Czy to… pies? – wskazała zdumiona.

Nazeera uśmiechnęła się promiennie.

– Rudy. Rudolf. Pół rottweiler, a pół bandzior. Pilnuje tu wszystkiego. Mnie na przykład.

– Jest twój?

Wzruszyła ramionami.

– Należy głównie do samego siebie. Ale to ja go karmię. I tylko ja.

– Wygląda na śmiertelnie groźnego – zauważyła Lene.

– Bo jest śmiertelnie groźny. Pytałaś, czy frajerzy z getta wyzywają mnie od dziwek. No więc nie, nie robią tego, gdy jest ze mną Rudy.

– Tak, to zrozumiałe – wymamrotała Lene.

Pies gapił się na nią jeszcze kilka sekund, jakby chciał sobie zapamiętać jej wygląd na przyszły użytek. A potem odwrócił potężne cielsko i schował się do cienia pod ławką.

Lene poszła za Nazeerą z powrotem do restauracji. Gruby mężczyzna w białej koszuli stał przy kasie i nabijał na niej jakieś cyfry. Wyglądał na zmęczonego życiem i miał sine worki pod oczami. Popatrzył na Nazeerę ze smutkiem, a potem zniecierpliwionym gestem wskazał na pękającą w szwach restaurację.

Nazeera zarzuciła głową i odparła:

– Tomasz, wróciłam przecież. Wyluzuj! – A do Lene dodała szeptem: – Dupek. Nie znam zbyt dobrze jej rodziców, ale bardzo bym chciała przyjść na pogrzeb Ain. Dasz mi znać, jeśli się czegoś dowiesz? Na przykład jeśli Ain zostawiła jakiś list?

– Zadzwonię, jeśli będę wiedziała więcej – obiecała Lene.

– Dziękuję.

Nagle przestała być cyniczna i twarda. Na pożegnanie dotknęła lekko ramienia Lene, uśmiechnęła się ciepło i odwróciła do grubego właściciela.

– Jak bardzo w lesie jesteśmy?

Mężczyzna przewrócił oczami.

– Bardzo! Ludzie czekają pół godziny na przystawki – odparł z silnym środkowoeuropejskim akcentem.

– I dobrze, nie musimy się śpieszyć. Nie zapominaj, że tutaj jesteśmy Francuzami. Im dłużej czekają, tym lepsze wyda im się to, co dostaną. – Znów uśmiechnęła się do Lene, a ta odpowiedziała tym samym.

*

Młoda kobieta, która szukała swojej tożsamości, ostatecznie poddała się i rzuciła pod pociąg. I była w związku ze starszą i bardziej doświadczoną Nazeerą, która Lene skojarzyła się z przebiegłym kotem o pazurach niczym czerwone brzytwy. Okej, i co z tego?

Nie drąż tego, do cholery, powtarzała w myślach, jadąc wolno w gęstym ruchu na Østerbrogade, i doskonale wiedziała, że nie będzie w stanie tak tego zostawić. Po raz pierwszy od bardzo dawna czuła, że jej życie ma jakiś cel. Że jest prawie żywa. A w każdym razie nie jest nieprzytomna. Spojrzała na zegarek. Odprawa

w Glostrup już się skończyła. Nie miała wyrzutów sumienia. Bjarnemu do niczego nie była potrzebna.

Polski kabotażowiec… Wow…

Lene zatrzymała się na czerwonym na Dag Hammarskjöld Allé i zapatrzyła w telefon Ain leżący na fotelu pasażera, aż stojąca za nią furgonetka klaksonem dała jej znać, że światło się zmieniło. Lene w lusterku wstecznym pokazała kierowcy środkowy palec

i wykonała niedozwolony nawrót z powrotem w Østerbrogade. Furgonetka jeszcze długo trąbiła wściekle i przeciągle.

Lene się uśmiechnęła. A potem zobaczyła w lusterku granatowy samochód osobowy, który skopiował jej brawurowy manewr. Przez chaotyczną rozbudowę metra ruch uliczny w centrum Kopenhagi przypominał ten w Bangkoku, również pod względem lekceważenia przepisów ruchu przez kierowców i rowerzystów.

Włączyła radio, żeby wyłączyć myślenie, i śpiewała z radiem refren piosenki Abby, popuszczając wodze podświadomości. Skręciła w lewo w Øster Allé, minęła błonia Fælledparken i popatrzyła na wysoką bryłę Rigshospitalet i otaczające ją niższe budynki szpitalne. To tam mieścił się zakład medycyny sądowej, gdzie na metalowym stole za masywnymi drzwiami chłodni leżały okaleczone zwłoki Ain Ghazzawi Rasmussen i czekały na pochówek. Skoczyła czy ktoś ją popchnął? Lene uważała, że już zna odpowiedź.

Zwolniła przy Jagtvej sto dwa, zatrzymała się pod sklepem całodobowym i popatrzyła w okna na czwartym piętrze po lewej, gdzie mieszkała Ain. Mieszkanie miało francuski balkon z pustymi donicami na zioła. Białe zasłony były rozsunięte. Lene wysiadła, weszła do sklepu i kupiła dwa snickersy, paczkę gumy do żucia i wodę.

Z okna sklepu patrzyła, jak otwierają się czerwone drzwi kamienicy i wychodzi para w średnim wieku.

– Trzydzieści pięć pięćdziesiąt – oznajmiła dziewczyna za ladą.

Lene podniosła rękę.

– Chwileczkę.

Mężczyzna był wysoki, szczupły, miał rozczochrane siwe włosy, krzaczaste brwi, krótką kozią bródkę i okulary bez oprawek. Kobieta była niższa, szczupła, dobrze ubrana – i zrozpaczona. Wydmuchała nos i patrzyła w asfalt, nie zważając na świat wokoło. Miała czerwone zapłakane oczy. Mężczyzna podpierał ją, kiedy szli w stronę srebrnego volvo starszego modelu. Kobieta, zanim wsiadła, odwróciła się i spojrzała na fasadę budynku. Mężczyzna przytrzymał jej drzwi i również popatrzył na okna na ostatnim piętrze. W końcu zamknął drzwi i obszedł samochód, żeby usiąść za kierownicą.

– Coś jeszcze? – niecierpliwiła się dziewczyna.

– Przymknij się na chwilę – warknęła do niej Lene.

Volvo odjechało w stronę Tagensvej.

Z zaplecza wyszedł młody mężczyzna. Wyglądał na Hindusa albo Pakistańczyka.

Z miną ważniaka zwrócił się do Lene.

– Przepraszam bardzo… – zaczął.

– Co?!

Przez chwilę wszyscy troje mierzyli się wzrokiem, aż Lene popatrzyła w podłogę

i wymamrotała coś niewyraźnie. Położyła na ladzie pięćdziesiąt koron, zabrała swoje zakupy i wyszła. Na chodniku zerwała papierek i w dwóch kęsach zjadła baton. Kiedy spadał jej cukier, robiła się rozdrażniona i agresywna. Na następnych światłach kierowca volvo wrzucił lewy kierunkowskaz, a Lene znów popatrzyła w okna Ain. Czy to byli jej rodzice adopcyjni? Lene rozpoznała zgaszone spojrzenie kobiety. Wiek się zgadzał. A ich wzrok skierowany na okna na czwartym piętrze wyrażał więcej niż tysiąc słów. Mężczyzna pod pachą niósł kartonowe pudełko.

Lene zapamiętała numer rejestracyjny samochodu i zadzwoniła do wydziału komunikacji. Helge Rasmussen, Violvej, Værløse. Lekarz internista. Wsiadła do samochodu i zamyślona piła wodę małymi powolnymi łykami.

Czuła się jak podglądaczka. Ktoś obcy, kto nieproszony grzebie w osobistych sprawach i tragediach innych ludzi. Po raz co najmniej dziesiąty tego dnia poddała surowej ocenie własne motywacje. Zasadniczo nie miała powodu, żeby to ciągnąć. Poza lekkim wyrzutem sumienia, że nie udało jej się uratować tej dziewczyny, odwieść od powziętego planu. Że się z nią nie spotkała, kiedy ta o to poprosiła. Wszystko to, plus fakt, że Ain przez telefon nie brzmiała jak ktoś, kto za chwilę rzuci się pod pociąg. Zdecydowanie nie. Obiecała zaczekać na Lene i wydawało się, że naprawdę miała taki zamiar.

Odezwały się też jej instynkty, zmuszając ją do podejrzliwości. Tak długo pozostawały uśpione, że Lene niemal zapomniała o ich istnieniu. Ale teraz były pobudzone i iskrzyły ponaglająco. Popatrzyła przed siebie. Hen, daleko Jagtvej rozpływała się

w niebieskiej chmurze spalin.

Tam był Frederiksberg, Kong Georgs Vej, jej dom. Dom, czyli co? Butelki, pustka, tabletki, poczucie bezsensu i stare nagrania z Josefine?

Lene zaklęła i szarpnęła kierownicę.

Nagle coś kazało jej spojrzeć w bok. Para sprzedawców ze sklepu uważnie jej się przyglądała. Lene uśmiechnęła się do nich słabo i przekręciła kluczyk.

