Magdalena Góralska

Oddech nocy

Duszą Pisane

© Magdalena Góralska, 2024

„Oddech nocy” to poezja zrodzona z gwiazd, cisza skrystalizowana w słowach i zamknięta na stronach tego niezwykle tajemniczego tomiku. Poczuć tu można odrobinę magii, którą przynosi nam noc oraz niezwykłą wrażliwość człowieka w czasach kodów kreskowych i coraz ciaśniejszych, betonowych klatek.

ISBN 978-83-8369-559-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Oddech nocy

2. Tylko tańcz

3. Powiedz mi

4. Sycylia

5. A gdyby tak…

6. Umieram

7. Krzesło

8. Śmierć poetki

9. Lody pistacjowe

10. Szyba

11. Wrzesień

12. Pustynia

13. ⚘️⚘️⚘️ Zasuszone ćmy (bezsenność)

14. Deszcz

15. Mewy

16. Mały Książę

17. Jesienne smoothie

18. Akt kreacji

19. Szklane ptaki

20. W ciszy

21. Jesienna aura

22. Ruchome piaski

23. Marzenia

24. Noc

25. Kąsa mnie śmierć

26. Znicz

27. Północ

28. Blizny

29. Kokon

30. Momenty

31. Dzikie konie

32. To nigdy nie był mój świat

33. Poezja

34. Emigracja

35. Wyklęta

36. Mroczne miejsca

37. Moja droga

38. Waniliowe wieczory

39. Bez tlenu

40. Moja nieśmiertelność

41. Tatuaż

42. Świtanie

43. Czarna róża

44. Jesteś

45. Wymarzony świat

46. Blask

47. Szczęście

48. Zmierzch

49. Ostatni dzień

50. Poniedziałek

51. Westchnienia

52. Katedra

53. Liście

54. Mgnienie

55. Słabość

56. Czarownica

57. Nostalgia

58. Trans

59. Dopóki się nie rozbijemy

60. Życiodajny blask

61. Studnia

62. Szklana kula

63. Kopciuszek

64. Ciężkość bytu

65. Piksele

66. Baśń

67. Toast

68. Sen motyla

69. Westchnienie

70. Moje miejsce

71. Zaklęta

72. Najsmutniejszy dzień życia

73. Zmarszczki

74. Świtanie II

„Pod dotykiem nocy, na krawędzi snu, spalam się w cierpieniu nie mogąc złapać tchu…”

Magdalena Góralska

Tylko tańcz

choć kruszy się świat

nie przestawaj

marzyć

zamknij demony

w mydlanej bańce

tańcz

do ostatniego oddechu

układaj puzzle

z gwiazd

bądź najlepszą wersją

siebie

nim przekroczysz tęczę

nim ukradnie cię

czas

Powiedz mi

powiedz mi
gdzie będziesz
kiedy spadnie ostatnia
gwiazda

powiedz mi
gdzie będę
gdy świat pęknie
jak bańka
mydlana

powiedz mi
gdzie ukryją się
pustki
gdy rozpadnę się
na milion kawałków
miłości

Sycylia

winogronowe sny

piasek palący

stopy

dom na wzgórzu nadziei

cytryny w oknie

życia

tam świat śpiewa

beztroską

pomarańczami kwitnie

cisza

poranki o zapachu

espresso

wstrzykują wolność

do krwiobiegu

„Buongiorno!”

żar z nieba

wypala demony

jak strupy

uwalniając umysł

od bylejakości

rozkwitasz
spełnieniem

A gdyby tak…

a gdyby tak nagle

popaść w nieistnienie

przydarzyć się światu

jako motyl

lub pszczoła

a gdyby tak nagle

zniknąć jak tęcza

pójść w byle pustkę

jeśli nikt

nie woła

a gdyby tak nagle

przestać oddychać

nie sklejać już skrzydeł

pójść prosto

w mrok

a gdyby tak nagle

porozcinać sobie

myśli

i w danse macabre

wykonać pierwszy

krok

Umieram

umieram

wciąż niedokładnie

i niedoskonale

jakby na raty

z przymrużeniem oka

umieram

na każdej kartce

w niezapisanych wersach

ciągle za późno

a może za wcześnie

umieram

po cichu

w zakurzonym fotelu

wśród sterty myśli

i pogniecionych prawd

z mrokiem w kieszeni

i butelką pustki

każdej

nocy

Krzesło

zużyte nieistnieniem

spróchniałe (nie)czasem

w pończochach z pajęczej nici

i zakurzonym płaszczu

spogląda przez okno

na skrawki dnia

jęczące mewy

(czy to łabędzie śpiewają?)

