Redakcja: Justyna Tomas

Korekta: Angelika Ogrocka

Opracowanie graficzne: Robert Kupisz

Projekt okładki: Maciej Pieda

Zdjęcia na okładce: shutterstock.com © Victoria43 (front); Patrycja Konieczna (zdjęcie autorki)

Konwersja do ePub i mobi: mBOOKS. marcin siwiec

Redaktorka prowadząca: Agnieszka Pietrzak

Wydanie I

© Copyright by Wydawnictwo Dragon Sp. z o.o.

Bielsko-Biała 2019

Niniejsza powieść jest fikcją literacką. Imiona, nazwiska, postacie, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autorki i jakakolwiek zbieżność z rzeczywistymi wydarzeniami, miejscami lub osobami, żyjącymi bądź zmarłymi, jest całkowicie przypadkowa.

Wydawnictwo Dragon Sp. z o.o.

ul. Barlickiego 7

43-300 Bielsko-Biała

www.wydawnictwo-dragon.pl

ISBN 978-83-8172-287-2

Wyłączny dystrybutor:

TROY-DYSTRYBUCJA Sp. z o.o.

ul. Mazowiecka 11/49

00-052 Warszawa

tel. 795 159 275

Oddział

ul. Legionowa 2

01-343 Warszawa

Zapraszamy na zakupy na: www.troy.net.pl

Znajdź nas na: www.facebook.com/TROY.DYSTRYBUCJA

Miłość zdziała cuda, jeśli tylko jej na to pozwolisz.

Prolog

– Aleksandrze, masz gościa.

Moja mama weszła do pokoju. Nie zapukała jak zawsze i zwróciła się do mnie pełnym imieniem. Podniosłem na nią wzrok znad laptopa i już wiedziałem.

– To ona? – spytałem tylko.

– Lepiej się postaraj. „Przepraszam” nie wystarczy – odpowiedziała.

Poczułem, jak moje serce się zatrzymuje. Nie mogłem złapać oddechu. Chciałem ją jak najszybciej zobaczyć, ale moje nogi były jak z ołowiu. Obiecałem Piotrkowi, że dam jej spokój.

– Aleks, rusz się. – Mama wyraźnie się zdenerwowała.

Nie było dobrze. Trzy lata próbowałem o niej zapomnieć. Matka nie rozumiała. Zresztą, sam momentami już tego nie rozumiałem, ale nie mogłem wtedy z nią być. Odszedłem od niej, zanim w ogóle coś więcej się między nami wydarzyło. Tak. To ja wszystko skreśliłem, lecz ona nie miała o tym pojęcia. Gdyby się okazało, że jestem taki jak ojciec, miałaby złamane serce. Nie do naprawienia. Tylko tak mogłem jej tego oszczędzić. Moja matka kochała ojca. Zdawałem sobie z tego sprawę przez całe życie. Nigdy nie spojrzała na innego faceta i nie narzekała. Wręcz przeciwnie, wyglądała na szczęśliwą. Czasem jej tego zazdrościłem. Tylko czy jej życie nie byłoby lepsze, pełniejsze, gdyby on tu był? Postanowiłem, że nie zwiążę się z żadną kobietą. Nie na stałe. Dokonałem takiego wyboru i wiedziałem, że jestem w stanie postępować zgodnie ze swoją decyzją. Dopóki Blanka nie pojawiła się w moim życiu i jej obecność nie sprawiła, że zapragnąłem złamać tę zasadę. Byłem wściekły na siebie i na nią, że pozwoliła mi chcieć więcej od życia. Jedna chwila więcej z nią i nie wyleciałbym do Anglii. Mogłem studiować gdziekolwiek, ale przede wszystkim marzyła mi się ucieczka. Wiedziałem, że tu, na miejscu, nie dotrzymam słowa danego samemu sobie i nie odpuszczę sobie tej dziewczyny bez względu na konsekwencje. A ona nie mogła mnie pokochać. Nie mogła. Jestem genetycznie obciążony i w każdej chwili mogę skończyć jak mój ojciec. Więc odszedłem mimo tego, że ją kochałem. A teraz ona należała do innego. Mogła być szczęśliwa, ale tak pragnąłem ją zobaczyć. Ten ostatni raz.

Minąłem matkę i z obijającym się o żebra sercem zszedłem po schodach. Kątem oka zerknąłem w stronę drzwi. Blanka. Stała w progu. Była… piękna. Wściekła. Zraniona. Zagubiona. Zjawiskowa z zaróżowionymi policzkami i pełnymi wargami, które przygryzała ze zdenerwowania. Zawsze to robiła, kiedy czuła się niekomfortowo w jakiejś sytuacji. I wyłamywała wtedy palce. Odruchowo powędrowałem wzrokiem wzdłuż jej sylwetki. Oczywiście zgadłem. Uśmiechnąłem się pod nosem. Znałem ją i potrafiłem odczytać z jej twarzy wszystkie emocje. Spojrzała na mnie z furią w oczach. To była moja Blanka. Teraz to wiedziałem. Zdecydowałem w momencie, gdy z jej ust padły słowa pełne goryczy. Starała się, by głos jej się nie załamał.

– Chciałam cię tylko zobaczyć.

Wiedziałem, że jest moja i że tym razem jej nie zostawię.

I

Siedzę w zatłoczonym pomieszczeniu i co chwilę spoglądam na zegarek. Dziewiąta trzydzieści dwie. Spóźnia się. Jak zwykle zresztą, ale po tylu latach znajomości zdążyłam się przyzwyczaić do jego braku punktualności. Spokojnie rozglądam się po wnętrzu kawiarni. Niewiele się tutaj zmieniło. Kolor ścian mimo odświeżenia ma ten sam stalowy odcień, a ciemne meble są ustawione tak jak kiedyś. Stoliki blisko ścian, środek pozostawiony bez zbędnych dekoracji, umożliwiający przejście do kasy. Po prawej i lewej stronie lady uginające się pod ciężarem rozmaitych wypieków, a za nimi ekspresy do kawy i automaty do lodów. Na każdym stoliku oprócz serwetnika stoją teraz na cienkich nóżkach dwa kieliszki z białego szkła, do których wsypano ziarnka kawy. W błyszczącej podłodze odbijają się lampy z szerokimi kloszami. To wnętrze jest przepełnione radością nastolatków i ich pierwszymi zawodami miłosnymi, sekretami przyjaciółek i problemami zakochanych. Ściany wiele już słyszały i jeszcze wiele usłyszą. Pamiętają każdą starszą panią z wnuczkiem na kolanach, który łapczywie zajadał pączka, lukrując nim swoje policzki. Pamiętają małżeństwo, które postanowiło umilić sobie czas w sobotę i wypić mrożoną kawę. Pamiętają nawet rudowłosą dziewczynkę, która na środku kawiarni krzyczała, że chce zjeść placek z jabłkami, chociaż w domu mama właśnie upiekła taki sam. No dobrze, dość obrazów z życia ścian, Piotr nareszcie się zjawił.

A ja sięgam pamięcią dziesięć lat wstecz, kiedy mieliśmy po piętnaście lat. Wtedy też byłam w tej kawiarni. Razem z koleżankami zajmowałyśmy stolik naprzeciwko. Pamiętam ten dzień tak, jakby wszystko wydarzyło się wczoraj. Siedziałam w środku, po mojej lewej – Marcelina, a po prawej – Agnieszka. Śmiałyśmy się właśnie z najnowszej fryzury jednej z kobiet z tutejszego osiedla. Pani Zawadzka stała w kolejce po ciepłe pączki jak w każdy czwartek o godzinie czternastej dwadzieścia, bo właśnie wtedy wracała z wnuczkiem z przedszkola. Raz w tygodniu fundowała chłopcu jego ulubioną kremówkę. Ta bardzo elegancka starsza kobieta tego dnia szczególnie zwróciła na siebie naszą uwagę. Co było tego powodem? Otóż, zrobiła sobie trwałą i nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że miała kolorowe pasemka. I to dosłownie kolorowe. Jej włosy mieniły się kolorami tęczy. Niby o gustach się nie dyskutuje, ale trzeba przyznać, że w niektórych przypadkach trudno powstrzymać się od komentarza.

Uśmiech nie schodził z naszych twarzy aż do chwili, gdy w drzwiach pojawił się wysoki chłopak. Automatycznie cała moja, i nie tylko moja, uwaga skupiła się na nim. Wydawał się bardzo sympatyczny. Bez wahania można go było polubić. I nie mówię tutaj o zwykłym zauroczeniu, kiedy to dziewczynie od razu podoba się jakiś przystojny chłopak. Nie. On wyróżniał się swoją autentycznością. Nie grał cwaniaczka, z którego twarzy można wyczytać, kim to on nie jest. Uwierzcie – w życiu bym nie pomyślała, że ten chłopak kiedyś stanie mi się tak bliski. Nie wybiegajmy jednak zbytnio w przyszłość i skoncentrujmy się na przeszłości.

Chłopak wszedł do kawiarni, a Agnieszka porozumiewawczo ukłuła mnie w bok. Spojrzałyśmy na siebie wymownie. Przyszło nam na myśl streszczenie love story z nieznajomym w roli głównej. Byłyśmy pewne, że ideał w fioletowej koszulce stanie w kolejce i będziemy mogły na niego popatrzeć, wróciłyśmy więc do rozmowy. Nie było to jednak takie proste.

– O, już jest – odezwała się nagle Marcelina.

– Kto? – zdziwiła się Agnieszka. Nasza koleżanka nie wspominała, że ktokolwiek dołączy do naszego skromnego grona.

– Chciałam zrobić wam niespodziankę i kogoś wam przedstawić – odpowiedziała dziewczyna, a w jej oczach pojawił się błysk radości. Coś mnie tknęło. Lekka obawa. Czy to jest to, o czym myślę?

– Cześć – przywitał się chłopak.

Nie, nie mylicie się. Przystojniak, na którego zwróciłyśmy z Agnieszką szczególną uwagę, właśnie podszedł do naszego stolika.

– To jest Piotrek – powiedziała z dumą Marcelina. Nie dziwię się jej. Też byłabym w takim dobrym humorze, gdyby to był mój chłopak. – Poznaliśmy się miesiąc temu – wyjaśniła.

Nieco zawiedziona, przyjęłam ten fakt do wiadomości. Niby to tylko miesiąc, ale nie wchodzi się koleżance w paradę. Ba. Nie potrafiłabym się koło niego zakręcić, nawet gdyby był wolny.

– Cześć – przywitałam się bez cienia rozczarowania w głosie, a przynajmniej starałam się, jak mogłam, by dobrze to zabrzmiało.

Cóż, wydaje mi się, że jakoś się udało. W końcu od ośmiu lat udaje mi się ukryć prawdziwe intencje. Stałam się mistrzynią w dobieraniu masek. W grze pozorów. Najlepszą słuchaczką i kiepską mówczynią. Nie powiem – to bardzo ułatwiało mi życie. Nikt nie pytał o problemy i powody mojego zachowania, a ja ze spokojem przeżywałam kolejne dni i godziny. Mówili, że jestem nieśmiała, zamknięta w sobie i zakompleksiona, zadzieram nosa, czuję się lepsza i wiele, wiele więcej. Nie wiedziałam, czy którekolwiek z tych określeń rzeczywiście do mnie pasowało, ale można było śmiało wybierać. Mogłam być każdą z tych osób, byleby nie musieć nikomu o sobie opowiadać. Czasem myślałam, że wszyscy mnie widzieli, ale tak naprawdę nikt mnie nie znał. Dzięki temu pozostawałam w strefie komfortu. Tak było dobrze. Ludzie widzieli tyle, ile im pokazywałam. Często robiłam dobrą minę do złej gry. Mechanizm obronny miałam już wypracowany. Jak dotąd nie zawodził. Piotrek spojrzał na mnie przenikliwie i się uśmiechnął. Co oznaczało to spojrzenie?

– Cześć. Ty pewnie jesteś Blanka – odpowiedział.

Wgapiałam się w niego szeroko otwartymi oczami. Chłopak zaprezentował mi swój czarujący uśmiech.

– Tak, zgadza się – potwierdziłam. – Skąd wiedziałeś? – zapytałam odruchowo. To raczej zrozumiałe, że chciałam się dowiedzieć.

– Marcela sporo mi o tobie opowiadała – wytłumaczył.

To mnie zaskoczyło, ponieważ nie byłam w zbyt zażyłych stosunkach z Marceliną. Owszem, ona czasem zwierzała mi się ze swoich problemów, ale nigdy nie działało to w drugą stronę. Wolałam być zamknięta w swojej skorupie. Tak było bezpieczniej. Z reguły nie ufałam ludziom. To nie tak, że uważałam, iż nie zasługują na moje zaufanie. Po prostu im mniej o mnie wiedzieli, tym więcej miałam spokoju i swobody.

– W takim razie ty musisz być Agnieszka – dodał chłopak. Najwyraźniej miał dobrą pamięć. – Ciebie łatwiej było mi rozpoznać – powiedział, zwracając się w moją stronę. – Zapamiętałem, że masz długie włosy, ale nie przypuszczałem, że aż tak.

Na te słowa uśmiechnęłam się pod nosem. Rzeczywiście, moje kasztanowe włosy sięgały sporo za pas. Mama uwielbiała robić mi z nich dwa długie, grube warkocze. Na ich końcach zawsze przyczepiała czerwone kokardy. Jakoś nigdy nie mogłam się zdecydować, by je ściąć.

– Tak, trochę ich mam – odpowiedziałam.

Nie było potrzeby wdawania się w dyskusję na ten temat. Gdyby nie fakt, że był oficjalnym chłopakiem mojej koleżanki, mogłabym z nim nawet poflirtować i zapytać, czy mu się podobają moje włosy albo coś takiego. Hm. Żart. Nie potrafiłam flirtować, ale w głowie często obmyślałam różne scenariusze.

– Jak się poznaliście? Czemu nie pochwaliłaś się wcześniej? – Aga od razu się uruchomiła. – Nie zdziwiłabym się, gdyby Blanka nic nie powiedziała, ale ty?

Lawina słów ze strony mojej koleżanki była całkowicie naturalna i normalna. Zawsze miała dużo do powiedzenia i zawsze dużo chciała wiedzieć. W tym Agnieszka i Marcelina były do siebie bardzo podobne. Tylko ja byłam tą cichą, rzadko zabierającą głos postacią. Mimo to dziewczyny lubiły spędzać ze mną kilka godzin od czasu do czasu, a ja dzięki temu odrywałam się od mojej rzeczywistości.

– Na urodzinach Izy – wyjaśniła Marcela. – To moja dobra przyjaciółka i dziewczyna jego brata. W zasadzie jednego z dwóch braci, z którymi się bawiliśmy – uściśliła.

– O, masz braci? – zainteresowała się Aga.

Zauważyłam, że w jej oczach pojawił się błysk nadziei. Nie ma co się dziwić. Piotrek był przystojny, więc jeśli jego bracia byli do niego choć trochę podobni, to zdecydowanie mogli się okazać warci uwagi.

– Tak. Starszego i młodszego – odpowiedział chłopak. – Iza to dziewczyna Marka. On jest najstarszy, właśnie rozpoczął studia, a Tomek jest rok młodszy ode mnie. Może niedługo ich poznacie. W sobotę idziemy do kina. Przyłączcie się do nas – zaproponował z entuzjazmem.

Wtedy zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz. „Ojciec pewnie wyszedł z pracy” – pomyślałam.

– Tak? – powiedziałam, trochę odsuwając się od pozostałych. W dalszym ciągu prowadzili ożywioną rozmowę, nie zwracając na mnie uwagi.

– Wracam już do domu. Skończyłaś lekcje? – zapytał tata.

– Tak, jestem w kawiarni. W tej przy ostatnim skrzyżowaniu – wyjaśniłam, choć doskonale wiedział, gdzie najczęściej przesiaduję.

– Dobrze. Przyjechać po ciebie? – zaproponował.

– No pewnie – odparłam zadowolona.

Choć raz nie będę musiała czekać godzinę na autobus. Poza tym obecność Piotrka nie była mi na rękę. Zauważyłam, że Aga za bardzo zaangażowała się w relację z nim. Jego propozycja była dla niej niczym wygrana na loterii.

– W takim razie będę za dziesięć minut – usłyszałam niski głos w słuchawce.

– Okej. Kocham cię.

– Ja ciebie też – odpowiedział.

Zawsze tak się żegnamy. To pozostałość po mamie. Kiedy kończyła połączenie telefoniczne albo gdzieś wychodziła, przypominała nam o tym, że bardzo nas kocha. Mówiła, że to na wszelki wypadek, gdybyśmy się już mieli nie spotkać. Powoli z ojcem też wyrobiliśmy w sobie taki nawyk. Po jej śmierci zrozumieliśmy, jakie to ważne. W trakcie mojej pogawędki z tatą dziewczyny w dalszym ciągu dyskutowały. Zauważyłam tylko, że Piotr spogląda na mnie zaciekawionym wzrokiem. Z tego, co się zorientowałam, ich rozmowa zeszła na temat filmów.

– Chcemy zobaczyć dobry horror – powiedziała Marcela.

– Dlaczego? – spytałam.

– Jego bracia bardzo je lubią – odpowiedziała.

Dla mnie to w zasadzie bez różnicy. Nie było powiedziane, że wszyscy musimy iść na jeden seans. Mogłam przyjść do kina i wybrać coś innego niż pozostali. Z zasady nie oglądałam czegoś, byleby leciało na ekranie.

– Ja nie za bardzo lubię horrory – odezwała się Aga. – Może poszukamy innego filmu?

– W takim razie Aleks cię przygarnie. On zawsze jest niezadowolony z naszego wyboru – zaczął Piotrek. – Może razem coś dla siebie znajdziecie.

Chłopak nie mógł jej zaproponować lepszego rozwiązania. Agnieszka trąciła mnie podekscytowana. Wiedziałam, że już obmyślała swoją stylizację, by dobrze wypaść. Szukała ubrań, które przyciągną wzrok każdego z nowo poznanych facetów. Nie powiem, to, jak wyglądasz, jest ważne, ale ja mimo wszystko wolałam nie rzucać się w oczy. Lubiłam się czuć wygodnie i swobodnie. Wyrażać siebie, ale w mało zauważalny sposób. A mnie wyrażały spodnie. I jeszcze więcej spodni. I zero szpilek. Czyli coś całkowicie przeciwnego do mojej koleżanki.

– A kim jest Aleks? – zapytałam trzeźwo. Do tej pory nie padło jego imię, a braci było tylko dwóch.

– To… – zaczął chłopak. – Przyjaciel Marka, a teraz też nasz. Znaczy mój i Tomka. Jesteśmy prawie jak bracia.

– O, to fajnie. – Agnieszka się uśmiechnęła.

– Tak… – potwierdził Piotrek i nagle zamilkł. – Wow, patrzcie, jaka fura – wykrztusił. Nawet nie wyjrzałam przez szybę. Domyślałam się, kto wysiadł z auta. – Facetowi nieźle się powodzi – skomentował.

Może i się powodzi, ale nie chciałbyś przeżyć tego, co on. Zdecydowanie nie.

– Garnitur z najwyższej półki i starannie dobrany krawat – wymieniła Marcela. – To jakiś ważniak – dodała.

W zasadzie nie mogłam się im dziwić. Nie znali mojego ojca. Nie mieszkałam blisko dziewczyn i nie zapraszałam ich do domu. Każdego dnia przyjeżdżałam i wracałam autobusem. Tata nie pojawiał się na wywiadówkach. Zawsze indywidualnie kontaktował się z moją wychowawczynią, więc rodzice innych uczniów raczej nie mieli z nim styczności. A nawet jeśli, to nie na tyle, by go dokładnie zapamiętać. Przynajmniej tak mi się wydawało. Nieco po czasie zorientowałam się, że decyzja o powrocie do domu razem z nim była kompletnie nieprzemyślana. Mieszkaliśmy tutaj od dwóch lat i jak do tej pory udawało mi się omijać temat rodziny. Zawsze zbywałam go zdawkowymi odpowiedziami. Skrzętnie ukrywałam swoje prywatne sprawy przed znajomymi, nie bez powodu. W poprzedniej szkole zbyt często spotykałam się ze współczującymi spojrzeniami nauczycieli, kolegów i koleżanek z klasy. Tutaj nikogo nie obchodziłam i tak było dobrze. Dawało mi to komfort psychiczny. Miałam zamiar utrzymać go jak najdłużej. W tamtej chwili wystraszyłam się, że przez moją nieuwagę wszystko nagle może ulec zmianie.

– Ciekawe, do kogo przyjechał – powiedziała Agnieszka.

– Nie pamiętam marki. – Piotrek najwyraźniej chciał się pochwalić, jak bardzo jest obeznany. – To bentley? – rzucił, nie licząc na odpowiedź. Bo przecież dziewczyna rozpoznaje co najwyżej kolory aut, prawda?

– Tak, a dokładniej bentley continental V8 – uzupełniłam. – Muszę się zbierać.

Cała trójka spojrzała na mnie z zaskoczeniem. Wysoki brunet wszedł do kawiarni. Rozejrzał się po wszystkich stolikach i ruszył w naszą stronę. Krótko mówiąc, moi znajomi osłupieli. Kamil Zawilski potrafił onieśmielić swoją autorytarną postawą.

– Dzień dobry – pierwszy zreflektował się Piotrek.

– Dzień dobry. – Mój tata się uśmiechnął. – Gotowa? – zwrócił się do mnie.

– Tak, możemy jechać – powiedziałam pogodnie i zarzuciłam plecak na ramię.

To był ich pierwszy kontakt z moim ojcem, a mój z Piotrkiem. Nie zamieniłam z nim wtedy wielu słów. Nadrobiliśmy to później. Wraz z upływem lat mnożyły się na potęgę.

II

– Cześć. Wiem, znowu się spóźniłem. – Piotrek siada naprzeciwko mnie, a na jego twarzy gości pogodny uśmiech.

Przyglądam się mu i wciąż widzę chłopca. Tego, który dziesięć lat temu wszedł do tej kawiarni i stał się ważnym elementem mojego życia. Chłopca, który potrafił zauroczyć jednym spojrzeniem. Myślę, że nic się nie zmieniło, no, może poza jednym… Teraz ma obrączkę na palcu.

– Cześć. I tak byłam wcześniej. Trochę powspominałam. Ogarnął mnie taki refleksyjny stan – odpowiadam z uśmiechem. – Zawsze rozmawiamy o bieżących sprawach. Nie mamy czasu na przeszłość – dodaję.

– Masz rację – przyznaje. – Zwykle nie ma też czasu na wspomnienia. Ciągle w biegu, jak nie ja, to ty – mówi. I ma rację. Jesteśmy zbyt zajęci pracą, domem. A mamy za sobą tyle niesamowitych chwil. – To tutaj się poznaliśmy.

– Tak. To była szybka akcja zapoznawcza. – Śmieję się.

– Zgadza się. Twój ojciec wtedy tu przyjechał, pamiętasz? Nigdy o tym nie rozmawialiśmy, ale wiesz, jak nam było głupio, gdy wyszliście? Zwłaszcza mi. Powinienem był cię przeprosić…

– Nie było sensu do tego wracać – przerywam.

– Ale miałem okazję. Krótko po tym poszliśmy razem do kina – przypomniał mi.

– Tak, rzeczywiście. I poznałam twoich braci – odpowiadam, wracając myślami do tamtych dni.

Wszyscy spotkaliśmy się przed kinem. Byłam pierwsza. Ojciec podwiózł mnie wcześniej. Tym razem dokładniej obmyśliłam strategię. Wiedziałam, że gdybym zjawiła się w ostatniej chwili, mogłyby pojawić się zbędne pytania i uwagi. Po cichu liczyłam, że dziewczyny będą tak zafascynowane braćmi, że zapomną o moim ostatnim błędzie. No, może to nie był błąd, ale bardzo ryzykowne posunięcie, grożące utratą anonimowości. Usiadłam na kanapie. Zaraz po mnie przyszła Agnieszka, ubrana w prostą jeansową sukienkę z długimi rękawami. Dobrała do niej kryjące rajtuzy w śliwkowym kolorze i ciężkie buty na słupku. Dziewczyna zadbała o każdy szczegół. Zanim dołączyła do nas reszta, zdążyłam jej się dokładnie przyjrzeć. Wypielęgnowane paznokcie pokryła popielatym lakierem. Nowa fryzura dodawała jej uroku. Niesforne włosy, do tej pory związane w kucyk, uwolniła z więzów i obcięła prostą grzywkę. Pod kołnierzykiem sukienki zapięła błyszczącą kolię, która dopełniała całości stylizacji. Schludność Agi wyraźnie kontrastowała z moimi rozwianymi włosami, w które tylko wczesałam palcami odżywkę, by się lepiej skręciły. Spojrzałam na swoje boyfriendy z dziurami oraz luźną białą koszulę wpuszczoną w spodnie. Przemyślany strój Agnieszki zdecydowanie różnił się od moich ciuchów, wybranych tuż przed wyjściem.

I tu – dobrze myślicie – pojawił się pewien paradoks. Skoro podobał mi się Piotrek, powinnam wyglądać jak najlepiej. Tymczasem ubrałam się w pięć minut i wyszłam spokojnie z domu z pieniędzmi w jednej kieszeni spodni i telefonem w drugiej. Zabawne, że to nie ja, a Agnieszka przez cały czas, kiedy czekałyśmy na pozostałe osoby, snuła domysły na temat chłopaków. Koniecznie chciała poznać braci Piotrka. A ja? Czułam, że mój brzuch eksploduje z nerwów, jeśli zaraz nie przyjdą. Chciałam mieć już za sobą to stresujące zapoznanie i obejrzeć film. Przynajmniej na sali kinowej nie będę musiała się wysilać i udawać, że nie mam problemu z nawiązywaniem kontaktów. Czekałyśmy i czekałyśmy. Aga powoli traciła nadzieję, a ja zaczynałam się nudzić. Wzięłam pierwszą lepszą broszurę i obracałam ją w rękach.

– Najwyżej pójdziemy same – powiedziałam.

Ta alternatywa nie była zadowalająca dla mojej koleżanki. Świadczyło o tym posłane mi spojrzenie pełne dezaprobaty. Na jej szczęście nasi znajomi w końcu się zjawili. Trochę po czasie, ale jednak. Najpierw dostrzegłam Piotra z Marcelą. Była rozpromieniona. I nadawała jak katarynka. Cała ona. Automatycznie uciekłam wzrokiem, starając się stłumić w sobie wszelkie emocje i okazywać obojętność. Udawałam, że znów zawzięcie czytam broszurę z propozycjami seansów, choć w rzeczywistości już dawno wybrałam film.

– Blanka – szepnęła Aga.

– Co? – mruknęłam, nie odrywając oczu od kartki.

– Popatrz na tego z prawej.

Westchnęłam w duchu. Nie to, że nie zżerała mnie ciekawość, ale byłam przekonana, że jeśli nie chłopcy, to na pewno Marcela zwróci uwagę na każdy nasz nerwowy gest. Spojrzałam we wskazanym kierunku. Mój wzrok skrzyżował się z zimnymi i bystrymi oczami wysokiego blondyna. Przykuwał uwagę. Po pierwsze był wysoki. Na moje oko z metr dziewięćdziesiąt. Koszulka mocno opinała jego ramiona. Krótko przystrzyżone blond włosy. Zupełnie inny niż pozostała trójka. Ten chłopak miał w sobie coś szczególnego. Pewność siebie, brak zawahania, niezależność i… złość. Niedostępność. Zamknięcie się na świat i odizolowanie były wypisane na jego obliczu. Żyjesz między ludźmi, a jakbyś ciągle był tylko obok. Codziennie rano widziałam taki wyraz twarzy w lustrze. Czy był w tym podobny do mnie, czy może to ja szukałam kogoś, kto by zrozumiał, co czuję? Potrząsnęłam głową, chcąc odłożyć swoje przemyślenia na bok. Chłopak uparcie świdrował mnie spojrzeniem. Był onieśmielający. Przez całe moje ciało przeszedł prąd, a on przecież nawet mnie nie dotknął. Uch. Blanka, opanuj się.

Bracia Piotra podeszli do nas i się uśmiechnęli. Najpierw poznałyśmy Marka i Izę. Wydali się być pogodnymi osobami. Iza – niska blondynka o miłym usposobieniu, niesamowicie niebieskich oczach i uśmiechu jak z reklamy pasty do zębów. Marek – ciemnowłosy, z brodą i brązowymi oczami jak Piotrek, szczery i bezpośredni. Tomek zarówno wyglądem, jak i charakterem przypominał starszych braci. Wszyscy trzej byli chodzącymi akumulatorami energii. Przy nich człowiek nie mógł się nie uśmiechać. Jeśli chodzi o ich towarzysza… tak jak już wspominałam, to ciężki przypadek, który wprawiał mnie w zakłopotanie.

– A to jest Aleks – przedstawiła nam go Marcelina. – Moje koleżanki: Aga i Blanka.

Zauważyłam, że nie opłaca się wysilać. Chłopak nie był zbyt otwarty. Zachowywał dystans. Zerknął na nas przelotnie i zacisnął szczęki. Pięknie.

– Ja siedzę z tobą. – Najmłodszy z braci błyskawicznie znalazł się po mojej lewej stronie i przyjacielsko objął mnie ramieniem. Był najniższy ze wszystkich facetów. Dorównywałam mu wzrostem. Piotrek był nieco wyższy ode mnie, za to Aleks i Marek mogli patrzeć na mnie z góry. Zachowanie Tomka potwierdzało to, co wcześniej mówiłam. Bracia byli bardzo bezpośredni i szybko aklimatyzowali się w nowym towarzystwie.

– To znaczy, że idziesz razem ze mną na Szybkich i wściekłych 8. – Uśmiechnęłam się ironicznie, doskonale wiedząc, że nie na ten film był nastawiony, choć myślałam, że ewentualnie mógłby to obejrzeć. Wszystko zależało od tego, jak bardzo chciał mnie dziś poznać.

– No co ty? – wyczułam rozczarowanie w jego głosie. – Piotrek mówił, że zobaczymy Ostatnią klątwę.

– Wy może tak, ale ja nie – odpowiedziałam.

Zauważyłam porozumiewawcze spojrzenie, jakie wymienili Piotrek i Aleks. Co jest grane?

– W takim razie pójdziesz ze mną – mruknął niezadowolony Aleks. A więc tak go Piotrek urządził. – Chodź, kupię ci bilet. Zadzwońcie później i dajcie znać, o której się spotykamy – dokończył Aleks. Jego głos był mocny i chrapliwy. Mogłabym polubić ten ton, gdyby nie fakt, że chłopak był taki niemiły.

Skierowaliśmy się w stronę kas. Przy jego boku czułam się jak intruz. Bezwiednie zaczęłam żuć dolną wargę.

– Hej! Poczekajcie! – krzyknęła Aga.

– Świetnie. Jeszcze jedna – rzucił Aleks.

Poprawka: już nie czułam się jak intruz, wiedziałam, że nim jestem.

– Przyłączę się do was, jeśli mogę – powiedziała z pewnej odległości dziewczyna.

– Wątpię – znów burknął pod nosem Aleks.

– Po co w ogóle przyszedłeś? – zapytałam głośno. Nie wytrzymałam jego opryskliwości. Aga spojrzała na mnie zdziwiona. Nie miałam zamiaru jej uświadamiać, jak bardzo nasz nowy kolega cieszył się z jej obecności. Aleks w ogóle nie zareagował. Nie drgnął mu ani jeden nerw na twarzy. Machnęłam ręką i odwróciłam się do kasy. – Dzień dobry. Poproszę bilet na Szybkich i wściekłych.

– Dzień dobry. Proszę spojrzeć na tablicę i wybrać sobie miejsce – odpowiedziała młoda brunetka, która dziś, podobnie jak Aleks, prawdopodobnie była tutaj za karę. Jej mina nie zachęcała ani do kupna biletów, ani do oglądania filmu.

– To na samej górze – wskazał nagle Aleks. – Niech pani doliczy jeszcze dwa bilety. Jakbyś nie zauważyła, twoja koleżanka też z nami idzie – zwrócił się do mnie.

Nie mógł sobie darować uszczypliwego komentarza. Poczułam, jak w środku aż mi się zagotowało, i zagryzłam zęby ze złości, powstrzymując się przed nieprzyjemną ripostą. Ten chłopak wyzwalał we mnie wszystko, co najgorsze. A co więcej, uruchamiał mój aparat gębowy, który w normalnych warunkach w ogóle by się nie otwierał.

– Co z tobą? – zdziwiła się Aga.

Spojrzałam na nią piorunująco. Nie mogę jej winić, jeszcze nigdy przy nikim tak się nie zachowywałam.

– Nic – odparłam. Kobieta wydrukowała nasze bilety, a ja wyciągnęłam pieniądze, żeby zapłacić. – Jeden proszę policzyć osobno – powiedziałam.

– Niech jej pani nie słucha – wtrącił się Aleks. Nasze spojrzenia się skrzyżowały.

– Nie potrzebuję twojej wymuszonej uprzejmości – odezwałam się do chłopaka.

Żadne z nas nie chciało ustąpić i przesuwaliśmy pieniądze w jedną i drugą stronę.

– Zdecydujcie się wreszcie – zdenerwowała się kasjerka.

– Dobra, jak chce, niech płaci – ustąpił Aleks.

– To ja też zapłacę za swój bilet – zreflektowała się Aga, ale wzrok Aleksa powstrzymał ją przed wykonaniem jakiegokolwiek ruchu.

Sądziłam, że to przedstawienie wystarczyło mojej koleżance i zrozumiała, jakie podejście miał do nas Aleks. Niestety nie. Chłopak zbyt jej się podobał, by mogła pozostać obojętna. Dziewczyna, nie zwracając uwagi na naszego zdenerwowanego kolegę, nadawała przez całą drogę na salę kinową i aż do rozpoczęcia filmu. Aleks milczał albo odpowiadał jej monosylabami. Raczej nie starał się być uprzejmy. Na początku miałam zamiar zostawić ich samych i znaleźć sobie inne miejsce, ale nie chcąc uchodzić za snobkę, powędrowałam za nimi. Chciałam usadzić Agnieszkę pomiędzy mną a Aleksem. Miało to rozwiązać mój problem i zapewnić mi spokojny seans. Mój misterny plan jednak się nie powiódł.

– Gdzie ty idziesz? – Aleks złapał mnie za ramię. Agnieszka już się usadowiła. Miałam zamiar ją wyminąć i ulokować się na samym końcu rzędu, jak najdalej od tej pary, ale mój pomysł spełzł na niczym. – Usiądź tutaj. – Aleks zatrzymał mnie przy siedzeniu mojej koleżanki, a sam zajął fotel obok mnie.

– Skoro muszę – mruknęłam niezadowolona. Ściągnęłam swoje granatowe espadryle i podciągnęłam nogi.

– Co ty robisz? – odezwał się chłopak.

– Połowa sali jest wolna. Nikt cię tu nie trzyma – odpowiedziałam zdenerwowana. Najpierw kazał mi siadać obok niego, a potem miał pretensje.

– Nie, bo ona za mną poleci – powiedział tak, by Aga nie usłyszała. – Czy ją się w ogóle wyłącza? – zapytał, mając na myśli gadulstwo dziewczyny.

– Wiecie co, skoczę po coś do jedzenia – oznajmiła Aga. – Jakieś zamówienia? – spytała, ale żadne z nas się nie odezwało. Nie lubiłam jeść w trakcie filmu, a Aleks był od dłuższego czasu tak wściekły, że pewnie nic nie przeszłoby mu przez gardło. Moja koleżanka posłała nam uśmiech i wybiegła z sali.

– Jak wróci, usiądzie obok ciebie – powiedziałam z satysfakcją. Aleks spojrzał na mnie lodowatym wzrokiem. Uśmiechnęłam się triumfalnie. Doskonale wiedziałam, że Aga ma w torbie dwie paczki chipsów i słone orzeszki. Nie musiała po nic wychodzić. To był tylko pretekst, by zająć miejsce obok chłopaka. – Przecież nie musiałeś tu dzisiaj przychodzić – zauważyłam.

Jejku, po co ja z nim w ogóle rozmawiam.

– Sądziłem, że pójdziemy tylko z Izą – odpowiedział.

– Marcela jest dziewczyną Piotrka, więc to chyba logiczne, że przyszła – znów usłyszałam swój głos, zanim zdążyłam ugryźć się w język.

– Tak – uciął. Z tonu jego głosu wywnioskowałam, że nie pochwalał wyboru przyjaciela. – Na szczęście nie potrwa to długo – dodał.

– Nie rozumiem – powiedziałam, marszcząc brwi.

– To proste. Twoja koleżanka nie wygląda na taką, która trzyma się jednego chłopaka zbyt długo. I wydaje mi się, że dobrze o tym wiesz.

Co tu dużo mówić. Aleks doskonale zdawał sobie sprawę, z kim ma do czynienia. Pomimo tego, że wiedziałam, jaka była Marcela, nie spodziewałam się rychłego rozpadu relacji między nią a Piotrkiem. Może dlatego, że mi też się podobał? Wydawało mi się, że jedynie dla mnie był on nieosiągalny. Nie chcąc zgodzić się z Aleksem co do Marceli, po prostu zamilkłam. Dziewczyna była, jaka była, ale to moja koleżanka. Nie czułabym się dobrze, przyznając rację obcemu chłopakowi. To byłoby nieuczciwe wobec niej. Spojrzałam na Aleksa. W jego oczach kryło się coś więcej. Nie była to zwyczajna obojętność, zimne wyrachowanie. Intensywnie mu się przyglądałam, a jego twarz wydawała mi się dziwnie znajoma. On też świdrował mnie spojrzeniem.

– Nie było kolejki. – Agnieszka wróciła z małym kubełkiem popcornu.

To mnie otrzeźwiło. Przywołałam się do porządku. Odgoniłam absurdalne przypuszczenia, że znałam Aleksa już dużo wcześniej. Dziewczyna usiadła, tak jak przypuszczałam, na miejscu obok naszego nowego kolegi. Zauważyłam napięcie na twarzy chłopaka. Zacisnął zęby.

– Włączył ci się tik nerwowy – zauważyłam, nie mogąc powstrzymać błąkającego się po mojej twarzy uśmieszku.

– Co ty nie powiesz – odburknął.

Przez cały seans ani razu się do siebie nie odezwaliśmy. Agnieszka nie była zbyt zainteresowana filmem. Dążyła do nawiązania bliższej znajomości z Aleksem, który – jak łatwo się domyślić – nie wydawał się tym zachwycony. Był ogromną zagadką. Nie wiedziałam, co o nim myśleć. Był inny niż bracia. Chwilami miałam wrażenie, że pod tą jego osłoną zawziętości i uszczypliwości kryło się jeszcze więcej gorzkiego rozczarowania. Nie potrafiłam go polubić. Zagłuszając myśli na temat Aleksa, przywołałam w pamięci Piotrka. Jego pogodną twarz i dołeczki w policzkach. Nie ma co ukrywać, zazdrościłam Marcelinie. Był przystojny i wygadany, a do tego uprzejmy. Miałam wrażenie, że jego spontaniczność i podejście były tym, czego sama potrzebowałam. Tym, czego nie miałam, a czego on mógł mnie nauczyć. Ale czy tak naprawdę pragnęłam wyjścia z cienia? Och, dosyć. Lepiej skupić się na tym, czy filmowy Toretto rzeczywiście w ósmej części serii odsunął się od swojej rodziny i przekreślił wszystko, co do tej pory udało mu się zbudować.

– I jak było? – zapytał Tomek, kiedy wszyscy znów spotkaliśmy się przed kinem.

– Całkiem nieźle. Myślałam, że będzie słabszy – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

Widziałam całą serię Szybkich i wściekłych. Pierwsze części głównie ze względu na szybkie samochody, nielegalne wyścigi i specyficzny humor. Kolejne już raczej z sentymentu i ciekawości. Bo co nowego można wymyślić? Szybcy i wściekli to kino akcji, ale bądźmy szczerzy, z każdym kolejnym filmem pojawiało się coraz więcej nieprawdopodobnych sytuacji. Przyzwyczaiłam się jednak do tych aktorów i lubiłam ich oglądać na dużym ekranie.

– Niewiele widziałem – odparł Aleks.

Tomek zmarszczył brwi, nie rozumiejąc, jak to możliwe. Uśmiechnęłam się pod nosem.

– Ja tak samo. Zgubiliśmy wątek, tak byliśmy pochłonięci rozmową – wyjaśniła Agnieszka.

Chłopak nie skomentował jej słów, za to skrzywił się ledwo dostrzegalnie. Bracia natomiast udawali, że niczego nie zauważyli, chociaż Tomek powstrzymywał się od uśmieszku.

– Mam taki pomysł – rzucił. – Idziemy do pizzerii, a jak już nie będę głodny, zobaczymy, co dalej.

Jak powiedział, tak zrobiliśmy. Musiałam się bardzo pilnować, żeby zbyt często nie zerkać na Piotrka. Dodatkowo moje zdenerwowanie potęgował Aleks, który przyglądał mi się natrętnie. Chłopak miał szare oczy, wydawałoby się, że zupełnie bez wyrazu, ale kiedy patrzył na człowieka… Zastanawiałam się, czy naprawdę już pierwszego dnia mógł mnie tak znienawidzić? Może i nie byliśmy dla siebie zbyt uprzejmi. Dobra, w ogóle nie byliśmy uprzejmi, ale czy to powód do jawnego okazywania niechęci? Najwyraźniej tak. Mimo tych niedogodności starałam się skupić na rozmowie i powstrzymać od wiercenia na krześle. Chłopcy opowiadali o kolejnych scenach z filmu i do rozpuku śmiali się z Izy, która ponoć strasznie krzyczała podczas seansu.

– Zejdźcie ze mnie – zaśmiała się Iza, bez cienia urazy w głosie. – Następnym razem idę z Aleksem i dziewczynami. Wy macie fatalny gust – podsumowała, oskarżycielsko wymierzając w nich palec.

– Jakoś to przeżyjemy – odparł pogodnie Marek i pocałował Izę w policzek. – Gorzej z Aleksem – zauważył.

– O to się nie martw – odpowiedział Aleks. – Zaopiekuję się nią lepiej od ciebie – zapewnił i objął dziewczynę ramieniem.

Nie mogłam uwierzyć, że zachowywał się tak swobodnie. Miał wiele twarzy. Która była prawdziwa? Przy braciach był spontaniczny, a przy mnie nieufny i arogancki. Ale może to dlatego, że byłam obca. Nie brałam czynnego udziału w rozmowie – moje koleżanki nie dopuszczały mnie do głosu. Nagle Marcelina wpadła na genialny pomysł. Genialny dla niej. Uznała, że skoro byliśmy tak blisko galerii handlowej, to powinniśmy się udać na zakupy, a później przejść na rynek. To był idealny moment na podziękowanie za miłe towarzystwo i ulotnienie się do domu.

– Wiecie co, na mnie już pora – odezwałam się głośno. – Dziękuję za zaproszenie. Fajnie było się z wami spotkać.

– Musisz już iść? – zapytał Piotrek z nutą rozczarowania w głosie.

Oderwałam wzrok od telefonu i spojrzałam na chłopaka. Chciałam cofnąć decyzję, ale stłumiłam ten moment zawahania.

– Tak, niestety – odpowiedziałam bez zająknięcia. Co prawda nieco wbrew sobie, ale zakupowe szaleństwo nie było w moim guście.

Wybiła dopiero dwudziesta, więc dziewczyny miały jeszcze godzinę na zakupy. Niby nie tak dużo, ale nie chciałam spędzać czasu z Aleksem, który wwiercał się we mnie spojrzeniem. Nie, dziękuję. Wolałam też nie oglądać Piotrka z Marceliną idących przez rynek, czule przytulonych. Nie i jeszcze raz nie. To było dla mnie za dużo jak na jeden dzień.

– Szkoda – powiedział. – W takim razie do zobaczenia.

Miałam wrażenie, że naprawdę chciał, żebym została. Szybko jednak przywołałam się do porządku i wstałam od stolika.

– Odwiozę cię – zaproponował nagle Aleks. Zaskoczona zmarszczyłam brwi. Miałam od niego uciec, a nie z nim wracać.

– Poradzę sobie. Za dziesięć minut mam autobus – odparłam.

– Nie możesz o tej porze wracać autobusem – wtrącił się Marek.

„Dziękuję za troskę, tatusiu. Wcale nie jest tak późno”. Miałam to na końcu języka, ale Marek był po prostu uprzejmy, więc się pohamowałam i zacisnęłam zęby.

– A wy jak wrócicie? – zapytałam, mając nadzieję, że to mnie w jakiś sposób uratuje.

– Aleks przyjechał sam – wyjaśnił Tomek. – Nie mamy do siebie po drodze.

Do głowy nie przyszedł mi już żaden błyskotliwy plan ucieczki. Niech to.

– W takim razie idziemy – zdecydował Aleks. Uśmiechnęłam się blado i chcąc nie chcąc, podążyłam za chłopakiem. – Nie przejmuj się, oni są przyzwyczajeni, że wcześniej wychodzę – dodał, kiedy już oddaliliśmy się od reszty towarzystwa. Jego głos był wyprany z emocji.

– Czyli jednak nie zrobiłeś tego bezinteresownie – zauważyłam oschle. – Byłam tylko dobrym pretekstem – podsumowałam i spojrzałam na jego twarz. Zimny wzrok spowodował dreszcze na moim ciele. Nie chciałam okazać słabości, więc odwzajemniłam spojrzenie.

Przeszliśmy przez parking. Na dworze zrobiło się już chłodno, więc może jednak to dreszcze wywołane pogodą, a nie aurą rozsiewaną przez chłopaka idącego obok mnie. Aleks kluczył chwilę między samochodami, by wreszcie zatrzymać się obok ubłoconego mercedesa.

– Jak na gówniarę masz bardzo cięty język – brzmiała jego odpowiedź. – Wsiadaj – rozkazał i otworzył przede mną drzwi auta.

– Dżentelmen – mruknęłam.

Kiedy oboje siedzieliśmy już w samochodzie, Aleks zapytał tylko o to, gdzie mnie odwieźć. Podczas jazdy nie zamieniliśmy ze sobą ani jednego słowa. Niby nie ciążyła mi cisza panująca między nami, ale mimo to błagałam w myślach, by ta droga wreszcie się skończyła. Dlaczego? Bo miałam wrażenie, że Aleks najchętniej by mnie stąd wyrzucił.

– Tutaj? – spytał, parkując na podjeździe.

– Tak, dziękuję – odezwałam się i wyszłam z samochodu.

Usłyszałam za sobą warkot silnika i pisk opon podczas ruszania. Odetchnęłam z ulgą. W końcu uwolniłam się od krępującego mnie świata – od ludzi, którzy dziś zbyt mnie zmęczyli. Moja towarzyska dusza rzadko się odzywała. Przeszłam wzdłuż ścieżki obok gęsto obsadzonego ogrodu, w głębi którego krył się niski budynek. To miejsce w niczym nie przypominało naszego pierwszego domu, ale dokładnie o to chodziło, kiedy ojciec zdecydował się na przeprowadzkę. Wybudował niewielki dom w zapomnianej wsi, by móc odpocząć. Nie zapomnieć, bo chociaż zarówno moje wspomnienia, jak i ojca były naznaczone bólem, to były ważne. Przeprowadzka miała raczej na celu odcięcie się od zgiełku. Po śmierci mamy trudno nam było stanąć na nogi. Czas powoli wciąż zabliźniał nasze rany i koił żale. Otworzyłam drzwi. W progu przywitała mnie Chinua. Moja pięcioletnia suka białego owczarka szwajcarskiego.

– Byłaś grzeczna? – Pogłaskałam ją. Zadowolona Chinua merdała ogonem i podawała mi łapę na przywitanie. – Tato?! – zawołałam.

– Jestem – odezwał się. Jego głos dochodził z gabinetu.

– Byłeś z nią na spacerze? – spytałam, bo nabrałam ochoty na odetchnięcie świeżym powietrzem.

Kamil Zawilski wyłonił się ze swojego biura z włosami stojącymi we wszystkie strony świata. Był ubrany w krótkie spodenki i luźny T-shirt. Tak. To był mój tata, a nie ważniak pod krawatem.

– Czekałem na ciebie. – Uśmiechnął się.

– Pochłonięty pracą? – Zerknęłam w stronę gabinetu.

– Czas szybciej zleciał – usprawiedliwił się i wzruszył ramionami.

– W takim razie rozprostuj kości – zaproponowałam.

– Nie jesteś głodna? – zainteresował się. – Może najpierw coś zjedz.

– Nie, byliśmy na pizzy. Zapchałam się – powiedziałam, wyciągając smycz z szafy. – Wkładaj buty i chodź – popędzałam go. Przypięłam smycz do obroży Chinuy i ruszyłam w kierunku bramy.

– Jak było? – zapytał ojciec, doganiając mnie.

Spojrzałam na niego kątem oka. Kiedy wychodził z biura, nie przejmował się swoim wyglądem. Miał na sobie adidasy i marynarkę. Tak. Bardzo fajne połączenie, tylko że może nie do sportowych spodenek. Zachichotałam, ale nie skomentowałam jego stroju.

– Zwyczajnie – odparłam beznamiętnie. Tata znał mnie jak nikt inny. Nie musiałam przed nim udawać, że dobrze się bawiłam. – Kiedy zrobiło się zbyt tłoczno i gwarno…

– Dałaś nogę – dokończył z uśmieszkiem pod nosem i pokręcił głową.

Chyba tak naprawdę wciąż miał nadzieję, że kiedyś z tego wyrosnę. No cóż… Chyba powinnam. Byłam już duża, co nie?

– Mniej więcej. – Wzruszyłam ramionami.

– Mogłaś zadzwonić, przyjechałbym po ciebie – dodał.

Co mogłam powiedzieć. Lubiłam swoją niezależność. Wiedziałam, że tata zawsze mi pomoże i niczego nie odmówi, bo na wiele było go stać, ale im rzadziej widywali go moi znajomi, tym mniej pytań o rodzinę i moje życie zadawali. Mniej pytań o to, jak się czułam, czy nie brakowało mi matki, czy ojciec na wiele mi pozwalał, czy nigdzie nie puszczał swojej córki, skąd byliśmy, dlaczego tutaj mieszkaliśmy, czym zajmował się mój tata i tysiąc innych tego typu. Część z tych pytań już przerobiłam po śmierci mamy i dziękuję za taką troskę.

– Wiem o tym, ale akurat jeden z kolegów wracał, więc mnie podwiózł – powiedziałam, starając się panować nad swoją mimiką.

– No dobrze – odparł ojciec, przeciągając każdą sylabę. – Gdyby nie to, że tak się skrzywiłaś, mówiąc o nim, byłbym zaniepokojony, że moja mała córeczka zacznie uciekać na randki.

Wypowiedź ojca mnie rozbawiła. Mówił tak, jakby mnie w ogóle nie znał.

– Tak… Ty i twoje poczucie humoru – skomentowałam i zmarszczyłam nos. – Ale spokojnie, z nim na pewno nigdzie nie ucieknę.

– A co jest z nim nie tak? – dopytywał.

– Zachowuje się tak, jakby wszyscy wkoło coś mu zrobili… – zaczęłam, ale nagle na jednym z podjazdów zauważyłam samochód Aleksa. Zatrzymałam się gwałtownie. W końcu zrozumiałam, dlaczego wydał mi się znajomy. Po prostu mieszkał kilka domów dalej i podczas codziennych spacerów z Chinuą nie raz spotykałam go w przelocie.

– Coś się stało? – zapytał ojciec.

– Właśnie się zorientowałam, że on tutaj mieszka – wytłumaczyłam, wskazując głową budynek, obok którego przechodziliśmy.

– Dobrze, że mi to mówisz. Jak uciekniesz, będę wiedział, gdzie cię szukać – zażartował.

– Zrobiłeś się bardzo dowcipny – skomentowałam z uśmiechem na ustach.

Rozmawialiśmy jeszcze o moich ostatnich dniach w szkole. Opowiedziałam ojcu o braciach i o tym, co o nich sądziłam, a on słuchał mnie z nadzieją wypisaną na twarzy. Tak. Mój tata czekał, aż nadejdzie dzień, kiedy będę miała znajomych i kiedy zacznę spędzać z nimi czas. W pogodnych nastrojach wróciliśmy do domu.

Zaszyłam się w swoim pokoju, wyciągnęłam nową kartkę z szuflady i zastygłam z długopisem w ręce pochylona nad biurkiem. Wiecie, moje relacje z tatą zawsze były dobre, a nawet bardzo dobre. Patrząc na to dziś z perspektywy czasu, jeszcze bardziej doceniałam obecność i bliskość ojca. Doskonale sprostał wyzwaniu, jakie rzucił mu los. Zawsze był przy mnie, rozumiał mnie i potrafił wysłuchać. Jeśli wtedy on by się nie pozbierał, ja również byłabym kimś zupełnie innym. To niesamowite, że dalej potrafił się uśmiechać i żartować, że nie stracił wiary i że kiedy wspominał żonę, nie było w jego słowach cienia żalu ani wątpliwości. Pogodził się z utratą ukochanej i wprowadził do naszego domu spokój. Nie pamiętałam mojej mamy, jej obraz mi się zamazywał. Nie wiedziałam, jak to jest się z nią pokłócić o to, że się szwendam po nocach, nie odrabiam lekcji czy coś w tym stylu. Nawet nie umiem powiedzieć, czy mi tego brakowało, bo po prostu nie znałam tego uczucia. Wyrażanie tego, co myślałam, słowami zawsze było dla mnie trudne, dlatego tak kiepsko szło mi nawiązywanie relacji z innymi. Często w myślach dopowiadałam to, co mogłabym powiedzieć komuś wprost, ale wydawało mi się, że gdyby te zdania wypłynęły z moich ust, nie byłoby takiego efektu. Ale jeśli mogłam je przenieść na papier, to inna sprawa. Przychodziły takie dni jak ten, kiedy wyciągałam czystą kartkę z pierwszej szuflady w biurku i pisałam do niej kilka słów. Wtedy wydawało mi się, że jeszcze o niej pamiętałam i że była blisko mnie.

Puk, puk. Gdzie jesteś? Za mną kolejny fatalny dzień w szkole. Nie wiem, co robić. Poznaję nowych ludzi i to mnie przeraża. Gdybyś tu była, jaka byłaby Twoja rada? Odpowiedz.

I schowałam kartkę do drugiej szuflady.

III

– Zastanawiałaś się kiedyś – mówi Piotrek – jak to możliwe, że ty i Aleks mieszkaliście tak blisko siebie, a się nie znaliście?

– Myślę, że głównym powodem było to, że oboje unikaliśmy ludzi – odpowiadam po krótkiej chwili zastanowienia. – Ceniliśmy prywatność i ciszę. Przebywaliśmy tylko w zamkniętych kręgach. W zasadzie on przebywał w jakichkolwiek kręgach, a ja… sam dobrze wiesz.

– Tak, wiem – przyznaje Piotr. – Ale mi to nie przeszkadza – dodaje z uśmiechem.

– Najwyraźniej.

– Prawda jest taka, że gdyby nie śmierć matki, też byś taka nie była. – Piotrek porzuca żartobliwy ton i zaczyna dogłębną analizę.

– Nie, wątpię. Miałam siedem lat, kiedy ona odeszła. Jej brak spotęgował moje zamknięcie się na świat, ale go nie wywołał. Mój kontakt z rówieśnikami zawsze ograniczałam do wspólnych zabaw na podwórku. Nie lubiłam, kiedy koleżanki przychodziły do mojego domu. Chciałam mieć tam spokój. Na placu zabaw, w przedszkolu, tam mogłam bawić się i kłócić, ale po powrocie do domu chciałam w spokoju pobawić się w swoim pokoju. Tata zawsze zadawał mi to samo pytanie: „Blanka, znowu dałaś nogę?”. A ja odpowiadałam: „Tak po cichutku, tatusiu” i szłam do siebie.

– Coś jednak sprawiło, że zaprzyjaźniłaś się z nami – zaznacza Piotrek.

– A co się dziwisz? – Śmieję się. – Byłeś dla mnie uosobieniem księcia z bajki, a poza tym byli jeszcze twoi bracia… Sam dobrze wiesz, że różnie między nami bywało, ale tych chwil nikt nam nie odbierze. Nic bym w nich nie zmieniła. Myślę, że to po prostu musiało się tak potoczyć – odpowiadam zgodnie z prawdą.

Mówiąc o wspólnie spędzonych chwilach, przypomniałam sobie końcówkę gimnazjum i całą szkołę średnią. W Piotrku zawsze było coś szczególnego. Może ta jego pogoda ducha tak na mnie działała? Przełomowymi momentami naszej znajomości stały się wspólne wypady z jego braćmi i moimi koleżankami. Chłopcy często zabierali nas ze sobą na imprezy, wyjazdy, ogniska i noce filmowe. Jedyną niedogodnością w tym wszystkim był Aleks. Jego obecność za każdym razem dawała ten sam efekt – zdenerwowanie i popsuty humor. Traktował mnie z góry, zawsze czułam się gorsza, bo Aleks wyraźnie to akcentował podczas naszych spotkań. Choć może to było dobre… Jakiś czas później moje relacje z Aleksem bardzo się skomplikowały. Z jego, a może z mojej winy… Nie, wina zawsze leży po obu stronach. Sami sobie zapracowaliśmy na taki finał, ale o tym dowiecie się później. Przez te pierwsze tygodnie, kiedy spotykałam się z całą paczką, starałam się nie skupiać zbyt na Aleksie oraz jego lodowatym spojrzeniu i ukrywałam się za Tomkiem. Tak. Najmłodszy z braci był wspaniałym kompanem, z którym rozmawiałam bez skrępowania. Co do Piotrka, to wydawał się wtedy tak szczęśliwy z Marceliną. Zawsze byli razem, nierozłączni i niedostępni dla reszty świata. Ich sielanka była na bieżąco relacjonowana na portalach społecznościowych – kolejne zdjęcia, wpisy i wielkie słowa, których znaczenia, miałam wrażenie, sami jeszcze nie rozumieli. Piotrek bardzo mi się podobał, ale nie zabiegałam o jego względy. Byłam zbyt przerażona faktem, że w ogóle musiałabym się odezwać. Poza tym miał Marcelinę. Pozostawanie w cieniu bardzo mi odpowiadało. Byłam przyzwyczajona do otaczającej mnie ciszy. Może właśnie dlatego nigdy na nią nie narzekałam?

Lekcja polskiego wreszcie dobiegła końca. Długi wywód naszej nauczycielki na temat omawianej części materiału skończył się jak zwykle. Zmęczone miny moich kolegów nie pozostawiały żadnych złudzeń. Przerabialiśmy interpretację wybranego wiersza. Ech. Zadanie nie do wykonania dla mnie. I do tego ta analiza. No wiecie. Podmiot liryczny, środki poetyckie i te sprawy. W końcu wstałam z ławki i skierowałam się w stronę drzwi. Na korytarzu dołączyły do mnie Agnieszka z Marceliną.

– Bracia przyjechali – zakomunikowała mi Agnieszka.

Miałam wrażenie, że chce skorzystać z toalety, bo mówiąc to, dziwnie podrygiwała.

– Gdzie? – zapytałam wyrwana z zamyślenia.

– No tutaj, do nas – odpowiedziała dziewczyna, patrząc na mnie z ukosa.

– Po co? – pytałam otępiała. Jakoś nie mogłam zrozumieć, dlaczego już byli, skoro Marcela miała mieć jeszcze zajęcia.

Dziewczyny zignorowały moje kolejne pytanie. Złapały mnie pod ręce i śmiało ruszyły do wyjścia. Na podjeździe stały dwa auta. Pierwsze z nich rozpoznałam bez problemu, należało do Aleksa, więc drugie musiało być własnością któregoś z braci. I rzeczywiście, nie pomyliłam się, za kierownicą skody, na moje oko Octavii, siedział Marek. Marcelina podbiegła do samochodu. Piotrek wysiadł, by się z nią przywitać. Dziewczyna w jednej chwili uczepiła się go jak rzep. Dosłownie. Wiedziałam, że chciała się pochwalić koleżankom wyglądającym przez okno, jakiego miała chłopaka. Piotrek złapał jej twarz w swoje dłonie i oczywiście zaczął całować na środku parkingu. Szybko uciekłam wzrokiem.

– Cześć – odezwał się Marek, ignorując brata.

– A gdzie Tomek? – zapytała Aga.

– Pojechał rano w góry z klasą – wyjaśnił. – Bardzo żałował, że się z tobą nie zobaczy – dodał, zwracając się do mnie.

– Niemożliwe. – Uśmiechnęłam się. Jak już wspominałam, ja i Tomek bardzo się lubiliśmy. Uwielbiałam jego swobodę i pogodę ducha. Flirtował z każdą napotkaną dziewczyną. Czy robił to celowo? Nie miałam pojęcia, ale taki właśnie był.

Za swoimi plecami usłyszałam kroki. Domyśliłam się, że to Aleks bez słowa stanął tuż za mną. Zimny dreszcz przeszedł po moim ciele. Nie wiedziałam dlaczego, ale zwykle mój organizm tak na niego reagował.

– W takim razie zobaczymy się, kiedy wróci – dodałam, siląc się na pogodny ton, co nie było łatwe, bo Aleks oddychał prosto w moje włosy.

– Przekażę mu, przekażę na pewno – zaśmiał się Marek. – A teraz wsiadajcie, bo nie mam czasu. Odstawię was do centrum i jadę po Izę.

– Właśnie! A jak poszła jej matura? – spytała Marcela, wreszcie odessawszy się od Piotrka.

– Przed chwilą miała ustny polski. Angielski zdała w zeszłym tygodniu na osiemdziesiąt procent. – Marek był rok starszy od Izy, która z tego, co zdążyłam się dowiedzieć od Marceliny, chodziła do klasy z Aleksem.

– No to super – odezwałam się, dumna z jej osiągnięć. – Dzisiaj na pewno też zda – zapewniłam.

– Też tak sądzę, ale na wszelki wypadek nie zapeszajmy. – Chłopak się uśmiechnął. – Dobra, chodźcie, bo jak ona zaraz skończy i zobaczy, że mnie nie ma…

– No już, już – przerwała mu Marcelina.

Zdążyłam się jedynie zorientować, że moje koleżanki umówiły się z chłopakami i nie poinformowały mnie o tym.

– Dobra, to ja uciekam. Bawcie się dobrze – powiedziałam i odwróciłam się na pięcie, starannie wymijając Aleksa.

– Nie jedziesz z nami? – zdziwiła się Aga.

Uśmiech zabłąkał się na moich ustach. Dziewczyna powiedziała to z tak udawanym żalem, że po prostu nie mogłam się powstrzymać. Doskonale wiedziałam, że moja nieobecność była jej na rękę. Miała okazję spędzić cały dzień z Aleksem, bez dodatkowego bagażu w mojej postaci. Piotrek na pewno będzie zbyt zajęty Marceliną, która nie odstąpi go na krok, więc Aleksowi pozostanie głównie towarzystwo Agnieszki.

– Na pewno? – odezwał się Piotrek.

– Tak, na pewno – przytaknęłam zdecydowanie.

– Słuchajcie, w takim razie jedźcie z Aleksem, a ja lecę. – Marek szybko zorientował się w sytuacji i dzięki mnie skorzystał z okazji.

– Może jednak się zdecydujesz? – jeszcze raz zapytała moja koleżanka, ale wzrokiem błagała mnie, żebym odmówiła.

– Nie, poradzicie sobie beze mnie. – Uśmiechnęłam się i ruszyłam do szkoły. Wizja spędzenia dwóch godzin na zajęciach z WF-u nie była zbyt kusząca, ale jeszcze gorszym pomysłem był wyjazd z nimi.

Spokojnie podążyłam do szatni. Przebrałam się i wyszłam na korty, gdzie czekała już reszta dziewczyn. Nauczycielka sprawdziła obecność i znalazła kolejną ofiarę, która dziś miała poprowadzić rozgrzewkę. Wypadło na Aśkę. Najmniej ruchliwa dziewczyna z całej klasy, lekko niezadowolona, tradycyjnie zaczęła od biegania dookoła boiska. Podążyłyśmy za nią jak stado gęsi. Po pierwszym okrążeniu, po którym już zaczęłam iść, bo niestety bieganie nie było moją mocną stroną, dołączyła do mnie Żaneta. Przemknęło mi przez myśl, że pewnie zaraz zapyta, z kim się przed chwilą widziałyśmy.

– Ej, z kim wożą się nasze kochane koleżanki? – spytała bez ogródek. Ha. Miałam rację. Ona nigdy długo nie czekała. I nie bawiła się w półśrodki. Od razu do źródła.

– I tak ich nie znasz – powiedziałam, wzruszając ramionami.

– Zawsze mogę poznać – uznała.

– To znajomi Marceliny – odparłam zgodnie z prawdą.

– Skąd? – Żaneta nie dawała za wygraną. Nie przeszkadzały jej moje zdawkowe odpowiedzi i wyraźny brak zainteresowania. Może dlatego, że bardzo często tak właśnie się zachowywałam? Tak, to na pewno to.

– Nie wiem, nie pytałam.

Poznaliśmy się z chłopakami niedawno. Wiedziałam, gdzie mieszkał Aleks, a gdzie mieszkali bracia, miałam się dowiedzieć w najbliższy weekend, bo zaprosili mnie na ognisko. Orientowałam się też, gdzie się uczyli, przynajmniej mniej więcej. Żaneta na pewno chciała zdobyć chociaż takie informacje, ale przecież nie będę się jej spowiadać.

– No, ale ich znasz – upierała się przy swoim.