Jedna, ostatnia sprawa, pomyślała. I potem zapomni o Ain, wymaże ze świadomości jej istnienie. Wyrzuci przeklęty telefon do śmieci i wróci do domu. Tak naprawdę chodziło o jeden drobny szczegół. Rozmowę. Nic wielkiego.

Z telefonu dziewczyny zadzwoniła do psychiatry Jespera Horna. Przez dwie minuty musiała się kłócić z upartą sekretarką, zanim ta zgodziła się ją połączyć. Od razu powiedział, że nie może teraz rozmawiać. Ma mnóstwo pracy. Ale może poświęcić pani komisarz kwadrans. Z jej powodu nie zje lanczu.

Lene rozłączyła się i włożyła telefon Ain do schowka. Bjarne powiedział wprawdzie, że podsłuch w telefonie dziewczyny był wyłączony, ale Lene i tak była na siebie zła, że nie zadzwoniła z własnego aparatu.

Psychiatra był młodszy, niż Lene się spodziewała. Szczupły i wysportowany. Miał na sobie jasną lnianą koszulę ze stójką i opięte dżinsy. Nosił kolczyki w obojgu uszu, a umięśnione przedramiona pokrywały tatuaże. Na pierwszy rzut oka Lene oceniła go jako popularnego uzdrowiciela dusz młodych kobiet z dużego miasta, których dolegliwości mają charakter lekkich zaburzeń natury neurotycznej. W każdym razie nie umiała sobie w tym jasnym przestronnym gabinecie wyobrazić ludzi w depresji, mrocznych i złamanych przez życie albo schizofreników wymachujących rękami

i wykrzywiających twarze. Umeblowanie stanowiły trzy lekkie włoskie krzesła, francuskie rolety oraz szklany blat nieskażony papierami ani plamami, w którym odbijał się srebrny macbook. Za zgrabną opaloną głową lekarza wisiał duży obraz przedstawiający odludny nadmorski krajobraz. Podpis na obrazie: Maria Horn. Lene pomyślała, że to pewnie artystycznie usposobiona małżonka doktora, która nie pracowała, lecz zajmowała się dziećmi i domem. Lene widziała to bardzo wyraźnie.

Jesper Horn zza szklanego blatu wskazał jej miejsce na krześle naprzeciwko. Splótł ręce i uśmiechnął się do niej promiennie.

– Jesteś z policji?

– Tak. A ty prowadziłeś Ain Ghazzawi Rasmussen. Bo rozumiem, że tu przychodziła?

Psychiatra przyłożył pace do górnej wargi i uśmiech zamarł na jego ustach.

– Masz jakąś legitymację?

Lene położyła ją na blacie. Mężczyzna dokładnie obejrzał dokument, zanim zwrócił go Lene.

– Jesteś kimś bliskim? – spytał.

– Nie w sensie formalnym. Ale wielokrotnie z nią rozmawiałam w Linii Życia, gdy byłam tam wolontariuszką. To ja ją do ciebie skierowałam. Byłeś na naszej liście.

– Ponieważ miała myśli samobójcze?

– Nie wyrażała ich wprost. Czuła się winna. Nie wiem czego. Powiedziała, że zasłużyła na śmierć, ale nie wiem, czy można to traktować jako zagrożenie samobójstwem.

Lekarz pokiwał głową.

– Masz rację. Rozmawiałem z nią kilka razy w listopadzie i grudniu. Na co drugie spotkanie nie przychodziła, za to zjawiała się w inne dni i czekała po prostu, aż skończę z pozostałymi pacjentami. – Spojrzał na monitor. – Ostatni raz widziałem ją dwudziestego pierwszego grudnia. To nie była udana sesja, na koniec poprosiła, żebym ją skierował do innego lekarza.

– Kim ona była? – spytała Lene.

– Jak to była?

– Wczoraj skoczyła pod pociąg na dworcu Nørreport. Nie żyje.

Lekarz odsunął krzesło i wstał. Podszedł do okien, odsunął zasłony i długo stał z palcami zahaczonymi o pasek z tyłu pleców. Jego sylwetka odbijała się w lśniącej podłodze, jakby miał podwodnego sobowtóra. Z drugiej strony nic chyba nie jest

w stanie tak wstrząsnąć psychiatrą i jego wiarą we własne kompetencje jak samobójstwo pacjenta. Lene uznała, że reakcja lekarza była w pełni zrozumiała.

– Czy to oficjalne dochodzenie? – spytał wreszcie.

– W żadnym razie. Jestem tu prywatnie. Chyba czuję się…

– Winna?

– Tak.

– Niepotrzebnie.

– Okej. W takim razie już przestaję. Rozmawiałam z nią przez telefon, kiedy to się stało. Potem, na peronie przypadkiem schowałam do kieszeni jej telefon, a w nim znalazłam twój numer.

Odwrócił się i uśmiechnął:

– Przypadkiem? Czy dlatego, że jesteś gliną?

Lene stwierdziła, że miał ładny uśmiech. Taki, który obejmuje również oczy.

Tymczasem Jesper Horn usiadł i patrzył na nią nieobecnym wzrokiem. Nagle wyglądał na starszego. W ostrym słonecznym świetle okazało się, że jego zarost jest siwy. Pomyliła się w ocenie jego wieku o co najmniej pięć lat. W rzeczywistości był jej rówieśnikiem, może trochę starszy.

– Dlaczego zdecydowałaś się na ten wolontariat? A w ogóle policja podsłuchuje te rozmowy?

Lene zmarszczyła brwi i patrzyła na niego zaskoczona. Czy paranoja mogła być zakaźna?

– Nie jestem paranoikiem, nawet jeśli w tej chwili tak właśnie pomyślałaś – wyjaśnił. – Ale nie masz pojęcia, ile pracy nam przybyło po Tivoli. To szaleństwo, dosłownie. Po zamachach na World Trade Center, w Madrycie i Londynie odnotowano nagły wzrost liczby samobójstw, prób samobójczych i hospitalizacji psychiatrycznych.

I w Danii obserwujemy to samo. Myślę, że zamachy terrorystyczne wpływają na stan umysłu osób psychicznie niestabilnych silniej, niż nam się wydaje. Wystarczy jedna sekunda w niewłaściwym miejscu i czasie, a twoje życie zostaje zdmuchnięte jak świeczka. To oczywiste, że takie zdarzenie wstrząsa człowiekiem w sposób najbardziej fundamentalny. Dosłownie wszystko nagle staje się względne, prawda? Każdy czasem chodzi do Tivoli, dlatego tak łatwo nam się utożsamiać z ludźmi, którzy zginęli tamtego dnia. Bo byli dokładnie tacy jak my.

– Racja.

– Niektórzy z nas odwiedzali ten park wielokrotnie. Większość Duńczyków ma mnóstwo wspomnień związanych z tym miejscem. To nasz skarb narodowy i symbol wszystkiego, co duńskie, niewinne i nostalgiczne. Moja córka każdego lata występowała w balecie wystawianym w Teatrze Pantomimy. Siedemnastego września też miała tańczyć, ale skręciła kostkę. Zginęło sześć jej koleżanek. Wszystkie miały po trzynaście lat. Dziś robi jej się niedobrze, gdy widzi puenty albo słyszy muzykę baletową. Dosłownie ją od tego mdli. Zaczęła grać w piłkę ręczną.

– Mówisz, że tańczyła w balecie?

– Tak… a co?

– Nic. Ain pracowała w jednej z restauracji w Tivoli – wyjaśniła Lene. – Rozmawiałam z jej koleżanką, która także była tamtego dnia w parku. Powiedziała o czymś w rodzaju poczucia winy u tych, którzy przeżyli.

Przystojny psychiatra pokiwał głową.

– Otóż to. Jak mówię, katastrofa, która pociągnęła taką liczbę ofiar, to trudny test dla społeczeństwa. Zwłaszcza duńskiego, bo my nigdy nie przeżyliśmy czegoś podobnego. Dla niektórych to zdarzenie stanie się impulsem, aby bardziej cenić życie, cieszyć się chwilą. U innych pozostawi w świadomości tylko przytłaczające przekonanie

o śmiertelności i bezsensie wszystkiego. Widać to chociażby po wzroście popularności niektórych subkultur, nagle sale pękają w szwach na koncertach death i goth metalu. Może to rodzaj przetwarzania traumy.

– Domyślam się, że Ain należała do tej drugiej kategorii osób. Tych, których zdominowało poczucie bezsensu – oświadczyła Lene i ze zdumieniem stwierdziła, że rzeczywiście na ulicach pojawiło się wiele młodych osób wyglądem przypominających punków z lat osiemdziesiątych. Sama nosiła kiedyś zielonego irokeza, używała czarnej szminki i słuchała The Cure, Dead Kennedys i Sex Pistols. Jako jedyna

w Vordingborgu.

Mężczyzna pochylił się ku niej i pokręcił głową.

– I tak, i nie. Nie cierpiała na żadną psychozę, czyli nie była psychicznie chora. Stanowiła za to niemal kompletny katalog wszystkich innych problemów psychicznych. Gdyby ktoś chciał napisać podręcznik o problemach tożsamościowych młodych ludzi, to Ain byłaby doskonałym studium przypadku.