ślady życia na parapecie

pył zasuszonych

kwiatów

betonową podłogę

zaskrzypi dziś po raz

ostatni

drapiąc drzazgami

w serce

Śmierć poetki

znieczuliłam serce

wysokoprocentowym (nie)istnieniem

zostawiłam cień

na czerwonych światłach

powrócił jak bumerang

odcinając skrzydła

jaskółkom

(wiosny nie będzie)

szczekające witryny sklepowe

błagają o litość

bezpańskie psy

znieczuliłam serce

śmiertelną dawką życia

gdy Syzyf rozłupał głaz

na miazgę

zapajęczone lustro mówi

że po drugiej stronie

nie kwitną kaczeńce

kruki umilkły

nie zabijam już cierpienia

Lody pistacjowe

metalowa muszelka

znaleziona na chodniku

ubrudzonym zadeptanymi myszami

poranna mgła

zalepia oczy smołą

tylko trzy dni

na śmierć i zmartwychwstanie

nim brzytwa podziurawi ci

noc

ból rośnie w siłę

nabiera mięśni

lody pistacjowe

mrożą szklane myśli

przez dziurkę od klucza

dojrzysz magiczną fasolę

usłyszysz skowyt wilków

którym łamią karki

skrzypiące pod butem życie

przepada w chaosie mercedesów

zdmuchnij nicość z ramion

nim zdołasz ulepić

nową twarz

Szyba

za oknem neonowe księżyce

ujadają brocząc

w brokatowym bagnie

szyba wygina się

pod naporem wypłowiałych

fraz

wchłonęłam w płuca ostatnie słońce

wypluwając pożółkłe kartki

i nienapisane akty zgonu

purpurowe zasłony spoglądają

złowieszczo

obnażając wydęte brzuchy

i drapiąc szyby do kości

szmaragdowe szkiełko

przecięło skórę nocy

wypuszczając demony

z krwiobiegu

uczę się ciszy

na pamięć

Wrzesień

jesiennieje mi świat

rozwija rdzawe dywany

kwitnie ciszą

i długimi wieczorami

zakłada korale z jarzębiny

nawleczone na jakieś

tęsknoty

i sweter utkany z pajęczej

nici

już za niedługo

ubierze suknię z kasztanów

napiszą się wiersze

cynamonem sypnie czas

kubek gorących wzruszeń

i ciepły koc melancholii

to wszystko czego mi trzeba

by wtopić się w aurę tej ciszy

i zaistnieć magią

jesiennego uroku

Pustynia

wygłodniałe małpy

zadeptały muchę

bo nie chciała zbawić świata

poodcinane języki

zawisną na choince

zamiast plastikowych bombek

(milczenie jest srebrem)

wydrapaliśmy sobie oczy

by nie patrzeć dłużej na słońce

które wypaliło nam skórę

piasek zgrzyta między zębami

różnokolorowe paciorki

wypadają z dziurawych kieszeni

nieznośna ciężkość bytu

miażdży płuca

brak wody

brak tlenu

brak…

⚘️⚘️⚘️
Zasuszone ćmy (bezsenność)