– Dwóch z nich to bracia, a ten trzeci to ich kumpel – rzuciłam zrezygnowana.

– Zajęci? – Pytania dziewczyny powoli zaczęły wyprowadzać mnie z równowagi. Popatrzyłam na nią skonsternowana. – Oj, no dobra. Widziałam faceta Marceliny, ale było jeszcze dwóch. Który jest wolny? Blondyn czy ten brodaty? A może obydwaj? – ciągnęła niewzruszona.

– Blondyna musisz zapytać sama – burknęłam wyraźnie rozdrażniona. Dzięki temu Żaneta zrozumiała, że najwyższa pora się wycofać. I tak oto znów zostałam sama.

Rozgrzewka dobiegała końca, bo Aśka nie miała zbyt wielu pomysłów na zagospodarowanie naszego czasu. Koniec końców podzieliłyśmy się na drużyny i zajęłyśmy boiska do siatkówki. W drugiej części chłopcy z naszej i równorzędnej klasy grali w koszykówkę. Szło im to dosyć kiepsko, chociaż nasza gra w siatkę wypadała przy nich jeszcze gorzej. Wśród wszystkich dziewcząt stojących na boisku może ze trzy potrafiły serwować, w tym Jowita. Żadna z nas nie potrafiła przyjąć jej zagrywki. Lekcja wychowania fizycznego mijała na przebijaniu piłki na stronę przeciwnika. W ogóle się nie zmęczyłam. Stałam spokojnie i nie byłam bardzo zaangażowana w grę. Kiedy przychodziła moja kolej na serw, nauczycielka tylko przebąkiwała pod nosem krótkie: „Delikatnie”. Jakbym zawsze serwowała z całej siły. W odpowiedzi na jej uwagi wzruszałam tylko ramionami. Owszem, raz czy dwa piłka poleciała poza boisko, ale to wcale nie było takie potężne uderzenie. Przymierzyłam się do kolejnego serwu, ale zdekoncentrowała mnie Żaneta. Dziewczyna z wyraźną fascynacją w oczach patrzyła w przestrzeń znajdującą się tuż za moimi plecami. To musiał być jakiś przystojniak. Ale nie tylko Żaneta wpadła w rozanielony stan. Pozostałe koleżanki również bacznie śledziły ruchy nieznajomego. Uśmiechnęłam się pod nosem i zaserwowałam. Mocno. Zdecydowanie i umyślnie posłałam piłkę na aut. Wiedziałam, że w tej sytuacji żadna z nich nie odbierze mojego serwisu, a co więcej, zrobi sobie jeszcze krzywdę. Usłyszałyśmy przeciągły gwizd. Lekcja dobiegła końca. Odwróciłam się na pięcie i zadowolona ruszyłam zabrać swoje rzeczy z szatni. Kątem oka spojrzałam w kierunku obiektu zainteresowania dziewczyn, ale niestety nikogo już tam nie było.

– Hej – usłyszałam za plecami. Czyjaś zimna dłoń złapała mnie za nadgarstek. Odwróciłam się gwałtownie.

– Aleks! – krzyknęłam mu prawie w twarz. Chłopak zdecydowanie stał zbyt blisko mnie. Czułam, jak jego wzrok przeszywa mnie na wylot.

– Skończyłaś już lekcje? – zapytał, a jego głos zawibrował w całym moim ciele.

Niech to! Co jest? Chyba powinnam zacząć przyjmować jakieś tabsy. Coś było ze mną nie tak, kiedy on był w pobliżu.

– Tak. Wracam do domu. Za dwadzieścia minut mam autobus – rzuciłam automatycznie. – A co ty tutaj robisz?

– Przyjechałem po ciebie – odpowiedział bez cienia ironii.

– Po mnie? – zdziwiłam się. – A niby po co?

– Jadę do domu, więc pomyślałem, że cię podrzucę.

Czy ja dobrze usłyszałam? Pan Niedostępny pofatygował się tutaj dla mnie i jest całkiem… miły?

– A co z Piotrkiem i dziewczynami? – spytałam.

– Nie są dziećmi. Poradzą sobie – fuknął gniewnie. – Te twoje koleżanki mnie denerwują, nie mogę za długo z nimi przebywać – przyznał.

W to akurat nie wątpiłam.

– A ja? – mruknęłam z uśmieszkiem pod nosem.

– Co ty? – zdziwił się.

Miałam nadzieję, że nie usłyszał moich słów. A co mi tam. Właściwie mogłam mu powiedzieć.

– Przecież mnie też nie możesz oglądać – zauważyłam bez żalu i wzruszyłam ramionami.

– Dziwnym trafem jesteś najmniej upierdliwa – wyznał.

Nasze spojrzenia się skrzyżowały. I czy mi się wydawało, czy czas się zatrzymał? Ech. Banał. Aleks, mówiąc to, miał nieprzenikniony wyraz twarzy, ale mogłabym przysiąc, że w jego oczach dostrzegłam błysk rozbawienia.

– Blanka! Chodź! Szybciej! – krzyknęła koleżanka, a ja aż się wzdrygnęłam.

– Strachliwa jesteś – zaśmiał się chłopak.

Pokazałam mu język jak mała dziewczynka i podbiegłam do Jowity. Zabrałam klucz do szatni, ruszyłam w jej kierunku, przebrałam się błyskawicznie i wybiegłam na korytarz. Aleks stał oparty o ścianę z rękami w kieszeniach.

– Nie musisz tak za mną łazić – wymsknęło mi się.

– I bądź tu uprzejmy – mruknął zdenerwowany chłopak.

Chciałam coś odpowiedzieć, ale ugryzłam się w język. Nie wypadało być jeszcze bardziej nieuprzejmą, skoro tak się pofatygował.

– Sądzę, że nie chcesz poznać pozostałych koleżanek z klasy – stwierdziłam, gdy dostrzegłam na końcu korytarza Żanetę i jej trzy przyjaciółki. Wyraźnie taksowały Aleksa spojrzeniem. Co mogłam powiedzieć. Przecież był przystojny.

– Nie rozumiem – przyznał i ściągnął z mojego ramienia plecak.

Byłam tak zaskoczona, że zamilkłam i kompletnie zapomniałam, o czym wcześniej mówiłam. No, bo po pierwsze Aleks był dla mnie miły, po drugie przerzucił przez swoje ramię mój plecak. Mój plecak z kwiatowymi haftami. Chłopak odchrząknął znacząco, a ja starałam się zebrać myśli. O czym to…

– Gdybyś obejrzał się za siebie, zobaczyłbyś dwie najbardziej wścibskie dziewczyny z klasy. Jedna z nich dzisiaj już przeprowadzała ze mną wywiad na wasz temat – wyjaśniłam, wreszcie odzyskując głos i jasne myśli.

– Nie będzie miała odwagi teraz do niego wrócić.

– Zdziwiłbyś się – odparłam.

– Przypuszczam, że jest wytrwała jak ta… – zastanowił się. – Agnieszka?

– Tak, Agnieszka.

– No to właśnie ona – powiedział. – Ale jakoś sobie z nią radzę, więc z nimi też nie będzie problemu – dodał i uśmiechnął się przebiegle.

– Jak uważasz. – Wzruszyłam ramionami. – Idziemy?

Chłopak kiwnął głową z sympatycznym uśmieszkiem na twarzy. Nie potrafiłam za nim nadążyć. Był skryty, milczący, wręcz zamknięty na świat, a nagle stawał się czarującym facetem, na punkcie którego oszalałaby niejedna dziewczyna. Zmienność i dobrze skrywane uczucia były bez wątpienia jego atutami. Dzięki temu stanowił zagadkę nie do rozwiązania. Poznanie go graniczyło z cudem. Coraz bardziej zbliżaliśmy się do Żanety i Wioli, które z przejęciem patrzyły na każdy nasz ruch.

– Wiesz, że to dosyć żenujące – odezwał się Aleks głośno, zdecydowanie zbyt głośno. Czyżby te słowa nie były skierowane wyłącznie do mnie?

– Co takiego? – spytałam.

– To nerwowe wyczekiwanie na faceta, który nie przyszedł tutaj, by wyrywać małolaty – powiedział dobitnie.

Dyskretnie zerknęłam na twarz Wioli, która zbladła z oburzenia. Aleks potrafił być naprawdę opryskliwy. Rozumiałam, że chciał im dokuczyć, ale to było perfidne.

– W takim razie po co ten facet tu przyszedł? – zaśmiałam się, chcąc rozładować atmosferę. Trochę mi się zrobiło żal dziewczyn.

Zawiał wiatr, odsłaniając moją szyję. Aleks nabrał powietrza, by odpowiedzieć żartobliwie na moje pytanie, ale nagle zamilkł. Intensywnie mi się przypatrywał. Domyśliłam się, co mogło przykuć jego uwagę. Moje pokaźne oparzenie ukazało się światu. Miałam je z tyłu głowy, ale niewielka część przechodziła na prawą stronę szyi. Efekt niezdarności z dzieciństwa. Podobno. Nie pamiętam tego, szczerze mówiąc. Wiem, że był to skutek uboczny wrzątku, dlatego jeśli miałam związane włosy, nosiłam chustkę na szyi. I duży kolczyk w prawym uchu dla odwrócenia uwagi.

– Wiem, to nie jest zbyt estetyczne. Już nie widać – powiedziałam, zgarniając włosy z powrotem na plecy.

– Nie… przepraszam – speszył się. Najwyraźniej zrobiło mu się głupio. Przyznam szczerze, że nie czułam się zbyt komfortowo, gdy dokładnie lustrował moją szyję. Nie on pierwszy widział moje poparzenie. – Nie o to mi chodziło.

– Darujmy to sobie – ucięłam krótko.

– Skąd to masz? – zapytał.

Zmarszczyłam brwi.

– Wypadek z dzieciństwa. Miałam trzy, może cztery lata – odpowiedziałam. – Musimy o tym rozmawiać? – spytałam rozdrażniona. Poczułam się bardzo, ale to bardzo przez niego oceniana.

– Przypomniałem sobie… – zaczął i potrząsnął głową. – To niedorzeczne. – Uśmiechnął się nagle.

Spojrzałam na niego z niezrozumieniem w oczach. Chłopak jednak nic już więcej nie powiedział. Zero wyjaśnień. Wytłumaczcie mi, jak miałam za nim nadążyć? Aleks otworzył przede mną drzwi samochodu. Wsiadłam zirytowana jego zachowaniem.

– Co jest? – wyrzuciłam z siebie. Popatrzył na mnie zdezorientowany. – Co sobie przypomniałeś?

– Nic. Nie twoja sprawa – odparł.

– Najpierw udajesz, że jesteś miły, a potem… cały ty – użalałam się nad sobą zupełnie niepotrzebnie. Skoro i tak nie zależało mi na jego opinii, to po co się spinać. Odstawiłby mnie do domu i byłby spokój. Ale ja oczywiście jak nigdy się nie odzywałam, tak dzisiaj musiałam wykorzystać swój cały limit.

– Blanka, przestań dramatyzować, to… – Jego wypowiedź przerwał dźwięk telefonu, który niezwłocznie odebrał. – Co chcesz? – zapytał.

– Zabiłoby cię, gdybyś najpierw dokończył – burknęłam pod nosem, zdenerwowana do reszty. Poczułam na sobie jego krytyczny wzrok. Słyszał moje słowa, to nie pozostawiało wątpliwości.

– Co? Powtórz – mówił do swojego rozmówcy. – No to za chwilę podjadę. Mam po drodze – dodał. – No dobra, będę za pięć minut – zakończył.

Czy odezwał się do mnie choć słowem? Nie, bo po co. Sama miałam się domyślać, gdzie mnie zaraz wywiezie i jak długo tam będziemy. Żałowałam, że w ogóle wsiadłam do jego auta. Mogłam spokojnie poczekać na autobus i bez nerwów wrócić do domu.

Aleks włączył kierunkowskaz. Wjechaliśmy na niewielkie osiedle. Przed jednym z bloków stało czterech facetów. Może w wieku Aleksa, może niewiele starszych. Śmiali się i rozmawiali w najlepsze, paląc fajki.

– Świetnie – mruknęłam.

Aleks znów posłał mi to wymowne spojrzenie. Chłopak podjechał bliżej i zaparkował. Nawet nie drgnęłam. Wysiadł z samochodu i nie zamknął drzwi.

– Cześć – powiedział do jednego z chłopaków. – Dawaj szybko te zdjęcia i spadam.

– A co ci się tak spieszy? – zapytał wysoki brunet i spojrzał w moją stronę. – A, już wszystko rozumiem. – Uśmiechnął się złośliwie pod nosem. – Tylko trochę naburmuszona ta twoja laleczka – zauważył, a na dźwięk tych słów reszta chłopaków odwróciła się, żeby mnie oglądać jak jakąś małpę w zoo. Aleks zaśmiał się gardłowo.

– Po pierwsze nie moja, a po drugie lepiej jej tak nie nazywaj – odpowiedział. Bronił mnie czy ciągnął głupie żarty kolegów?

– To może nas chociaż przedstaw? – upierał się chłopak.

„Tylko nie to! ” – krzyknęłam w myślach. Mój antyspołeczny charakter nie miał zamiaru robić wyjątku dla kilku kolegów Aleksa.

– To raczej nie najlepszy pomysł. Za młoda dla ciebie – powiedział Aleks żartobliwym tonem.

– Okej, wszystko jasne – odparł brunet, gestykulując zamaszyście. – Chcesz ją mieć tylko dla siebie. – Żartowali jeszcze przez chwilę, a ja czułam się coraz bardziej upokorzona. Miałam ochotę dać nogę i wrócić do domu na piechotę. Koniec końców brunet zniknął w klatce schodowej i za moment pojawił się z powrotem z plikiem fotografii w ręce. – Powiedz Markowi, że rozliczymy się przy okazji – zwrócił się do Aleksa.

– Dobra – odpowiedział, wsiadając do samochodu.

– Na razie, mała. – Chłopak od zdjęć schylił się i pomachał mi przez okno.

Skinęłam głową z niewyraźnym uśmiechem na twarzy. Aleks odpalił auto. Jeszcze nigdy mnie tak nie ucieszył warkot silnika. „Nareszcie” – przemknęło mi przez myśl.

– Jesteś zła? – zapytał ostrożnie chłopak, kiedy już wyjechaliśmy z parkingu.

– A kogo to obchodzi? – rzuciłam.

Aleks najwyraźniej nie miał ochoty ze mną dyskutować, bo więcej do tego nie wrócił. Jechaliśmy w przytłaczającej mnie ciszy. Przytłaczającej, bo miałam szaloną ochotę nawrzeszczeć na niego i powiedzieć, jak poczułam się upokorzona przez jego kolegów. Przytłaczającej, bo byłam zła sama na siebie, że w ogóle zgodziłam się na tę niedorzeczną podwózkę do domu. Przytłaczającej, bo nie zaświeciła mi się lampka alarmowa, kiedy Aleks próbował być miły, a wiedziałam, że wcale taki nie był.

W samochodzie było włączone radio. Próbowałam skupić się na dźwiękach kolejnej piosenki, ale w głowie wciąż miałam chaos. Ja i Aleks nie potrafiliśmy się porozumieć. To pewne. Dotychczas to, że niewiele ze sobą rozmawialiśmy, usprawiedliwiałam po prostu brakiem sympatii, ale może tak naprawdę chodziło o brak wspólnych tematów? Może Aleks uważał, że nie miałam nic mądrego do powiedzenia, więc nie warto się wysilać w jakikolwiek sposób? Nieważne. Dziś i tak doprowadziłoby to do katastrofy.

– Dziękuję – powiedziałam najuprzejmiej, jak tylko potrafiłam, kiedy podjechaliśmy pod mój dom. Złość na Aleksa wyjątkowo szybko ze mnie wyparowała.

– Proszę bardzo – odpowiedział, kiedy wychodziłam z auta. Albo mi się zdawało, albo jego głos również stał się już łagodniejszy. Ech. Kogo to obchodzi?

Otworzyłam furtkę, a obok mnie momentalnie znalazła się Chinua. Szczęśliwa, jakby mnie co najmniej rok nie widziała.

– Grzeczna dziewczynka – stwierdziłam pogodnie i przytuliłam się do niej.

Nagle na naszym podjeździe gwałtownie zatrzymał się samochód. Obejrzałam się za siebie.

– Tata? – zdziwiłam się. Wyraźnie zdenerwowany ojciec trzasnął drzwiami auta. – Co się stało? – zapytałam.

– Zapomniałem o jednym projekcie – powiedział przez zaciśnięte zęby. – Klient już czeka, a najgorsze jest to, że wcale go nie przygotowałem, bo to miało być dopiero za tydzień.

– Przecież wszystko robisz przed terminem – przypomniałam mu. Mieliśmy w domu ogromny gabinet, w którym ojciec spędzał większość czasu. – Może nie zauważyłeś go na półce? – zasugerowałam. Czasem był naprawdę rozkojarzony.

– Nie. Wiem na pewno, że nawet nie ruszyłem tego projektu, bo uznałem, że to będzie pięć minut roboty.

Sytuacja nie wyglądała ciekawie. Pomyślałam sobie, że mama na pewno znalazłaby jakieś rozwiązanie.

– Może przedstaw mu któryś ze starych projektów – zaczęłam niepewnie – jako szkic. Skoro facet i tak jest przed czasem, powiedz, że myślałeś o czymś podobnym. Ustal z nim poprawki, nanieście zmiany i nim się obejrzysz, projekt zrobi się sam – zaproponowałam nie do końca przekonana, czy można tak zrobić, ale niestety nic innego nie przychodziło mi do głowy. Ojciec zamyślił się przez chwilę.

– Wiesz – odezwał się – to może się nawet udać. – Na jego twarzy pojawił się uśmiech. – Muszę tylko znaleźć coś odpowiedniego… – mruknął i szybko pobiegł do domu.

Wpadł do pokoju i zaczął przeglądać półkę z opisanymi tubami. W końcu wyciągnął jedną z nich i uśmiechnął się pod nosem.

– Wrócę koło siódmej – powiedział i pocałował mnie w czoło na pożegnanie.

Kiwnęłam głową ze zrozumieniem i poszłam do kuchni przygotować sobie coś do jedzenia. Mogłoby się wydawać, że skoro ojciec tak dużo zarabiał, to powinniśmy mieć gosposię, która będzie przygotowywać posiłki i sprzątać, ale nigdy tak nie było. Domem zawsze zajmowała się mama. Po jej śmierci początkowo raz w tygodniu przychodziła do nas kobieta i robiła porządki. Jedzenie jednak zawsze przygotowywał tata. Dużo pracował w domu. Chciał spędzać ze mną jak najwięcej czasu. Kiedy z dziecka zaczęłam zmieniać się w nastolatkę, stopniowo przejmowałam obowiązki związane ze sprzątaniem i z robieniem prania. Często gotowałam z ojcem. Bardzo się starał, żebyśmy nadal funkcjonowali jak normalna rodzina.

Weszłam do pokoju i z pierwszej szuflady wyciągnęłam czystą kartkę. Szybko napisałam kilka słów, czekając, aż kurczak z ryżem odgrzeje się w mikrofali. Aleks mnie denerwuje. Mógłby być takim dobrym facetem, gdyby choć przez chwilę przestał grać kogoś, kim nie jest. Mamo, czy on jest do mnie podobny? Odpowiedz.

Westchnęłam głośno i utkwiłam wzrok w podłodze. Energicznie otworzyłam drugą szufladę, wrzuciłam kartkę na stosik i poszłam do kuchni zjeść obiad. Chinua położyła się obok moich nóg i spojrzała wymownie swoimi brązowymi oczami. Tak. Uwielbiała kurczaka, ale ta porcja była moja. Nie będę się dzisiaj dzielić. Pamiętam, że kiedy miałam dziesięć lat, ojciec zdecydował, że obdaruje mnie przyjaciółką. Było to dokładnie trzy lata po śmierci mamy. Długo obserwował, że aklimatyzacja i nawiązywanie nowych przyjaźni nie szły mi zbyt dobrze. Znalazł więc inne rozwiązanie dla swojego dziecka. W dniu moich dziesiątych urodzin zjawił się w domu z dwumiesięczną suką białego owczarka szwajcarskiego. Do dzisiaj mam przed oczami to małe pierzaste chucherko. Nastroszona sierść Chinui dodawała jej uroku, a zagubione oczka każdego potrafiły w niej rozkochać. Od tamtej pory stała się dla mnie bardzo ważna.

***

Chinua wierciła się niespokojnie. W końcu zaczęła chodzić po całym pokoju. Westchnęłam i ze zrezygnowaniem popatrzyłam na zegarek. Było już sporo po dwudziestej pierwszej i szczerze mówiąc, nie miałam ochoty na żadne spacery. Poza tym w telewizji właśnie powtarzali kolejną część Gwiezdnych wojen, a ja naprawdę uwielbiałam oglądać tę serię. Chinua jednak wyraźnie domagała się przechadzki. Podeszła do mnie i trącała mnie łapą, żądając zainteresowania. Ojciec jakiś czas temu przysłał esemesa, że jednak się dziś nie wyrobi i wróci późno. Raz czy dwa razy w miesiącu uczestniczył w bankietach firmowych, aby pozyskać sponsorów. Dziś właśnie był ten dzień, ale wypadło mu to z głowy. Finalizował teraz jakąś ogromną inwestycję i był tym tak pochłonięty, że o wszystkim zapominał. Tata był wziętym architektem. Po studiach przejął firmę po swoim ojcu, który zmarł przed moim urodzeniem. Krótko potem umarła moja babcia. Tata musiał włożyć dużo energii w to, by rodzinny interes wyszedł na prostą. Dziadek miał dużo długów. Nie znałam szczegółów, ale wiedziałam, że ojcu nie było łatwo odbudować tę ruinę, którą zostawił mu po sobie dziadek. W tej chwili miał pod sobą kilku architektów, ale to on przygotowywał największe projekty. Był prawdziwym perfekcjonistą.

– Dobrze, chcesz iść na spacer? – powiedziałam zrezygnowana do Chinuy, która wciąż uparcie szturchała mnie łapą. Od razu się ożywiła. Słowo „spacer” zawsze powodowało u niej falę niepohamowanej radości. Zaczęła merdać ogonem i skakać obok drzwi wyraźnie zadowolona. – No, już, już – odezwałam się i spojrzałam przez okno.

Zdecydowałam, że przejdziemy się tylko wzdłuż drogi, tam, gdzie świeciły latarnie. Nie lubiłam chodzić sama po ciemku. Czułam się wtedy jakoś nieswojo i miałam wrażenie, że jestem ciągle śledzona. Tak, to absurdalne, ale mówi się, że strach ma wielkie oczy. Zarzuciłam na siebie czarną ramoneskę, zasznurowałam trampki, wyszłam z domu i zamknęłam za sobą drzwi. Wszędzie panowała głucha cisza. To dlatego się tutaj przenieśliśmy. Na naszej ulicy było niewiele domów. Mniej więcej w jej połowie stał dom Aleksa, o czym się niedawno dowiedziałam, a po przejściu drugiej połowy drogi się rozchodziły. Jedna z nich prowadziła na pola, a druga do cmentarza przy lesie. Najczęściej wybierałam tę drugą trasę, ale tylko wtedy, gdy było jaśniej. Przeświadczona, że o tej porze nikt się tu nie pojawi, spuściłam Chinuę ze smyczy, by mogła swobodnie pobiegać. W oknach mijanych przeze mnie budynków było widać grające telewizory. Z tego, co zdążyłam zauważyć, nikt oprócz nas na tej ulicy nie miał psa, co wydawało mi się dziwne. Może nie pozwalało na to zabieganie dnia codziennego.

Zbliżałyśmy się do domu Aleksa. Tyle razy już tędy przechodziłam, zupełnie nieświadoma, że on tu mieszka. W pobliżu zamieszkiwali głównie starsi ludzie i młode małżeństwa z małymi dziećmi. W jednym pomieszczeniu było zapalone światło, a na podjeździe stał samochód chłopaka, nawiasem mówiąc, strasznie brudny. Złapałam się na myśli, że byłam ciekawa, który pokój należał do Aleksa. Szybko odgoniłam od siebie te rozmyślania. Co mnie to obchodziło? Zganiłam się w duchu i postanowiłam przestać wgapiać się w jego dom. Właśnie wtedy trzasnęły drzwi. Mój wzrok automatycznie powędrował w tamtą stronę. Chinua zatrzymała się i nadstawiła uszu. Wysoka osoba w kapturze wyszła przed budynek i intensywnie patrzyła w moim kierunku. „To mężczyzna, na pewno mężczyzna…” – analizowałam. Może ojciec Aleksa? Nie widziałam dobrze twarzy. Poczułam się dosyć nieswojo, wiedząc, że ten ktoś ciągle mi się przygląda.

– Chinua, chodź do mnie – powiedziałam i na wszelki wypadek przypięłam jej smycz.

Postać przeszła wzdłuż chodnika i ściągnęła kaptur. Teraz wszystko było już jasne.

– Co tu robisz? – zapytał Aleks. Miałam wrażenie, że w jego głosie słyszałam irytację. I po co się denerwować? Tyle razy przechodziłam tędy z psem i nie pytał, co tu robię, a teraz, kiedy mnie znał, zadawał głupie pytania. Przecież to oczywiste, dlaczego tu byłam.

– Czekam na ciebie, mój Romeo – ironizowałam.

Aleks uśmiechnął się półgębkiem. Naprawdę? Udało mi się go rozbawić? Zdziwiłam się. Przytrzymałam Chinuę bliżej nogi, bo wyrywała się do chłopaka. Koniecznie chciała się z nim przywitać. Postanowiłam ruszyć dalej.

– Jesteś sama? – spytał, wychodząc przez furtkę.

Przystanęłam i zerknęłam na niego przelotnie. Jego stalowe spojrzenie wodziło po mojej sylwetce. Znów przeszedł mnie dreszcz.

– Nie, z Chinuą – odpowiedziałam zdecydowanie i minęłam go. Musiałam jak najszybciej od niego uciec. Dzisiaj mieliśmy za sobą kiepski wspólny dzień, a ja nie chciałam dolewać oliwy do ognia. W każdej chwili któreś z nas mogło powiedzieć coś nieprzyjemnego, więc lepiej było od razu się pożegnać.

– Wiesz, że nie o to pytam – odparł i zaszedł mi drogę, zmuszając mnie do zatrzymania się.

– Wiem. I tak, jestem sama – wyznałam, wzruszając ramionami. I znów to świdrujące spojrzenie. „Idź sobie. Idź sobie stąd” – powtarzałam w myślach.

– Przejdę się z tobą – zadecydował.

Zmarszczyłam brwi, nie rozumiejąc, po co to robi.

– Wydaje mi się, że gdzieś się wybierałeś – zauważyłam przytomnie, w dalszym ciągu próbując się z nim rozstać w pokojowej atmosferze.

– Tak, pobiegać – przyznał bez zająknięcia. Spojrzałam na niego pytająco, a on uśmiechnął się łobuzersko i dodał: – Nie, zobaczyłem cię, moja samotna Julio, i postanowiłem pospieszyć ci na ratunek.

Zaczęłam się śmiać. Aleks rozładował całe napięcie. Przyjrzałam mu się uważniej. Rzeczywiście, miał na sobie dres i buty do biegania. Jego wersja wydarzeń miała sens.

– Skoro tak, nie mogę odmówić – powiedziałam, jak tylko udało mi się pohamować atak śmiechu. Szliśmy chwilę w milczeniu. Chinua zdążyła już obwąchać całego Aleksa i wcale nie protestowała przeciwko jego towarzystwu. – Nie zapytałam, jak poszła ci matura. – Przerwałam panującą ciszę.

– Dobrze – odpowiedział z napięciem w głosie.

To wszystko? Krzyczałam w duchu. Po co on się ze mną wlókł, skoro nie zamierzał nawet ze mną gadać? Chciałam być miła. Tylko tyle. Serio, nawet nie użyłam sarkazmu. Zero. Nic. Nada. Próbowałam wyjść ze strefy komfortu. Zrobiłam to, żeby nie pomyślał, że jestem dziwna. Ech. Widzicie, dlatego sama się nie odzywałam i nie starałam się budować relacji. Chciałam zmienić to dla Aleksa, a on był zirytowany. Chłopak westchnął głośno.

– Ja ci nie kazałam ze mną iść – powiedziałam szybciej, niż zdążyłam pomyśleć.

– Poczułem się w obowiązku ci towarzyszyć. Gdyby ktoś na ciebie napadł… – zaczął.

– Aleks, przestań – przerwałam mu. – Nie mam ochoty psuć tobie, a tym bardziej sobie wieczoru – wyznałam zgodnie z prawdą.

– Ja też nie – usprawiedliwił się. – Blanka, nie zrozum mnie źle, ale ja po prostu mam taki charakter. Nie lubię…

– Jak ktoś ci wchodzi z butami w życie – dokończyłam za niego. Przecież byłam mistrzynią w sztuce unikania rozmowy o prywatnych aspektach mojego życia. Czyż nie?

– I jak mi się ciągle przerywa w pół zdania. – Uśmiechnął się półgębkiem. – Ale tak, masz rację – dodał z przekonaniem.

– Przecież tego nie robię. – Wzruszyłam ramionami. – I radzę ci nie robić tego samego w moim przypadku. Po prostu starałam się być miła – wyjaśniłam. – Matura to raczej neutralny temat. Nie pytam, czy idziesz na studia, czy do pracy, czy masz dziewczynę albo gdzie spędzasz najbliższe wakacje – zaczęłam wymieniać.

– Naprawdę interesuje cię, czy mam dziewczynę? – zapytał z uśmieszkiem.

– Serio? Tylko to usłyszałeś? – jęknęłam sfrustrowana.

– Mam pomysł – oznajmił. – Zawrzyjmy pokój. Taki wieczorny – powiedział, uśmiechając się.

– To znaczy? – dopytywałam, nie do końca rozumiejąc, na czym miało to polegać.

– Zero złośliwości? – odpowiedział niepewnie i mrugnął do mnie. Serio to zrobił? Chyba mi się przywidziało.

– Przeceniasz swoje możliwości – odcięłam się. Aleks spojrzał na mnie z ukosa. Tak, teraz widziałam jego minę. Wyszczerzyłam zęby w uśmiechu dla rozładowania atmosfery, a w geście poddania się podniosłam ręce. – Okej. Niech będzie. Postaram się nie odbierać każdego twojego słowa tak, jakby to był atak.

– A więc rozejm? – zapytał, wyciągając do mnie dłoń.

– Rozejm – potwierdziłam, podając mu rękę. Jego dłoń była bardzo ciepła i przyjemna w dotyku. Taka… „Och, Blanka, serio, opanuj się” – zganiłam się w duchu. – Więc co z tą maturą?

– Dobrze mi poszło – powtórzył. – Nie lubię się przechwalać, ale egzaminy ustne zdałem na sto procent – dodał.

– Imponujące. Moje gratulacje. Już jesteś po wszystkich egzaminach? – zapytałam z zainteresowaniem.

– Tak. Wczoraj pisałem ostatni – powiedział i zamilkł. – Historię.

Miałam wrażenie, że musiał bardzo dokładnie się zastanowić, czy w ogóle mi o tym powiedzieć. No cóż, może wydawać się to dziwne, ale jeżeli był tak skryty jak ja, to rozumiałam jego ostrożność.

– Idziesz na prawo? – rzuciłam. Było to pierwsze skojarzenie, jakie przyszło mi do głowy. Aleks skinął twierdząco głową. – Dlaczego akurat to? – spytałam. Tak, obudziła się we mnie ciekawość. Ale skoro zawarliśmy rozejm, to może być jedyna okazja, by z nim porozmawiać i czegoś się dowiedzieć. Tylko po co mi to? No po co, Blanka?

– Moja mama jest prawniczką. Pracuje w kancelarii u męża swojej przyjaciółki – zaczął i nawet się przy tym nie skrzywił. Widzicie, jak wielką moc ma rozejm? Niech żyje pokój! – Adam prowadzi kilka kancelarii razem ze swoim synem. Mamy dobry kontakt. Ich praca zawsze bardzo mnie fascynowała – mówił z zapałem. – Mam możliwość zrobienia u nich aplikacji.

– Masz odpowiedni charakter do tego zawodu – odpowiedziałam bez cienia ironii. Aleks popatrzył na mnie, sprawdzając, czy mówię serio. – Nie patrz tak. – Uśmiechnęłam się. – Naprawdę tak myślę.

– A co z tobą? – zainteresował się.

– Ze mną? – zamyśliłam się. – Właściwie nie wiem, czego chcę – przyznałam szczerze. – Na pewno trafię do jakiegoś ogólniaka, a później… – zastanowiłam się. – Nic mi nie przychodzi do głowy. Niektórzy mają jasno określone cele i sprecyzowane plany, co będą robić, ale ja… ja do nich nie należę – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

Wiedziałam, że mogę pracować z ojcem. Nigdy mi tego wprost nie powiedział, ale zawsze cichaczem starał się mi przekazać swoją wiedzę. Projektowanie budynków było czymś fascynującym, tym bardziej że jego dziełem były nie tylko jednorodzinne zabudowy, ale też hotele czy galerie. Przez te parę lat widziałam, jak zmieniają się zarówno trendy, jak i metody pracy. Ale czy chciałabym to robić? Nie wiedziałam.

– A zainteresowania? – drążył.

– Im mniej ludzi, tym zabawniej – rzuciłam. Aleks jednak nie załapał mojego żartu, bo trochę spochmurniał. Najwyraźniej uznał, że go zbywam. – Taka po prostu jestem – dodałam, tłumacząc swoją odpowiedź.

Moim jedynym hobby, głęboko skrywanym, był taniec. Ale gdybym mu o tym powiedziała, musiałabym też wyjaśnić, dlaczego je porzuciłam. A na to nie byłam gotowa. Od czwartego roku życia chodziłam na balet. Uwielbiałam go i podobno byłam całkiem niezła, ale po śmierci mamy nie potrafiłam wrócić do mojej grupy. Nie chciałam współczucia. Zrezygnowałam, choć taniec wciąż był obecny w moim życiu. Po prostu tańczyłam w domu. Oglądałam dużo filmików instruktażowych i czytałam o tym. Oczywiście, gdybym nadal chodziła na lekcje baletu lub innego tańca, na pewno byłabym o niebo lepsza. Ale moja wewnętrzna blokada mi na to nie pozwalała.

– To znaczy, że nie jestem pierwszą osobą, której nie lubisz – wywnioskował, przerywając moje milczenie.

– Przecież to ty mnie nie lubisz – stwierdziłam i nagle oboje wybuchliśmy śmiechem.

– Mieszkasz tu od niedawna, prawda?

W mojej głowie zapaliła się czerwona lampka.

– Tak, spodobała nam się ta okolica. Postanowiliśmy zmienić otoczenie – odpowiedziałam szybko.

Aleks najwyraźniej wyczuł, że nie chciałam o tym rozmawiać, bo nie drążył tego tematu, za co byłam mu ogromnie wdzięczna.

– Idziemy dalej czy wracamy? – zapytał, ponieważ doszliśmy już do rozwidlenia dróg.

– Wracamy – zdecydowałam.

Szliśmy w milczeniu. Cisza panująca pomiędzy nami mi nie przeszkadzała, a dzisiaj była nawet przyjemna. Może dlatego, że zdecydowaliśmy się na wieczór w zgodzie i obydwoje ze wszystkich sił staraliśmy się ją utrzymać.

– Dziękuję, że ze mną poszedłeś – powiedziałam, gdy dotarliśmy pod dom Aleksa.

– Odprowadzę cię – zadecydował i ruchem głowy zachęcił mnie do kontynuowania przechadzki.

– Poradzę… – zaczęłam, jednak chłopak spojrzał na mnie z przyganą wymalowaną na twarzy.

– Gdybyś miała jeszcze kiedyś ochotę na wieczorny spacer, chętnie będę twoim ochroniarzem – stwierdził. Wypowiedział te słowa tak swobodnie i zachęcająco, że na moment zaniemówiłam.

– Skąd ta zmiana? – zdziwiłam się.

– Potrafisz coś, czego nie umie żadna inna dziewczyna – odpowiedział bez zawahania.

– Co takiego? – Zmarszczyłam brwi, nie do końca wiedząc, czy to komplement.

– Potrafisz milczeć – odparł całkiem poważnie.

Chciałam się zaśmiać, ale zdałam sobie sprawę, że to by go uraziło. Sama nie lubiłam dużo mówić, więc doceniałam to, że on również tego potrzebował.

– W takim razie czy jutro wieczorem też chciałbyś ze mną pomilczeć? – zapytałam i aż się zdziwiłam, że takie słowa padły z moich ust. Zapomniałam się. Po raz pierwszy się zapomniałam i poddałam urokowi chwili. Aleks był miły. To musiało się wydarzyć właśnie dlatego. Chciałam się mu po prostu odwdzięczyć, racja?

– Pewnie. Może być o dwudziestej pierwszej? – zgodził się bez wahania.

Odpowiedziałam skinieniem głowy i odwróciłam się szybko na pięcie w stronę domu. Czułam na plecach wzrok Aleksa. „I po co ja go zapraszałam? ” – krzyczałam w myślach. Od tego dnia relacje między nami nieco się zmieniły. To dobrze, prawda? Albo i nie… Sami zdecydujecie.

IV

– Masz ochotę na sernik? – pyta mężczyzna.

– Dobry pomysł – odpowiadam.

Chwile wspomnień przerywa nam rzeczywistość. Do kawiarni wchodzi para nastolatków. Trzymają się kurczowo za ręce, jakby za chwilę mieli stracić siebie nawzajem. Ona patrzy na niego wzrokiem pełnym uczucia, ale chłopak nie jest w to do końca zaangażowany. Wygląda wręcz tak, jakby nie wiedział, jak wybrnąć z sytuacji, która się zbyt przeciągnęła. Zachowują się zupełnie odwrotnie niż przed laty Piotrek i Marcelina. Wtedy to on był nią zafascynowany i zrobiłby wszystko, żeby móc ją uszczęśliwić, a ona po prostu szukała rozrywki.

– Pamiętasz moment, kiedy zaczęła się nasza droga? Kiedy staliśmy się nierozłączni? – zadaje pytania Piotrek.

– Oczywiście, że tak – mówię.

Na początku nic nie wskazywało na to, że wejdziemy w jakieś głębsze relacje. Widywaliśmy się okazjonalnie. W zasadzie tylko w obecności Marceliny, a wtedy niewiele ze sobą rozmawialiśmy.

Pamiętałam jednak ten dzień, kiedy na rozłożonym w ogrodzie kocu siedziałam z kubkiem kawy w ręce i paczką czekoladowych trufli. Obok mnie leżała książka do geografii, którą czytałam. Na drugi dzień mieliśmy mieć sprawdzian, więc niezłomnie starałam się skupić na swoim dokształceniu i zapamiętaniu czegokolwiek. Chinua podeszła do mnie i leniwie opadła na koc, bo przecież księżniczka nie będzie wygniatać trawy, skoro obok jest mięciutkie posłanie. Oparła łebek na moim kolanie i rozpoczęła beztroską drzemkę. Zadzwoniła komórka. Na wyświetlaczu pojawił się nieznany numer. Odebrałam.

– Halo?

– Cześć, tu Piotrek – usłyszałam pogodny głos.

– Cześć – wykrztusiłam zdziwiona.

– Słuchaj, mam do ciebie prośbę – zaczął trochę mniej pewny siebie.

– O co chodzi? – Przełknęłam ślinę lekko zdenerwowana.

– O Marcelinę.

– To raczej nie na wiele się przydam – odparłam szybko i z przekonaniem.

– Myślałem, że się przyjaźnicie – odpowiedział niepewnie.

– Używasz zbyt wielkich słów. Owszem, jesteśmy koleżankami, ale… – Jak mogłam mu wytłumaczyć, że tak naprawdę chowałam się przed światem, kiedy tylko się dało? – Nie angażuję się zbytnio w jej życie. – Fakt, czasem Marcela opowiadała mi o swoich sekretach, ale od kiedy poznała Piotrka, rzadko rozmawiałyśmy, a o nim prawie wcale. – Stało się coś poważnego? – zapytałam. – Pokłóciliście się? – W momencie kiedy wypowiedziałam te słowa, pojawiło się pytanie. Po co on do mnie z tym dzwonił, nawet jeśli…

– Nie, nie. Po prostu mam wątpliwości.

Jego odpowiedź jeszcze bardziej mnie zdziwiła. Jak miałam mu pomóc? Zdecydować za niego, czy mają się spotykać? To absurdalne. Który facet dzwoni do przyjaciółki swojej dziewczyny i o to pyta? W milczeniu czekałam, aż jakoś rozwinie swoją myśl.

– Chciałbym jej coś kupić na naszą rocznicę. Byłabyś w stanie mi pomóc?

Hm. No tak. Czyli to o to chodziło. Uch. I co ja miałam mu powiedzieć? Poza tym na co? Rocznicę? Serio mnie o to prosił?

– Jeżeli naprawdę nic nie wymyśliłeś, to chyba nie mam wyjścia – wydukałam zestresowana.

– Uff – westchnął. – To świetnie. Masz czas jutro po szkole? Tak około piętnastej?

Oczywiście. Świetnie. Czy to nie cudownie? Obiekt moich westchnień. Pan Idealny chciał się ze mną spotkać. Ze mną! Ale nie zapominajmy, że chodziło o jego dziewczynę. Nie o mnie. Nagle zrobiło mi się gorąco.

– Mhm – pisnęłam do telefonu.

– Okej, to może poczekam na ciebie w tej kawiarni na rogu? – zaproponował z entuzjazmem. – Wiesz, nie mogę podejść do szkoły, żeby Marcela się nie dowiedziała. Chcę jej zrobić niespodziankę – wyjaśnił szybko.

A to by była dopiero niespodzianka, gdyby mnie z nim zobaczyła. Uwierzcie mi, widowisko byłoby niezapomniane. Kino akcji, romans, film grozy i sensacja – wszystko w ciągu dziesięciu minut rozegrałoby się na terenie naszej placówki.

– Jasne – powiedziałam cicho. Zbyt cicho, więc odchrząknęłam, żeby oczyścić gardło. – Pewnie. Pasuje mi – dodałam głośniej.

– Marcelina jest bardzo… – zawahał się. – Znaczy trudno wybrać dla niej coś odpowiedniego, bo ona… – I znów nie dokończył zdania. – Chciałbym wiedzieć, czy ona zawsze taka była? – wykrztusił wreszcie.

– To znaczy? – zapytałam zupełnie zbita z tropu.

– Czy zawsze lubiła być w centrum uwagi – powiedział zmęczonym głosem.

– A więc tutaj jest problem. – Na mojej twarzy zabłąkał się uśmiech. – W zasadzie tak. Od kiedy się znamy, zawsze wszędzie jej było pełno. To po prostu jej styl bycia. Musisz wiedzieć, że jest też bardzo stanowcza w swoim postępowaniu. Wie, czego chce i bez czego sobie poradzi.

– Chcesz mi delikatnie dać do zrozumienia, że czego bym nie zrobił, ona postawi na swoim – zaśmiał się, ale z każdym słowem jego pewność siebie się ulatniała.

– To zależy, jak dobrym negocjatorem będziesz. Nabierz dystansu, by widzieć i wiedzieć, co robić w razie nieporozumień – powiedziałam. Czy w jakimś stopniu mu to pomogło? Nie miałam pojęcia. Jednak nic lepszego nie przychodziło mi do głowy. Poza tym znali się zbyt krótko, żeby wyciągać z tego jakiekolwiek racjonalne wnioski. Ich życie dopiero nabierało tempa i nawet jeśli Piotrek nigdy nie spojrzy na mnie tak jak na Marcelinę, może spotkać wiele innych dziewczyn. Prawda?

– Pomyślę o tym – odpowiedział spokojnie. – Dzięki za pomoc. Widzimy się jutro – dodał i rozłączył się.

Wzruszyłam bezradnie ramionami. Prawdę mówiąc, od początku naszej znajomości jeszcze nigdy tak długo z nim nie rozmawiałam. Jeszcze raz spojrzałam na rejestr połączeń i w zasadzie nie wiem, po co zapisałam numer Piotrka. Oczywiste było, że nie zadzwonię do niego z własnej woli. Wróciłam do lektury, starając się wyrzucić z pamięci odbytą przed chwilą rozmowę. Przewróciłam jeszcze kilka kartek i wynotowałam to, czego nie mogłam zapamiętać. „Wstanę rano i jeszcze raz to przeczytam” – pomyślałam. Zadowolona zamknęłam książkę.

Sięgnęłam po przyniesione wcześniej pudełko. Miałam tam mnóstwo zdjęć mamy. Oprócz wspomnień pozostały mi po niej właśnie te fotografie. Głównie z liceum i ze studiów. Wiele z ojcem i ze mną, malutką trzymaną w ramionach. Oglądając je, czułam, jakbym znów z nią była. Jakbym uczestniczyła w jej życiu choć przez chwilę. Mogłam sobie wyobrazić, co czuła. Ona była tak pełna energii, otwarta, wygadana. Zawsze otoczona ludźmi. Raz poważna, raz beztroska, ale nigdy sama. Widać to na każdej fotografii. Kiedy patrzyłam na jej życie, pełne entuzjazmu i nadziei, a moje… Ech. Aż trudno uwierzyć, że to właśnie ja byłam jej córką. Najwyraźniej przejęłam bardzo wiele cech ojca. To on był z tych spokojnych, cichych, łagodnych. U mnie zostało to zaszczepione w podwójnej dawce, jak się okazało. Od śmierci mamy bardzo się nawzajem wspieraliśmy. Razem jakoś usiłowaliśmy przebrnąć przez codzienność. Nigdy nie pytałam, dlaczego ojciec ponownie się nie ożenił. Kandydatek nie brakowało. Raz nawet jedna kobieta była u nas na kolacji, ale długo nie zabawiła w naszym wspólnym życiu. Tata dużo czasu zaczął poświęcać pracy i mnie. Definitywnie skończył z przymusowym szukaniem mi nowej mamy, która wychowałaby dziewczynkę lepiej niż facet. Od dziesiątego roku życia każdy weekend spędzałam z ojcem na wyjeździe. Góry, morze, jeziora, polskie miasta i inne miejsca odwiedzaliśmy wspólnie, odkrywając ich piękno. Wtedy mieliśmy też wiele czasu na rozmowę. O tym, czego nam brakuje, czyli o mamie. Dzięki tacie mogłam poznać ją lepiej i trwalej zachować w pamięci. Uwierzycie, że ta żywiołowa kobieta, mająca tak wielu adoratorów, wybrała właśnie mojego ojca, który zawsze był schowany w swojej skorupie, a zagadanie do dziewczyny w jego wypadku zawsze kończyło się totalną katastrofą? Jednak widocznie tylko on potrafił ją zrozumieć. Sprawić, że czuła się bezpiecznie. Rozumiał ją i wspierał. Patrząc na ich zdjęcia ze studiów i po ślubie, dostrzegałam niewielką różnicę. Na tym drugim może wyglądali trochę bardziej dostojnie, ale ich spojrzenia były takie same. Niestety mimo siły, jaką dawał mi ojciec, nieraz czułam pustkę. Ten dom, choć niewielki, był niesamowicie przepełniony ciszą. Wyciągnęłam wcześniej przyniesioną kartkę i nakreśliłam kilka słów: Kiedy do Ciebie piszę, wydaje mi się, że jest mi łatwiej. Może to powinien być taki rodzaj terapii? Co o tym myślisz? Odpowiedz.

Spojrzałam na zegarek i głośno wciągnęłam powietrze. Zostały mi cztery godziny do spotkania z Aleksem. Po co go zapraszałam… Przecież tak naprawdę było mi dobrze, gdy mogłam w ciszy i spokoju przejść się z Chinuą niezauważona i o wcześniejszej porze. A teraz i ja, i ona musiałyśmy czekać aż do dwudziestej pierwszej. Westchnęłam i położyłam się na kocu. No dobrze, Blanka, weź się w garść. W końcu to tylko pół godziny milczenia z nim i wrócisz do domu.

Wzięłam kolejny głęboki oddech i zamknęłam za sobą drzwi. Tak, dzisiaj dużo oddychałam. Jakby większa ilość powietrza była mi potrzebna do nabrania w cudowny sposób pewności siebie. Żart… Na szczęście tata miał za sobą ciężkie dni i wcześnie położył się dzisiaj spać, więc ominęły mnie pytania, dlaczego nie zaproponowałam mu, żeby z nami poszedł. Znaczy ze mną i z Chinuą. Nie ze mną i z Aleksem. Ech. Zaczynałam być irracjonalna, prawda? Gdyby wiedział, że wychodzę z Aleksem i co więcej, że to była moja propozycja, niewątpliwie padłby ze śmiechu. Tak się zarzekałam jeszcze parę dni temu i… Uch. To żenujące uczucie. Nie, nie myślcie sobie, że się martwiłam, jak wypadnę. Nawet specjalnie nie przejmowałam się swoim wyglądem. Cóż… w ogóle się nim nie przejmowałam. Miałam na sobie czarne, podarte dżinsy, workowatą szarą bluzę i trampki. W zasadzie kiedyś były czarne, ale musiałam szczerze przyznać, że teraz były tak brudne, że aż wstyd to opisywać. Popatrzyłam na nie i wzruszyłam ramionami. Co za różnica, jak wyglądałam. Przecież to nie randka. Przeszłam wzdłuż ścieżki ze smyczą w ręce i zawołałam Chinuę. Ta jednak miała mnie gdzieś i nie przychodziła.

– Chinua! – warknęłam zdenerwowana, że nie zareagowała. Doszłam do furtki i zrozumiałam powód, dla którego nie przyszła. Opierała się łapami o ogrodzenie, a stojący po drugiej stronie Aleks ochoczo głaskał ją za uchem. Uwielbiała to.

– Cześć – powiedziałam, otwierając furtkę.

Aleks spojrzał na mnie. Nasze spojrzenia się skrzyżowały. Och. I znów ten dreszcz.

– Pomyślałem, że po ciebie przyjdę – odpowiedział.

Kiwnęłam twierdząco głową i prześwietliłam go wzrokiem. Wydawało się, że miał dzisiaj dobry humor. Niedobrze. Jak tak dalej pójdzie, to jeszcze go polubię. A to nie był najlepszy pomysł.

– Chodź tu, zdrajczyni – odezwałam się do Chinuy. – Muszę cię zapiąć.

– Chyba ktoś tu jest zazdrosny – zauważył Aleks.

– Chyba trochę – odparłam beznamiętnie. Chłopak popatrzył na mnie z ukosa i wyciągnął dłoń. – Co? – zapytałam.

– Wieczorny rozejm? – zaproponował, a w kącikach jego ust zamajaczył uśmiech.

Uniosłam lewą brew i podałam mu rękę. Jego szorstka dłoń przytrzymała moje zimne ze zdenerwowania kłykcie. Ten dotyk… Moje serce zaczęło mocniej bić. Zdecydowanie za mocno.

– Oczywiście – odpowiedziałam i cofnęłam się, by zwiększyć dystans między nami. – Dzisiaj nie biegasz – stwierdziłam, patrząc na jego strój.

Wczorajszy dres zamienił na jasne spodnie i biały T-shirt, na który miał narzuconą granatową koszulę. Uch. Dobrze wyglądał. Za dobrze. Przez to się denerwowałam. Myślałam, że tak jak ubiegłego wieczoru przejdzie się ze mną, a później będzie biegał. To by chociaż trochę sugerowało, że mu nie zależy i mam się jak najszybciej od niego odczepić. I wymigałabym się od tego spaceru. A tak? Nie dość, że po mnie przyszedł, co jest bardzo, ale to bardzo miłe z jego strony, to jeszcze tak świetnie się prezentował. A Aleks nie był miły. I ja musiałam o tym pamiętać.

– Dziś biegałem wcześniej – odpowiedział. – Ale jak chcesz, możemy pobiegać – zaproponował wyraźnie zadowolony.

Tak. Świetny pomysł. Teraz musiałam z tego jakoś wybrnąć.

– Nie jestem w tym dobra – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Szybko się męczyłam.

– Nie będę ci stawiał ocen – zaśmiał się, ale mimo wszystko zabrzmiało to jak wyzwanie. Wyzwanie, które powinnam podjąć.

– Serio? Myślałam, że tak. – Westchnęłam teatralnie, starając się wszystko zbagatelizować.

– Rozejm, Blanka, rozejm – zaśmiał się gardłowo.

– Chyba można żartować – burknęłam.

– Tak, ale ewidentnie mnie prowokujesz – odpowiedział i mrugnął. – To jak będzie? – zapytał niewinnie. Z nerwów zrobiło mi się zimno.

– Tylko powoli? – zasugerowałam w dalszym ciągu nieprzekonana co do tego pomysłu.

– Chyba nie mam wyjścia. – Wzruszył ramionami. Świetnie. Będzie ciekawie. – Damy jej trochę wolności? – spytał, wskazując na Chinuę.

Pochyliłam się, żeby odpiąć jej smycz i wtedy…

– Au! – powiedziałam odruchowo. Boleśnie zderzyliśmy się z Aleksem głowami.

– Przepraszam – odparł z rozbawieniem na twarzy. – Chciałem zrobić to samo co ty.

Naburmuszyłam się. Bolało mnie i wcale nie było mi do śmiechu.

– Poczułam – odpowiedziałam tylko, rozmasowując swoje czoło. Łzy napłynęły mi do oczu. Z czego on miał zrobioną tę swoją czaszkę? Będę miała piękny guz.

– No weź, przecież to jest zabawne. – Znowu się uśmiechnął. Nie był złośliwy. Przynajmniej tak tego nie odebrałam, ale mimo wszystko z niewyjaśnionych przyczyn użalałam się nad sobą.

– Ale mnie boli – obstawałam przy swoim.

– Pokaż – powiedział, dotykając mojego czoła.

Dreszcz. Znów. Poczułam jego ciepły oddech tuż przy moich włosach. Jego zapach i czuły dotyk sprawiły, że zakręciło mi się głowie. Bolące czoło zaczęło pulsować pod wpływem jego ciepłej dłoni.

– Twoja gorąca ręka mi nie pomaga – stwierdziłam, strząsając ją z czoła.

– Za to twoja jest zimna jak lód – skomentował i przytrzymał moje knykcie.

– I widzisz. – Uśmiechnęłam się. – Przynajmniej się przydała. Też chcesz? – zapytałam, wyciągając wolną dłoń. Paplałam bez sensu.

– Skoro tak prosisz – powiedział z błyskiem w oku i się przysunął. Ujął moją dłoń i położył sobie na czole.

Wyglądaliśmy komicznie. Jedna dłoń na czole, druga spleciona z jego palcami. Kiedy to się stało? Wpatrywałam się w niego. Zimne stalowe oczy lekko złagodniały. Był odprężony. Aleks kciukiem masował wierzch mojej dłoni. Od kiedy? Byłam tak zahipnotyzowana, że nawet tego nie zarejestrowałam. Odsunęłam się, bo nagle poczułam się niezręcznie. Jego czoło i dłoń, którą wciąż przytrzymywał moją rękę, sprawiły, że zrobiło mi się gorąco.

– No dobra – zaśmiałam się nerwowo. – To rzeczywiście zabawne, przyznaję – dokończyłam nieprzekonana. Co się właśnie wydarzyło? Mój umysł nie chciał przestać pracować.

– Zrobimy tak: ja odpinam smycz, a ty ją niesiesz – zaproponował tonem, jakby w ogóle nie ruszyło go to, co wydarzyło się przed chwilą. Uch. Czyli to tylko ja. To tylko ja to wszystko nadinterpretowałam.

– Dżentelmen – skomentowałam całkiem zadowolona z tego, że Aleks znów był bardziej oschły. Takiego go znałam. Tak było bezpiecznie.

– To twój pies – odciął się, ale nie podał mi smyczy, tylko zwinął ją i schował do tylnej kieszeni. – Jesteś pewna, że dasz radę? – upewnił się. W jego głosie znów wyczułam wyzwanie.

– Najwyżej będziesz mnie reanimował – odpowiedziałam, wzruszając ramionami.

Aleks zaczął biec, więc do niego dołączyłam. Starał się utrzymywać wolne tempo, ale mimo wszystko po kilkudziesięciu metrach miałam dosyć. Zadowolona Chinua biegła pomiędzy nami. Ewidentnie lubiła Aleksa. Nie to, co jej pani. Chociaż jak był miły, to dało się z nim wytrzymać. Odruchowo spojrzałam na zegarek na nadgarstku. Biegliśmy dopiero dziesięć minut, a ja miałam wrażenie, że to trwało już wieczność… Kątem oka widziałam uśmieszek czający się na twarzy Aleksa, ale miałam wrażenie, że ze względu na nasz rozejm z całych sił powstrzymuje się przed powiedzeniem czegoś złośliwego. Nie mogłam się poddać, ale błagałam w myślach, by to się już skończyło. „Jeszcze tylko chwilę, tylko chwilę, dasz radę” – dopingowałam się w myślach. Dobiegliśmy do końca drogi i zawróciliśmy.

– Myślę, że czas na reanimację – stwierdził Aleks po tym, jak minęła cała wieczność… a ja gwałtownie się zatrzymałam, łapczywie łapiąc powietrze. Znów spojrzałam na zegarek. Tak. Wytrzymałam dwadzieścia minut. I to było o dwadzieścia minut za długo.

– Dzięki – wysapałam.

Aleks nie wyglądał na zmęczonego, za to ja… obraz nędzy i rozpaczy. Miałam wrażenie, że koszulka pod bluzą wtopiła się w moją skórę i już nigdy jej nie ściągnę.

– Sądziłem, że żartujesz z tą reanimacją – powiedział, podchodząc do mnie. Na jego czoło wystąpiła pionowa zmarszczka.

– Ja też – odpowiedziałam ze słabym uśmiechem, próbując zachowywać się swobodnie. – Zwykle na WF-ie idzie mi lepiej. – Tylko że wtedy przebiegałam tylko jedno okrążenie wokół boiska, a pozostałe chodziłam albo siadałam i czekałam, aż wszyscy skończą.

Poczułam, że robi mi się niedobrze, więc klapnęłam na trawę i schowałam głowę między nogami. Wzięłam kilka wdechów, starając się zapanować nad swoim organizmem. Trochę mi wstyd, ale co mogłam poradzić na to, że bieganie mi nie służyło.

– Słabo ci? – wystraszył się i kucnął obok mnie.

– Chcę odpocząć. – Pokręciłam głową. Chinua podeszła i zaczęła mnie lizać. – Nic mi nie jest – powiedziałam, delikatnie odsuwając jej pysk. Wciąż było mi niedobrze, więc nie podnosiłam głowy.

– Dlaczego nie zatrzymałaś się wcześniej? – zapytał Aleks, a w jego głosie dało się wyczuć zdenerwowanie.

– Bo nie jestem mięczakiem – wymsknęło mi się.

– Zauważyłem. – Usłyszałam, jak siada obok mnie. – Codziennie z nią wychodzisz? – spytał o Chinuę, chcąc odwrócić moją uwagę.

– Raczej tak, ale nie zawsze mi się chce – odpowiedziałam zgodnie z prawdą i wreszcie podniosłam głowę.

– Dasz radę dojść do domu czy cię zanieść? – zaśmiał się.

Pokazałam mu język jak mała dziewczynka i z trudem wstałam z trawnika. Zachwiałam się, a Aleks odruchowo złapał mnie w talii. Poczułam, jak zaciska pięści na mojej bluzie.

– Jutro jest ognisko u braci, więc nie uda się nam wyjść, ale co powiesz na piątek? – zaproponował, nie odrywając ode mnie wzroku ani mnie nie puszczając.

– Czemu nie. – Wzruszyłam ramionami i położyłam ręce na jego dłoniach, ściągając je z siebie. Aleks popatrzył na mnie speszony. Nie… chyba tak mi się wydawało. On nigdy nie czuł się speszony. To tylko ja dorabiałam sobie niepotrzebnie ideologię.

W ciszy ruszyliśmy z powrotem.

– Dzięki za dzisiaj – powiedziałam, kiedy byliśmy już przed moim domem, i odwróciłam się na pięcie.

– To jutro będę około osiemnastej – dodał tylko, a ja zatrzymałam się w pół kroku.

– Po co? – powiedziałam do jego pleców.

– Blanka… – Uśmiechnął się ironicznie. – No przecież jedziemy do braci.

– Nie, Aleks, ty jedziesz. Ja się tam nie wybieram – odpowiedziałam.

– Przecież ostatnio wszędzie z nami łazicie. – To stwierdzenie nie zabrzmiało zbyt uprzejmie. Zmarszczyłam brwi w geście niezadowolenia. Aleks to zauważył i wyraźnie się spiął.

– Mówiąc „my”, masz na myśli to, że gdzie się nie obrócisz, tam jestem ja – skomentowałam, starając się pohamować swój gniew.

– Dziwię się po prostu, że nie idziesz – powiedział bardziej ugodowo.

Przecież poprosił mnie, żebyśmy w piątek znów wyszli razem. On mnie poprosił! Nie ja! Te słowa w takim wypadku były nie na miejscu.

– Sądzę, że wiesz o tym, że nie jestem na nie zaproszona – oznajmiłam, starając się nadać głosowi wiarygodny ton.

Wiedziałam o tym ognisku od Marceliny od wczoraj. I… byłam zaproszona, ale szczerze mówiąc, nie miałam ochoty na nie iść. A tym bardziej teraz, po głupim komentarzu Aleksa. I po tym, jak spędzę popołudnie z Piotrkiem, pomagając mu w znalezieniu prezentu dla dziewczyny.

– Blanka, jesteś zaproszona – powiedział z przekonaniem. – Nie umiesz kłamać – dodał, rozpracowując mnie.

Wzruszyłam ramionami.

– Boisz się ze mną iść? – zaśmiał się.

Spojrzałam na niego z ukosa.

– Po prostu nie mam ochoty – odpowiedziałam, kończąc tym samym temat.

Zawołałam Chinuę i przeszłam ścieżką do domu. Bez oglądania się za siebie wiedziałam, że jego wzrok wypalał mi dziurę w głowie.

***

Podobno zakupy to dobry sposób na odreagowanie. Czy w moim przypadku też? Krążyłam po centrum handlowym z zamiarem kupienia nowych butów, bo czerwiec stawał się coraz gorętszy. Niestety, szło mi dosyć opornie. Sama nie wiedziałam, czego szukam. Chciałam niby czegoś wygodnego i praktycznego, ale mój wzrok ciągle uciekał w stronę kolorowych szpilek, a ich widok napawał mnie smutkiem.

Wiecie, że kiedyś uwielbiałam chodzić po galeriach? To była dla mnie ogromna frajda. Potrafiłam w nich spędzić cały dzień. Jeździć w górę i w dół ruchomymi schodami. Odwiedzać sklepy i przymierzalnie. Wszystko się zmieniło. Zmieniło się po jej odejściu. Mama zawsze dawała mi pozytywny zastrzyk energii. By uniknąć wspomnień, prawie w ogóle nie zaglądałam do galerii. Przestało mi to dawać tyle radości. Może dlatego, że wtedy te dni spędzałyśmy tylko we dwie? Rozglądałyśmy się po sklepie, a potem obładowane wieszakami szłyśmy do przymierzalni. Mama donosiła mi nowe ubrania i odnosiła te, które nie pasowały. Prawda była jednak taka, że zawsze moja odzież była dla mnie o wiele mniej atrakcyjna niż jej. Później w domu, zamiast najpierw jeszcze raz przymierzyć ciuchy ze swojej torby, ja zabierałam się do jej nowo kupionej sukienki i butów na obcasie. Tak wystrojona paradowałam po salonie, potykając się co krok i włócząc zbyt długim materiałem po posadzce. Najlepszą częścią zakupowego szaleństwa było zaglądanie do butików z obuwiem. Nigdy nie mogłam się napatrzeć na szpilki. Mama tak niesamowicie w nich wyglądała. Miała ich sporo w szafie. Ojciec po jakimś czasie przestał komentować ich liczbę. Widząc kolejną parę, tylko śmiał się pod nosem. W zasadzie przechowywaliśmy je do dzisiaj wraz z masą pasujących do nich sukienek. Całą garderobę zabraliśmy ze sobą. Zanim się wprowadziliśmy, ojciec wyremontował strych, żebym mogła je zatrzymać. Nie nosiłam ich, ale nie potrafiłam się z nimi rozstać. Nie pamiętałam jej w spodniach. Nawet w zimie wkładała grube rajstopy, sukienkę lekko za kolana i wysokie kozaki. To był jej znak rozpoznawczy – sukienka i obcasy. Dlatego chciałam je zachować. Ubrania były nienoszone, dlatego co jakiś czas musiałam je odświeżać. Nie potrafiłam wyrzucić jej rzeczy. Wydawało mi się, że jeśli to zrobię, to o niej zapomnę. Brakowało mi jej rad i pouczeń, których nigdy nie słyszałam od ojca. To nie to, że się mną w ogóle nie interesował. Problem tkwił raczej w tym, że dał mi pełną swobodę. Nie miałam godziny policyjnej ani nie byłam ciągle pod telefonem. Gdyby żyła mama, na pewno wszystko wyglądałoby inaczej. Miałabym się przeciw czemu buntować. Wiecie, jak to jest, kiedy słyszycie: „Tego nie możesz”, „To nie dla ciebie”. Wtedy instynktownie działacie zupełnie odwrotnie. Ze mną byłoby dokładnie tak samo, tym bardziej że nasze charaktery, mój i mamy, bardzo się od siebie różniły. Ona zawsze miała gotowy plan na kolejny dzień, potrafiła się zorganizować. Wszystko musiała mieć zrobione precyzyjnie. Zabawne. Patrząc na te wszystkie ubrania w galerii, bez problemu potrafiłam powiedzieć, co by jej się spodobało, a co od razu by wyrzuciła, ale nie umiałam znaleźć niczego dla siebie.