– O jakich na przykład problemach mówimy?

– O wszystkich!

Najwyraźniej zakładał, że Lene posiadała taką samą wiedzę jak on.

– Ain była nieśmiała i miała niskie poczucie własnej wartości – wyjaśnił zaraz, jakby się zreflektował. – Kiedy ją przywieziono do Danii z obozu dla uchodźców w Tunezji, nie była już całkiem mała. A w obozie znalazła się przecież jako uchodźczyni

z Palestyny, z jednego z okupowanych terytoriów w Izraelu, na Zachodnim Brzegu albo w Gazie. W jej życiu zatem już na samym początku nastąpiło sporo wstrząsów,

a to w sposób naturalny budzi w człowieku poczucie bezsilności. Taka osoba nabiera przekonania, że nie ma żadnego wpływu na swój los, że jest przedmiotem arbitralnie przenoszonym z miejsca na miejsce, i wydaje mi się, że Ain chyba nigdzie nie czuła się u siebie. Poza tym szargały nią wątpliwości, czy była muzułmanką czy chrześcijanką. Oraz czy była hetero-, bi- czy homoseksualna. Sporo eksperymentowała z tą częścią swojej osobowości. – Psychiatra rozłożył bezradnie ręce. – Każde z pytań, których ona bez ustanku zadawała sobie mnóstwo o siebie samą, swoją przeszłość

i swoje otoczenie, byłoby trudne do zniesienia dla przeciętnego człowieka.

– Czyli łatwo padała ofiarą manipulacji?

– Łatwo padała ofiarą każdego, kto okazał jej odrobinę życzliwości. Na przykład idąc z nią do łóżka. Pod względem seksualnym zdecydowanie nie była niewiniątkiem. Jej promiskuityzm, to, że nie bała się eksperymentować, wręcz napawał ją dumą, choć

w mojej ocenie w żadnym razie nie były to doświadczenia wyzwalające. U wielu osób z Bliskiego Wschodu obserwujemy pęknięcia osobowości. Te szczeliny można zapełnić na przykład wypaczoną ideologią, jeśli osoba zostanie zmanipulowana przez fundamentalistów. Ideologia staje się wówczas rodzajem spoiwa dla ich wyobrażenia o świecie. Młodzi ludzie, pozbawieni korzeni i rodziców dostają to, czego im brakowało: cel. Indoktrynacja i przygotowanie ludzi do terroryzmu samobójczego odbywa się w sposób systematyczny i konsekwentny w szkołach koranicznych

i meczetach. Młodzież dostrzega sens i otrzymuje zadanie, które polega na przykład wysadzeniu kawiarni w Jerozolimie albo autobusu na Zachodnim Brzegu. Napijesz się kawy?

– Słucham?

– Kawy? Ale mam tylko nescafé.

– Tak, chętnie.

Jesper Horn wyszedł z gabinetu odprowadzany wzrokiem Lene. Był najszybciej

i najbardziej żywiołowo wysławiającym się człowiekiem, jakiego spotkała.

Wrócił dwie minuty później z dwoma kubkami i miseczką angielskich herbatników.

Jeden z kubków postawił przed Lene.

– Odwołałem sesję z następnym pacjentem – oznajmił i poczęstował się kilkoma ciastkami naraz.

– Nie chciałam mieszać ci w grafiku.

Machnął ręką na jej przeprosiny i przeżuwał w milczeniu.

– Nie szkodzi. Teraz to właściwie bardziej stary znajomy niż pacjent. Tak naprawdę ja mówię więcej niż on. W ogóle za dużo mówię, wiem. To niezbyt pożądana cecha

u psychiatry.

Lene uśmiechnęła się i wypiła łyk kawy.

– Zatem wyzdrowiał?

Mężczyzna uśmiechnął się ironicznie.

– Pani komisarz, „zdrowy” to stan na wskroś nienaukowy i zupełnie nieudokumentowany. Oraz kompletnie niewart, aby do niego dążyć. Wystarczy, że znajduje się w fazie korzystnej i stabilnej… i że ta faza trwa już od ładnych kilku lat.

– Czy Ain wyrażała radykalne poglądy polityczne? – zaciekawiła się Lene.

– O nie, w żadnym razie. Była zbyt skupiona na sobie, żeby oburzać się na rzeczywistość albo wykształcić jakąkolwiek postawę wobec niej. Ain miała osobowość wybitnie narcystyczną. Przy czym mówiąc o skupieniu na sobie

i narcyzmie niekoniecznie mam na myśli coś negatywnego. Po prostu większość czasu i sił poświęcała na to, żeby chronić się przed chaosem.

– Czyli nie leczył jej pan farmakologicznie?

– Dlaczego miałbym to robić? Nie miała napadów paniki ani klinicznej depresji. Nie cierpiała na urojenia ani fobie utrudniające życie. Zresztą żadne leki by jej nie pomogły.

– Kiedyś, w styczniu, powiedziała, że dostała jakieś leki – zauważyła Lene. – Ale nie działały i czuła się po nich jeszcze gorzej.

– Ode mnie ich nie dostała i sam pomysł wydaje mi się lekkomyślny. – Mężczyzna sprawiał wrażenie, jakby nagle poczuł się nieswojo. Odchrząknął, otworzył usta, ale znów je zamknął. Wziął dwa ciastka i wyciągnął miseczkę do Lene, która pokręciła głową.

– Zastanawiam się, dlaczego pomyślałeś, że policja mogłaby podsłuchiwać telefon zaufania – drążyła Lene.

– Fuck… – Jesper Horn wstał i zaczął niespokojnie chodzić po gabinecie tam

i z powrotem. – Może jednak mam lekką paranoję – wyznał wreszcie. – Ale jakieś trzy miesiące po Tivoli zaproponowano nam, psychiatrom i psychologom prowadzącym prywatne praktyki, żebyśmy pacjentów z oznakami stresu pourazowego w wyniku zamachu kierowali do nowej jednostki przy Rigshospitalet. Mieli do wykorzystania ogromne środki i zamysł był taki, żeby całą wiedzę zebrać w jednym miejscu. – Uśmiechnął się blado. – Siłą rzeczy resort interesowali przede wszystkim Duńczycy pochodzenia bliskowschodniego z pierwszego, drugiego albo trzeciego pokolenia. Czy na przykład doświadczali mobbingu albo dyskryminacji ze strony osób w taki czy inny sposób obwiniających ich o zamach.

– I skierowałeś do nich Ain?

– Nie. Uważałem, że to jej w niczym nie pomoże. Kwestia pochodzenia etnicznego była tylko jednym z jej problemów i to nie najważniejszym. Cała inicjatywa wydała mi się kuriozalna i nie mogłem się wyzbyć podejrzenia, że w rzeczywistości chodziło o prześwietlanie pacjentów albo ich bliskich pod kątem postaw radykalnych. Że próbowano namierzyć ludzi, którymi mogłyby się zainteresować organizacje terrorystyczne, planując kolejne ataki.

Lene spuściła wzrok.

– Masz jakieś dowody, że tak mogło być? – spytała, patrząc w głąb kubka. – Że ta nowa klinika nie jest tym, za co się podaje?

– Nie. Ale podczas naszego ostatniego spotkania Ain pokazała mi ich broszurę. Ładne, przyjemne kolory. Ludzie o miłej prezencji, pewnie modele. W każdym razie wszyscy z fantastycznym uzębieniem. Lekarze obiecywali klientom terapię grupową, troskę, zrozumienie i wsparcie wspólnoty młodych ludzi o podobnym pochodzeniu, tenis stołowy i piątkowe spotkania przy kawie. To była oferta skierowana bezpośrednio do kogoś takiego jak Ain. Nic dziwnego, że nie umiała się jej oprzeć, mimo że usilnie próbowałem ją od tego odwieść. Z wściekłością wykrzyczała mi, że jestem uprzedzony do tego projektu.

– Dlaczego?

– Dlatego że gdyby zdolni lekarze z Rigshospital uczynili jej pochodzenie jej głównym problemem, wówczas wszystko stałoby się cudownie proste, nieprawdaż? Jej osobiste nieszczęście stałoby się problemem społecznym. Konfliktem nadrzędnym, z którym nie da się nic zrobić, i który zwalniałby Ain od odpowiedzialności za własne życie.

– Rozumiem. Brzmi rozsądnie. – W kieszeni jej kurtki zadzwonił telefon. – Przepraszam. – Zobaczyła kto to. Komendant Charlotte Falster. Lene spodziewała się tego telefonu i dziwiła się tylko, że dzwoni dopiero teraz. Odrzuciła połączenie, wyciszyła dźwięk i z powrotem schowała aparat.

– Jest coś jeszcze – powiedział lekarz, ściszając głos.

– Co takiego?

– Inicjatorką przedsięwzięcia jest Irene Adler, za którą nie przepadam, chociaż jest poważana w środowisku i zrobiła wielką karierę. I nie, nie jestem zazdrosny.

– Oczywiście, że nie – Lene pokiwała głową.