powieki z mosiądzu

szeroko zamknięte

wilgotne od grzechów

waniliowe owce

skaczą przez kolczasty drut

zdzierając skórę

i łamiąc kości

jazgoczące mewy

które zapomniały dziś umrzeć

wyjadają resztki malin

z chmur

zasuszone ćmy

utknęły w gardle

jak zardzewiałe gwoździe

Ukrzyżowanego

drzewa zabijają czas

drapiąc ciszę

do krwi

Deszcz

przez sześć dni

kroczyłam z deszczem

w akcie kreacji tęczy

widnokrąg pękł na pół

gubiąc anielski puch

z jedwabnych poduszek

i sypiąc nim pod nogi

jak perłami przed wieprze

pod parasolem z tektury

śmierć walczy o życie

spijając deszczówkę

z parapetów i mogił

siódmego dnia

zakwitły żonkile

słońce urodziło się na nowo

rozpruwając niebo

twardym odłamkiem nocy

kalosze zdarły stopy do krwi

Mewy

białe mewy

wzbiły się w piekło

i pożerają tęczę

chcąc nasycić zachłanność

białe mewy

zwiedzione przez próżność

gubią pióra o zachodzie księżyca

szorstkie ręce (nie)czasu

zdzierają skórę do krwi

wykrzywione bólem wargi

kwitną nostalgią

i hortensjami

wsparta o melancholię

obserwuję ten lot skazańców

wycinając żyletką

torbiel (nie)pamięci

Mały Książę

pojawił się o wschodzie księżyca

z pierwszą rosą i pianiem

koguta

w cierniowej koronie

ubrany w mgłę i szal

z lisa

wieczność kapała spod

zakurzonych powiek

nicość z pogryzionych

żył

z zasznurowanych ust

wyfrunęły łabędzie

sól zakrzepła na skroniach

wypalając neurony

i czas

spakował świat do plastikowej reklamówki

ujarzmił jaskółki skaczące

z dachu

zakrztusił się szczęściem

obcinając królikom łapy

wplótł tęczę we włosy

i wykrzesał życie

piorunem

wydobył słońce spod klosza

i oswoił obłęd

ciemnością

Jesienne smoothie

garść pożółkłych słów

szczypta pogniecionych dni

kropelka nieistnienia

utarta z bezczasem

tabliczka pokruszonej nostalgii

łyżeczka zmielonych westchnień

i poszatkowanych myśli

zalać litrem nicości

zmiksować z wódką

i antydepresantami

nie zagryzać krzykiem

Akt kreacji

stwarzam się w słowach

gdy łapy lwa rozdzierają

gardło nocy

gdzie alfabet lewituje

między brzegiem kieliszka

a krańcem długopisu

stwarzam się od początku

z popiołów pawich piór

lepiąc święte figurki

z plasteliny i kurzu

wypłowiałe kartki opowiedzą

o jestestwie z pogranicza snów

borderline zakropione nieistnieniem

i wysokoprocentową ciszą

stwarzam się w słowach zmartwychwstaniem

Szklane ptaki

rozbijają się

gdzieś o krawędzie nieistnienia

każdy lot kaleczy tęczę

i rozpruwa brzuchy chmurom

obnażając trzewia

szklane ptaki

zamknięte w klatce

na złotą kłódkę i drewniany klucz

pozbawione duszy i piór

z potłuczonymi ogonami

i woskiem zastygłym na skrzydłach

rozsypują życie po polach

gniew to za mało

by obrócić wszystko w pył

szklane ptaki

wypełniają płuca ciszą

trwoniąc świat na pograniczu

snu

W ciszy

w ciszy utkanej

z obłędu

brzytwy bolą

najbardziej

Jeźdźcy Apokalipsy

uśmiercają swoje konie

i budują wieżowce

z ich kości

w ciszy utkanej

z obłędu

czas nie ma

początku i końca

tylko pająk chodzi

po parapecie

zlizując z szyby

wczorajszą śmierć

Jesienna aura

lubię wieczory o zapachu

cynamonu i jabłecznika

herbata z imbirem ogrzewa

myśli i usypia demony

lubię kiedy świat kwitnie wrzosem

i nową szansą na odkupienie win

oraz wszystkich śmierci

lubię kiedy jesień wkracza

do krwiobiegu szelestem liści

maluje widnokrąg

trzepotem skrzydeł motyla

wiatr odgrywa melodię

na strunach żył
lubię…

Ruchome piaski

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.