– A może to? – usłyszałam głos i odwróciłam się na pięcie. Nie ukrywałam, że widok Piotrka stojącego tuż za mną nieco mną wstrząsnął. Chłopak trzymał wieszak z czerwoną sukienką. Była naprawdę ładna. Szyfonowa, luźno skrojona. Z głębokim wycięciem na plecach. W głowie od razu pojawił mi się obraz sandałów z kolekcji mamy, które by do niej pasowały. Piotrek przełożył mi wieszak przez głowę. – Będzie idealna – dodał tonem fachowca. Zabrzmiało to komicznie, dlatego oboje się roześmialiśmy.

– Cześć – odpowiedziałam. – Skoro tak mówisz – dodałam.

– Idź. Przymierz – powiedział zdecydowanie.

– Ja nie znoszę sukienek – wytłumaczyłam. W swojej szafie miałam tylko dwie sukienki. Jedną długą do kostek, którą nosiłam w domu, bo była miękka i wygodna, a drugą zwiewną na gorące letnie dni.

– W takim razie to będzie dobry dzień na zmiany. – Chłopak nie dawał za wygraną.

– Nie, raczej nie – zaprotestowałam z uśmiechem, w dalszym ciągu próbując się wymigać.

Piotrek uśmiechnął się pod nosem.

– A tam, gadasz głupoty – powiedział i kompletnie ignorując moje słowa, wepchnął mnie do przymierzalni.

Czułam się naprawdę niekomfortowo, mając świadomość, że był po drugiej stornie. Policzki zaczęły mnie palić żywym ogniem. Z grymasem na ustach zrzuciłam koszulę i szerokie spodnie. Westchnęłam głośno i niechętnie włożyłam sukienkę. Odwróciłam się i przejrzałam w lustrze. Wyglądałam zbyt znajomo, zbyt nie w swoim stylu. Przerzuciłam włosy tak, by nie było widać blizny. Największym atutem tej sukienki był wycięty tył, który teraz zasłaniałam włosami. Ale gdybym zaplotła luźny warkocz i powyciągała parę kosmyków, byłoby całkiem w porządku. Teraz jednak nie chciałam, by Piotrek oglądał moją niedoskonałą szyję. Patrzyłam na siebie w lustrzanym odbiciu. Wyglądałam ładnie. Sukienka przed kolana pokazywała moje opalone nogi. Intensywna czerwień. Ten kolor pasował do mnie i dodawał mi pewności siebie. Nigdy nie zastanawiałam się nad tym, w którym momencie przestałam nosić cokolwiek innego, co nie było spodniami. Czy był to podświadomy zabieg wypierający kolejną rzecz, która mogłaby mnie zbyt upodobnić do mamy? A może myślałam, że sukienki były zarezerwowane tylko dla niej? Wzięłam głęboki wdech i wyszłam.

– No i widzisz? Miałem rację – powiedział dumny z siebie chłopak.

Taksował mnie spojrzeniem. Wiedziałam, że w tej wersji bardzo mu się podobałam, ale musiałam pamiętać, że miał dziewczynę. Od czasu kiedy pomogłam mu z prezentem dla Marceliny, między mną i Piotrkiem nawiązała się nić porozumienia. Naprawdę czułam się swobodnie w jego obecności. Gdyby nie okoliczności, byłby dla mnie świetnym facetem.

– Ściągaj – zdecydował. – Kupujemy ją. – Popatrzyłam na niego z uśmieszkiem na twarzy.

– Ale w zasadzie to ona nie jest mi potrzebna – próbowałam oponować.

– A co włożysz w sobotę? – zapytał, a ja spojrzałam na niego z niezdecydowaniem wypisanym na twarzy. – Tak właśnie myślałem. Sukienka będzie jak znalazł. – Uśmiechnął się zadowolony, błędnie interpretując moje zachowanie.

– Sobotę? – powtórzyłam, marszcząc brwi. Przecież nigdzie się nie wybierałam.

– Siedemnasty czerwca, moje urodziny – powiedział, jakby to było oczywiste.

– Nic wcześniej nie mówiłeś – zauważyłam.

– Marcela miała ci przekazać zaproszenie – odpowiedział zdziwiony. – Nic nie mówiła? –zapytał.

– W zasadzie to nie – odparłam zgodnie z prawdą.

Teraz wszystko stało się jasne. Marcela była zazdrosna. Piotrek przyznał jej się później, że pomogłam mu z prezentem. I teraz wiedziałam, że jej się to nie spodobało. Oczywiście nie podarunek, tylko mój udział w tym przedsięwzięciu. Niespodzianką była zachwycona. Tak jak uzgodniliśmy, Piotrek przysłał jej do szkoły kwiaty. Kurier przyniósł ogromny bukiet czerwonych róż tuż przed czwartą lekcją. Na korytarzu było mnóstwo uczniów i o to właśnie chodziło. Marcelina uwielbiała być w centrum uwagi. Jej oczy rozbłysły na wieść, że kwiaty z przyczepionym bilecikiem były dla niej. Głośno przeczytała ręcznie wypisane słowa Piotrka – „Dziękuję Ci za każdy dzień”. Żaden z jej poprzednich chłopaków nie miał takiego gestu i to lokowało Piotra w czołówce najlepszych z nich. Oprócz tego dostała od niego srebrną bransoletkę celebrytkę. Ale nie z sercem. O nie. Wybrałam dla niej diament. Marcela nie była sentymentalna i ckliwa, tylko silna i błyszcząca, dlatego lepiej do niej pasował. I dobrze zrobiłam, bo była zachwycona. Ale… no właśnie. Potem Piotrek się wygadał, kto mu pomagał, a ona, choć starała się to ukryć, wydawała się niezadowolona, że to byłam ja. A przecież się przyjaźniłyśmy… kumplowałyśmy… No, trochę jednak mnie znała, prawda?

– To nic. – Chłopak wzruszył ramionami. – Teraz już wiesz i musisz przyjść. – Uśmiechnął się pogodnie zupełnie nieświadomy, w co nas pakował. – Powiem Aleksowi, żeby cię zabrał, jak pojedzie.

– Nie! – prawie krzyknęłam. – To znaczy – zreflektowałam się – poradzę sobie. Podasz mi tylko adres…

– Ale przecież on i tak ma po drodze. – Chłopak przerwał na chwilę i się zamyślił. – Słuchaj, Aleks to naprawdę dobry gość – dokończył.

Wszyscy uważali, że nie przepadaliśmy za sobą z Aleksem, bo zawsze sobie dogryzaliśmy wśród znajomych. Nikt nie wiedział o naszych wieczornych spacerach i o tym, jaką sprawiały mi przyjemność. Ładnie to brzmiało, wieczorne spacery. Ech. To skomplikowane. Po prostu od czasu pamiętnego wieczoru, kiedy to zawarliśmy rozejm, jakoś tak… postanowiliśmy to kontynuować. Po każdej przechadzce któreś z nas w końcu się rewanżowało i pytało, czy jutro to powtórzymy. I choć podczas naszych spotkań nie za wiele mówiliśmy, to mimo wszystko Aleks pozostawał Aleksem. Nigdy nie było wiadomo, kiedy zachowa się tak, że zrani człowieka. W ciągu tych wieczorów kłóciliśmy się po tysiąc razy, a później decydowaliśmy na zawieszenie broni. Tak. Zachowywaliśmy się absurdalnie. I za każdym razem, kiedy Aleks pytał, czy spotkamy się następnego dnia, miałam ochotę odmówić, a później patrzyłam na niego i nie potrafiłam…

– Wiem, że to twój kumpel, ale… – popatrzyłam na stającego obok Piotrka i znów ścisnęło mnie w środku na myśl, że Aleks zobaczy mnie w tej sukience. Idiotka. – No dobra – skapitulowałam i pokiwałam niezadowolona głową, wracając do przymierzalni.

– To jak będzie? – zapytał, kiedy wyszłam.

– Z czym? – zdziwiłam się.

Chłopak wymownie spojrzał na sukienkę.

– Skoro tak ci się podoba – odpowiedziałam, sama siebie zaskakując tą swobodą.

Uznałam, że najwyżej zaplotę luźny warkocz, by przykryć bliznę. Chustka zdecydowanie odpadała, za to długie, duże kolczyki też powinny pomóc. Tak, to załatwi sprawę. Może jakieś chwosty? Coś się znajdzie… Ale skoro miałam tam jechać z Aleksem, to chciałam ładnie się prezentować. Całkiem niepotrzebnie. Wiedział, jak wyglądałam, i pewnie nie robiło mu to różnicy, ale… nie, Blanka. Nie idź w tym kierunku. Nie mogłaś chcieć mu się podobać.

– Więc postanowione. – Piotrek był bardzo zadowolony.

Przeszliśmy do kasy i wyciągnęłam kartę, by uregulować należność. Tak, miałam swoją kartę. Prezent od ojca. Moje własne konto bankowe. Co miesiąc tata przelewał mi stałą kwotę, choć nie wykorzystywałam wszystkich tych pieniędzy. Nie bądźmy obłudni. Było go na to stać.

– A gdzie te urodziny? – zainteresowałam się.

– Chcemy iść do knajpy. Kameralne grono. Muzyka. Będzie można przy okazji potańczyć.

Niby zapowiadało się dobrze, kto wie, może nawet będę się dobrze bawić. Jeśli tylko nikomu nie uda się wyprowadzić mnie z równowagi. Mówiąc nikomu, miałam oczywiście na myśli Aleksa. Na pewno nie oszczędzi mi uszczypliwych komentarzy. Ale nie pozostanę mu dłużna. I będę mogła potańczyć, a to uwielbiałam.

– Brzmi dobrze – odpowiedziałam. – W zasadzie co tutaj robisz? – zapytałam, kiedy wychodziliśmy ze sklepu.

– Czekam, aż Młody skończy lekcje. Idziemy dokupić głośniki do pokoju, więc tak się kręciłem – wyjaśnił Piotrek. – Zauważyłem, jak tu wchodzisz – dodał. – A ty? Masz coś jeszcze zaplanowane czy idziemy zjeść?

– Idziemy – odparłam bez wahania.

To nic, że przed chwilą zjadłam pączka i trzy batony. Nie wspominając już o tym, że miałam kupić buty, ale nadarzyła się okazja. Jak mogłam jej nie wykorzystać? Polubiłam Piotrka. Nie był osobą, przy której trzeba się wysilać na rozmowę. Chłopak dużo mówił. Był bardzo otwarty i to mi odpowiadało. W zasadzie nie rozmawialiśmy o niczym ważnym. Odprężałam się przy nim. Podobał mi się. Był bardzo przystojny, ale nie tylko dlatego lubiłam spędzać z nim czas. Piotrek był dla mnie dobry. Tak, to właściwe określenie. Był dobry jak… przyjaciel. Jego spojrzenie mnie przyciągało, ale nie zatracałam się w nim jak w szarych oczach… Uch. Znowu to samo. Mętlik. Mętlik. Mętlik. Wjechaliśmy na górne piętro, gdzie rozlokowane były restauracje i fast foody.

– Wybieraj – powiedział Piotrek, szarmancko wymachując dłonią.

Przeleciałam wzrokiem po szyldach.

– Mam ochotę na makaron. Co ty na to? – spytałam, pokazując włoską knajpkę.

– Ja jem wszystko. – Uśmiechnął się i wzruszył ramionami.

Usiedliśmy przy stoliku i czekaliśmy, aż podejdzie kelnerka. Piotrek zamówił cannelloni, a ja tagliatelle scampi. Uwielbiałam krewetki.

– Został nam ostatni miesiąc – zagadnął Piotrek.

– Tak – odpowiedziałam. – I znowu będę musiała zmienić szkołę – dodałam, czując, jak spinają się wszystkie moje mięśnie.

– To źle? – zdziwił się, słysząc ton mojego głosu.

– Nie. Nie do końca, ale ja raczej nie lubię zmian – przyznałam zgodnie z prawdą i wbiłam wzrok w stolik.

– A wybrałaś już coś? – zapytał zachęcająco.

– Idę do liceum. Tego dwie ulice od naszego gimnazjum – powiedziałam beznamiętnie. Nie miałam pojęcia, co chciałam robić, a ogólniak był w pobliżu. Cóż. Wiedziałam, czego się tam spodziewać, i to mi odpowiadało.

– Naprawdę? Stawiałem raczej na prywatną szkołę z prestiżem i tradycją – przyznał.

– Może to nie byłby zły pomysł, ale na razie chcę tutaj zostać. Mam kawałek do miasta i szkoły, ale tam, gdzie teraz mieszkam, czuję się… – Szukałam odpowiedniego słowa. – Bezpiecznie – dokończyłam z uśmiechem.

– Bezpiecznie? – powtórzył.

– Tak, to chyba najlepsze określenie, jakie przychodzi mi do głowy. Tak jak mówiłam, nie lubię zmian, a tutaj tego uniknę. A co z tobą? – zapytałam, chcąc jak najszybciej zakończyć analizę mojego wyboru szkoły.

– Jeszcze nie zdecydowałem. Może pójdę tam, gdzie Aleks i Iza? Zobaczymy. Tam trochę trudno się dostać… i utrzymać.

Miał rację. Chodzili do renomowanego liceum, które zapewniało im przyszłość. Czytałam o tym miejscu. Trzeba było dużo się uczyć i brać aktywny udział w życiu szkoły. Pobudzano tam kreatywność i nie oszczędzano na nagrodach.

– To dlatego Aleks jest taki sztywny – wymsknęło mi się.

– Nie, to raczej nie to – powiedział, siląc się na żartobliwy ton.

Zrozumiałam, że nie powinnam o to pytać. Ta sprawa raczej nie należała do najprzyjemniejszych i wyglądało na to, że Piotrek nie może o niej rozmawiać. Sama miałam swoje sekrety, dlatego nie nalegałam na ujawnianie czegokolwiek. Niezręczną ciszę przerwała kelnerka, która przyniosła zamówienie. Tagliatelle jeszcze nigdy nie wyglądało dla mnie tak apetycznie jak w tej chwili. Jedzenie było dobrym pretekstem, bym nie musiała mówić. Wzięłam widelec do ręki i zaczęłam jeść. Danie smakowało naprawdę rewelacyjnie. Prawie nigdy nie jadłam niczego na mieście, bo kuchni mojego ojca trudno było dorównać i zamówione potrawy były dla mnie albo zbyt jałowe, albo zbyt wyszukane. Hm. Każdy ma inny smak. Ja, mając w domu takiego mistrza gotowania, mogłam być nieco za wybredna.

– Cześć. – Wysoki chłopak wyrósł obok naszego stolika.

Spojrzałam na Piotrka, który dopiero wtedy się zreflektował i zwrócił uwagę na kolegę.

– Cześć, stary – przywitał się z kumplem lekko zdezorientowany. – To jest Blanka – powiedział, wymachując rękami. – Blanka. Olek.

– Cześć – odparłam, wyciągając dłoń.

Chłopak popatrzył na mnie ze zdziwieniem w oczach.

– A byłem pewien, że ostatnio mówiłeś o Marcelinie – powiedział.

Szczerze? Zabrzmiało to źle. Nawet bardzo. Prawda była taka, że gdybym nie znała Marceliny, wyszłoby na to, że Piotrek prowadzi podwójne życie i robi, co chce, a Olek na dodatek głośno o tym mówi. Pytanie, czy chciał w ten sposób mnie ostrzec, czy dogryźć koledze?

– Bo tak ma na imię jego dziewczyna – wyjaśniłam.

– W takim razie na pewno przyda wam się ktoś do towarzystwa, gdyby przypadkiem was tutaj nakryła – rzucił żartobliwym tonem i mrugnął do mnie.

– Raczej wątpię – mruknęłam mocno zirytowana jego bezpośredniością.

– Chyba mnie nie polubiła – powiedział do Piotrka konspiracyjnym szeptem.

– Kiepskie pierwsze wrażenie – mruknęłam.

– A to pech – zaśmiał się Piotrek. – Spoko, ona nie jest tak straszna, tylko chce, żebyś tak myślał.

– Wielkie dzięki – skomentowałam. – Jak musisz, to siadaj – dodałam.

– Rozumiem, że na własne ryzyko. – Chłopak się uśmiechnął, a w jego policzkach pojawiły się dwa urocze dołeczki.

Dzięki temu jednemu gestowi moje serce stopniało. Wrogość wyparowała. Jak niewiele nieraz wystarczy, by zmienić nastawienie do drugiej osoby. Nic go to nie kosztowało, a zyskał moją sympatię. Przez Olka nasz pobyt w knajpce się przedłużył. Dowiedziałam się, że był jednym z najlepszych kolegów Piotrka z klasy. Całkiem dobrze się z nim rozmawiało. Niepotrzebnie tak na niego naskoczyłam. Zaczynałam się łapać na tym, że po prostu brak mi dystansu. Ucieszyłam się, kiedy okazało się, że Olek też będzie w sobotę na urodzinach. Chociaż jedna osoba mniej do poznania. I przynajmniej będę miała z kim pogadać. Nie będę się tak skupiać na tym, że połowy gości nie znam i nie mam o czym z nimi dyskutować. I tak będę wystarczająco zestresowana faktem, że jestem w sukience. Jak mogłam się zgodzić na taki absurd?

W końcu pojawił się Tomek z uśmiechem od ucha do ucha na twarzy. Przytulił mnie na przywitanie. Najmłodszy z braci niczym się nie krępował. Wszystko robił impulsywnie. Nie wątpiłam w to, że był klasową maskotką. Tyle tylko że nieuchwytną dla dziewczyn. Tomek miał gadane i potrafił bajerować, dlatego współczułam tym skrycie się w nim podkochującym adoratorkom. Do jego stylu bycia trzeba było się przyzwyczaić, to nie ulegało wątpliwości. W przeciwnym razie można było szybko stwierdzić, że to zadufany w sobie chłopak, który myśli, że podoba się każdej dziewczynie i że przebywanie w jego towarzystwie to sama przyjemność. Jego narcystyczne podejście mogło razić, ale poczucie humoru doskonale je neutralizowało. Chłopak miał dystans do siebie. Wszystko mówił półżartem. To właśnie Tomek był jedyną osobą, przy której mogłam wyłączyć myślenie i odpuścić sobie czujność. Nie interesowała go przyszłość, a tym bardziej przeszłość. Nie obchodziło go, czy masz pieniądze, czy lubisz grać w kosza albo znasz się na samochodach. Miał to wszystko gdzieś i co najważniejsze, zawsze był sobą. Nigdy nie starał się imponować i dorównywać starszym braciom. Dogadywał się z nimi, ale nie rywalizował. Zawsze zastanawiałam się, jak to jest mieć rodzeństwo. Czy wtedy potrafisz lepiej komunikować się z ludźmi? Czy niweluje to ogólną alienację? Niby masz się do kogo w razie czego odezwać i zwrócić o pomoc. Ale czy później, w dorosłym życiu, też się to sprawdza? Ech. Tak naprawdę od każdej reguły są wyjątki i wcale nie było powiedziane, że ja bym nie była jednym z nich. Ale wiedziałam, że Tomek byłby idealnym bratem. Takim, którego chciałabym mieć.

***

Posmarowałam dłonie kremem do rąk. Zapach mleka i miodu – przeczytałam na opakowaniu. Serio? Powąchałam roztartą masę. Jej woń skojarzyła mi się z cieniami do powiek, które ciocia kupiła mi na szóste urodziny. Byłam przeszczęśliwa. Malowałam się cieniami i zmieniałam kolory na powiekach. Wszyscy mieli ze mnie ubaw, ale ja czułam się niezwykle dorośle. To było rok przed śmiercią mamy… Żadne z nas nie przypuszczało, że czeka nas takie zakończenie. Ale… ostatnio nie było mi źle. A przynajmniej tak myślałam. Poszukałam długopisu i na czystej kartce zapisałam kilka słów. Wszystko u nas w porządku. Tata jest dosyć zabiegany, a ja spędzam wieczory na spacerach z Aleksem. Tak, wiem, on mnie denerwuje. Tak, wiem, on jest bardzo trudny. Tak, wiem, przecież się nie lubimy. Ale chyba tak w życiu jest, robimy rzeczy, których nie rozumiemy, prawda? Odpowiedz.

Rozłożyłam się na kanapie w salonie i włączyłam telewizor. Niezbyt skupiałam się na tym, co akurat leciało, po prostu chciałam przerwać ciszę panującą w domu. Wzięłam do ręki tablet i zaczęłam przeglądać Internet w poszukiwaniu prezentu dla Piotrka. Do imprezy został na szczęście tydzień, więc miałam dużo czasu, żeby coś znaleźć. Wczoraj, kiedy po szkole spotkałam się z nim w galerii handlowej, sądziłam, że chodziło mu o dzisiejszą sobotę. Odetchnęłam z ulgą. Mogłam się psychicznie do tego przygotować. Z jednej strony cieszyłam się, że Piotrek zaprosił mnie na swoje urodziny. Pomimo mojego zamknięcia na świat bardzo lubiłam tańczyć, a teraz miałam ku temu okazję. Przymknęłam powieki, które bardzo mi ciążyły, i wsłuchiwałam się w dudniący telewizor, w którym właśnie emitowano reklamę proszku do prania.

– Blanka, jakiś kolega do ciebie – powiedział ojciec, wchodząc do salonu, na tyle głośno, bym otworzyła oczy.

Musiałam zasnąć! Zamrugałam, jeszcze raz odtwarzając w głowie słowa taty. Do moich uszu dobiegła głośna muzyka wydobywająca się z telewizora. Kiedy zasypiałam, o dziwo nie przeszkadza mi głośność, ale kiedy się budziłam, było to mało przyjemne. Sięgnęłam po pilota i wyłączyłam telewizor.

– Tak, jasne, dobry żart – skomentowałam i odwróciłam się na drugi bok.

– Blanka – odezwał się znów i trącił mnie w ramię.

– Przecież wiesz, że do mnie nikt nie przychodzi – odparłam z rozbawieniem. – Jak chcesz, żebym posprzątała w kuchni, to wymyśl lepszy argument, żeby mnie stąd ruszyć – rzuciłam, mając przed oczami brudną patelnię po jajecznicy, deskę z nakrojonym chlebem oraz talerze i kubki jeszcze z obiadu, których nie chciało mi się włożyć do zmywarki.

Ojciec chrząknął i wzrokiem zmusił mnie, bym spojrzała w stronę drzwi. Rozbawiona jego zachowaniem ciężko uniosłam się z poduszek i zamarłam. Aleks stał w salonie niedaleko drzwi wejściowych i przyglądał mi się intensywnie z nieodgadnionym uśmieszkiem. Obok niego siedziała Chinua, która z zadowoleniem trącała łapą jego nogę, domagając się pieszczot. „Serio?!” – krzyknęłam w myślach.

– Świetnie – burknęłam niezadowolona pod nosem. Oczy Aleksa nabrały blasku, a kąciki ust uniosły się zawadiacko. Rozbawiła go ta sytuacja. – Czyli jednak nie żartowałeś – zwróciłam się do ojca. – Tato, to jest Aleks… to jest... Uch. Nasz jakby… sąsiad – dodałam, niesamowicie się przy tym jąkając.

Nie musiałam patrzeć na ojca, by odgadnąć, że wiedział już wszystko na jego temat, wszystko, co chciał. Skinął głową i wyszedł do gabinetu. Wstałam i gestem zaprosiłam Aleksa do środka, nawet nie starając się ukryć grymasu na twarzy. Chłopak przekroczył dzisiaj strefę mojego wyimaginowanego bezpieczeństwa i nie podobało mi się to. Aleks nie wydawał się zrażony moją wymuszoną uprzejmością, ale przecież to Aleks.

– Rada na przyszłość – odezwał się, siadając na kanapie. – Nie śpij w salonie.

– Niby dlaczego? – zapytałam zirytowana.

W nozdrza uderzył mnie zapach jego perfum. Był kojący. Moja złość zaczęła się ulatniać.

– Twój tata wyraźnie chciał się mnie pozbyć, ale nie wiedział jak, skoro widziałem cię na sofie.

– A ty oczywiście nie byłeś na tyle uprzejmy, by nie przeszkadzać mi, kiedy drzemię – powiedziałam, ale mój głos stracił ostrą nutę. Dobrze było go widzieć.

– W sumie wyglądało na to, że nie śpisz, bo telewizor tak ryczał…

– Dobra, nieważne. – Machnęłam ręką. – Co tu robisz? – spytałam rzeczowo. Musiałam jak najszybciej mieć za sobą jego wizytę w moim domu.

– Stęskniłem się – wyznał z rozbrajającym uśmieszkiem, który nie schodził mu z twarzy, od kiedy się obudziłam.

Spojrzałam na niego z ukosa.

– Jasne. A tak serio? – zapytałam, nie wierząc mu, choć moje zdradzieckie serce zabiło gwałtowniej, gdy usłyszało to wyznanie. Pff. Akurat wyznanie. Aleks świetnie sobie radził w roli czarującego dupka.

– Przecież mówię poważnie. Ty też za mną tęskniłaś – powiedział, wymownie spoglądając na moją białą bluzę z napisem „I MISS YOUR STUPID FACE”.

– Tak. Zdecydowanie – akcentowałam wyraźnie każde słowo. Popatrzyłam na niego wyczekująco. W dalszym ciągu nie odpowiedział mi na pytanie, po co się tutaj zjawił. Bo przecież na pewno się nie „stęsknił”.

– Piotrek zadzwonił i zaproponował, żebyśmy wpadli do niego wieczorem na mecz – wyjaśnił w końcu i westchnął głośno, kapitulując.

– My czy ty? – upewniłam się.

Zwykle Piotrek albo Marcela dzwonili do mnie wcześniej z zaproszeniem do kina czy na jakiś inny wspólny wypad. Dzięki temu zawsze udawało mi się tam dostać na własną rękę. Czasami wracałam z Aleksem. Mimo że wieczorami spacerowaliśmy, zawsze miałam wrażenie, że on nie lubił być moim szoferem. Wiecie, samochód. Zamknięta przestrzeń. Brak ucieczki. Skazani na siebie. I tak dalej.

– Po prostu pomyślałem, że chciałabyś ze mną pojechać – przyznał.

Zaskoczył mnie, i to pozytywnie, ale nie dałam tego po sobie poznać.

– Spośród tłumu swoich fanek, które chciałyby spędzić z tobą ten wieczór, wybrałeś właśnie mnie? Och, czuję się wyróżniona – westchnęłam z udawanym zachwytem i zatrzepotałam rzęsami.

– Może – burknął.

Punkt dla mnie. Udało mi się go zdenerwować. Aleks zacisnął szczęki i zaczął świdrować mnie wzrokiem, czekając na odpowiedź. Spojrzałam na zegarek. Dochodziła dziewiętnasta piętnaście.

– No dobra. Daj mi chwilkę.

Wstałam i skierowałam się do gabinetu ojca. Siedział przy biurku i intensywnie wpatrywał się w wejście.

– Podsłuchiwałeś – oznajmiłam, zamykając za sobą drzwi.

– Może trochę. – Kamil Zawilski miał minę niewinnego chłopca. Uch. Świetnie.

– Tato – skarciłam go.

– Blanka, ktoś do ciebie przyszedł, w dodatku chłopak – zaczął łagodnie.

– Tak, wiem, to dziwne – przyznałam, krzywiąc się.

– To z nim chodzisz wieczorami na spacery? – zapytał. Zszokowana patrzyłam na niego, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Ale skąd wie? Jak? – Blanka, może jestem zapracowany, ale nie ślepy – zaśmiał się.

– Nie jesteś zły? – zdziwiłam się.

– A powinienem? – spytał, uważnie mi się przyglądając. Szukał zagrożenia.

– Nie – zaprzeczyłam zdecydowanie.

– Będziesz z tymi znajomymi co zawsze? – Moje zapewnienie go uspokoiło.

– Tak.

– Spędzasz z nimi dużo czasu – stwierdził i wyczekująco uniósł brwi. Zawsze mówiliśmy sobie prawdę.

– Dobrze się z nimi czuję – wytłumaczyłam, wzruszając ramionami. – Jeszcze tego nie rozgryzłam.

– To co? Ustalimy dla zasady godzinę policyjną? – powiedział z uśmiechem, całkowicie się odprężając. Cieszył się, że mam kolegów i koleżanki. Widziałam nadzieję w jego oczach. Nadzieję na to, że może przyszedł czas na porzucenie samotności.

– Żebym nie posądziła cię o brak odpowiedzialności?

– Cieszę się, że znalazłaś przyjaciół – wyznał, potwierdzając moje podejrzenia.

– To duże słowo, tato – zaprotestowałam, nagle panikując.

– Wiem, mimo to się cieszę. To co? Będziesz o dziesiątej? – zapytał z rozbawieniem.

– Jak zawsze – zapewniłam z miną niewiniątka. Ojciec zaśmiał się głośno. Nigdy nie negocjowaliśmy godziny policyjnej, bo nigdy jej nie miałam. Może dlatego, że ojciec dawał mi tak dużą swobodę, nie miałam potrzeby tego wykorzystywać? – Dam ci znać, jak będziemy na miejscu.

– Dobrze – zgodził się. – Rozumiem, że dojedziesz i wrócisz w całości – dodał głośniej, kiedy otwierałam drzwi.

– Idę. Kocham cię. Pa – powiedziałam z karcącą nutą w głosie.

Aleks bawił się z Chinuą niewzruszony słowami mojego ojca. Ale słyszał go na pewno. Nie dało się go nie usłyszeć. Tata zrobił to specjalnie.

– O której mam cię odstawić? – zapytał, nie odrywając wzroku od Chinuy.

– O której sobie tego zażyczę – odpowiedziałam i poszłam włożyć buty.

Czułam, że wszystko wewnątrz mnie się spinało przez jego obecność tutaj. Chciałam, żebyśmy jak najszybciej stąd wyszli. Bałam się, że zacznie o coś dopytywać, że skomentuje wystrój domu albo zwróci uwagę na to, że kogoś tu brakuje…

– Idziemy? – Zniecierpliwiona stanęłam przy otwartych drzwiach wejściowych.

– Tak – powiedział, nie ruszając się z miejsca i gapiąc na mnie. – Myślałem, że chcesz się jeszcze przebrać.

– Sugerujesz, że źle wyglądam? – Mój głos nabrał oskarżycielskiego tonu.

– Dziewczyny ciągle się przebierają – odparł, wzruszając ramionami jakby dla usprawiedliwienia.

– Zapomniałam, że masz doświadczenie.

Aleks posłał mi surowe spojrzenie i ruszyliśmy do jego samochodu. Usadowiłam się na fotelu pasażera i zapięłam pasy. Chłopak odpalił silnik.

– Jaki jest ukryty powód tego, że po mnie przyszedłeś? – drążyłam. Aleks zacisnął ręce na kierownicy i zaklął pod nosem. – Tylko bez brzydkich wyrazów. Pamiętaj, że jestem nieletnia – dodałam. Chłopak wrzucił bieg i zwolnił ręczny. – To jak, która cię wystawiła? – zapytałam, drażniąc się z nim.

– Czasem o tym zapominam – odpowiedział w końcu. – I o tym, jak bardzo mnie denerwujesz. I – zerknął na mnie z pewnym siebie uśmieszkiem, zanim znów utkwił wzrok w drodze – żadna mnie nie wystawiła.

– A mimo że cię denerwuję… – zaczęłam.

– A mimo to miałem dzisiaj ochotę cię zobaczyć. Wiem, że jest weekend, ale pomyślałem, że…

Aleks miał ochotę mnie zobaczyć. Miał. Ochotę. Mnie. Zobaczyć. Te słowa kołatały w mojej głowie. Musiałam bardzo skupić się na tym, co mówił dalej. Byłam wstrząśnięta. W soboty i niedziele odpoczywaliśmy od siebie. Jeśli można to tak nazwać. Aleks miał zwykle inne plany. Nie tłumaczyliśmy się przed sobą.

– ...to będzie miła odmiana i wpadnę po ciebie – dokończył.

– W sumie skoro Piotrek mnie nie zapraszał, to nie musiałeś – stwierdziłam, starając się nabrać dystansu.

– Ale chciałem – powiedział, a jego kości policzkowe zaczęły drgać.

– Okej, dziękuję. Rozejm? – zapytałam, odruchowo dotykając jego ręki, którą właśnie zmieniał bieg.

– Rozejm. – Aleks wypuścił powietrze i na chwilę splótł swoje kościste palce z moimi. To było dziwnie przyjemne uczucie.

Po piętnastu minutach jazdy zatrzymaliśmy się obok niewielkiego domu. Byłam tu kilka razy. Tomek uwielbiał grillować i często mnie zapraszał. Siedzieliśmy wtedy w ósemkę, czasem dziewiątkę, bo Aleks sporadycznie przyprowadzał jakąś dziewczynę. Jeśli ja byłam zaproszona, zapraszano również Agę, której Aleks starał się unikać, jak tylko mógł. Agnieszka nie należała do dziewczyn, które zniechęcały się mimo opryskliwych uwag. Co więcej, myślałam, że podobało jej się to i wytrwalej dążyła do celu. Przeszliśmy przez skrzypiącą furtkę.

– Co? – zapytałam, kiedy Aleks złapał mnie za tył bluzy.

– Chodź do ogrodu – powiedział.

Zamiast do drzwi wejściowych udaliśmy się wąską ścieżką na tył budynku. Było tu mnóstwo brzóz i świerków, które tworzyły pełen spokoju klimat. Zawsze kiedy tu przychodziłam, miałam ochotę się uśmiechać.

– Myślałam, że będziemy oglądać mecz.

– Bo będziemy – odparł.

Spojrzałam na drzwi do garażu, na których Marek z Piotrkiem umocowywali właśnie białą płachtę materiału. Czyżby prześcieradło?

– Cześć – odezwałam się.

– Siema – rzucił Tomek, stając tuż obok mnie. – Fajnie, że ją przywiozłeś – dodał, objął mnie ramieniem i pocałował w policzek. Jeśli komuś miałabym dać tytuł najlepszego brata, byłby to właśnie Tomek. Zawsze był spontaniczny i prosty w obsłudze.

Aleks podał Tomkowi pudełko. Dopiero teraz zauważyłam, że trzymał je w rękach.

– Zanudzisz się – usłyszałam głos Marceliny, która wynosiła tacę ze szklankami i z miskami wypełnionymi chipsami i popcornem. Przy ogrodzie mieścił się niewielki taras z drzwiami balkonowymi, które prowadziły wprost do kuchni.

– O, cześć. – Za nią wyszła Iza z kolejną tacą, którą szybko odłożyła na prowizoryczny stolik z drewnianych skrzynek, i podeszła do mnie, żeby mnie uściskać. Zawsze była dla mnie bardzo życzliwa. Poszukałam wzrokiem Agnieszki, ale nigdzie jej nie było.

– Przywiozłeś projektor! – ucieszył się Piotrek.

– Tak. Michał kupił sobie nową zabawkę, więc warto ją przetestować – powiedział.

– Nie ma to jak wujek lubiący gadżety – podsumował Marek i się uśmiechnął.

– Dzisiaj Polska gra z Rumunią? – zapytałam. Wszyscy spojrzeli na mnie zdziwieni. – No co? To, że nie podchodzę do oglądania rozgrywek z takim entuzjazmem jak wy, nie znaczy, że całkiem ich nie lubię.

– To jeszcze nie do końca ustalone – odezwała się Marcelina.

– To znaczy? – spytał Aleks.

– Jeżeli ty i Blanka zagłosujecie przeciw oglądaniu meczu, włączymy film – wyjaśniła.

– Kto ci tak powiedział? – wtrącił się Marek. Dziewczyna posłała mu krótki uśmieszek.

– Marek, przecież my i tak nie zostajemy – zaoponowała Iza.

– To nie znaczy, że ma się rządzić – zdenerwował się.

– Wieczór we dwoje? – zaświergoliła Marcela.

– Nie twój interes – odciął się Marek.

– Możecie przestać? – zirytował się Piotrek. – Rozmawialiśmy o tym. Mogłaś jechać z Agnieszką na zakupy – powiedział, starając się utrzymać pogodny ton.

Marcela fuknęła tylko oburzona i usiadła na dmuchanym materacu.

– Pomożesz mi? – zapytała Iza, ciągnąc mnie w stronę domu.

Kiwnęłam twierdząco głową i ruszyłam za nią. Przez drzwi tarasowe wchodziło się do kuchni z ogromnym stołem na samym środku, który zajmował sporo miejsca. Na blacie kuchennym jak zwykle było mnóstwo jedzenia. Płatki śniadaniowe, owoce, resztki tostów czy masła. Bracia po sobie nie sprzątali. Na stole leżały pudełka z pizzą. Siedem pudełek.

– Dzień dobry – powiedziałam, kiedy zauważyłam wchodzącą do domu mamę Piotrka. Była pielęgniarką, a ojciec chłopaków zawodowym kierowcą, dlatego bywał w domu tylko w weekendy.

Kobieta odpowiedziała z uśmiechem i poszła po schodach na piętro. Była zmęczona, a przynajmniej tak mi się wydawało, gdy widziałam ją przed chwilą. Zrobiło mi się jej szkoda. Zawsze była taka miła i uśmiechnięta, ani razu nie słyszałam, by kazała chłopakom zostawiać po sobie porządek w kuchni.

– Posprzątam to – stwierdziłam.

Iza westchnęła i spojrzała z dezaprobatą na bałagan.

– Straszny śmietnik – odezwała się. – Pomogłabym ci, ale – zerknęła na zegarek – jedziemy na lotnisko odebrać moich rodziców.

– Dam radę. Zaniosę im tę pizzę i się tym zajmę.

– Iza?! – zawołał Marek.

– Idę! – odkrzyknęła. – Jest zły, bo musi ze mną jechać, a to ważny mecz – wyjaśniła, wywracając oczami.

Cmoknęła mnie w policzek i wyszła pospiesznie do ogrodu, zabierając pudełka z pizzą. Mogłam się więc zająć sprzątaniem. Ogarnęłam przestrzeń wzrokiem, zastanawiając się, od czego zacząć. Wpakowałam jedzenie do lodówki. Zakręciłam pootwierane napoje, ułożyłam na blacie kartony z płatkami śniadaniowymi, a niedojedzone resztki zaczęłam wrzucać do reklamówki, którą znalazłam na podłodze. Przez otwarte drzwi tarasowe było słychać rozmowy. Zdawało się, że Marcelina w dalszym ciągu usiłowała odwieść chłopaków od obejrzenia meczu. Ha. Powodzenia. Pokręciłam głową i wzięłam się do szorowania blatu. Działało to całkiem odprężająco.

– Tak bardzo nie lubisz oglądać meczów, że aż poszłaś sprzątać? – zaśmiał się Aleks. Chłopak stał oparty o framugę drzwi tarasowych.

– Nie – zaprzeczyłam. – Lubię oglądać mecze, ale tu był straszny syf.

– Pani Ela wróciła i zrobiło ci się żal, że będzie musiała to posprzątać? – zapytał domyślnie.

– Może – odpowiedziałam wymijająco. Aleks zaczął wkładać naczynia do zmywarki. – Nie musisz tego robić.

– Ty też nie.

– Gol!!! – z ogrodu rozległo się głośne ryczenie Tomka i Piotrka.

– Gdzie oni są? – odezwała się Marcelina.

– Kto? – zdziwił się Piotrek.

– No Blanka z Aleksem – uświadomiła mu. Po chwili stanęła w progu ze zdziwioną miną. – A wy co? – zapytała. – Przyszliście tu zmywać czy kibicować?

– Blanka, od dzisiaj zapraszam cię codziennie – powiedział Tomek, wchodząc do kuchni. – Zobaczyć Aleksa przy garach to jest coś – dodał, na co Aleks zdzielił go w bok.

– Sami byście czasami ruszyli tyłki – odezwał się.

– Co wy… – zaczął Piotrek i nagle się roześmiał. – Kazałaś Aleksowi – mówił między salwami śmiechu – sprzątać.

– O co wam chodzi? – zirytowałam się.

Aleks rzucił w przyjaciela mokrą gąbką i trafił w jego rozdziawione usta.

– Fuj – powiedział Piotrek, kiedy gąbka odbiła się od jego zębów.

– Powinno być wam wstyd, że Blanka z Aleksem za was sprzątają – stwierdziła pani Ela, wchodząc do kuchni.

– I jest – zreflektował się Piotrek.

– Nie widać – skomentowała.

Zamknęłam zmywarkę i opłukałam ręce.

– Została jeszcze jakaś pizza czy wszystko zjedliście? – zapytałam, chcąc zmienić temat.

– Eee… – zaczął Piotrek. Czyli zjedli. Jak można było pochłaniać takie ilości jedzenia?

– Zamówię jeszcze dwie. – Aleks wyciągnął telefon i wyszedł do ogrodu zadzwonić.

– W podziękowaniu za posprzątanie naszych brudów – zaczął Tomek, obejmując mnie ramieniem – przyniosę ci moją piłkę do siedzenia.

– Mam nadzieję, że to ta ogromna pufa, o której myślę – powiedziałam niepewnie.

– Zgadza się – odezwał się Piotrek.

– A mi nie pozwalasz jej wynosić na zewnątrz – nadąsała się Marcelina.

– Ty tu nie sprzątasz – odpowiedział Tomek i zniknął w domu, by za chwilę pojawić się z rewelacyjnym siedziskiem.

– Wow – odparłam zadowolona. Nie powiedziałabym, że na dmuchanym materacu byłoby mi źle, ale ta pufa to było coś. Usadowiłam się wygodnie i spojrzałam na obraz wyświetlany z projektora podłączonego do laptopa. – Przecież mecz dopiero się zaczyna – zauważyłam. – Dlaczego krzyczeliście „gol”?

– Ćwiczyliśmy. – Tomek się uśmiechnął.

– Zamówiłem trzy na wszelki wypadek – poinformował Aleks, wkładając telefon do kieszeni. – Wytłumaczcie mi, jak można zjeść siedem pizz, i to jeszcze przed meczem?

– Sam wciąłeś dwie, zanim poszedłeś do Blanki – przypomniał mu Piotrek.

– Dostałaś piłkę – ucieszył się Aleks, puszczając uwagę Piotrka mimo uszu. – Świetnie – dodał, siadając na niej obok mnie.

– Uważasz, że będzie nam wygodnie? – wydusiłam, kiedy otrząsnęłam się z szoku, który we mnie wywołał.

– Oczywiście – powiedział z przekonaniem, a na dowód tego bardziej wtulił się w pufę i położył moje nogi na swoich kolanach.

Przyjrzałam mu się uważniej. Miał na sobie szarą bluzę i czarne spodnie. Zorientowałam się, że prawdopodobnie był dzisiaj u fryzjera. Wcześniej nie miał za długich włosów, ale musiałam przyznać, że teraz wyglądał o wiele lepiej. Boki mocno wygolone, włosy na górze podcięte tak, by lekko się unosiły. Dzięki temu jego kości policzkowe stały się wyrazistsze. Jejku, nie mogłam oderwać od niego wzroku. Mimo chłodnego wieczoru poczułam, że robi mi się gorąco. Aleks odwrócił głowę i spojrzał na mnie. Jego stalowe oczy odbijały się w świetle projektora. Chłopak przełożył rękę na mój kark i nachylił się do mojego ucha. Poczułam jego szorstki zarost na swoim policzku.

– Bo pomyślę, że na mnie lecisz, jak będziesz się tak dalej gapić – powiedział, zniżając głos, a ja wiedziałam, że się uśmiechał.

Czy mogłam się zakochać w Aleksie? Nie, oczywiście, że nie. To byłoby niedorzeczne. Z jednej strony byliśmy blisko, z drugiej dzielił nas mur, a nawet dwa, bo każde z nas miało swój. Czasem wydawało mi się, że potrzebowaliśmy siebie nawzajem, ale szybko porzucałam te myśli i wychodziłam z założenia, że to niemożliwe.

– Chciałbyś – prychnęłam.

Rzuciliśmy sobie ironiczne uśmieszki i w końcu zajęliśmy się oglądaniem meczu, który zapowiadał się obiecująco.

***

– O co chodzi z tobą i Aleksem? – zapytała Aga, dogoniwszy mnie na szkolnym korytarzu. Poniedziałek rano, a ona wyskoczyła z czymś takim. Świetnie.

– To znaczy?

– Marcela mówiła, że jesteście blisko – zaczęła i złapała mnie pod rękę. – W sobotę u Piotrka jawnie ze sobą flirtowaliście – dodała konspiracyjnym tonem.

– Aga, przecież to Aleks – powiedziałam, bagatelizując jej przejęcie, chociaż czułam, jak w środku wszystko mi się wywraca.

– No właśnie – stwierdziła, zatrzymując się przede mną i łapiąc mnie za ramiona. – Przecież on wygląda niesamowicie! – pisnęła podekscytowana.

– Za to charakter ma paskudny – skomentowałam.

– Czyli nie będziesz miała nic przeciwko, jeśli się z nim umówię? – spytała.

– Nie, nie będę – odparłam obojętnie. Nie z nią jedną Aleks się spotykał, więc co mnie to niby miało obchodzić?

– Świetnie, bo dzisiaj wieczorem idziemy do kina i nie wiedziałam, jak ci o tym powiedzieć – wyznała, mierząc mnie podejrzliwym spojrzeniem.

Otworzyłam usta, by wykrzyczeć, że to niemożliwe, ale w ostatniej chwili się powstrzymałam. Aleks umówił się dzisiaj ze mną, więc mówiąc to, zdradziłabym coś, czego nie potrafiłam wytłumaczyć. Gdyby miał inne plany, nie spotykalibyśmy się, powiedziałby mi o tym. Chyba że to wypadło nagle i jednak mnie wystawi…. Nie, Aleks nie tłumaczył mi się z tego, co robił, ale był słowny.

– Czyli jednak coś między wami jest? – dodała dziewczyna. Zdaje się, że milczałam za długo.

– Nie – odpowiedziałam z pewnością w głosie. – Aleks nie jest typem faceta, który potrzebowałby kogoś takiego jak ja.

– A ty?

– Co ja?

– Nie chciałabyś z nim być? – brnęła dalej.

– Aga. – Uśmiechnęłam się z politowaniem. – Daję ci wolną rękę, a teraz chodź. Już po dzwonku, a chcę usłyszeć, jaką ocenę z biologii dała mi ta pijawka na koniec roku – dodałam, zmęczona tą absurdalną rozmową. Flirtowałam z Aleksem! Co im przyszło do głowy?! Jakbym w ogóle wiedziała, jak to się robi. Poza tym jestem ostatnią osobą, z którą on chciałby flirtować.

Weszłyśmy do pracowni biologicznej i każda zajęła swoje miejsce. Zaszyłam się pod oknem na końcu klasy, a Aga usiadła obok Marceli i szybko zaczęła na ucho zdawać jej relację, prawdopodobnie z przeprowadzonego ze mną wywiadu. Westchnęłam cicho i próbowałam skupić się na tym, co mówiła nauczycielka. Tak naprawdę byliśmy już na wylocie. Wystawiano nam oceny. Nie było tak źle. Pijawka zaproponowała mi czwórkę i chociaż miałam cień nadziei na piątkę, to nie zamierzałam dyskutować. Myślami byłam daleko od tego, co działo się na lekcji. Analizowałam rozmowę z Agnieszką i zastanawiałam się, czy mówiła prawdę, czy tylko próbowała mnie podpuścić. Tak czy inaczej, zaczęłam myśleć, że Aleks się dzisiaj nie zjawi. I… było mi przykro? Nie! Potrząsnęłam głową. Dałam się wciągnąć w grę Agnieszki i Marceliny, a nie chciałam dalej w to brnąć. To, co było pomiędzy mną i Aleksem, dotyczyło tylko nas. Nikt nie miał do tego dostępu. I niech tak zostanie. Siedziałam wpatrzona w boisko za oknem. W zasadzie nic się tam nie działo. Dzień był gorący, więc lekcja WF-u zamiast na kortach prawdopodobnie odbywała się w sali gimnastycznej. W kieszeni zawibrował mój telefon. Dyskretnie go wyciągnęłam i pod ławką odczytałam esemesa: „od Aleks: Pasuje Ci 20.00?”.

Czyli jednak umówił się z Agnieszką… Bez sensu. To do czego byłam mu w ogóle dzisiaj potrzebna? Już odpisywałam, że niech mnie zostawi w spokoju i robi sobie, co chce, ale nagle uświadomiłam sobie, że zachowuję się, jakbym była o niego zazdrosna. A przecież tak nie było. Nie było, prawda? Skasowałam treść wiadomości i wysłałam krótkie „do Aleks: Okej”.

– Blanka. Schowaj to – usłyszałam surowy głos nauczycielki.

Podniosłam głowę i wsunęłam komórkę z powrotem do kieszeni. Marcela i Agnieszka taksowały mnie wzrokiem. Posłałam nauczycielce skruszone spojrzenie, a do dziewczyn tylko się uśmiechnęłam, wzruszając ramionami. One niby akceptowały to, jaka byłam, ale miałam wrażenie, że chciałyby, żebym czasami była bardziej otwarta. Jak prawdziwa przyjaciółka. Niestety. Nic z tego. Nie potrafiłam taka być. Po jakichś trzydziestu minutach ku mojemu zadowoleniu zadzwonił dzwonek. Pośpiesznie wrzuciłam książki do plecaka i ruszyłam do drzwi, dziękując w duchu, że mogłam wydostać się z klasy. Kolejne lekcje miały odbyć się beze mnie. Ojciec zwolnił mnie z dwojga ostatnich zajęć i byłam przekonana, że już na mnie czekał.

– Blanka? – Marcelina złapała mnie za ramię.

– Tak?

– Sala do angielskiego jest tam – powiedziała, kręcąc głową. – Jesteś jakaś rozkojarzona – dodała z uśmiechem.

– Wiem, ale ja już skończyłam – odpowiedziałam szybko. – Do jutra.

Wyminęłam ją i udałam się do wyjścia. Ojciec, tak jak się spodziewałam, czekał już na parkingu przed szkołą. Szybko wskoczyłam do samochodu i zapięłam pasy bezpieczeństwa.

– Pali się? – zaśmiał się ojciec.

Uśmiechnęłam się krzywo, nic nie odpowiadając. Tata odpalił silnik i włączył kierunkowskaz, sygnalizując włączenie się do ruchu. Wjechaliśmy w miasto. Znałam tę drogę na pamięć. Zawsze jadąc tędy, miałam mieszane uczucia. Z jednej strony chciałam być już na miejscu, a z drugiej – mieć to przeżycie jak najszybciej za sobą.

– Kupimy dla nich kwiaty? – zapytałam, przerywając panującą ciszę.

– Pewnie – odparł swobodnie ojciec. – Jak w szkole?

– Wystawiają nam oceny. Ostatnie tygodnie i do widzenia – podsumowałam. – A, jednak dała mi cztery z biologii. I uprzedzam twoje pytanie, nie, nie starałam się o wyższą ocenę.

– Boisz się? – spytał, nie komentując mojego stopnia z przedmiotu. Wiedziałam, że ma na myśli nową szkołę.

– Każdego dnia – przyznałam. – Spokojna reakcja na zmiany nie należy do moich mocnych stron, ale dam radę.

– Wiem o tym. Wybierzesz coś? – zaproponował, parkując samochód przed kwiaciarnią na obrzeżach miasta.

Skinęłam twierdząco głową i wyciągnęłam rękę po pieniądze. Tata otworzył portfel i wręczył mi kartę kredytową. Wybór kwiatów był prosty. Jedna z nich kochała róże, koniecznie żółte, a drugiej – nie wiem dlaczego – kupiłam piwonie. Wróciłam do auta i ruszyliśmy. To nigdy nie było łatwe, ale po takim czasie bolało coraz mniej. Tak mi się wydawało. Zatrzymaliśmy się na parkingu i w milczeniu przeszliśmy pomiędzy nagrobkami.

– Myślisz, że byłabym dobrą siostrą? – zapytałam, kiedy stanęliśmy przy właściwym pomniku.

– Myślę, że rewelacyjną – odpowiedział ojciec i objął mnie ramieniem.

Wbiłam wzrok w marmurową płytę i wyryte na niej litery. O siostrze przypominałam sobie, kiedy byliśmy na cmentarzu. Nie miałam możliwości jej poznać. Żadne z nas nie miało. Helenka… Pamiętałam żal i złość. Zazdrość o to, że zabrała mi mamę. Byłam wściekła, że to wszystko stało się przez nią, ale przecież to nie była prawda. Minęło sporo czasu, zanim uporałam się z tą myślą. Sądziłam, że gdyby jej nie było, gdyby mama nie była w ciąży, nic by się nie wydarzyło. A przynajmniej nic złego. Rodzice byli szczęśliwi, oczekiwali tego dnia. I… ja też. Byłam taka zadowolona, że w końcu będę miała rodzeństwo. Miała być moim dobrym duchem. Najlepszą przyjaciółką. Dzień jej narodzin miał być jednym z najszczęśliwszych w życiu naszej rodziny. I… wszystko uległo zmianie. Znienawidziłam ten dzień. Dzisiaj wiedziałam, że nie powinnam, ale jak ma się czuć dziecko, które straciło matkę? Bawiło się z nią i śmiało, by za chwilę za nią tęsknić i płakać. Gdy byliśmy na cmentarzu, czułam, jakby ktoś przygniatał mnie do ziemi. Za każdym razem odczuwałam ten sam ból co w szpitalu. Pochłaniał mnie mimo upływu czasu.

***

Na welurową sukienkę do kostek w kolorze brudnego różu, którą nosiłam w domu, narzuciłam szeroką, czarną bluzę z kapturem i wybiegłam z domu w swoich znoszonych trampkach. Myślałam, że Aleks jednak nie przyjdzie, a ja spędzę ten wieczór tylko z Chinuą. Przecież nie byliśmy sobie nic winni. Jego randka mogła się przedłużyć, a on nie miał obowiązku dostosowywać się do mnie. Właściwie to, co było między nami, już dawno powinno się zakończyć. Dzisiaj uświadomiłam sobie, że zbyt się do niego przywiązałam. A to bardzo niedobrze.

– Jednak jesteś – mruknęłam cichutko, gdy zobaczyłam chłopaka opartego o ogrodzenie.

Aleks uniósł brwi w geście zaskoczenia moją defensywną postawą. Czyli usłyszał… Minęłam go i ruszyłam w kierunku, w którym zawsze się udawaliśmy. Taka nasza stała trasa. Naprawdę chciałam sobie odpuścić i nie dać po sobie poznać, że mam do niego pretensje. Ale w środku wszystko we mnie buzowało. Dlaczego byłam zła? Przecież spotykał się z innymi dziewczynami. I to często. Wiedziałam o tym doskonale. Więc o co chodziło? Co mnie tak bardzo bolało? Nie wystawił mnie. Przyszedł mimo tego, że był wcześniej z Agą, chociaż wcale jej nie lubił. A to hipokryzja z jego strony. Ale przecież to nie to mnie tak zdenerwowało. Aleks nie traktował poważnie żadnej dziewczyny. Chyba że coś przeoczyłam. Najbardziej byłam zła na siebie. Na to, że po cichu liczyłam, że przyjdzie. Byłam zła, bo poczułam ulgę, kiedy zobaczyłam go opartego o płot. Byłam zła, bo przyzwyczaiłam się do niego. A ja do nikogo się nie przyzwyczajałam… aż do tej pory.

– Blanka. – Aleks zatrzymał mnie, łapiąc za biodra. Poczułam miły prąd, który przeszył moje ciało. „Uspokój się” – zganiłam się w myślach.

– Co? – warknęłam, jeszcze bardziej niezadowolona. Świetnie, teraz byłam dla niego niemiła. Przecież to nie jego wina. Kumplowaliśmy się. To normalne, że w końcu zaczął się przy mnie zachowywać swobodnie.

– Nie biegałem dzisiaj… – zaczął.

– Ale ja nie chcę – przerwałam mu. Przecież wiedział, jak źle się czułam po bieganiu. Miał już tego próbkę.

– Wiem, dlatego mam dla ciebie to – powiedział, obracając mnie w stronę płotu, o który był oparty rower.

– Serio? – nie dowierzałam.

– Serio – odpowiedział, a jego głos zawibrował w moim ciele. Nieświadomie oparłam się o niego, kiedy tak spontanicznie złapał mnie za biodra. Nie zamierzałam tego ukrywać. Lubiłam, kiedy był blisko. Odetchnęłam głęboko, relaksując się pod wpływem jego dotyku. – Spróbujemy? – zapytał, nie poruszając się ani o milimetr. Zaczęłam odczuwać przyjemne mrowienie. – Będę pilnował Chinuy – dodał, uprzedzając moje pytanie.

Musiałam się wziąć w garść. Położyłam dłonie na rękach Aleksa i odsunęłam się od niego. „Nie przyzwyczajaj się, Blanka” – ganiłam się w myślach.

– To twój rower? – spytałam, przyglądając się mu uważnie. Hm… raczej było to mało prawdopodobne, ale musiałam jak najszybciej zacząć coś mówić tylko po to, by zapomnieć o dotyku Aleksa. Rower musiał należeć… na moje oko do jakiejś kobiety. Była to holenderka w brązowym kolorze z jasnymi oponami. Miejski rower na spokojne i komfortowe codzienne przejażdżki. Zastanawiałam się tylko, czy nie byłam do niego zbyt niska i jak uda mi się na nim jechać w tej długiej sukience.

– Nie, coś ty – parsknął Aleks. – To rower mojej mamy. Nie martw się, jesteście podobnego wzrostu, więc nic ci nie będzie.

– Tym bardziej muszę uważać.

– To znaczy?

– Muszę uważać, żeby go nie uszkodzić. – Uśmiechnęłam się półgębkiem.

Chłopak wzruszył ramionami.

– Może być dzisiaj dłuższa trasa? – zapytał.

– Prowadź. – Kiwnęłam głową z przyzwoleniem i wsiadłam na rower.

Cała ta sytuacja wydawała mi się dziwnie właściwa. Po raz pierwszy w życiu poczułam, że to było moje miejsce. Przy Aleksie. Nie powinno tak być, wiedziałam o tym, ale… przecież tego nie planowałam. Nie czułam się osaczona, jak to zwykle bywało w towarzystwie ludzi, a tym bardziej chłopców. Ten facet zachowywał dystans i swobodę, a to mi odpowiadało. Nie było w nim fałszu, bo zawsze mówił to, co myślał. Nawet jeśli było to coś nieprzyjemnego. Och. Moja wyobraźnia zabrnęła zdecydowanie za daleko. Teraz to do mnie dotarło. Problem polegał na tym, że zdawałam sobie sprawę, że Aleks nie spojrzy na mnie jak na dziewczynę, z którą mógłby być. Przecież był ode mnie trzy lata starszy. Poza tym przyjdzie taki dzień, że odejdzie. Każdy odchodzi i pozostawia po sobie ślady, których nie da się pozbyć.

Aleks ruszył w stronę przeciwną do tej, gdzie zawsze spacerowaliśmy. Biegł drogą, którą codziennie chodziłam na przystanek znajdujący się jakiś kilometr od mojego domu. Za nim znajdowało się skrzyżowanie. Można na nim wybrać, czy jechać prosto asfaltem, czy skręcić w prawo. Pierwsza ze ścieżek biegła przez las i ciągnęła się jakieś trzy kilometry. Przed samym lasem stały trzy domy i kończyła się wioska. Druga z dróg prowadziła do dalszej części miejscowości. Był tam tylko jeden lokalny, należący do pani Kownackiej sklepik, a w nim najlepsze ciasteczka w kształcie miniaturowych grzybów. Trzonek był zrobiony z kruchego ciasteczka, a kapelusz z białej albo ciemnej czekolady. Taka miniprzyjemność.

Kątem oka spojrzałam na Aleksa, który biegł spokojnym tempem, a obok niego truchtała Chinua. Co jakiś czas czułam na sobie wzrok chłopaka. Pomyślałam, że sprawdza, czy przypadkiem jazda rowerem, tak jak bieganie, nie doprowadzała mnie do palpitacji. Na szczęście wiedziałam, że może być spokojny. Nie czułam zmęczenia, wręcz przeciwnie, było mi bardzo przyjemnie. Musiałam tylko podciągnąć powyżej kolan swoją wąską sukienkę, by nie krępowała mi ruchów. Lekki wietrzyk delikatnie chłostał moją twarz i rozwiewał włosy. Równoważył gorąco wywołane jazdą rowerem i… patrzeniem na Aleksa. Biała koszulka, którą miał na sobie, dawała mi ciekawy widok na jego mocno zarysowane plecy. Rękawy opinały jego bicepsy, a krótkie spodenki pozwalały na przyglądanie się umięśnionym łydkom. Przywołałam w pamięci obraz Piotrka i mimowolnie porównałam go z Aleksem. I nie ukrywajmy – jeśli chodziło o postawę, Aleks był już facetem, podczas gdy Piotrek dalej chłopcem.

Minęliśmy zabudowania, powoli docierając do drogi prowadzącej przez las. Nagle Chinua wyrwała do przodu i zniknęła w gęstwinie krzaków. Z westchnieniem zatrzymałam się i zeskoczyłam z roweru.

– Chinua! – krzyknął Aleks. – Chinua, chodź tu! – powtórzył. W jego głosie wyczułam zdenerwowanie. – Nie mów, że teraz będziemy jej szukać – zirytował się. – Dlaczego ona się nie słucha?

– Pobiegła za jakąś zwierzyną – odpowiedziałam.

– No i?

– No i co? – nie zrozumiałam.

– Szukamy jej?

– Nie. To tchórz – odparłam. – Pobiegnie kawałek i zaraz wróci – wyjaśniłam.

Gdyby nie fakt, że już wcześniej tak się wyrywała w pole albo w las za jakąś sarną, pewnie wpadłabym w panikę. Ale to nie był pierwszy raz i zawsze kończyło się tak samo. Kiedy zorientowała się, że nie ma mnie w pobliżu, zawracała. Chinua była dla mnie bardzo ważna. Potrzebowałam jej. Wiedziałam, że to tylko zwierzę, ale uwierzcie mi, potrafiła być pocieszna i dzięki niej miałam stałe zajęcie. Mogłam się kimś opiekować.

– Jesteś pewna? – dopytywał Aleks.

– Tak. Nie denerwuj się. Nie będziesz za nią ganiał po lesie – uspokoiłam go i jak na zawołanie w zaroślach dał się słyszeć szelest. Naszym oczom ukazała się biegnąca biała łuna. Chinua pędem do nas wracała. – I co, znalazłaś sarenkę? – zapytałam, kiedy podbiegła do mnie zasapana, z jęzorem na wierzchu. Zadowolona merdała ogonem, emanując pełnią szczęścia. – Chodź, wracamy, bo Aleks się na ciebie zdenerwował – dodałam żartobliwie.

– Wolałbym, żeby się po prostu słuchała. Już myślałem, że zaczniesz skakać i panikować, że zgubiłem twojego psa – zaczął. – Albo że mam ją natychmiast znaleźć czy coś w tym stylu – dokończył.

– Niby dlaczego? – zdziwiłam się. – To mój pies. Moja odpowiedzialność.

Aleks popatrzył na mnie przenikliwie, ale nic nie powiedział. Oboje jak na komendę ruszyliśmy w drogę powrotną. Chłopak biegł teraz zdecydowanie szybciej, więc starałam się za nim nadążyć. Z nas wszystkich najbardziej zmęczona była Chinua. Do tej pory nikt jej nie zafundował takiego maratonu, dlatego na ostatniej prostej truchtała obok mnie, pozostawiając Aleksa. On zwolnił i po jego przyśpieszonym oddechu wiedziałam, że ma dosyć.

– Co z tobą dzisiaj? – zapytał, łapiąc powietrze.

Zeskoczyłam z roweru i swobodnie oparłam go o płot. Wzruszyłam ramionami, udając, że nie rozumiałam, o co mu chodzi. Chłopak patrzył jednak na mnie wyczekująco.

– Miałam zły dzień. A przynajmniej nie najlepszy – wytłumaczyłam. Była to część prawdy. Dzisiejsza wizyta na cmentarzu przygnębiła mnie, ale nie spowodowała, że byłam zła jak osa.

– Jeśli nie chciałaś mnie widzieć, trzeba było napisać – powiedział bez cienia żalu. Aleks jak nikt inny rozumiał potrzebę prywatności. A moje dzisiejsze zachowanie wobec niego było zupełnie nie na miejscu. Nie potrafiłam mu wytłumaczyć, dlaczego zamiast normalnie z nim rozmawiać, tylko warczę.

– Chciałam – przyznałam cicho zakłopotana. – I dzięki, że znalazłeś czas – dodałam już pewniej i odwróciłam się, chcąc ruszyć do domu, ale zatrzymałam się w pół kroku. – I… lubię z tobą wychodzić – dokończyłam. To była prawda. To nie było wyznanie miłosne, tylko fakt. Po prostu odprężały mnie te spacery.

– Blanka? – Spojrzałam na niego pytająco. Kąciki ust Aleksa drgnęły w uśmiechu. – Mogę sprawić, że poczujesz się dzisiaj lepiej.

– Czyli jednak na mnie lecisz. – Parsknęłam śmiechem.

– Oczywiście, dziewczynko – odpowiedział i złapał mnie za nadgarstek, błyskawicznie przyciągając do siebie. Był cały spocony, ale, o dziwo, nie przeszkadzało mi to. Wtulił twarz w moje włosy. Zesztywniałam pod wpływem jego dotyku. Aleks się uśmiechnął i mocno potarł brodą o moją szyję.