– Ona zna odpowiednich ludzi – mówił dalej. – Otrzymała wszystkie możliwe nagrody i odznaczenia i prowadzi bardzo rozległe badania. Ale jest również specjalną konsultantką PET. Interesuje się terrorystami. Wręcz ich uwielbia! Hodowałaby ich

w terrariach, gdyby jej na to pozwolono. Dość wcześnie dostała stypendium w Stanach i wtedy, zdaje się, podjęła badania nad terroryzmem samobójczym. Jej pierwsze artykuły na temat profilu psychicznego terrorystów publikował jeden z uniwersytetów na Wschodnim Wybrzeżu. Złośliwi twierdzą, że część jej badań tak naprawdę finansowała CIA.

– CIA? No przecież…

– Wiem, że to brzmi jak teoria spiskowa, ale jestem pewien, że Irene ma przeszkolenie w zakresie psychologii wojskowej. To widać i słychać.

– I czego konkretnie się nauczyła?

– Mieszać ludziom w głowach. Dowiedziała się, jak sprawić, żeby ktoś uważał, że białe jest czarne, a czarne – białe. Mamy zresztą precedens u nas w kraju. Eksperymenty

z LSD w szpitalu we Frederiksbergu w latach siedemdziesiątych sfinansowała CIA, licząc, że znajdzie cudowny środek pozwalający kontrolować ludzkie zachowanie

i myśli. Wiele z osób uczestniczących w eksperymentach doznało trwałych szkód psychicznych, a niektórzy popełnili samobójstwo. Nigdy nie wydostali się ze stanu,

w jaki zostali wprowadzeni. Pozostali uwięzieni w swego rodzaju surowej podświadomości.

– A ona w ogóle jest mężatką? – zamyśliła się Lene.

– Irene? Małżeństwo jest dla niej pewnie zbyt konwencjonalne. Chociaż szczerze mówiąc, w ogóle nie chce mi się myśleć o jej prywatnym życiu – rzucił pod nosem

i zaraz dodał: – Przepraszam, wiem, że to, co mówię, jest cholernie niekoleżeńskie, ale jest w tej kobiecie coś, co w sposób zupełnie nienaukowy przyprawia mnie o ciarki.

Lene uważniej mu się przyjrzała. Było jasne, że to mu nie daje spokoju. Z jednej strony współpraca Irene Adler z PET, a z drugiej to, jak się potoczyły losy Ain. Może nawet się ucieszył, że w końcu ma okazję wyrzucić to z siebie, porozmawiać z kimś takim jak ona. Kiedy ktoś stale ustawia się w pozycji słuchającego, jako na przykład ksiądz czy psychiatra, to czasem pewnie ma ochotę samemu się przed kimś otworzyć.

Jesper Horn mówił dalej:

– Krążyły plotki, że sama nawróciła się na islam. Domyślam się, że po to, by bardziej się zbliżyć do badanych osób, ale kto wie, może rzeczywiście przekonały ją te nauki.

– Naprawdę to zrobiła?

– Nie mam pojęcia. Po arabsku mówi jak native, pracowała na uniwersytetach w Egipcie i Jerozolimie. Bez przerwy lata na Bliski Wschód.

– To kiedy śpi?

– Pewnie w samolocie.

– Okej. Wracając do Ain. Z tego, co mówisz, wydaje się, że miała nieźle namieszane w głowie, że się posłużę twoim własnym stwierdzeniem.

– Mówię to wszystko, żeby odpowiedzieć na twoje wcześniejsze pytanie. Otóż ja nie przepisywałem jej leków. Mógł to zrobić jedynie jej lekarz rodzinny, w co szczerze wątpię, ponieważ w jej przypadku byłoby to zdecydowanie zadanie dla specjalisty. Zatem inny psychiatra.

– Na przykład Irene?

– Na przykład. Znasz ją?

– Dlaczego tak myślisz?

– Chodzi o to, jak wymawiasz jej imię. Twój wyraz twarzy.

Lene zmieszana skrzyżowała ręce na piersi i wbiła wzrok w gładką podłogę. Czy to było aż tak widoczne?

– To nic takiego. Zupełnie nic.

Przechylił głowę na bok i się uśmiechnął.

– Wiesz, że obowiązuje mnie klauzula poufności – przypomniał jej. – Możesz mówić bez obaw. O ile masz ochotę.

Lene zamknęła oczy i energicznie pokiwała głową.

– Niech będzie. – Przełknęła ślinę i nie otwierając oczu, zaczęła: – Irene leczyła moją córkę Josefine z ciężkiej depresji – mówiła głośno i wyraźnie. – Josefine przez pół roku leżała na zamkniętym oddziale psychiatrycznym w Rigshospitalet. Irene skierowała ją do opieki ambulatoryjnej, chociaż ja uważałam, że o wiele za wcześnie. Nie była jeszcze gotowa. I tydzień później wróciła do domu i strzeliła sobie w głowę z mojej służbowej broni. Najpierw owinęła głowę ręcznikiem. Tak jak po umyciu włosów

w dawnych cza… Była bardzo roztropna, moja piękna, prześliczna córka. Miała dwadzieścia trzy lata. Ja ją znalazłam.

*

Czy to naprawdę ona mówiła? Tak spokojnym, niewymuszonym tonem?

Jesper Horn milczał. Słońce wpadało przez rolety i rzucało na niego pasiasty tygrysi wzorek.

Lene splotła ręce na kolanach, żeby powstrzymać ich drżenie.

– Naturalnie Irene nie była jedyną osobą odpowiedzialną za leczenie Josefine. Ale

z nią zupełnie się nie zgadzałam. Uważałam, że Josefine nie czuje się dość dobrze, żeby mogła wyjść. Nienawidziłam Irene. Wczoraj przypadkiem ją zobaczyłam. Żyje sobie jakby nigdy nic. Podczas gdy moja córka…

– Umarła – dokończył psychiatra. – Był to zatem błąd w ocenie. Choć może nie błąd jako taki. Dostrzegasz różnicę?

– Tak.

– Twoja córka była hospitalizowana po raz pierwszy?

– Tak. Parę lat temu została porwana i skatowana przez bandytów, których ścigałam. Zrobili to, żeby mnie powstrzymać. Była w bardzo złym stanie, kiedy ją uwolniono, ale sądziłam, że sobie poradzi. Nie miałam wątpliwości, że z tego wyjdzie. Miała pogodną naturę i była silna. Bardzo zdrowa.

Lene spróbowała przełknąć coś, czego przełknąć się nie dało. Coś dużego i ciepłego rozrastało się w jej piersi. Spróbowała raz jeszcze. W końcu się poddała i zaczęła płakać, choć prawie nigdy tego nie robiła.

A gdy już zaczęła, to nie umiała przestać.

W chwili otrzeźwienia pomyślała, że jej rozmówca przywykł oczywiście do oglądania ludzi w rozpaczy. I zaraz zalała ją kolejna fala bezgranicznego smutku.

Jesper podsunął jej pudełko chusteczek po szklanym blacie, ale Lene jeszcze długo nie mogła z nich skorzystać. Wreszcie wydmuchała nos i spróbowała uspokoić oddech. Odchyliła głowę do tyłu i patrząc w sufit, zaszlochała jeszcze parę razy i dopiero wtedy wszystko się uspokoiło.

Nie czuła ulgi. W ogóle nic nie czuła.

Psychiatra się uśmiechnął. Następnie wstał, obszedł stół i lekko położył jej dłoń na ramieniu, zanim ponownie przeniósł się w swoje ulubione miejsce przy oknie.

– Już lepiej? – spytał.

– Możliwe. Dziękuję.

– Ain to córka innych ludzi, Lene. Ona nie jest Josefine. A ty nie mogłaś przewidzieć tego, co spotkało twoją córkę.

– Wiem. Naprawdę to wiem.

– Domyślam się, że to dlatego pracowałaś dla Linii Życia.

– Oczywiście.

– Dziwne, że ci pozwolili – powiedział cicho.

– Długo musiałam ich przekonywać. Z początku nie chcieli o tym słyszeć. To był błąd, nie powinnam była się do nich zwracać. Owszem, w jakiś sposób pozwalało mi to zająć myśli czymś innym, ale było niezdrowe i nie przywróciło mi Josefine. Nie nadawałam się do tej pracy.

– Czyli zostawisz tę sprawę? Ain?

Lene popatrzyła na zegar nad drzwiami. Było znacznie później, niż sądziła. Jesper Horn musiał w jakiś sposób dać znać sekretarce w recepcji, żeby im nie przeszkadzano.

– Chyba nie potrafię.

– Dlaczego?

Uważnie przyglądała się zdartym czubkom swoich butów.

– To nie było samobójstwo – oświadczyła. – To było zabójstwo, a wyjaśnianie zagadek kryminalnych to jedyne, w czym jestem dobra. Naprawdę dobra.

– Jesteś pewna?

– Tak. Ain chciała się ze mną spotkać. Nie pożegnała się… Żadnego: do zobaczenia po drugiej stronie albo uważaj na siebie, albo pozdrów moich rodziców. W żadnym razie nie brzmiała jak ktoś, kto w połowie następnego zdania rzuci się pod pociąg. Nie zostawiła listu. Nic nie zostawiła.

– Może tego nie planowała – zastanawiał się lekarz. – Może to był impuls. Zobaczyła pociąg i poczuła, że już nie ma siły. Mogła być w niebezpiecznym, chwiejnym nastroju.

– Możliwe. Ale ja w to nie wierzę.

– Czyli chcesz to drążyć dalej? Dla niej czy dla siebie?

– Uważam, że jestem jej to winna.

– Czyli dla siebie.

– Tak.

Lene wstała i ruszyła w stronę drzwi. Jesper Horn powiedział coś jeszcze, ale tego nie wyłapała. W drzwiach odwróciła się i popatrzyła na niego podejrzliwie.

– Co powiedziałeś?

– Że chciałbym cię jeszcze zobaczyć.

– Tutaj…? – zaśmiała się nerwowo. – Moja szefowa już próbowała wysyłać mnie do różnych… specjalistów. Psychologów. Coachów. I chyba każdego z nich udało mi się wykończyć. Doprowadzić do obłędu. – Spróbowała wejść w lżejszy ton: – Słyszałam, że ostatni z nich jeździ teraz na taksówce.

– Nie tutaj i zdecydowanie nie w charakterze pacjentki – powiedział poważnym głosem.

Lene popatrzyła na niego zaskoczona. Przesunęła ręką po włosach. Kucyk miała potargany, a łzy i tusz do rzęs pewnie namalowały jej na policzkach czarne smugi. Czy on się dobrze czuł? Kręciły go beznadziejne przypadki czy co?

– Chodziło mi o randkę – wyjaśnił.

– O coś w rodzaju randki? Ale dlaczego?

– Nie coś w rodzaju, tylko o zwykłą randkę. Cholera, kawę albo nie wiem… lampkę wina. Albo możesz też użyć mnie jako worka treningowego.

Spojrzała na obraz za jego fotelem. Kolory stały się ciemniejsze i jakby zlewały się ze sobą. Lene pomyślała, że może to wcale nie był nadmorski pejzaż.

Jesper Horn podążył za jej wzrokiem.

– Moja siostra Maria. To rodzaj patronatu. Ja kupuję większość obrazów, a nasi rodzice nabywają pozostałe. Ojciec używa ich do izolacji strychu, choć, naturalnie, w tajemnicy przed Marią. Jest niestety bardzo płodną malarką. To prawdziwy dramat, kiedy ktoś ma artystyczną duszę, lecz brak mu talentu, prawda? Córkę wychowuję sam. Żona zmarła siedem lat temu na raka piersi.

– Przykro mi – wymamrotała Lene. – Ale mówisz poważnie?

– Oczywiście, że tak.

Podszedł do niej, a ona się cofnęła, jakby był wypchanym tygrysem bengalskim, który nagle ożył. Usłyszała, że w recepcji dzwonił telefon. Szare oczy Jespera Horna zacieniały wyraziste brwi. Był szczupły i wysoki. Lene raz jeszcze popatrzyła na jego kolczyki i tatuaże. Kompletnie nie był w jej typie.

Z tylnej kieszeni wyjął wytarty portfel, a z niego wizytówkę.

– Na odwrocie jest moja komórka – oznajmił. – Pomyśl o tym.

Lene już trzymała dłoń z tyłu i po omacku szukała klamki.

– Pomyślę. Dziękuję.

Skinął głową, sięgnął ręką za jej plecy i otworzył drzwi.

Lene pośpiesznie minęła recepcję, czując na karku wzrok sekretarki. Otworzyła drzwi na klatkę schodową i obejrzała się za siebie. Mężczyzna uśmiechał się do niej, stojąc obok biurka sekretarki, i Lene prawie się potknęła o próg.

Oddychać zaczęła, dopiero gdy siedziała bezpieczna w samochodzie. Obracała

i przesuwała między palcami grubą wizytówkę w kolorze kości słoniowej. Potem opuściła osłonę przeciwsłoneczną i obejrzała w lusterku swoją twarz. Było gorzej, niż sądziła. Naprawdę musiał być nienormalny.

Energicznie złożyła osłonę i w kontaktach w swoim telefonie odnalazła numer do oddziału psychiatrycznego w Rigshospitalet.

Sekretarka poinformowała ją, że doktor Adler jest w tej chwili na popołudniowej naradzie wydziału. Lene pamiętała ją jako chudą i oschłą. Irene Adler pewnie specjalnie ją zatrudniła, aby na jej tle błyszczeć jeszcze bardziej.

– Zaczekam – oznajmiła.

– Może pani powtórzyć, kim pani jest?

– Komisarz Lene Jensen. Moja córka była u państwa kiedyś hospitalizowana, ale nie w tej sprawie chcę się spotkać z doktor Adler.

– Rozumiem. Ale jak mówię, pani doktor nie ma czasu.

– A po naradzie?

– Po naradzie ma kolejne spotkanie. Jest obecnie bardzo zajęta. Dlatego obawiam się…

Oznaczało to, że prędzej piekło zamarznie, niż Irene Adler znajdzie czas na rozmowę z komisarz Jensen.

– Tak się składa, że nie może odmówić mi tej rozmowy – Lene nie miała do tego cierpliwości. – To czynności policyjne, więc albo wpiszesz mnie do jej grafika dziś, teraz, albo za dziesięć minut zjawiam się w waszej zasranej sali konferencyjnej i ją aresztuję za utrudnianie policyjnego śledztwa. Wiem, gdzie jest ta sala.

Połączenie zostało przerwane.

Lene z niedowierzaniem patrzyła na telefon.

Zadzwoniła ponownie.

Zajęte.

Co za pizda!

Spróbowała jeszcze kilkukrotnie, aż wreszcie się dodzwoniła.

– Halo! – wrzasnęła.

– Sekretariat Irene Adler…

Lene wciągnęła głęboko powietrze.

– To znowu ja. Nie wiem, czy pięć minut temu wyraziłam się dostatecznie jasno: muszę porozmawiać z Irene Adler.

– Owszem, dostatecznie jasno się pani wyraziła.

– I?

W głosie kobiety pojawiła się niepewność.

– Pani komisarz Jensen. Naprawdę próbowałam. Poszłam na górę, żeby ją zapytać, ale powiedziano mi, że pani doktor wyszła z budynku.

– I gdzie teraz jest ta jeb… Gdzie zatem zastanę doktor Adler?

– Nie mam pojęcia. Naprawdę. Wydaje mi się, że dziś wyjeżdża.

– Dokąd?

– Nie wiem! Proszę wybaczyć, ale ona mi nie mówi, dokąd jeździ. Bez przerwy gdzieś znika.

Lene zamknęła oczy. Pod powiekami zobaczyła okaleczoną, nieruchomą sylwetkę Ain pod białym, ale już przesiąkniętym krwią prześcieradłem. Marnowała czas, wyżywając się na Bogu ducha winnej sekretarce, która robiła tylko to, co jej kazano.

– To ja przepraszam – powiedziała cicho. – Proszę o tym zapomnieć. Nic się nie stało. Coś wymyślę.

– Naprawdę chciałam pomóc – powtórzyła sekretarka pojednawczo. – Pamiętam Josefine… twoją córkę…

– Do widzenia. – Lene się rozłączyła.

*

Choć raz wyglądało na to, że są z Irene Adler na równych pozycjach. Kiedy czarne audi TT lekarki mijało progi zwalniające na wąskiej uliczce w Østerbro, Lene zsunęła się jeszcze niżej na przednim siedzeniu swojego citroena. Adler była właścicielką jednego z rustykalnych szeregowców w Kartoffelrækkerne.

Wysoka elegancka postać wyłoniła się z niskiego samochodu, zarzuciła torbę na ramię i ruszyła w stronę swojej furtki.

Lene pomasowała skronie i podjęła nieudolną próbę poprawy swojego wyglądu przy pomocy szczotki do włosów, gumki i wilgotnej chusteczki. Nie pomogło. Odczekała pięć minut, a potem wysiadła, przeszła mały ogródek przed domem i trzykrotnie mocno zastukała kołatką w mosiężną płytkę.

Z bliska twarz Irene wydawała się dziwnie naga i bezbronna. Nie miała makijażu

i próbowała zatrzasnąć przed Lene drzwi, ale ta zablokowała je ramieniem. Kobieta odpuściła i rozłożyła ręce.

– Zatem wejdź.

– Dziękuję.

– Lene, uważam, że już dawno powinnyśmy były odbyć tę rozmowę o Josefine. Nie rozumiem tylko, dlaczego właśnie teraz. I dlaczego sterroryzowałaś moją sekretarkę.

– Nie chodzi o moją córkę – wyjaśniła Lene. – Przyszłam tu służbowo.

Na ścianach wisiały drewniane arabskie ozdoby, a na podłodze leżał antyczny perski dywan.

Lene dostrzegła spakowaną torbę podróżną i bilet lotniczy wystający z bocznej kieszeni.

– Wyjeżdżasz?

Irene podążyła za jej wzrokiem.

– Imponująca dedukcja, pani detektyw. Taksówka będzie za pół godziny. Naprawdę się śpieszę.

– Dokąd jedziesz? – spytała Lene jakby od niechcenia i rozglądała się

z zaciekawieniem.

– Czego chcesz?

– Będziemy tak stać w korytarzu?