– Au! – wyrwało mi się, kiedy jego kilkudniowy zarost drapał wgłębienie w mojej szyi. – Wredna istota z ciebie – dodałam, próbując odsunąć się od niego. Chłopak, trzymając mnie w żelaznym uścisku, uparcie szukał miejsc, gdzie mam łaskotki. – Aleks! – wydusiłam między salwami śmiechu.

– Miałem rację – odezwał się, odsuwając mnie od siebie na długość ramion. – Prawda? – zapytał.

– Akurat – rzuciłam. Chłopak uniósł brew i znów przyciągnął mnie bliżej z chytrym uśmieszkiem na twarzy. – Dobra! Wygrałeś! – wyrzuciłam z siebie, aby uniknąć powtórki.

– Wiedziałem – stwierdził zadowolony. – To do jutra, dziewczynko – dodał, wsiadając na rower, na którym nawiasem mówiąc, wyglądał zabawnie.

Co mogłam powiedzieć? Poprawił mi humor tym prostym gestem. Ech… Nie mogłam się do niego przyzwyczajać. Nie mogłam!

***

Tomek wysłał mi dzisiaj wiadomość „SOS”. Dokładnie SOS z niezliczoną liczbą wykrzykników. Mieliśmy właśnie projekt grupowy z polskiego. W trakcie omawiania lektur nasza polonistka lubiła dzielić klasę na grupy, byśmy mogli opracowywać charakterystykę bohaterów i tego typu rzeczy. Co prawda lektury obowiązkowe już dawno skończyliśmy, ale w czerwcu zawsze mogliśmy wybrać dowolny, dodatkowy tytuł, który później prezentowaliśmy. Dzisiaj był jeden z tych dni i właśnie wtedy moja komórka zaczęła wibrować w plecaku jak oszalała, zwracając tym samym uwagę wszystkich uczniów. Nie wspominając o nauczycielce, która zmierzyła mnie z góry na dół, wyrażając niemą dezaprobatę. Na wyświetlaczu pojawiły się esemesy od Tomka błagającego, bym po szkole poszła z nim i Marcelą na mecz piłki nożnej, w którym miał zagrać Piotrek. Po zbombardowaniu mnie argumentami za tym, bym się zgodziła, musiałam ustąpić.

I tak oto siedziałam teraz na trybunach, wyjadałam z paczki obiecane mi krakersy i udawałam, że moja obecność tutaj nikogo nie dziwi, bo przecież często tu bywałam, prawda? Ach, to był sarkazm. Marcelina niby ucieszyła się, że z nią idę, ale miałam wrażenie, że ta jej uprzejmość była trochę naciągana. A może wcale nie, tylko fakt, że musiałam oglądać obiekt swoich westchnień na boisku i siedzieć obok jego dziewczyny, totalnie popsuł mi humor i jeszcze bardziej namieszał w głowie? Daj spokój, jesteś ze znajomymi. Baw się i wyłącz te uporczywe myśli. Co nie było proste, kiedy przez dziewięćdziesiąt minut meczu starałam się nie wgapiać w hipnotyzujący uśmiech Piotrka.

– Jeszcze jedna i Alan ustrzeli hat tricka – odezwał się Tomek podczas końcówki pierwszej połowy.

– Co? – zapytała Marcelina.

– Trzy gole w jednym meczu – powiedziałam automatycznie. Koleżanka popatrzyła na mnie jak na kosmitkę. – Wiesz, ten sam zawodnik zdobywa w jednym meczu trzy bramki. To jest hat trick.

– Okej. Nieważne – skomentowała.

Mój wzrok padł na twarz Tomka rozciągniętą w leniwym uśmieszku. Zmrużyłam oczy, próbując go rozszyfrować.

– A spalony? – spytał.

Przewróciłam oczami. Typowe pytanie. Banał.

– Serio chcesz mnie sprawdzać?

– Oczywiście. – Wyszczerzył się.

– Nie będę tego tłumaczyć.

– Bo nie wiesz? – włączyła się Marcelina.

– Możemy tak uznać – powiedziałam, nie mając ochoty reagować na zaczepki. Znałam się na piłce o tyle o ile, a nawet mniej.

Tomek mrugnął do mnie, a ja jak mała dziewczynka pokazałam mu język, na co wybuchnął śmiechem.

– Młody, jak było na kursie gotowania? – wypaliła nagle Marcelina.

Twarz chłopaka stężała. Wstydził się? Obrzucił ją chłodnym spojrzeniem, zanim wysyczał:

– Po pierwsze, miałaś tak do mnie nie mówić. A po drugie, skąd wiesz? Nieważne, nie kończ. Czy Piotrek paple ci nawet to, kiedy idzie do…

Szturchnęłam Tomka w żebra, uniemożliwiając mu dokończenie zdania. Chrząknął zdenerwowany, a Marcelina przesłała mu buziaka. Nie odezwałam się ani słowem. Zapadło między nami milczenie, ale nie to swobodne, które panowało do tej pory. Dało się wyczuć nerwowość i jawną wrogość. Westchnęłam w duchu, starając się nie przejmować tą sytuacją. „To nie mój kłopot” – powtarzałam sobie w głowie. A mimo to się w niego wpakowałam. Coś nie grało pomiędzy Tomkiem i Marceliną, bo inaczej nie poprosiłby mnie o przyjście tu dzisiaj. Do tej pory nie sądziłam, że jest aż tak źle.

Po zakończeniu pierwszej połowy Piotrek miał chwilę, żeby podejść do nas, ale głównie był zajęty dziękowaniem Marcelinie za jej obecność. Tak. Dobrze się domyślacie. Obściskiwali się. I wyszłam. Uciekłam po coś do picia. Choć sama nie wiedziałam, czy to dlatego, że robili to obok mnie, czy dlatego, że podobał mi się Piotrek. Jeśli miałabym być wobec siebie absolutnie szczera, to na moje oko nie zabolało mnie to tak bardzo, jak powinno. Ale co ja tam wiedziałam?

Druga połowa meczu była zdecydowanie bardziej emocjonująca. Chłopaki grali pressingiem. I dobrze na tym wychodzili. Po tej krótkiej przerwie jakby nie wiadomo skąd nabrali mocy. W pierwszej połowie byli raczej nastawieni na obronę, a teraz całkowicie odpuścili sobie grę w defensywie. Szybkie podania i ciągły atak. Podziwiałam ich kondycję. W ostatnich minutach Alan został sfaulowany przez zawodnika z przeciwnej drużyny, i to w polu karnym. Sędzia podyktował jedenastkę. I miał to być decydujący gol, bo do tej pory był remis. Teraz wszystko zależało od bramkarza i Piotrka, który ustawił się, by strzelić karnego. Uwierzcie mi, wstrzymałam oddech i trzymałam mocno kciuki. Gwizdek. Piotrek. Piłka. Bramkarz.

– Taaaak! – krzyknęliśmy we trójkę, podrywając się z krzeseł, kiedy bramkarz rzucił się w drugą stronę, a piłka idealnie trafiła do bramki. Koniec meczu.

Kątem oka spojrzałam na Marcelę. Była dumna ze swojego chłopaka. Zeszliśmy z trybun, a ona od razu pobiegła w kierunku szatni. Jednak dobrze, że to ona była jego dziewczyną. Ja nie byłam tak spontaniczna. Pewnie czekałabym, aż przyjdzie, i nieśmiało mu pogratulowała. Skarciłam się w duchu i przeniosłam wzrok na Tomka.

– Czekamy na nich? – zapytałam.

– Nie. Niech sobie radzą. – Spojrzał na zegarek. – Obawiam się, że twój autobus już odjechał, ale możemy pojechać do mnie, a później odprowadzę cię do domu.

– Pieszo?

– Pewnie. Będzie fajnie. – zadecydował, objął mnie ramieniem i poprowadził w stronę przystanku autobusowego.

W sumie czemu nie? Mogliśmy się przejść.

W kuchni było niepokojąco czysto. Od razu to zauważyłam, kiedy przekroczyliśmy próg domu. Najwyraźniej albo mama braci dzisiaj miała czas, by posprzątać, albo zaczęli robić mniejszy bałagan. Tomek pognał do swojego pokoju się przebrać, więc wyciągnęłam z szafki szklankę i nalałam do niej soku pomarańczowego, który stał na blacie. Czułam się tu swobodnie i nadzwyczaj spokojnie. Uśmiechnęłam się pod nosem, usiadłam na blacie i wymachiwałam nogami. Tak… To było moje ulubione miejsce, kiedy z chłopakami i dziewczynami po maratonie filmowym przygotowywaliśmy kolację i rozmawialiśmy. Ten dom i panująca w nim atmosfera zawsze dawały mi poczucie bezpieczeństwa. Dzięki braciom nie czułam się wyalienowana. Wręcz przeciwnie. W końcu gdzieś pasowałam.

– Co za idiotka! – usłyszałam zdenerwowany, choć to mało powiedziane, głos Aleksa i głośne trzaśnięcie drzwiami. On też czuł się tu jak we własnym domu.

– Też się cieszę, że cię widzę – odpowiedziałam sceptycznie, upijając łyk soku. – Może czułości zostawimy sobie na później.

Chłopak popatrzył na mnie zdezorientowany, ale za chwilę kąciki jego ust drgnęły w uśmiechu.

– Dobre – skomentował, na chwilę się rozpogadzając. Nie trwało to jednak długo. Znów zrobił zbulwersowaną minę i zaklął pod nosem.

Uniosłam brew i uśmiechnęłam się ironicznie.

– Jestem nieletnia – powiedziałam. W pewien sposób drażnienie go bardzo mnie w tej chwili bawiło. Aleksa chyba też, bo znów posłał mi uśmieszek.

– Co ty tu właściwie robisz? – spytał już mniej obcesowo i oparł się biodrem o blat kuchenny, na którym właśnie siedziałam. – To nie twój dom.

– Mogłabym zapytać o to samo – oburzyłam się.

Aleks już otwierał usta, by coś powiedzieć, ale do kuchni wszedł Tomek.

– I co, randka się udała? – odezwał się do Aleksa i wyszczerzył zęby zadowolony, że może się z nim podrażnić. Aleks znów zaklął pod nosem, ale niedostatecznie cicho.

– To nie była randka – warknął. – Ona po prostu nie potrafi się ode mnie odczepić – dodał jeszcze bardziej zirytowany.

Już chciałam dopytać kto, bo przecież zżerała mnie ciekawość, ale przygryzłam wargę, zdobywając się na resztki samokontroli.

– To gdzie ty właściwie byłeś, że jesteś taki rozemocjonowany? – dopytywał Tomek.

– Rozemocjonowany? – powtórzyłam niedowierzająco, a na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Po prostu nie mogłam się powstrzymać. To słowo tak zabawnie brzmiało w jego ustach, że nawet Aleks przez moment był zszokowany.

– Aha – przytaknął Tomek z głupkowatym uśmieszkiem. – Poszerzam zakres mojego słownictwa – dodał, na co wybuchłam śmiechem.

– Byłem u Michała, odbierałem dzisiaj dzieciaki ze szkoły, bo on i Paula… zresztą nieważne. – Machnął ręką. – Kiedy wychodziłem z bloku, spotkałem Agę – powiedział, a jego głos stał się lodowaty. – Już ostatnio mi się wydawało, że to nie przypadek, że tak koczuje na osiedlu…

– A ona tam przypadkiem nie mieszka? – spytał niewinnym tonem Tomek. Aleks zmierzył go wzrokiem, na co ten się roześmiał.

– Teraz już wiem – wycedził.

Patrzyłam to na jednego, to na drugiego, starając się poukładać to wszystko w logiczną całość. Właściwie już po słowach „Aga” i „blok” domyślałam się, o kogo chodzi, ale byłam ciekawa, co było dalej i dlaczego Aleks jest tak wściekły.

– Nieważne – westchnął i wrócił do wyjaśniania powodów swojej złości. – Chodzi o to, że znowu prosiła mnie, żebym się z nią umówił. Za pierwszym razem starałem się być miły.

Nie mogłam się powstrzymać i parsknęłam śmiechem. Słowa „Aleks” i „miły” w jednym zdaniu spowodowały, że już nie udawałam, że nie słucham chłopaków. Odstawiłam pustą szklankę na blat i przestałam się śmiać. Aleks popatrzył na mnie, wciągnął głośno powietrze przez nos i mówił dalej:

– Ale chyba mnie wtedy nie zrozumiała. – Nagle coś zaświtało mi w głowie. Czyli tak naprawdę Aleks nigdy nie był z Agą na randce. Och. Głupia. I dlaczego sprawiło mi to taką ulgę? – Dzisiaj powiedziałem jej wprost, że nie umawiam się z gówniarami, a ona do mnie: „To czemu latasz za B…” – zawahał się i spojrzał na mnie. Jego policzki drgnęły nerwowo, a ja patrzyłam na niego oszołomiona. – Blanką – dokończył łagodnie.

Miałam wrażenie, że moje źrenice jeszcze bardziej się rozszerzyły. Zahipnotyzowana wgapiałam się w Aleksa. Zapadła cisza, którą przerwał śmiech Tomka. Wtedy Aleks oprzytomniał.

– Czy ja się za tobą uganiam? – zapytał, ale ostry ton jego głosu nagle wyparował.

Nerwowo przygryzłam wargę. Nikt nie wiedział, że się wieczorem widujemy. Patrzyłam na Aleksa i wiedziałam, że on nie puścił pary z ust przed braćmi, a teraz nerwowo sprawdzał, czy ja zrobiłam to za niego albo, co gorsza, pochwaliłam się którejś z dziewczyn. Powinien mnie znać. Powinien wiedzieć, że nie odzywałam się niepotrzebnie, a błahostki traktowałam jak sekrety. Mieliśmy niepisaną umowę, że nikomu o tym nie mówimy, by uniknąć nieporozumień co do nas dwojga. Mimo to zwątpił. Niezauważalnie zaprzeczyłam ruchem głowy. Aleks zrozumiał ten gest. Z jego twarzy automatycznie zniknęło napięcie.

– A nie latasz za mną? – odezwałam się w końcu przesłodzonym głosem dla rozładowania atmosfery. Obaj parsknęli śmiechem. – Możemy iść? – zwróciłam się do Tomka, na co ten twierdząco skinął głową.

– A gdzie idziecie? – zainteresował się Aleks.

– Odprowadzę Blankę do domu – wyjaśnił Tomek.

– To dziesięć kilometrów – powiedział zdziwiony Aleks. Tomek uśmiechnął się szeroko. – Dlaczego nie wróciłaś wcześniej autobusem?

– Potrzebowałem jej – odezwał się Tomek, zanim zdążyłam otworzyć usta. – Piotrek poprosił mnie, żebym zabrał dzisiaj Marcelinę na jego mecz. Więc poszedłem po nią po lekcjach, ale… nie lubię być z nią sam. Piotrek mi nie uwierzy, ale kiedy jestem z nią, mam wrażenie, że ona ze mną flirtuje – powiedział ze złością.

– A która z tobą nie flirtuje? – mruknął Aleks.

Nieśmiało uniosłam dłoń, zgłaszając się na ochotnika.

– I za to cię kocham – zaśmiał się Tomek i mrugnął do mnie.

Aleks pacnął go po głowie.

– Właśnie o tym mówię – mruknął.

– Wiesz, o co mi chodzi – oponował Tomek. – To wygląda tak, jakby jeden Borkowski jej nie wystarczał.

– Ty masz najbardziej przerośnięte ego ze wszystkich Borkowskich – podsumował go Aleks, ani trochę nie biorąc jego słów na poważnie. A przecież znał już trochę Marcelinę. Skoro on w to nie wierzył, to nie ma co się dziwić, że Tomek nie powiedział nic Piotrkowi. – A gdzie Marek?

– Iza ma ciężki dzień – wyjaśnił Tomek i wymienił z Aleksem porozumiewawcze spojrzenia.

Aleks skinął głową, ale miałam wrażenie, że na jego twarzy pojawił się cień bólu.

– To ja cię odwiozę – rzucił szybko, przerywając ciszę i jedną ręką zgarnął mnie z blatu, na którym siedziałam.

– Serio? – zdziwiłam się.

– Serio. – Uśmiechnął się krzywo, a jego dłoń dalej obejmowała mnie w talii. Poczułam, że moja skóra robi się gorąca. Reagowałam na jego dotyk zbyt emocjonalnie. – Nie mogę pozwolić, by najmłodszy Borkowski poczuł się zagrożony – zadrwił. – Jeszcze ty zaczniesz z nim flirtować – dodał niby szeptem, uważnie zerkając na Tomka.

– Bardzo zabawne – mruknął Tomek i mrugnął do mnie, wyszczerzając zęby w uśmiechu.

***

– Jak wyglądam? – spytałam niepewnie, wchodząc do salonu.

Kilka godzin spędziłam w moim pokoju na kilkukrotnym wkładaniu i ściąganiu z siebie kupionej ostatnio sukienki. Nie mogłam się zdecydować, czy to słuszna decyzja. W końcu zrezygnowana usiadłam przed lustrem i ujrzałam jej odbicie… Wysunęłam szufladę i wyciągnęłam kilka kosmetyków. Puder, rzęsy przeciągnięte czarną maskarą i odrobina różu na policzkach. „Nic więcej” – mówiłam do siebie. Chciałam być naturalniejsza i niewidzialna. Wyzywający makijaż na pewno by mi w tym nie pomógł, poza tym kompletnie do mnie nie pasował. Wpięłam w uszy długie kolczyki i zaplotłam włosy w luźny warkocz opadający na lewą stronę. Chciałam jak najlepiej zasłonić bliznę albo chociaż odwrócić od niej uwagę. Włożyłam koturny mamy i poszłam pokazać się ojcu.

– Wyglądasz jak ona. – Uśmiechnął się. Łzy zaszkliły się w jego oczach. – Kiedy pierwszy raz ją zobaczyłem, miała dokładnie tak samo splecione swoje długie włosy – powiedział, pochodząc do mnie. – Pamiętam, jak z figlarnym uśmiechem patrzyła na mnie tego dnia. Nie dało się inaczej, zakochałem się – westchnął. Przytuliłam się do taty. – Jesteś piękna, córeczko – stwierdził i pocałował mnie w czoło.

– Dziękuję. – Na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Łzy cisnęły mi się do oczu.

Tata spojrzał na zegarek.

– Zmykaj – powiedział – bo się spóźnisz.

– Rzeczywiście! – krzyknęłam.

Pierwsze, co przyszło mi do głowy, to to, że Aleks będzie zrzędził. Wzięłam dżinsową katanę z fotela, wrzuciłam do jej kieszeni telefon oraz pieniądze i złapałam pudełko z prezentem dla Piotrka. Szybko skierowałam się do wyjścia.

– Blanka! – krzyknął ojciec, gdy wychodziłam.

– Tak? – odwróciłam się.

– Jakbyś chciała dać nogę, to dzwoń – zaśmiał się.

– Przecież to jest oczywiste – odpowiedziałam i zatrzasnęłam drzwi. – Cześć, bądź grzeczna – zwróciłam się do Chinuy, która podbiegła do mnie. Pogłaskałam ją i przeszłam wzdłuż ścieżki.

Aleks z założonymi rękami swobodnie opierał się o swój samochód. Miał na sobie czarne spodnie i czarną koszulę. Wyglądał świetnie. Ze ściśniętym żołądkiem zatrzasnęłam furtkę. Chłopak był tuż za mną. Czułam na sobie jego spojrzenie.

– Spóźniłaś się – stwierdził spokojnie.

– A tobie myjnia wjechała w auto. To specjalnie dla mnie? – odgryzłam się. Aleks zawsze jeździł tak brudnym mercedesem, że trudno było stwierdzić, jaki był kolor lakieru. Okazało się, że jego c klasa była grafitowa, kto by pomyślał.

– A miało być tak miło. – Chłopak uśmiechnął się pod nosem i otworzył przede mną drzwi. Najwyraźniej bawiło go drażnienie się ze mną. – Ładnie wyglądasz – dodał.

Spojrzałam na niego zdziwiona, kiedy usadowił się na fotelu kierowcy. „Czy Aleks właśnie powiedział mi komplement? – pytałam się w duchu. – To był złośliwy komentarz czy mówił poważnie?”. Uch. Kobiecy umysł jest straszny. Musi wszystko wywlekać, zamiast cieszyć się prostymi słowami.

– Nie patrz tak – zaśmiał się chłopak. – Przecież wiesz, że ja zawsze jestem szczery. – Racja. To musiałam mu przyznać.

– Dziękuję – odpowiedziałam niepewnie.

Niebawem zatrzymaliśmy się na jakimś podjeździe. Prosty, nieduży budynek. Zadbane obejście obsadzone kwiatami. Z przodu pokaźnych rozmiarów iglaki i drewniany płot, a na parapecie leniwie rozłożony łaciaty kot.

– To tutaj? – zdziwiłam się.

– Nie. Zabiorę tylko koleżankę – odpowiedział.

Poważnie wątpiłam, czy ona była tylko koleżanką, ale żeby nie wyjść na wredną, nie odezwałam się ani słowem. To nie mój interes.

Z domu wyszła roześmiana dziewczyna. Krótko ścięte, farbowane na ostry rudy kolor włosy, obcisła czarna sukienka. Nawet do niego pasowała. Byłabym niesprawiedliwa, gdybym zaprzeczyła. Tak samo skłamałabym, mówiąc, że jest brzydka. Podobna do tych, które zwykle miał ze sobą jako dodatek, ale ładna. Aleks przytulił ją i pocałował w policzek. Mój żołądek zacisnął się w supeł. Nie powinien. To nie tak, że nie widziałam Aleksa z innymi dziewczynami, ale dzisiaj myślałam, że będzie na tej imprezie ze mną. Zupełnie nie rozumiałam, dlaczego tak głupi pomysł pojawił się w mojej głowie. Ale jednak. Ruda złapała go za rękę i ruszyli do samochodu. Szczerze mówiąc, to mnie nie przekonało. Dalej wątpiłam w to, że Aleks potrafi wykrzesać z siebie jakiekolwiek uczucia. Jego spojrzenie zawsze było puste. Miałam wrażenie, że to beton – nie do przebicia. Czy o mnie też tak myśleli inni? Wiecie, to wszystko, co zauważałam w Aleksie, niedostępność czy brak zaufania, tak naprawdę cechowało mnie samą. Były jakieś różnice? Tak, owszem. Aleks miał przyjaciół, a to oznaczało, że jeszcze nie było z nim najgorzej.

– Cześć – powiedziała dziewczyna, wsiadając do auta. Wnętrze wypełnił aromat wanilii. Nie byłam drobiazgowa, ale ten zapach mnie dusił.

– Cześć – odpowiedziałam najuprzejmiej, jak potrafiłam. – Blanka – dodałam, wyciągając rękę.

– Karolina. – Dziewczyna mocno uścisnęła moją dłoń i posłała mi krzywy uśmieszek.

– Jeszcze kogoś zabieramy? – zapytałam Aleksa.

– Znowu coś ci się nie podoba? – burknął.

Popatrzyłam na niego zaskoczona i nie odezwałam się więcej ani słowem. Karolina też zamilkła. Najwyraźniej nie wiedziała, jak zareagować w takiej sytuacji. Co go ugryzło? Był miły i chciał mnie udobruchać, a za chwilę stawał się maszyną. Tak jakby pod moim imieniem miał zaprogramowane hasło „wróg”. Ale, chwila. Przecież nie byliśmy sami. W towarzystwie byłam mu zbędna. Za każdym razem, kiedy mogłaby się między nami toczyć jakaś normalna pogawędka, coś musiało się popsuć. Niestety zazwyczaj nasze rozmowy kończyły się obustronnym zirytowaniem. Dokładnie tak jak teraz. Nie wspominając już o tej napiętej atmosferze, jaka tworzyła się na oczach wszystkich. I to było zupełnie niepotrzebnie. Właśnie pożałowałam, że w ogóle zgodziłam się jechać na te urodziny, i to z nim. A mogłam siedzieć w domu. Kiedy był ze mną sam na sam, zachowywał się zupełnie inaczej, ale wystarczyło, że pojawił się ktoś trzeci, i stawał się wredny. Powinnam była to przewidzieć.

– Włącz radio – odezwała się Karolina.

Dźwięki muzyki przerwały panującą ciszę. Dziewczyna na pewno też nie tak wyobrażała sobie ten wieczór. Obserwowałam drogę. Mijaliśmy kolejne wioski. Zastanawiałam się, gdzie w końcu będzie postój, bym mogła opuścić auto, w którym nie potrafiłam już złapać powietrza. W głowie obmyślałam plan ucieczki. Uznałam, że przywitam się z Piotrkiem, wręczę mu prezent i klasycznie dam nogę.

Wjechaliśmy w głąb jakiejś miejscowości. Dwa domy i długo, długo nic, same lasy. Dopiero za nimi pokazało się kilka zabudowań. Aleks włączył kierunkowskaz. Wjechaliśmy w wąską uliczkę. W oczy rzucił mi się jeden sklep, a za nim kilka domków jednorodzinnych. Znów skręt i chyba byliśmy na miejscu. Przez duże okna było widać zarysy postaci wydobywane przez przytłumione światło.

Aleks zgasił silnik. Wzięłam głęboki wdech i wyszłam z samochodu. Chłopak otworzył drzwi Karolinie, złapał ją w talii i ruszył do środka. „A ja? ” – krzyknęłam w myślach. Nawet na mnie nie spojrzał, po prostu odszedł, jakby w ogóle mnie tutaj nie było. Tak perfidnie jeszcze mnie nie potraktował. Pytałam siebie w myślach, po co to wszystko. Najpierw był miły i czarujący, przyjechał po mnie, przyłaził wieczorami, a potem zrobił ze mnie popychadło. Cały Aleks. Przecież na tyle już go znałam… Po co ja sobie to robiłam? Niestety teraz już nie było odwrotu. Weszłam do środka i błądziłam wzrokiem po stolikach. Nic z tego. Nie poszło tak łatwo, jak bym chciała. Miałam wrażenie, że wszyscy patrzyli się na mnie złowrogo. To spowodowało, że jeszcze bardziej skuliłam się w sobie. Nie mogłam znaleźć Piotrka i pozostałych braci. Przechodziłam wzdłuż pomieszczenia, rozglądając się na boki. Liczyłam na to, że uda mi się dostrzec kogokolwiek. Minęłam tańczące pary i bar.

– Hej! – Wyrósł przede mną Tomek. Pierwszy raz tak ucieszyłam się na jego widok.

– Cześć. – Uśmiechnęłam się.

Chłopak złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą do stolika. W kącie sali siedzieli bracia z Marcelą, Izą i Agą, Aleks z Karoliną oraz Olek i jeszcze jacyś dwaj koledzy Piotrka. Mój wzrok spoczął na Aleksie. Przesłałam mu piorunujące spojrzenie, w ogóle go to jednak nie obeszło. Nie miałam zamiaru ukrywać mojej niechęci do niego.

– Znalazłem ją – zakomunikował Tomek.

Piotrek wstał i podszedł do mnie, zrywając mój kontakt wzrokowy z Aleksem. Chłopak przytulił mnie na przywitanie i wyszeptał tuż przy moim uchu:

– Przepraszam za Aleksa.

Potrząsnęłam głową zrezygnowana.

– Wszystkiego najlepszego – powiedziałam, wręczając mu pudełko. Piotrek od razu je otworzył i było widać, jak bardzo ucieszył się z prezentu.

– Wow. Pamiętałaś – odparł zadowolony, wpatrując się w swoje nowe marshalle.

Wtedy w galerii opowiadał mi, że właśnie na nie zbiera. Słuchawki Marshall Major III, które mu kupiłam, podobno dawały fajną eksplozję basu. Czy cokolwiek. Miały nadawać muzyce nieco rockowego pazura. Tak jak on lubił. Wiem. Pomyślicie, że to drogi podarunek. Ale nie zamierzałam udawać, że mnie na niego nie stać. Wręcz przeciwnie. Tym bardziej że nie miałam komu robić prezentów. A bracia byli dla mnie bardzo mili. Przyjęli mnie jak swoją. I chociaż tak mogłam im podziękować.

– To naprawdę… – Popatrzył na mnie, z wielkim uśmiechem na twarzy przysunął się do mnie i dał mi głośnego całusa w policzek.

Zaśmiałam się zakłopotana. Poczułam sztyletujące mnie spojrzenie Marceliny. Nie byłam na tyle odważna, żeby na nią zerknąć.

– Nie ma za co – wydusiłam.

Zrobiło się dziwnie. Piotrek chyba tego nie zauważył.

– Siadaj – zaprosił mnie bez skrępowania, wciąż uśmiechnięty. – Olka już poznałaś – powiedział. Zauważyłam, że te słowa bardzo zainteresowały Agnieszkę, której wzrok stał się niezwykle czujny. Najwyraźniej nie spodziewała się, że mogę znać tutaj większe grono osób. – A to Filip i Antek.

– Cześć – przywitałam się i machnęłam niepewnie ręką.

– Najpierw chodź ze mną zatańczyć – poprosił Tomek i chwycił moją dłoń. Aż przebierał nogami, by tylko mnie stamtąd zabrać.

– Ale – zaczął Piotrek, najwyraźniej chcąc wybawić mnie z opresji – przecież dopiero przyszła.

– No to co? – Chłopak wzruszył ramionami i spojrzał na mnie.

– Czemu nie. – Uśmiechnęłam się i go pociągnęłam.

Wbrew pozorom lubiłam taniec. A teraz wolałam iść na parkiet, niż oglądać Aleksa. Miałam dosyć upokorzeń jak na jeden wieczór. Tomek dobrze tańczył, a przynajmniej dobrze mi się z nim tańczyło. Miał wyczucie rytmu.

– Rozumiem, że będziesz dzisiaj moim partnerem – powiedziałam w trakcie jednego z kawałków.

– Mogę nie tylko dziś – wyszeptał do mojego ucha. Roześmiałam się głośno.

– Na razie wystarczy dziś – odparłam, na co chłopak z aprobatą pokiwał głową i mnie okręcił.

Muzyka nabierała tempa, więc i nasze ruchy zaczęły stawać się coraz energiczniejsze. Dzięki temu trochę się zrelaksowałam. Napięcie odeszło. Mogłam choć przez chwilę poczuć się tutaj naprawdę dobrze.

Zdyszani, ale zadowoleni wróciliśmy do stolika. Tutaj najwyraźniej nic się nie zmieniło. Każdy spokojnie siedział na swoim miejscu. Aga z Marcelą patrzyły na mnie dosyć zdumione. W zasadzie dlaczego? Czy ja nie mogłam się tu dobrze bawić? W końcu po to tutaj przyszłam.

– Zamawiamy coś do jedzenia? Czego się napijesz? – zapytał Tomek.

– Gyros? Pizza? – spytałam. Przez ten stres zrobiłam się głodna. Nie zakładałam, że jedzenie będzie dobre, ale chciałam się chociaż nim zapchać. Dobry sposób na odreagowanie. W moim przypadku jak do tej pory się sprawdzał.

– Tak – odpowiedział. – Więc co wybierasz?

– To ja poproszę gyros. I wodę gazowaną – dodałam, podając mu pieniądze.

– Wodę? – zdziwił się.

– Tak, nic innego. – Uśmiechnęłam się. Alkohol nie wchodził w grę. Nie miałam ochoty upić się i zbłaźnić do końca.

– Okej, ale nie dawaj kasy. Dzisiaj Piotrek stawia – poinformował chłopak i poszedł złożyć zamówienie.

– Hej, młoda, gdzie się nauczyłaś tak tańczyć? – rzucił Marek. – Naszemu bratu nikt nigdy nie może dorównać.

– Uznajmy to za ukryty talent – odpowiedziałam wymijająco. „W zasadzie jedynie to mi wychodzi” – dodałam w myślach. – A wy? Czemu nie wyjdziecie się poruszać? – zapytałam dla podtrzymania rozmowy.

– Jeszcze zdążymy – odpowiedział, choć nie wyglądało, by miał na to ochotę.

– I co tam? – zainteresował się Tomek, który właśnie wrócił do stolika.

– Twój brat mówi, że jeszcze zdąży potańczyć – powiedziałam, włączając go do rozmowy.

– Marek? – zaśmiał się. – On będzie siedział, póki go Iza nie pogoni. Więc ciesz się, że ja tu jestem.

Rzeczywiście, byłam z tego zadowolona. Chociaż raz.

Chłopcy wdali się w jakąś dyskusję odnośnie do gry, którą niedawno kupił Marek. Marcelina wtuliła się w ramię Piotrka. Olek i Filip oglądali jego słuchawki. A Aleks? Chyba tańczył gdzieś w tłumie z Karoliną, bo nie widziałam go przy stoliku. Siedziałam obok Tomka i powoli się relaksowałam, nie biorąc udziału w rozmowie. Na szczęście nikomu to nie przeszkadzało. Najwyraźniej bracia przyzwyczaili się do tego i nie zamierzali mnie zmieniać. W momencie, kiedy kelnerka przyniosła moje zamówienie, wrócili Karolina z Aleksem. Zdyszani opadli na siedzenie obok Tomka. Najzabawniejsza była mina Karoliny, kiedy zobaczyła mój duży talerz.

– Tak dbasz o linię? – nie wytrzymała. W jej głosie było czuć ironię.

– Ja mam dobrą linię – odparłam, wzruszając ramionami.

Mogłabym przysiąc, że w tym momencie na twarzy Aleksa zamajaczył uśmiech. Mogłam niejedno powiedzieć na temat swoich braków i defektów, tego, co mnie denerwowało, czego nie potrafiłam i co mogłabym poprawić bądź ewentualnie zmienić, gdybym tylko chciała. Jednak pewne było to, że waga była ostatnią rzeczą, którą bym musiała sobie zaprzątać głowę. Byłam szczupła, choć nie ćwiczyłam. Tylko tego nie podkreślałam. Rzadko nosiłam coś obcisłego lub coś, co nie było szerokimi boyfriendami. Moja mama była perfekcyjną damą, ale ja nie chciałam tego powtarzać. Rzadko się odzywałam, zwłaszcza w towarzystwie, ale nie było to spowodowane tym, że czułam się gorsza lub nijaka. Po prostu nie lubiłam dużo mówić.

Karolina nic nie powiedziała na moje słowa. Ta odpowiedź nie przypadła jej do gustu. A ponoć szczerość się ceni, akurat. W zasadzie będąc z Aleksem, powinna być przyzwyczajona nawet do większej bezpośredniości. On mówił, co chciał, i robił, co mu się podobało. Przykład miałam dziś, i nie tylko… Ignorując komentarze pozostałych, zabrałam się do jedzenia. Generalnie, tak jak się spodziewałam, smak był nieciekawy, ale chociaż mogłam zapełnić żołądek. I co najważniejsze, udawać, że dlatego się nie odzywam. Zerknęłam na Marcelinę, która tego wieczoru z niewiadomych dla mnie powodów nie wyglądała na specjalnie zadowoloną. Może liczyły po cichu z Agą, że mnie nie będzie, a tu taka niemiła niespodzianka. Od kiedy poznałam braci, moje stosunki z dziewczynami nieco się ochłodziły. Nie zamierzałam się w to zagłębiać. Spojrzałam na Tomka, który najwyraźniej tylko czekał na mój sygnał, by wrócić na parkiet. Dzisiaj chciałam się po prostu dobrze bawić bez zwracania uwagi na to, co pomyśli reszta towarzystwa. Choć raz chciałam zapomnieć o wszystkim, co mnie bolało, czego mi brakowało, czego już nie odzyskam i nie zmienię, a Tomek był do tego przepustką. Idealnym partnerem. Na parkiecie czułam się swobodnie, zupełnie inaczej niż wtedy, gdy siedziałam z nimi przy stole. Uwielbiałam taniec. Tylko oni po prostu tego nie wiedzieli.

Kątem oka zauważyłam Aleksa tańczącego z Karoliną. Szczerze? Nie wyglądali na bardzo zakochanych. Może to przez ten pusty wzrok Aleksa, brak emocji na jego twarzy, a może dlatego, że znów nosił maskę. Podczas naszych spotkań zawsze ją zrzucał. Każdego wieczoru miałam wrażenie, że był ze mną szczery i że był sobą, ale kiedy towarzyszyli nam inni… kończyło się to katastrofą. Karolina była raczej… zadowolona, czuła się wyróżniona, ale w jej mimice wyczuwało się niestety nutę fałszu. Była przyklejona do Aleksa. Muzyka stała się wolniejsza, a dziewczyna jeszcze bardziej się na nim uwiesiła. Irytowało mnie to. Musiałam się od nich odwrócić. Razem z Tomkiem też zaczęliśmy się dostosowywać do dźwięków. Splotłam palce na jego karku, a on położył dłonie na moich biodrach. Chłopak uśmiechnął się krzywo. Powolny kawałek zaczął nabierać tempa. Dawałam mu się prowadzić przez cały czas. Robiłam to automatycznie, zupełnie nieświadoma zaawansowanego poziomu Tomka. On potrafił tańczyć. A ja się temu poddałam.

– Tańczyłaś – stwierdził tuż po tym, jak wykonaliśmy przechylenie z odepchnięcia.

– Ty też – powiedziałam.

– Od dziecka – wyznał. – Teraz już nie biorę lekcji, ale miło wspominam ten czas.

– Co tańczyłeś?

– Wszystko po trochu. Jestem dosyć energicznym i… niezdecydowanym facetem – wyjaśnił z rozbrajającym uśmieszkiem na ustach. – A ty?

– Od dziecka balet, a później taniec towarzyski. Ale to już za mną – powiedziałam zgodnie z prawdą. Nie dodałam tylko, że moja przerwa trwa od jej śmierci. To mama zaraziła mnie miłością do tańca. To ona woziła mnie na próby i dopingowała. Moja instruktorka upierała się, że tym bardziej powinnam tańczyć, wyrazić swój ból i swoje emocje. Wykrzyczeć to w tańcu. Ale ja nie potrafiłam. To wszystko przypominało mi o tym, czego ona już nie zobaczy.

Zamilkliśmy. Tomek nie skomentował moich słów, a ja pogrążyłam się we wspomnieniach. Zauważyłam, jak porozumiewawczo skinął do kogoś głową. Popatrzyłam na niego pytającym wzrokiem. Coś mi umknęło.

– Przepraszam – wyszeptał, wtulając twarz w moje włosy, i zakręcił mną na parkiecie. Puścił moją dłoń, którą momentalnie ujął ktoś inny.

Zatrzymałam się, a przede mną pojawił się Aleks. Zdenerwowana wyrwałam rękę i zrobiłam krok naprzód. Chłopak natychmiast objął mnie w talii.

– Nie zatańczysz ze mną? – zapytał, patrząc mi prosto w oczy.

Bez słowa złapałam z powrotem jego dłoń, drugą kładąc na ramieniu. Muzyka była za spokojna. Teraz miałam tylko ochotę w coś uderzyć. W środku aż we mnie wrzało.

– Naprawdę aż tak bawi cię upokarzanie mnie? – nie wytrzymałam. Mój wzrok zrobił się szklany. – Po co to robisz? – mówiłam dalej. – Najpierw udajesz dobrego kumpla, a potem na oczach tej dziewczyny traktujesz mnie jak przedmiot. Ja cię o nic nie prosiłam.

– Nie powiesz mi, że jesteś zazdrosna? – spytał z drwiącym uśmieszkiem.

– Żartujesz sobie? – zaśmiałam się. – Więc to tylko o to chodzi? Musiałeś podbudować swoje ego? Naprawdę? – Do moich oczu napływało coraz więcej łez. Obraz mi się zamazał, ale uparcie trzymałam powieki otwarte. Byłam zła na niego i na siebie. Sama sobie na to zasłużyłam. Wydawało mi się, że mogliśmy z Aleksem normalnie funkcjonować, ale to nieprawda. – Przed kim chciałeś się popisać? Przed nią? Bo na pewno nie zrobiłeś tego dla mnie. Nie interesuje mnie, jak się zabawiasz ze swoją dziewczyną. Tą czy kolejną, wszystko jedno którą. Ale nie życzę sobie, żebyś tak mnie traktował. To nie zadziała, Aleks. Nie chcę cię więcej widzieć. – I w tym momencie nastąpił koniec. Łzy popłynęły po policzkach, a ja zdenerwowana odwróciłam głowę.

– Przepraszam – powiedział, podnosząc mój podbródek ze skruszoną miną.

– Dziwnie łatwo ci to przychodzi – odpowiedziałam, wpatrując się w jego stalowe spojrzenie, które na powrót stało się wyzywające.

– Wiesz, jaki jestem, a ja wiem, że wcale nie jesteś taką delikatną dziewczyną, jaką z siebie teraz robisz – rzucił zirytowany.

– Skoro tak dobrze mnie znasz, to powinieneś też znać granice – wysyczałam.

– Nie mam zamiaru się przed tobą tłumaczyć – odparował, a mięśnie jego szczęki zaczęły drgać w charakterystyczny sposób.

– Oczywiście, że nie. – Ogarnął mnie pusty śmiech. – To po co chciałeś ze mną tańczyć? – spytałam z wyrzutem.

Chłopak się zawahał. Złość przeszła w zakłopotanie. I to niby ja mam wahania nastroju?

– Bo…

– A może to ty jesteś zazdrosny o mnie? Nie spodobało ci się, że dobrze się bawię z Tomkiem? – Chłopak spojrzał na mnie, a jego policzki znów zadrżały nerwowo. – Nieważne – ucięłam, nie chcąc znać odpowiedzi. – Ja nie muszę tego robić – dodałam, puszczając go.

Ruszyłam w stronę wyjścia. Tym razem Aleks mnie nie zatrzymał. Chłodne powietrze trochę mnie orzeźwiło. Obok drzwi stało kilku palaczy. Grupka popatrzyła na mnie i za chwilę wróciła do dalszej rozmowy. Wyciągnęłam telefon i wybrałam numer do taty. Miałam już dość wrażeń.

– Poczekaj jeszcze – usłyszałam głos Izy. Zdziwiłam się, że to właśnie ona za mną wyszła.

– Spokojnie, nie zamierzam płakać – zapewniłam. – Nie tak łatwo mnie zdeptać. – Chociaż dzisiaj było blisko. Aleks do tej pory traktował mnie jak powietrze albo był uszczypliwy, ale od jakiegoś czasu było między nami dobrze. To dlatego jego zachowanie tak bardzo mnie dzisiaj zraniło.

– Zdążyłam zauważyć. – Uśmiechnęła się. – Aleks miota się przy tobie jak dziecko – dodała. Też mi stwierdzenie. Aleks przy nikim się nie miota. On po prostu dominuje. – To całkiem zabawne obserwować go w takim stanie – dodała z dziwnym uśmieszkiem.

Zmarszczyłam brwi zdezorientowana.

– Nie widać. Zawsze dokładnie wie, co powiedzieć. – „Tak żeby zabolało” – dopowiedziałam sobie w myślach.

– Nie, to nie tak. Słuchaj, to dobry facet i on naprawdę cię… – zaczęła z nutą uczciwości w głosie. Jejku, jak oni wszyscy go bronili… Nie dało się już tego słuchać.

– Izo, nie obraź się, ale wszyscy to mówicie, ja jednak widzę to inaczej – powiedziałam głośno, nie dając jej dokończyć.

Może gdyby nie ta dzisiejsza akcja, sama starałabym się go zrozumieć, ale zachował się jak dupek. I zrobił to z premedytacją. Dzisiaj z niego zrezygnowałam. Już dawno należało podjąć tę decyzję. Aleks sprawił, że tańczyłam, jak mi zagrał. Nie było mowy, żeby to nadal tak wyglądało. Pora się od tego odizolować. Bracia to bracia, ale Aleks? Pomyliłam się co do niego.

– Kiedy poznałam Marka, w ogóle się do mnie nie odzywał – wyznała nagle Iza.

Przemknęło mi przez myśl, że to wcale nie byłoby takie złe rozwiązanie, gdyby to samo spotkało mnie. Byłabym niewidzialna.

– Przecież chodziliście do tej samej klasy – zauważyłam.

– Nie, wtedy jeszcze nie. Byłam w twoim wieku, kiedy poznałam chłopaków. Na początku myślałam, że Aleks jest ich rodzonym bratem, a nie kumplem. I dziwiłam się, jak może być tak różny od nich. Czasami wydawało mi się, że on po prostu czuje się lepszy ode mnie i dlatego mnie tak traktuje, ale to nie o to chodziło. On po prostu nie ufa ludziom, a jeszcze jak na wstępie uzna, że jesteś głupią gęsią, to koniec – zaśmiała się.

– Nie zależy mi na znajomości z nim. – „Już nie” – pomyślałam. – Jak dla mnie może się w ogóle nie odzywać. Jeśli nie zauważył, ja nie jestem osobą, która lubi być lubiana – powiedziałam zdecydowanie.

– Myślę, że Aleks nie do końca dzisiaj przemyślał sprawę z Karoliną i trochę go przez to poniosło – stwierdziła. Zmarszczyłam brwi w geście niezrozumienia. – Wiesz, że Aleks od czasu do czasu przyprowadza ze sobą jakąś dziewczynę, ale nigdy nie jest to jakaś poważna relacja.

– Jakąś, która na niego leci – skomentowałam.

– Która jest niezobowiązująca – wyjaśniła. – Aleks nie zawraca sobie głowy związkami. Nie traktuje dziewczyn jako potencjalnych partnerek. Myślę, że nawet jeśli Karolina jeszcze tego nie wie, to Aleks sprowadzi ją dzisiaj na ziemię.

– To mu wychodzi najlepiej – wtrąciłam.

– Blanka, moim zdaniem Aleks naprawdę cię lubi i jest tym przerażony. – Popatrzyłam na nią zszokowana. Poczułam, jak moje serce obija się o klatkę piersiową. – Wiem, że miał tu przyjść z tobą, bez dodatkowego bagażu. Cokolwiek się stało, on tego nie przemyślał – dodała, a ja nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

– Tu jest – usłyszałam nagle głos Karoliny, który wyrwał mnie z transu. Aleks wyszedł na zewnątrz z niezadowoloną miną. To, co powiedziała Iza, zupełnie nie pokrywało się z jego zachowaniem.

– Wracamy – zwrócił się do mnie.

To wszystko bzdury. Izka była niepoprawną romantyczką i widziała rzeczy, których nie było. Głos Aleksa podziałał na mnie jak zimny prysznic. Iza popatrzyła na niego i zmarszczyła brwi. Posłałam jej spojrzenie w stylu „i co ty na to” i przeniosłam wzrok na chłopaka. Drgał mu mięsień na twarzy. Tak. Tik nerwowy. Miał z tym problem.

– Dobrze, odwieź koleżankę i przyjedź po mnie – odpowiedziałam, nadając spokojny ton mojemu głosowi. – Bo ja jeszcze nie jadę.

– Nie jestem twoim szoferem – burknął.

– A ja twoją niewolnicą – powiedziałam głośno. Z nerwów aż zrobiło mi się gorąco. Grupka palaczy zaczęła nam się przyglądać. Świetnie. Opera mydlana na żywo. Będą mieli co opowiadać. – Więc jak chcesz, to jedź. Nie muszę z tobą wracać – dokończyłam.

– Rób, co chcesz – zdenerwował się.

– Wedle życzenia. – Uśmiechnęłam się i obróciłam na pięcie. Popchnęłam drzwi i weszłam do dusznego pomieszczenia.

– My cię odwieziemy – szepnęła Iza.

– Nie, nie trzeba – odparłam. – Poradzę sobie. – Prawda była taka, że owszem, chciałam już wracać, ale władczy sposób mówienia Aleksa wyprowadził mnie z równowagi.

– Blanka… – zaczęła Iza.

– Tak? – Odwróciłam się.

Obok niej pojawił się Aleks. Złapał mnie za rękę i pociąg-nął na bok.

– Nie powinieneś już być w drodze? – zapytałam z goryczą w głosie.

– Przecież widzę, że chcesz już stąd zwiać – powiedział do mnie. – I przestań mnie prowokować – dodał przez zaciśnięte zęby.

– To przestań mi rozkazywać – odparowałam.

– Czy ty wszędzie musisz widzieć problem? To Karolina ma prawo się złościć, a nie ty.

– A co ona ma do tego? – zdenerwowałam się.

– Przez ciebie musi wracać wcześniej.

– Rób, co chcesz. Naprawdę mnie to nie interesuje – odpowiedziałam spokojnie.

Aleks mi się przyglądał. Nie odwróciłam wzroku. Pokonał mnie. Dzisiaj zrobił, co chciał, i zrezygnowałam. Musiał to dojrzeć. Cień przebiegł po jego twarzy.

– A teraz zostaw mnie. Nie chcę robić scen.

– Bracia za dobrze mnie znają, żeby mieć o to pretensje – stwierdził z napięciem i dalej lustrował moją twarz.

Nie zareagowałam. To niczego nie usprawiedliwiało. Zrobiłam krok w tył, chcąc już odejść. W jego oczach dostrzegłam strach, żal i skruchę, wszystko naraz. Tego było za wiele. On mnie przytłaczał. Usłyszałam, jak Aleks zaklął pod nosem, ale nie pozwolił mi się oddalić. Ujął w dłonie moją twarz. Nasze czoła się stykały. Byliśmy tak blisko.

– Blanka, przepraszam – wyszeptał i zamknął oczy. – Proszę. – Delikatnie musnął wargami mój policzek. – Nie bierz do siebie wszystkiego, co mówię – szepnął tuż nad moim uchem. Byłam tak zaskoczona jego zachowaniem, że nawet nie potrafiłam nic powiedzieć. – Wiem, Blanka. Cholera. Widzę, jak na mnie patrzysz, ale, proszę, odpuść. Nie chcę, żebyś mnie nienawidziła. Przegiąłem i wiem, że nie ma dla mnie usprawiedliwienia.

Zamknęłam oczy i przylgnęłam do niego. Aleks oparł brodę na mojej głowie. Miał mnie. Wiedziałam, że mu wybaczę. Kiwnęłam głową, nie mogąc wykrztusić z siebie słowa. Jego ramiona mocniej się na mnie zacisnęły. Wypuścił oddech i pocałował mnie w czoło. Odsunął mnie na długość ramienia. Momentalnie zatęskniłam za jego ciepłem.

– To co? Zatańczymy? – zapytał i zrobił szarmancki ukłon. – Tak naprawdę radzę sobie na parkiecie równie dobrze co Tomek, ale nie chcę mu robić konkurencji.

– Marzy ci się – skomentowałam.

– Zaskoczę cię – zdążył dodać i porwał mnie do tańca.

Niedaleko tańczyli Piotrek z Marceliną. Aga wyciągnęła na parkiet Olka. Iza wirowała obok Tomka, a Marek się im przyglądał. Aleks miał rację, radził sobie nawet lepiej od Tomka, ale przy nim nie potrafiłam czuć się swobodnie. Bałam się, że popełnię jakąś gafę. W pomieszczeniu było duszno, musiałam ściągnąć katanę, więc podeszłam do stolika.

– Marek, chodź – powiedziałam, kładąc ją na krześle. Chłopak potrząsnął głową. – No przestań. – Złapałam go za rękę.

– A ja? – Uśmiechnął się Aleks, stając tuż za mną.

– Zatańcz z Agą – zaproponowałam głośno, gdy zauważyłam, że właśnie do nas podeszła.

– Specjalnie to robisz – wyszeptał tuż przy moim uchu.

– Nie przesadzaj. – Posłałam mu uśmiech.

Marek niepewnie wstał i podążył za mną. W tłumie szukałam wzrokiem Izy. Marek rzeczywiście nie miał poczucia rytmu, ale mogło być gorzej. To nie konkurs tańca. Poza tym przy tylu osobach nie rzucał się w oczy.

– Myślę, że twoja dziewczyna chciałaby z tobą dzisiaj potańczyć – powiedziałam, kiedy tylko na horyzoncie pojawił się Tomek z Izą, która rozpromieniona podeszła do swojego chłopaka.

– No, nareszcie wróciłaś – ucieszył się Tomek, kiedy wymieniliśmy się partnerami.

– Tęskniłeś? – zaśmiałam się.

– Trzeba im pokazać, jak się tańczy – odezwał się chłopak. – Aleksowi się wydaje, że może mnie przebić – dodał bez cienia zazdrości.

I tak znów wróciła swoboda. Wyłączyło się myślenie. Tego dnia Tomek był jedyną osobą, przy której mogłam się odprężyć i dobrze bawić.

Około drugiej wysłałam ojcu wiadomość o powrocie do domu. Karolina chciała wracać, a towarzystwo powoli zaczęło się rozchodzić. Pożegnaliśmy się ze wszystkimi i wyszliśmy na zewnątrz. Aleks otworzył auto. Karolina tym razem zajęła miejsce obok kierowcy. Teraz już nie dziwiłam się, dlaczego tak szybko opuściła lokal. Bardzo zadowolona z takiego obrotu sprawy wgramoliłam się do tyłu. Zrzuciłam sandały i podciągnęłam nogi na siedzenie. Byłam zmęczona i bolały mnie stopy. Nie byłam przyzwyczajona do wysokich obcasów.

– Nie za wygodnie ci? – zapytał Aleks, patrząc w lusterko, ale powiedział to żartobliwym tonem, zarezerwowanym specjalnie dla mnie.

– Jedź. Nie przesadzaj – mruknęłam.

Poczułam na sobie wzrok Karoliny. Nie obeszło mnie to. Jeśli miała do mnie jakieś pretensje albo jeśli coś jej nie odpowiadało, to miała buzię, której mogła czasem użyć i się odezwać. Nie miałam obowiązku z niczego jej się tłumaczyć.

– Mnie nie pozwalasz trzymać nóg na pulpicie – stwierdziła dziewczyna.

– Czy ty masz piętnaście lat? – odezwał się.

– No właśnie, Aleks pozwala tak się panoszyć tylko dzieciom – zaakcentowałam.

– Nie cierpię cię – zaśmiał się.

– I wzajemnie – mruknęłam.

– Ja was nie rozumiem – oburzyła się Karolina.

– Bo jesteś za…

– Aleks – przerwałam mu karcąco.

– No co? – zdziwił się, a ja nic mu nie odpowiedziałam. Jak mógł chcieć jej powiedzieć, że jest za głupia, i nie widzieć w tym problemu? Był niesamowicie bezpośredni i nie przejmował się tym, że kogoś mógł tym urazić.

Aleks odpalił silnik. Przymknęłam powieki, relaksując się ciszą, która zapadła.

– Dziecko odpłynęło – usłyszałam Karolinę. Aleks nie odezwał się na to ani słowem, więc ja tym bardziej nie zamierzałam reagować. Niech dziewczyna myśli, że są sami. – Skąd ty ją wziąłeś? – parsknęła.

No i proszę, a ja miałam ją za tak miłą i uprzejmą osobę. Człowiek tylko zamknął oczy, a ta już pokazywała swoje prawdziwe oblicze.

– O co ci chodzi?

– Teraz podobają ci się małolaty? – drążyła.

– Wydaje ci się, że jestem ci coś winien – powiedział pozornie spokojnie.

– Mieliśmy iść razem. A ty byłeś zaaferowany tylko tą smarkatą – zarzuciła mu. Nie miała prawa? Ależ miała, bo skoro ją zaprosił, to nie powinna czuć się jak dodatek. Chociaż to dziwne wyrzuty, bo Aleks tańczył ze mną tylko dwa razy, a cały wieczór zajmował się nią.

– Trzeba było zostać w domu – odparł. No tak, cały Aleks. – Nie nalegałem – dodał.

Znów zapadła cisza. Obudziłam się, czując ostre hamowanie samochodu, ale powieki trzymałam zamknięte. Wolałam najpierw wybadać, jaki był powód postoju.

– Odprowadzisz mnie? – usłyszałam.

Wywnioskowałam, że w takim razie musimy być obok domu Karoliny. Trzasnęły jedne drzwi, a drugie Aleks pozostawił otwarte, bo czułam wpadający do środka chłód. W końcu mogłam otworzyć oczy niezauważona. Chłopak podszedł do furtki i ją uchylił. Dziewczyna, wykorzystując moment, oplotła ręce wokół jego szyi.

– Co ty robisz? – obruszył się, kiedy ta najwyraźniej chciała go pocałować.

– Chciałam się tylko pożegnać – powiedziała z promiennym uśmiechem na twarzy.

– Chyba nie ze mną w takim razie. Nie wiem, czy ci się wydaje, że możesz być zazdrosna, czy alkohol ci się właśnie rozszedł, ale dla twojego dobra udam, że nic się nie stało – odpowiedział i ściągnął jej ręce ze swojej szyi.

– Aleks! – krzyknęła, kiedy wracał do auta. – Parę tygodni wcześniej byś się tak nie wzbraniał! – dodała z nieskrywaną złością.

Znów przymknęłam oczy. Lepiej, żeby mnie nie zdemaskował. Chłopak westchnął głośno i ruszył z podjazdu. Powieki mi ciążyły. Znów odpłynęłam. Teraz już nie musiałam zachowywać czujności. Obudziłam się dopiero, kiedy Aleks próbował wyciągnąć mnie z samochodu. Jedną dłoń wsunął pod moje kolana, a drugą usiłował wepchnąć za plecy.

– A byłam pewna, że mną potrząśniesz i każesz wyłazić – powiedziałam, otwierając oczy.

– W zasadzie to chciałem cię wynieść i wyrzucić za furtkę – odpowiedział.

– Cóż za delikatność – zauważyłam. – Możesz już wziąć ręce – dorzuciłam.

Chłopak uśmiechnął się łobuzersko i sprawnym ruchem wyjął mnie z auta. Automatycznie chwyciłam się jego karku. Sądziłam, że zaraz mnie puści. On jednak zawzięcie kierował się do furtki.

– Aleks, chyba żartujesz – powiedziałam, teraz już przekonana, że chciał zrealizować swój plan.

– No dobra – westchnął zrezygnowany. – Dzisiaj sobie daruję. – Spojrzałam na niego z ukosa, a on postawił mnie przy furtce. – A gdzie twój wilk? – zapytał.

– Już dawno w domu – odpowiedziałam.

– Trzymasz tego futrzaka w domu? – zdziwił się.

– Oczywiście, że tak – powiedziałam. – Idę. Jestem strasznie zmęczona – dodałam, ale coś mi się przypomniało. Spojrzałam na swoje stopy. – Aleks, moje buty. Zostawiłam je w aucie – zorientowałam się.

Chłopak zaśmiał się gardłowo.

– Poczekaj, przyniosę ci je.

Otrzepałam stopy i wsunęłam nogi w sandały. Bolało. Buty jakby się skurczyły. Syknęłam z bólu pod nosem. To z braku przyzwyczajenia.

– Dzięki za wszystko – powiedziałam.

– Blanka… – zaczął Aleks i zimną dłonią dotknął poparzenia na mojej szyi. Wzdrygnęłam się. Ale nie wiedziałam, czy z powodu dyskomfortu, czy dlatego, że jego dotyk był tak przyjemny. Doskonale pamiętał, gdzie się ono znajduje. – Skąd to masz? – zapytał, patrząc mi prosto w oczy.

Kiedyś to samo pytanie zadał mi pewien chłopiec. Siedziałam sama na porodówce, czekając na ojca. Pamiętam, jak byłam uryczana i usmarkana po samą szyję. Wtedy właśnie podszedł do mnie on. Tylko na mnie popatrzył i przytulił bez żadnych pytań. Pamiętam, jak kurczowo się go złapałam i zmoczyłam mu całą bluzę. Kiedy tata przypomniał sobie, że zostałam sama na korytarzu, i chciał mnie ze sobą zabrać, nie było to łatwe. Nie chciałam się oderwać od chłopca. Krzyczałam i zanosiłam się płaczem. Było to dosyć irracjonalne, przecież nawet go nie znałam.

– Ja z nią zostanę – odezwał się wtedy chłopiec.

Ojciec spojrzał na niego zdziwiony.

– Gdzie twoi rodzice? – zapytał.

– Moja mama jest w tym pokoju – powiedział, wskazując palcem na drzwi naprzeciwko. – Ciocia urodziła wczoraj dziecko.

Tata w nerwowym geście dotknął skroni.

– Dobrze, kochanie, poczekaj tutaj – polecił, kucając przy mnie. Jego oczy były czerwone od łez, zmęczone, zupełnie bez wyrazu. Był bliski załamania. – Ja tylko jeszcze coś załatwię – dodał i trzęsącą się dłonią pogłaskał mój policzek. Wiedział, że od teraz byłam jedyną istotą, która mu została, jedyną pamiątką po mamie i dzieckiem, dla którego musiał żyć.

Na jego słowa pokiwałam tylko głową i znów wtuliłam się w nieznajomego chłopca.

– Muszę dać nogę – stwierdziłam.

– To nic nie da – odpowiedział, zabierając przyklejone do mojej buzi włosy. Ściągnął gumkę do włosów z mojej głowy i poprawił mój kucyk. – Skąd to masz? – zapytał, gdy zauważył bliznę.

– Oparzyłam się wrzątkiem – wyjaśniłam.

Chłopiec dotknął mojej nieestetycznej szyi.

– I tak jesteś śliczna – wyznał i wyciągnął chusteczki, żeby wytrzeć mi twarz. Ani razu nie zapytał, dlaczego płakałam, i za to byłam mu wdzięczna. Po prostu ze mną siedział.

Nigdy więcej go nie spotkałam, pewnie dzisiaj bym go nie poznała. Nie pamiętam nawet jego imienia. Ciekawe, czy potrafiłabym się z nim dogadać lepiej niż z Aleksem.

– Małe dzieci są bardzo ciekawe świata i to są tego efekty – wytłumaczyłam, wzruszając ramionami.

– Przepraszam za dzisiaj – powiedział nagle.

Westchnęłam w duchu. Nie chciałam już do tego wracać. Temat skończony.

– Wiesz, ja naprawdę cię nie rozumiem. Kiedy wieczorem idziemy sami i rozmawiamy, choć często milczymy, jesteś zupełnie inny – odparłam z wyrzutem. – Ostatnio na meczu też byłeś inny…

– Blanka, nie wracajmy do tego – jęknął.

Niby dlaczego? Burzyłam się w myślach. To on zaczął, a nie ja. Nacisnęłam klamkę i odsunęłam się od niego.

– Okej – złapał mnie za nadgarstek. – Masz rację, to wszystko wychodzi nie tak, jak powinno. Po prostu jak jesteśmy sami, jest inaczej. A kiedy dzisiaj… nie wiedziałem, jak się zachować przy Karolinie – przyznał.

– Ale ona nie ma z tym nic wspólnego – zauważyłam.

– Właśnie, że ma – powiedział. – Byłaś zła, że ją zabrałem.

Spojrzałam na niego zdziwiona.

– Nie, nieprawda – odparłam szczerze. – Byłam zaskoczona, chociaż pewnie nie powinnam, ale na pewno nie byłam zła. Przecież jestem dla ciebie nikim – dodałam, wzruszając ramionami.

– Nieprawda, Blanka, nie mów tak.

Chłopak patrzył na mnie przenikliwie i jęknął sfrustrowany. Poluźnił uścisk, ale dalej trzymał mój nadgarstek. Jego ręka powędrowała wzdłuż mojego ramienia, wywołując przyjemne drżenie. Ujął w dłoń mój policzek. Jednym ruchem złapał mnie w talii i przyciągnął do siebie. Delikatnie musnął wargami moje usta i… Wow. Oparłam dłonie na jego torsie. Moje kolana zmiękły. Aleks zawahał się, jakby czekał na moją reakcję. Wpatrywałam się w niego prosząco. Czułam się sparaliżowana jego dotykiem. Poczułam, jak opuszkami palców przesuwa po moim policzku. Uśmiechnął się półgębkiem. Pierwszy raz jego spojrzenie było tak gorące i było przeznaczone dla mnie. Zalała mnie fala ciepła. Zacisnęłam dłonie na jego koszulce, a on zamknął mnie w swoich ramionach. Aleks dotknął swoimi ustami moich warg, ale nie wykonał żadnego ruchu. Nasze oddechy się mieszały. Moje serce tłukło się tak mocno i głośno, że Aleks mógł je nie tylko usłyszeć, ale także poczuć. Niepewnie złapałam ustami jego dolną wargę. Chłopak jakby tylko na to czekał, bo zdecydowanie wpił się w moje usta i pogłębił pocałunek. I to było to. Jego obecność, jego bliskość. Delikatność i pasja oddane w jednym pocałunku. Delektowałam się każdym muśnięciem. To było zapomnienie. To był spokój. Uwierzcie mi, chciałam, żeby ten czas nie minął. Chciałam, żeby zawsze trzymał mnie w swoich ramionach i całował tak jak w tej chwili. Teraz byłam jego, a on był tylko mój. I wydawało się to takie właściwe. Odsunęłam się od niego, żeby złapać oddech. Chłopak delikatnie pocałował mnie w czoło.

– Muszę już iść – szepnął ochryple.

Zmierzył mnie swoim stalowym spojrzeniem. Jego wzrok był tak… tęskny? W nozdrza uderzył mnie piżmowy zapach jego perfum. Aleks posłał mi przepraszający uśmiech i odszedł, zostawiając mnie samą.

Zmarszczyłam brwi, nie rozumiejąc, o co chodzi. Miałam się dowiedzieć później, dlaczego krótko po tej nocy wyjechał, nic mi nie mówiąc. Nie całuje się dziewczyny, wiedząc, że się ją zostawi. Chociaż z drugiej strony przecież to był Aleks, więc dlaczego ja się w ogóle temu dziwiłam? Ale to już historia na później.