Kobieta wydała z siebie coś między westchnieniem a jęknięciem i otworzyła pomalowane na biało drzwi do pokoju.

Salon był umeblowany jak beduiński namiot. Stały tu niskie stoliki kawowe

z młotkowanego mosiądzu, skórzane poduchy i fajka wodna, a na ścianach wisiały antyczne dywany i jeszcze więcej drewnianego rękodzieła.

– A wielbłądy gdzie? – spytała Lene.

– Czego chcesz?

Lene nie odpowiedziała. Przechadzała się nieśpiesznie po salonie, ponieważ wiedziała, że Irene doprowadza to do szału. Pod oknem wychodzącym na małe podwórze za domem stało eleganckie biurko. Z podkładki do pisania Lene podniosła długą, lekko wygiętą i wygrawerowaną srebrną igłę. Jeden koniec był gwintowany i pasował do antycznej szklanej strzykawki. Szpic igły był nadal ostry.

– Co to jest?

– Igła do balsamowania. Używa się jej do wstrzykiwania formaldehydu albo innego płynu balsamującego w żyły zmarłego. Mnie służy do otwierania listów. Odłóż ją, proszę. Jest dość cenna.

Lene odłożyła igłę na biurko i powoli kontynuowała inspekcję.

Pod jedną ze ścian stał zabytkowy sekretarzyk. Z bliska okazało się, że piękny mahoniowy mebel był w rzeczywistości podświetloną szklaną gablotką, idealnie nadającą się do eksponowania zabytkowego egzemplarza Koranu. Święta księga była otwarta i Lene mogła podziwiać staranną, ręczną kaligrafię arabską. Strony, cienkie jak skrzydła motyla i usiane ręcznie zdobionymi ilustracjami, już pożółkły. Księga musiała być niesamowicie stara i zapewne bezcenna.

– Skończyłaś już? – niecierpliwiła się lekarka.

– Piękne – pochwaliła Lene.

– Dziękuję. Dla mnie oznacza niezliczone godziny pracy i mnóstwo prawdy.

– Nie wątpię – przyznała cicho Lene, choć nie do końca rozumiała, co tamta chciała przez to powiedzieć.

Kobieta wskazała jedną z marokańskich puf i Lene usiadła przy akompaniamencie serii strzałów w kręgach lędźwiowych. Irene Adler bezdźwięcznie i z gracją opadła na poduchę najbardziej oddaloną od Lene i położyła na udach splecione ręce.

– Ain Ghazzawi Rasmussen – zaczęła Lene.

– Kto to taki?

– Młoda osierocona kobieta pochodząca z Palestyny, która zwróciła się po pomoc do twojego fantastycznego nowego ośrodka.

– Czyli pacjentka.

– Tak.

– Lene, wiesz, że nie mogę się wypowiadać na temat pacjentów. Nie marnujmy nawzajem swojego czasu. Musisz mieć postanowienie sądu. Zatem: czy masz postanowienie sądu?

– Dziewczyna nie żyje. Wczoraj wskoczyła pod pociąg na stacji Nørreport. Powiedziała, że dostawała leki, ale nie pomagały. Była przestraszona, osamotniona

i uważała, że ktoś ją śledził. Miała dwadzieścia trzy lata. Ain Ghazzawi. Nic ci to nie mówi?

Psychiatrka podciągnęła kolano do brody i objęła dłońmi kostkę. Była spokojna

i opanowana jak posąg.

– To oczywiście straszne – przyznała. – Ale dlaczego uważasz, że to my ją prowadziliśmy?

– Chodziła na psychoterapię do pewnego psychiatry w centrum, Jespera Horna, ale pod koniec grudnia przerwała terapię i zażądała, aby ją skierował do was. Pokazała mu waszą broszurę.

Irene Adler wzruszyła ramionami.

– Nazwiska sobie nie przypominam. Mamy w ośrodku wiele dziewcząt z wieloma problemami. Do nas nie potrzeba skierowania. Można przyjść z ulicy. Poza tym wielu naszych pacjentów woli zachować anonimowość, a my, naturalnie, szanujemy ich życzenie.

– Ona pracowała w restauracji na terenie Tivoli siedemnastego września zeszłego roku – dodała Lene.

– Podobnie jak kilkadziesiąt innych młodych osób innego pochodzenia etnicznego. Niektóre z nich się przez to rozchorowały. Ale nie znam ich wszystkich osobiście.

Lene pokiwała głową i wyjęła telefon Ain. Odszukała wiosenne zdjęcie Ain i Nazeery i pokazała je kobiecie.

– Chodzi o tę po prawej.

Irene Adler nie wzięła telefonu do ręki. Jej dłonie pozostały splecione na kostce. Twarz była nieruchoma i tylko źrenice wolno się powiększały. Lene bacznie ją obserwowała.

– Nigdy jej nie widziałam.

– Tej drugiej też nie? Nazeery?

– Nie.

Kłamała. Lene była tego pewna.

Poczuła przemożne pragnienie, aby wstać i z całej siły przywalić jej w twarz. Zburzyć tę opanowaną, perfekcyjną fasadę. Zamiast tego zerknęła na sufit, bo jedna z belek właśnie skrzypnęła.

– Jesteś sama?

– To nie twoja sprawa, ale tak. Lubię być sama. – To powiedziawszy, pani domu rozprostowała swoje długie ciało i wstała, a Lene ostentacyjnie nie ruszyła się z miejsca.

– Czyli nie leczyłaś Ain Ghazzawi na przykład lekami? Jakimś gównem, od którego dostała urojeń i wpadła w paranoję?

Kobieta się uśmiechnęła.

– Naprawdę oczekujesz, że odpowiem na to pytanie? Do widzenia, Lene. Muszę zdążyć na samolot. Niesłychanie miło się z tobą rozmawiało, ale myślę, że powinnaś sobie znaleźć jakąś inną sprawę niż samobójstwo i to nią się zająć. Powiedz mi: jesteś tu oficjalnie? Czy na przykład twoja szefowa Charlotte Falster wie, że w godzinach pracy chodzisz po mieście i naprzykrzasz się ludziom?

Lene wstała i ruszyła do wyjścia. W korytarzu zatrzymała się i popatrzyła na białe schody prowadzące łukiem na piętro. Zamknęła oczy i mocno pociągnęła nosem. W domu unosił się zapach jeszcze jednej kobiety.

Irene przyglądała jej się z pobłażliwym i nieco zagadkowym uśmiechem, za to po raz pierwszy Lene dostrzegła w jej oczach coś innego niż zimną wyniosłość. Może tylko to sobie wmawiała, ale wydało jej się, że po dnie niebieskich oczu lekarki przesunął się cień niepokoju.

– Nawróciłaś się? – spytała nagle Lene, przystając w drzwiach na ulicę.

– Słucham?

– Nawróciłaś się na islam?

– Nie twoja sprawa. Idź już.

W jej głosie pojawił się nowy, zdradzający przewrażliwienie ton. Lene skwitowała go uśmiechem. Miała wrodzony talent do grania ludziom na nerwach.

Odwróciła się jeszcze na wycieraczce i popatrzyła na rozmówczynię.

– Jeszcze jedna, ostatnia rzecz. Irene…

– Wynoś się!

– Jeśli się dowiem, że mnie okłamałaś. Jeśli się dowiem, że Ain była twoją pacjentką

i że we współpracy z PET testowaliście na niej leki albo zepchnęliście ją z krawędzi peronu, to nie spocznę, dopóki za to nie odpowiecie. Bez względu na to, jak wysoko

w twoim mniemaniu sięgają twoje kontakty i ile dostałaś nagród. Potraktuj to jak obietnicę. – Uśmiechnęła się życzliwie. – Zrozumiano?

Drzwi zatrzasnęły się z takim hukiem, że w ogródku sąsiadów drozdy odfrunęły

z karmnika.

Lene spojrzała w okna na pierwszym piętrze i odniosła wrażenie, że za zasłonami zobaczyła jakiś cień, który zaraz zniknął.

Zastanawiała się, czy poprosić Bjarnego o sprawdzenie list pasażerów lotów z Kastrup, ale dała sobie spokój. Irene leciała pewnie na jakiś kongres do Brazylii albo innego Tobago. W jakieś miejsce, gdzie były plaże i palmy. Czy nie tym głównie zajmowali się lekarze?

Siedziała w kawiarni na Kongens Nytorv i patrzyła pustym wzrokiem na kanapkę

z szynką i indykiem. Wyglądała jak przedziwna skamielina.

Kiedyś uwielbiała gotować dla Josefine i nawet uważała się za całkiem niezłą

w kuchni, ale teraz jedzenie stało się dla niej wyłącznie paliwem. Miała właśnie zamówić do tego lampkę czerwonego wina, ale na szczęście w porę sobie przypomniała, że kilka godzin wcześniej postanowiła na zawsze odstawić alkohol.

Odkroiła kawałek kanapki i gdy widelec znajdował się w połowie drogi do ust, zadzwonił jej telefon. Odebrała.

– Halo? – odezwał się kobiecy głos w słuchawce.

Lene przeżuła, przełknęła i popiła łykiem wody, zanim odpowiedziała:

– Cześć, Charlotte.