***

Koniec roku zaskoczył mnie swoim nagłym przyjściem. Chwila roztargnienia i nagle obudziłam się ze świadectwem w ręku. Nie było rewelacyjnie, ale nie narzekałam. Wyniki zapewniały mi dostanie się do pobliskiego liceum, dokładnie tak jak tego oczekiwałam. Przez szkołę średnią chciałam przejść niezauważona, a było to na szczęście bardzo prawdopodobne i możliwe do zrealizowania. Piotrek też wybrał to liceum. Marcela chciała znaleźć się tam, gdzie jej chłopak, więc pewnie wszyscy wylądujemy w tym samym budynku. Do Marceliny dołączy Aga. One zawsze trzymały się razem. Moje koleżanki stawiały przede wszystkim na przyjaźń. I bardzo dobrze. W końcu taka nić porozumienia jest potrzebna. Przynajmniej samotność tak bardzo nie przeraża i nie przytłacza człowieka. Chociaż ja, prawdę mówiąc, jakoś nigdy nie czułam specjalnej potrzeby zwierzania się komukolwiek ze swojego życia. To, co działo się w domu lub w szkole, moim zdaniem powinno tam zostać. Po co to rozdmuchiwać?

Pewnie zastanawiacie się, co od czasu urodzin Piotrka działo się ze mną i z Aleksem. Otóż nic. Przeszłam nad tym do porządku dziennego, ponieważ Aleks więcej się nie pojawił. Przestał przyjeżdżać z braćmi czy ni stąd, ni zowąd zjawiać blisko mnie. Wieczorne spacery nagle się urwały. Nie pytałam o powody. Każde z nas miało swoje życie i nim się zajęło. A to, co się wydarzyło… Impuls. Po prostu. Inaczej nie potrafię sobie tego wytłumaczyć. Po dwóch miesiącach znajomości nie można sądzić, że kogoś się dobrze zna. Nikt o nas nie wiedział, nikt niczego się nie domyślał. A ja nie zamierzałam tego rozkładać na czynniki pierwsze. Aleks robił, co chciał, i nikt tego nie zmieni. A zwłaszcza ja.

– I jak? – Z zamyślenia wyrwał mnie ojciec. Siedzieliśmy na kanapie, niezbyt uważnie oglądając mecz.

– To znaczy?

– Pytałem, czy jedziemy w tym roku do wujka nad morze.

– Do Jacka? – upewniłam się.

Nie spotykaliśmy się z nim zbyt często. Generalnie można było uznać, że byliśmy z ojcem mało rodzinni. Poza tym w dzieciństwie niespecjalnie przepadałam za córkami Jacka. Dominika i Ania zbyt naruszały moją przestrzeń osobistą. Jeśli dobrze pamiętałam, jedna z nich była w moim wieku, a druga dwa lata starsza, ale w sumie tak rzadko się widywałyśmy, że mogłam coś pomylić.

– Tak – odpowiedział ojciec. – Biorę w lipcu dwa tygodnie wolnego. Pomyślałem, że dawno nie spędzaliśmy wakacji w Polsce. Poza tym wypada chyba odwiedzić własnego brata nieco częściej niż tylko z okazji urodzin chrześnicy – skomentował.

– W sumie czemu nie – powiedziałam. – A dzwoniłeś już do niego?

– Nie, ale wiesz, że Jagoda przyjmie nas z otwartymi ramionami. – Uśmiechnął się na wspomnienie żony Jacka.

Faktycznie, ciotka była niezwykle otwartą osobą. Ją akurat lubiłam. Zawsze wolałam siedzieć z nią w kuchni albo w ogrodzie, niż bawić się z dziewczynami. Brakowało mi mamy, a ona choć w małym stopniu ją zastępowała. Pamiętałam, jak nieraz brała mnie na kolana i przytulała do serca. Potrafiła ze mną rozmawiać i żartować. Dodawała mi otuchy. Dzięki niej zapominałam o tym, jak to jest nie mieć matki…

– Racja – przyznałam. – Na pewno się ucieszy. Kiedyś musieliście być bardzo zżyci – zauważyłam.

– Jagoda była najlepszą przyjaciółką twojej mamy – powiedział ojciec.

– Naprawdę? – zdziwiłam się.

– Naprawdę. I uwierz mi, że była jeszcze bardziej szalona niż Eliza. Wszędzie jej było pełno. Powiem ci, że tak naprawdę to ona usidliła mojego brata. Nie wierz mu, że było odwrotnie – zaśmiał się. Jego wspomnienia odżyły. W tej jednej chwili ubyło mu co najmniej dziesięć lat, a jego oczy zrobiły się błyszczące, rozmarzone i pełne życia. Wiedziałam, że to mama dawała mu radość z życia jak nikt inny.

– Przecież Jacek jest taki spokojny – zauważyłam, na co ojciec wybuchnął śmiechem.

– To jest idealny przykład na to, co kobieta może zrobić z mężczyzną – odpowiedział.

Na te słowa uśmiechnęłam się pod nosem.

– On musiał spoważnieć, a ty – stać się królem parkietu.

– Właśnie tak – zaśmiał się. – W życiu nie przetańczyłem tyle, co z twoją matką. Wszędzie mnie za sobą wlokła. Ty masz to po niej – dodał. – Pamiętam, jak podrygiwałaś z nią przy dźwiękach muzyki z radia. Potrafiłyście tak spędzać większość czasu. Zawsze potem głośno opadałaś na tyłek i siedziałaś z zadowoloną minką, dopóki nóżki ci nie odpoczęły.

– Brakuje mi jej – powiedziałam. – Czasem myślę, jakby to wyglądało, gdyby tutaj była. Jaka byłaby moja siostra…

– Myślę, że byłaby podobna do ciebie – przerwał mi ojciec. – Szczera aż do bólu, uparta i piękna jak wasza mama. Wydaje ci się, że się od niej różnisz, ale to nieprawda. Bardziej przypominasz ją niż mnie. Pamiętasz mamę jako rozrywkową, uśmiechniętą kobietę. Rzeczywiście, taka właśnie była… dzięki tobie. Mama chciała, żebyś ją taką zapamiętała. Popełniła jednak błąd, nie pokazując ci też tej swojej słabej strony, kiedy wyczerpana i przytłoczona zbyt wieloma obowiązkami, które wzięła sobie na głowę, opadała z sił. Nieraz zamykała się w sobie i wtedy siadała w ogrodzie zupełnie sama. Nie chciała nikogo widzieć. Potrzebowała oddechu. Nie chciała rozmawiać ani słuchać. Musiała się wyciszyć, zatrzymać. Wbrew pozorom każda rozmowa z obcymi wiele ją kosztowała. Pokonywała bariery, ale nigdy nie była zbyt wylewna. Nie ufała ludziom. Każdego dnia zastanawiam się, dlaczego wybrała właśnie mnie.

– Bo ty miałeś do niej cierpliwość – odpowiedziałam z uśmiechem.

– Inaczej trudno byłoby z nią wytrzymać – zaśmiał się po raz kolejny. – Miała milion pomysłów. I każdy z nich chciała realizować w trybie natychmiastowym. Naprawdę niełatwo było za nią nadążyć.

– Wiele spraw wyglądałoby inaczej, gdyby nadal tu była.

– Zapewne, ale nie możemy cofnąć czasu – powiedział ze smutkiem w głosie. – Radzimy sobie, jak umiemy. – Uśmiechnął się, chcąc dodać mi otuchy, i trącił mnie ramieniem.

Ojciec zawsze się starał, by niczego mi nie brakowało. Uczył mnie, jak zmagać się z codziennością, z którą średnio potrafiłam sobie poradzić. Skargi nie wchodziły w grę, zdecydowanie nie. Przecież to nie była jego wina, ale z drugiej strony w pewien sposób zamknęłam się na świat. Brakowało mi czegoś… Może gdyby ona żyła, byłabym zbuntowaną i nieokiełznaną nastolatką. A teraz przeciw czemu miałam się buntować? Przeciw tacie, który traktował mnie jak kumpelkę, wspierał mnie, potrafił zrozumieć i tak bardzo rozpieszczał swoje jedyne dziecko? Nie zrozumcie mnie źle. To wspaniały człowiek. Ale byliśmy tylko we dwoje i czasami po prostu zastanawiałam się, czy mogłabym być kimś innym. Otoczyłam się swoją skorupą. I pewna część mnie chciała pozostać w ukryciu, chciała, by ta skorupa nadal mnie chroniła. Tylko co zrobię, jeśli kiedyś pęknie, a ja nie będę potrafiła się w tym odnaleźć?

– Boję się, że któregoś dnia zapomnę – wyznałam głośno. – Zapomnę, jak brzmiał jej głos i jak wyglądały rysy twarzy. Nie potrafię pozbyć się jej rzeczy, bo wciąż się boję – dodałam półgłosem.

– Na wszystko przyjdzie czas – odpowiedział ojciec i mnie przytulił. – Wiem, że zawsze jest blisko nas – stwierdził pewnym głosem.

Oboje coś straciliśmy i oboje wiedzieliśmy, że nic nie mog-ło nam jej zastąpić, ale przecież mieliśmy siebie. Wspieraliśmy się i dzieliliśmy obowiązkami. Ta codzienność wypełniała większość czasu.

Wieczorem tuż przed zaśnięciem wyciągnęłam kartkę. Czasem udaję, że siedzisz obok mnie i po prostu przytulasz. Tak kiedyś było, prawda? Odpowiedz.

V

Piotrek patrzy na mnie i o czymś myśli. Znamy się bardzo dobrze, ale początek naszej przyjaźni był raczej trudny. Z jednej strony była Marcelina, a ja nie mogłam zająć jej miejsca. Wiedziałam, że to nie byłoby uczciwe. Z drugiej strony dobrze się wtedy dogadywaliśmy, potrafiliśmy ze sobą rozmawiać i drążyć wiele tematów, ale czy było w tym coś prawdziwego? Tak naprawdę nigdy nie otworzyłam się przed Piotrkiem. On wiedział o mnie tyle, ile powinien, resztę skrzętnie skrywałam pod powłoką obojętności, uśmiechu czy drwiny. Wiedziałam, że zawsze coś mnie do niego ciągnęło, ale czy była to zwykła fascynacja jego osobą, czy może już zakochanie? Wszystko wyjaśniło się tamtego lata.

Przyjechaliśmy do ciotki Jagody. Jacek był akurat w pracy, moich kuzynek również nie zastaliśmy w domu. Nie powiem, że się nie ucieszyłam. Potrzebowałam obecności ciotki. Wujek był w porządku, ale to facet. Z nim nie mogłam pogadać tak jak z nią. Poza tym na co dzień miałam ojca, więc nie brakowało mi męskiego towarzystwa. Czasem trzeba wrócić do świata kobiet i porozmawiać nie tylko o pojemności silnika. Chociaż jakby się tak zastanowić, moje rozmowy z ojcem były konkretne i rzeczowe. Nie mogłam narzekać na brak zrozumienia z jego strony. Czasem miał bardzo pobłażliwe podejście do mojego zachowania, ale to nie była jego wina. Nie było nam łatwo od samego początku. Wspólnie pracowaliśmy na porządek i spokój w naszej dwuosobowej rodzinie.

– Jak dobrze, że już jesteście – powiedziała głośno Jagoda. Prawie wybiegła na spotkanie z nami.

Ojciec zaparkował samochód na podjeździe i zaczął wypakowywać walizki. Chinua biegała obok moich nóg lekko zdezorientowana. Przyjrzałam się ciotce, od której biła pozytywna energia. Ogromny uśmiech podkreślały pomalowane na krwistoczerwony kolor usta. Jagoda nieco się zaokrągliła od czasu, kiedy ostatnio ją widziałam, ale zmieniła się zdecydowanie na plus. Kiedyś była niesamowicie chuda, wręcz patykowata, mimo że urodziła dwójkę dzieci. Dziś prosta sukienka, którą miała na sobie, już na niej nie wisiała, a idealnie układała się na ciele. Popielatoblond włosy, duże piwne oczy i idealnie wyregulowane brwi sprawiały, że wyglądała jak milion dolarów.

– Cześć, ciociu – przywitałam się z nią serdecznie.

Kobieta przytuliła mnie z ogromną żarliwością. Ten uścisk przypomniał mi spokojne ramiona mamy.

– Długo cię nie było, dziecko – powiedziała. – Za długo – dodała ściszonym głosem.

W jej oczach zobaczyłam… zawahanie? Może zwątpienie lub żal? Coś na razie nieokreślonego. Może to ja w pewnym sensie przypominałam jej ukochaną przyjaciółkę i dlatego ta chwila była dla niej wyjątkowo trudna? Nie zagłębiajmy się w to jednak teraz. Czas pokaże, co tak naprawdę chodziło Jagodzie po głowie.

– Chodź, pokażę ci twój pokój – oznajmiła w końcu i złapała mnie pod rękę. Miałam wrażenie, że chciała coś dodać, ale się powstrzymała. Było jeszcze za wcześnie na rozdrapywanie ran, zdecydowanie za wcześnie na poważne rozmowy, a zdecydowanie za późno na naprawę czegokolwiek.

Ten pokój pamiętałam jeszcze z dzieciństwa. Białe ściany, tylko jedna z nich pokryta tapetą w różowe kwiatki. Duże łóżko i drzwi do garderoby. Pokój gościnny – mój ulubiony – nie zmienił swojego wyglądu. Ta prostota była dla mnie idealna. Było tu odpowiednio dużo światła, które wpadało przez dachowe okno i odbijało się od kryształowego żyrandola. Harmonia barw, moment zapomnienia, brak potrzeby zmieniania czegokolwiek. Chwila obecna i żadna inna. Nie liczyło się nic. Tylko ta pustka otaczająca cię z każdej strony i pozwalająca ci wyłączyć myślenie.

Ojciec przyniósł moją torbę. Wsunęłam ją jednak szybko za drzwi garderoby i wymknęłam się z domu. Chciałam być sama. Musiałam się psychicznie przygotować na spotkanie z resztą rodziny i oswoić z myślą, że ciotka może mieć mi do powiedzenia więcej niż dawniej, gdy niewiele rozumiałam z jej potoku słów. Wybór kierunku był prosty – plaża. Nie obchodziło mnie, czy będzie tam wielu turystów. I tak nie znałam tych ludzi. Usiadłam blisko wody i podciągnęłam nogi pod brodę.

Nostalgiczny nastrój nie opuszczał mnie już od dłuższego czasu. Na ile jednak udawałam przed samą sobą? Na ile nie chciałam wiedzieć, co było tego rzeczywistą przyczyną? Czasem myślałam, że skupiając się na tym, co było, a czego już nie ma, zapominam o teraźniejszości, która powinna zmieniać moje życie. A na pewno budować je od nowa. Czy cofanie się było właściwą drogą? Czasem to wszystko było zwykłym gdybaniem. Plątaniną, w której gubiłam się tak bardzo, że traciłam wątek. Może tak naprawdę bałam się życia i dlatego tak kurczowo trzymałam się tego, co straciłam? Może powinnam pójść w stronę tego, co miałam, co pozostało i co mogłam stracić bądź zyskać? Takie życie w pojedynkę to niełatwa sprawa. Nie, nie to, że mi to przeszkadzało. Ale spójrzmy prawdzie w oczy, znajomość z braćmi nie była wcale takim złym pomysłem. Oni wypełnili tę pustkę. Nawet jeśli nie patrzyłam w przyszłość, to nie zagłębiałam się w przeszłość. Przy braciach liczyło się tylko tu i teraz. Wszystko inne było zostawione na potem. I chyba tego mi brakowało. Oderwania od tej monotonii i uwolnienia się od odpowiedzialności.

Poczułam wibrację telefonu w kieszeni. Wiadomość od Marceliny. Zdjęcie z Turcji wraz z pozdrowieniami z wakacji. Z jednej strony dobrze, że były Marcela i Aga. Może i nie potrafiłam się im zwierzać i za często mnie męczyły, ale były nieodłączną częścią mojego życia. W razie czego umiałyśmy się dogadać i to było bardzo pomocne. W zasadzie sama nie wiedziałam, czy to się nie sprowadzało do pewnego rodzaju interesowności z ich strony… chociaż prawdę powiedziawszy, nie miały ze mnie wielkiego pożytku. Korzyści ze znajomości ze mną były znikome. Taka milcząca samotniczka na niewiele im się przydawała, chyba że jako statystka na randkach. I to niepotrzebna.

Westchnęłam głośno i otrzepałam spodnie. Wróciłam spokojnym krokiem do domu Jagody i wśliznęłam się do ogrodu. W jego części rosną drzewa owocowe. Stała tam też ogromna altana obrośnięta bluszczem, w której ciotka poustawiała szklane lampiony. Wspięłam się na czereśnię i usiadłam na jednej z gałęzi.

– Jak byłaś mała, uciekałaś tutaj wczesnym rankiem – usłyszałam za plecami głos ciotki i aż się wzdrygnęłam. Nie spodziewałam się tutaj nikogo.

– Nie pamiętam tamtych dni – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

– To było jeszcze przed… – zaczęła i nagle się zawahała.

– Przed śmiercią mamy – dokończyłam. Bolały mnie te słowa, ale zbyt wiele razy rozmawiałam na ten temat z ojcem, by nie potrafić teraz porozmawiać o tym z nią. Pogodziliśmy się z tym faktem, niezaprzeczalnym faktem, który namieszał w naszym życiu. – Pewnie dlatego tego nie pamiętam – dodałam. – Mój umysł wyparł te chwile z pamięci. Taka mała złośliwość. Pamiętam dokładnie wszystko, co było później, ale nie potrafię się cofnąć. Nie rozumiem tego. Mam nieraz przed oczami pewne migawki, widzę jej uśmiech, ojca trzymającego ją w ramionach i mnie biegającą po chodniku, ale są to zaledwie małe epizody, trudno je nawet nazwać wspomnieniami.

– Nie wiem, czy będę potrafiła ci w tym pomóc.

– Nie, to nawet nie o to chodzi… Po prostu stwierdzam fakt – odparłam pogodnie. – Pewnych rzeczy nie mogę zmienić, a skoro tak jest, to niech tak zostanie.

– Ona tak mówiła. – Jagoda się uśmiechnęła. Zmarszczyłam czoło i popatrzyłam na nią pytającym wzrokiem. – Tak, godziła się z wieloma sprawami. Jeśli z jakiejś sytuacji nie było wyjścia, po prostu starała się to przyjąć. Nie szargać sobie nerwów.

– Myślałam, że miała silną osobowość – przyznałam.

– Wiem. Pracowała na to bardzo ciężko. Twój ojciec tego nie popierał. Uważał, że powinnaś widzieć nie tylko zwycięstwo, ale i upadek – powiedziała ciotka. – A załamanie przychodziło nieraz, zwłaszcza podczas drugiej ciąży, kiedy okazało się, że jest zagrożona…

– Może dlatego jestem tak zamknięta na świat.

– Blanka, nie wszystko trzeba tuszować. Słabości to również część ciebie.

– Ale po co kogoś w to angażować? – zapytałam.

– Człowiek czasem lubi się wygadać – zauważyła.

– Dla mnie to jest zawracanie komuś głowy, a poza tym ingerowanie w moje życie. Każdy ma problemy. Trzeba sobie z nimi radzić – oponowałam.

– A zaufanie?

– Nie potrafię – powiedziałam bez chwili zastanowienia. Tego byłam pewna jak niczego innego. Nie ufałam ludziom, już taka byłam. Nie potrafiłam się otworzyć. Powiedzieć więcej, niż powinnam. Nie chciałam, by ktoś wiedział za dużo. – I chyba już za późno na pracę nad tym. – Wzruszyłam ramionami. Wypowiadając te słowa, oszukiwałam samą siebie. Nie przypuszczałam, że kiedyś będzie inaczej.

– Chodź na kolację. – Ciocia nie zareagowała na moje wcześniejsze słowa. Nie było sensu o tym dyskutować. Nie byłam na tym etapie, by mogła coś we mnie zmienić, zbyt zamknęłam się w sobie. Ojciec był jedyną osobą, której ufałam i w której czułam, że miałam oparcie.

– Niech zgadnę. Ryba? – zapytałam.

Ciotka odpowiedziała mi szerokim uśmiechem. To zapamiętałam z pobytów u nich. Ryby były często serwowane w tym domu. Najwyraźniej od tamtej pory niewiele się zmieniło. Zeskoczyłam z gałęzi i otrzepałam spodnie. Jagoda objęła mnie ramieniem i wspólnie wróciłyśmy do domu. Brakowało mi tego prostego uścisku.

Posiłek zjedliśmy na werandzie. Wujek zdążył wrócić, jednak ich córki tego dnia postanowiły się nie zjawić. W sumie było mi to na rękę. Chociaż widziałam, że Jagoda była zawiedziona ich lekceważącym podejściem. Nie chciały mnie oglądać – to było aż nadto jasne. Mogły jedynie żałować, bo ojciec kupił im drogą biżuterię, a teraz jej pewnie nie dostaną. Tata nie znosił bezczelności. I w tym się z nim zgadzałam. Pomogłam nakryć do stołu i wspólnie zasiedliśmy do kolacji. Siedząc z nimi, czułam, że dobrze się stało, że w końcu tu przyjechaliśmy. Ojciec tego potrzebował. Wreszcie miał do towarzystwa nie tylko córkę.

– Masz – powiedziałam, dając swojej czworonogiej towarzyszce kawałek ryby. Zadowolona Chinua siedziała tuż przy moim krześle.

– Ona ma się za dobrze. – Wujek się uśmiechnął.

– A gdzie tam – odpowiedziałam i pogłaskałam ją. – Poza tym musisz być trochę rozpieszczona, nie? – dodałam z szerokim uśmiechem na twarzy.

– Na długo zostajecie? – zagadnął Jacek.

– Dopiero przyjechali, a ty już chcesz się ich pozbyć – oburzyła się Jagoda, najwyraźniej nie na żarty. – Taki sam jak te twoje dzieci – dodała.

– To akurat zasługa twojego wychowania – odgryzł się. – Właściwie to gdzie one są? – zainteresował się nagle.

– Ania wysłała mi wiadomość, że śpią dzisiaj u Magdy – poinformowała go Jagoda.

– Jak to u Magdy? – zdenerwował się i poszedł do salonu. Usłyszałam tylko dźwięki wybierania numeru i trzaśnięcie drzwiami.

Teraz kuzynki znienawidzą mnie jeszcze bardziej. Nie dość, że musiały tolerować moją obecność tutaj, to jeszcze zostaną zaraz na siłę sprowadzone do domu. Nasz pobyt nie zapowiadał się ciekawie już pierwszego dnia. No trudno, nie zawsze wakacje muszą być ciche i swobodne. Rodzina to rodzina, czasem mniej lub bardziej się dogadywaliśmy, ale przecież nigdy bym nie powiedziała, że ich nie znam. Spędziłam z kuzynkami jakiś tam kawałek życia, więc teraz byłoby głupio. W zasadzie niewielka różnica wieku powinna być atutem w naszych relacjach, ale było zupełnie odwrotnie. Nie odnalazłam się w ich świecie, a one nie zaakceptowały mojego, więc trudno było się nam dogadać. Sądząc po ich zachowaniu, dalej tak będzie.

Jagoda, jakby nic się nie stało, powróciła do rozmowy. Wbrew pozorom często zgadzała się z mężem. Z pokoju dobiegały urywki zdań. Z tonu głosu można było wywnioskować, że Jacek zdenerwował się nie na żarty. Nie chciałam mieć popsutego wieczoru i spotkać kuzynek, dlatego szybko skończyłam kolację i udałam się do swojego pokoju razem z psem. Zmęczenie spowodowane długą podróżą okazało się dobrą wymówką. Usiadłam na podłodze i oparłam o ramę łóżka. W mojej głowie dudniło od nadmiaru myśli. Ostatnie dni były bardzo intensywne. Za wiele się wydarzyło, mój wewnętrzny spokój został zburzony. Bracia wprowadzili zamęt w moją codzienność. Jak na zawołanie na ekranie mojego telefonu wyświetlił się numer Piotrka. Wzięłam aparat do ręki, po czym zaraz odłożyłam go na miejsce i tępo wgapiona w wyświetlacz czekałam, aż przestanie dzwonić. Nie miałam ochoty z nim rozmawiać. Nie dzisiaj, nie teraz. Miałam wakacje, chciałam odpocząć od nich wszystkich. Od braci, dziewczyn… każdego. Tutaj mieć swoją samotnię.

***

Ocknęłam się w niewygodnej pozie. Nawet nie wiem kiedy, wczoraj po prostu zasnęłam. Potarłam oczy, a na moich dłoniach pozostały resztki makijażu. Mruknęłam do siebie pod nosem i położyłam się na wznak na podłodze. Leżałam tak dobrą chwilę, aż w końcu uznałam, że pora się pozbierać i wziąć prysznic. Kątem oka zerknęłam jeszcze na zegarek. Szósta rano była standardową porą mojej pobudki. Wstawałam bez budzika. Chinua grzecznie leżała w kącie, więc zebrałam tylko rzeczy na przebranie i zmyłam się do łazienki. Szybki prysznic i poranny spacer działają pobudzająco. Przebrałam się i złapałam smycz do lewej ręki.

– Chinua, chodź! – krzyknęłam półgłosem.

Na te słowa poderwała się z miejsca i podbiegła do drzwi. Cicho je otworzyłam i spokojnie zeszłam na dół. Chinua narobiła zdecydowanie więcej hałasu, ale nic na to nie mogłam poradzić. To tylko pies. Podłączyłam słuchawki do telefonu i już miałam wychodzić, ale mój wzrok padł na cień snujący się po kuchni. To nie mogła być Jagoda. Postać była zbyt szczupła jak na nią.

– Szybka jesteś – powiedziała Ania.

Wyglądała tak, jak ją zapamiętałam. Patykowata, z zadziornym wyrazem twarzy. Długie blond włosy, piegowaty nos. Miałam wrażenie, że buzia jeszcze bardziej jej się wysmukliła przez ten czas.

– Zawsze tak wstaję – odpowiedziałam.

Kuzynka podeszła bliżej i dokładnie mi się przyjrzała.

– Zmieniłaś się… – stwierdziła. W tym momencie obok niej zjawiła się Chinua i dokładnie ją obwąchała. – Twoja?

– Tak, to Chinua – odparłam. – Idę się z nią przejść. Możesz dołączyć, jeśli chcesz – dodałam. Właściwie nie wiedziałam, po co to powiedziałam. Chyba odezwał się we mnie wewnętrzny głos uprzejmości. Tak, to nie mogło być nic innego.

– Nie. Idę się położyć. Wstałam, żeby coś zjeść – wyjaśniła. – Nie jestem zwolenniczką rannego wstawania, ale się przebudziłam i już tak mi w brzuchu burczało… – Uśmiechnęła się.

– Da się przyzwyczaić. – Odwzajemniłam uśmiech i zapięłam smycz. – Chodź, Chinua – dodałam i nacisnęłam klamkę.

Nie pamiętałam już tego miejsca. Ulice wydały mi się dziwnie odległe. Zupełnie inne od tych, które zapamiętałam z dzieciństwa. Szłyśmy po prostu przed siebie. Cisza i spokój. Na ulicach nie było żywego ducha. W Łebie życie zaczynało się w południe, jak w każdym nadmorskim kurorcie, i trwało do późna w nocy. Dlatego szósta rano to optymalna godzina na spacer. Spotkałam tylko kilka osób, prawdopodobnie mieszkańców, robiących poranne zakupy. Ruszyłyśmy w stronę portu. Zapach ryb unosił się w powietrzu, kiedy przechodziłyśmy wzdłuż nabrzeża rybackiego. Niektórym ten aromat wydaje się nieprzyjemny i odpychający, a ja mam wręcz odwrotnie. Może dlatego, że ta woń jest jedną z migawek z dzieciństwa. No, nie wiem. Tak przypuszczam. Będąc tu, jak przez mgłę widzę mamę i Jagodę uśmiechnięte, wołające do mnie i kuzynek. Automatycznie potrząsam głową, by zmusić mój umysł do przypomnienia sobie czegoś jeszcze, ale tak jak zawsze nic się nie dzieje. Spoglądam na Chinuę, która zachowawczo idzie jak najdalej od morza. Moja psina nie jest fanką wody. Wszelkie kąpiele w stawach czy jeziorach to zdecydowanie nie jest jej bajka, a morze wręcz ją przeraża. Dwa lata temu, kiedy zabraliśmy ją na plażę, uciekała przed falami albo intensywnie na nie szczekała. Wyglądało to komicznie. Uznałam więc, że nie będę jej dzisiaj uszczęśliwiać spacerem wzdłuż plaży z powiewającą morską bryzą.

Kolejne trzy dni nad morzem upłynęły na przyjemnej rutynie i odseparowaniu od szkoły i znajomych. Spędzałam dużo czasu na plaży, razem z ojcem wypożyczaliśmy skutery wodne, które pokochaliśmy podczas z jednego z naszych wyjazdów na Lazurowe Wybrzeże. Ojciec tak polubił ten sport, że krótko po tych wakacjach zaczął starać się o patent na sternika motorowodnego. Jest wręcz uzależniony od adrenaliny, jaka wiąże się z tym sportem. W ciągu tych dni wszystko układało się tak jak powinno. Znów żyłam daną chwilą. I uwielbiałam ten stan. Czułam się stabilna. Bezpieczna. Pewna tego co się wydarzy.

Z kuzynkami raczej się mijałyśmy. Rozumiałam to w zupełności. Odniosłam wrażenie, że są bardzo towarzyskie. Dziewczyny spędzały wieczory ze swoimi znajomymi. Dzisiaj, kiedy przyszła po nie paczka przyjaciół, zaproponowały mi wspólne wyjście, ale nie czułam się jeszcze gotowa, by poznawać nowe osoby. Zamiast tego zaszyłam się w ogrodzie z książką w ręce.

Wiem, że moja mama uwielbiała czytać. Tata przeniósł zgromadzone przez nią książki i umieścił w naszej domowej bibliotece. Tak. Dobrze myślicie, mamy takie pomieszczenie w domu. Jest niewielkie, ale za to całe ściany z góry na dół zajmują w nim półki z książkami. Mam tam swój hamak, w którym mogę się rozłożyć i w ciszy delektować się światem zamkniętym w kartach powieści. Mama szczególnie ceniła sobie klasyki takich autorów jak Jane Austen, Charlotte Brontë, Aleksander Dumas i Lew Tołstoj. Przynajmniej tak mówił ojciec. W moim przypadku długo nie zapowiadało się na to, bym miała się stać wielką fanką czytania. Wolałam oglądać filmy, ale lubiłam zapach książek, więc często chodziłam do biblioteki tylko po to, by spokojnie pobujać się w hamaku i się odprężyć. Od jakiegoś roku się to zmieniło. Postanowiłam dać szansę książkom i poczuć rzeczywistość, którą czytając, musiałam sobie wyobrazić. I okazało się, że jest to niesamowita przygoda.

Usadowiłam się wygodnie na kocu pod czereśnią i otworzyłam Dziwne losy Jane Eyre. Wieczory były ciepłe i jasne, więc miałam jeszcze trochę czasu na świeżym powietrzu. Nie tracąc ani chwili, zagłębiłam się w historię silnej sieroty, która staje się guwernantką i przybywa do Thornhill. W mojej głowie pojawiły się postacie i miejsca opisywane w książce. Każda kolejna strona mnie pochłaniała. Mój wzrok nie mógł nadążyć za kolejnymi wersami. Jak najszybciej chciałam poznać sekrety Edwarda Rochestera i zrozumieć jego podły, a jednocześnie intrygujący charakter. Dotarłam wreszcie do fragmentu, w którym Jane miała stanąć na ślubnym kobiercu, kiedy ktoś usiadł obok mnie na kocu. Drgnęłam zaskoczona i zobaczyłam siedzącą obok mnie Ankę. Westchnęłam w duchu i włożyłam zakładkę między kartki książki.

– Wiktor powiedział mi, że nic z tego nie będzie – powiedziała nagle.

Spojrzałam na nią i uniosłam lewą brew. Nie potrafiłam określić, czy dziewczyna jest sfrustrowana, zawiedziona, czy za chwilę mi się rozpłacze. A ja nie radziłam sobie najlepiej w roli pocieszycielki. Cóż. W ogóle nie nadawałam się do tej roli.

– Zaczęliśmy się spotykać jakiś miesiąc temu. Wiesz, niby wychodziliśmy raczej całą paczką, ale i tak zawsze on trzymał się tylko ze mną. Dobrze się dogadywaliśmy, to samo poczucie humoru i w ogóle. Wspólne zainteresowania. A on mi dzisiaj mówi, że nic z tego nie będzie. W sensie wiesz, strzelił gadkę, że możemy się kumplować – mówiła. Okej, więc może nie będzie tak źle, jak się zapowiadało. Anka była jest wściekła, a nie załamana. – Po czym dodał, że tak naprawdę podoba mu się moja siostra – dodała. Ups. To musiał być bolesny cios. – Czujesz to? Powiedział mi prosto w twarz, że podoba mu się Domi, choć flirtował ze mną!

– Anka, ja…

– Co za palant! Wydaje mu się, że kim on jest?! Ale niech sobie nie myśli, że będę po nim rozpaczać, mowy nie ma. Nie on jeden na świecie – kontynuowała swój monolog.

No dobrze, skoro nie przyszła się wypłakać, to pewnie potrzebowała dać upust złości. Tak. Anka raczej nie liczyła na mój wkład w tę rozmowę. Mówiła i mówiła, określając chłopaka bardzo wyszukanymi epitetami.

– Uch. Dzięki, Blanka. Musiałam się wygadać – zakończyła nagle i uśmiechnęła się szeroko. – Uciekam pod prysznic. Gdyby ktoś do mnie przyszedł, to powiedz, że nie chcę nikogo dzisiaj widzieć.

Kiwnęłam potwierdzająco głową i uśmiechnęłam się niepewnie. To była dla mnie zupełnie nowa sytuacja. Moja kuzynka właśnie mi się zwierzyła? Tak chyba tak. Zrobiła to, nie oczekując wsparcia. I nie wiem co bardziej mnie zszokowało. Jej bezpośredniość czy pełna akceptacja mojej osoby i zaufanie. Pokręciłam głową i wstałam z koca. Szarówka nie pozwalała na kontynuację lektury. Złożyłam koc i też udałam się pod prysznic.

***

Kolejny dzień pobytu u wujostwa nie zapowiadał nagłych zmian. Zbudziłam się o szóstej jak zawsze, ale nie miałam ochoty na spacer, więc przewróciłam się na drugi bok i ustawiłam budzik na ósmą. Ubrałam się i bez śniadania wyszłam z domu z Chinuą na smyczy. Codziennie starałam się zmieniać odrobinę trasę, którą spacerowałam, by jak najlepiej poznać okolicę. Przechodząc obok cukierni, zerknęłam przez witrynę, żeby sprawdzić, co działo się w środku. W kolejce stała starsza pani, jakiś chłopak i dwie dziewczyny. Rzuciłam okiem na zastawione ciastami i świeżymi drożdżówkami lady i zrobiłam się głodna. Przystanęłam na chwilę i sięgnęłam do kieszeni. W prawej nic, w lewej również. Może w bluzie? Oczywiście. Zawsze miałam w niej jakieś drobniaki. Tym razem też się znalazły. Dwie dwójki i złotówka. Wystarczy. Przywiązałam smycz do słupka.

– Zostań – wydałam komendę i weszłam do środka.

Rogaliki, ciastka francuskie, pączki, donuty… Zaczęłam robić w myślach listę życzeń. Moje pięć złotych jednak mnie ograniczało, dlatego musiałam ją skorygować. Wgapiałam się w smakołyki, próbując zdecydować, na co mam największą ochotę.

– Blanka – z zamyślenia wyrwał mnie męski głos.

Mój wzrok padł na chłopaka w kolejce. Czekoladowe oczy i czarujący uśmiech. Dlaczego tu był?

– Tomek? – Chłopak uściskał mnie serdecznie. – Co ty tutaj robisz? – wydusiłam oszołomiona.

– Piotrek uznał, że dobrze byłoby gdzieś wyjechać, no i przyjechaliśmy. – Zmarszczyłam brwi w wyrazie niezrozumienia. – Jesteśmy z Markiem i jego kumplami. Zebrała się taka większa ekipa. – Mój żołądek ścisnął się na dźwięk tych słów. Ekipa. Kumple. Aleks? Czy on też tu był? – A ty?

– Moja ciotka tu mieszka – odpowiedziałam automatycznie.

– Fajnie, że jesteś – powiedział Tomek. – A! – przypomniał sobie nagle. – To jest Ola. – Wskazał na dziewczynę z czarnymi kręconymi włosami, idealnym makijażem i mnóstwem kolczyków w lewym uchu. – A to Gosia – przedstawił mi drugą ze stojących obok niego dziewczyn. Ta również miała czarne kręcone włosy, a w nich niebieskie pasemka. Jej buzia wyglądała jak twarz porcelanowej lalki.

– Cześć – przywitałam się.

– To Blanka, moja ulubiona dziewczyna. – Posłał mi uśmiech.

– Bajer to ty masz dobry – rzuciłam swobodnie.

– Taka prawda – obruszył się i pocałował mnie w policzek.

Dziewczyny uśmiechnęły się przyjaźnie i skinęły głowami.

– Kupujecie coś? – przerwała nam sprzedawczyni.

– Tak – odpowiedzieliśmy równocześnie.

– Ja poproszę donuta. Tego z polewą czekoladową – powiedziałam szybko.

Chciałam jak najszybciej stąd uciec. Dlaczego ze wszystkich miejsc, w jakie mogli pojechać na wakacje, wybrali właśnie Łebę? Myśl o tym, że Aleks mógł z nimi być, mi się nie spodobała. Jego obecność nie była dla mnie pożądana. Lepiej, żeby wszystko poszło w zapomnienie. Zapłaciłam i skierowałam się do wyjścia.

– Poczekaj na nas. – Tomek złapał mnie za ramię.

Spojrzałam na niego i kiwnęłam twierdząco głową. I to by było na tyle, jeśli chodzi o ucieczkę.

– Na zewnątrz – rzuciłam tylko i wyszłam. Chinua siedziała na swoim miejscu. Przechyliła łebek, kiedy wyszłam z cukierni. – Czekałaś grzecznie? – zapytałam, na co poderwała się i zaczęła merdać ogonem. Pogłaskałam ją i odplątałam smycz.

– Twoja? – usłyszałam głos jednej z dziewczyn.

– Tak.

– Świetna – zachwyciła się druga.

Chinua niepewnie podeszła i schowała się za mną.

– Tchórzu, przywitaj się – zaśmiałam się.

– Ty masz psa? – zdziwił się Tomek.

– Na to wychodzi.

– Wpadniesz do nas? – zapytał.

– Nie… Lepiej nie.

Zauważyłam, że Gosia spojrzała na mnie z zainteresowaniem. Chyba wyczuła, że to tylko wymówka.

– Chodź, Piotrek chętnie cię zobaczy – namawiał.

– Nie, Tomek… – zaczęłam, on jednak podszedł do mnie bliżej.

– Aleksa z nami nie ma – powiedział cicho, co wprawiło mnie w jeszcze większe zakłopotanie. – Chodź – dodał głośniej i pociągnął mnie za sobą. Chinua zareagowała na to warknięciem. Chłopak spojrzał na mnie niepewnie.

– Nie lubi, jak ktoś rozkazuje jej pani – wyjaśniłam i ruszyłam za nimi. – Poza tym dlaczego myślisz, że to ma coś wspólnego z nim? – spytałam Tomka wprost.

Dziewczyny niestety nie brały udziału w rozmowie, ale nie byłam na tyle uprzejma, żeby je do niej włączyć. Musiałabym im zbyt wiele tłumaczyć.

– Po prostu wiem – odpowiedział bez zagłębiania się w szczegóły z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

Wgryzłam się w mojego donuta, by zamaskować rozdrażnienie. Był cudownie mięciutki, a czekolada idealnie komponowała się z karmelowym nadzieniem. Słodki, jak lubiłam. Jednak wzmianka o Aleksie, i to z ust Tomka, spowodowała, że nieco straciłam apetyt. Dziewczyny zaczęły mówić o tym, co wczoraj robili i jak dobrze bawili się na ognisku na kempingu, a ja powróciłam do biernego uczestniczenia w pogawędce i zdawkowego odpowiadania. Ola i Gosia, co tu dużo kryć, były bardzo spontaniczne, ale nie zauważyłam symptomów wrogości skierowanych w moją stronę. Były raczej takie jak Tomek. Lekkie podejście do życia, bez zbędnej filozofii i sztucznej wyniosłości. I to mi odpowiadało. Nagle przemknęło mi przez myśl, że Marcela z Agą też z nimi przyjechały. Chociaż Tomek wspominał, że to męski wypad… Ale Marek raczej zabrałby ze sobą Izę… A skoro byłaby Iza, to Marcelina pewnie też koniecznie chciałaby jechać. Och. Ale przecież wczoraj wysłała mi wiadomość. Na pewno teraz spokojnie smaży się na plaży w Turcji. Nie to, że nie chciałabym się spotkać z koleżankami, ale miałam nadzieję, że podczas tych wakacji odpocznę od wszystkich. Z Agą i Marcelą utrzymywałam kontakty podczas roku szkolnego. Od niedawna również z braćmi. Do tego wszystkiego był jeszcze Aleks, który jak szybko pojawił się w moim życiu, tak szybko z niego zniknął. Chciałam ich wszystkich sobie odpuścić przez te najbliższe tygodnie. Dlatego wczoraj nie odebrałam połączenia od Piotrka. Dlatego nie starałam się porozmawiać z Aleksem, by wyprostować sprawę z naszym pocałunkiem. Zaczęłam budować fortecę. Moją samotnię. Pozostało mi przebrnąć przez spotkanie z chłopakami i ewakuować się jak najszybciej.

Weszliśmy na teren kempingu. Położenie idealne, tuż pod lasem, dziesięć minut do miasta, sto metrów od plaży. Wyposażenie też było na wysokim poziomie – ładne drewniane domki, alejki i nasadzenia.

– Wynajęliście domek? – zapytałam, chociaż to przecież było oczywiste.

– Tak, wiesz, w sam raz dla siedmiu facetów.

– To my idziemy do siebie. Napisz, jak będziecie się wybierali na plażę – odezwała się Ola.

– Miło było cię poznać – dodała Gośka i machnęła ręką na pożegnanie.

– Was również.

Dziewczyny przeszły żwirową ścieżką i skręciły w kierunku lasu. Przyjechały razem ze znajomymi pod namioty, więc miały jeszcze kawałek do przejścia, żeby móc wrócić do siebie i się przebrać.

– Kto z wami jest? – zapytałam Tomka, kiedy zatrzymaliśmy się obok, jak się domyślałam, ich domku.

Już otwierał buzię, żeby odpowiedzieć na moje pytanie, ale drzwi się otworzyły.

– Blanka? – usłyszałam pełen niedowierzania głos Piotrka.

Odwróciłam się w jego stronę. Wyglądał na autentycznie zszokowanego moim widokiem.

– Cześć – odparłam spokojnie.

Chłopak podszedł do mnie i przytulił mnie na przywitanie. Z domku za chwilę wynurzyli się pozostali koledzy.

– Blanka – powiedziała kolejna osoba i następna, i następna. Kojarzyłam twarze tych chłopaków. Część z nich była jeszcze zaspana, ale wyglądali, jakby właśnie wybierali się pobiegać. A przynajmniej niektórzy z nich. Aleks też się tak ubierał, kiedy planował biegać wieczorem.

– Olek – przypomniałam sobie jedno z imion.

– Antka i Filipa też poznałaś na moich urodzinach – dodał Piotrek.

Spojrzałam na chłopaków po jego prawej stronie.

– Tak, rzeczywiście – odpowiedziałam.

– Za to my się nie znamy – powiedział wysoki chłopak z dużymi i niesamowicie niebieskimi oczami.

– Pamiętałabym – wymsknęło mi się. Ale taka była prawda. Takiego wzroku się nie zapomina. Przeszywał i sprawiał, że serce łomotało głośno w klatce piersiowej. Do tego kiedy się uśmiechnął, na jego twarzy pojawiły się dołeczki. – Blanka – dodałam tak cicho, że trudno było stwierdzić, czy mnie usłyszał.

– Wojtek – odparł i uścisnął moją dłoń.

Wow, naprawdę był przystojny. Blond czupryna opadała mu na czoło, dodając mu chłopięcego uroku. Nie mogłam przestać na niego patrzeć.

– No proszę, jest nasza mała siostrzyczka – zażartował Marek i mocno mnie przytulił, tym samym wyrywając mnie z transu. – Co ty tutaj robisz?

– Przyszłam was odwiedzić – odpowiedziałam. – Tomek się uparł. – Na mojej twarzy pojawił się uśmiech.

– Aleks wrócił? – zapytał odruchowo.

Spojrzałam na niego zdziwiona. Kątem oka zobaczyłam skonsternowaną minę Piotrka.

– Czyli wyjechał? – spytałam, starając się ukryć rozczarowanie. Jednak nie do końca mi się to udało. Poczułam na sobie palące spojrzenia chłopaków. Wyjechał. Nie pożegnał się. Ale ja też się nie odzywałam, więc byliśmy kwita. Prawda?

– To znaczy… – zmieszał się. – Myślałem, że jesteście tu razem czy coś… – dokończył.

– Dobry żart. – Uśmiechnęłam się, starając się wybrnąć z kłopotliwej sytuacji. – Mam tutaj rodzinę. Przyjechaliśmy z ojcem ją odwiedzić.

Chciałam zamknąć temat Aleksa. Czy to nie było zabawne? Marek sądził, że coś nas łączyło, a Tomek – że za wszelką cenę chciałam go unikać. Może to zależało od wersji zdarzeń, jaka została im przedstawiona? Co naprawdę wiedzieli? A najważniejsze pytanie powinno brzmieć: co właściwie Aleks im o nas powiedział?

– A gdzie jest Iza? – zainteresowałam się.

– Pojechała na tydzień na jakiś obóz językowy, więc zrobiliśmy sobie męski wypad.

– Tak, słyszałam to już od Tomka – powiedziałam głośno. – Towarzystwo też już sobie znaleźliście – dorzuciłam, ściszając głos.

– Mnie w to nie mieszaj, ja jestem grzeczny – odparł konspiracyjnym tonem i uniósł dłonie w geście niewinności.

– Dobrze wyszkolona – odezwał się Olek, pokazując na psa.

Chinua położyła się obok moich stóp. Mogło się wydawać, że jest taka posłuszna, ale ona po prostu się bała i wolała pozostać blisko mnie. Nie znała chłopaków ani otoczenia i dlatego tchórzyła.

– Mnie nie lubi – mruknął Tomek.

– Sam wiesz dlaczego – wypomniałam mu. – Dobra, Chinua, idziemy – zdecydowałam. Wystarczyło na dzisiaj tych uprzejmości.

– Zostaniesz na śniadaniu? – zapytał Piotrek.

Widziałam, że bardzo by chciał spędzić ze mną więcej czasu. Wydawało mi się, że już kiedyś widziałam ten wzrok w kinie. Najwyraźniej wtedy mi się nie wydawało. Piotrek mnie lubił. Mogłam to odczuć w sposobie, w jaki mnie traktował, ale skoro był z Marceliną… Nie powinnam się koło niego kręcić. Ona nie byłaby zadowolona. Poza tym wiele się zmieniło. Piotrek to uroczy przystojniak, ale… nie był nim… a ja chyba…

– Albo pójdziesz ze mną pobiegać? – odezwał się nagle Wojtek.

Nasze spojrzenia się skrzyżowały i, uwierzcie mi, nie potrafiłam biegać, ale było w nim coś tak ujmującego, że chciałam dotrzymać mu towarzystwa. Tak bardzo przypominał mi… Aleksa. Och. Przecież to oczywiste. Zacisnęłam szczęki, zła na siebie i swoje przywiązanie do niego.

– Nie, dziękuję – odmówiłam. Zabrzmiało to szorstko. Nie chciałam. Naprawdę. – Ja nie biegam – dodałam z uśmiechem, starając się zatrzeć złe wrażenie. Wojtek skinął głową w geście zrozumienia. – Wracamy do domu – powiedziałam i klepnęłam się w udo, dając Chinui znak, by się podniosła.

– To ja cię odprowadzę – powiedział zdecydowanie Piotrek i krzywo spojrzał w stronę Wojtka.

Serio? O co mu chodziło?

– Skoro chcesz – mruknęłam.

– Wpadnij do nas wieczorem – zaproponował Marek.

– Zobaczę, co da się zrobić – odparłam, nie chcąc się deklarować. I tak nie miałam zamiaru przychodzić. – Chinua, chodź – zawołałam psa i odwróciłam się na pięcie.

– Nie zapomniałaś o czymś? – chrząknął Piotrek. Popatrzyłam na niego zdziwiona. – A ja? – Uśmiechnął się. Ugryzłam się w język, żeby nie powiedzieć, że jak chce, to niech idzie, a nie czeka na zaproszenie. – W którą stronę? – zapytał.

– Prosto i w prawo. Przynajmniej tak mi się wydaje. Trochę się tu pozmieniało.

– Dzwoniłem do ciebie – odezwał się, gdy znaleźliśmy się w wystarczającej odległości od chłopaków.

– Wiem o tym – przyznałam, nie patrząc na niego. Nie odebrałam, taka była prawda. Nie miałam ochoty z nim rozmawiać i nie zamierzałam tego ukrywać.

– Chciałem z tobą pogadać – ciągnął. Tego się przecież domyśliłam. – Marcelina zażyczyła sobie wakacyjnej przerwy – wyznał gorzkim tonem.

Zmarszczyłam brwi. Przypuszczałam, że o to mogło chodzić. Marcela się nie przywiązywała. I jeżeli zerwała z Piotrkiem, to znaczyło tylko tyle, że jak każdy poprzedni chłopak spełnił on swoje zadanie i wypełnił jej czas. Moim zdaniem byli razem tak długo ze względu na braci. To naprawdę zgrana paczka i przebywanie z nimi było atutem w tym związku. Zostawiła go, więc do mnie dzwonił. Ale czego oczekiwał? Ich sprawy mnie nie dotyczyły i nie mogłam w nie ingerować.

– Powiedz mi, jak to z wami jest? Wszystko idzie dobrze, a na drugi dzień dziewczyna mówi „do widzenia”? – rzucił z wyrzutem.

– Nie będę jej oceniać.

– Nie proszę cię o to. Chcę tylko zrozumieć – wyznał. Naprawdę musiałam tego słuchać? Wiedział, z kim się wiązał.

– Piotrek, ale tego się nie da zrozumieć. Powinieneś wiedzieć, jaka ona jest, i to był twój problem, żeby ją przy sobie zatrzymać.

– A da się w ogóle? – spytał z ironią. Nie odpowiedziałam. Uznałam, że to było pytanie retoryczne. – Przecież to twoja przyjaciółka – brnął dalej.

– Nie mam przyjaciół. To tylko koleżanka.

– A Aleks?

– O co ci chodzi? – Spiorunowałam go wzrokiem. – O co wam wszystkim chodzi? – uniosłam się.

– Aleks wyjechał.

– Słyszałam. Dzisiaj. Nie rozmawialiśmy od twoich urodzin – odpowiedziałam, akcentując każde słowo. Dopiero wypowiadając to na głos, poczułam ogromny żal. Głupia! – Nie wiedziałam o tym. To jego sprawa, co robi ze swoim życiem, ale wy zachowujecie się, jakby była też moja. O co tu chodzi?! – mówiłam coraz bardziej podniesionym głosem, co już dawno mi się nie zdarzyło.

– Sądziliśmy, że coś was łączy – przyznał.

– Piotrek, znacie go dłużej niż ja, więc musieliście zauważyć, że jest niestabilny emocjonalnie, i to nie przeze mnie. My po prostu… – urwałam, nie mogąc dobrać odpowiednich słów. Właściwie my co? Tylko się spotykaliśmy? Tylko się pocałowaliśmy? Tylko co? – Tolerowaliśmy się – dokończyłam.

– Skoro tak to widzisz – powiedział, choć wiedziałam, że w to wątpi.

– Dokładnie tak – warknęłam.

– Chodzi o to, że Aleks nigdy nie zostawiał matki samej i nagle nie wyjeżdżał.

– Dopiero co skończył szkołę, na pewno chce iść na studia – odezwałam się.

Dalszą drogę przebyliśmy w milczeniu. Nie miałam mu już nic więcej do powiedzenia, a Piotrek najwyraźniej skapitulował. Pierwszy raz nasza rozmowa była naładowana negatywnymi emocjami.

– To tutaj? – odezwał się dopiero, kiedy zatrzymałam się przed domem ciotki.

– Tak. Dziękuję, że mnie odprowadziłeś – powiedziałam i się odwróciłam. – Chinua – zwróciłam się do psa i otworzyłam furtkę, przez którą wbiegł na podwórko.

– Blanka. – Chłopak złapał mnie za rękę.

– Tak?

– Przyjdziesz wieczorem? – zapytał z proszącym spojrzeniem. Kciukiem zaczął kreślić kółka na mojej dłoni. Oderwałam wzrok od jego czekoladowych oczu i popatrzyłam znacząco na jego palce. – Proszę.

Powinnam poczuć przyjemne dreszcze. Powinnam się cieszyć. Zauważył mnie. W końcu mnie zauważył, ale co z tego?

– Nie jestem nagrodą pocieszenia – odpowiedziałam i cofnęłam rękę.

Chłopak otworzył usta, by coś powiedzieć, ale przerwał mu wysoki głos mojej kuzynki. Dominika szła już w naszą stronę. I muszę wam powiedzieć, że kiedy ją zobaczyłam te parę dni wcześniej, przeżyłam szok. Bo o ile Anka prawie w ogóle się nie zmieniła, o tyle Domi przeszła prawdziwą nastoletnią metamorfozę. Zawsze była biegającą kuleczką. A teraz? Nogi po szyję. Krótko ścięte blond włosy sprawiały, że wydawała się jeszcze smuklejsza. Makijaż podkreślający zielone oczy. Wow. Mogłam się schować.

– Wychodzisz? – spytała. Wpatrywała się w mojego kolegę.

– Właśnie wróciłam – powiedziałam krótko.

Wzrok Dominiki aż prosił o to, bym jej przedstawiła Piotrka.

– To może przyjdziecie razem? – zaproponował.

Jasne. Pewnie. Oczywiście. Przecież o niczym innym nie marzyłam.

– Gdzie? – zainteresowała się kuzynka. – Na pewno będziemy, co nie? – zwróciła się do mnie. Z jednej strony mogłabym się nawet zgodzić, to dobra okazja, by podreperować znajomość z kuzynkami. Z drugiej strony wkurzył mnie fakt, że Piotrek był tak nachalny. – Jestem Dominika.

– To nie jest najlepszy pomysł – zwróciłam się do Piotrka.

– Właśnie że jest – skomentował i poszedł. Zupełnie jakbym rozmawiała z Aleksem.

– Kto to był? – zainteresowała się Dominika.

– Piotrek – odparłam i wzruszyłam ramionami.

– Kto by pomyślał, że tak szybko nawiązujesz kontakty – powiedziała głośno.

Nie dałam się sprowokować. Po prostu udałam, że tego nie słyszałam. Nie czułam potrzeby tłumaczenia się z czegokolwiek. Minęłam ją i weszłam do domu.

– Jakiś krótki był ten wasz spacer dzisiaj – przywitał mnie ojciec.

– Tak, niestety – odpowiedziałam.

Tata zmarszczył czoło. Nalałam sobie soku pomarańczowego z dzbanka i wypiłam go duszkiem, po czym nastawiłam ekspres.

– Wiesz, że jeśli chcesz, to możemy wrócić – powiedział, wchodząc za mną do kuchni.

– Wiem, tato, ale jeszcze trochę dam radę.

– Zrobić ci śniadanie? – zaproponował.

– Dzisiaj ja robię – usłyszałam za plecami pogodny głos ciotki.

VI

– Po tylu latach te wspomnienia są całkiem zabawne – mówi Piotrek. – Trudno było się dogadać.

– Jestem bardzo upartą osobą – śmieję się.

– To prawda. I bardzo zdecydowaną. Pamiętam, że tego wieczoru przyszłaś z kuzynkami, właściwie to przyprowadziłaś je do mnie i sobie poszłaś – odpowiada mój przyjaciel.

– Wtedy to nie było dla ciebie takie zabawne. Do dzisiaj widzę tę zmarszczkę na twoim czole i wzburzenie w oczach.

– Byłaś strasznie obrażona.

– Nie lubię być do niczego zmuszana.

– Wtedy się o tym dowiedziałem. Wszystko było dobrze, dopóki ktoś nie zalazł ci za skórę.

– Oczywiście, że tak. Nie da się mnie zmienić.

– A może jednak po tylu latach coś w tobie drgnęło? – słyszę za plecami głos mojego męża.

Nigdy nie zdołam pojąć tego ożywienia, które wywołuje we mnie jego obecność. Potrzebujemy się i uzupełniamy. Dzisiaj to wiem. Po prostu musiałam go poznać.

Dzień był wyjątkowo upalny, więc Piotrek wysłał mi esemesa z propozycją, byśmy całą paczką wybrali się na plażę. „Cała paczka” oznaczała mnie i moje kuzynki, chłopaków, którzy przyjechali razem z Piotrkiem, i poznane przez nich podczas pobytu osoby. Nie trudziłam się zapamiętaniem ich imion, bo chłopcy za każdym razem zabierali jakieś nowe koleżanki czy jakichś nowych kolegów. Dochodziła dziesiąta, więc moje kuzynki przewracały się dopiero na drugi bok w łóżkach, ale kiedy powiedziałam im, że mogą zwlec tyłki i iść ze mną i chłopakami na plażę, były gotowe po piętnastu minutach i poganiały mnie, bym w końcu zeszła na dół. A ja nie mogłam się zdecydować, czy włożyć bikini, czy może coś bardziej zabudowanego. Lubiłam plażę i gorąco. Lubiłam, kiedy słońce ogrzewało moje ciało, tworząc opaleniznę, ale fakt, że tylu znanych mi facetów będzie się na mnie gapić, trochę mnie onieśmielał. Trochę… akurat. Przerażał mnie.

– Blanka! – dobiegły mnie zniecierpliwione głosy kuzynek.

Zarzuciłam na siebie zwiewną sukienkę z hiszpańskim dekoltem w malinowym kolorze, chwyciłam spakowany wcześniej plecak i zbiegłam po schodach.

– Przecież idę – powiedziałam, mijając dziewczyny w progu.

Szłyśmy zatłoczonymi ulicami Łeby, które jak zwykle w sezonie były tak pełne turystów, że czasami musiałyśmy iść jedna za drugą… Umówiłyśmy się z chłopakami na moście prowadzącym do portu tak, byśmy wszyscy razem mogli zejść na plażę i poszukać jakiegoś miejsca. A właściwie gdzieś się wcisnąć. Skręciłyśmy w uliczkę między blokami i wyszłyśmy akurat naprzeciwko mostu. Zauważyłam Piotrka opartego o barierki, który prowadził ożywioną rozmowę z jakąś blondynką. Obok niego stali Marek, Antek, Filip i Wojtek. Tomek jadł gofra z bitą śmietaną i czerwonymi owocami i śmiał się z Olkiem, pewnie z czegoś, co opowiadał stojący obok nich chłopak. Otaksowałam go spojrzeniem. Wysoki, dobrze zbudowany... nawet bardzo dobrze zbudowany. Mocno zarysowane kości policzkowe i zarost na twarzy dodający mu męskości. Przydługie czarne włosy wykręcające się każdy w inną stronę i do tego opalenizna idealnie współgrająca z całością.

– Cześć – rzuciłam, podchodząc do chłopaków.

Tomek wyciągnął do mnie rękę. Z głośnym klaśnięciem zamknął swoją dłoń w mojej, tak jak witają się ze sobą faceci, aż mnie zapiekło. Później pochylił się i pocałował mnie szybko w policzek.

– Fajnie, że jesteście – odezwał się. – Chcesz? – zapytał, wyciągając w moim kierunku prawie zjedzonego gofra.

– Nie, dzięki. – Uśmiechnęłam się do niego i zaczęłam witać z pozostałymi.

– Jestem Natalia, a to mój brat Kacper – powiedziała blondynka i wskazała na przystojniaka.

Posłałam jej uśmiech i przeniosłam wzrok na chłopaka… Jego spojrzenie mnie przeraziło. Patrzył na mnie przenikliwie i uśmiechnął się półgębkiem. Odruchowo chciałam zrobić krok w tył. Skinęłam głową i szybko oddaliłam się od tego rodzeństwa, udając, że koniecznie muszę się przywitać z resztą chłopaków.

– Idziemy? – spytał Wojtek.

– My prowadzimy – odpowiedziała Anka, podnosząc rękę.

– I bardzo dobrze – stwierdził Tomek i objął mnie szybko ramieniem.

Ruszyliśmy za Dominiką i Anką, dając się prowadzić wśród tłumu turystów, który nie malał, chociaż większość ludzi powinna być teraz na plaży, prawda?

– Gdzie zostawiłaś swojego wilka? – zapytał Tomek.

– W domu. Upał i pies to nie najlepsze połączenie.

– A wy od dawna jesteście razem? – spytała nagle Natalia, spoglądając na nas z uśmiechem.

– Kto? – zdziwiłam się.

Dziewczyna wymownie spojrzała na Tomka, który wciąż mnie przytulał. Roześmiałam się.

– Nie jesteśmy parą – wyjaśniłam. – Z niego jest po prostu straszna przylepa.

– Szkoda, że tylko do ciebie tak się klei – mruknął Piotrek.

– Zazdrosny? – odciął się Tomek. – Mogłeś nie latać za taką, co puszcza wszystkich kantem. Teraz żałujesz…

– Zamknij się – powiedział zdenerwowany Piotrek.

– Ładna historia – odezwała się dziewczyna. – Chodziłaś z jego bratem.

No, pięknie mnie podsumowała.

– On nie mówił o Blance – włączył się Olek.

– O, przepraszam – zmieszała się.

Wzruszyłam tylko ramionami.

– Ona jest jak siostra – wytłumaczył Marek.

Po raz kolejny użył tego określenia, a ja rzeczywiście poczułam się jak jedna z nich. Z każdym krokiem było mi coraz goręcej. Włosy lepiły mi się do karku i moim jedynym marzeniem było teraz zanurzenie się w zimnych wodach Bałtyku. Natalia opowiadała, że przyjechali z bratem z Łodzi. Ona była w moim wieku, a Kacper w tym roku będzie w klasie maturalnej. Na szczęście nie musiałam się wysilać, by podtrzymywać rozmowę, bo dziewczyna była bardzo gadatliwa. Weszliśmy na plażę. Piach palił moje stopy. Ratunku! Kuzynki poprowadziły nas wzdłuż wybrzeża. Miałam nadzieję, że za chwilę będę mogła rozłożyć ręcznik i zrzucić sukienkę, która przykleiła mi się do pleców pod plecakiem. Zdecydowałam się go zdjąć, a Olek zabrał go bez słowa.

– Nie jest ciężki – powiedziałam, spoglądając na niego – tylko mi gorąco. – Wzruszył tylko ramionami i uśmiechnął się półgębkiem. – Dzięki – dodałam.

Udało nam się znaleźć wolne miejsce. Ale jaki kawał drogi trzeba było przejść… Wzięłam od Olka plecak i zaczęłam wyciągać ręcznik i koc, by móc się rozłożyć. Rozbijaliśmy nasz mały obóz, a mój żołądek zaciskał się w coraz większy supeł. Dominika, Anka i Natalia szybko pościągały ubrania i paradowały w kolorowych bikini. A ja… Westchnęłam bezgłośnie i zrzuciłam sukienkę. Czułam, jak pali mnie skóra. I to nie z powodu słońca. Miałam na sobie czarne bikini. Majtki ze sznureczkami, które po bokach zawiązałam na supełki. Tak na wszelki wypadek, gdyby przypadkiem miały się rozwiązać. To byłby dopiero wstyd. A jakie widowisko… Biustonosze wiązane na szyi zbyt wbijały mi się w blizny, dlatego ten, który włożyłam, miał ramiączka i zapięcie z przodu, a część okalająca plecy była haftowana. Mimo to wydawało mi się, że byłam bardzo odsłonięta. Założyłam awiatorki i rozłożyłam się na kocu. Zaczęłam zaplatać włosy w luźny warkocz, kątem oka obserwując, jak po mojej prawej stronie rozkładał się Kacper. Jak na złość właśnie on. I taksował mnie spojrzeniem. Jeszcze bardziej skuliłam się w sobie. Wojtek zaczął wyrzucać wszystko z plecaka i zauważyłam piłkę do siatkówki.

– Pogramy? – zapytałam z nadzieją w głosie.

Chłopak zrzucił koszulkę i wyciągnął rękę, by pomóc mi wstać.

– Ja też idę – powiedzieli jednocześnie Marek i Olek, a za nimi ruszyli Tomek i Filip.

Miałam wrażenie, że Piotrek był o coś na mnie zły. Ale co mnie to obchodziło. Mimo to poszedł z nami. Antek i Kacper rozłożyli się na kocach z dziewczynami. Od razu poczułam się lepiej. Lubiłam siatkówkę i nie musiałam siedzieć obok Kacpra. A on bardzo zaburzał moje poczucie bezpieczeństwa. Nie wiedziałam dlaczego. Po prostu źle się czułam w jego towarzystwie, choć w ciągu ostatnich dni przebywałam z różnymi nieznajomymi. Podczas gry żartowaliśmy i się śmialiśmy. Ta swoboda bardzo mi odpowiadała. Dzięki temu zapomniałam o swoim stroju i związanych z nim kompleksach. A właściwie nie kompleksach. Nie chodziło o moje ciało, tylko o to, kto na nie patrzył.

– Zmęczyłam się, grajcie beze mnie – odezwałam się i podeszłam do plecaka, żeby wyciągnąć z niego wodę.

– Masz ochotę? – zapytał Kacper, otwierając właśnie kolejne, sądząc po leżących wokół pustych puszkach, piwo.

– Nie, dzięki – rzuciłam swobodnie i ruszyłam w stronę morza. Poczułam delikatną bryzę i usiadłam tuż przy brzegu. Woda była wystarczająco zimna, by ochłodzić się w tak gorący dzień. Wysunęłam nogi przed siebie. Moje stopy już przyzwyczaiły się do temperatury wody, która teraz obmywała mnie, kojąc swoim chłodem.

Przysiadł się do mnie Marek. Siedzieliśmy dłuższą chwilę w milczeniu. Chłopak intensywnie marszczył brwi. Ewidentnie chciał mi coś powiedzieć, ale nie miał pojęcia, jak się do tego zabrać.

– Blanka, naprawdę jesteś dla mnie jak siostra – odezwał się wreszcie.

– Doceniam to. – Uśmiechnęłam się pod nosem.

– Dlatego chciałbym, żebyś wiedziała, że Aleks nie jest stały w uczuciach…

– Domyśliłam się – przerwałam mu.

Nie byłam zła, że akurat Marek wtrącał się w moje sprawy. Rzeczywiście, była między nami nić porozumienia zarezerwowana dla rodzeństwa. Przy Tomku też się tak czułam. Piotrek początkowo mnie interesował, nie powiem, że nie, ale po poznaniu Aleksa wiele rzeczy się zmieniło…

Marek szturchnął mnie ramieniem.

– Daj mi skończyć. Oboje wiemy, że coś jest między wami. I nie próbuj zaprzeczać – powiedział, kiedy już otwierałam usta, żeby wejść mu w słowo. – Znam Aleksa wystarczająco długo, by wiedzieć, że mu na tobie zależy – dokończył z przekonaniem, a moje głupie serce fiknęło koziołka.

– Ale?

– Ale jeszcze o tym nie wie – odparł, a ja momentalnie wybuchłam śmiechem.

– Jeśli chcesz mnie pocieszyć, to marnie ci idzie – odpowiedziałam szczerze.

– Nie chcę cię pocieszać. Nie potrzebujesz tego. Chcę tylko powiedzieć, że jeśli czegoś chcesz od Aleksa, to nie możesz mu odpuścić.

– A ja myślę, że on i tak zrobi, co chce.

– Już to zrobił, prawda? – zapytał Marek z napięciem w głosie. Nie musiałam odpowiadać.

– Marek? – Popatrzył na mnie spokojnie. – Dzięki – powiedziałam, ściągnęłam okulary i podałam mu je. – Pójdę popływać. Możesz rzucić je na mój koc?

Skinął głową i wrócił do pozostałych. To było dobre w rozmowie z facetem. Był konkretny, nie analizował i nie próbował wywierać na mnie wpływu.

Dzięki temu nie odczuwałam potrzeby ucieczki czy wycofania się. Powoli zanurzyłam się w wodzie, wciąż odtwarzając w myślach nasz dialog. Bardzo lubiłam braci i to, że się o mnie troszczyli. Po kilku miesiącach znajomości stali się dla mnie rodzeństwem, którego nie miałam. Potrafili pomóc w trudnych sytuacjach. Umiałam rozmawiać z nimi bez skrępowania, a to nie lada osiągnięcie. Marek najwyraźniej poczuł dzisiaj, że wypadało spełnić obowiązek wobec mnie i choć wyszło to trochę chaotycznie, to doceniałam jego starania.

Ale… odbiegając już od tego tematu, czy kiedyś wspominałam, że uwielbiam pływać? Nie? Więc mówię to teraz. Woda mnie odprężała. Dlatego z ojcem co roku jeździliśmy w miejsca, gdzie oprócz tego, że mogliśmy sporo pozwiedzać, mieliśmy także dostęp do morza albo oceanu. Podróż stała się naszym sposobem na życie po śmierci mamy i siostry. W weekendy zwiedzaliśmy Polskę, ale wakacje przeważnie spędzaliśmy za granicą. I co? Nijak to się miało do mojego charakteru, prawda? Podróżnik to ktoś z charyzmą, ktoś otwarty i pełen entuzjazmu, a tymczasem ja? No właśnie. Przepadałam za tym wędrownym trybem życia dlatego, że nikt mnie nie znał. I nie musiałam z nikim nawiązywać bliższych kontaktów ani opowiadać swojej historii. To było dobre, bardzo dobre. Miałam w pokoju mapy, na których zaznaczałam, gdzie byliśmy i gdzie chciałam pojechać. I co zobaczyć. Owszem, zgadza się, nie lubiłam zmian, ale lubiłam odrywać się od rzeczywistości. Kiedy byliśmy w Grecji i zwiedzaliśmy agorę, widziałam przez chwilę tamten świat i oddychałam tamtym powietrzem. I nie martwiłam się, że jestem sama…

Przepłynęłam jeszcze parę razy w jedną i drugą stronę wzdłuż brzegu. Morze było dzisiaj spokojne i aż się prosiło o spędzenie w nim całego dnia. Zauważyłam, że Antek z Filipem wchodzili do wody, a wraz z nimi Dominika i Anka. Dziewczyny zaczęły rzucać frisbee, więc podpłynęłam bliżej i postanowiłam się do nich przyłączyć. Moje nogi dotknęły dna. Woda sięgała mi do pasa. Poprawiłam mokre włosy i odwróciłam się. I wtedy z kimś się zderzyłam.

– Przepraszam – wymamrotałam pośpiesznie, zażenowana swoją nieuwagą.

Podniosłam wzrok. Najpierw zobaczyłam mocno zarysowany tors jakiegoś faceta. W następnej chwili zorientowałam się, że jego ręce spoczywały na moich ramionach i utrzymywały mnie w pionie. Na prawym bicepsie miał wytatuowanego orła. Zadarłam głowę, by móc zobaczyć, kim jest i dlaczego nadal mnie trzyma. Pewny siebie uśmiech chłopaka spowodował, że moje usta ze złości ułożyły się w cienką kreskę.

– Zostaw mnie – powiedziałam do Kacpra, nie starając się nawet ukryć frustracji.

Uśmiechnął się jeszcze szerzej, wyraźnie zadowolony z faktu, że udało mu się mnie rozzłościć.

– Myślałem, że możemy się lepiej poznać – rzucił z kpiącym uśmieszkiem. Cała sytuacja była mu najwyraźniej na rękę i nie zdziwiłabym się, gdyby pojawił się obok mnie celowo.

– Źle myślałeś – warknęłam, próbując wyswobodzić się z jego uścisku.

Chłopak, niewzruszony moim tonem i próbą uwolnienia, przesunął ręce wzdłuż mojego ciała i zatrzymał je na biodrach. Wbiłam w niego lodowate spojrzenie, ale miałam wrażenie, że to jeszcze bardziej zachęciło go do prowokowania mnie.

– Dzisiaj wieczorem jest fajna impreza na plaży. Moglibyśmy na nią pójść – drążył, nie przejmując się moim zachowaniem.

– Nie.

– Nie zgrywaj takiej niedostępnej – zaczął. – Paradujesz wśród tych facetów – odezwał się, wskazując głową w stronę naszego obozu – jakby byli twoją własnością. Każdy z nich tańczy, jak mu zagrasz – mówił, a ja zastanawiałam się, skąd ten pomysł. – Skoro codziennie jesteś z innym, to dla mnie na pewno też znajdziesz czas – dokończył.

Z wrażenia aż zaszumiało mi w głowie. Czułam się tak, jakby mnie spoliczkował. Nie potrafiłam nawet sklecić zdania, by powiedzieć mu, że ma się ode mnie odwalić, że nic o mnie nie wie i ma przestać mnie obrażać. Zacisnęłam pięści i uderzyłam Kacpra w klatkę piersiową, próbując go odepchnąć. Chłopak złapał mnie za nadgarstki. Zacisnął wokół nich silne dłonie. Bolało. Miałam wrażenie, że miażdży mi kostki.

– Kacper, puść mnie – wydusiłam wreszcie.

– Zastanów się… – zaproponował.

– Nie zamierzam się nad niczym zastanawiać – warknęłam, sama nie wiedząc, skąd u mnie tyle siły i determinacji.

– Nie powiem, kiedy się złościsz, wyglądasz cholernie pociągająco – stwierdził i lewą rękę położył na moim policzku. – Oczy ci błyszczą. To niesamowicie mnie kręci – dodał, a ja wykrzywiłam się, słysząc ten komentarz.

Chłopak pochylił się i dotknął swoim czołem mojego. Owionął mnie zapach alkoholu. Ale nie byłam naiwna. To nie wypite piwa powodowały, że Kacper zachowywał się tak, a nie inaczej. Już wcześniej się go bałam. To było coś, co się u niego wyczuwało. Tak po prostu.

– Co jest? – Piotrek stanął tuż za Kacprem. Jego głos był napięty. Jedyne, czego żałowałam, to to, że tak późno do nas podszedł.

– A co ma być? – Kacper wzruszył ramionami i nie zamierzał mnie puścić.

Spojrzałam błagalnie na Piotrka. Zrobiłam krok w tył, ale Kacper mocniej zacisnął rękę na mojej szyi, aż syknęłam z bólu.

– Stary, odbiło ci? – warknął Piotrek.

W tym momencie znaleźli się przy nas pozostali chłopacy. Świetnie, byłam w centrum uwagi przez jakiegoś palanta. Skuliłam się w sobie. Wiedziałam, że na moim ciele pojawią się siniaki. Kacper wcale nie starał się być delikatny. Mięśnie jego twarzy napięły się, a kości policzkowe zaczęły drgać. Miałam wrażenie, że wszyscy prowadzili niemą rozmowę, podczas której zastanawiali się, czy jeśli ruszą Kacpra, to zrobi mi większą krzywdę czy jednak się wycofa. Analizowałam w głowie, który z nich byłby w stanie bez problemu odciągnąć chłopaka ode mnie. Piotrek, Tomek i Olek mają patykowatą budowę ciała i są niżsi od Kacpra. Antek jest masywny i wysoki. Może jemu udałoby się to zrobić bezinwazyjnie. Najwyżsi byli Wojtek i Filip. Pierwszy nie wytrzymał jednak Marek. Był z nich najstarszy i chyba najsilniejszy, mimo iż nic na to wcześniej nie wskazywało. Owinął rękę wokół szyi Kacpra, a ten, nie spodziewając się takiej reakcji, puścił mnie z zamiarem samoobrony. Nie chciałam, żeby zaczęli się bić. To była jakaś absurdalnie dziwna sytuacja. Spojrzałam przerażona na Tomka, który przesunął się, zasłaniając mnie swoim ciałem. Położyłam dłonie na jego ramionach, a moje czoło opadło na jego plecy. Nawet nie wiedziałam, jak bardzo trzęsłam się ze strachu. Zamknęłam oczy, by się uspokoić. Przecież nie udusiłby mnie na oczach innych, prawda? Chciał mnie tylko przestraszyć? Wzięłam głęboki wdech i podniosłam głowę. Antek i Filip objęli Kacpra po bokach, tak by w zasadzie nie miał wyboru i musiał wyjść z nimi z wody. Nikt nikogo nie uderzył. Wyglądało to tak, jakby dobrze się bawili, a nie próbowali go właśnie ode mnie odciągnąć.

– Myślę, że powinniście się przejść po coś do jedzenia – powiedział nagle jakby nigdy nic Piotrek.

W tym momencie podeszły do mnie kuzynki.

– Co się stało? – zapytały naraz i popatrzyły na mnie. Ich miny z zaciekawionych zmieniły się w zatroskane. Chyba byłam bledsza i bardziej struchlała, niż na początku mi się wydawało.

– Idziemy – zarządził Tomek i porozumiewawczo kiwnął głową w stronę Piotrka.

Moje nogi nie chciały współpracować. Nie potrafiłam wypowiedzieć ani jednego słowa. Chciałam im podziękować, ale każda próba wydobycia głosu kończyła się fiaskiem. Piotrek złapał mnie w pasie i siłą pociągnął do brzegu. Każdy mięsień jego twarzy był bardzo napięty. Kątem oka widziałam, jak Marek mówił coś do Kacpra, a jego oczy ciskały gromy. Wojtek bez słowa zabrał plecak.

– Chodźcie, dziewczyny – odezwał się, idąc do nas.

Piotrek popatrzył wymownie na Tomka, który miał zamiar zamienić się miejscami z bratem. Pilnowali, bym nie osunęła się na piasek. „Muszę wziąć się w garść” – powtarzałam sobie w głowie. Wzięłam kolejny głęboki wdech i odsunęłam się od nich.

– Już w porządku – odezwałam się cicho. Głos mi drżał. Zganiłam się w duchu. Przecież nic się nie stało. – Dziękuję wam – dodałam nieco pewniej.

Ruszyliśmy wzdłuż brzegu do wyjścia z plaży, by zamówić dla wszystkich coś do jedzenia. Co prawda, był to tylko pretekst, żebym zapomniała o całym wydarzeniu, dlatego tym bardziej byłam wdzięczna chłopakom za pomoc i troskę. Dominika, Anka, ja, Wojtek, Tomek i Olek szliśmy w milczeniu. Chyba nikt nie wiedział, co powiedzieć i jak skomentować to, co przed chwilą się wydarzyło.

– Przepraszam – rzucił nagle Tomek. Popatrzyłam na niego zdziwiona. – To był mój pomysł, żeby ich zaprosić.

– Żartujesz sobie? – odezwałam się.

– Nie. Przepraszam – powtórzył jeszcze bardziej skruszony. – Chciałem poderwać Natalię i…

– Tomek, zamknij się – zdenerwowałam się. – Jaka niby jest twoja wina?

– Mógł zrobić ci krzywdę – stwierdził.

– Nie mógł – zaprzeczyłam, chcąc przekonać przede wszystkim siebie. – Przecież nie byliśmy sami na plaży. – Owszem, miejsce, w którym się rozbiliśmy, było ustronne. Nie było wcale tłoczno, ale oprócz nas rozłożyło się tam jeszcze parę osób. – Nie udusiłby mnie na oczach ludzi – dodałam ciszej.

– Wydawało nam się z daleka, że po prostu ze sobą flirtujecie – odezwała się Anka. – Dopiero Piotrek się zorientował, że coś jest nie tak, kiedy usiłowałaś mu się wyrwać.

Kiwnęłam głową ze zrozumieniem. Ja i flirt. Dobre sobie.

– Na co macie ochotę? – odezwał się Wojtek, zmieniając temat. Nawet nie wiedział, jak ogromnie byłam mu za to wdzięczna. Jego błękitne oczy przez ułamek sekundy skrzyżowały się z moim wzrokiem i wyrażały zrozumienie. Uśmiechnęłam się do niego półgębkiem. Wojtek niezauważalnie mrugnął do mnie. Czy właśnie pojawiła się między nami nić porozumienia?

***

Mijał ósmy dzień naszego pobytu w Łebie. Ciotka wyciągnęła mnie na spacer. Siedziałyśmy teraz na betonowych schodach w porcie, zapychając się goframi z bitą śmietaną. Niezadowolona Chinua kręciła się obok mnie. Jej nastrój mógł być wywołany tym, że ciągle ktoś przechodził i kręciły się tu inne psy. Ogólnie rzecz biorąc, była przez to wszystko niespokojna. Nieprzyzwyczajona do takiego harmideru nie radziła sobie z nim. Spojrzałam na Jagodę, która najwyraźniej chciała mi coś powiedzieć. Zerkała niecierpliwie w moją stronę, tocząc wewnętrzną walkę. Dałam jej jeszcze dwie minutki. Ciotka nie należała do osób, które nie dzieliły się swoimi myślami. Zwykle mówiła prosto z mostu, choć w moim przypadku starała się być nieco delikatniejsza. Zupełnie niepotrzebnie.

– Cieszę się, że znalazłaś przyjaciół – odezwała się w końcu. – Kamil to pracoholik. Twoja mama jakoś go stopowała, ale po jej śmierci pewnie całkiem się zatracił.

– Ojciec jest dla mnie wsparciem – broniłam go.

– Blanka, czy on… – zaczęła niepewnie.

– Nie – przerwałam jej. – Nie ma nikogo. – Domyśliłam się, o co chciała zapytać. – Pamiętam, że był taki czas, kiedy próbował… próbował znaleźć dla mnie nową… ma… opiekunkę. Chyba bał się, że nie podoła temu wyzwaniu, a może czuł się samotny… Nie wiem – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. – Jednak teraz nie spotyka się z nikim. A chętne by się znalazły, uwierz mi – dodałam, uśmiechając się pod nosem.

– Nie przeszkadzało ci to?

Wzruszyłam ramionami.

– Nigdy nie przywiązywałam do tego wagi. Może podświadomie czułam, że nic z tego nie będzie. A może byłam za mała, by to zrozumieć – wytłumaczyłam. – Wiesz… ojciec jest dla mnie dobry. Naprawdę dobry i zawsze byłam dla niego najważniejsza. Nie miałam poczucia, że odwraca się ode mnie, bo pojawiła się jakaś kobieta. Żadna z nich nie kwapiła się do wchodzenia ze mną w jakąś zażyłość. – Bo tak rzeczywiście było. Byłam przyzwyczajona do ciszy i do samotności. Moja skorupa mi odpowiadała. Gdyby ojciec ponownie się ożenił, nie mogłabym mieć mu tego za złe. Miał prawo żyć dalej.

– Zostałaś mu tylko ty.

– Tak, ale jesteście jeszcze ty i Jacek. Byliście bardzo zgraną paczką, prawda?

– Najlepszą – przytaknęła z uśmiechem.

– Jak to było? To mama poznała cię z Jackiem? – zapytałam ciotkę. Lubiłam słuchać o tym, jaka była i co lubiła robić.

– Eliza i ja byłyśmy przyjaciółkami od podstawówki. Od momentu, kiedy jakiś chłopiec pociągnął mnie za włosy na gimnastyce, a ona stanęła w mojej obronie. – Ciotka uśmiechnęła się pod nosem. – Razem poszłyśmy do liceum, a później zdecydowałyśmy się iść na studia, na germanistykę.

– Wtedy poznała ojca, a ty Jacka – przerwałam jej.

– To całkiem zabawna historia – powiedziała Jagoda, a ja spojrzałam na nią wyczekująco. – Nie wiedziałyśmy, że oni są braćmi. Poznałyśmy ich w tym samym czasie, ale w innych okolicznościach. Któregoś dnia byłyśmy z Elizą na imprezie i wtedy zobaczyłam Jacka. Dusza towarzystwa, wokół niego kobiety. Był bardzo gadatliwy i czarujący, ale nie palił się do zobowiązań. Zupełnie nie moja liga, ale tak mi się podobał… Eliza była odważniejsza. Bez trudu złapała z nim kontakt i już wiedziała, że kończy właśnie ASP, że prowadzi studio fotograficzne i… nie jest w związku. Eliza jak to Eliza – Jagoda westchnęła tęsknie – od razu wpadła na genialny pomysł, że wpadniemy do niego na jakąś sesję. Tylko że później niby wystawiła mnie do wiatru i musiałam iść sama.

– Udało jej się pomóc? – zainteresowałam się.

– Zdecydowanie tak. Przesiedziałam u Jacka pół dnia, a wieczorem zaprosił mnie na kolację – opowiadała Jagoda, a na jej twarzy pojawił się promienny uśmiech. – Naprawdę nie mogłam uwierzyć, że się mną zainteresował. Byłam przekonana, że to Eliza wpadła mu wtedy w oko. Ale ona zamiast Jacka zgarnęła Kamila sprzed nosa pewnej tancerce. – Popatrzyłam na nią zdumiona. – Tak, dobrze słyszałaś. Twoi rodzice poznali się na studiach, ale twój ojciec chodził wtedy z taką rudą… Chyba miała na imię Kaśka. Eliza prowadziła lekcje tańca. Dorabiała sobie w wolnych chwilach. Pamiętam, że ta jego dziewczyna bardzo chciała go podszkolić w tańcu. – Jagoda parsknęła śmiechem. Byłam pewna, że właśnie miała przed oczami tańczącego ojca. – To był dla Elizy trudny kurs. Obecność Kamila bardzo ją rozpraszała podczas zajęć. A on kompletnie nie zdawał sobie sprawy, jak na nią działał.

– Tata zawsze powtarza, że nie wie, dlaczego wybrała właśnie jego.

– Był i w sumie nadal jest powalająco przystojny – odpowiedziała Jagoda z uśmiechem, a ja musiałam się z nią zgodzić. – Jak jego brat – dopowiedziała z figlarnym uśmieszkiem na twarzy. – A poza tym jest dobry. I dla niej też taki był. Szarmancki, opiekuńczy – wymieniała. – Eliza wydawała się przebojowa i pełna zapału, ale potrzebowała oparcia. A Kamil potrafił jej zapewnić poczucie bezpieczeństwa i stabilności… Kochał ją jak żaden inny facet. I dlatego go wybrała.

– Kiedy zorientowałyście się, że Jacek i Kamil to bracia? – z moich ust padło kolejne pytanie. Nie umiałam się pohamować i wciąż przerywałam jej opowieść.

W sumie nie dziwiłam się, że moja mama i Jagoda początkowo nie domyśliły się, że byli braćmi. Totalnie różnili się pod względem fizycznym. Ojciec był brunetem z zielonymi oczami, a Jacek blondynem z oczami tak ciemnymi, że wydały się czarne. A kiedy się uśmiechał, w policzku robił mu się dołek. Zawsze był gładko ogolony, za to mój ojciec od zawsze nosił zarost. Upodabniał ich do siebie wzrost (imponujące ponad metr dziewięćdziesiąt zarówno u jednego, jak i drugiego) oraz barczysta sylwetka.

– Eliza zawsze robiła na zakończenie sezonu tanecznego imprezy dla swoich uczniów. Pomagałam jej w ich organizacji. Zaprosiłam Jacka i uwierz mi, że bracia Zawilscy byli bardzo zdziwieni, kiedy na siebie wpadli. Ale niech ci się nie wydaje, że to wszystko między twoimi rodzicami wydarzyło się błyskawicznie. Twój ojciec, choć zabójczo przystojny, nie należał do podrywaczy. Poza tym był lojalny i mimo narastającego uczucia nie potrafił odprawić Kaśki z kwitkiem – powiedziała. – A przynajmniej nie tak od razu – dodała, uśmiechając się pod nosem. Spojrzałam na nią wymownie. – Eliza to twarda zawodniczka – kontynuowała Jagoda. – Kamil nie miał szans. Musiał się w niej zakochać.

Gdybym miała choć odrobinę charyzmy mojej matki, pewnie sprawiłabym, że Aleks by mnie nie zostawił. Tylko że ja sama nie wiedziałam, czego chcę, i w tym tkwił problem. Tańczyliśmy wokół siebie, bojąc się konsekwencji. Aleks lubił mieć nad wszystkim kontrolę i myślałam, że ja byłam po prostu kolejnym elementem w jego życiu. Niepotrzebnym elementem. Małoletnią znajdą.

W kieszeni zawibrował mi telefon. Wyciągnęłam komórkę. Na wyświetlaczu pojawiła się wiadomość od Tomka: „Będę o 19”. Westchnęłam głośno. Nigdy w życiu nie byłam tak towarzyska jak po poznaniu braci. Marcelina i Aga były fajnymi koleżankami, ale dopiero przy chłopakach czułam się naprawdę swobodnie. No, może oprócz Piotrka. On powodował teraz dyskomfort, dlatego że ewidentnie chciał się pocieszyć po Marcelinie. Niedoczekanie.

– Wychodzę wieczorem – zakomunikowałam głośno.

– Oni naprawdę cię lubią – stwierdziła Jagoda, domyślając się, z kim będę.

– Zupełnie nie rozumiem dlaczego – przyznałam.

– Jesteś dla siebie bardzo surowa – odparła z nutą urazy w głosie.

– Jestem szczera – powiedziałam, wzruszając ramionami.

***

Moja komórka dzwoniła już chyba piąty raz. „Ten budzik mnie wykończy! ” – krzyczałam w myślach. Przewróciłam się sennie na prawy bok i spojrzałam na wyświetlacz, na którym wyświetlił się numer Tomka. Jęknęłam niezadowolona i odebrałam telefon.

– Mhm? – wymruczałam sennie.

– Nareszcie! – krzyknął. – Gdzie ty jesteś?

– O co ci chodzi? – burknęłam oburzona jego tonem.

– Blanka, mieliśmy wyjść. Pisałem ci rano – mruknął.

Zmarszczyłam brwi, usiłując sobie przypomnieć, o co mogło mu chodzić. Kątem oka spojrzałam na zegar na ścianie. Dochodziło dwadzieścia po siódmej. Najwyraźniej musiałam zasnąć. Oglądałam telewizję i chyba jak zwykle urwał mi się przy tym film… Dopiero teraz zaczął do mnie dochodzić głośny dźwięk telewizora. Wymacałam ręką pilota i wyłączyłam głos.

– A gdzie jesteś? – zapytałam nieco zdezorientowana.

– Pod domem twoich kuzynek.

– To dlaczego nie zadzwoniłeś do drzwi? – spytałam przytomniej niż wcześniej. W słuchawce zapadła cisza. – Tomek?

– No… – zawahał się. – Nie pomyślałem, no – zirytował się.

Uśmiechnęłam się pod nosem i ugryzłam w język, żeby nie powiedzieć czegoś złośliwego.

– Dwie minuty i schodzę na dół – odparłam.

Wyjrzałam przez okno. Nie zapowiadało się na to, że będzie bardzo chłodno. Uznałam, że moje krótkie jeansowe spodenki wystarczą. Nie miałam zamiaru spędzać z chłopakami zbyt wiele czasu, więc nie powinnam zmarznąć. Przejrzałam się w lustrze. Włosy sterczały mi w różne strony. Przeczesałam je palcami, by uporządkować chaos. Wzięłam ze stolika gumkę i założyłam na nadgarstek, bym mogła je związać, jeśli będą mi przeszkadzać. Miałam zaróżowione policzki i szklące się oczy. Na szczęście nie robiłam dzisiaj makijażu, więc nie spłynął mi podczas snu. Chwyciłam z oparcia czarny ażurowy sweter z długim rękawem i zarzuciłam na czarną bokserkę. Jego oversizowy krój sprawiał, że czułam się swobodnie. Zbiegłam po schodach. W salonie leżała rozłożona na dywanie Chinua. Jacek, tata i Jagoda oglądali jakiś kabaret i co jakiś czas wybuchali gromkim śmiechem.

– Hej, gdzie dziewczyny? – zapytałam, wchodząc do salonu.

– Poszły z kolegami ze szkoły do portu – powiedziała Jagoda. – Spałaś, więc nie chciały cię budzić.

– Okej. – Przyjęłam to do wiadomości. – To ja wychodzę z chłopakami – dodałam, wsuwając trampki.

Jagoda uśmiechnęła się pod nosem i spojrzała na moje miętowe skarpetki w krowy. Wzruszyłam ramionami i posłałam jej uśmiech. Pomachałam wszystkim na pożegnanie i wybiegłam z domu. Tomek był bardzo zniecierpliwiony. Spojrzał na zegarek, sprawdzając, czy udało mi się zmieścić w dwóch minutach.

– Dałaś radę – stwierdził zadowolony. – Spoko skarpetki – skomentował i się wyszczerzył.

Pokazałam mu język i też się wyszczerzyłam.

– Gdzie reszta? – zapytałam.

– Marek i Wojtek poszli na piwo do portu, Antek i Olek zostali w domku, bo mamy nowe lokatorki na kempingu – powiedział z uśmieszkiem – a Piotrek miał iść ze mną, ale dostał ważny telefon – zakończył i się wykrzywił. Spojrzałam na niego pytająco. – Marcelina chce się pogodzić – wyjaśnił niezadowolony.

– To chyba dobrze? – spytałam niepewnie.

– Nie, niedobrze – uciął. Ton głosu zupełnie nie pasował do Tomka, którego znałam. – Nie udawaj – prychnął. – Pewnie liczyła na to, że zakręci się obok jakiegoś palanta na wakacjach, ale nic z tego nie wyszło – wypluł z siebie słowa. Nie miałam zamiaru jej bronić, przecież miał rację, dlatego zamilkłam. – Wybacz. Uniosłem się.

Wzruszyłam ramionami i uśmiechnęłam się pod nosem. Wolałam sobie nie wyobrażać, co o mnie pomyślą pozostali bracia, kiedy ich zirytuję.

– Na pewno chcesz, żebym z tobą szła? – zapytałam trochę niepewnie.

Tomek popatrzył na mnie, jakby nie rozumiejąc, o co mi chodziło. Świdrował mnie wzrokiem. Poczułam, że zapadam się w sobie. Dlaczego tak się gapił? W końcu uniósł lewą brew.

– Blanka, chyba nie sądzisz, że o tobie myślę to samo – powiedział w końcu cicho i przekrzywił głowę jak drapieżnik nad swoją ofiarą. Utkwiłam w nim wzrok, powstrzymując się od wzruszenia ramionami. – Jak możesz? Jesteś dla mnie jak siostra – zapewnił bez cienia żalu i mnie objął.

– Dlaczego? – zapytałam szczerze zainteresowana.

Tym razem to on wzruszył ramionami.

– Po prostu – odpowiedział i westchnął głośno. – Przypominasz mi ją – dodał tak cicho, że przez chwilę zastanawiałam się, czy rzeczywiście to usłyszałam.

Skierowaliśmy się wzdłuż ulicy Morskiej, mijając kolejne restauracje, bary i sklepiki z odzieżą. Tomek zamilkł nagle, jakby trawiąc to, co przed chwilą powiedział. Zatrzymaliśmy się obok jednej z lodziarni, w której zamówił dwa waniliowe shaki, nawet nie pytając mnie o zdanie. Uśmiechnęłam się pod nosem, ale wciąż milczałam. Tomek wydawał się bardzo zgaszony. Zawsze był pełen energii, naładowany nieznaną mi siłą, a teraz… jakby toczył wewnętrzną walkę. Zastanawiałam się, co zrobiłam nie tak. Chłopak w milczeniu podał mi zamówienie i delikatnie objął ramieniem, kierując w stronę Leśnej. Przeszliśmy ten kawałek w milczeniu. W końcu Tomek usiadł na jednej z ławek, sądząc pewnie, że jest w bezpiecznej odległości od turystów. Trąciłam go łokciem, chcąc nakłonić go do uśmiechu. Spojrzał na mnie, ale wyraz jego twarzy pozostał niewzruszony.

– Mieliśmy siostrę – wyznał nagle, wgapiając się w kubek opróżniony do połowy.

Poczułam, że w gardle rośnie mi gula. Nie byłam odpowiednią osobą, z którą powinien o tym rozmawiać. Nie odezwałam się ani słowem. Nie chciałam, żeby kontynuował, bo sama nie mogłam się zrewanżować absolutną szczerością wobec niego. Swoją przeszłość wolałam zakopać przed innymi.

– Cztery lata temu zginęła w wypadku. Chciała przejść przez ulicę. Kierowca nie zdążył zahamować – mówił wyprutym z emocji głosem. Poczułam, że zrobiło mi się zimno mimo ciepłego wieczoru. – Byliśmy bliźniętami – dodał.

Odruchowo położyłam głowę na jego ramieniu. Chyba chciałam dodać mu w ten sposób otuchy.

– Podziwiam cię – powiedziałam szczerze. Nigdy w życiu nie pomyślałabym, że Tomek mógł nosić w sobie tak ogromny ból. Był pozytywnym akumulatorem energii, niesamowicie pozytywnym.

– Jesteś dziewczyną, która nie bierze na poważnie mojego zachowania. Mogę być przy tobie sobą, nie bojąc się, że pomyślisz, że się do ciebie przystawiam. Po prostu się ze sobą droczymy – wytłumaczył. – Opiekowałem się Sarą. Byliśmy bardzo zżyci. Często sobie dokuczaliśmy, ale ona była cicha i spokojna. Zupełnie jak ty – dodał z nutą smutku. – Brakowało mi tego. Nie myśl, że chcę ją zastąpić… – dorzucił i się uśmiechnął.

– Wiem, że nie – odpowiedziałam, starając się, by mój głos się nie załamał.

Czułam się naprawdę wyróżniona. I po raz pierwszy zrozumiałam, jak wielki kredyt zaufania dostałam od chłopaków. Traktowali mnie jak jedną z nich. Teraz łatwiej było mi zrozumieć, dlaczego bez problemu tak się zgraliśmy. Przypominałam im Sarę.

– Najtrudniejszy był pierwszy rok. To, że tak nagle odeszła. Nie umiałem sobie znaleźć miejsca. Uzupełnialiśmy się i nagle zabrakło pewnej części mnie… – Zamyślił się na chwilę. – Pamiętam, jak Piotrek wrócił do domu i powiedział nam, że poznał dziewczynę, którą pokochamy – zaśmiał się, a ja zmarszczyłam brwi. – Tak. Dokładnie tak powiedział. Siedzieliśmy przed telewizorem, oglądając jakiś mecz. Ja, Marek i Aleks. Zrozumieliśmy, o co mu chodziło, dopiero wtedy w kinie. Już z daleka zorientowałem się, że mówił o tobie. To było niesamowite. Jakbym coś wtedy odzyskał. – Słuchałam go, nie mogąc wydobyć z siebie ani słowa. Do oczu cisnęły mi się łzy. – Zawsze ją chroniliśmy. I dlatego tak zachowujemy się względem ciebie. Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię poznałem – dodał. – Tylko nie myśl sobie, że nie jesteś atrakcyjna – dorzucił szybko i zerknął na mnie wystraszony. Podniosłam głowę i pokazałam mu język. – Po prostu… jesteś dla mnie jak Sara, ale jesteś śliczna, dlatego wcale się nie dziwię Aleksowi – dodał i szturchnął mnie zaczepnie.

– Jemu też ją przypominam – stwierdziłam. Nie potrafiłam określić, jaki ton miał mój głos. Czy było w nim słychać żal, smutek, rozczarowanie, a może obojętność? Coś jednak spowodowało, że Tomek energicznie potrząsnął głową i parsknął z niedowierzaniem.

– Uwierz mi, że to na pewno nie to. Gdyby nie fakt, że się przyjaźnimy, to skopałbym mu tyłek za to, że przystawia się do mojej siostry.

– On wcale… – zająknęłam się, a Tomek spojrzał na mnie z politowaniem, więc natychmiast zamilkłam.

– Przystawia się – stwierdził. – Wszyscy to wiemy, tylko Aleksowi się wydaje, że ma to pod kontrolą.

– Aleks z nią też się przyjaźnił? – spytałam, starając się jakoś wybrnąć z całej sytuacji. Czułam, że policzki płonęły mi z zażenowania.

– Tak. Przeżył to równie mocno jak my – powiedział cicho. – Chociaż największe skutki tego wypadku odczuwa Iza.

– Iza? – powtórzyłam, nie rozumiejąc.

– Tego lata poznały się na koloniach. Mieszkały razem w pokoju i się polubiły. Sara uwielbiała jeść słodycze i… właściwie w ogóle uwielbiała jeść – stwierdził i zaśmiał się szczerze, a jego twarz zrobiła się pogodna na samo wspomnienie o siostrze. – Opiekunki już po dwóch dniach uznały, że jest małym tasiemcem. Ostatniego dnia Sara poprosiła, czy może jeszcze wejść do sklepu przed wyjazdem, by dokupić coś na drogę. Mimo że dzień wcześniej cała grupa robiła zakupy… ale oczywiście Sara wszystko zjadła. To wcale nie było daleko, wystarczyło przejść przez ulicę, wszyscy widzieli… – W tym momencie głos Tomka po raz kolejny zaczął się załamywać. Przełknął głośno ślinę. – Iza nie zdążyła jej odciągnąć. Sara opowiadała jej coś o nas i obydwie śmiały się w najlepsze… Moja siostra wyszła na ulicę i… było za późno. Zginęła na miejscu – dokończył, a po moim policzku spłynęła łza. Skuliłam się w sobie, żałując, że zadałam tak bezmyślne pytanie. – To dlatego Iza czasem ma gorsze dni.

– Przepraszam – wychrypiałam. Głos uwiązł mi w gardle i nie potrafiłam sobie z tym poradzić.

– Hej. – Tomek objął mnie ramieniem. – Nie tak miał wyglądać ten wieczór – westchnął. – Chciałem, żebyśmy poszli potańczyć.

Posłałam mu wymuszony uśmiech. Wiedziałam, że powinnam mu się teraz zrewanżować i podzielić swoim bólem, ale nie mogłam. To jeszcze nie był mój moment.

***

Tamte wakacje spędziłam razem z braćmi i moimi kuzynkami. Co dziwne, nawet zaczęłam się dogadywać z dziewczynami. Nie potrafiłam im zaufać i się uzewnętrznić, ale spędzałyśmy wspólnie sporo czasu. Nawet mi to nie przeszkadzało. Moje relacje z Dominiką i Anią tego lata się polepszyły. Co do Piotrka… póki nie wracał do tematu Marceliny, wszystko było między nami w porządku. Siedziałyśmy właśnie u nich w domku, zajadając się kupionymi po drodze borówkami i donutami.

– Idziemy w nocy na plażę? – zapytała głośno Ania.

– No pewnie – poparł ją Tomek.

– Ej, a widzieliście te lampiony, które puszczają w nocy? – spytała Dominika.

– Sprawdźmy, jak długo przetrwa nasza miłość – powiedziałam ironicznie pod nosem.

– Uwielbiasz romantyczne klimaty – zaśmiał się Piotrek.

– Oczywiście. To cała ja.

– Nie da się ukryć – skomentował z uśmieszkiem.

– To co? – ponowiła pytanie moja kuzynka, czekając na aprobatę pozostałych.

– Całkiem niezły pomysł – odezwał się Marek. – Wy pójdziecie, a ja chociaż jedną noc się wyśpię w spokoju – dodał. Najstarszy z braci nie przepadał za towarzystwem moich kuzynek. Były dla niego za głośne, zbyt nachalne i tym samym nużące.

Tego wieczoru Marek zrobił tak, jak sobie zaplanował, a pozostali poszli z nami.

– Olek, pomożesz mi? – poprosiła Dominika, odpakowując lampion.

Moje kuzynki kupiły sobie przy wejściu na plażę czerwone lampiony. Ponoć nigdy ich jeszcze nie puszczały i chciały spróbować dzisiaj, koniecznie z chłopakami. Nie wnikałam, czy rzeczywiście tak było, czy po prostu znalazły dobrą wymówkę, żeby ich sobą zainteresować. Usiadłam na piasku i przyglądałam się ich poczynaniom. Tomek podszedł do Ani, której rozkładanie lampionu szło dosyć nieporadnie. Przede mną pojawił się Piotrek.

– Dla ciebie też mam – powiedział, stojąc naprzeciw mnie i machając pakunkiem przed moimi oczami.

– Ja dziękuję za zabawkę. Popatrzę sobie na wasze – odezwałam się.

Podkurczyłam nogi i oplotłam je rękami. Siedzenie przez dłuższą chwilę blisko morza sprawiło, że już nie było mi tak gorąco. Miałam na sobie krótkie spodenki i koszulę, która mimo że miała długi rękaw, nie chroniła zbytnio przed chłodem. Słońce zaszło jakąś godzinę czy półtorej temu, ale wieczór był bardzo jasny dzięki pełni księżyca i czystemu, rozgwieżdżonemu niebu. Zauważyłam, że moje zadowolone kuzynki wypuściły lampiony. Na niebie pojawiło się sporo kolorowych światełek, które oprócz nas puszczały inne osoby. Nie powiem, wyglądało to naprawdę fajnie. Dominika uważnie śledziła wzrokiem, jak długo będą się palić.

– No chodź. – Chłopak kucnął na wprost mnie.

– Nie, nie chcę – odparłam. – Daj go dziewczynom, nie zmarnuje się.

– Blanka, wiesz, że ja… – zaczął i dotknął mojego policzka.

Byłam zdumiona. Wręcz zła na niego. Nie wiedziałam, co tak naprawdę do niego czułam. Piotrek przybliżył się do mnie. Nie ucieszyłam się. Kiedyś, na samym początku, byłabym szczęśliwa, gdybym choć przez sekundę mogła być tak blisko i gdyby był skupiony tylko na mnie, ale nie dzisiaj. Ten czar gdzieś prysł. Rozwiały się moje marzenia, a może zmieniły? Miałam mętlik w głowie.

– Wyjeżdżam na chwilę, a mój przyjaciel nie wie, gdzie podziać ręce – usłyszałam za plecami znajomy napięty i chrapliwy głos, za którym tak tęskniłam.

– Aleks! – krzyknęłam uradowana prosto w twarz Piotrka. Poczułam, jak cały zesztywniał i gwałtownie się ode mnie odsunął. Nie udało mu się mnie pocałować. Pewne było, że nie tak to sobie wyobrażał.

Momentalnie zrobiło mi się gorąco. Nawet się nie zastanawiając, wstałam i rzuciłam się na szyję Aleksowi. Chłopak najpierw delikatnie, a później mocno i zdecydowanie przytulił mnie do siebie. Dopiero po chwili zorientowałam się, że byliśmy pod ostrzałem spojrzeń i że zachowałam się impulsywnie. Oderwałam się od Aleksa i obejrzałam zdezorientowana. Zapomniałam o całym świecie. Tak się zapierałam, taka byłam niedostępna i wyniosła... i nagle zjawił się on, a ja nie panowałam nad emocjami. Przecież wcale nie chciałam go tu widzieć. Akurat… Zżerało mnie od środka rozczarowanie, że jednak nie przyjechał z chłopakami. Niczego mi nie wyjaśnił, niczego nie powiedział i odszedł. Marzyłam o chwili, choć jednej chwili, by się przekonać, czego tak naprawdę chcieliśmy. Aleks pocałował mnie w czoło. Poczułam delikatny zapach jego perfum na bazie piżma. Automatycznie przymknęłam powieki. Ten aromat był kojący. Zawsze kiedy szliśmy wieczorem z Chinuą, cieszyłam się z każdego podmuchu wiatru, który przywiewał woń jego perfum. Bardzo pasowały do Aleksa i do dystansu, jaki zachowywał w relacjach z innymi.

– Niemożliwe, żebyś aż tak się stęskniła – powiedział tuż nad moim uchem.

– Nie byłbyś sobą, gdybyś… – zaczęłam.

– Nie złość się. – Zakrył mi usta dłonią i pocałował delikatnie w policzek.

Było tak, jakbyśmy nagle znaleźli się na zupełnie innym etapie naszej znajomości… Ale tęskniłam za nim tak bardzo, że nie potrafiłam tego ukryć. Aleks najwyraźniej też nie.

– Wróciłeś? – zapytał Tomek, który podszedł, żeby się przywitać.

– Chwila przerwy – odpowiedział. – W poniedziałek muszę wracać.

– Skąd wiedziałeś, że tu jesteśmy? – spytał Piotrek. Po raz pierwszy zwrócił się do niego lodowatym tonem.

Aleks nawet na niego nie spojrzał, ale widziałam, jak napięły się mięśnie na jego twarzy. Miał żal do Piotrka.

– Blanka ma tak silne przyciąganie, że inaczej się nie dało. – Zaśmiał się gardłowo i wymienił porozumiewawcze spojrzenia z Tomkiem. Aha. I mieliśmy informatora.

– Gdzie byłeś? – spytałam.

– Porozmawiamy później? – odpowiedział pytaniem i wymownie spojrzał mi w oczy.

– Dobrze – przytaknęłam. Dlaczego by nie. Wszyscy nie musieli wiedzieć.

Miałam wrażenie, że coś się zmieniło w Aleksie. I chciałam, żeby już tak pozostało. Chłopak objął mnie ramieniem i nie puścił, nawet kiedy Olek, Antek, Filip i Wojtek podeszli, żeby się z nim przywitać. Wojtek zerknął na mnie pytająco, ale nie potrafiłam tego wyjaśnić, nie mogłam.

– Podobasz mu się – stwierdził pod nosem Aleks. Przekrzywiłam głowę, by móc na niego spojrzeć. Jego twarz wykrzywił złośliwy i pewny siebie uśmieszek. – No cóż, mogę powiedzieć, że ma dobry gust.

Prychnęłam.

– To Ania i Dominika. Moje kuzynki – przedstawiłam je.

Dziewczyny patrzyły na nas zdezorientowane.

– Masz faceta – wypaliła Domi.

– Ja…

– Jestem Aleks. – Chłopak skinął głową i tym samym zakończył temat. Jego stalowe spojrzenie wyraźnie mówiło, że niczego więcej się nie dowiedzą.

– Głodny jestem – powiedział głośno Olek.

– To co? – rzuciła Ania. – Zapraszamy do nas na spóźnioną kolację.

Uwierzcie mi, że gdybym tylko mogła, to zapadłabym się wówczas pod ziemię.

– Może lepiej nie – odparł Piotrek, któremu w duchu dziękowałam za te słowa. – Nie powinniśmy przeszkadzać – dodał z naciskiem.

– To żaden kłopot – odezwała się Dominika, która nie przejęła się uwagą Piotrka. – Ojciec Blanki świetnie gotuje. Koniecznie musicie spróbować jego potraw.

– Nie będziemy go fatygować – ponowił próbę. – Zjedzmy coś w porcie – zaproponował.

Ta wymiana zdań nie trwała jednak długo. Bardzo szybko znaleźliśmy się pod domem kuzynek. Dominika włączyła się do rozmowy i już żaden z chłopaków nie protestował. Jakoś niespecjalnie mi się to podobało. Strefa domowa zawsze była zakazana dla znajomych i nagle… nie zorientowałam się, kiedy zdecydowano za mnie. To niby nie mój dom, ale i tak nie czułam się komfortowo. Dominika weszła pierwsza i szybko poszła szukać wujka. Zza krzaków wyłoniła się Chinua i zadowolona podbiegła do Aleksa.

– No chyba żartujesz – zwróciłam się do niej.

– Lubi mnie bardziej niż jej pani – zaśmiał się chłopak.

Już miałam powiedzieć, że ma zupełną słuszność, ale nagle dotarł do mnie fałsz tych słów. Pałałam do niego niewytłumaczalną sympatią. To było niezrozumiałe. Tak bardzo chciałam się do niego nie przyzwyczajać. Uparcie starałam się skupić na jego najgorszych cechach. A miał ich sporo, ale mimo to jego obecność dawała mi poczucie bezpieczeństwa. Aleks sprawiał, że czułam się kompletna. Do niedawna wydawało mi się, że byłam zakochana w Piotrku. I pewnie tak było, dopóki nie pojawił się… Nie. To niemożliwe. To nie mogło zabrnąć aż tak daleko. Stęskniłam się za nim, bo się do niego przywiązałam, ale przecież się w nim nie zakochałam. Przecież my się nawet nie lubiliśmy. Owszem, nie powiem, spędziliśmy kilka miłych wieczorów. Ale to było całkowicie niezobowiązujące dla każdej ze stron. Nawet ze sobą nie flirtowaliśmy ani nie próbowaliśmy się do siebie wtedy zbliżyć. Między nami wydarzył się tylko jeden epizod, i to po imprezie Piotrka, nic więcej, prawda?

– Zapraszam – odezwała się Ania.

Każdy z osobna grzecznie powiedział „dzień dobry”, wchodząc do domu. W kuchni już słyszałam otwieranie lodówki i spiżarni, stukot garnków i trzeszczące szafki. Ojciec był w swoim żywiole. Jagoda kupiła dzisiaj świeże ryby, więc na pewno coś z nich przyszykuje. Skierowałam się w stronę kuchennych odgłosów. Nie miałam ochoty zabawiać towarzystwa. Poza tym w moim wykonaniu marnie by to wyszło. Aż samej mi się chciało śmiać na samą myśl.

– Pomóc ci? – zaproponowałam.

– Nie. Pewnie Jagoda tu zaraz wpadnie – powiedział ojciec z uśmieszkiem. Jagoda lubiła dyrygować w kuchni. Nieważne, jak dobrze gotował mój tata. – Zdziwiłem się, widząc Aleksa – dodał ostrożnie.

– Uwierz mi, że ja też – odpowiedziałam.

– Zjecie w ogrodzie czy tutaj? – zapytała Jagoda, wparowując do kuchni niczym huragan.

Wzruszyłam ramionami, nie znając odpowiedzi. Poszłam więc do salonu, by porozumieć się z kuzynkami. Wszyscy rozłożyli się wygodnie na kanapach oraz dywanie i oglądali telewizję. Dominika siedziała na sofie razem z Filipem i Antkiem. To oni dzierżyli w rękach pilota, szukając czegoś, co wszyscy będą mogli obejrzeć. Aleks usiadł z Tomkiem na podłodze i z napięciem na twarzach żywo o czymś dyskutowali. Piotrek ze swojego miejsca w fotelu bacznie im się przyglądał. Natomiast Olek ewidentnie flirtował z Anką. Poszukałam wzrokiem Wojtka i od razu tego pożałowałam. Patrzył na mnie intensywnie. Zakłopotana odwróciłam wzrok.

– Zjemy w ogrodzie czy tu? – spytałam dyskretnie Anię.

– Możemy w ogrodzie – zdecydowała, na co skinęłam głową. – Pomóc ci? – zainteresowała się.

– Nie – zaprzeczyłam. – Przyniosę wszystko – zdecydowałam. Wolałam trzymać się na uboczu. – Ogród – powiedziałam, wchodząc do kuchni.

– Blanka, w szafce w moim pokoju są świece. Tu masz zapałki – powiedziała Jagoda. – Włóż je do lampionów i tych przezroczystych wazonów, bo przecież nie zobaczycie tam nawet, co macie na talerzach – dodała z uśmiechem.

– Dobrze.

Z szuflady wyciągnęłam przy okazji koronkowe serwetki na stół. Ciotka robiła je kiedyś z moją mamą. Ojciec mówił, że to był ich ulubiony sposób na stres. Siadały we dwie na kanapie, szydełkowały i rozmawiały. A tym rozmowom nie było końca. Zawsze wtedy można było usłyszeć ich donośny śmiech i odkryć parę tajemnic sprzed lat. Wrzuciłam do reklamówki sporą liczbę grubych, białych świec i wyszłam do ogrodu, żeby wszystko przygotować. Chinua kręciła się pod nogami, asystując mi w każdej wykonywanej czynności.

– Szukasz mnie? – zapytałam głośno, gdy usłyszałam kroki i zobaczyłam zbliżającą się sylwetkę Aleksa.

– Mieliśmy porozmawiać – powiedział.

– Teraz? – zdziwiłam się.

– Jutro rano muszę już być z powrotem.

– Więc co tu robisz? – spytałam jeszcze bardziej zdumiona jego przyjazdem.

– Chciałem cię zobaczyć – zaczął. – Wróciłem dzisiaj rano do domu. Byłem u ciebie, ale nikogo nie zastałem. Zadzwoniłem do Marka, żeby zapytać, czy coś wie i… strasznie mnie objechał. Z twojego powodu.

– Ja nie…

– Miał rację. – Uśmiechnął się pod nosem. – To było nieuczciwe. – Zmarszczyłam brwi. – Nie jesteś moją własnością, a ja ciągle zachowuję się, jakby tak było. Poza tym powinienem podjąć jakąś decyzję.

– Aleks, wybacz, ale ja nie rozumiem – stwierdziłam z goryczą w głosie.

– Kiedyś mówiłem, że uciekanie niczego nie zmieni, a teraz sam tak robię – powiedział jakby do siebie.

– Do czego ty zmierzasz?

– Byłem w Anglii. Pamiętasz, jak mówiłem ci, że idę na prawo? – zapytał, nie oczekując odpowiedzi. – Przyjaciółka mojej mamy i jej mąż mieszkają za granicą. Kancelarię w Polsce prowadzi dla nich moja mama. Adam ma kolejną, którą założył razem z synem w Wielkiej Brytanii. Byłem u nich, bo…

– Nie musisz mi się tłumaczyć z tego, co i z kim robisz – przerwałam mu, kompletnie nie wiedząc, jak powinnam się zachować w tej sytuacji. Aleks mnie opuszczał. Miał swoje życie i miał do tego prawo. Nie powinnam się do niego przywiązywać.

Skupiłam się na zapalaniu świec. Nie mogłam na niego patrzeć. Wiedziałby, jak bardzo byłam rozczarowana.

– Blanka! – zdenerwował się.

– Aleks, ja naprawdę nie rozumiem, do czego ty dążysz. Byliśmy razem na urodzinach Piotrka, pocałowałeś mnie, ale to wszystko. Nie będę ci się narzucać. Naprawdę nie musisz się o to martwić – powiedziałam, w dalszym ciągu nie odrywając się od wyciągania i zapalania świec. Zaskoczył mnie spokój w moim głosie. Opanowanie. Ale co mu miałam powiedzieć? Czy miałam zrobić scenę, jakby coś nas łączyło?

– Blanka, nie. Siadaj! – Oderwał mnie od pracy i posadził na krześle. Sam kucnął i popatrzył na mnie łagodnie. Dzięki temu jego twarz była na wysokości moich oczu. Utkwiłam wzrok w punkcie tuż za nim.

– Wyjechałem tak szybko, bo wystraszyłem się, że mogę się w tobie zakochać…

Po tych słowach nasze spojrzenia się skrzyżowały. Przeszedł mnie dreszcz. Zacisnęłam dłonie w pieści, by pohamować chęć przytulenia się do niego, a jednocześnie uderzenia go w twarz. Pogrywał sobie ze mną.

– Czy to źle?

– Nie, ale nie mogę sobie na to pozwolić. – Mięśnie jego szczęki były wyraźnie napięte, a każde słowo odpowiednio wyważone. – Wyjeżdżam, dostałem się na studia. Nie chcę zostawiać tu niedokończonych spraw. – Jego ton był suchy, nijaki. Referował swoje plany bez najmniejszych emocji.

Zamilkł i długo wpatrywał się we mnie, jakby czekając na moją reakcję. Ale niby co miałabym mu na to odpowiedzieć? Westchnął głośno i przeciągnął rękami po twarzy.

– Blanka, ja cię naprawdę uwielbiam, nie wiem dlaczego, nie wiem, kiedy to się stało, że tak się od ciebie uzależniłem… ale nie mogę cię zatrzymać dla siebie. Przez jakiś czas mnie tu nie będzie. Nie wiem, kiedy wrócę… – Wciąż nie patrzył mi w oczy. Dobijał mnie ten jego skruszony głos. Pełen spokoju i ciepła. Wolałam, kiedy był dupkiem. Tak, zdecydowanie było mi wtedy łatwiej.

– Nie wiesz, czy w ogóle wrócisz.

– Chciałem, żebyś to wiedziała – wytłumaczył się i spojrzał na mnie zamglonym wzrokiem.

Dlaczego miałam ochotę się rozpłakać? Spójrzmy na to realnie. To, co było między nami, czymkolwiek było, nigdy nie mogłoby się udać.

– Nie będę czekać ani dzwonić. Nie sprawię ci kłopotu – powiedziałam automatycznie, a łzy same popłynęły mi z oczu. – Jejku, co to jest? – Zdenerwowałam się na siebie i zaczęłam nerwowo ocierać policzki.

Przywiązałam się do Aleksa i w tym był największy problem. Jemu nie zależało na mnie tak bardzo jak mi na nim. Nie wiedziałam, czy zaczęłam się w nim zakochiwać. Nie potrafiłam się przed sobą do tego przyznać, ale dzięki niemu zaczęłam żyć. Wyszłam ze swojej skorupy. Opuściłam strefę komfortu. Mimo że znajomość z braćmi mi to ułatwiła, bo byli naprawdę wspaniali, to odkąd poznałam Aleksa, postanowiłam zaryzykować i bardziej otworzyć się na ludzi. Czy teraz wraz z nim odejdzie to, co udało mi się zbudować przez te tygodnie? Aleks wpatrywał się we mnie intensywnie, a ja nie mogłam wydusić ani słowa. W mojej głowie był chaos, a gula w gardle blokowała wydanie z siebie jakiegokolwiek dźwięku.

– Przypominasz mi kogoś – westchnął i mnie przytulił.

– Aleks…

Podniosłam głowę. Chciałam zaprotestować, jakoś się z tego wyplątać, ale nie potrafiłam. Jego twarz była tuż przy mojej. Jego ciężkie stalowe spojrzenie łamało mi właśnie serce. Nie chciałam tego czuć, nie chciałam czuć niczego. Aleks położył rękę na moim karku, a kciukiem zaczął rozmasowywać mój obojczyk. Był… zagubiony? Przybliżył się jeszcze bardziej, dotknął swoim czołem mojego i zamknął oczy. Dziś się nie wahał, jego kciuk przestał krążyć po moim obojczyku, a usta szybko przywarły do moich. Wiedziałam, że to nasz ostatni pocałunek, że nic więcej się nie wydarzy, że już się nie zobaczymy, i właśnie dlatego mu na to pozwoliłam. Co z tego, że później będę to rozpamiętywać? Przecież tego właśnie chciałam. Chciałam, by mnie całował, chciałam go czuć blisko siebie. Splotłam dłonie na jego karku, przywierając do niego jeszcze bardziej i oddając pocałunek. Tak bardzo chciałam, żeby został.

– Kolacja! – usłyszałam z kuchni głos ojca i wystraszyłam się, że zaraz wszyscy się tu pojawią. Pospiesznie odsunęłam się od Aleksa.

– Przepraszam, nie powinienem – zreflektował się.

– Trudno. – Wzruszyłam ramionami, czując żar na policzkach. – Będziemy w kontakcie? – poprosiłam z nadzieją w głosie.

– Obiecuję – powiedział z uśmiechem, który sprawił, że jego twarz zrobiła się nagle pełna energii.

Dopiero teraz spojrzałam na Chinuę, która siedziała, opierając mordkę na kolanach Aleksa.

– Chyba będzie za tobą tęsknić – stwierdziłam, uśmiechając się szeroko. Wstałam i odsunęłam się od niego, by skończyć nakrywać do stołu. – Szkoda, że nie dałeś mi wyboru – mruknęłam pod nosem.

Poczułam na sobie wzrok Aleksa. Usłyszał mnie, to było pewne. Ale podjął decyzję i ja nie miałam nic do gadania. To nie był nasz czas. Starałam się zachowywać swobodnie, byłam jednak przekonana, że widzę go po raz ostatni. Nawet nie starałam się robić sobie nadziei. Mógł poznać kogoś innego, mógł zostać w Anglii na stałe, mógł przeżyć wiele chwil, które wymażą mu mnie z pamięci i sprawią, że zapał, jaki miał dziś, i sympatia, jaką mnie darzył, przeminą. W naszych relacjach zdecydowanie brakowało rozmowy, takiej rozmowy, dzięki której dowiedzielibyśmy się o sobie więcej, ale może właśnie to nas połączyło. Żadne z nas nie czuło potrzeby, by się otworzyć przed kimkolwiek. Więc mieliśmy siebie. Po prostu przyjmowaliśmy to, co każde z nas chciało dać drugiemu. To dlatego tak zbliżyliśmy się z Aleksem. Nie zadawaliśmy niewygodnych pytań, nawet jeśli cisnęły się na usta. Szanowaliśmy swoją prywatność. Pozwoliliśmy na wzajemne zamknięcie się w sobie i może dlatego Aleksowi tak łatwo było ze mnie zrezygnować, a mi z niego…

***

Przez całą noc przewracałam się z boku na bok i nie mogłam wyrzucić z głowy Aleksa. Cały ten wspólnie spędzony czas, każda chwila. Odtwarzałam je w głowie bez końca. Od początku zdawałam sobie sprawę, że nasza znajomość nie potrwa długo i że nie wolno mi się do niego przyzwyczaić, a mimo to stało się. Unikałam ludzi, a do tej pory tak dobrze mi szło. Każda kolejna osoba pojawiała się w moim życiu i z niego znikała. Koledzy. Koleżanki ze szkoły. Podczas przeprowadzki nie miałam poczucia straty ani żalu, że zostawiam za sobą jakieś życie i wspomnienia. Z sennej rzeczywistości wyrwał mnie cichy dźwięk telefonu. Przesunęłam ręką i z zamkniętymi oczami wymacałam go na podłodze obok łóżka. Automatycznie przesunęłam palcem po wyświetlaczu, odbierając połączenie.

– Halo? – odezwałam się lekko schrypniętym głosem.

Całkiem możliwe, że w nocy uroniłam przez przypadek kilka łez. Ale to tylko jedna noc. Zero powtórzeń. Mała chwila słabości, by później nie musieć niczego rozpamiętywać. Zamknę ten rozdział, tylko potrzebuję chwili.

– Masz ochotę na śniadanie? – zapytał Aleks.

Jęknęłam w duchu, przekonana, że rzuciło mi się na słuch. Oderwałam komórkę od ucha i spojrzałam na wyświetlacz. Zmarszczyłam brwi zdezorientowana. Może jednak spałam? To pierwsze logiczne wytłumaczenie, jakie przyszło mi do głowy. Szybko uszczypnęłam się w rękę.

– Blanka, jesteś tam?

– Aleks? – spytałam niepewnie. Chłopak zaśmiał się gardłowo. – Mówiłeś, że wyjeżdżasz rano – powiedziałam, usprawiedliwiając tym samym swoje zaskoczenie.

– Ale zmieniłem zdanie. – Spokojny ton jego głosu wywołał uśmiech na mojej twarzy. Moje serce fiknęło koziołka. – To jak? Masz ochotę na śniadanie? – powtórzył.

Mój uśmiech jeszcze bardziej się poszerzył, aż zabolała mnie szczęka.

– Pewnie – wydusiłam w końcu.

– To czekam przed domem – odparł i się rozłączył.

Ułożyłam się wygodnie w pościeli i zamknęłam oczy. Aleks został, zaprosił mnie na śniadanie i… gwałtownie się poderwałam. Czekał przed domem. Świetnie, a ja drzemałam w najlepsze. Zerknęłam kątem oka na zegarek. Dochodziła ósma. Wbiegłam do łazienki i szybko chwyciłam za pastę i szczoteczkę. Szorując zęby, spojrzałam w lustro. Każdy włos w inną stronę. Znalazłam gumkę i zebrałam je wszystkie w niedbały kucyk na środku głowy. Makijaż? Zastanawiałam się. Bez przesady. Na co dzień się nie malowałam, więc dlaczego miałabym to robić teraz? Ech. Bo byłaś szczęśliwa, że Aleks został dla ciebie? Nie. Idiotka ze mnie. Na pewno nie został dla mnie. Wczoraj wszystko sobie powiedzieliśmy. Nic z tego nie będzie. Może po prostu chciał przedłużyć sobie wakacje nad morzem. Więc dlaczego czekał, by zabrać cię na śniadanie? Bo był miły i mimo wszystko lubił moje towarzystwo. Przyciągaliśmy się, nie można było temu zaprzeczyć. Tak było, odkąd się poznaliśmy. Potrząsnęłam głową zbulwersowana tą wewnętrzną walką, jaka toczyła się w moim umyśle. Wyciągnęłam z szafy czarne rurki z dziurami i biały T-shirt. Wzięłam z fotela ulubioną małą torebkę z holograficznym efektem i zbiegłam po schodach. Zaraz za mną podążała Chinua, o której kompletnie zapomniałam.

– Chodź, mała. Spieszy mi się – mruknęłam do niej, jedną ręką łapiąc trampki, a drugą otwierając drzwi.

– Blanka? – Z kuchni wyłoniła się Jagoda.

– Hej – powiedziałam chyba ze zbyt wielkim entuzjazmem, bo spojrzała na mnie z przebiegłym uśmieszkiem na twarzy. – Dasz jej jeść? – zapytałam, wskazując na Chinuę.

Jagoda wpatrywała się we mnie wymownie.

– Czy twój pośpiech ma coś wspólnego z tym przystojniakiem przed bramą? – zapytała z niewinną miną.

– Może – odpowiedziałam wymijająco, starając się stłumić rozsadzającą mnie energię.

– Był wczoraj u nas na kolacji. – Jak to ona, od razu poskładała wszystkie elementy układanki. – Miły gość – stwierdziła niby od niechcenia, ale ja wiedziałam swoje. Uparcie badała grunt, ale niczego się ode mnie nie dowie.

– Kiedy chce – mruknęłam tak, by nie usłyszała. – Wychodzę! – dodałam głośno, kończąc sznurować drugi trampek.

Wybiegłam z domu, potykając się o własne nogi. Aleks cierpliwie czekał i opierał się o płot z telefonem w dłoni.

– Hej – powiedziałam, otwierając furtkę. – Dlaczego nie wszedłeś do środka? – spytałam.

– Nie chciałem nikogo budzić – powiedział, wpatrując się we mnie. Po chwili pochylił się i musnął wargami mój policzek.

– Oprócz mnie. – Uśmiechnęłam się zadowolona.

– Chciałem się jeszcze dzisiaj z tobą zobaczyć – usprawiedliwił się. – Czy to w porządku? – dodał niepewnie.

Moje romantyczne ja zrobiło salto z radości. Moje racjonalne ja mówiło, że jeszcze będę przez niego ryczeć. Stłumiłam jedno i drugie. Myślenie i rozpamiętywanie nie należały do moich mocnych stron i lepiej zdusić to w zarodku. Musiałam się wystrzegać analiz wszystkiego, co robiłam. Teraz jest teraz. Byłam szczęśliwa. I zachowam to wspomnienie.