– Jesz coś? – spytała szefowa wyraźnie oburzona.

– Mhm. Jem. Pokarm. Odżywianie.

– Nie było cię na naradzie.

– Bjarne nie przyszedł?

– Owszem, przyszedł. Wielkie dzięki, Lene. On bełkocze coś pod nosem, poci się i co chwila gubi wątek, chociaż żadnego wątku nie ma. Polski kabotażowiec z awarią?

Co to ma być? Naprawdę tylko na tyle was stać?

Charlotte powinna kiedyś posiedzieć z Bjarnem w jednym pokoju przez osiem godzin. Prognoza dla alergików potrafi być bardziej inspirująca od niego.

– Na razie tak – potwierdziła Lene. – Przykro mi.

– Ale co ty właściwie robisz? Poza tym, że się odżywiasz?

Lene już ją sobie wyobrażała. Za idealnie uporządkowanym biurkiem, na którym

w potrójnej srebrnej ramce stały zdjęcia małżonka, szefa departamentu oraz dwójki jakże udanych dzieci – córki, adwokatki i syna, weterynarza.

Od pierwszej sekundy za sobą nie przepadały i obie doskonale zdawały sobie z tego sprawę. To była natychmiastowa, chemiczna reakcja. Lene uważała swoją szefową za oschłą służbistkę bez serca, natomiast Charlotte Falster miała Lene za nieobliczalną indywidualistkę, relikt przeszłości w dzisiejszych czasach, w których liczyła się praca zespołowa, LEAN, organizacja, konsensus, przejrzysta dokumentacja i niekończące się zebrania. Mimo tych niemałych różnic nauczyły się z czasem wzajemnie szanować, a podczas śledztwa w sprawie ludzkich łowów nawet się do siebie zbliżyły.

Charlotte i jej mąż przyszli na pogrzeb Josefine i od tamtej pory szefowa, o nic nie pytając, pozwalała Lene brać tyle wolnego, ile było jej potrzebne. Jednak ich relacje zarówno zawodowe, jak i prywatne ochłodziły się i ich temperatura oscylowała

w okolicach zera absolutnego. Lene przestała się starać i mieć wyniki. A po zamachu w Tivoli presja na Charlotte Falster jako komendant główną policji była ogromna. Wyników domagali się wszyscy, politycy, prasa i opinia publiczna. I to nie dziś ani jutro, to było zadanie na wczoraj. W przeciwnym razie ją ukrzyżują. Usunięcie jej ze stanowiska było kwestią czasu. Chyba że wkrótce wydarzy się coś, co zadowoli potrzebę oddania sprawiedliwości ofiarom wyrażaną zarówno przez bliskich, jak i ogół społeczeństwa. W kręgach politycznych nazywano to syndromem Palmego. Po zabójstwie szwedzkiego premiera kolejni prowadzący śledztwo byli bowiem wymieniani, ośmieszani albo oskarżani o niekompetencje lub korupcję. Często miało to dla poszczególnych osób tragiczne konsekwencje, a jednocześnie w żaden sposób nie pomogło wyjaśnić sprawy.

– Spróbujemy z Bjarnem przykładać się trochę bardziej – wymamrotała.

– Mam taką nadzieję. Naprawdę. Dla twojego własnego dobra. I mam również nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, jakie to ważne. Ważniejsze na przykład od poświęcania czasu na prywatne śledztwa.

Lene odłożyła sztućce.

– O czym ty mówisz? – spytała cicho.

– Dworzec Nørreport. Ain Ghazzawi Rasmussen. Co tam robiłaś? Albo raczej, co twoim zdaniem tam robiłaś?

Lene czuła narastający gniew.

– Posłuchaj, Charlotte. Nie bardzo rozumiem, dlaczego mam ci się tłumaczyć z czegoś, co robię w wolnym czasie. I na pewno nie będę ci opowiadać o ludziach, z którymi się zadaję, żywych ani martwych, jasne? A poza tym skąd o tym wiesz?

– Przecież to nie jest twój czas wolny! To twoje godziny pracy, w których powinnaś się skupić na wyjaśnianiu, w jaki sposób zamachowiec samobójca i jego wspólnicy przekroczyli granicę państwa, kogo tutaj znają, jak są zorganizowani, kto zapłacił za sprowadzenie ich do kraju drogą morską, lądową albo powietrzną. To powinnaś teraz robić! – Głos w słuchawce był podniesiony.

Lene odsunęła telefon od ucha i popatrzyła na niego z niedowierzaniem. Charlotte Falster była najbardziej wyważoną i opanowaną osobą, jaką Lene kiedykolwiek spotkała. Nigdy, ale to nigdy nie puszczały jej nerwy.

– Ta dziewczyna zamierzała sobie odebrać życie! – Lene broniła się, krzycząc

w słuchawkę. – Co więcej, ona to zrobiła albo ktoś ją wepchnął pod ten przeklęty pociąg. Szczerze mówiąc, bardziej jestem skłonna wierzyć w to drugie. Charlotte, ona do mnie zadzwoniła! Byłam ostatnią osobą na tym padole, z którą chciała porozmawiać, i ostatnią, która jej słuchała… jesteś w stanie to pojąć? To  jest rzeczywistość! Mogłabyś czasem wyjść z tego cholernego biura z klimatyzacją! Co twoim zdaniem miałam zrobić, co? Rozłączyć się? Powiedzieć, że muszę niestety pójść na kolejny wykład o terroryzmie salafickim i będzie musiała zadzwonić z centrali Świętego, kurwa, Piotra? A może żeby zaczekała z tym skokiem na następny pociąg? Co ty byś zrobiła, no, powiedz? Miała dwadzieścia trzy lata. Tyle co… co…

W słuchawce zapadła cisza i słowa Lene zastygły na jej wargach. W kawiarni też wszyscy zamilkli i Lene zdała sobie sprawę, że chyba krzyczała za głośno. Dała znać kelnerowi, że chce zapłacić, i dziesięć sekund później był przy jej stoliku z rachunkiem. Lene położyła na srebrnej tacce swoją kartę i wtedy ponownie usłyszała przyśpieszony oddech przełożonej.

Ciekawe, czy teraz mnie zwolni, pomyślała i ze zdumieniem stwierdziła, że ta myśl wywołała w niej niewymowną ulgę.

– Nie zamierzam cię zwolnić, jeśli na to liczysz – powiedziała komendant. – Tak się składa, że jesteś mi potrzebna, chociaż wolałabym, żeby było inaczej. A teraz do rzeczy. Jak to popchnął? Co chcesz przez to powiedzieć? I czy jesteś pewna?

– Nie – przyznała zmęczonym głosem. – W tej chwili niczego nie jestem pewna. Jestem rozpieprzona, ale ogarnę się, naprawdę. Jutro będę na posterunku razem z Bjarnem. Obiecuję.

– To dobrze. A jeśli masz w pobliżu telewizor, to radzę ci go włączyć. NATO i nasz rząd właśnie potwierdzili, że Dania, Francja i Holandia wyślą oddziały bojowe do Mali i Nigru. Parlament to przyklepał. Dwie eskadry F-16, Straż Królewska i kompania zwiadowcza. A ostatni instruktorzy jeszcze nie wrócili z Afganistanu.

Lene zamrugała. Afriganistan, jak duńska prasa ochrzciła nowy front w globalnej wojnie z terroryzmem, który otworzył się w przedpiekle Afryki Zachodniej. Ekstra.

Charlotte ciągnęła dalej:

– Pierwsze duńskie wozy bojowe właśnie dotarły do Mali. Pod naszą ambasadą

w Kairze już jest gorąco. Tłum rzuca przez ogrodzenie koktajle Mołotowa i pali flagę. Domyślam się, że wiesz, co to oznacza, prawda?

– Zwiększył się poziom zagrożenia.

– Nie zwiększył. Stanął w płomieniach.

– Rozumiem.

– Więc jak, pomożesz?

– Oczywiście.

– Zatem do jutra. Aha, jeszcze jedno. Trzymaj się z dala od Irene. Złożyła skargę.

I nie zamierza na tym poprzestać. Minister sprawiedliwości to jej kolega

z liceum.

– Co?! Przecież nic…

– Twierdzi, że dziś zadzwoniłaś do niej cztery razy, zastraszyłaś jej sekretarkę, przez co kobieta dostała migreny, a na koniec pojawiłaś się w jej własnym domu i jej groziłaś.

Zaraz, czy jej groziła? Lene musiała się zastanowić. Chyba nie… Chociaż może trochę, pod koniec. Okej, może i była wrogo nastawiona, ale do diabła, jest tylko człowiekiem.

– Nie sądzę, abym jej groziła – powiedziała do słuchawki. – W żadnym razie. To znaczy… może odrobinkę, ociupineczkę. Ta kobieta jest… tak cholernie…

– Lene, nieważne, jaka ona jest. I chociaż całkiem prywatnie i tylko między nami jestem skłonna się z tobą zgodzić, to nie wolno ci się do niej zbliżać. To rozkaz, nie żartuję. Wszyscy wiedzą, że zaskarżyłaś jej decyzję w sprawie leczenia Josefine. Być może słusznie, nie mam kompetencji, aby się na ten temat wypowiadać, ale obecnie ta kobieta pełni ważną funkcję w naszym śledztwie, czy ci się to podoba czy nie. I ma naprawdę mocną sieć kontaktów.