– Bardzo w porządku – powiedziałam szybciej, niż pomyślałam, i zakryłam usta dłonią zaskoczona swoją swobodą.

Aleks uśmiechnął się półgębkiem i przesunął ręką wzdłuż mojego ramienia. Zatrzymał się, by spleść swoje palce z moimi. Uścisnął moją dłoń. W jego oczach widziałam pytanie, czy może tak zostać. Nie chciałam się od niego odsuwać. Chłopak podniósł nasze dłonie i pocałował wewnętrzną stronę mojego nadgarstka, po czym szybko pociągnął mnie w stronę deptaka.

– Spałeś u chłopaków? – zapytałam, by ukryć zakłopotanie i ekscytację.

– Tak. Kanapa w domku przyjęła mnie bez żadnych obiekcji – powiedział z łobuzerskim uśmieszkiem.

Przeszliśmy wzdłuż ulicy, kierując się w stronę placu z restauracjami. Aleks opowiadał o tym, jak chłopcy spędzili resztę wieczoru, a właściwie nocy po kolacji u nas. Pierwszy raz prowadziliśmy tak długą i niezobowiązującą rozmowę. Zwykle mieliśmy siebie wieczorem, ale to zdecydowanie co innego niż teraz. Obydwoje wyszliśmy dzisiaj ze swojej strefy komfortu i było naprawdę dobrze. Mówiłam mu o tym, od kiedy byłam w Łebie i co robiłam z kuzynkami i braćmi. Wiedziałam, że Aleks mnie słuchał i że nie było między nami rezerwy. Było tak… normalnie. Jakbyśmy od zawsze byli razem.

– Śniadanie – powiedział w pewnym momencie i pociągnął mnie do restauracji.

Zdecydowaliśmy się usiąść przy stoliku na dworze ze względu na dosyć ciepły poranek. Chwilę później obok nas pojawiła się kelnerka z menu w dłoniach.

– Naleśniki z serem i czekoladą – zdecydowałam po przejrzeniu wszystkich propozycji. Potrzebowałam cukru. Dużo, dużo cukru.

Aleks uśmiechnął się półgębkiem i zamówił oprócz tego jajecznicę dla siebie i dwie kawy. Posłał czarujący uśmiech kelnerce, która taksowała go spojrzeniem. Nie mogłam jej winić. Jego stalowy wzrok hipnotyzował. Rozmawiali przez chwilę po tym, jak dziewczyna zapytała nas, skąd jesteśmy i czy na długo przyjechaliśmy. Na pierwszy rzut oka wydawało mi się, że była w wieku Aleksa. Z ich rozmowy wywnioskowałam, że się nie pomyliłam. Jak zwykle podczas pogawędki z nowo poznaną osobą nie odzywałam się prawie w ogóle. Odpowiadałam im tylko monosylabami. Aleks za to świetnie radził sobie za nas oboje. Widziałam, że dziewczyna – miała na imię Matylda – była nim oczarowana. Gdybym go nie znała, pewnie nabrałabym się na tę życzliwą maskę, którą założył specjalnie dla tej długonogiej blondynki. Westchnęłam w duchu, czując… ukłucie zazdrości? Głupia jesteś! On wyjeżdżał, a ty myślałaś, że mu na tobie zależało. W nerwowym geście zaczęłam bawić się swoimi dłońmi położonymi na stoliku.

– Czasami zastanawiam się, czy robisz to specjalnie – Aleks wyrwał mnie z zadumy i nakrył dłonią moje ręce.

Podniosłam głowę zdezorientowana. Matylda najwyraźniej odeszła, żeby zrealizować nasze zamówienie. Chłopak ścisnął moje dłonie. Poczułam przeszywający mnie prąd. Jego dotyk palił moją skórę. Zmusiłam się, by na niego popatrzeć.

– Co? – zapytałam.

Aleks spojrzał wymownie na moją koszulkę.

– „Life is tough BUT SO ARE YOU”. Serio? – przeczytał z uśmieszkiem na ustach, który był mieszaniną rozgoryczenia i wesołości.

Hmm. No tak, kiepski żart z mojej strony, ale nie zrobiłam tego celowo. Jakby dla podkreślenia moich myśli wzruszyłam ramionami.

– Nie moja wina, że wszystko nadinterpretujesz – powiedziałam swobodnie, nie chcąc wdawać się z nim w dyskusję, która doprowadzi do kłótni. Przez ostatnie tygodnie nauczyłam się, co wywoływało gniew Aleksa. Dzisiaj nie mogłam i nie chciałam tego wykorzystać. Lepiej nie rozstawać się w złości i wzajemnym rozgoryczeniu. – Kiedy wyjeżdżasz? – zapytałam szczerze zainteresowana.

– Za trzy dni mam lot – odpowiedział i zacisnął usta. Mięsień na jego twarzy drgnął z poirytowania.

– Opowiesz mi? – spytałam niepewnie, wiedząc, że to też mogło spowodować wybuch.

– Blanka. – Uśmiechnął się pobłażliwie. – Skąd to spojrzenie? – zainteresował się.

– Spojrzenie? – powtórzyłam jak echo, ale on wpatrywał się we mnie uporczywie, żądając odpowiedzi. Widział, że starałam się udawać głupią. – Nie mam pojęcia, o czym mówisz. – Potrząsnęłam głową, ale chłopak uparcie mi się przyglądał. – Nie chcę się z tobą kłócić, Aleks – westchnęłam. – Nigdy nie wiem, czy mogę o coś zapytać, czy uznasz, że to zbyt osobiste i mam się nie wtrącać do…

– Blanka. – Tym razem on westchnął z rezygnacją. Spuściłam wzrok. Moja euforia nieco osłabła. Świetnie. A to był taki miły poranek. Aleks zaklął pod nosem. – Prawda jest taka, że lot miałem dzisiaj, ale go przebukowałem – wyznał.

Poczułam, jak moje policzki płoną. On chciał się ze mną pożegnać!

– Dziękuję – wyszeptałam, podnosząc wzrok.

Kelnerka przyniosła zamówienie, więc szybko zajęłam się swoimi naleśnikami. Były cudownie słodkie, a kawa dopełniała eksplozji w moich kubkach smakowych. Aleks przyglądał mi się, nie tknąwszy nawet swojej jajecznicy.

– Mieliśmy zjeść śniadanie razem. A na razie tylko ja jem – powiedziałam.

Chłopak uśmiechnął się półgębkiem i wreszcie podniósł widelec.

– Chciałbym spędzić ten dzień z tobą.

Kiwnęłam głową. Zjedliśmy śniadanie w milczeniu. Jak za dawnych czasów. Cisza to fragment naszych osobowości i byłoby dziwne, gdybyśmy nagle stali się nad wyraz rozmowni. Matylda przyniosła nam rachunek i wróciła do podrywania Aleksa. Zabawnie wyglądała jej mina, kiedy chciała wymienić się z nim numerami telefonu, a on złapał mnie za rękę i z czarującym uśmiechem powiedział, że to nie będzie potrzebne.

Byliśmy nad morzem, więc oczywiste było, że wybieraliśmy się na plażę. Wróciliśmy do domu moich kuzynek, żebym mogła zabrać potrzebne rzeczy, i przeszliśmy na teren kempingu do domku chłopaków. Aleks przez cały czas trzymał mnie za rękę. Ten prosty gest sprawiał, że czułam się dla niego ważna. Szliśmy wzdłuż ścieżki, kiedy go zobaczyłam. Kacper zbliżał się do nas. Sądziłam, że wyjechał. Mieli tutaj wynajęty domek. Wiedziałam o tym, ale od czasu tej sytuacji na plaży ani razu go nie widziałam. Wyszłam z założenia, że wrócił już do domu. Chłopak jeszcze mnie nie zauważył, dlatego spuściłam głowę, mając nadzieję, że może mnie jednak nie rozpozna. W końcu widzieliśmy się tylko raz. Jakże się myliłam. Aleks zatrzymał się, więc ja również.

– Cześć, cukiereczku. – Nawet nie podniosłam głowy. Kacper powiedział to tak drwiącym tonem, że automatycznie schowałam się za Aleksa. Bałam się go. Momentalnie poczułam jego palce zaciskające się na moim karku.

– Słucham? – Głos Aleksa był lodowaty.

– Rozumiem, że to nowy chłoptaś – odezwał się Kacper, zupełnie nie reagując na zadane pytanie.

Zacisnęłam dłonie w pięści. Dopiero po chwili zorientowałam się, że miażdżę palce Aleksa. Chłopak objął mnie opiekuńczo ramieniem i wyciągnął zza swoich pleców.

– Stary, nie mam pojęcia, o co ci chodzi, ale obiecuję ci, że jeżeli zaraz stąd nie pójdziesz, to stracę cierpliwość – stwierdził pozornie spokojnym tonem.

Kacper zaśmiał się donośnie.

– Stary, powiedziałem to wtedy im i powiem teraz tobie. O co chodzi? Przecież to tylko laska. Dzisiaj ona, jutro… – zaczął, ale nie dokończył.

Aleks odepchnął mnie od siebie i błyskawicznie znalazł przy Kacprze. Zdążyłam zauważyć, jak jego pięść ląduje na szczęce chłopaka, zanim krzyknęłam, żeby przestał. Z domku wybiegli Marek z Wojtkiem. W samą porę, by rozdzielić chłopaków. Kacper już zaczął się podnosić. W jego oczach błysnęła furia i gotowość do walki.

– Powinienem był ci wtedy przyłożyć – odezwał się trzymający go Marek.

– Twoja strata – powiedział Kacper, szarpiąc się.

Na placu zrobiło się zamieszanie. Ludzie gromadzili się wokół nas, wyraźnie zainteresowali się tym, co się przed chwilą stało.

– Idźcie do domu, a ja z Wojtkiem go odprowadzę – zadecydował Marek.

– Uspokoiłeś się? Mogę cię puścić? – zapytał Aleksa Wojtek. Chłopak był cały spięty i zdecydowanie nie wyglądał na spokojnego. Wszystko aż się w nim gotowało. Wciąż wpatrywał się w Kacpra. – Blanka, możesz go zabrać? – Wojtek zwrócił się do mnie, kiedy Aleks nie odpowiedział.

Nie mogłam wydobyć z siebie głosu. Aleks na dźwięk mojego imienia jakby ocknął się z transu. Spojrzał na mnie i jego wzrok nieco złagodniał. Zrozumiał, że chciałam stąd iść, uciec. Niedostrzegalnie kiwnął głową.

– W porządku. Puść mnie.

Podszedł do mnie i bez słowa poprowadził do domku. Byłam mu wdzięczna i jednocześnie zażenowana. Nie chciałam mu mówić, dlaczego Kacper tak się zachował i skąd się znaliśmy. Jednak ku mojemu zdziwieniu nie poprosił o żadne wytłumaczenie. Usiadłam na kanapie. Nie potrafiłam na niego spojrzeć.

– Któryś z was mi wytłumaczy, co on jej zrobił? – Wiedział, że nie powiem. Znał mnie.

Podniosłam wzrok i zobaczyłam, że w pokoju byli pozostali chłopcy. Błagałam Tomka wzrokiem, by nic nie mówił.

– On… – zaczął Piotrek.

– Nic mi nie zrobił. – odezwałam się głośno, a wszystkie spojrzenia spoczęły na mnie. – Chciał się tylko ze mną umówić.

Aleks zmrużył oczy.

– I? – zapytał.

– I co?

– To nie koniec – powiedział. – Co się stało, kiedy mu odmówiłaś?

Nie odpowiedziałam. Wyszłam na taras. Uciekłam. Usiadłam, oparłam się plecami o ścianę i zamknęłam oczy. Nic mi nie zrobił. Tylko mnie wystraszył. Nic więcej. I najwyraźniej sprawiało mu to satysfakcję. Inaczej dzisiaj minąłby nas bez słowa. Usłyszałam skrzypnięcie drzwi. Owionął mnie zapach piżma. Bez otwierania oczu wiedziałam, że przyszedł Aleks. Nie chciałam oglądać jego miny. Przysiadł się do mnie. Jego ramię dotykało mojego. Chłopak złapał mnie i wciągnął na swoje kolana. Oplotłam rękami jego kark i schowałam głowę w zagłębieniu jego szyi.

– Gdybym wiedział, jeszcze bym mu poprawił – odezwał się po chwili milczenia.

– Wiem – odparłam cicho.

Aleks westchnął i delikatnie pocałował mnie w głowę. Nie powiedział nic więcej. Po prostu trzymał mnie w swoich ramionach i w opiekuńczym geście przeczesywał palcami moje włosy.

Po pewnym czasie wszyscy pozbieraliśmy się i wyruszyliśmy na plażę. Nikt nie skomentował tego, co się wydarzyło. A przynajmniej nie w mojej obecności. Zadzwoniłam do kuzynek i zaproponowałam im dołączenie do nas. Skoro i tak wybieraliśmy się całą paczką, nie widziałam powodu, żeby nie mogły z nami iść. Spotkaliśmy się z nimi przy wejściu na plażę. Ania i Domi zabrały ze sobą cztery koleżanki. Dziewczyny wydawały się całkiem w porządku, no, może jedna z nich była trochę… jak by to ładnie ująć... jędzowata? Co jakiś czas rzucała jakąś kąśliwą uwagę. I patrzyła na mnie z wyższością. Pozostałe trzy były bardzo miłe. Dużo mówiły i dużo się śmiały. Entuzjazmem zarażały pozostałych i to było dobre.

Prawie cały dzień spędziliśmy na plaży. Dzień był gorący, ale nie upalny. W ostatnim czasie dorobiłam się ładnej opalenizny. Dzisiaj miałam na sobie jednoczęściowy strój. Czarny, przeplatany transparentnymi wstawkami z siatki na brzuchu i na górze zabudowanego dekoltu. Zapinany z tyłu na zatrzask i z wyciętymi plecami w kształcie koła. Wiedziałam, że raczej nie poleżę za długo na kocu, dlatego wybrałam wygodniejszą wersję, by móc swobodnie grać z chłopakami w siatkę czy rzucać frisbee. Kiedy zgłodnieliśmy, Filip z Antkiem poszli po pizzę dla wszystkich. Wyglądali jak dostawcy, niosąc przez plażę każdy po sześć pudełek. Jeden facet nawet zaczepił Antka i zapytał, ile kosztuje pizza. To był dobry dzień. Aleks ciągle był blisko mnie. Wiedziałam, że bracia nam się przyglądali. Na pewno dziwili się tej nagłej zmianie w naszych relacjach. Ale nie umiałabym im tego wytłumaczyć, nawet sobie nie potrafiłam. Po prostu chciałam wykorzystać ten czas, kiedy on tutaj był.

– O której wyjeżdżasz? – zapytał Tomek, wkładając do ust kolejny kawałek pizzy. Jakim cudem on to wszystko w sobie mieścił?

– Myślę, że o czwartej – powiedział Aleks. – Przede mną pięć godzin jazdy, a nie chcę jechać po południu. Będzie straszny korek.

– Aleks idzie na prawo tak jak ty – odezwał się Marek i kiwnął głową w stronę Wojtka.

– Myślałem, że jesteś tancerzem – włączył się Tomek. To stwierdzenie bardzo mnie zainteresowało.

– Bo jestem – wyjaśnił Wojtek. – Ale złożyłem papiery na prawo. Zobaczymy, co z tego wyjdzie. Ale nie martw się, jeżeli chcesz, mogę cię podszkolić – powiedział, szczerząc się złośliwie.

– Szkolić to ja mogę ciebie – prychnął Tomek.

– To wyzwanie?

– Pewnie – powiedział, odkładając swój kawałek pizzy. – Ale żeby było trudniej, to tańczymy z partnerkami – dodał z przebiegłym uśmieszkiem.

Przestałam gryźć mój kawałek margherity. Zerknęłam kątek oka na Tomka i wiedziałam, że nie żartował. I co gorsza, byłam przekonana, że będzie chciał wykorzystać mnie do tego celu. Żaden z chłopaków nie miał pojęcia, że kiedyś tańczyłam. Teraz też to robiłam, ale w domu, a to zdecydowanie coś innego niż chodzenie na lekcje i ćwiczenie z innymi. Aleks patrzył na mnie dziwnie. Sprawdzał, co mi się stało. Rzuciłam mu wystraszone spojrzenie.

– Żaden problem…

– Ja wybieram Blankę – przerwał mu szybko.

Wojtek spojrzał na mnie zaskoczony. Jestem pewna, że moje spojrzenie przypominało teraz wzrok przestraszonego zwierzęcia.

– No dobra – zgodził się powoli i popatrzył na pozostałe dziewczyny. Uważnie lustrował każdą z nich. – Klara? – zapytał jędzowatą dziewczynę.

Pozostałe nie nawiązywały z nim kontaktu wzrokowego. Chyba nie chciały brać w tym udziału. Klara uśmiechnęła się zadowolona.

– Co to dla mnie – powiedziała, wstając z koca. – Dawaj muzykę.

– Ale żeby było sprawiedliwie, muzykę niech wybierze ktoś inny – odezwał się Wojtek.

– Ja mam dla was kawałek.

Spojrzałam na Aleksa. Na twarzy miał swój przebiegły uśmieszek. Dochodziła osiemnasta, na plaży nie było już tylu turystów, ale jednak. To będzie widowisko.

Tomek podał mi rękę.

– Nawet nie zapytałeś, czy chcę – syknęłam do niego.

– Nie zgodziłabyś się, a ja chcę wygrać – powiedział z rozbrajającą szczerością i się uśmiechnął.

– Gotowi? – spytał Aleks i mrugnął do mnie. To nie oznaczało nic dobrego.

– Puść im piosenkę, żeby wiedzieli, do czego będą tańczyć najpierw – odezwał się nagle Marek.

Chłopak kiwnął głową i nacisnął play. Wojtek zmarszczył brwi, Tomek się roześmiał, a ja z Klarą spojrzałyśmy skonsternowane. Jerry Lee Lewis Great Balls of Fire. Serio?

– Rock’n’roll rządzi, co? – mruknęła Klara.

– Wiesz, że one nie nadążą – stwierdził Wojtek.

– To już twój problem – odpowiedział mu Tomek. – Na tym polega wyzwanie.

– Ale nie cały kawałek – powiedziałam. – Pół minuty. To i tak będzie dla nas długo.

– Niechętnie muszę się z nią zgodzić. – Klara zaaprobowała moją propozycję w charakterystyczny dla siebie sposób.

– Chwila na przygotowanie i zaczynamy – powiedział Aleks z uśmieszkiem. Świetnie się bawił. Złośliwe chochliki w jego oczach mówiły mi wszystko.

Chłopcy kiwnęli głowami. Wojtek złapał Klarę za dłonie i ustawił ją twarzą w swoją stronę. Po cichu tłumaczył jej, co miała robić. Podniosłam lewą brew i spojrzałam na Tomka. Chłopak stanął obok i objął mnie ramieniem. Uniosłam rękę i położyłam na jego plecach.

– Dobra. Kojarzysz, jak się robi wykop, prawda? – zapytał, a ja kiwnęłam głową. – Zaczniemy obok siebie. Później wykonamy podstawowe kroki. Reszta wyjdzie w trakcie. Będziemy improwizować.

– Improwizować?

– Daj się prowadzić.

– Mhm – mruknęłam tylko.

Aleks włączył muzykę. I wszystko zniknęło. Skupiłam się na krokach i poddałam pulsującemu rytmowi. Obroty i podnoszenia. Tomek coraz bardziej się rozkręcał. Idealnie bawił się przy tym kawałku. Sypiący się dookoła piach maskował nasze niedoskonałości i dawał fajny efekt. Ale tańczyło się przez to zdecydowanie gorzej, stopy zbyt grzęzły. Dyszałam ciężko, kiedy utwór się skończył. To nie było pół minuty. To była cała piosenka. Uśmiech nie schodził mi z twarzy. W uszach mi szumiało. Jakbym przebiegła maraton. Dopiero po chwili dotarły do mnie brawa. Rozejrzałam się dookoła. Wszyscy nasi znajomi klaskali, a wraz z nimi część plażowiczów. Tomek ukłonił się i pociągnął mnie za sobą. Aleks patrzył na mnie intensywnie. Czułam, że był ze mnie dumny.

– Blanka, chylę czoła. – Podszedł do nas Wojtek. – Ale ty kantowałeś – dodał, zwracając się do Tomka.

– Nie mówiłeś, że dziewczyna nie może umieć tańczyć. – Wyszczerzył się.

Wojtek tylko potrząsnął głową.

– To było coś. – Domi podeszła do mnie i przytuliła mnie serdecznie. Chyba właśnie zyskałam w jej oczach.

Usiadłam obok Aleksa i chwyciłam butelkę z wodą. Wiedziałam, że cały czas mnie obserwował.

– Byłaś niesamowita – powiedział w końcu.

Uśmiechnęłam się. Poczułam ogarniającą mnie falę gorąca. I to nie z powodu tego wyczerpującego tańca. Nasze spojrzenia się skrzyżowały. Aleks uniósł mój podbródek dwoma palcami i złożył miękki pocałunek na moich wargach. Nie zdążyłam w jakikolwiek sposób zareagować. Ktoś włączył muzykę. Pozostali poderwali się z miejsc i zaczęli tańczyć. Aleks pomógł mi wstać i też zaczął się ruszać. Oszołomiona, próbowałam skupić się na muzyce. Wherever you go, whatever you do, you know these reckless thoughts of mine are following you – brzmiały słowa piosenki. Potrząsnęłam głową. Suzi Quatro i Chris Norman, Stumblin’ In. Tomek mrugnął do mnie porozumiewawczo. Kątem oka zauważyłam Piotrka. Marszczył czoło, spoglądając na mnie. Aleks obrócił mnie, powodując, że chłopak zniknął z mojego pola widzenia. Tańczyliśmy i się śmialiśmy. Nagle twarz Aleksa spoważniała. Chłopak zatrzymał się i przyciągnął mnie do siebie.

– Blanka, musisz wiedzieć, że wszystko, co robię, robię dla ciebie – powiedział tuż nad moim uchem.

Zmarszczyłam brwi. O co mu znowu chodziło? Wiedziałam, że mógł zobaczyć w moich oczach niewypowiedziane pytanie. Chłopak pogłaskał kciukiem mój policzek i zetknął swoje usta z moimi. To był bardzo leniwy i czuły pocałunek. Dotykał mnie tak delikatnie, jakbym za chwilę miała rozpaść się w jego rękach. Zakończył pocałunek, a ja mruknęłam niezadowolona. Ciasno objął mnie ramionami i wychrypiał błagalnym tonem:

– Pamiętaj o tym.

***

To była kolejna nieprzespana noc. Czułam, jak rozpiera mnie energia. Chciałam zobaczyć się z Aleksem przed wyjazdem. Miałam dla niego wiadomość. Bardzo ważną. Koniecznie musiałam mu to powiedzieć. Zdałam sobie sprawę, że musiałam o niego zawalczyć, tak jak poradził mi Marek. Przy Aleksie odnajdywałam siebie. Mogłam być sobą i czuć się z tym naprawdę dobrze. Dzisiaj to poczułam, kiedy spędził ze mną cały dzień. Chciałam mu wyjaśnić, że to między nami może się udać. O dziesiątej się pożegnaliśmy. Aleks musiał się wyspać przed podróżą, ale obiecałam mu, że przyjdę rano. Nic nie odpowiedział, tylko się uśmiechnął i pocałował mnie w czoło. Mój budzik zadzwonił o trzeciej trzydzieści. Wyskoczyłam z łóżka i naciągnęłam na siebie boyfriendy z dziurami, czarny top i ciemnobordową krótką ramoneskę. Chinua podniosła łebek wyrwana ze snu. Patrzyła na mnie, przekręcając głowę w lewo i w prawo.

– Idziemy na spacer – powiedziałam do niej.

Na dźwięk tych słów od razu poderwała się z miejsca. Narzuciłam szybkie tempo. Jak najprędzej chciałam się znaleźć u chłopaków. Droga na szczęście była oświetlona i w miarę krótka. Napędzająca mnie adrenalina powodowała, że nawet nie odczuwałam strachu, paradując w nocy po ulicy. Po piętnastu minutach byłam już pod drzwiami domku. Usiadłam na schodach i wyciągnęłam telefon. Chinua położyła się na ziemi naprzeciwko mnie. Wybrałam numer Aleksa i z bijącym sercem podniosłam telefon do ucha. Zmarszczyłam brwi, kiedy odezwała się poczta głosowa. Za drugim i trzecim razem również. Spojrzałam na zegarek. Za kilka minut miała wybić czwarta. Uznałam więc, że poczekam, aż wstanie. Rozejrzałam się po okolicy. Moją uwagę przykuł brak samochodu Aleksa. Może go przeparkował? Albo... wyjechał. Nie zdążyłam. Mój oddech stał się cięższy. Chciało mi się płakać. Przecież miałam mu tyle do powiedzenia…

Nagle usłyszałam, jak drzwi za mną się otwierały, i odetchnęłam z ulgą.

– Blanka.

Zamarłam. To nie był głos Aleksa. Przełknęłam formującą się w moim gardle gulę i się odwróciłam. Marek zrobił dwa kroki i usiadł obok mnie. Na jego twarzy malowała się złość i nieme przeprosiny.

– Wyjechał zaraz po tym, jak się pożegnaliście – odezwał się, a po moim policzku spłynęła łza. Poczułam rozrywający ból w klatce piersiowej. Moje serce właśnie z hukiem roztrzaskało się o rzeczywistość. – Poprosił mnie, żebym cię rano odprowadził i przekazał ci, żebyś pamiętała o tym, co mówił na plaży.

Nie odezwałam się ani słowem. Marek studiował wyraz mojej twarzy, a ja patrzyłam w jego brązowe oczy kompletnie pustym wzrokiem. Coś we mnie umarło. Po raz kolejny.

Aleks powiedział: „Wszystko, co robię, robię dla ciebie”. Te słowa kołatały się w mojej głowie bez końca. Ale to nieprawda. Zrobił to dla siebie. Nie dla mnie. Uwolnił się ode mnie. Tak było mu wygodnie. Zapałałam do Aleksa sympatią, a potem nieśmiałym uczuciem. Przywiązałam się do niego. Nie ukrywałam, że jak do tej pory był jedyną osobą, przed którą mogłam, ale już nie miałam okazji się otworzyć. Co się kryło za tym, że chciałam mu ufać? Nie wiedziałam. Denerwował mnie, ale też budził emocje, które do tej pory były mi obce. Sprawiał, że chciałam być sobą. Owszem, początkowo byłam przy nim bardzo czujna, ale jego przyjazd w wakacje dał mi nadzieję. Szybko okazała się złudna, ale cóż. Coś się we mnie ruszyło. Ta wiara jednak odeszła, a ja postanowiłam pozostać w swoim zamknięciu.

Mogę ci powiedzieć, Aleks, choć nigdy tego nie usłyszysz, że odkąd cię poznałam, stałam się silniejsza. Nauczę się, jak każdego dnia doceniać przyjaźń, jaką ofiarowali mi bracia. I nie zmarnuję tej szansy, tak jak ty zmarnowałeś naszą szansę na przyszłość.

Pierwszy rok w liceum…

Dziś jestem silniejsza, dziś jestem mądrzejsza. Zapomnę o Tobie i nie będę patrzeć wstecz. Tak łatwo powiedzieć, tak trudno to zrobić.

Minęły wakacje i rozpoczął się rok szkolny. Do tego zaczęłam biegać. Tak, dobrze słyszycie. Wieczorem, kiedy wychodziłam z Chinuą, zamiast spacerować, biegałam. Teraz szło mi dobrze, wiedziałam, co robić, ale początek był całkiem zabawny. Kiedy to się zaczęło? Pierwszego dnia, kiedy wróciliśmy znad morza. To był impuls. Wrzuciłam wszystkie torby do pokoju i po prostu wybiegłam z domu. Chciałam uciec i odrzucić formującą się we mnie bezsilność, która mną zawładnęła po raz kolejny. Prawie wyplułam wtedy płuca, dostałam palpitacji, hiperwentylacji i tak dalej. Dopiero później poczytałam o tym, jak powinnam się rozciągać przed bieganiem oraz po nim i jakie tempo sobie narzucać. Teraz po kilku miesiącach treningów nieraz dawałam sobie mocny wycisk. Zwłaszcza kiedy nawiedzały mnie wspomnienia. Nie chciałam ich do siebie dopuszczać, dlatego biegałam. To pomagało mi się odprężyć i zrelaksować, tak jak w tej chwili. Moje stopy mocno uderzały o żwirową drogę. W uszach brzmiała piosenka Hold Back the River Jamesa Baya.

Mój telefon zadźwięczał, informując o przyjściu wiadomości. Przed wyjazdem Jagoda z mężem prosili, by koniecznie się do nich odzywać. Rozmawiałam z nimi raz w tygodniu. Trochę ociepliły się moje relacje z kuzynkami. Zbliżyłyśmy się do siebie latem. Teraz dziewczyny zasypywały mnie wiadomościami na Messengerze. Opowiadały o zabawnych sytuacjach ze szkoły, chłopakach i wszystkim, co się działo w ich życiu. Mimo iż byłam oszczędna w słowach, starałam się dużo im o sobie opowiadać. Wyjęłam komórkę. Domi przysłała mi zdjęcie swojej kreacji na imprezę urodzinową jakiejś koleżanki. Wybierała się tam w przyszłym tygodniu. Czarna sukienka mini o dopasowanym do sylwetki fasonie leżała na niej idealnie. Długie rękawy były zdobione rzędem nap. Wysłałam jej emotkę z uniesionymi do góry kciukami i obiecałam poszukać jakichś butów, które mogłaby do niej włożyć.

Jeżeli chodzi o szkołę, to nie trafiłam do klasy ani z Piotrkiem, ani z Marcelą, ani z Agą. I o ile moje relacje z kuzynkami były teraz bardzo dobre, o tyle Marcela i Aga się ode mnie odsunęły. Dziewczyny miały do mnie żal o to, że dobrze dogadywałam się z braćmi i Izą, dlatego to wszystko tak się skomplikowało. Bardzo zżyłam się z chłopakami. Chociaż Marek wyjechał na studia, to zjeżdżał z Izą na weekendy, Tomek był na miejscu, więc często się widywaliśmy, a Piotrek spędzał ze mną mnóstwo czasu w szkole. Na szczęście już się do mnie nie przystawiał tak jak podczas wakacji. Teraz stanowiliśmy zgrany duet. W klasie stałam się anonimowa, tak jak wcześniej zamierzałam. Pomógł mi w tym brak starych znajomych w grupie, a jak wiadomo, nawiązywanie nowych relacji szło mi dosyć opornie. Bracia i kuzynki to zupełnie co innego. Jeśli nikt do mnie nie podszedł i się nie przedstawił, sama też tego nie robiłam. To nie był najlepszy pomysł na życie, ale jak do tej pory nie wychodziłam na tym źle. Miałam to, czego chciałam: święty spokój, który w ostatnim czasie został naruszony.

To nie tak, że całkiem się wyalienowałam. Nie, nie bierzcie tego za skrajne dziwactwo. Robiłam po prostu tylko to, co do mnie należało. Złożyłam się na składkę w klasie, nawet powiedziałam kilka miłych słów naszej skarbniczce. Po czasie poznałam imiona pozostałych, wiedziałam, kto chciał ode mnie zadanie domowe, z kim najlepiej robić projekt i tak dalej. Po prostu z nikim się nie trzymałam. Siedziałam w ławce z różnymi osobami, a przerwy spędzałam z… Piotrkiem. Tak, właśnie z nim. Marcela od tego czasu przestała się do mnie odzywać, a Agnieszka była z nią solidarna. Piotrek nie zszedł się już z Marceliną. Najpierw ona go zostawiła, później był moment, że mieli się pogodzić, ale nic z tego nie wyszło. Teraz Piotrek miał w swojej klasie co najmniej dziesięć kandydatek na jej miejsce. Pierwsze miesiące w szkole były bardzo podobne do tych, które nastąpiły po tym, jak przeprowadziliśmy się tutaj z ojcem. Nowe miejsce, nowi ludzie, ogólna konsternacja. Z tą różnicą, że w liceum było zdecydowanie więcej nauki i trzeba było wykrzesać z siebie więcej skupienia i zaangażowania.

***

– Co masz dzisiaj? – spytałam Piotrka.

Siedział pod klasą i nerwowo czytał notatki. Nigdy nie wiedział, kiedy była kartkówka, i nie pamiętał, z których przedmiotów pytali nauczyciele, dlatego na szybko przed lekcją wertował zeszyty podczas przerw.

– Chemia. Kolejna kartkówka – mruknął niezadowolony. – Jak tak dalej pójdzie, to zabraknie rubryk w dzienniku – dodał. – A ty?

– Rano miałam matmę. Teraz już spokój – odpowiedziałam i zaraz zadzwonił dzwonek.

– Mam ostatnie zajęcia. Idziemy po nich do kawiarni? – zaproponował Piotrek.

– Pewnie. Będę czekać w holu – zakomunikowałam.

Ja, co prawda, skończyłam już lekcje, ale zawsze wracaliśmy autobusem razem, więc czekaliśmy na siebie nawzajem. Usiadłam na ławce i wyciągnęłam zeszyt z fizyki. Za tydzień miałam mieć test, więc żeby jakoś wypełnić ten czas, zaczęłam się uczyć.

– Cześć – usłyszałam męski głos i drgnęłam na jego dźwięk.

Nie, nie wystraszyłam się. Słyszałam kroki, ale ten głos wydał mi się tak podobny do jego głosu… Nie słyszałam go od tak dawna, że automatycznie wszystko się we mnie skurczyło. Podniosłam głowę i… kolejne rozczarowanie. Chyba podświadomie chciałam go w końcu ujrzeć. Minął już rok, a ja… się łudziłam. To bardzo dobre określenie. Przede mną stał niski chłopak z rozczochraną czupryną i kopertą w ręce.

– Cześć – odpowiedziałam, choć miałam wrażenie, że wcale go nie znam.

– Jestem Błażej – przedstawił się. – Masz dzisiaj urodziny, prawda? – zapytał bez zbędnych ceregieli.

Wytrzeszczyłam oczy z wrażenia.

– Tak, ale… znamy się? – zdziwiłam się.

– Nie – powiedział z uśmiechem i usiadł na ławce obok mnie.

– Kolega poprosił mnie, żeby dać ci to – dodał, wręczając mi kopertę.

– A kolega to? – spytałam i odsunęłam ją od siebie.

– Kolega to ktoś, kto cię dobrze zna.

– Ale ja go nie znam, więc jeśli chce mi coś dać, to niech się sam zjawi – odpowiedziałam zdecydowanie i wlepiłam wzrok w zeszyt.

Chłopak siedział chwilę w milczeniu, po czym odchrząknął.

– Nie może.

– Żarty sobie ze mnie robisz? – zapytałam. – Nagrywacie to? Chodzi o jakąś wpadkę wśród uczniów? Nowa zabawa? – przyszło mi do głowy.

– Nie – odparł całkiem poważnie. – To naprawdę nic strasznego. Mam ci tylko przekazać to, co jest w tej kopercie. Obiecuję, że nikt cię nie nagrywa. Możesz ją otworzyć przy mnie i się przekonasz – dorzucił, uśmiechając się przyjaźnie.

Popatrzyłam na niego z ukosa. „No trudno” – pomyślałam. Piotrek miał lekcję, od rana nie pamiętał o moich urodzinach, może to jakiś oryginalny sposób na to, żeby się zreflektować. Wzięłam od chłopaka kopertę i ją otworzyłam. W środku była nieduża wizytówka z adresem. Zmarszczyłam brwi.

– I tyle? – zdziwiłam się. Błażej wzruszył ramionami i jeszcze raz się uśmiechnął. Pokręciłam głową. – Dzięki za doręczenie – powiedziałam z uśmiechem i wzruszyłam ramionami.

Chłopak skinął głową i odszedł korytarzem prosto na salę gimnastyczną. Jeszcze raz spojrzałam na wizytówkę. Adres… Po co mi jakiś adres? Nikt się nie podpisał, zero wiadomości. I skąd ja miałam wiedzieć, że to nie jest żart? Piotrek miał naprawdę bujną wyobraźnię. Skoro mi to przysłał, to niech teraz ze mną idzie.

Moje urodziny nigdy nie były zbyt radosnym dniem ze względu na to, że przypadały tydzień po śmierci mamy. O ile ból zdążył już ustąpić w ciągu roku, o tyle osiemnastego stycznia zawsze powracał. W pamięci niczym niekończący się film pojawiała się zmęczona twarz ojca oraz promyk nadziei i ukojenia w oczach nieznajomego chłopca. Moja pamięć nieraz mnie zawodziła. Chciałabym więcej wiedzieć, więcej przeżyć wraz z nią, ale nie mogłam. Nie miałam żalu. Już teraz nie. Nie było łatwo się z tym oswoić, ale dzięki ojcu, dzięki jego wierze i pogodzie ducha, którą mi przekazał, przyjmowałam to ze spokojem. Ojciec, na ile mógł, starał mi się przypominać o niej i przekazywać to, co sam pamiętał, ale wszystko się zacierało, mijały lata i wszelkie wspomnienia stawały się bledsze.

– To co, idziemy? – Piotrek wyrwał mnie z zamyślenia.

Spojrzałam na niego nieprzytomnym wzrokiem.

– Co to za niespodzianka? – zapytałam, tkwiąc jeszcze w poprzednim toku myślenia.

– Co? – Uśmiechnął się, gdy dostrzegł moje rozproszenie.

Pomachałam mu przed oczami kopertą i karteczką z adresem. Chłopak zatrzymał moją dłoń.

– To ja się pytam co – powiedziałam pogodnie.

Piotrek przyglądał się liścikowi, jakby pierwszy raz widział go na oczy.

– Skąd to masz? – zapytał.

– Twój kolega mi to dał – odpowiedziałam zdecydowanie.

– Mój? – zdziwił się.

– No tak – dodałam już mniej pewnie. – Błażej, taki niski chłopak z głosem A… – zaczęłam, zanim ugryzłam się w język.

Piotrek uniósł brew i spojrzał na mnie podejrzliwie. Doskonale wiedział, co chciałam powiedzieć. Zamyślił się, szukał w myślach twarzy tego chłopaka.

– Wiem już. Jest w ostatniej klasie. Mamy razem dodatkowe zajęcia z fizyki – wyjaśnił. – Ale to nie prezent ode mnie.

– W takim razie od kogo?

– Nie wiem. – Wzruszył ramionami. – Ale jeśli dobrze pamiętam, to adres kwiaciarni – dorzucił.

– Skąd wiesz w takim razie? – zapytałam.

– Jak pójdziemy, to się przekonamy, czy mam rację. Zawsze z braćmi kupowaliśmy tam kwiaty – wybronił się Piotrek.

– No dobrze – odparłam teraz już zdecydowanie mniej zaangażowana w tę zabawę.

– Zróbmy tak… – zaproponował Piotrek. – Pójdziemy pod ten adres, a później zabiorę cię na urodzinową kawę i ciacho do kawiarni. – Posłał mi uśmiech.

– Jednak pamiętałeś.

– Oczywiście, że tak – obruszył się i wyciągnął z kieszeni małe pudełeczko.

– Dla mnie?

Piotrek pokiwał głową z aprobatą. Sięgnęłam po prezent. Chłopak uśmiechnął się łobuzersko, przytrzymał moją dłoń i szybko pocałował mnie w policzek.

– To na dodatek – powiedział od razu, gdy dostrzegł moje zakłopotanie. Przyjaźniliśmy się i było mi z tym dobrze, ale nie chciałam mu dawać nadziei na związek. Jeśli znalazłby dziewczynę, byłabym bardzo zadowolona. W pudełku znajdowały się dwa bilety do kina. – Dla ciebie i osoby towarzyszącej – wytłumaczył.

– Oczywiście tą osobą jesteś ty – stwierdziłam, a moja lewa brew poszybowała w górę.

– Skoro tak prosisz – odpowiedział, na co wybuchłam śmiechem.

– No dobrze, w takim razie chodźmy najpierw pod ten adres, bo zapowiada mi się dzisiaj bardzo intensywny dzień – zdecydowałam.

Chociaż w dalszym ciągu wydawało mi się, że ktoś po prostu wykręcił mi numer, ostrożnie strzelałam oczami na lewo i prawo, wyczekując zagrożenia. Byłam niemalże pewna, że za chwilę ktoś wyskoczy z telefonem, chcąc uwiecznić moją wpadkę.

– Zaplanowany chciałaś powiedzieć – sprostował chłopak.

– Można tak to nazwać – zgodziłam się.

Okazało się, że miejsce z karteczki znajdowało się niedaleko szkoły. Sama nigdy nie przywiązywałam wagi do nazw ulic. Raczej zwracałam uwagę na miejsca i na to, co mijałam. Dzięki temu orientowałam się, gdzie byłam, ale Piotrek miał rację. Pod podanym adresem rzeczywiście znajdowała się kwiaciarnia. Weszliśmy do środka. Od razu poczułam intensywny zapach lilii, który był dla mnie wręcz duszący. Lokal okazał się niezbyt duży, ale całkiem gustowny. Ściany były jasne, szklane półki z lustrami prezentowały rozmaite bibeloty, a wysokie kwietniki zachęcały do kupowania kwiatów w doniczkach. Rozglądałam się po wnętrzu, kiedy z zaplecza wyszła…

– Karolina – powiedziałam głośno, zanim ugryzłam się w język. Zapomniałam, że przecież ona mnie nie lubiła.

Ostatni raz widziałyśmy się na imprezie u Piotrka. Od tamtej pory urosły jej włosy. Teraz miękkimi falami opadały na ramiona, ale wciąż miały płomienny rudy kolor.

– Cześć – przywitał się Piotrek. – Pracujesz tutaj? – zdziwił się.

– Cześć – odpowiedziała dziewczyna i uważnie nam się przyjrzała. Miałam wrażenie, że wcale nie była zaskoczona tym, że się tutaj pojawiliśmy. – Od niedawna – wytłumaczyła, nie odrywając ode mnie wzroku. – Mam coś dla ciebie – dodała.

Poszła z powrotem na zaplecze i wróciła po kilku sekundach, podając mi ogromny bukiet kolorowych róż.

– Proszę.

Spojrzałam na nią zdumiona.

– Od kogo to? – zapytałam odruchowo. Kwiaty były cudowne. Bukiet ledwo mieścił mi się na rękach. Długie róże były przewiązane na samym dole lawendową wstążką w grochy.

Zauważyłam, że dziewczyna niepewnie popatrzyła na Piotrka. Ucieszyłam się i rzuciłam mu na szyję, sądząc, że w tak przebiegły sposób chciał mi zrobić przyjemność.

– Dziękuję, są takie piękne – stwierdziłam głośno, ciesząc się przy tym jak dziecko.

– Ale to naprawdę nie ode mnie – speszył się chłopak.

– Przecież ktoś go musiał zamówić – powiedziałam zdezorientowana. O co tu chodziło?

Spojrzałam na Karolinę wyraźnie zirytowana, żądając odpowiedzi. Dziewczyna uśmiechnęła się półgębkiem.

– Zadzwonił telefon. Jakiś chłopak, a może powinnam powiedzieć: mężczyzna… – Zamyśliła się. Coraz bardziej irytowało mnie jej podejście. Doskonale wiedziała, kto zamówił kwiaty, i zamiast powiedzieć to wprost, przedłużała moje tortury. – Nie, bardziej chłopak, sądząc po głosie – zdecydowała – zamówił bukiet. Powiedział, że to dla ciebie, podał mi imię i nazwisko. Nie sądził chyba, że mogę cię znać.

– Nie zostawił mi żadnej wiadomości? Nie przedstawił się? – przerwałam jej.

– Poczekaj – odparła dziewczyna. – Jakbyś mi nie przerywała, to byś się od razu dowiedziała. – Ty razem ona się zirytowała. – Dwie godziny później przyszedł zapłacić. Wydawał mi się znajomy przez ten telefon, no i miałam rację – zatriumfowała.

– Do rzeczy. Karolina, kto to był? – przerwałam jej. Znowu.

– No Aleks przecież. – Popatrzyła na mnie jak na idiotkę i wzruszyła ramionami. – Byś widziała jego minę, jak mnie tu zobaczył!

Nagle zrobiło mi się zimno. Cała zesztywniałam. Zostawił mnie. Tak po prostu mnie zostawił, a dzisiaj… był tutaj. Czy to znaczyło, że przyjdzie się ze mną zobaczyć? „Wszystko, co robię, robię dla ciebie”. Czy coś się zmieniło?

– Blanka? – Piotrek dotknął mojego ramienia.

– Tak?

Chłopak wyrwał mnie z zamyślenia. Wpatrywał się we mnie przenikliwie. Popatrzyłam na swoje puste ręce i rozejrzałam się dookoła.

– No tak, kwiaty. – Zreflektowałam się i podniosłam je z podłogi. Najwyraźniej musiały mi wypaść. Kątem oka zerknęłam, czy zbytnio się nie uszkodziły. – Dziękuję ci bardzo. Do zobaczenia – pożegnałam się z Karoliną i szybko skierowałam się do wyjścia.

Byłam spięta. Cały dzień czekałam na choć jeden sygnał z jego strony. Miałam nadzieję, że te kwiaty były początkiem. Chciałam wierzyć, że zebrał się w sobie, poukładał życie i znajdzie w nim miejsce dla mnie. Nie liczyłam na zbyt wiele, ale obiecał mi, że się odezwie… Przecież nie zapomniał. Więc dlaczego nie chciał mnie widzieć? Naprawdę chciałam wierzyć jego obietnicom, ale z czasem było mi coraz trudniej. Nawet jeśli wracał, to nie do mnie. I to bolało najbardziej.

Drugi rok w liceum…

Potrzebuję Twojej siły, oparcia. Gdzie jesteś?

VII

– Pamiętaj, że najważniejszą rolę w twoim życiu odegrałem ja – odzywa się mój mąż, przerywając wspomnienia. – Nie, nie uśmiechaj się pod nosem – dodaje. – Ja znam prawdę – mówi i całuje mnie w policzek.

– Tak, ale oprócz ciebie była najpierw pewna kobieta… – mówię.

Kolejny rok szkolny był dla mnie pełen niespodzianek. Nie, nie spotkałam rycerza na białym koniu. Nie, nie zostaliśmy z Piotrkiem parą. Nie, Aleks nie wrócił. Nic z tych rzeczy, a przynajmniej jeszcze nie teraz. Mówiąc o niespodziankach, miałam na myśli kogoś, kogo spotkałam trzynastego marca.

Miałam za sobą nieprzespaną noc, więc wstałam wcześniej i poszłam pobiegać. Dzień w szkole też był dla mnie męczarnią, na niczym nie mogłam się skupić. Wczoraj widziałam na podjeździe jego samochód. Jak zwykle mnie to rozproszyło i nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Musiałam spożytkować kumulującą się we mnie energię. Teraz wracałam z długiego spaceru z Chinuą. Spuściłam ją ze smyczy, by mogła sobie swobodnie pobiegać. Wychodziłyśmy właśnie z lasu, kiedy zauważyłam kobietę wychodzącą przez bramę cmentarza. Nie pomyślałam wcześniej, że o dziewiątej wieczorem ktoś może się tu jeszcze kręcić. Dlatego nawet nie zapięłam Chinuy, która niestety rzuciła się w stronę kobiety, bardzo zainteresowana ruszającym się obiektem. Zwykle nie przejmowała się przechodniami, ale tym razem było inaczej.

– Chinua! Chodź do mnie! Zostaw! – krzyknęłam.

Kobieta mogłaby się wystraszyć nie na żarty. Przypuszczałam, że nie codziennie zdarzało się jej, że wbiegała w nią biała łuna. Tymczasem Chinua zatrzymała się i popatrzyła na mnie zrezygnowana.

– Przepraszam – powiedziałam, podchodząc do kobiety.

– Nie wygląda na groźną – odezwała się przyjaznym tonem.

Przypięłam psa i przyjrzałam się kobiecie. Miała jasne włosy do ramion i figurę modelki, choć była raczej niewysoka.

– Nie, ale różnie reaguje na ludzi – odparłam. „Całkiem jak ja” – dodałam w myślach.

– Piękny pies – pochwaliła kobieta, podchodząc bliżej. Zdążyłam już na wszelki wypadek mocniej przytrzymać Chinuę. Na szczęście nie zaczęła wykonywać gwałtownych ruchów. Nieznajoma ją zainteresowała, ale najwyraźniej mój zwierzak nie uznał jej za zagrożenie. – Też mieliśmy kiedyś psa w domu – dodała. – Małego pudelka. Wabił się Toy. – Uśmiechnęła się.

Przyjrzałam się jej uważnie. Wyglądała młodo i tak pogodnie. Z jej twarzy bił niesamowity spokój i nadzieja. Tak, dokładnie tak bym ją opisała. Sprawiała wrażenie miłej i dobrej osoby. Była bardzo zadbana i miała klasę.

– Chinua to świetny kompan – odezwałam się dla podtrzymania rozmowy. – A ze względu na jej rozmiar jest się do czego przytulić.

– Nie wątpię. Dasz mi się pogłaskać? – zwróciła się do psa i przykucnęła z wyciągniętą ręką. Chinua ostrożnie ją powąchała i dokładnie oblizała jej dłoń.

– Chyba panią zaakceptowała – zauważyłam.

– Zdaje się, że tak – powiedziała zadowolona. – Wracacie do domu? – zapytała.

– Tak. Byłyśmy na dłuższym wieczornym spacerze – wyjaśniłam nieznajomej.

– A ja właśnie byłam u męża – powiedziała swobodnie. Zero żalu, zero zawahania. Nie oczekiwałam od niej wyjaśnień. Nawet nie wiedziałam, jak należało się zachować w takiej sytuacji. Nie znałam jej, a ona traktowała mnie jak kogoś, kto wcale nie był jej taki obcy. – Lubię tu przyjść i z nim porozmawiać. Opowiedzieć, co dzisiaj się wydarzyło – kontynuowała.

Była bardzo opanowana. Dziwiłam się, że mówiła o tym z taką radością w oczach. U mnie śmierć mamy i siostry zawsze wywoływała smutek i żal, a ona reagowała zupełnie odwrotnie. Co tydzień jeździliśmy z ojcem na cmentarz, wymienialiśmy kwiaty, zapalaliśmy znicze. Moja twarz nigdy nie wyglądała przy tym tak pogodnie jak u tej kobiety. Nie potrafiłam o tym spokojnie mówić, a tym bardziej komuś opowiadać. Wspomnienia bardzo mnie bolały.

– Jak długo? – spytałam.

– Dwadzieścia jeden lat..

– Pustka pozostaje do końca – powiedziałam bardziej do siebie niż do niej.

– Mój narzeczony zachorował krótko po tym, jak zaszłam w ciążę. Mieliśmy po osiemnaście lat. Nie wszystkie marzenia udało nam się zrealizować, ale zanim odszedł, zdążyliśmy się pobrać. I wiesz? Nie zawahałabym się ani przez chwilę, gdybym miała przeżyć to drugi raz.

Spojrzałam na nią, by wybadać szczerość tych słów. Miałam wrażenie, że była spełnioną kobietą. Taką, która wiedziała, czego chciała, i osiągnęła to w swoim życiu. W dodatku pogodzoną z tym, co ją spotkało.

– Dlaczego? – zapytałam, zanim ugryzłam się w język. Sama nie mówiłam o życiu prywatnym i nagle zrobiłam się taka wścibska. Nie powinnam. – Przepraszam, to nie moja sprawa – zreflektowałam się.

– To nic złego. – Uśmiechnęła się. – Bardzo bym chciała, żeby mój mąż dalej był przy mnie. Byłoby mi dużo łatwiej. Zawsze miałam w nim oparcie. Wiedział, co robić, kiedy było źle, ale… – zawahała się – cieszę się, że dostaliśmy chociaż chwilę dla siebie. Cieszę się, że go poznałam, bo Czarek pokazał mi, jak kochać. Pobraliśmy się w szpitalnej kaplicy. Po kolejnych chemioterapiach jego stan wcale się nie polepszał, więc ksiądz zgodził się udzielić nam ślubu. Byliśmy razem trochę ponad trzy lata, ale uwierz mi, to były najpiękniejsze lata mojego życia. Czarek odszedł dwa miesiące po narodzinach naszego dziecka, ale mam go dalej w osobie syna. Ma dokładnie to samo spojrzenie, co mój mąż. Jego uśmiech i charakter. I to bardzo trudny charakter. – Rozpromieniła się na te słowa. – To urzekające.

– Pewnie niełatwo było wychować samej dziecko – stwierdziłam. Przecież sama dobrze wiedziałam, jak to było być dzieckiem tylko jednego z rodziców. Mimo starań zawsze pozostawała ta pustka, ten jeden brakujący element.

– Najgorszy był pierwszy rok. Zmagałam się z odejściem męża i próbą odnalezienia się w tej nowej rzeczywistości. Tym bardziej że byłam bardzo młoda. Ale mój starszy brat bardzo mi pomógł. Był fenomenalnym wujkiem, bo sam w głębi duszy jest dużym dzieckiem – wytłumaczyła z zawadiackim uśmieszkiem.

– Nie boi się pani, że zapomni? Zapomni jego twarz? – pytałam, chcąc tak naprawdę uzyskać odpowiedź na własne rozterki i problemy.

– Myślę, że nie da się zapomnieć o tych, których kochamy – stwierdziła, spoglądając mi w oczy. – Najgorszy jest strach przed tym. Życie toczy się dalej, ale ja wierzę, że kiedyś się z nim zobaczę, i to daje mi siły, by każdego dnia wstawać z łóżka – wyjaśniła i uśmiechnęła się pogodnie.

Zazdrościłam jej zadowolenia z życia, spokoju i wiary. Pogodziłam się ze śmiercią mamy, ale… chyba jednak nie do końca mi to wyszło.

– Nie przejmuj się mną, dziecko – dodała nieznajoma. – Widzę, że zasmuciła cię moja odpowiedź. Jestem szczęśliwą kobietą. Osiągnęłam w życiu wszystko, czego chciałam – powiedziała, potwierdzając moje domysły.

– Nie o to chodzi… – zawahałam się. – Podziwiam panią. Ja nie pogodziłam się ze śmiercią mamy. Została we mnie jakaś zadra – wydusiłam. Naprawdę to w końcu powiedziałam, głośno i wyraźnie, i to kobiecie, którą pierwszy raz widziałam na oczy. Dlaczego w jednej chwili tak zdobyła moje zaufanie? – Minęło tyle czasu, a ja…

– Jesteś jeszcze młoda – przerwała mi, otwartą dłonią dotknęła mojego policzka i spojrzała na mnie jak… matka. Ten wzrok sprawił, że łzy popłynęły mi z oczu. – Nie musisz mi nic mówić. Popłacz sobie – dodała i przytuliła mnie do siebie.

Ostatnio tak wylewnie płakałam w dniu śmierci mamy. Kobieta milczała i głaskała mnie po głowie. Czułam ogromną ulgę, że mogę płakać bez udawania silnej i niezależnej dziewczyny, która bez problemu poradzi sobie ze wszystkim, co ją spotka.

– Przepraszam – zreflektowałam się po dłuższej chwili.

Kobieta podała mi chusteczkę. Uśmiechnęła się delikatnie i złapała mnie pod rękę. Otarłam zalaną łzami buzię. Kompletnie nie rozumiałam swojego irracjonalnego zachowania. Do tej pory nigdy mi się to nie zdarzyło. Zawsze potrafiłam być opanowana i zdystansowana. Przez resztę drogi szłyśmy w milczeniu.

– Jeśli będziesz kiedyś potrzebowała rozmowy – zatrzymała się – to tutaj możesz mnie znaleźć.

Mój wzrok powędrował za jej spojrzeniem.

– Pani jest mamą Aleksa – wyszeptałam z niedowierzaniem i aż cofnęłam się o krok.

Poczułam się zdradzona? A może bezbronna? Aleks był ostatnią osobą, której teraz chciałabym zaufać, zostawił mnie, a tymczasem jego matka… poznała prawdę. Otworzyłam się przed nią…

– Myślałam, że wiesz – odparła wyraźnie zaskoczona.

– Nie, skąd. Nigdy się nie widziałyśmy – wytłumaczyłam. – Pani mnie zna? – zdziwiłam się jeszcze bardziej.

– Aleks bardzo cię lubi – odpowiedziała. – Dlatego wiem. Poza tym łatwo było cię rozpoznać po tej białej piękności, o której też mi wspominał.

Prychnęłam, słysząc te słowa. Gdyby tak mnie lubił… teraz byłby ze mną. Kobieta zmarszczyła brwi i jakby czytając mi w myślach, powiedziała:

– Wiesz, że on wróci. – Nie chciałam mówić, że nawet jeśli, to nigdy do mnie nie zawita, ale ugryzłam się w język. – Miło było cię poznać. Gdybyś kiedyś potrzebowała… czegokolwiek, to mój dom jest dla ciebie otwarty. – Miałam wrażenie, że nie chciała wprawić mnie w jeszcze większe zakłopotanie. – Pamiętaj – dorzuciła i uścisnęła moje ramię.

– Dziękuję, do widzenia. – Spuściłam oczy i pożegnałam się szybko nieco zawstydzona swoim wcześniejszym zachowaniem.

Wróciłam do domu i ciężko opadłam na kanapę. Utkwiłam nieprzytomny wzrok w jednym punkcie. Nie mogłam jeszcze pojąć tego, czego się właśnie dowiedziałam. Powoli zaczynałam rozumieć zachowanie Aleksa, to, dlaczego był aż tak do mnie podobny.

Tamtego dnia jego mama stała się mi szczególnie bliska. W jednej chwili zdobyła moje serce i ofiarowała mi ciepło matki, którego tak bardzo mi brakowało. Instynktownie czułam, że ona może mi pomóc zrozumieć to, co mnie trapiło, i wyprowadzić mnie z tego. Intrygowała mnie ta kobieta, ale nie mogłam tak po prostu do niej pójść i z nią porozmawiać. Może gdybym nie wiedziała, że to jego matka… ale wiedziałam. I głównie dlatego nie mogłam przyjąć jej pomocy. Ufałam jej, wzbudziła we mnie mnóstwo dobrych emocji, ale… przychodzenie do niej i żalenie się byłyby po prostu nie na miejscu. Na dodatek na pewno powiedziałaby Aleksowi, przecież nie zerwał kontaktu z własną matką, na pewno z nią rozmawiał. Jak by to wyglądało? Nie mogłam być z nim, to zaprzyjaźnię się z jego matką? O nie, na pewno nie. Wpadnę w rutynę, zajmę się codziennością i wszystko wróci do normy. Tej realnej, nie przesyconej romantyzmem ani niespełnioną miłością, tej bez żalu i gorzkiego smaku porażki.

***

Czas w szkole płynął mi szybko. Bardzo starałam się skupiać na tym, co działo się na lekcjach. Nie miałam nic lepszego do roboty. Szkolne życie w sensie towarzyskim mało mnie pociągało. Zamieniałam w ciągu dnia kilka słów z dziewczynami z mojej klasy. Na przerwach spotykałam się z Piotrkiem, czasem z Olkiem, który chodził z nim do klasy. Odcięłam się od problemu, a może raczej mojego wyimaginowanego problemu z Aleksem, tak jak kiedyś zrobiłam to z mamą. Nie mogłam rozpamiętywać. Musiałam iść dalej i pogodzić się z tym, że zdecydował za mnie.

– Cześć, kujonie! – przywitał mnie Piotrek z pogodną miną. Od jakiegoś czasu zaczął się do mnie zwracać w ten sposób. Nie bez powodu. Nauka szła mi dużo lepiej. A dlaczego? Bo sporo się uczyłam. Chciałam być dobra chociaż w tym. Ile było w tym intencji ukrytych w mojej podświadomości? Nie zagłębiajmy się w to.

Siedziałam pod klasą z Anią. W sumie spośród osób z klasy najczęściej przebywała w moim towarzystwie. Była wysoka, energiczna i zawsze mówiła, co myślała. Była najbardziej pożądaną dziewczyną przez facetów z naszego rocznika i wcale się temu nie dziwiłam. Jej duże, hipnotyzujące czekoladowe oczy przyciągały wzrok, a długie i gęste rzęsy oplatały je niczym wachlarz. Do tego zadziorna, krótka fryzura. Anka była ładna, ale też miła. Nigdy nie udawała. Oprócz wyglądu urzekała chłopaków swoim humorem i szczerością. Jadłyśmy kanapki i obgadywałyśmy nauczycielkę polskiego, która zrobiła sobie dzisiaj ostry makijaż, w którym wyglądała komicznie.

– Cześć! – Uśmiechnęłam się.

Anka spojrzała na Piotrka. Zauważyłam błysk w jej oku.

– Dzisiaj masz zajęcia z tańca? – zapytał Piotrek.

Kiwnęłam twierdząco głową. A tak, przecież nie wspominałam, prawda? No więc od pół roku raz w tygodniu chodziłam na lekcje, które prowadził Wojtek. To taniec towarzyski. Przez pierwsze dwa miesiące skupiałam się raczej na nauce, ale Wojtek uznał, że szybko nadrobiłam stracone lata, i poprosił, bym była jego partnerką. Pomagałam mu podczas prowadzenia zajęć, co nie ukrywając, sprawiało mi ogromną frajdę. I dodawało pewności siebie.

– Tańczysz? – zdziwiła się Anka.

Zawstydziło mnie to. Tak… cicha, szara Zawilska potrafiła się ruszać.

– Od niedawna – odparłam wymijająco. – Jedziesz ze mną? – zwróciłam się do Piotrka. Chłopak patrzył na mnie urażony i wzruszył ramionami. – Przestań się boczyć jak mała dziewczynka – dodałam zdenerwowana jego zachowaniem. Co on sobie wyobrażał?

Anka spojrzała na mnie jeszcze bardziej zaskoczona. Piotrek odstawiał ten sam numer co tydzień. Był zły, że o lekcjach tańca powiedziałam mu dopiero miesiąc temu. Zachowywał się, jakby był moim facetem. Którego w dodatku zdradziłam. A nic mu do tego, co robiłam. I z kim. Nawet gdybym zaczęła się spotykać z Wojtkiem, to nie była jego sprawa! Sama nie miałam nic przeciwko temu, by się z kimś umawiał.

– Chcesz iść ze mną? – Piotrek wpatrywał się w Ankę, kompletnie ignorując moje słowa. Widziałam, jak nerwowo zaciska pięść i stara się kontrolować. Ewidentnie chciał mi powiedzieć coś „miłego”.

Anka zamrugała oczami, zaskoczona jego propozycją. Szturchnęłam ją w bok, chcąc pobudzić do działania.

– Tak, pewnie – zreflektowała się w końcu.

Uśmiechnęłam się pod nosem. Oczywiste było, że jej się podobał. Nie wtrącałam się do niczyich spraw. Przeważnie. Tym razem jednak było mi bardzo na rękę, że Piotrek weźmie ze sobą Ankę. Będzie nią zbyt zajęty, żeby zwracać na mnie uwagę, i co ważniejsze, spędzi ten wieczór z nią. I bardzo dobrze, bo ja dzisiaj umówiłam się z Wojtkiem. Tak. Na randkę. Zapraszał mnie już chyba z dziesiąty raz, więc w końcu się zgodziłam, ale nie chciałam mówić o tym Piotrkowi, bo strasznie by to rozdmuchał. A co gorsze, wygadał Tomkowi i Markowi, którzy zasypaliby mnie telefonami. Iza na pewno by się cieszyła, ale bracia mogli różnie zareagować albo powiedzieć jeszcze komuś… Nie miałam zamiaru spotykać się z Wojtkiem ani próbować jakiegoś związku, ale doceniałam jego determinację i konsekwencję, dlatego się zgodziłam. Lubiłam go, był miłym i niesamowicie przystojnym facetem, ale… no właśnie. Dopowiedzcie sobie sami.

Trzeci rok w liceum…

Każdy ma jakąś definicję szczęścia, a Ty stałeś się moją. Tylko o tym nie wiesz.

VIII

Piotrek uśmiecha się pod nosem. Widzę, że ma ochotę ze mnie pożartować. Te nasze wspólne wspomnienia dziś wywołują uśmiech na twarzy. Ale prawda jest taka, że w liceum bywało między nami różnie. To nie była taka typowa przyjaźń. Piotrek był po prostu osobą, w której towarzystwie czułam się w miarę bezpieczna. Nie znał moich tajemnic, nie odważyłam się wtedy mu ich wyjawić, ale był przy mnie przez cały czas i za to jestem mu wdzięczna.

– Nic, tylko się uczyłaś w tym liceum – stwierdza mój mąż.

– Nieprawda! – Kręcę głową. – Aż tak się nie okopałam we własnym świecie.

– Ale nie zaprzeczysz – mówi Piotrek – że byłaś kujonem.

– A pewnie, że byłam. Miałam najlepszą średnią w roczniku. Wiesz, ile pracy mnie to kosztowało?

– Coś kojarzę. – Mój przyjaciel uśmiecha się półgębkiem. – Kiedy pytałem, czy gdzieś wyjdziemy, odpowiadałaś, że się uczysz… – Zamyślił się na chwilę i dodał z uśmieszkiem: – W zasadzie ciągle się uczyłaś.

– Nie tak ciągle – oponuję. – Pamiętasz? Czasem Iza z Markiem wpadali, gdy wracali ze studiów, i wszyscy razem wychodziliśmy do kina albo klubu – bronię się.

Poza tym był jeszcze jeden powód, dla którego nie chciałam wtedy wychodzić sama z Piotrkiem…

Instynktownie czułam, że on może do mnie żywić głębsze uczucie niż tylko zwykłą sympatię. Nie chciałam tego w nim pogłębiać. Był dla mnie bardzo dobry. Był… cudownym przyjacielem. Wiedziałam, że mogę na niego liczyć, ale nic więcej. Nie miałam pewności, czy chciałabym z nim być. Czy mogłabym… Na początku wydawało mi się to takie oczywiste, takie piękne i nierealne… a później to marzenie wyparowało. Nie potrafiłam go już w sobie obudzić. Piotrek nie był głupi. Wiedział, dlaczego tak się działo. Nie zamierzałam przyznać mu racji, bo tak naprawdę chciałam żyć w przekonaniu, że on jej po prostu nie miał. Oszukiwanie się było mniej bolesne.

Zleciał kolejny rok. W klasie maturalnej zorganizowano studniówkę. Wszystkie cztery klasy miały ją mieć w restauracji. Grupy potrafiły się ze sobą dogadać, więc nie było większych problemów z załatwianiem wszystkiego. Niespecjalnie byłam zainteresowana przygotowaniami. Wpłaciłam należne pieniądze i taki był mój wkład w tę imprezę. Nie myślcie sobie, że moja alienacja sięgnęła szczytu i zapłaciłam tylko za siebie. Wcale nie. Na studniówkę zamierzałam iść z Tomkiem, który towarzyszył mi również na półmetku w drugiej klasie. Wiedziałam, że będę się z nim dobrze bawić. Był moim ulubionym przyszywanym bratem, z którym mogłam się pośmiać i potańczyć. Na półmetku wybawiłam się z nim za wszystkie czasy i tym razem też miałam taki plan.

Skończyła się lekcja francuskiego. W ostatnim czasie musiałam poświęcić temu językowi trochę więcej czasu, bo niewiele rozumiałam na zajęciach. Nauka języków nie sprawiała mi większych kłopotów, angielski nawet lubiłam, ale z francuskim szło mi nieco gorzej. Wyszłam z klasy. Naprzeciwko drzwi stał Olek i najwyraźniej na kogoś czekał. Spojrzałam na niego i się uśmiechnęłam.

– Cześć, Blanka – przywitał się z pogodną miną.

– Cześć – odpowiedziałam. – Czekasz na kogoś?

– W zasadzie to na ciebie – powiedział spokojnie.

– Tak? – zdziwiłam się trochę.

– Chciałem zapytać, czy pójdziemy razem na studniówkę.

– W zasadzie to poszłabym chętnie – zaczęłam i chłopak od razu się rozpogodził – ale już zaprosiłam Tomka, wiesz, brata Piotrka, i…

– Co Piotrka? – zapytał Piotrek, który podszedł do nas i usłyszał tylko urywek rozmowy.

– Nic takiego, zaprosiłam twojego brata – wyjaśniłam.

– Na co? – dopytywał.

– No na studniówkę. Piotrek – zirytowałam się.

– To nic – powiedział Olek, zachowując dobry humor. – Ale zarezerwujesz dla mnie chociaż dwa tańce? – poprosił.

– Pewnie – odparłam usatysfakcjonowana takim obrotem spraw. Mój nastrój bardzo szybko się jednak ulotnił.

– Dlaczego? – usłyszałam pytanie.

Spojrzałam na Piotrka, który patrzył na mnie z wyrzutem. Jego brązowe oczy były pełne gniewu.

– Nie rozumiem – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

– Myślałem, że idziemy razem – powiedział wyraźnie niezadowolony.

Olek spojrzał na nas i dyskretnie się wycofał, widząc, że atmosfera zaczyna gęstnieć.

– Nic takiego nie mówiłeś, ja tym bardziej – zauważyłam.

– Wydawało mi się, że to oczywiste – zdenerwował się jeszcze bardziej. – Już i tak nic nie powiedziałem, jak zabrałaś go na półmetek…

– A co miałeś do gadania? – uniosłam się. Przebieg tej rozmowy coraz mniej mi się podobał. Piotrek nigdy nie zachowywał się tak wobec mnie. Co mu się nagle stało?

– Mógłbym być dla ciebie kimś ważnym, kimś wyjątkowym, ale ty tego nie chcesz. Niepotrzebnie na niego czekasz – odezwał się.

Miałam wrażenie, jakby uderzył mnie w twarz. Patrzyłam na niego w milczeniu.

– Aleks wrócił – powiedział dobitnie, a ja wstrzymałam oddech. – Nie wiedziałaś, prawda? – ciągnął niewzruszony. Wpatrywał się w moją twarz, z której odpływały kolory. – Nawet cię nie poinformował. Myślałaś, że jak wyjechał, to nie będzie zaglądał do własnej matki? – drwił ze mnie dalej.

Widziałam, jak bardzo był zraniony tym, że nie miałam mu do zaoferowania nic oprócz przyjaźni. Przez cały ten czas to w sobie dusił i dlatego teraz traktował mnie tak bezwzględnie. Wzięłam głęboki oddech.

– Spuść z tonu – przerwałam mu spokojnie. – Nie masz prawa tak do mnie mówić.

– Blanka, otrząśnij się w końcu. Tyle razy przyjeżdżał do domu. Był u ciebie chociaż raz? Zapytał, jak się czujesz? Przychodził do ciebie, kiedy byłaś chora? Interesował się tobą?

– Piotrek, dość – próbowałam mu przerwać po raz kolejny.

Korytarzem chodziło mnóstwo uczniów, a on bez oporów to wszystko mi wypominał. Siłą woli hamowałam cisnące się do moich oczu łzy.

– Czy był chociaż raz? – przysunął się do mnie i zapytał głucho, nie spuszczając ze mnie wzroku.

– Przecież doskonale wiesz, że nie widziałam go od tamtych wakacji! – krzyknęłam rozżalona i się odwróciłam. Chłopak złapał mnie za nadgarstek i zmusił, bym znów na niego spojrzała. – Nie miałeś prawa – powiedziałam, patrząc mu w oczy.

Po moich policzkach spłynęły łzy. Piotrek jakby się otrząsnął. Wyraz jego twarzy złagodniał. Odetchnął głęboko i chciał przygarnąć mnie do siebie w geście przeprosin. Mocno go odepchnęłam.

– Nie miałeś prawa – powtórzyłam cicho.

Przeszłam przez korytarz i zabrałam plecak leżący pod klasą, w której za chwilę mieliśmy mieć geografię. Popatrzyłam na zegarek. Za pięć minut odjeżdżał autobus. Nie poszłam już na kolejne lekcje. Puściłam się biegiem na przystanek, licząc, że jednak zdążę i wrócę do domu. Udało mi się dosłownie w ostatniej chwili.

Piotrek wiedział, że nie potrafiłam uwolnić się od Aleksa. Wypomniał mi to, co sama przed sobą ukrywałam. Byłam na niego wściekła. Nie kazałam mu być przy mnie. Nie prosiłam nigdy o coś, co mogłoby mnie później do czegokolwiek zobowiązywać. Jego urażone ego wzięło górę nad myśleniem, wiedziałam o tym doskonale, ale powinien bardziej nad sobą panować.

Kiedy autobus zatrzymał się na przystanku, wcale nie ruszyłam do domu. Nadszedł czas zakończyć to ciągłe czekanie. Byłam zbyt roztrzęsiona słowami Piotra. Wiedziałam, że ma rację. Zauważyłam, że Aleks wracał na wakacje i nie tylko. Kiedy chodziłam na spacer z Chinuą albo kiedy biegałam, widziałam jego auto na podjeździe, ale co miałam zrobić, skoro on się do mnie nie fatygował? Nie zdawałam sobie sprawy, co teraz robiłam. Byłam wściekła na Piotra i chciałam to wreszcie zakończyć. Nie miałam zamiaru zastanawiać się nad tym, co powiem i co mogło mnie czekać u Aleksa. Jego mama powiedziała kiedyś, że drzwi jej domu są dla mnie otwarte, więc teraz niech dotrzyma słowa. Wtargnęłam na podwórko niczym huragan. Garaż był otwarty, samochodu ani śladu. Wywnioskowałam, że pewnie go nie ma. Chciałam się jednak przekonać. Ona powie mi prawdę. Nie wyglądała na osobę na tyle okrutną, by być zdolną do podtrzymywania kłamstw syna. Zadzwoniłam do drzwi. Po chwili dało się słyszeć kroki.

– Witaj, Blanka – przywitała mnie kobieta i obdarzyła ciepłym uśmiechem.

– Dzień dobry – odpowiedziałam chłodno. Kobieta od razu zrozumiała, że nie jestem pokojowo nastawiona. Na jej twarzy pojawiła się troska. – Ja do Aleksa.

– Wejdź, proszę – zachęciła. Czyli jednak był. Aż miałam ochotę się zaśmiać.

– Nie. – Podniosłam rękę. – Proszę, niech go pani zawoła. Nie zabiorę mu dużo czasu.

Kobieta kiwnęła głową i odeszła, zostawiając otwarte drzwi. Pod dom podjechał jego samochód, za kierownicą siedział mężczyzna, ale nie był to Aleks. Mama chłopaka znów pojawiła się w drzwiach. Jej twarz miała nieodgadniony wyraz, ale jej oczy ciskały gromy. Skąd ta nagła zmiana nastroju? Kątem oka zobaczyła wysiadającego z auta mężczyznę i ruszyła w jego kierunku. Z prawej strony korytarza wyłonił się w tym czasie Aleks.

Wyglądał dobrze, bardzo dobrze. W duchu myślałam, że jeśli chociaż pojawi się w wymiętym podkoszulku, z kilkudniowym zarostem i rozczochraną, zapuszczoną czupryną, to uznam, że to było zwykłe zauroczenie. Sądziłam, że podobała mi się jakaś wyobrażona wersja Aleksa, która rozpadnie się na kawałki, kiedy go zobaczę. Nic z tego. Serce zabiło mi mocniej na jego widok. Owszem, był w wymiętym podkoszulku i czarnych, dresowych spodniach, ale czas działał na jego korzyść. Jego rysy stały się wyraźniejsze, a kości policzkowe dokładnie zarysowane. Krótko obcięte blond włosy odsłaniały całą twarz. Zimne i pełne wyrachowania oczy jakby złagodniały. Nabrały stalowego, spokojnego wyrazu.

Poczułam ogromny żal. Dławiło mnie w gardle. Piotrek miał rację. To wszystko, co do tej pory sobie wmawiałam, to, co Aleks sam mi wmówił, było kłamstwem. Przymknęłam powieki i przełknęłam zalegającą w ustach ślinę. Aleks patrzył na mnie spokojnie. Jego twarz nawet nie drgnęła. Głupia! Czego ja się spodziewałam?

– Chciałam cię tylko zobaczyć – powiedziałam z wyrzutem.

Nie miałam mu nic więcej do powiedzenia. Po co? Zakończył to tak, jak chciał, robił, co chciał, z kim chciał i kiedy chciał. A ja byłam tylko przypadkową dziewczyną, do której wydawało mu się, że coś czuł. A może to tylko mi się tak zdawało? W końcu to było tak dawno, że może sobie to po prostu wymyśliłam.

– Blanka – odezwał się miękko. Na dźwięk jego głosu mimowolnie się zatrzymałam i odwróciłam głowę. – Wejdź – poprosił spokojnie.

Spojrzałam na jego matkę. Uśmiechała się niepewnie. Wiedziała, że mam żal do jej syna.

Bez słowa weszłam do środka. Aleks zamknął drzwi. W korytarzu było dużo ramek ze zdjęciami. Jasne ściany, na oknach kwiaty. Wskazał mi drogę po schodach. Domyśliłam się, że pójdziemy do jego pokoju. Spiralne schody prowadziły wprost do niedużego pomieszczenia. Rozejrzałam się dookoła. Pomalowane na szaro ściany, efektowna tapeta nieco kontrastująca z pozostałymi elementami wyposażenia. Kanapa, biurko, szafa i komoda z telewizorem. Tylko to się tutaj mieściło. Tuż nad dywanem okno dachowe. Ono najbardziej mi się podobało. Najchętniej położyłabym się i pooglądała, co się działo za szybą, ale chwila nie była zbyt nastrojowa. Usiadłam bez pozwolenia na kanapie i wbiłam wzrok w podłogę. Nie miałam pojęcia, po co jeszcze tutaj byłam. Miałam, co chciałam. Już go zobaczyłam. Tyle. Aleks nie odezwał się ani słowem. Ta absolutna cisza zaczynała mi coraz bardziej ciążyć.

– Minęły trzy lata, a ty nie masz mi nic do powiedzenia – odezwałam się w końcu nieprzytomnie.

– Blanka, ja… – zaczął.

– Obiecałeś mi coś – przerwałam mu i spojrzałam prosto w jego oczy. – Czy nic, co mówiłeś, nie miało znaczenia? Co ja tutaj jeszcze robię? Dlaczego chciałeś, żebym weszła? – pytałam.

– Chciałem cię zobaczyć – odpowiedział niepewnie.

– Ale mnie nie odwiedziłeś. Przez te lata ani razu do mnie nie przyszedłeś ani nie zadzwoniłeś. Przecież przyjeżdżałeś, nie jestem taka głupia, widziałam – zaczęłam mówić. Słowa same płynęły z moich ust. Nie wiedziałam, skąd nagle we mnie taki przypływ energii i odwagi. – Obiecałeś mi coś! – krzyknęłam.

– Nie dramatyzuj. Czego oczekiwałaś? – powiedział swoim lodowatym tonem. Przybrał swój wystudiowany wyraz twarzy. Był dla mnie obcy.

– Masz rację – zaśmiałam się. – Czego ja właściwie oczekiwałam? – dokończyłam i powoli wstałam z miejsca.

– Blanka. – Chłopak znalazł się tuż przy mnie.

– Czego oczekiwałam? – powtórzyłam tuż przy jego twarzy.

Jego wzrok złagodniał. Spojrzenie stało się bardziej tęskne.

– Co miałem zrobić? Miałem przyjść i powiedzieć: „Cześć, Blanka. Już wróciłem. Ułożyłaś sobie życie z kimś innym?” – zaczął tonem, którego nigdy nie mogłam znieść. Znów wrócił dawny Aleks. Pełen goryczy i chłodu.

– Miałeś niejedną okazję, by to sprawdzić. Nie wykorzystałeś żadnej z nich – powiedziałam, wyraźnie akcentując słowa. – To ty zdecydowałeś o wszystkim. Nie miałam nic do powiedzenia. – Chłopak popatrzył na mnie rozżalony. – Wiedziałeś, że przyjdę. Tamten poranek… – zaczęłam mówić, a mój głos załamał się na samo wspomnienie.

Aleks w jednej chwili znalazł się przy mnie. Ujął moją twarz w dłonie. Kciukami miarowo masował moje policzki. Wzrokiem przekazywaliśmy sobie cały ból, całe zranienie, które mnożyły się przez te lata. Pozwoliłam mu zobaczyć, jak wiele kosztowało mnie jego odejście. Wpatrywałam się w niego jak zahipnotyzowana. Aleks pochylił się, by mnie pocałować. To mnie ocuciło.

– Nie. – Odsunęłam się. – Nie chcę tego – wykrztusiłam. – Dla ciebie to nic nie znaczy.

– Blanka. – Jego głos wyraźnie zmiękł.

– Nawet jeśli się mylę, nie dałeś mi żadnego powodu, bym mogła myśleć inaczej.

Aleks znów zrobił krok w moją stronę, ale oddaliłam się od niego i oparłam się o biurko. Odruchowo położyłam rękę na blacie.

– Au – wydałam cichy odgłos i spojrzałam na przedmiot, który uraził mnie w dłoń.

To był mały pierścionek z różowym oczkiem. Wzięłam go i zaczęłam mu się przyglądać.

– Też kiedyś taki miałam – powiedziałam, myśląc na głos. – Angielki mają aż takie drobne palce? – zapytałam z ironią.

– Słucham?

Wyraźnie zdezorientowało go moje pytanie. Obracałam pierścionek w palcach, uważnie mu się przyglądając.

– Nie – otrząsnął się za chwilę. – Dostałem go. Parę lat temu mama zabrała mnie do szpitala, żebym poznał kuzynkę, która właśnie przyszła na świat. Idąc korytarzem, zauważyłem skuloną i wystraszoną dziewczynkę. Niesamowicie płakała. Była całkiem sama. Zapytałem mamę, czy mogę z nią zostać. Pamiętam moment, kiedy podszedłem do niej i po prostu przytuliłem. Miałem wrażenie, że ona niczego innego nie potrzebuje. Myślałem, że może się mnie wystraszy… Tak niewinnie się mnie złapała i rozpłakała jeszcze bardziej. Rozrywało mnie od środka. Tak bardzo chciałem, żeby przestała płakać – opowiadał, a ja słuchałam go z zainteresowaniem, dopasowując kolejne elementy układanki. Każdy obraz w mojej głowie wskakiwał na swoje miejsce. – Krzyczała i zanosiła się płaczem. Nie chciała mnie puścić, nawet kiedy przyszedł po nią jakiś mężczyzna. „Muszę dać nogę”, powiedziała do mnie. Te słowa najlepiej pamiętam – wspominał dalej i uśmiechnął się pod nosem.

Nie mogłam uwierzyć, że to się działo naprawdę. Aleks nie odrywał wzroku od pierścionka. Nie widział mojej twarzy, tego, jak bardzo byłam wstrząśnięta jego opowiadaniem.

– Była śliczną dziewczynką. Nie dowiedziałem się, co sprawiło jej tak ogromny ból. Kiedy wytarłem jej spuchniętą od płaczu twarz, dała mi ten pierścionek i posłała uśmiech. Zawsze chciałem ją jeszcze raz spotkać… – powiedział i popatrzył na mnie wymownie.

– Pamiętam tego chłopca – przerwałam mu. – Zapytał mnie o tę bliznę – dodałam, odgarniając włosy.

Aleks zrobił krok do przodu.

– Czułem, że już się kiedyś spotkaliśmy. Miałem nadzieję, że to ty… – zaczął, jednocześnie wodząc opuszkami palców po mojej szyi, by następnie jak najdelikatniej dotknąć blizny. – Rozpoznałem twojego ojca. A przynajmniej tak mi się wydawało. Ty… bardzo się zmieniłaś. Nie sądziłem, że możesz być jeszcze piękniejsza niż wtedy.

Dawał mi poczucie bezpieczeństwa. To miało sens.

– Podarowałam ci ten pierścionek. Teraz sobie przypominam. Zrobiłeś wtedy dla mnie coś, czego nikt inny nie potrafił. Byłam ci bardzo wdzięczna. Żałowałam, że muszę cię opuścić. Ten pierścionek dostałam od mamy. Był dla mnie niezwykle cenny – wyjaśniłam. – Dokładnie tak jak ty wtedy.

Aleks uśmiechnął się pogodnie i znów próbował mnie pocałować, ale zakryłam mu usta dłonią.

– Żałuję, że już nie jesteś tamtym chłopcem – dokończyłam i pocałowałam go w policzek.

Nie chciałam zostawać tam dłużej. Wyszłam z jego pokoju, nie oglądając się za siebie. Na schodach minęłam jego mamę.

– Blanka…

Chciała coś powiedzieć, ale nawet się nie zatrzymałam. Miałam ochotę rozpłakać się jak dziecko. Zbyt wiele mnie to wszystko kosztowało. Rozmowa, wspomnienia. Czułam się tak, jakby ktoś po mnie przejechał.

– Do widzenia – rzuciłam cicho i zamknęłam za sobą drzwi.

W tym samym momencie zalałam się łzami. Pobiegłam do domu, by nikt nie zdążył mnie zauważyć. Wpadłam na podwórko i zaszyłam się w ogrodzie. Płakałam, użalając się nad swoją naiwnością. Tak bardzo się pomyliłam co do niego. To był koniec. Bardzo dobrze, że Piotrek mnie sprowokował. Właściwie powinnam była to zrobić dawno temu. Powinnam wykrzyczeć Aleksowi prosto w twarz wszystkie żale i zostawić go w przeszłości.

Chinua położyła się obok mnie i cicho popiskiwała. Pogłaskałam ją po grzbiecie. Nagle się poderwała i gdzieś pobiegła. Pomyślałam, że pewnie ojciec wrócił do domu. Szybko otarłam mokrą twarz, na wypadek gdyby mnie tu znalazł. Chinua nie szczekała, więc to musiał być on. Usłyszałam za sobą kroki.

– Jak było w pracy? – zapytałam, starając się nadać głosowi lekki ton. Nikt jednak nie odpowiedział. – Tato? – Odwróciłam się zaniepokojona. Moje serce znowu podskoczyło. – Już wszystko sobie powiedzieliśmy – dodałam spokojnie.

Aleks patrzył na mnie przenikliwie.

– Płakałaś – stwierdził i usiadł naprzeciwko mnie.

Wzruszyłam ramionami. Było mi już naprawdę wszystko jedno. Fala nienawiści i wzburzenia, jaką zamierzałam mu przekazać, już minęła. Osiągnęłam to, czego chciałam. Nic więcej nie miało znaczenia. Chciałam wiedzieć, że zrezygnował ze mnie dobrowolnie i że nie zamierzał zrobić nic, by to zmienić.

– Blanka, nie wiedziałem… nie wiedziałem… – zaczął.

– Aleks, czego nie wiedziałeś? Ile ty masz lat? – zdenerwowałam się. – Czy to byłoby takie dziwne, gdybyś zadzwonił albo przyszedł zapytać, co słychać? Opowiedział, jak ci idzie na studiach? A jeśli kogoś masz, wystarczyło powiedzieć – mówiłam z uśmieszkiem na ustach.

Chciałam, żeby sobie poszedł i zostawił mnie w spokoju. Zawsze byłam sama i nie wychodziłam na tym źle. Czułam wewnętrzne przyciąganie w jego kierunku, ale nie byłam osobą, która zabiegała o czyjeś względy. Poza tym raz próbowałam, a on uciekł.

– Zakończmy już tę bezsensowną i zdecydowanie nierówną grę. Już wszystko zrozumiałam. Nie martw się, nie dostanę przez ciebie załamania nerwowego…

– Sądziłem, że jesteś z Piotrkiem – przerwał głucho. Spojrzałam na niego zdumiona. – Spędzałaś z nim tak dużo czasu. Piotrek nie przestawał o tobie mówić. Nie mogłem mu tego zrobić – dokończył. Jego kości policzkowe były bardzo napięte. Błądził wzrokiem i czekał na odpowiedź.

– Nie jestem głupia. Zdaję sobie sprawę, że Piotrek żywi do mnie jakieś głębsze uczucie, że jest mną wręcz zafascynowany, ale ja nigdy nie dałam mu powodu, by uważał mnie za swoją własność. Piotrek chciał się mną pocieszyć po tym, jak zostawiła go Marcela, i dalej do tego uporczywie dąży – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

Każdy to widział, ale ja nie potrafiłam być z Piotrkiem. Był dobrym przyjacielem, ale nic więcej. Był przy mnie, bo chciał. Nigdy go o to nie prosiłam. Nigdy się przed nim do końca nie otworzyłam. Nie wiedział o mnie za wiele. Nie rozmawiałam z nim o matce, choć pewnie domyślał się, że jej nie mam. Nigdy o nic nie pytał i to mi odpowiadało. To, że po prostu był i żył tu i teraz, a ja nie chciałam się z nim cofać, a tym bardziej brnąć w zbyt odległą przyszłość.

– Wydawało mi się, że ty też chcesz z nim być – powiedział, wyrywając mnie z zamyślenia.

– A mi się wydawało, że ty potrzebujesz mojej obecności… Dawałeś mi to wyraźnie do zrozumienia… Zostałeś ze mną, a później uciekłeś – zaczęłam. Westchnęłam głęboko i dokończyłam: – Tak po prostu mnie zostawiłeś. I co gorsza, ty wiedziałeś, że przyjdę, wiedziałeś, że chcę ci powiedzieć, jak bardzo…

Nie przeszło mi to przez gardło. Trzy lata temu wyznałabym mu bez wahania, że się w nim zakochałam, ale nie dzisiaj. Nie wiedziałam, czy jeszcze kiedykolwiek. Aleks cały czas mi się przyglądał. Domyślał się, czego nie chciałam mu powiedzieć. Jego twarz się zmieniła. Nie obchodziło mnie to już. Nie teraz. Było za późno.

– Pomyliłam się co do ciebie. A teraz możesz już sobie iść, bo ta rozmowa do niczego nie prowadzi – dokończyłam wyprutym z emocji głosem.

– Nie wiesz o mnie wszystkiego – wyznał cicho.

– Niczego o tobie nie wiem – odparłam gorzkim tonem. – Nie wmówisz mi, że chodziło tylko o Piotrka. Trzy lata temu miałeś go gdzieś. Tu nie chodziło o mnie ani o Piotrka, a o ciebie – stwierdziłam z naciskiem. – Chciałeś być wolny, mieć swobodę – zaczęłam. Aleks spojrzał na mnie z wyrzutem. – Nie patrz tak na mnie. Nie krytykuję cię. Stwierdzam fakt. Nie dałeś nam szansy. Sam o wszystkim zdecydowałeś, nie pytając mnie o zdanie.

– Bo nie chciałem, żeby się nie udało. Chciałem zachować dobre wspomnienia o tobie – zamyślił się. – Nie zrozumiesz… Ja…

– Czego nie zrozumiem? – spytałam poirytowana.

– Ja bałem się utraty ciebie, dlatego dalej wolałem w to nie brnąć! – przyznał. – Właśnie o to chodziło! Rozumiesz?! Cholernie bałem się, że kiedy wyjadę, to długo tak nie wytrzymamy i wszystko się posypie. A ja chciałem pamiętać cię taką, jaka byłaś. W jednej chwili krnąbrną i nie do zniesienia, doprowadzającą mnie do furii, a w drugiej dziewczynką z zagubionym wzrokiem, który chwytał mnie za serce.

– Aleks… – westchnęłam. – To, co mówisz, jest totalną bzdurą. Nie zostawia się dziewczyny z tego powodu. I to dziewczyny, na której komuś zależy. A ja… Spójrzmy prawdzie w oczy. Fascynowała cię małolata. – Na te słowa Aleks bardzo spochmurniał. Jego wzrok stał się lodowaty. – Byłam tylko twoim kolejnym kaprysem.

– Nigdy cię tak nie traktowałem. Wiesz o tym – powiedział dobitnie.

– Skupiasz się tylko na sobie, na tym, co ty mógłbyś stracić. A nie pomyślałeś choć przez chwilę o mnie? – zapytałam, a łzy popłynęły po moich policzkach. – O tym, co ja straciłam? – Aleks wierzchem dłoni otarł mój mokry policzek. – Nie dotykaj mnie – zdenerwowałam się jeszcze bardziej. – Jesteś egoistą.

Zapadła cisza, rozdzierająca cisza, która była dla mnie jeszcze gorsza niż rozmowa. Aleks nie odezwał się ani słowem. Patrzył na mnie intensywnie. Nie chciałam spojrzeć mu w oczy. Ta sytuacja stawała się coraz bardziej krępująca.

– Masz rację – odezwał się. Czułam na sobie jego spojrzenie, raniące każdą cząstkę mojego ciała. Byłam zagubiona i przytłoczona tym wszystkim. – A co byś zrobiła, wiedząc, że wykryto u mnie białaczkę? – spytał spokojnie. Zmarszczyłam brwi i wpatrywałam się w niego zdezorientowana. – Co byś zrobiła, wiedząc, że zostało mi niewiele czasu? Czy wtedy moje odejście mniej by cię zabolało?

– O czym ty mówisz?

– Zależało mi na tobie. Nigdy na nikim nie zależało mi tak bardzo, ale nie chciałem cię skazywać na życie w niepewności – mówił, a ja nic nie rozumiałam. – Mój ojciec chorował na białaczkę. Bałem się, że jestem genetycznie obciążony, że prędzej czy później to samo zaatakuje mnie, i nie chciałem… Blanka, odszedłem dla ciebie – powiedział głosem pełnym emocji. – Nie chciałem, żebyś musiała przechodzić przez to, co moja matka. Ale myliłem się. Wiem, to moja wina, ale nie zmienię tego, co było. Zawsze byłaś taka silna, nieustępliwa. Nie sądziłem, że można cię zranić, ale… Przepraszam. Blanka? Słyszysz?

Aleks przybliżył się i mocno mnie przytulił. Oszołomiona odtwarzałam w głowie jego słowa, próbując zrozumieć ich sens. Ciągle mnie przepraszał i w nerwowym geście masował moje plecy. Nie opierałam się. Czułam się tak niesamowicie dobrze w jego objęciach. To takie specyficzne uczucie, kiedy wszystko wokół się zatrzymuje, a ty pragniesz, żeby ta chwila trwała wiecznie. Jego ramiona były moim domem. Zawsze. I choć miałam do niego żal, ogromny żal, to nie chciałam, żeby teraz odchodził. Podświadomie go potrzebowałam i to był mój problem, że nie potrafiłam ufać nikomu tak, jak chciałam ufać Aleksowi. Poczułam, jak chłopak delikatnie całował moje włosy. Podniosłam głowę, by na niego spojrzeć.

– Piotr pojawił się w twoim życiu, kiedy cię zostawiłem – powiedział z napięciem w głosie. – Jest dla mnie jak brat. Nie mogłem z nim konkurować. On… Nie zapomniałem o tobie, rozumiesz? – dodał, opierając swoje czoło o moje. – Chciałem zapomnieć, ale okazało się, że nie potrafię. Zrozumiałem to, kiedy dzisiaj zobaczyłem cię po raz kolejny. Przez te trzy lata nie odezwałem się, bo nie chciałem cię od siebie uzależniać. Miałaś prawo robić, co chcesz. Ale tęskniłem za tobą każdego dnia.

– Zacznijmy jeszcze raz – odezwałam się cicho.

Chłopak momentalnie się uśmiechnął i ujął moją twarz, by móc mnie pocałować.

– Nie. – Posłałam mu uśmiech. – Chcę, żebyśmy byli ze sobą szczerzy – dorzuciłam. – Są rzeczy, których o sobie nie wiemy. Pora to zmienić.

Aleks otworzył usta, by coś powiedzieć.

– Nie mówię, że już – zareagowałam. – Ale… poznajmy się jeszcze raz. Żadne z nas nie jest zbyt otwarte, ale…

– Pora spróbować – dokończył za mnie.

– Tak – zgodziłam się. – O to chodzi. Zdecydowanie pora spróbować.

Chłopak westchnął i zabrał ręce z mojej twarzy.

– Wejdziesz? – Wskazałam głową w stronę domu. – Trochę zimno na dworze – dodałam.

Kiwnął głową.

– Nie ufasz mi już, prawda? – zapytał z wahaniem, kiedy przekraczaliśmy próg domu.

– Nie byłoby cię tu, gdyby rzeczywiście tak było – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. – Ale nie chcę już niedokończonych spraw. Aleks, ja się po prostu boję. Nie widzisz tego? – spytałam z niedowierzaniem w głosie. – Z jednej strony chciałeś o mnie zapomnieć… a mi nie dałeś takiego komfortu. Co rok dostawałam od ciebie kwiaty na urodziny, ale ani razu się nie pojawiłeś.

– Tak… W tym roku ich już nie odebrałaś – powiedział wyraźnie rozczarowany.

– A dziwisz mi się? – westchnęłam, usadawiając się na kanapie w salonie. Aleks stał naprzeciwko i nie odrywał ode mnie wzroku. – Siadaj – odezwałam się. – Sterczysz nade mną jak kat.

Chłopak uśmiechnął się pod nosem i usiadł obok w pewnej odległości.

– Dlaczego wtedy w szpitalu płakałaś? – spytał nagle.

Spojrzałam na niego zaskoczona tym pytaniem. Intensywnie mu się przyglądałam, szukając pomocy tak jak wtedy w szpitalu. Czy mogłam mu o tym opowiedzieć? Przecież wtedy nie pytał. No tak, ale od tamtej pory minęło dwanaście lat, oboje dorośliśmy i powinniśmy rozmawiać ze sobą jak dorośli ludzie… Jeżeli wtedy mu zaufałam, to może teraz też mi się uda. Aleks przysunął się i objął mnie ramieniem. Oszołomiona nie zauważyłam nawet, że po mojej twarzy spływają łzy.

– Moja mama wtedy umarła… – zaczęłam mówić, lekko zachrypnięta.

– Tak mi przykro, Blanka… – przerwał mi.

Potrząsnęłam głową.

– Ale nie tylko ona – dodałam i mocniej wtuliłam się w jego ramię. – Ona… była w ciąży. Wiedziała, że jest zagrożona. Musiała się bardzo oszczędzać. W każdej chwili mogły nastąpić powikłania. Zdecydowali z ojcem, że w razie niepowodzenia lekarze mają ratować moją siostrę, ale… nie udało się. Poród zaczął się zbyt szybko. Żadna z nich nie przeżyła – powiedziałam głucho.

– Nigdy nie poznałem swojego ojca. Odszedł krótko po moich narodzinach. – powiedział po dłuższej chwili. – Żałuję, że znam go tylko ze zdjęć i opowiadań.– wyznał, a ja słyszałam, jak łamie mu się głos. – Moja mama jest taka szczęśliwa, kiedy o nim mówi. Często mi opowiadała, jaki był. Jej brat również starał się, bym wiedział o nim jak najwięcej, ale dla mnie to za mało.

– Rozmawiałam z twoją mamą jakiś czas temu, zupełnie nieświadoma tego, kim jest. Wracała właśnie z cmentarza – zaczęłam, a Aleks popatrzył na mnie zdziwiony. – Widziałam w niej wtedy niezłomną pogodę ducha, nadzieję i wiarę, jakiej nie dostrzegam nawet u ojca. Owszem, pozbierał się po śmierci mamy. Gdyby nie on, to i ja bym upadła, ale wiem, że dalej jest mu ciężko. Za to twoja mama… jest szczęśliwa i za to ją podziwiam. Za to pogodzenie się z losem i wdzięczność za to, co otrzymała.

W kącikach ust Aleksa zabłąkał się blady uśmiech.

– Aleks… nie wiem, czy potrafiłabym być tak silna jak twoja mama. Gdyby zabrała cię choroba, pewnie bym się załamała – wyznałam. Spojrzał na mnie z przerażeniem. – Ale musisz wiedzieć, że to bolałoby znacznie mniej niż świadomość, że mnie nie chcesz i że nic dla ciebie nie znaczyłam.

W jego oczach dostrzegłam cień zrozumienia.

– Mogę cię pocałować? – zapytał Aleks, błądząc wygłodniałym wzrokiem po mojej twarzy. – Teraz?

– Nie jestem pewna, czy to dobry pomysł – odparłam cicho bez przekonania w głosie.

Prawda była taka, że nieważne, czy była to odpowiednia chwila, czy nie. Bardzo tego pragnęłam. Aleks przeszywał mnie tym intensywnym spojrzeniem, którym sprawiał, że czułam się dla niego najważniejsza. Bardzo niepewnie i delikatnie musnął wargami moje usta. Na jego twarzy zamajaczył uśmiech. Zatopił dłonie w moich włosach i pocałował mnie namiętnie. Poczułam, jak moje policzki płoną. Zrobiło mi się okropnie gorąco, ale… przyjemnie. Bardzo mi go brakowało, bardziej, niż myślałam. Jego czuły dotyk, delikatne usta, ramiona, w których mogłam czuć się bezpieczna. To wszystko, za czym tęskniłam, było teraz obok mnie i tylko dla mnie. Czułam się kompletna.

– Chciałem cię przeprosić, ale najwyraźniej już znalazłaś pocieszenie – usłyszałam zimny, zdenerwowany, a nawet arogancki głos Piotra i nagle się wzdrygnęłam. Nasz pocałunek został przerwany i w brutalny sposób zostaliśmy sprowadzeni na ziemię.

Aleks cały zesztywniał. Zirytowały go te słowa. Jego dłonie pozostały na mojej szyi. Kciukiem nerwowo masował mój obojczyk. Widziałam jego wzrok pełen wyrzutu. Nie wydobył z siebie ani słowa. Chciał się najpierw uspokoić.

– Dlaczego wszedłeś bez pukania? – zapytałam przytomnie, spoglądając na przyjaciela. Chociaż w tej chwili nie wiedziałam, czy nadal powinnam go tak nazywać, ale przecież go nie zdradziłam. Wiedział, co czułam do Aleksa, zawsze to wiedział. I doskonale zdawał sobie sprawę z tego, co Aleks czuł do mnie.

– Pukałem, ale byliście zbyt zajęci sobą – parsknął.

Jeszcze raz przeanalizowałam jego zachowanie. Piotrek był zazdrosny i wściekły na Aleksa, ale nie miał ku temu żadnych powodów. To ja byłam tutaj ofiarą. Aleks chciał być lojalny wobec niego, ale Piotrek sam potrafił zrobić to samo? Skoro traktował Aleksa jak brata, to dlaczego nie pozwolił mu być ze mną?

Poderwałam się nagle, żeby coś powiedzieć, ale Piotrek mnie uprzedził.

– Po co jej to robisz? – Jego miażdżące spojrzenie przeniosło się na Aleksa. – Za dwa dni i tak przecież wyjeżdżasz. Co jej powiesz? Znowu będzie chodziła jak struta i trzy lata do siebie dochodziła. Wciskasz jej bzdury, a później ona nikogo nie zauważa.

Patrzyłam to na jednego, to na drugiego kompletnie zde-zorientowana.

– Ciebie nie zauważa, chciałeś powiedzieć – Aleks odezwał się gorzkim tonem. Zauważyłam, że jego palce zacisnęły się w pięści, a kłykcie zrobiły się białe. Tłumił swoją złość. Znowu coś poszło nie tak, jak chciał. Pierwszy raz widziałam ich tak wrogo do siebie nastawionych.

– Aleks… – Dotknęłam delikatnie jego ramienia.

Na chwilę jakby otrząsnął się i zwrócił się do Piotra:

– Porozmawiamy na zewnątrz..

– Nie ma mowy… – wtrąciłam się.

– Nie chcę, żebyś przy tym była. To sprawa pomiędzy nami – odparł Aleks, a ja spojrzałam na niego z ukosa.

– On ma rację – powiedział Piotrek. – Najpierw sami powinniśmy sobie coś wyjaśnić.

– Ale ja nie jestem misiem, którego na spółkę wygraliście w wesołym miasteczku i macie zamiar pobić się o to, kto go dostanie – zdenerwowałam się i aż tupnęłam nogą.

– Blanka… – Aleks przysunął się do mnie i wtulił twarz w moje włosy. – Oczywiście, że nie jesteś. Jestem mu to winien, ale w cztery oczy – wyjaśnił.

Kiwnęłam głową. Chłopak pocałował mnie w policzek i wyszedł za drzwi wraz z Piotrem.

Tego dnia nie potrafiłam już spojrzeć przyjacielowi w oczy. Nie chciałam wiedzieć, czy Piotr był zły, rozgoryczony, zawiedziony czy rozczarowany. Nie potrafiłam się z nim zmierzyć. Czułam się przez niego w pewien sposób oszukana. Nie mówiąc nic, też mnie skrzywdził. Domyślałam się, że wszystko to robił z troski i że chciał mnie w ten sposób chronić. Ale z drugiej strony czy tylko dlatego? Czy nie kierował nim egoizm? Nieodparta chęć zatrzymania mnie tylko dla siebie, dla własnych celów i korzyści? Przecież czuł coś do mnie, oboje to wiedzieliśmy. Starałam się odeprzeć jego fascynację, ale mimo wszystko zdawałam sobie z niej sprawę, łudząc się, że Piotr w pewnym momencie sobie odpuści, a ja będę mogła patrzeć, jak zakochuje się w kimś z wzajemnością. W cudownej dziewczynie, która doceni, jaką jest wartościową osobą.

Skierowałam się do kuchni i zaczęłam szperać w lodówce. Kiedy byłam zdenerwowana, potrzebowałam dużo jedzenia, nawet bardzo dużo. Na półce stała zapiekanka, którą tata zrobił wczoraj na kolację. Bez namysłu odkroiłam kawałek i włożyłam go do mikrofali. Nerwowo bębniłam palcami o blat, patrząc jak zahipnotyzowana na okręcający się talerz. A co, jeśli Piotr miał rację? Może znowu dałam się nabrać. I jeszcze to, że Aleks za dwa dni wyjeżdża… Czy znów się nie będzie odzywał? Nie. Dość. Przecież mogłam go o wszystko zapytać. Nie mogłam się tak wszystkiego bać i wszystkiego analizować.

– Zgłodniałaś? – spytał Aleks tuż przy moim uchu.

Wzdrygnęłam się na dźwięk jego głosu. Chłopak objął mnie w talii i mocno przytulił.

– Wszystko w porządku? – zapytałam, odwracając się do niego.

Spojrzałam na Aleksa, czekając na odpowiedź. Był zadowolony. Zniknął cały gniew, jaki jeszcze przed paroma chwilami widniał na jego twarzy.

– Gdzie Piotrek? – zadałam kolejne pytanie, zaglądając mu za plecy.

– Poszedł – odpowiedział spokojnie.

– Tak po prostu? – zainteresowałam się. Chłopak wzruszył ramionami. – Aleks?

– Jest w porządku. Blanka, już wszystko sobie wyjaśniliśmy – dodał.

– I nic więcej mi nie powiesz? – naciskałam.

Uśmiechnął się delikatnie. Nie było w tym cienia fałszu. To mnie trochę uspokoiło. Byłam bardzo ciekawa, co takiego sobie powiedzieli, ale niestety nigdy się tego nie dowiedziałam. Żaden z nich nie wracał do tej rozmowy. Udawali, że nic się nie wydarzyło. Ale wiedziałam, że to od tego dnia wszyscy zaczęliśmy żyć od nowa. Każdy z czystą kartą na swoim koncie, bez żalów i chowania urazy.

W kuchni rozległ się dźwięk mikrofali.

– Twój obiad – powiedział Aleks.

– Tak, wiem. – Odwróciłam się i wyjęłam talerz. – Chcesz też?

– Pewnie – zdecydował.

Przygotowałam więc następną porcję. Wyciągnęłam z zamrażalnika kostki lodu i wrzuciłam do szklanek z colą.

– Tu są sztućce? – zapytał, wskazując na szufladę.

Kiwnęłam twierdząco głową i usiedliśmy do stołu.

– Piotrek powiedział, że wyjeżdżasz – zaczęłam niepewnie, nie odrywając wzroku od talerza.

– Tak, za dwa dni – odpowiedział bez skrępowania.

Poczułam bolesny ucisk w gardle. Jego odpowiedź mnie zablokowała. Coraz szybciej pakowałam jedzenie do ust. Zapadła chwila ciszy, którą przerwał dźwięk mikrofali. Aleks wstał, bez słowa wyciągnął swoją zapiekankę i usiadł naprzeciwko mnie. Jedliśmy w milczeniu. Stół był ustawiony przy przeszkolonej ścianie, więc swoją uwagę przeniosłam na ogród znajdujący się tuż za nią. Odwróciłam jednak głowę, gdy Aleks zaczął mówić.

– Pamiętasz, jak wspominałem ci o kancelarii prawniczej, którą prowadzi moja mama? – powiedział. – Na studiach, które ukończyła dzięki pomocy moich dziadków i wujka, poznała Emilię. Obydwie były młodymi matkami, więc szybko znalazły wspólny język. Różnica polegała na tym, że mąż Emilii żył i miał się dobrze. Zaczął pracę w kancelarii prawniczej i cały czas piął się w górę. Cała ich trójka świetnie się dogadywała, dlatego po ukończeniu studiów, kiedy Adam był już właścicielem biura, zaproponował mojej mamie współpracę. Adam i Emilia mają piątkę dzieci. Cała ich rodzina wyjechała za granicę jakieś siedem lat temu. Wtedy mama przejęła stery. Kiedy Adam dowiedział się, że idę w ślady matki, obiecał, że mi pomoże i we wszystko wprowadzi. Dlatego znalazłem szkołę i wyjechałem. To była dla mnie ogromna szansa. Ale do końca roku akademickiego zostały już tylko cztery miesiące... – Chłopak odłożył widelec i uśmiechnął się do mnie. W nerwowym geście zaczęłam wyłamywać sobie palce. Aleks sięgnął przez stół i przykrył moje ręce swoją dłonią. – Później zostanę tu na stałe. Adam dał mi wybór. Mogę zasilić szeregi jego prawników w Polsce.

– A co ze studiami?

– Nic. Po prostu dokończę je tutaj – odpowiedział, wzruszając ramionami, i uścisnął moją dłoń, a ja uśmiechnęłam się z nadzieją.

***

To było naprawdę niesamowite wydarzenie. Dekoracje na stołach wyglądały zachwycająco. Klimatyczne połączenie ciemnoszarych obrusów z czarnymi talerzami, do tego ciemnoczerwone kompozycje kwiatowe. Na parkiecie przy oszklonych ścianach poustawiano czarne latarenki z bordowymi świecami w środku. Kryształowe żyrandole o geometrycznych kształtach rzucały ciepłe, nastrojowe światło. Na ten dzień wybrałam suknię długą aż do kostek i idealnie dopasowaną do mojej figury. Podkreślała każdą krzywiznę tak, jak należy. Góra była wykończona półgolfem, za to plecy były bardzo mocno odkryte. Wysoko upięte włosy i do tego duże kolczyki wysadzane kolorowymi kryształami. Czułam się piękna. Mama byłaby ze mnie dumna. Wiedziałam to. To był mój dzień. Wznosiliśmy toast za naszą przyszłość.

– Za sto dni matura… – dyrektor zaczął swoje przemówienie, a my słuchaliśmy go ze spokojem, trzymając w rękach kieliszki z szampanem. Podobno rok w rok mówił to samo, ale czy to ważne? Ważne, że był tym naprawdę przejęty i szczerze życzył nam sukcesów. Byłam szczęśliwa, że dotrwałam do tej chwili. Tomek dotknął mojego ramienia.

– Chodź na chwilkę – poprosił, odstawiając nienaruszony kieliszek, i skierował mnie w stronę wyjścia. Na sali rozbrzmiała muzyka.

– O co chodzi? – zapytałam, kiedy wyszliśmy na zewnątrz.

Przed nami rozciągała się alejka, po której spacerowało kilka par.

– Bardzo ci dziękuję, że mnie zabrałaś. Świetnie się bawiłem – powiedział chłopak.

– I dlatego musieliśmy wyjść? – Uśmiechnęłam się i potrząsnęłam niedowierzająco głową. Tomek odwzajemnił uśmiech. – Chodź, potańczymy – zaproponowałam i pociągnęłam go za rękę.

Tomek był moim oficjalnym przyszywanym bratem. Nie krępowałam się mówić przy nim, czego chciałam. On zachowywał się w ten sam sposób względem mnie. Nieraz byliśmy dla siebie uszczypliwi, ale w pozytywnym znaczeniu. Lubiliśmy się ze sobą droczyć.

– Nie mogę.

– Tomek… – zaczęłam. – No przestań, chodź. Zimno mi tu – dodałam zdecydowanie i cofnęłam się w głąb korytarza. Moja kreacja była idealna do tańczenia, ale nie do wystawania na mrozie w lutym bez kurtki. Chłopak jednak wskoczył do środka i znów wywlókł mnie na dwór. – To naprawdę mnie nie bawi – zdenerwowałam się i zmarszczyłam brwi.

– Rozbawi cię, jak zobaczysz, co dla ciebie mam – usprawiedliwił się z przekonaniem, ignorując moje niezadowolenie.

Wtedy właśnie na podjeździe pojawił się samochód. Rozpoznałam go bez problemu. Auto zatrzymało się przed nami i wyskoczył z niego Aleks. Jego oczy ciskały gromy. Chłopak był w garniturze. Cudownym czarnym garniturze o smokingowym kroju. Miał białą koszulę i wiązaną pod szyją czarną muchę. Wyglądał niesamowicie. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Był tak przystojny nawet z tym ponurym spojrzeniem i… był mój. Uśmiechnęłam się na tę myśl.

– Zwariowałeś? Przecież ona będzie chora – powiedział karcąco do Tomka, który słysząc te słowa, przewrócił oczami i się wyszczerzył. Cały Tomek.

– Co ty tutaj robisz? – odezwałam się z niedowierzaniem w głosie.

Dwa dni po naszej ostatniej rozmowie Aleks rzeczywiście wrócił do Anglii. Wszystko się jednak zmieniło. Wspólnie zaczęliśmy budować przyszłość. Od czasu jego wyjazdu docenialiśmy nasze wirtualne życie zamknięte w oprogramowaniu Skype’a. Jednak wiedziałam, że nie wróci na moją studniówkę, więc plan, żeby pójść na nią z Tomkiem, się nie zmienił. Żadne z nas nie miało z tym problemu. W końcu Tomek to Tomek.

– Aleks, przesadzasz. Ja ci tu dziewczynę pod nos podstawiam, a ty jeszcze masz pretensje – użalał się. – Z imprezy rezygnuję bez bicia, a ty mnie tak witasz – dokończył z łobuzerskim uśmieszkiem.

Aleks popatrzył na niego z ukosa i ściągnął swoją marynarkę, otulając mnie nią szczelnie.

– Nie mam do ciebie siły – powiedział Aleks zrezygnowanym tonem. – Łap kluczyki – dodał, rzucając je w stronę chłopaka. – Tylko oddaj od razu po weekendzie. I nie zapomnij nas odebrać!

Tomek skinął głową, po czym błyskawicznie wybiegł do szatni po kurtkę, za chwilę zniknął w samochodzie i odjechał.

Spojrzałam pytająco na Aleksa.

– Niespodzianka? – spytał niepewnie i wyciągnął ręce.

Wtuliłam się w jego ramiona.

– Prawdziwa niespodzianka – zgodziłam się, zaciągając się jego przyjemnym zapachem.

– Chyba nie sądziłaś, że odpuszczę sobie twoją studniówkę – powiedział. – Musiałem cię zobaczyć – kontynuował, unosząc mój podbródek.

Odsunął mnie od siebie na długość ramienia i okręcił dookoła. Moje wysokie szpilki powodowały, że byliśmy prawie równego wzrostu. Uważnie przyglądał się mojej czarnej kreacji, a później wsunął rękę pod marynarkę i przyciągnął mnie do siebie. Jego dłoń spoczęła na moich nagich plecach, wywołując przyjemną falę gorąca.

– I powiem ci, że zdecydowanie jest na co popatrzeć – wyszeptał i pocałował mnie zachłannie.

Zadrżałam w jego ramionach. Chłopak, błędnie interpretując moją reakcję, szybko przerwał pocałunek i pociągnął mnie do wejścia. Jednak nie ruszyłam się z miejsca. Popatrzył na mnie zdezorientowany.

– Lubię, kiedy mnie zaskakujesz – wyznałam i pocałowałam go szczęśliwa, że mogłam spędzić tę dzisiejszą noc razem z nim. Odwzajemnił pocałunek i mocno mnie przytulił, po czym udaliśmy się na salę. – Mama odebrała cię z lotniska? – zapytałam, siadając do stolika.

– Nie, Michał – odpowiedział. Czyli brat pani Łucji, o którym zdążyła mi już opowiedzieć parę naprawdę niesamowitych historii z czasów, kiedy byli dziećmi. Zawsze powtarzała, jak doceniała jego obecność i pomoc, i wspominała, jak to wspaniale mieć takiego brata, dzięki któremu nigdy nie było wiadomo, co się mogło wydarzyć.

– To jutro ja cię odwiozę na lotnisko.

– Nie. Dlaczego? – zdziwił się.

– W zamian za studniówkę, z której Tomek nie chciał zrezygnować, oddałeś mu na weekend samochód. Dlatego. – Uśmiechnęłam się. – Poza tym przecież zawsze cię odwożę.

– Tomek lubi się targować – odparł. – Ale ja jutro nie wracam. Zostaję do końca tygodnia.

– Naprawdę? – spytałam zaskoczona. – Czyli mam cię aż na cały tydzień? – upewniłam się.

– Na to wygląda. – Wzruszył ramionami. – Chyba że wolisz inną propozycję – dorzucił.

W tym momencie podszedł do nas Piotr i przywitał się z Aleksem. Towarzyszyła mu Zośka, koleżanka z klasy. Niska dziewczyna z bardzo sympatycznym uśmiechem. Dziś wyglądała wyjątkowo pięknie w zwiewnej czarnej sukience. Moje stosunki z Piotrem się unormowały, choć w głowie widziałam wciąż obraz sprzed dwóch tygodni, mimo że ze wszystkich sił starałam się go wymazać.

– Zmiana partnera? – zapytała Zośka.

– Na tego właściwego – zaśmiał się Aleks i objął mnie ramieniem. Poczułam miły dreszcz na całym ciele.

Tak bardzo się cieszyłam, że był ze mną tutaj. Czym innym była studniówka spędzona z nim, a czym innym w towarzystwie chłopaka na zastępstwo. Jego płomienny wzrok, kiedy patrzył na mnie w tańcu, powodował, że czułam się przy nim naprawdę wyjątkowo. Tomek dotrzymywał mi kroku na parkiecie pod względem technicznym, ale to z Aleksem łączyła mnie ta szczególna więź i to było najważniejsze. Tańczyliśmy prawie do każdej piosenki i świetnie się bawiliśmy.

– Wiesz, że jesteś piękna? – szepnął, kiedy siedzieliśmy przy stoliku, delektując się czekoladowym tortem z czerwonymi owocami.

– Dobrze, że zawsze mówisz, co myślisz – odpowiedziałam z uśmieszkiem.

– Chciałbym ci coś dać – powiedział, nagle ujmując moją dłoń.

– Teraz? – zdziwiłam się. Chłopak kiwnął głową. – To może się przejdziemy? – zaproponowałam.

– Zmarzniesz. – Zaprzeczył ruchem głowy. – Chodź, zejdziemy na dół – dodał, więc wstaliśmy od stolika.

Zeszliśmy po schodach. W środku holu znajdowała się fontanna, a obok ścian były porozstawiane kanapy. Usiedliśmy na jednej z nich, a właściwie to ja usiadłam. Aleks stał przede mną z determinacją wymalowaną na twarzy.

– Zaraz wrócę, dobrze?

Szybko skierował się w stronę szatni. Czekając na niego, skupiałam swoją uwagę na pluskającej w fontannie wodzie. Aleks wrócił bardzo zadowolony, trzymając jakiś przedmiot. Czy to było pudełko?

– Chciałbym, żebyś miała to u siebie – poprosił.

– Co to takiego? – zapytałam, biorąc do ręki czarne atłasowe pudełko w rozmiarze książki.

– To coś bardzo ważnego. Chciałbym, żebyś miała to tutaj przy sobie. Tylko nie możesz zaglądać do środka – odparł.

Jak się domyślacie, ta odpowiedź mnie nie usatysfakcjonowała. Spojrzałam na niego z ukosa, a on posłał mi rozbrajający uśmiech.

– Jeżeli to bomba i za kilka godzin wybuchnie, to daj mi chociaż szansę spisać testament – powiedziałam, drocząc się z nim.

– Blanka – jęknął.

– No co? – zaśmiałam się. – Z tobą to nigdy nie wiadomo.

– Daj spokój. Przecież jesteś dokładnie taka sama jak ja – odgryzł się. – I dlatego tak cię kocham – dorzucił lekko. Te słowa zupełnie naturalnie wypłynęły z jego ust. Jakby powtarzał je z co najmniej tysiąc razy.

– Kochasz mnie? – powtórzyłam powoli, zaskoczona. To wyznanie ciągle brzmiało mi w uszach. Byłam taka szczęśliwa. Upajałam się jego słowami.

– Blanka? – zapytał, delikatnie dotykając mojego ramienia.

Drgnęłam wyrwana z natłoku myśli.

– Obiecuję nie zaglądać – odparłam wpatrzona w pudełko. – Ufam ci i… – zawiesiłam głos. Wiedziałam, że każda cząstka mojego ciała przyjęła już do wiadomości, że przecież ja też go kocham, ale nie potrafiłam powiedzieć tego głośno.

– Wiem – dokończył za mnie i uśmiechnął się półgębkiem.

Odwzajemniłam jego uśmiech i przytuliłam się do jego ramienia. Aleks pocałował mnie w czoło i mocno przygarnął do siebie.

Pragnę kochać i zakochiwać się w Tobie z dnia na dzień… A Ty?

IX

– To aż niemożliwe, że zaraz po moim wyjeździe nie otworzyłaś tego pudełka. – Uśmiecha się mój mąż.

– Wiesz, ile razy trzymałam je w rękach, żeby to zrobić? – Śmieję się głośno. – Ale za każdym razem coś mnie jednak powstrzymywało.

– I całe szczęście – mówi.

Wracając do domu, wspominaliśmy naszą wspólną przeszłość, tę głęboko skrywaną tylko i wyłącznie dla nas samych.

– Piotr jest bardzo dumny z córki – stwierdzam po chwili. – Kiedy jego żona weszła do kawiarni z małą Danusią, bardzo się ożywił.

– Tak, lubi się nią chwalić. To urocza dziewczynka – przytakuje Aleks.

Danusia jest ich całym światem. Ma już cztery lata i chodzi do szkoły baletowej. Byliśmy na każdym jej występie i naprawdę jest rewelacyjna. Choć nawet gdyby nie szło jej tak dobrze, i tak wyglądałaby uroczo w tych malutkich baletkach i różowiutkiej tiulowej spódniczce. Piotr jest z niej niesamowicie dumny, a mała uwielbia ojca. Zawsze po występie biegnie najpierw do niego, a ten wręcza jej malutki bukiecik jej ulubionych białych frezji.

Weronika – żona Piotra – to moja rówieśnica. Poznali się na studiach. Tak naprawdę Piotr nie jest biologicznym ojcem Danusi. Wera wróciła na studia po urlopie dziekańskim, który brała ze względu na narodziny dziewczynki. Poznali się właśnie po jej powrocie. Pomiędzy nią a Piotrem szybko zaiskrzyło, ale była Danusia. Wiem, że ich historia nie należała do łatwych, ale udało im się wszystko poukładać i teraz tworzą szczęśliwą rodzinę.

Nasze światy – mój i Piotra – rozbiegły się w momencie zdania matury i ukończenia liceum. Każde z nas poszło w swoją stronę. On rozpoczął studia dzienne na AWF-ie, a ja wyszłam za mąż. Piotr jest naprawdę dobry w tym, co robi. Prowadzi zajęcia z wychowania fizycznego, ale jest też trenerem miejscowej małej ligi. Weronika również jest nauczycielką. To piękna blondynka z krótką, zadziorną fryzurą, bardzo wysoka i wysportowana. Kiedy na nią patrzę, najpierw widzę nogi – bardzo, bardzo długie nogi – i dopiero później zauważam twarz. Jest zdecydowana i pewna siebie. Myślę, że właśnie takiej osoby potrzebował Piotr. Danusia najwyraźniej po niej odziedziczyła wdzięk i urodę. Mają ogromne szczęście, że mogą się nią cieszyć.

– Zamyśliłaś się – stwierdza mój mąż.

– Tak – przyznaję, otrząsając się z zadumy. – Ten dzień był pełen wspomnień. To dlatego – usprawiedliwiam się.

– Przecież je lubisz. Zawsze powtarzasz, że mimo wszystko to był dobry czas – mówi mój mąż.

– Tak, to prawda. Ilekroć o tym myślę, dochodzę do wniosku, że właśnie tak powinno być – stwierdzam z pokorą. Szybko jednak odsuwam od siebie wspomnienia i przełączam się w tryb matki. – Pamiętaj, że po drodze musimy odebrać Samuela z treningu i Antoninę z próby – przypominam Aleksowi.

Samuel i Antonina mają teraz po pięć lat. Urodziłam ich w wieku dwudziestu lat. Do dzisiaj pamiętam, jaka byłam przerażona, kiedy okazało się, że urodzę bliźniaki. Oprócz nich mamy jeszcze dwójkę dzieci, czteroletnią Łucję i dwuletnią Rachelę, które dzisiaj spędzają czas ze swoim ulubionym dziadkiem. Każde z nich jest inne, każde z charakterem. Trzeba przyznać, że miały po kim to odziedziczyć.

– Wiesz, że cię kocham – szepcze mój mąż.

– Pewnie, że tak. – Uśmiecham się. Uwielbiam, kiedy mi to powtarza. – Ja też cię kocham.

Dziś mówienie tego przychodzi mi naturalnie. Wręcz jest to oczywiste, ale nie zawsze tak było. Musiało minąć trochę czasu, zanim zaufałam Aleksowi i uwierzyłam w to, że naprawdę jestem dla niego ważna.

Aleks nie chciał, żebym po niego przyjechała. Rano wysłał mi esemesa, oznajmiając, że odbierze go Filip. Nie wiedziałam, co o tym myśleć. Dzisiaj wracał do domu. Wracał na stałe i nie chciał mnie widzieć? To było dziwne. Cały dzień chodziłam zdenerwowana i rozkojarzona. Po południu dostałam kolejną wiadomość i żadnych wyjaśnień. Aleks prosił, żebym spotkała się z nim w naszym kinie i wzięła ze sobą pudełko, które kiedyś mi dał. Zmarszczyłam brwi i wybrałam numer chłopaka, ale oczywiście odezwała się poczta głosowa. Momentalnie zrobiło mi się niedobrze. Ostatnim razem kiedy dzwoniłam bezskutecznie, on odszedł. Nie chciał mnie widzieć i nie chciał ze mną rozmawiać, ale wyznaczył spotkanie. W miejscu publicznym… Nie. Nie mógł mnie znowu zostawić. Nie daruję mu tego. Nie tym razem. To były wspaniałe miesiące razem i nie zrezygnuję z niego, choćby nie wiem co sobie ubzdurał.

Punktualnie o dziewiętnastej stałam w tym samym kinie, w którym spotkaliśmy się po raz pierwszy. I znów czekałam na Aleksa. Usiadłam na kanapie i zaczęłam nerwowo wyłamywać palce. Moja głowa chodziła na boki, szukając śladów Aleksa.

– Wzięłaś ze sobą pudełko? – usłyszałam znajomy męski głos tuż za plecami.

– Co? – zapytałam roztargniona i poderwałam się z miejsca. Wpatrywałam się w twarz Aleksa, próbując przypomnieć sobie, o co pytał. – A, tak. Pudełko. Mam tutaj – powiedziałam, wyciągając je z kieszeni parki, którą miałam na sobie.

Zabrał ode mnie pakunek i obszedł kanapę dookoła, by móc stanąć naprzeciwko mnie. Miałam wrażenie, że był spięty i podenerwowany. Mój żołądek skręcił się boleśnie, a w gardle uformowała się gula. „To nie może się tak skończyć” – pocieszałam się w myślach.

– Blanka… – zaczął i utkwił we mnie swoje stalowe spojrzenie. Widziałam w nim uczucie, żar, więc dlaczego chciałby mnie zostawić? – Wczoraj powiedziałaś, że mnie kochasz… Po raz pierwszy przyznałaś się do tego na głos. – Uśmiechnął się zawadiacko. – Dlatego musimy porozmawiać – dodał poważnie, a ja poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.

Co widział w tym złego? Przecież on ciągle mówił mi, że mnie kocha. Też go kochałam, tylko bałam się to powiedzieć. Bałam się, że on znowu może mnie zostawić, ale wczoraj kiedy rozmawialiśmy, po prostu to zrobiłam. Otwarcie wyznałam mu, co czułam. To był najwyższy czas.

Aleks otworzył kartonik i coś z niego wyciągnął. Pakunek odrzucił na kanapę i podszedł do chłopaka stojącego za kasą biletową. Oglądałam to wszystko jak w zwolnionym tempie, usiłując zrozumieć, co właśnie się działo. Chłopak podał Aleksowi ogromny bukiet długich, czerwonych róż. Moje oczy na ten widok zrobiły się okrągłe, a brwi się uniosły. Aleks podszedł do mnie z niepewnością w oczach. Wpatrywał się we mnie przez chwilę, po czym uśmiechnął się łobuzersko i ukląkł przede mną. Wewnątrz aż skakałam z radości. Wszelkie obawy zniknęły.

– Wiesz, że jesteś dla mnie najważniejsza – zaczął z determinacją. – Każdego dnia czekałem, kiedy będziesz gotowa, kiedy w końcu będę mógł zadać to pytanie. Pytanie, które ciśnie mi się na usta za każdym razem, gdy na ciebie patrzę – dodał pewnym głosem i zamilkł. – Blanka, wyjdziesz za mnie? – spytał, a jego głos lekko zadrżał.

Stałam oniemiała. Nie sądziłam, że kiedykolwiek mnie o to poprosi. Mój wzrok spoczął na jego dłoni, w której trzymał pierścionek z brylantem w oprawie z białego złota.

– Blanka? – Zwątpienie w jego głosie mnie ocuciło.

– Tak! – krzyknęłam nagle. – Tak, tak, tak – zaczęłam powtarzać i rzuciłam się w jego ramiona. – Jejku, myślałam, że chcesz mnie zostawić – wymamrotałam wtulona w jego tors.

– Co? – zaśmiał się i spojrzał mi w oczy.

– Nie chciałeś mnie widzieć, więc myślałam…

Aleks pokręcił głową i wybuchnął śmiechem.

– Blanka, jak ja cię kocham.

Epilog

Zgodziła się. Naprawdę się zgodziła. Byłem oszczędny w słowach. Blanka to wiedziała. Nie potrafiłem strzelić gadki powalającej dziewczynę na kolana, ale ona wiedziała, że kocham tylko ją. Ona była pierwszą i jedyną, która całkowicie zawładnęła moim życiem. A ja wiedziałem, że jestem farciarzem. Bo ona mnie kochała. Ona wybrała właśnie mnie. Była moja. Moja, odkąd ją poznałem.

Spis treści

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Motto

Prolog

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Epilog