– Jasne, kurwa. Dobra, obiecuję. Będę się trzymać z dala od tej pizdy.

Kelner zwrócił Lene kartę. Wstała od stolika, a idąc powoli do wyjścia, zastanawiała się nad dwiema kwestiami. Kto powiedział Charlotte o Ain oraz dlaczego szefowa nie zapytała jej, kim była ta dziewczyna ani dlaczego chciała o niej rozmawiać z Irene Adler.

Podeszła do swojego samochodu, zza wycieraczki wyjęła mandat za nieprawidłowe parkowanie i podarła go na małe kawałeczki, które wrzuciła do studzienki odpływowej.

Tymczasem w Glostrup komendant główna Charlotte Falster odłożyła telefon na swoim biurku. Zamyśliła się głęboko, a po paru minutach zrobiła coś, o co nigdy by siebie nie podejrzewała. Podpisała wniosek do prokuratury o wydanie postanowienia, które pozwoli legalnie podsłuchiwać telefon komisarz Lene Jensen oraz objąć ją obserwacją. Następnie faksem przesłała poufny dokument do prokuratora, który prowadził sprawę.

W rogu telewizor pokazywał zamieszki na placu Tahrir w Kairze oraz demonstrację pod duńską ambasadą przy ulicy Hassana Sabriego. Pod bramą podpalano właśnie pełnowymiarową kukłę przypominającą duńskiego sekretarza generalnego NATO.

Charlotte wyłączyła telewizor, zanim po raz drugi tego dnia zrobiła coś, co jeszcze niedawno uznałaby za nieprawdopodobne.

Wybrała w telefonie długi, międzynarodowy numer.

*

Lene szczerze nienawidziła tego miejsca.

Było jej niedobrze i bolała ją głowa, ale nie wiedziała, czy to przez zapach formaldehydu czy zespół abstynencyjny. Poprzedniego wieczoru piła tylko herbatę. Oraz jak zwykle wzięła dwie tabletki nasenne. A teraz drżały jej ręce.

Bjarne był dziś bardziej milczący i markotny niż zwykle. Lene pomyślała, że może Charlotte z nim rozmawiała. Umiała to sobie nawet wyobrazić. Jego, onieśmielonego i przestępującego z nogi na nogę, podczas gdy zimna i władcza pani komendant bierze go w krzyżowy ogień pytań na jej temat. Może poprosiła go, żeby miał ją na oku

i zdawał jej raporty? Coś mogło być na rzeczy, bo nawet gdy szła do toalety, podnosił głowę i pytał, dokąd idzie. Dokładnie o wpół do czwartej wzięła torebkę, kurtkę

i wyszła bez pożegnania, chociaż wiedziała, że go tym pognębi.

A teraz stała w chłodni przy jednym z prosektoriów Zakładu Medycyny Sądowej

w towarzystwie młodej lekarki z uroczą diastemą. Znały się dobrze z poprzednich spraw. Czekały, aż kwadratowy kosmaty pracownik kostnicy o imieniu Jesus znajdzie właściwą komorę. Otworzył drzwi i wysunął metalową tacę na podnośnik elektryczny na kółkach. Bezgłośnie wjechał z podnośnikiem do prosektorium i zsunął tacę z Ain na stół do sekcji. Na podkładzie zostały brązowe plamy.

– Poradzicie sobie? – spytał.

– W razie czego zadzwonię – zapewniła go patolożka.

Mężczyzna wyszedł z pomieszczenia. Stawiał szeroko nogi i miał w uszach duże złote kolczyki. Lene uważała, że wyglądał jak z filmu o piratach. Po drodze włożył sobie do uszu białe słuchawki od iPoda.

– Jezu – jęknęła Lene.

Lekarka tylko się uśmiechnęła. Następnie spojrzała na stół i jej uśmiech zniknął.

– Jesteś pewna? – spytała.

– Tak. Niestety – potwierdziła Lene.

– W porządku. To zaczynamy.

Lekarka odsunęła prześcieradło i Lene mimowolnie cofnęła się o krok. Zapowietrzyła się i objęła twarz dłońmi.

– O Boże…

– Wiem. – Patolożka pokiwała głową. – Nie jest to ładny widok. Obstawiam, że głową upadła na jedną szynę, a kolana spadły w okolicach drugiej. To jest ona?

– Tak myślę… Tak, to ona. Błagam, zasłoń ją – poprosiła Lene zdławionym głosem

i odwróciła się plecami.

– Może przejdziemy do biura?

W biurze patolożki stały dwie tablice. Na jednej wisiało mnóstwo zdjęć okaleczonych ciał, ran kłutych z naniesionymi liniami i strzałkami, ran obronnych na przedramionach i dłoniach oraz nieruchomych, milczących twarzy zmarłych. Drugą tablicę pokrywały rysunki autorstwa trójki dzieci lekarki. Lene nie potrafiła zrozumieć, dlaczego ta sympatyczna kobieta wybrała sobie akurat taki zawód. Gdy kiedyś zapytała ją o to wprost, odparła coś o tym, że sprawca każdej zbrodni musi zostać ukarany. Że to ważne.

– Kawy? – zaproponowała.

– Nie, dziękuję. – Lene czuła się słabo.

Lekarka usiadła za biurkiem i popatrzyła na Lene.

– Pogrzeb Ain odbędzie się pojutrze w kościele w Værløse – powiedziała.

– Dziękuję.

– Lene. Powiedz: o co tu chodzi? Toczy się jakieś śledztwo? Nie dostałam informacji, że policja się nią interesuje. Muszę wiedzieć, czy będę miała kłopoty.

– W jakim sensie?

– Myślę, że wiesz w jakim. Takim, że niełatwo mi wyjaśnić, dlaczego wczoraj wieczorem zadzwoniłaś na mój prywatny numer i poprosiłaś o pełną analizę farmakologiczną dziewczyny, która wskoczyła pod pociąg na stacji Nørreport i którą najwyraźniej nikt inny się nie interesuje.

Pochyliła się w przód i położyła zgrabne palce na biurku. Palce owinęły się wokół rzeźbionego przycisku do papieru z kości słoniowej i przeniosły go w inne miejsce, obok kubka z napisem „Mama”, w którym patolożka trzymała ołówki i długopisy. Lene w milczeniu obserwowała eleganckie ruchy jej dłoni.

– Dlatego też tego nie zrobiłam – dodała lekarka.

– Czego nie zrobiłaś?

– Nikomu tego nie wyjaśniałam.

– Dziękuję.

– Zatem kim jest ta dziewczyna? Powiedz wreszcie.

– Pracowałam jako wolontariuszka w telefonie zaufania dla osób w kryzysie samobójczym – zaczęła Lene. – Rozmawiałam z nią kilka razy. Była smutna…

z powodów, których nie sposób wyliczyć, jak się dowiedziałam. Ale przede wszystkim miała poczucie, że ktoś ją śledzi. Mówiła również o poczuciu winy, choć nie chciała mi powiedzieć z jakiego powodu. Przez krótki czas chodziła na coś w rodzaju psychoterapii do pewnego psychiatry, Jespera Horna. Może go znasz?

– Nie znam.

– W każdym razie przerwała terapię, ponieważ uznała, że bardziej jej pomogą

w Rigshospitalet, gdzie powstał nowy ośrodek zajmujący się w sposób szczególny problemami imigrantów po Tivoli. Dyskryminacją, przestępstwami z nienawiści… et cetera.

– Tak, o tym słyszałam.

– Rozmawiałam z Ain tuż przed tym, jak zginęła. Słyszałam, jak to się stało.

Kobieta pokiwała nieznacznie głową.

– Słuchaj, mówisz, że była przygnębiona. Była Arabką. Dzieckiem adoptowanym, prawda? Czuła się prześladowana. I winna. I nadjechał pociąg… Co tu jest do wyjaśniania?

Lene rozłożyła ręce.

– Przez telefon w ogóle nie brzmiała, jakby była gotowa to zrobić. Cholera, dziewczyna miała dwadzieścia trzy lata, a ja jechałam, żeby się z nią spotkać. Gdyby zaczekała pięć minut, znalazłybyśmy jakieś wyjście. – Lene przyjrzała się lekarce uważniej. – Nie wierzysz mi, prawda? Myślisz, że mylę ją z kimś innym. Myślisz, że…

– Że oszalałaś?

– Tak – przyznała Lene szeptem i popatrzyła na swoje dłonie, które nadal się trzęsły na jej kolanach, chociaż tak usilnie próbowała je uspokoić. I chyba nabawiła się tiku pod prawym okiem. Bez przerwy czuła drgający pod skórą nerw. Wiedziała, że przez to cały czas mruga wesoło jak idiotka, chociaż nie było jej ani trochę do śmiechu.

Lekarka wydawała się zafascynowana chaotyczną twarzą Lene. Studiowała ją uważnie, a potem, kręcąc głową, przekierowała wzrok na monitor komputera przed sobą. Poklikała chwilę i wyznała: