Tytuł oryginału: Ett avklippt finger och en näsa i blöt

Przekład z języka szwedzkiego: Karolina Skiba

Copyright © Kalle Löfqvist, 2025

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2025

Projekt graficzny okładki: Anna Slotorsz

Redakcja: Anna Poinc-Chrabąszcz

Korekta: Anna Nowak

ISBN 978-91-8076-352-3

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Rozdział 1

Jej obcasy stukały o bruk, kiedy zdecydowanym krokiem przemierzała plac Bantorget, mijając tętniący życiem ogródek restauracyjny przy hotelu Grand. Majowe słońce świeciło z błękitnego nieba, a klomby eksplodowały kwiatową feerią barw. Żonkile i szafirki rywalizowały o miejsce, zaś pąki tulipanów miały lada dzień zakwitnąć. Gunnel Ahlström była stylową kobietą. Siwe włosy elegancko upięte we francuski kok, subtelny makijaż podkreślony wyrazistą jaskrawoczerwoną szminką. Idealnie skrojone różowe spodnium pod kremowobiałym płaszczem. Jej wyrafinowany wygląd przełamywały jedynie buty ‒ albo raczej buciory ‒ kowbojki z ostrymi noskami z jasnej skóry grzechotnika. Gunnel skręciła w Lilla Fiskaregatan i prawie się zderzyła z hordą rozbawionych i wyjątkowo lekko ubranych studentów ciągnących wózek drabiniasty załadowany zniszczoną pluszową sofą, sześcioma zgrzewkami cydru i głośnikiem. Jakiś pomysłowy minister infrastruktury swego czasu zdecydował, żeby ulica Lilla Fiskaregatan była jednocześnie deptakiem i ścieżką rowerową, dlatego też poruszanie się po niej w tak słoneczny dzień, kiedy wszyscy pragnęli przebywać na świeżym powietrzu, wydawało się iście samobójczą misją. Gunnel znała jednak dobrze swoje miasto i umiejętnie lawirowała pomiędzy tatuśkami na urlopach ojcowskich jadącymi na rowerach cargo, zagubionymi turystami oraz babuleńkami spacerującymi z balkonikami.

Zatrzymała się przed wejściem do budynku, w którym mieściło się wydawnictwo Stenflykt i wprawnie wstukała czterocyfrowy kod. Od wielu lat nie dzwoniła już dzwonkiem do drzwi i nie musiała czekać, aż ktoś ją wpuści. Przejrzawszy się w lustrze windy podczas jazdy na górę, nie znalazła żadnych mankamentów w swoim wyglądzie. Włosy były doskonale ułożone, makijaż nadal dobrze się prezentował. Właściwie i tak niespecjalnie ją to obchodziło. Fionie, kobiecie, z którą właśnie miała się spotkać, brakowało stylu i finezji, a Gunnel już dawno straciła do niej wszelki szacunek. Jednak tym razem było to spotkanie czysto zawodowe, z Fioną jako wydawczynią jej książek. Obie zdawały sobie sprawę, o jaką stawkę toczy się gra. Długa i pod wieloma względami udana współpraca dobiegała końca. Już w czasie rozmowy z Fioną przez telefon, kiedy uzgadniały termin spotkania, Gunnel przedstawiła sprawę jasno: po ponad dziesięciu latach pracy jako pisarka związana z wydawnictwem Stenflykt postanowiła poszukać nowego wydawcy ‒ takiego, który okaże jej należyty szacunek, nie będzie oszukiwał na tantiemach ani zaniedbywał promocji jej książek. Propozycji z pewnością nie brakowało. Przynajmniej raz w miesiącu zabiegali o nią inni wydawcy obiecujący złote góry w zamian za podpisanie kontraktu. Jej książki dobrze się sprzedawały, zwłaszcza te przełożone na język niemiecki, i uczyniły z niej zamożną kobietę (o czym wszyscy z branży wiedzieli), a wiele wydawnictw szukało dojnej krowy, która pomogłaby im sfinansować ich działalność na coraz bardziej niepewnym rynku książkowym.

‒ Dzień dobry, Gunnel! ‒ przywitała ją w drzwiach sekretarka.

– Cześć, Belindo ‒ odpowiedziała krótko pisarka.

‒ Fiona ma jeszcze spotkanie, więc musisz poczekać. Napijesz się kawy?

– Tak, poproszę. Czarnej.

– Przecież wiem, zawsze pijesz czarną. Słyszałam, że kawa z mlekiem jest zdrowsza. Kawa zawiera jakiś składnik dobry na skórę, który uaktywnia się dopiero po dodaniu do niej mleka. Warto o tym pomyśleć.

‒ Aha ‒ odparła beznamiętnie Gunnel. Nie miała dobrego zdania o Belindzie. Uważała, że za dużo ględzi, podlizuje się i na dodatek zazwyczaj niegustownie się ubiera.

‒ Mogę wziąć twój płaszcz i go odwiesić ‒ zaproponowała Belinda.

‒ Dziękuję. ‒ Gunnel podała sekretarce swoje okrycie.

‒ O proszę, to oryginalny Chanel. ‒ Belinda jeszcze mocniej zatrzepotała sztucznymi rzęsami, po czym ostrożnie odwiesiła płaszcz na wieszak stojący przy jej biurku.

‒ Jeśli możesz, przynieś mi kawę do pokoju ‒ poprosiła Gunnel i weszła przez otwarte podwójne drzwi do znajdującego się obok pomieszczenia przypominającego salon. Na podłodze leżał duży dywan w stylu orientalnym, przy ścianach ustawiono sięgające sufitu regały pełne książek. Usiadła w jednym z dużych, wygodnych foteli uszaków.

‒ Ostatnim razem zapomniałaś teczki ‒ zauważyła Belinda, wchodząc z kawą. ‒ Wsadziłam ją do szafy w pokoju z ksero. Mam ci ją przynieść?

‒ Wezmę ją, jak będę wychodzić ‒ rzuciła zwięźle Gunnel, po czym wyjęła z torebki notatnik. Był to zwykły notes z gładkimi kartkami, który zawsze nosiła przy sobie. Zapisywała w nim bez większego ładu i składu wszystko, co uważała za istotne: pomysły na nową książkę mieszały się z planami podróży i zaproszeniami na imprezy. Otworzyła go na stronie, gdzie zanotowała główne punkty, które planowała poruszyć w trakcie rozmowy z Fioną. Z doświadczenia wiedziała, że wydawczyni łatwo traci panowanie nad sobą, gdy ktoś nie podziela jej zdania w trakcie dyskusji, a ponieważ Gunnel zdawała sobie sprawę z własnego, równie wybuchowego temperamentu, chciała za wszelką cenę przedstawić swoje argumenty w jasny i rzeczowy sposób, by szybko zakończyć spotkanie. Żadnych zawiłych sformułowań. Zamierzała poinformować Fionę, że pragnie zakończyć bieżącą współpracę na swojej ostatniej książce, Poskromiony ogier, oraz że zrywa umowę zawartą z wydawnictwem Stenflykt na wydanie kolejnych pięciu pozycji.

‒ Gunnel, przepraszam, że przeszkadzam ‒ odezwał się mężczyzna w średnim wieku w roboczych ogrodniczkach, wsadzając głowę do pokoju. Trzymał w ręce skrzynkę z narzędziami.

– Hej, Mange ‒ wesoło przywitała się z nim pisarka.

Mange, złota rączka oraz dozorca, był jedną z niewielu osób w wydawnictwie, z którymi się dogadywała.

‒ Muszę wymienić termostat w grzejniku. Mogę wejść? Nie narobię hałasu.

‒ Pewnie! Zupełnie mi nie przeszkadzasz. Nie zajmuje mnie nic szczególnego, czekam tylko na spotkanie z Fioną.

– Super-duper! ‒ ucieszył się Mange, po czym uklęknął przed wielkim żeliwnym kaloryferem pod oknem i wyjął kilka narzędzi. ‒ Wspaniale, że w końcu zrobiło się ciepło ‒ stwierdził. ‒ To znaczy nie tu, w tym grzejniku, który jest do niczego, ha, ha. Chodziło mi o to, że na zewnątrz. Cudowna pogoda. Zaraz będzie lato!

‒ To prawda ‒ zgodziła się Gunnel.

‒ Słyszałem, że chcesz nas opuścić. Szkoda by było!

‒ Aha, kto tak plotkuje?

‒ Belinda mi o tym powiedziała. Twierdzi, że nie za bardzo się dogadujecie, ty i Fiona.

‒ To nie ma nic wspólnego z relacją między nami. Chodzi wyłącznie o sprawy zawodowe. Nic poza tym. Swoją drogą Belinda nie powinna się w to wtrącać, zresztą ty również.

‒ Nie, oczywiście masz rację. Właściwie nikt nie chce się w to mieszać. Ale wiesz, jak to jest, kiedy człowiek stoi przy ekspresie do kawy i słyszy to i owo.

‒ Ach, tak? Nie wiedziałam ‒ odparła kwaśno pisarka.

‒ Ale jak was znam, Fiona cię przekona, żebyś została ‒ dodał Mange z szerokim uśmiechem.

‒ Skąd ten pomysł?

‒ Cóż, mam takie przeczucie. Wydaje mi się, że ma parę asów w rękawie.

Gunnel znowu zerknęła w notatnik. Czy powinna przygotować więcej argumentów? Cholera, co Mange miał na myśli, mówiąc o asach w rękawie?

Z rozmyślań wyrwał ją piskliwy głos Belindy dochodzący z recepcji:

‒ Gunnel! Fiona już skończyła i oczekuje cię w swoim biurze.

Pół godziny później Gunnel jak burza wypadła na korytarz, z hukiem zatrzasnąwszy za sobą drzwi do biura Fiony. Nikt w wydawnictwie nie miał wątpliwości, że się pokłóciły. Choć nie słyszeli dokładnie, co do siebie mówiły, zza drzwi dobiegała ich głośna rozmowa. Było jasne, że panie się ze sobą nie zgadzały.

‒ Czy spotkanie się udało? ‒ spytała Belinda, nieudolnie udając, że nie zwróciła uwagi na nerwową atmosferę.

‒ Nie twoja sprawa ‒ odparła pisarka, zdejmując płaszcz z wieszaka.

‒ No nie, nie. Miłego dnia w takim razie ‒ rzuciła sekretarka.

Gunnel dawno nie była tak zdenerwowana. Nie chciała czekać na windę, zeszła po schodach z czwartego piętra na sam dół. Kowbojki podkute blaszkami stukotały o schody w rytm jej przyspieszonego pulsu, co przypominało uderzenia młotkiem.

„Ta Fiona, co to za jędza”. Gunnel od dawna wiedziała, że Fiona kieruje się interesami i jest twardą negocjatorką. Lecz tym razem wyłożyła na stół całkiem nowe karty. Nic innego, tylko groźby i czysty szantaż!

‒ Jak, do cholery, mam się z tego wyplątać?! ‒ powiedziała głośno do siebie, kiedy wściekła, ruszyła w stronę swojego mieszkania na Clemenstorget.

Gdy zamknęła za sobą drzwi wejściowe i ogarnął ją swoisty spokój, podjęła decyzję. Nie zostanie w Lund ani minuty dłużej. Zapaliła papierosa, po czym usiadła do komputera w gabinecie i zabrała się do wyszukiwania biletu lotniczego. Tam, dokąd zamierzała polecieć, nie było bezpośrednich połączeń, co bardzo jej odpowiadało. Dzięki temu mogła zarezerwować pierwszy lot na swoje nazwisko, a kolejny ‒ na fałszywy paszport. Najważniejsze było to, że wyruszy już za trzy dni i nikt się nie dowie, dokąd wyjechała. Wydrukowała bilety i szybko wrzuciła trochę ubrań do walizki podręcznej, żeby mieć wszystko spakowane i gotowe na wyjazd. Kiedy skończyła, nalała sobie dużą szklankę jacka daniel’sa i usiadła ze świeżo zapalonym papierosem na kanapie w salonie. Czy podjęła właściwą decyzję? Czy ucieczka to mądry pomysł? Być może nie narazi się na niebezpieczeństwo, jeśli zostanie jeszcze kilka dni i zobaczy, jak sytuacja się rozwinie? Oczywiście istniało ryzyko, że policja się z nią skontaktuje… Może powinna do kogoś zadzwonić i wszystko opowiedzieć? Do kogoś, komu mogłaby zaufać i kto mógłby pomóc jej wyjść z tarapatów. Albo jeszcze lepiej: do kogoś, kto pomógłby jej się obronić przed podłymi planami Fiony. Najlepszą obroną był atak! A jeśliby wynająć prywatnego detektywa, który powęszyłby trochę i zdemaskował niecne poczynania Fiony? Znalazłby notatki, wszedł na jej konto mejlowe albo zdobył jej telefon komórkowy. Fiona z pewnością miała przynajmniej jedną dodatkową komórkę, której używała do załatwiania swoich bardziej podejrzanych interesów i której nie można było namierzyć. Gdyby tylko Gunnel dostała ten telefon w swoje ręce, mogłaby zniszczyć Fionę albo przynajmniej tak jej zagrozić, że Fiona sama by się poddała. Nie wiedziała jednak, jak zdobyć kontakt do prywatnego detektywa. Czy ktoś taki w ogóle istniał? A może były to jedynie postaci z książek i kiepskich seriali? Ech, do diabła, musiała znaleźć kogoś, komu ufa. Kogoś przebiegłego, kto nie boi się przekraczać granic i działać w sposób niezupełnie zgodny z prawem. Ale kto to mógłby być? Musiała się chwilę zastanowić. Na pewno znała kogoś, kogo mogła poprosić o pomoc.

* * *

Mange właśnie wybierał się do domu po skończonej pracy w wydawnictwie Stenflykt. Przystanął na chwilę, żeby porozmawiać z Belindą z recepcji. W podobny sposób zaczął się ich związek. Mange obserwował Belindę od pierwszego dnia, kiedy nieco ponad rok wcześniej zaczęła pracę jako recepcjonistka w wydawnictwie. Była atrakcyjna i błyskotliwa, a do tego emanowała pozytywną energią w tym biurze o dość stonowanej atmosferze. Po kilku tygodniach pogawędek o pogodzie i wietrze ich relacja się zacieśniła, i zanim się obejrzał, Belinda wprowadziła się do jego domu w Vallkärze na obrzeżach miasta.

‒ Kupisz coś pysznego na wieczór? ‒ spytała.

‒ Tak, pewnie ‒ odparł wesoło Mange. ‒ Na co masz ochotę? Może krewetki? To chyba dobry pomysł?

– Mange! Serio? Krewetki?

– Przecież lubisz owoce morza. A do tego napijemy się dobrego białego wina…

‒ Krewetki to nie owoce morza tylko jakieś małe robale żyjące w morzu. Wiesz, czym się żywią? Zjadają rybie gówno. Fuj! Marzą mi się prawdziwe owoce morza. Kup homara.

‒ Okej, zobaczymy, czy uda mi się znaleźć homara, który nie kosztuje fortuny.

‒ Mange, do cholery, nie bądź żyła! Homar nie ma być tani, ma być pyszny. Pojedź na halę targową.

‒ Dobrze, załatwię to ‒ rzekł dozorca, przełykając złość wywołaną roszczeniowym podejściem Belindy.

‒ Mange! Chodź tu do mnie na chwilę! ‒ rozległo się wołanie Fiony z korytarza.

Mężczyzna znieruchomiał. O co tym razem jej chodziło? Słyszał w jej głosie, że znowu ma jakieś pretensje.

‒ Jasne! Już idę!

‒ Chyba nie kręcisz z Fioną? ‒ upewniła się Belinda.

‒ Oczywiście, że nie. Przecież mam ciebie ‒ podkreślił Mange, robiąc maślane oczy.

Belinda była zazdrośnicą, co zauważył już na początku ich znajomości, dlatego też nie dzielił się z nią sprawami, które budziłyby w niej jakiekolwiek obawy. Nie przyszłoby mu do głowy, żeby zacząć romans z Fioną. Łączyły ich natomiast wspólne interesy. Chcąc nie chcąc, dał się wciągnąć w mroczny świat będący częścią uniwersum Fiony. Skusiły go pieniądze, jakżeby inaczej. Przydało mu się trochę dodatkowej gotówki, kiedy zamieszkał z Belindą. Lubiła zaznawać w życiu przyjemności, a on się cieszył, że było go stać na podarowanie ukochanej odrobiny luksusu. Jednak już po kilku tygodniach Fiona go usidliła. A w zasadzie obie, i Fiona, i Belinda. Fiona miała na niego haki, przez co nie mógł się wycofać, Belinda zaś przywykła do stałego dopływu gotówki i stylu życia, który wymagał znacznie więcej, niż mogła to zapewnić pensja dozorcy.

Mange głośno westchnął i ciężkim krokiem ruszył przez korytarz.

‒ Coś się stało? Właśnie miałem wychodzić. ‒ Oparł się o framugę drzwi do biura Fiony.

‒ Wejdź i zamknij za sobą drzwi! ‒ rzuciła krótko kobieta. ‒ Chodzi o Gunnel i jej udział w naszych interesach. Opowiedziałam jej trochę o naszej pobocznej działalności. Musimy podjąć pewne kroki, żeby nie stracić kontroli nad sytuacją.

‒ Oszalałaś?! Mieliśmy to zachować w tajemnicy! Przecież ona może pójść z tym na policję!

‒ Mange, do cholery! Uspokój się! To ja decyduję, co można powiedzieć, a co nie! Rozumiesz? Nie miałam wyboru. Gunnel zagroziła, że rozwiąże umowę z wydawnictwem.

‒ A co to ma wspólnego z naszym biznesem?

‒ Nie będzie więcej dostaw. Gunnel się wściekła i postawiła sprawę jasno, że całkowicie zrywa z nami współpracę. Od tej pory wszelki kontakt z nią będzie się odbywał poprzez jej prawnika. Kończy z przywożeniem walizek do Szwecji. Zapytałam ją o to konkretnie, ale tylko prychnęła.

‒ Okej, w takim razie musimy znaleźć kogoś innego, kto zajmie się dostawami ‒ stwierdził niepewnie Mange.

‒ I niby kto to, do cholery, miałby być? ‒ spytała z przekąsem Fiona.

‒ Może ty byś mogła? Przecież też podróżujesz od czasu do czasu.

‒ Czyś ty zwariował?! Jakby to wyglądało, gdyby mnie złapali? To nie do pomyślenia. Słuchaj, chodzi mi po głowie co innego. ‒ Fiona ściszyła głos. ‒ Udupimy ją. Dotkliwie to odczuje! Musi dostać porządną nauczkę!

‒ Dotkliwie? Co masz na myśli? ‒ Mange nerwowo wiercił się na krześle.

‒ Właśnie rozmawiałam z J i opracowaliśmy plan, jak wyciągnąć od niej pieniądze, i to dużo pieniędzy. Mówimy o milionach. Wymaga to jednak współpracy, od ciebie i ode mnie, oraz determinacji.

‒ Wyłudzanie pieniędzy? To nie dla mnie ‒ oznajmił Mange i poczuł się zestresowany. ‒ Może po prostu skończmy z tym gównem teraz, zanim sami wpakujemy się w kłopoty?

‒ W życiu! Twój wybór: albo bierzesz w tym udział, albo zgłoszę cię na policję ‒ zagroziła Fiona, odchylając się na krześle z wysokim oparciem.

‒ Niech cię szlag! ‒ Tylko tyle zdołał z siebie wydusić. Przeklinał się za to, że w ogóle zgodził się na współpracę z Fioną, ale co to dało? Ogarnęło go poczucie bezsilności. Miał wrażenie, że grzęźnie w ruchomych piaskach, im mocniej stąpał, tym głębiej się zapadał.

‒ Głowa do góry, Mange. Mamy z J niezawodny plan, wszyscy troje zostaniemy milionerami, tymczasem Gunnel dostanie karę za to, że już nie chce z nami współpracować. To idealny układ: win-win-win-lose. Ty, ja i J wygrywamy, Gunnel przegrywa. Pomyśl tylko, ile fajnych rzeczy mógłbyś zrobić za te pieniądze. Podróżować do ekscytujących krajów z Belindą. Zbudować dom, kupić psa, dodać życiu trochę koloru.

Po wysłuchaniu Fiony, która przedstawiła swój „niezawodny plan”, Mange wyszedł z pokoju i lekko zszokowany wrócił do recepcji. Cieszył się, że jego dzień pracy się skończył. Potrzebował czasu do namysłu. Może, jeśli dobrze by się zastanowił i rozważył wszystkie opcje, udałoby mu się wybrnąć z tej sytuacji?

‒ Coś długo rozmawialiście z Fioną ‒ odezwała się z rozdrażnieniem Belinda, kiedy ją mijał.

‒ A tak. Mieliśmy parę tematów do przegadania.

‒ To znaczy?

‒ Takie tam różne sprawy. O konserwacji instalacji w biurze, tego typu rzeczy. I dostałem podwyżkę! ‒ skłamał Mange.

‒ Najwyższa pora. W takim razie stać cię na tego homara.

‒ Tak, tak, kupię go ‒ zapewnił i poczuł ulgę, że rozmowa zeszła na inny tor. ‒ Widzimy się w domu wieczorem. Buziaki!

Szybko pocałowali się nad kontuarem recepcji, po czym Mange pospiesznie wyszedł z budynku. Ciężkim krokiem przemierzył Grönegatan, po czym wybrał trasę prowadzącą przez spokojne podwórza, chcąc uniknąć spotkania z kimkolwiek w drodze do garażu.

W chwili gdy wsiadł do samochodu, zadzwoniła komórka. To była Fiona.

‒ Rozmawiałam właśnie z J. Uzgodniliśmy, że natychmiast wprowadzamy nasz plan w życie. Jeszcze dziś wieczorem wybiorę się do domku letniskowego. Nie ma co tracić czasu. Gunnel to szczwana bestia. Musimy działać szybko, zanim ona nam przeszkodzi.

‒ Co w takim razie mam robić? ‒ spytał Mange, czując, jak mu przyspiesza puls.

‒ Na razie nic. Zadzwonię do ciebie jutro i ustalimy miejsce, skąd mnie odbierzesz.

‒ Okej…

‒ Jeszcze jedno. Pamiętaj, żeby zabrać mój drugi telefon ode mnie z domu. Zawiera wszystkie esemesy, które wymienialiśmy z J między sobą, dlatego to tak ważne, by nie wpadł w niepowołane ręce. Dam ci klucze do mojego domu jutro, kiedy się spotkamy.

‒ Nie możesz sama go zabrać?

‒ Nie, zupełnie mi nie po drodze. Jadę do domku letniskowego dziś, od razu po pracy.

‒ Dobrze, postaram się o tym pamiętać ‒ skwitował Mange.

‒ Musisz o tym pamiętać. To cholernie ważne. Policja nie może go znaleźć. Chyba to rozumiesz?

‒ Tak, tak, wszystko rozumiem. Kiedy mam przyjechać?

‒ Jakoś z rana.

‒ Z rana?

‒ Pogadamy o tym później. Odezwę się, przecież mówiłam. Bądź gotowy. No to na razie!

Mange uruchomił silnik i głęboko westchnął. Czy to był początek końca ciemnych interesów jego i Fiony? Czy raczej początek czegoś jeszcze gorszego? Obawiał się tego drugiego.

Rozdział 2

Nieco ponad tydzień później Albin Larsson pracował w biurze, które mieściło się za jego butikiem z odzieżą męską. Było już dawno po zamknięciu, dochodziła ósma wieczorem. Larsson rozkoszował się ciszą i cieszył, że wreszcie ma czas dla siebie. Jak na biuro pomieszczenie było całkiem spore. Wnętrze o klasycznym wystroju przypominało angielską rezydencję. Dębowe regały ścienne uginały się od segregatorów i opasłych tomisk. Na eleganckim stoliku o misternie zdobionych nogach stało piękne akwarium, które cicho bulgotało. Oprócz dużego biurka znajdował się tu stół konferencyjny z sześcioma krzesłami, a w głębi pokoju stały kanapa w stylu chippendale z ciemnozielonej skóry, stolik kelnerski do serwowania dań oraz dwa mniejsze stylowe krzesła z podłokietnikami i obitymi siedziskami. Większa część skrzypiącego parkietu została przykryta dywanem w czerwony, pstrokaty orientalny wzór. Wystrój niemal tłumił wszelkie dźwięki, przez co w pokoju zwykle panowała przytłaczająca wręcz cisza. Jednak akurat tego wieczoru, z dużego radia nastawionego na program drugi, dochodziła pieśń Totengräberlied Franza Schuberta w interpretacji Kurta Molla, którego dudniący basowy głos wypełnił całe pomieszczenie.

Larsson przeglądał projekty domu przesłane z Niemiec przez jego dobrego przyjaciela Ferdinanda. Właśnie wyjął szkice z grubej blaszanej tuby i rozwinął arkusze na biurku, kiedy rozległo się piszczenie faksu. Tak, faksu. Larsson, człowiek starej daty, do korespondencji ze światem zewnętrznym używał głównie tego urządzenia. Twierdził, że to świetny sposób na przesyłanie dokumentów. Wszystko, co nadawca wprowadzał po swojej stronie, wychodziło w tej samej formie po stronie odbiorcy. To, że większość jego klientów i zleceniodawców musiała używać skomplikowanych programów do faksu na swoich komputerach, by się z nim komunikować, nie bardzo go obchodziło, o ile w ogóle był tego świadomy. Sam nie miał komputera. Jeśli musiał napisać jakiś formalny dokument, używał maszyny do pisania firmy Facit. Najczęściej jednak przekazywał to zadanie swojemu asystentowi Kjellowi.

Teraz duży jasnobrązowy faks wydał charakterystyczny dźwięk, a następnie z maszyny wychodził papier przy towarzyszącym temu warkocie przesuwających się rolek. Larsson przerwał przeglądanie projektów i zaciekawiony, poszedł sprawdzić, co przyszło. Może zamówienie? Już po wydrukowaniu pierwszej linijki zrozumiał, że to nie była zwykła korespondencja biznesowa. Zabrał dokument i wrócił do biurka, po czym usiadł, żeby go przeczytać. Był napisany odręcznie, starannym pismem, które od razu rozpoznał.

Drogi Albinie!

Kiedy czytasz te słowa, ja już jestem daleko stąd. Plotki i nieoczekiwane okoliczności zmusiły mnie do opuszczenia kraju i ukrycia się w sekretnym miejscu. Przed moim wyjazdem tydzień temu poinformowano mnie, że jestem podejrzana o zbrodnię, której nie popełniłam, w związku z tym nie miałam wyboru, musiałam zniknąć.

Jak Ci wiadomo, nie mam nic przeciwko podróżowaniu do obcych krajów, jednak zaistniała sytuacja wydaje mi się nieprzyjemna i niedopuszczalna. Piszę do Ciebie, ponieważ jesteś jednym z niewielu moich prawdziwych przyjaciół, jednym z niewielu, którym mogę zaufać. Choć zdaję sobie sprawę, że proszę o wiele, nie widzę innego wyjścia i muszę błagać Cię o pomoc.

Sytuacja przedstawia się następująco: Moja wydawczyni, Fiona Bertilsson, tuż przed moim wyjazdem została uznana za zaginioną w tajemniczych okolicznościach. Nieco ponad tydzień wcześniej poszła popływać w pobliżu swojego domku letniskowego w Spraggehusen w regionie Österlen. Sąsiedzi widzieli, jak wychodziła z domu, okryta szlafrokiem, ale nie wróciła. Początkowo sądzono, że utonęła. Nurkowie przeszukali całe wybrzeże, ale kiedy nie znaleziono ciała, wszczęto śledztwo w poszukiwaniu jakichś śladów. Bardzo możliwe, że czytałeś o tej sprawie w „Sydsvenskan”.

Od dłuższego czasu spieramy się z Fioną o wynagrodzenie za moją ostatnią powieść, przy którym, jak wiem, coś majstrowała. Dowiedziałam się z wiarygodnych źródeł, że mój tekst dobrze się sprzedał w niemieckim przekładzie. Określiłam jasno swoje wymagania i w kontakcie z nią stosowałam nawet groźny ton, a w listach do niej prawdopodobnie wyraziłam się trochę za ostro (wiesz, jak potrafię wybuchnąć). Ludzie w wydawnictwie się tego uczepili i policja skontaktowała się ze mną tego samego dnia, kiedy wyjechałam. Najwyraźniej policjantom pokazano niektóre z moich najbardziej gniewnych listów do Fiony i wysunęli absurdalne oskarżenia, jakobym miała coś wspólnego z jej zaginięciem. Cała sprawa jest wyssana z palca. Miałabym porwać albo zamordować moją własną wydawczynię! Sytuacja jest bardzo nieprzyjemna, dlatego na razie zamierzam się trzymać na uboczu.

Wiem, że proszę o wiele, ale musisz znaleźć sposób na oczyszczenie mnie z zarzutów. Nie mam nic wspólnego ze zniknięciem Fiony.

W żadnym wypadku nie kontaktuj się z policją i nie odpowiadaj na ten faks! Zadzwonię do Ciebie jutro dokładnie o osiemnastej czasu szwedzkiego. Wtedy podam Ci więcej szczegółów.

W nadziei, że mnie zrozumiesz i z wyrazami najgłębszej wdzięczności

Twoja przyjaciółka,

Gunnel

Larsson odłożył list na biurko, spojrzał przed siebie i w zamyśleniu podkręcił starannie przystrzyżone wąsy. Nie pamiętał, żeby w tym tygodniu czytał w gazecie cokolwiek na temat zaginionej wydawczyni. Nie mógł uwierzyć, że Gunnel była zamieszana w taką intrygę. I że to do niego zwróciła się o pomoc! Poznali się w Baden-Baden pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Larsson przyjechał tam ze swoim przyjacielem i wspólnikiem Bikramem z Indii. Zostali zaproszeni na pokaz bollywoodzkiego filmu, do którego kostiumy uszył zakład krawiecki Bikrama.

Od tej pory co jakiś czas Larsson wpadał na Gunnel u wspólnych znajomych, przeważnie w Niemczech. Ostatnio widzieli się prawdopodobnie pół roku wcześniej, w księgarni Gleerups w Lund, gdzie Gunnel na wieczorze autorskim opowiadała o swojej najnowszej powieści, której tytułu nie pamiętał. Przeczytał tylko jedną z jej książek i nie przypadła mu do gustu. Zapewne była dobrze napisana, po prostu nie odpowiadał mu gatunek. Przypomniał sobie, że ktoś nazwał to „romansidłem”. Jej książki zyskały jednak na tyle dużą popularność, że Gunnel odniosła sukces. Jeździła ekskluzywnym samochodem i wynajmowała duże mieszkanie w kamienicy Larssona w centrum Lund na Clemenstorget, gdzie w bramie obok również mieścił się jego apartament. Kiedy była trochę młodsza, prowadziła rozwiązłe życie i w okresie letnim obracała się wśród europejskiej elity, przede wszystkim w okolicach Baden-Baden. Południowe Niemcy zajmowały szczególne miejsce w jej sercu, choć akcje jej powieści rozgrywały się niemal zawsze w scenerii Dzikiego Zachodu.

Minęło dobrych dziesięć lat od czasu, kiedy wprowadziła się do mieszkania na Clemenstorget. Początkowo często się z nią widywał. Możliwe, że oboje mieli nadzieję, że z ich przyjaźń przerodzi się w coś więcej. Lecz z jakiegoś powodu ten intymny, bliski aspekt ich relacji stopniowo wygasł i w ostatnich latach coraz rzadziej się spotykali. Larsson był pochłonięty swoimi sprawami, Gunnel również miała dużo na głowie.

Teraz natomiast wpadła w kłopoty, a przynajmniej tak to widziała. I jej zdaniem najwyraźniej tylko on ‒ Albin Larsson ‒ mógł jej pomóc się z nich wykaraskać. Czuł dumę, że mu tak ufała. Tylko jak powinien się do tego zabrać? Zasadniczo nie miał zbyt dobrego zdania o policjantach i nie zdziwiłby się, gdyby jakiś partacz na komisariacie ubzdurał sobie, że Gunnel ma coś na sumieniu. Co oni właściwie myśleli? Że porwała albo zamordowała Fionę? Absurd! Dobrze znał Gunnel i nie była żadną kryminalistką, ale jak, na Boga, miał oczyścić ją z zarzutów? Musiał się nad tym zastanowić.

Zrezygnował z przeglądania projektów budowlanych. Wstał od biurka i wyłączył Schuberta. W pokoju zapanowała przyjemna cisza. Zgasił światło, włożył trencz, po czym wyszedł na podwórze za butikiem i dalej przez bramę na Lilla Fiskaregatan w niebieskawy półmrok zmierzchu. Chaotyczne myśli o Gunnel wciąż tłukły mu się w głowie. Czy byłaby w stanie popełnić przestępstwo? Miała dość wybuchowy charakter i potrafiła bez większych oporów uderzyć pięścią w stół czy podnieść głos na kogoś, z kim się nie zgadzała. Ale morderstwo? To było zupełnie co innego.

Nie chciał od razu wracać do domu, więc mimo późnej pory zatrzymał się w hotelu Grand. Przy barze jak zwykle było tłoczno, a wszystkie stoliki w restauracji zajęte.

‒ Dobry wieczór, panie Larssonie ‒ uprzejmie przywitał go szef sali przy wejściu do eleganckiego lokalu.

‒ Dobry wieczór, drogi Borisie. Widzę, że jak zawsze pełno tu dziś ludzi.

‒ To prawda, mamy tu przyjemną atmosferę. Proszę chwilę zaczekać, sprawdzę, czy pański stolik jest wolny.

Larsson mruknął „dziękuję” w odpowiedzi. Nie miał ochoty siadać przy innym stoliku niż ten mały zaraz po lewej od wejścia. Mógł stamtąd obserwować ludzi wchodzących i wychodzących do lokalu i z niego wychodzących, a w razie potrzeby z łatwością nawiązać kontakt wzrokowy z obsługą.

W tej chwili przy owym stoliku siedziało trzech mężczyzn, wiecznych studentów w średnim wieku z lekką nadwagą, w muszkach i okularach w rogowych oprawkach. Boris poinformował ich, że stolik, przy którym siedzą, był zarezerwowany dla innego gościa, zatem wszyscy trzej wstali bez słowa, widząc, kogo miał na myśli szef sali. Albin Larsson był dobrze znaną postacią w hotelu Grand, dlatego ci wieczni studenci nie mieli nic przeciwko temu, by dać mu się ulokować w jego ulubionym miejscu. Larsson odwiesił płaszcz i kapelusz na wieszak, po czym usiadł. Boris natychmiast do niego podszedł, by przyjąć zamówienie.

‒ Poproszę to, co zwykle ‒ powiedział Larsson.

‒ Oczywiście!

Właśnie upijał pierwszy łyk orzeźwiającego napoju, kiedy dostrzegł znajomą twarz. Był to Oskar Stenvall, jego stary, dobry znajomy, który wynajmował od niego lokal w podwórzu za butikiem i prowadził coś na kształt biura podróży. Larsson nigdy tak naprawdę nie pojmował, na czym polega ta działalność, ale pół roku wcześniej, zupełnie przypadkiem, wybrał się ze Stenvallem na jedną z organizowanych przez niego wycieczek do Amsterdamu i pomimo dzielących ich czterdziestu lat dobrze się dogadywali. Ich losy połączył niezwykły zbieg okoliczności, który wrzucił ich w wir wydarzeń, wyjątkową przygodę na śmierć i życie. Właściwie chodziło głównie o śmierć. A może Oskar pomógłby mu rozwiązać problemy Gunnel? To nie był zły pomysł!

Stenvall siedział z grupą rówieśników przy stoliku w głębi lokalu. Larsson pomachał do niego, ale ten nie zareagował.

‒ Tak? Czy podać coś jeszcze? ‒ spytał Boris w odpowiedzi na wezwanie Larssona.

‒ Ach, nie. Machałem do znajomego. Tamtego młodego mężczyzny w kraciastej marynarce.

‒ Czy życzy pan sobie, żebym go zawołał? ‒ zaproponował Boris.

‒ Byłbym wdzięczny. Niech pan go poprosi, żeby przyszedł do mojego stolika!

Larsson podążył wzrokiem za Borisem, kiedy ten podszedł do Oskara, dyskretnie poklepał go w ramię i pochylił nad nim, by przekazać prośbę. Młody mężczyzna zerknął w stronę Larssona i jego twarz rozpromieniła się w szerokim uśmiechu. Natychmiast chwycił kufel z piwem, wstał i podszedł do stolika starego znajomego.

‒ No proszę! Dobry wieczór, panie Larssonie. Dawno się nie widzieliśmy. Co u pana słychać?

– Dobry wieczór, drogi przyjacielu, wszystko u mnie dobrze. Ostatnio nieczęsto na siebie wpadamy.

‒ U mnie też w porządku. Cóż, głównie spędzam czas z moją Cecilią i jej przyjaciółmi.

‒ Urocza dziewczyna! Naprawdę nieźle pan trafił! Ale co pan ma na sobie?

‒ Jak to co? To porządna tweedowa marynarka, nie ukrywam, że tania nie była.

‒ A te niepasujące spodnie? O co w tym chodzi? Spódnica i bluzka. To jak spódnica z bluzką, ta marynarka i dziwne spodnie. Powinien być pełen garnitur. Proszę o tym pamiętać następnym razem i jeśli będzie pan potrzebował porady dotyczącej ubioru, wie pan, gdzie mnie szukać. Znam się na tym.

‒ Dziękuję za radę. Moim zdaniem tak jest dobrze. Dzięki temu, że spodnie są w innym kolorze, cały strój wydaje się mniej formalny.

‒ No dobrze, to nie o ubiorze mamy rozmawiać. Czy ma pan czas, żeby usiąść na chwilę?

Oskar spojrzał w stronę swojego stolika i kiedy napotkał wzrok Cecilii, dał jej znak, że za chwilę wróci. Cecilia mrugnęła do niego i podniosła szklankę, wznosząc toast w powietrzu. Oskar i Larsson również unieśli swoje napoje, po czym Stenvall usiadł naprzeciwko staruszka.

‒ Pije pan szampana? ‒ spytał, zwróciwszy uwagę na kieliszek Larssona w kształcie tulipana. ‒ Czy jest jakiś powód do świętowania?

‒ O, nie, piję mój ulubiony drink. Koniak, szampan i odrobina angostury, bardzo orzeźwiające. Proszę posłuchać. Mam coś bardzo ważnego do omówienia, co musi pozostać między nami. Czy to dla pana jasne?

‒ Ma się rozumieć ‒ zapewnił Oskar i się wyprostował.

‒ Będę mówił krótko. Resztę przegadamy przy innej okazji, gdzieś, gdzie nikt nas nie podsłucha. Sprawa wygląda następująco: moja dobra przyjaciółka wpadła w tarapaty. Nazwijmy ją Emma.

‒ Ktoś o imieniu Emma wpadł w tarapaty…

‒ Ma na imię Gunnel, ale to nieistotne i proszę mówić szeptem. Niech pan to przeczyta i wyrobi sobie własne zdanie.

Larsson rozejrzał się niepewnie po lokalu, po czym wyciągnął z kieszeni marynarki zwinięty faks i podał go Oskarowi.

‒ Boże, przecież to poważna sprawa! Jak niby mamy w tym pomóc? ‒ rzekł Oskar po przeczytaniu listu od Gunnel.

‒ Damy radę, ale musimy działać bardzo dyskretnie. Chyba pan pamięta, jak to było, kiedy ścigano nas przez pół Europy tylko dlatego, że mieliśmy trupa w boksie dachowym?

‒ Akurat to, że chcieli z nami rozmawiać, bo przewoziliśmy trupa, było chyba uzasadnione.

‒ No dobrze, ma pan rację. Ale jak czytamy w liście, sytuacja, w której znalazła się moja przyjaciółka, wydaje się bardzo podobna do tego, czego sami doświadczyliśmy. Chodzi mi o niesłuszne oskarżenie. Jestem przekonany, że uda nam się oczyścić ją z zarzutów.

‒ Myśli pan, że ona mówi prawdę? ‒ upewnił się Oskar.

‒ Nie mam co do tego wątpliwości ‒ potwierdził Larsson. ‒ Jutro, kiedy Gunnel zadzwoni, spróbujemy wyciągnąć od niej więcej szczegółów. Niech pan przyjdzie do mojego biura za kwadrans szósta, żebyśmy zdążyli się przygotować!

‒ Hm, jutro po południu jadę z Cecilią na zakupy…

‒ To sprawa życia i śmierci. Możecie przecież zrobić zakupy przed naszą rozmową z Gunnel! Liczę na pana ‒ oznajmił Larsson i dopił zawartość kieliszka. ‒ Niech Kjell pana wpuści do mojego biura. Proszę się zachowywać normalnie, żeby nie wzbudzić podejrzeń. Nie da się przewidzieć, jak on się zachowa. No a teraz niech pan już wraca do swojej czarującej Cecilii. Widzimy się jutro. ‒ Wstał i włożył na siebie płaszcz.

‒ Tak, coś wykombinujemy. Proszę nie zapomnieć zapłacić, zanim pan wyjdzie ‒ zażartował Oskar.

‒ Kupuję tu na kreskę. Raz na pół roku przesyłają mi fakturę. Miłego wieczoru!

Larsson zniknął za drzwiami, a jego trencz załopotał jak peleryna. Oskar przez chwilę nie ruszał się z miejsca i odprowadził go wzrokiem, po czym wrócił do stolika, przy którym siedziała Cecilia wraz z przyjaciółmi.

Larsson skierował kroki w brukowaną ulicę Bytaregatan i udał się w stronę swojego mieszkania na Clemenstorget. Słońce powoli zachodziło, nadając fasadom złocistożółty odcień. Starszy pan był w dobrym nastroju i w drodze do domu pogwizdywał radosną melodię pieśni Totengräberlied Schuberta. Wreszcie trochę emocji w życiu! I to z Gunnel w roli głównej w tej nowej przygodzie. Nadal bardzo ją lubił i na myśl o niej robiło mu się ciepło na sercu. Czy może to alkohol go rozgrzał? Tak czy inaczej, szara codzienność zamieni się w przygodę z morderstwem i zaginięciem w roli głównej. Nie mówiąc o tym, że czekał go czas spędzony w towarzystwie Oskara ‒ a przecież tak dobrze się bawili ostatnim razem.

Rozdział 3

Oskar czuł się przytłoczony po rozmowie z Larssonem. Nie mógł się doczekać popołudnia z Cecilią na mieście, ale też nie miał siły odmówić prośbie ‒ czy raczej poleceniu ‒ Larssona, by być obecnym przy rozmowie telefonicznej z tajemniczą kobietą. Wrócił myślami do zeszłej zimy, kiedy to znaleźli się w poważnych tarapatach. Jak został wciągnięty w wir szalonych wydarzeń. Wszystko wprawdzie dobrze się skończyło, jednak był to najbardziej burzliwy okres w jego życiu. Choć lubił Larssona, to pod wieloma względami diametralnie się od siebie różnili. Staruszek ‒ bezpośredni i pewny siebie człowiek czynu. On sam ‒ ostrożny, pozbawiony wiary w siebie i z wiecznymi wątpliwościami. W rezultacie to Larsson był inicjatorem wszelkich działań i wygrywał wszystkie dyskusje. Natomiast Oskar, ustępliwy i pełen lęku przed podejmowaniem decyzji, nie potrafił się sprzeciwić. Zanim wpadł na jakieś rozwiązanie, Larsson już był o krok dalej.

Inaczej rzecz się miała z Cecilią. Choć nie byli tacy sami ‒ Cecilię cechowała znacznie większa spontaniczność ‒ dziewczyna okazywała dużą wyrozumiałość dla jego niezdolności do podejmowania decyzji. Cierpliwie słuchała wszystkich jego wątpliwych „za” i „przeciw”, kiedy dokonywał wyboru, i pomagała mu znaleźć najlepsze rozwiązanie. Często i tak stawało na tym, co ona chciała, ale Oskar miał wrażenie, że wspólnie się na to godzili. Wyjście do miasta na zakupy w to czwartkowe popołudnie było właśnie jedną z takich decyzji. Postanowili, że tego dnia wcześniej wyjdą z pracy, spotkają się w ich ulubionym miejscu, przytulnej knajpce Kyrkogatan 5, i wypiją coś dobrego. Następnie mieli poszukać letnich ubrań dla Cecilii i kupić coś pysznego na weekend. Oskar wyszedł z biura podróży na Lilla Fiskaregatan i przespacerował się do Kyrkogatan 5. Nie wiedział, jak powiedzieć Cecilii, że muszą zdążyć z zakupami przed osiemnastą, ale nabrał wiatru w żagle, kiedy przekraczał próg baru za dwie trzecia, chwilę przed umówionym czasem.

‒ Cześć!

Cecilia już na niego czekała przy stoliku obok okna i wstała na jego widok.

‒ Cześć, kochanie. ‒ Oskar przywitał ją ciepłym uściskiem.

‒ Fajnie, że idziemy dziś na zakupy. Wszystko w porządku?

‒ Tak, tak. Mam trochę roboty w biurze, ale poza tym jest okej.

Niezupełnie mówił prawdę. Biznes nie kręcił się najlepiej. Oskar jednak miał zwyczaj sprawiać wrażenie, że jest bardziej zapracowany, niż był w istocie. Wydawało mu się, że tak powinien i że jeśli tylko wziąłby się w garść, miałby naprawdę pełne ręce roboty. Był o tym przekonany. W rzeczywistości sam siebie oszukiwał.

‒ Świetnie! To znaczy, o ile nie jest to dla ciebie stresujące i cieszysz się, że masz tyle pracy. Naprawdę nieźle sobie radzisz, prowadzisz własny biznes. Gdybym miała tyle odwagi, co ty, też zaczęłabym coś swojego ‒ stwierdziła Cecilia, gładząc go delikatnie po ramieniu.

Oskar poczuł lekkie ukłucie winy, że nie powiedział prawdy, że sukces był tylko chwilowy. Dorobił się na kilku wycieczkach, które przypadkiem udało mu się zorganizować, lecz w ostatnim czasie biznes zwolnił.

Gdyby Cecilia spróbowała sił w prowadzeniu własnej działalności, w raptem trzy miesiące osiągnęłaby więcej niż on dotychczas. Pracowała teraz jako projektantka graficzna w agencji reklamowej w Malmö i zdaniem Oskara miała ogromny talent.

‒ A jak u ciebie?

‒ Jakoś leci. W agencji dużo się dzieje przed wakacjami, kiedy to przestaną napływać zlecenia. Jezuuu, nie mogę się doczekać naszej podróży do Barcelony. Super będzie się wyrwać i zobaczyć coś nowego. Zarezerwowałeś wszystko?

‒ Niezupełnie. Myślałem, że najpierw przejrzymy oferty hoteli ‒ odparł wymijająco Oskar i wziął łyk schłodzonego wina, które właśnie przyniesiono im do stolika. Zupełnie zapomniał, że rozmawiali o wyjeździe do Barcelony. Czy zdecydowali, w którym tygodniu tam pojadą? Musiał w nadchodzących dniach dyskretnie wybadać sytuację i zadać kilka inteligentnych pytań.

‒ Za Barcelonę i za nas! ‒ wykrzyknęła Cecilia i podniosła kieliszek. ‒ Jak robimy dzisiaj z zakupami?

‒ Właśnie, zakupy… Jest taka sprawa. Przed osiemnastą muszę wpaść na chwilę do Larssona i pomóc mu w butiku. Ale damy radę!

‒ Jak to? Mieliśmy przecież iść razem na zakupy ‒ prychnęła Cecilia i teatralnie wydęła dolną wargę.

‒ Och, to zajmie mi tylko dziesięć minut. To nic wielkiego ‒ zapewnił Oskar, żeby rozładować napięcie i zdusić je w zarodku, zanim zrobi się nieprzyjemnie. Nie znosił, kiedy atmosfera się psuła, zwłaszcza jeśli chodziło o niego i Cecilię.

‒ Tylko żartowałam. Oczywiście, że powinieneś pomóc Larssonowi. W tym czasie ja pójdę do sklepu z serami. Kupię coś na wieczór, będziesz miał niespodziankę. Ha, ha, wiem dokładnie, co kupić. ‒ Na twarzy Cecilii pojawił się szeroki zawadiacki uśmiech.

Oskar poczuł przyjemne ciepło rozlewające się po ciele i miał nadzieję, że wizyta u Larssona nie potrwa długo.

‒ Jesteś najlepsza! ‒ zawołał i pochylił się nad stolikiem, żeby dać jej całusa.

‒ Nie, to ty jesteś najlepszy ‒ stwierdziła Cecilia i odwzajemniła pocałunek.

‒ Ech, nie byłbym tego taki pewien ‒ oznajmił Oskar, udając zawstydzonego.

‒ Posłuchaj, najfajniejszy mężczyzno na świecie, skończmy z tym słodzeniem i dopijmy wino, żeby ze wszystkim zdążyć. Potrzebne mi nowe bikini do Barcelony. Nie ma nic ważniejszego w tym momencie. Dopij wino i spadamy!

Zapłacili i udali się na zakupy do ciepłego, wiosennego Lund. Rozkoszujący się słońcem mieszkańcy zajmowali ławki wzdłuż południowej ściany katedry, a w restauracyjnych ogródkach roiło się od ludzi, choć było dopiero popołudnie.

Chwilę przed osiemnastą Oskar i Cecilia rozdzielili się przed sklepem z serami. Oskar pobiegł do butiku Larssona. Gdy tylko przekroczył próg, został ciepło przywitany przez chudego i pomarszczonego sprzedawcę Kjella odzianego w kamizelkę.

‒ Jaką piękną majową pogodę dzisiaj mamy! ‒ kontynuował.

‒ To prawda, czuć lato w powietrzu ‒ zgodził się Oskar, siląc się na równie uprzejmy ton.

‒ Właśnie przeglądałem swoje notatki ze statystykami pogodowymi i tak ciepło w połowie maja nie było od czternastu lat ‒ ciągnął Kjell, kładąc rękę na wypełnionym papierami czarnym segregatorze leżącym przed nim na szklanej ladzie.

‒ Co to takiego? ‒ spytał Oskar i natychmiast ugryzł się w język. Nie miał ani czasu, ani chęci na zagłębianie się w dane pogodowe. Cecilia i Larsson czekali na niego.

‒ Ach, to tylko takie moje małe hobby ‒ wyjaśnił Kjell niemal zawstydzony. ‒ Codziennie obserwuję pogodę i robię pomiary, po czym to zapisuję.

Kjell otworzył segregator i z dumą pokazał tabelę z długimi, gęsto zapisanymi kolumnami.

‒ Na przykład tutaj. Listopad, rok dwa tysiące trzeci. Było wtedy wyjątkowo chłodno jak na tę porę roku. Niech pan spojrzy! Tylko dwa stopnie powyżej zera o dziewiątej rano. Ale to nie wszystko! Proszę zwrócić uwagę na siłę wiatru. Czternaście metrów na sekundę!

‒ Brr! Trzeba było pamiętać, żeby włożyć dodatkową bluzę, gdy się wychodziło na dwór! ‒ powiedział Oskar. Coś przecież musiał powiedzieć.

‒ Mhm, to też jest odnotowane ‒ mówił dalej Kjell, nie odrywając wzroku od tabeli. ‒ Kalesony, podkoszulek i pas z wełny wielbłąda.

‒ Czy właśnie te rzeczy sprzedał pan w butiku tego zimnego dnia?

‒ Oj, nie. To tylko notatka informująca, jakie przygotowałem wtedy ubrania dla pana Larssona. Pomagam mu nie tylko tu w sklepie, ale też trochę w domu przy pielęgnacji ubrań, w kuchni i tak dalej.

Oskar nie wiedział, co powiedzieć, ale czuł, że rozmowa wkracza w rejony, w które nie chciał się zagłębiać. Jak na przykład bielizna Larssona.

‒ To bardzo ciekawe. Czy zastałem pana Larssona?

‒ O tak. Czeka na pana w biurze ‒ odparł Kjell i machnął ręką w stronę zaplecza, gdzie znajdowały się drzwi do biura.

‒ Dziękuję. ‒ Oskar pospiesznie ruszył w tamtym kierunku, czując ulgę, że udało mu się wywinąć od dalszej pogawędki.

Kiedy przestąpił próg biura, Larsson odchylił mankiet i demonstracyjnie spojrzał na zegarek.

‒ Ostatnio wszyscy mamy ręce pełne roboty. Jest za dwie. Proszę usiąść, poczekamy.

Oskar zrobił to, o co go poproszono, i obaj w milczeniu wpatrywali się w telefon stojący na biurku. Żaden z nich nie wiedział, czego się spodziewać. Zapadła pełna napięcia cisza, co Oskarowi wydało się czymś niezwykłym w towarzystwie Larssona. Następnie, ku swemu przerażeniu, zaczął się zastanawiać, jaki typ majtek ma dziś na sobie staruszek.

Ciszę przerwało pukanie do drzwi.

‒ Wejdź! ‒ zawołał stanowczym tonem Larsson.

Kjell ostrożnie otworzył drzwi i wetknął głowę do środka.

‒ Otóż… panie Larsson ‒ zaczął grzecznie. ‒ Jest tu klient, który ma pytanie.

‒ Aha. O co pyta?

‒ Jest ciekaw, czy będziemy sprzedawać czeskie kalosze tej jesieni.

‒ A kto pyta?

‒ Jeppson.

‒ Jeppson? Ten od sosu śmietanowego?

‒ Tak, właśnie ten.

‒ Powiedz Jeppsonowi, że musi złożyć zamówienie z wyprzedzeniem, jeśli chce je mieć. Sprowadzam małą ilość.

‒ Pyta oczywiście o cenę.

‒ Kto?

‒ Jeppson.

‒ Skoro pyta o cenę, to znaczy, że go nie stać. Tyle mogę powiedzieć. Dziękuję, Kjell ‒ zakończył Larsson.

W tej samej chwili rozległ się hałaśliwy dźwięk dzwonka. Całe biurko zawibrowało pod dużym czarnym bakelitowym telefonem.

Larsson podniósł słuchawkę.

– Jeden, cztery, cztery, cztery, cztery, sześć. Tu Albin Larsson!

Staruszek tak mocno przyciskał ucho do masywnej słuchawki, że do Oskara nie dochodziło zbyt wiele dźwięku, ale udało mu się ustalić, że rozmawia z kobietą. Larsson uważnie słuchał i co jakiś czas przerywał jej krótkimi pytaniami.

‒ Gdzie przebywasz? Dokładnie poszukać? Ale czego? Czego mamy szukać? Jej komórki? Nie znam się na tym, Gunnel, wiesz o tym. Nie ma mowy, żebym… poczekaj, mój znajomy mógłby mi pomóc. Zapomniałem ci o tym powiedzieć. Siedzi tu koło mnie. Uspokój się, Gunnel! To Oskar. Jest po twojej stronie. Nadzwyczaj godny zaufania. Obiecał, że poświęci cały swój czas, żeby mi pomóc rozwiązać twoje problemy… Poza tym zna się na telefonach komórkowych i takich tam. Obiecuję, Gunnel. Dam ci go do telefonu.

Larsson podał Oskarowi ciężką słuchawkę.

‒ Halo, tu Oskar Stenvall ‒ zaczął trochę niepewnie. Starał się trzymać słuchawkę między sobą a Larssonem, żeby obaj mogli słyszeć.

‒ Cześć, Oskarze ‒ odpowiedział zaskakująco głęboki głos po drugiej stronie.

Gdyby Oskar nie wiedział, że osoba, z którą rozmawia ma na imię Gunnel, na pewno pomyślałby, że to mężczyzna.

‒ Skąd mam wiedzieć, że mogę panu zaufać?

‒ Możesz mu zaufać w stu procentach, Gunnel, ręczę za to! ‒ wrzasnął Larsson do słuchawki.

‒ Tak, musi pani zaufać słowom pana Larssona. Jak wiadomo, to roztropny jegomość ‒ stwierdził Oskar i mrugnął do staruszka.

‒ No dobrze… ‒ przerwała Gunnel zdecydowanym i dość oschłym tonem. ‒ Ale proszę przysiąc, że to zostanie między nami. Nikomu ani słowa. Nawet przyjaciołom czy żonie. Czy to jasne? Ile pan wie?

‒ Wiem, że uciekła pani z kraju, ponieważ pani czuje, że jest podejrzewana o związek z zaginięciem pewnej kobiety.

‒ Czuję! Łagodnie powiedziane. Policja mnie ściga, jeśli chcecie wiedzieć. Stoję u progu mrocznego lochu. Tak źle to wygląda!

‒ Tak, jasne, rozumiem ‒ przytaknął Oskar, zdając sobie sprawę, że powinien zachować większą powściągliwość.

‒ Musicie zrobić dwie rzeczy ‒ kontynuowała Gunnel. ‒ Po pierwsze, trzeba znaleźć jeden z telefonów Fiony. Wiem, że poza pracą w wydawnictwie, prowadzi na boku nielegalne machlojki, więc podejrzewam, że ma kilka komórek.

‒ O jakim rodzaju machlojek mówimy? ‒ dociekał Larsson.

‒ Niech was to nie interesuje. Jak wiecie, policja już uzyskała dostęp do wielu mejli, które napisałam do Fiony, więc to tylko kwestia czasu, kiedy wezmą się do przeglądania jej telefonów. Nie wiadomo, co w nich znajdą.

‒ Ale gdzie mamy ich szukać?

‒ Tego nie wiem. Może spróbujcie wejść do niej do domu albo do domku letniskowego czy biura. Mieści się przecież w tej samej dzielnicy, co twój butik, Albinie. Nawet chyba w budynku, którego jesteś właścicielem.

‒ Mamy się włamać? ‒ spytał zdezorientowany Oskar.

‒ To już nie moja sprawa. Najważniejsze, żebyście zdobyli ten telefon i się go pozbyli. Zniszczcie go, żeby nikt nie miał dostępu do informacji, które się w nim znajdują. Porywaczom już się udało wygrzebać moje stare mejle do Fiony i użyli nich przeciwko mnie, kiedy zgłaszali mnie na policję. Bóg jeden wie, co znajdą w jej telefonie.

‒ Gunnel, damy radę! ‒ krzyknął Larsson do słuchawki.

‒ A jaka jest ta druga rzecz, którą mamy zrobić? ‒ zastanawiał się Oskar.

Cała sytuacja coraz bardziej go niepokoiła. Miał podjąć ogromne ryzyko, grzebać w cudzych rzeczach i włamać się do mieszkania, żeby uratować kobietę, której nawet nie znał. Ale podejrzewano ją o przestępstwo, którego nie popełniła i o które prawdopodobnie została niesłusznie oskarżona. Tylko czy te informacje były wiarygodne?

‒ Chodzi o teczkę.

‒ Dobrze. Czyją teczkę i gdzie ona jest? ‒ dociekał Oskar.

‒ Mówię o mojej teczce, to chyba oczywiste! Czyja niby miałaby być?! Jest w szafce w wydawnictwie.

‒ Tam, gdzie pracuje Fiona?

‒ Zgadza się. W szafce w pokoju z kserokopiarką. Mam tam dużą czarną teczkę, w której trzymam wstępną wersję mojej następnej książki oraz parę innych drobiazgów. Nie ufam już nikomu z moich współpracowników i liczę na to, że jak najszybciej tam pojedziecie, żeby ją zabrać. Zamierzam zmienić wydawcę i nie chcę tam mieć żadnych moich rzeczy.

‒ Czy poinformowała pani pracowników wydawnictwa, że tam przyjedziemy? ‒ dopytywał Oskar.

‒ Oczywiście, że nie! Mówiłam przecież, że im nie ufam. Proszę słuchać uważniej!

‒ W takim razie musimy się tam dostać w jakiś dyskretny sposób! ‒ krzyknął Larsson.

‒ Jestem przekonana, że wam się uda. Porozmawiajcie z Belindą, sekretarką. Nie jest najbystrzejsza, więc zapewne nie będzie nic podejrzewać. Tylko nie mówcie nikomu, że ze mną rozmawialiście. Zrozumiano?

W słuchawce coraz głośniej rozbrzmiewały klaksony. Oskar powoli gubił wątek rozmowy. Czy Gunnel się rozłączyła?

‒ Słuchajcie, karta mi się kończy! ‒ Kobieta przekrzykiwała trąbienie aut. ‒ Musimy kończyć. Zadzwonię pojutrze, o tej samej porze, żebyście mi zdali raport. Uważajcie na siebie i nie róbcie…

Połączenie zostało przerwane.

Oskar wpatrywał się bezsensownie w słuchawkę w dłoni. Gdyby to był nowoczesny telefon, mógłby sprawdzić, skąd Gunnel dzwoniła. W tym przypadku jednak nie mieli żadnych wskazówek, z wyjątkiem tego, że prawdopodobnie znajdowała się poza Szwecją. Chociaż czy na pewno?

‒ Przemiła kobieta ta Gunnel. Nie sądzi pan? ‒ Larsson szeroko się uśmiechnął, jakby naprawdę tak myślał. ‒ Jakie kroki pana zdaniem powinniśmy podjąć, żeby rozwikłać tę sprawę?

‒ Co pan ma na myśli?

‒ Zrobimy tak: jutro pojedziemy do domu Fiony i poszukamy jej telefonu. Później udamy się do wydawnictwa i zabierzemy stamtąd teczkę. Bułka z masłem! ‒ stwierdził wesoło Larsson.

‒ Niby tak… ale nie możemy tam tak po prostu pojechać i ją zabrać. Czy pan w ogóle wie, gdzie jest to wydawnictwo?

‒ Naturalnie. W końcu to ja jestem właścicielem budynku. Wydawnictwo wynajmuje ode mnie lokal. Znajduje się raptem sto metrów dalej, w górę ulicy Lilla Fiskaregatan. Swoją drogą najlepiej będzie, jak pójdę tam sam. Dziwnie by to wyglądało, gdybyśmy przyszli we dwóch po jedną małą teczkę. Co za emocje! Nie uważa pan? ‒ Larsson oparł się na krześle z rękami splecionymi na okrągłym brzuchu.

‒ Tak… to znaczy nie wiem, czy w ten sposób uda nam się wiele rozwiązać. Czy naszym zadaniem nie była próba oczyszczenia Gunnel z zarzutów? To wygląda tak, jakby chciała, żebyśmy usunęli dowody potwierdzające jej winę.

‒ To nie do pomyślenia. Dobrze znam Gunnel. Właśnie to jest w tym tak ekscytujące. Że zagłębiamy się w to, czego nie znamy. Całe zadanie polega na wyszukiwaniu wskazówek, dopasowywaniu jednego elementu układanki po drugim, aż zdobędzie się pełen obraz sytuacji. Jeśli chcemy pomóc Gunnel, musimy się dowiedzieć, co się stało.

‒ A jeśli Gunnel nie jest aż tak niewinna jak twierdzi? Może to jednak ona stoi za zniknięciem Fiony? Wydaje mi się, że coś ukrywa.

‒ Ależ skąd! Natomiast zgadzam się z panem, że musimy wyciągnąć od niej więcej szczegółów. ‒ Larsson wstał od stołu, dając tym samym znak, że ich spotkanie dobiegło końca. ‒ Dobrze, w takim razie do domu Fiony pójdziemy później. Mam dużo na głowie w nadchodzących dniach. Chociażby to, że muszę się przygotować do turnieju krokieta. Później mój kalendarz jest pusty, wtedy ruszymy pełną parą. Zgoda?

Oskarowi myśli kłębiły się w głowie. Czy miał co robić w najbliższych dniach? Niewiele oprócz tego, że powinien posiedzieć trochę w biurze i przejrzeć budżet. Może mógłby poprosić swoją dawną stażystkę Hannę o pomoc w rozliczeniu podatku?

Wyszedł z butiku Larssona i poszedł do sklepu z serami, gdzie miał się spotkać z Cecilią. Opierała się o ścianę przy witrynie sklepowej i mrużyła oczy przed słońcem, zachwycająco piękna jak zawsze.

‒ Cześć, kochanie. Długo czekasz? ‒ Oskar mocno ją przytulił.

‒ Nie, tylko chwilę. Była straszna kolejka. Jak poszło u Larssona? Udało wam się wszystko załatwić? ‒ spytała zaciekawiona Cecilia.

‒ Tak, chyba można tak powiedzieć ‒ odparł Oskar, zdając sobie sprawę, jak nieprecyzyjnie brzmiała jego odpowiedź. Jednak kiedy chodziło o Larssona, wszystko wydawało się skomplikowane.

‒ A, właśnie. Dostałam wolne w czwartek i piątek pod koniec maja, więc możemy rezerwować lot do Barcelony i hotel. Ale będzie fajnie! Możemy przejrzeć hotele dziś wieczorem ‒ kontynuowała Cecilia, kiedy ruszyli w dół Grönegatan, kierując się do mieszkania Oskara.

‒ Pewnie! ‒ Oskar modlił się w duchu, żeby się nie okazało, że akurat coś zaplanował na te dni, kiedy mieli wyjechać.

Po wyśmienitej kolacji z serem i winem usiedli do rezerwacji hotelu. Przejrzeli mnóstwo ofert i doszli do wniosku, że wolą się zatrzymać w pobliżu plaży niż w gwarnym centrum Barcelony. Wreszcie znaleźli to, czego szukali w miasteczku Sitges, pół godziny drogi pociągiem od Barcelony: mały rodzinny hotel położony raptem przecznicę od bulwaru. Wyglądało to fantastycznie!

Rozdział 4

Kilka dni później Mange czekał w samochodzie. Wyszedł z pracy wcześniej niż zwykle, co było jedną z zalet zawodu dozorcy ‒ nikt nie sprawdzał godziny rozpoczęcia i zakończenia dyżuru. Wyciągnął telefon z kieszeni, a na desce rozdzielczej przed sobą położył karteczkę, na której było zapisane to, co dokładnie miał powiedzieć, kiedy ona odbierze. Długo obmyślali z Fioną odpowiednie sformułowania. Chcieli nastraszyć i zaniepokoić Gunnel, tak samo, jak udało mu się to zrobić podczas poprzedniej rozmowy telefonicznej. Miał jej przypomnieć, co powiedział policji i jak bardzo zainteresowały funkcjonariuszy mejle z pogróżkami, które wysłała Fionie w ostatnich miesiącach. Jeśli mimo to nie zapłaci żądanej kwoty, będą zmuszeni zaostrzyć ton. Możliwe, że wymyślili całkiem niezły plan. Wybrał numer i czekał. Rozbrzmiewał sygnał za sygnałem. Żadnej odpowiedzi. „Cholera, gdzie ta baba się podziewała?”

To był już trzeci raz w tym tygodniu, kiedy bezskutecznie próbował się z nią skontaktować. Powoli się denerwował. Może za bardzo ją wystraszył albo zażądali zbyt wysokiej kwoty?

Położył telefon na kolanach i spojrzał na parking rozciągający się wzdłuż torów kolejowych między Spolegatan a peronami stacji Lund C. W to wtorkowe przedpołudnie nie było prawie nikogo wokół dworca, kiedy poranny zgiełk ucichł, panowała tam zupełna pustka. Mange zerknął na zegarek. W ciągu pięciu minut miał się tu pojawić Jeff i odebrać dostawę. Pięćset sztuk, które trzymał w małej kopercie w schowku. Gdyby wszystko poszło zgodnie z planem, odjechałby wkrótce z pięćdziesięcioma tysiącami koron w kieszeni. Nie najgorzej! Wprawdzie połowę oddałby Fionie, ale to nieważne. Lecz to i tak było nic w porównaniu z milionami, które zamierzali wyłudzić od Gunnel. „To bogata zdzira” ‒ zapewniała go Fiona. Mange znowu zerknął w notatki. Czy istniał jakiś inny sposób, żeby przekazać Gunnel wiadomość? Mieszkała raptem kilkaset metrów od dworca. Może mógłby tam podejść i wrzucić jej list do skrzynki?

Wzdrygnął się. Obok jego samochodu stanął chłopak w dresach i skórzanej kurtce. Jeff, no jasne. Mange omiótł wzrokiem parking, po czym machnął na młodego, żeby wskoczył na miejsce pasażera.

‒ Hej ‒ powiedział krótko Jeff, łypiąc nerwowo na boki. Rozpiął kurtkę i usadowił się wygodniej.

‒ Elo, ziom! Gitara gra? ‒ Mange silił się na wyluzowany ton kogoś obeznanego. Zostanie dilerem narkotyków po pięćdziesiątce nie obyło się bez trudności. Należało przestrzegać wielu niepisanych zasad, a do tego dochodził cały ten slang, te wszystkie dziwne pojęcia, które człowiek musiał zrozumieć. Trochę poszperał w internecie i obejrzał parę odcinków Szybkiego cashu na Netfliksie, żeby opanować kluczowe wyrażenia. Nie poszło mu najlepiej.

‒ Jaka gitara? O co ci chodzi? ‒ spytał Jeff gniewnym tonem.

‒ No, wiesz! Czy wszystko spoko, ha, ha!

‒ Stary, nie przyszedłem tu na jakąś pojebaną sesję z terapeutą. Masz towar?

‒ Najpierw siano.

‒ Co takiego?

‒ No siano, pieniądze! Najpierw daj mi pieniądze…

‒ Ile tego masz?

‒ Pięćset kartonów kwasu, tak jak się umawialiśmy ‒ odparł Mange.

‒ Okej. Masz! ‒ powiedział krótko chłopak i podał mu papierową torbę podobną do tej, w jaką pakują jedzenie na wynos.

Mange zajrzał do niej i przejrzał plik banknotów pięćsetkoronowych. Kwota się zgadzała. Nacisnął gładki przycisk na drewnianym panelu przed sobą i powoli otworzyły się drzwiczki schowka.

‒ Tutaj. Wszystko jest w kopercie. Możesz przeliczyć, jeśli chcesz.

Jeff wziął do ręki jasnoniebieską kopertę i wyjął z niej zawartość: plik arkuszy z kolorowymi nadrukami przypominającymi znaczki pocztowe. Szybko policzył, po czym koperta zniknęła w czeluściach pod jego kurtką.

‒ Wygląda, że jest okej.

‒ Super! No to załatwione! ‒ ucieszył się Mange. ‒ Widzimy się za tydzień.

‒ Jeszcze jedno ‒ dodał Jeff, lekko mrużąc oczy. ‒ Dragon kazał przekazać, że do końca miesiąca chce dostać ostatnią ratę za samochód. Następnym razem weź ze sobą sto kafli.

‒ Kafli?

‒ Sto tysiaków.

‒ Sto tysięcy koron? Jak to? Przecież miałem mu oddać nie wcześniej niż w sierpniu.

‒ Zmienił zdanie. Albo płacisz, albo zabiera wóz. Dotarło?

‒ Tak, tak. Okej.

‒ No i mamy to. Widzimy się w tym samym miejscu w przyszły wtorek ‒ oznajmił Jeff i wyszedł z samochodu, zatrzaskując za sobą drzwi i nie patrząc Mangemu w oczy.

Mange pozostał w aucie i obserwował, jak chłopak staje i poprawia luźne dresy, po czym kieruje swoje chude ciało przez parking w stronę dworca kolejowego. Ile on mógł mieć lat? Co najwyżej dwadzieścia, a już był nierozerwalnie związany ze światem przestępczym. Ale czy Mange mógł siebie uważać za wiele lepszego niż on? Był wprawdzie od niego trzydzieści lat starszy, ale czym się zajmował? Sprzedawał LSD dzieciakowi w drogiej skórzanej kurtce! Westchnął i przeklął siebie za to, że dał się wciągnąć tej przeklętej Fionie w narkotykowe bagno. Gdyby szantaż wobec Gunnel się powiódł, może udałoby mu się wyjść z tej ślepej uliczki. Nie obchodziło go, co Fiona na to. Jeszcze miesiąc i z tym skończy! Wtedy przypomniał sobie, co Jeff przed chwilą powiedział: Dragan, lub Dragon, bo tak wolał być nazywany, domagał się ostatniej raty za samochód.

‒ Cholera jasna! ‒ wykrzyknął na głos i nacisnął przycisk służący do uruchomienia auta.

Kontrolki na desce rozdzielczej rozbłysły niczym panorama Nowego Jorku, a potężny silnik V6 zawarczał. Mange musiał zdobyć sto tysięcy koron przed końcem miesiąca, o ile chciał zatrzymać swoje piękne bmw. Nie miał wyjścia. Jeśli nie zapłaci, Dragan zabierze samochód i, o ile go znał, nie zwróci mu ani korony z tych dwustu tysięcy, które już spłacił. Nie śmiał nawet pomyśleć, co zrobiłaby Belinda, jeśli ta błyszcząca luksusowa bryka zniknęłaby z ich podjazdu. Chybaby go zabiła.

Zahamował przy wyjeździe z parkingu. Po drugiej stronie placu widział okazały budynek, w którym mieszkała Gunnel. Na pewno uda mu się ją wkrótce dopaść. A może lepiej byłoby napisać list? Kwota, którą chcieli od niej wyłudzić, wcale nie była taka mała. Trzy miliony! Szkoda, że musieli podzielić pieniądze na trzy osoby. Skręcił kierownicę i ruszył ulicą Spolegatan na północ, w stronę domu. Radio było jak zwykle nastawione na stację Dansbandskanalen z muzyką taneczną. W przytulnym wnętrzu bmw rozbrzmiewała piosenka Mjölnarens Irene w wykonaniu zespołu Wizex. Mange czuł, jak stres, który zawsze towarzyszył mu w czasie spotkań z Jeffem, na chwilę odpuścił. Na wysokości mostu Króla Oskara utwór o córce młynarza nasunął mu jednak myśl o tym, że mąka to jedno ze slangowych określeń na amfetaminę, przez co znowu poczuł ogarniający go niepokój.

Nieco ponad pięć minut później przybył na miejsce, do małej wsi Vallkärra, gdzie mieszkał. Choć od najbardziej wysuniętych na północ dzielnic Lund dzieliło ją jedynie pole uprawne o długości kilometra, znajdowała się tam szkoła i warsztat samochodowy, a jej mieszkańcy byli dumni, że potrafią sami o siebie zadbać. Mange zaparkował na podjeździe przed swoją zadbaną willą. Jego uwagę zwrócił samochód stojący przed domem Svenssonów po drugiej stronie ulicy. Dobrze go kojarzył, należał do agentki nieruchomości, którą poznał, kiedy Rune i Berit, właściciele domu, poprosili go, by był obecny podczas ich pierwszego spotkania z nią. Svenssonowie mieli już swoje lata i podjęcie decyzji o sprzedaży domu, w którym mieszkali od ponad pięćdziesięciu lat, okazało się dla nich trudne.

Rune i Berit byli jego sąsiadami, odkąd sięgał pamięcią. Jako dziecko często zachodził do nich po szkole. Pomagał im w drobnych pracach domowych, czytał u nich bajki, oglądał telewizję lub piekł ciasta z Berit. U niego w domu panował chaos, starsi bracia się kłócili, a zmęczony samotny ojciec nigdy nie miał czasu. U Svenssonów było inaczej: cisza, spokój i ktoś, kto słuchał.

Kiedy zmarł jego ojciec, co stało się o wiele za wcześnie, Mange wykupił na własność dom rodzinny od braci i przeprowadził się do niego z zapyziałej kawalerki w Kobjer na obrzeżach Lund. Przez pierwszych kilka lat mieszkał sam, do czasu, kiedy Belinda, nowa sekretarka w wydawnictwie, pojawiła się w jego życiu. Dziesięć lat młodsza od niego, żywiołowa i pogodna. Ani się obejrzał, a zamieszkali razem w małej willi w Vallkärra. Od tej pory żyli razem, choć ściślej mówiąc, Mange żył przede wszystkim życiem Belindy. Szybko się przyzwyczaił do jej silnej woli i stanowczych opinii. Wszystkie stare, odziedziczone meble zostały wyrzucone. Kuchenne również. Chcieli też wyremontować łazienkę i wstawić jacuzzi. Mange był wprawdzie złotą rączką, ale wkrótce jego małe oszczędności na koncie się wyczerpały. Belinda natomiast wciąż się domagała nowinek, jak to nazywała. Musiał zatem dorabiać na boku, żeby spełniać zachcianki ukochanej. Uznał, że warto to zrobić dla Belindy, tej, pod wieloma innymi względami, wspaniałej kobiety. W ciągu ostatniego roku sprawy przybrały fatalny obrót, kiedy obok nich wprowadzili się nowi sąsiedzi, Fenningssonowie. Mieli mnóstwo pieniędzy, drogie nawyki, luksusowe samochody i piękne ubrania. Tego wszystkiego pragnęła również Belinda, a więc Mange starał się, jak mógł. Bardzo możliwe, że te wszystkie lata, które spędził samotnie jako kawaler, doprowadziły do tego, że tak bardzo bał się ją stracić. Chociaż była „droga w utrzymaniu”, jak żartobliwie zauważył jeden z jego kolegów.

Teraz znowu będą mieli nowych sąsiadów naprzeciwko, w domu Svenssonów. Liczył na to, że nie prowadzili tak wystawnego życia jak Fenningssonowie. Wysiadł z samochodu i spojrzał na willę Runego i Berit. Starsza para niebawem miała się wyprowadzić do mieszkania w Nöbbelöv. Z biegiem lat oboje potrzebowali coraz więcej pomocy, zwłaszcza w ogrodzie, i nie było tygodnia, by Mange do nich nie zaglądał. Pomyślał, że będzie musiał odwiedzać ich w nowym mieszkaniu i usiłował nie popaść w melancholię, uczucie, z którym do tej pory nie nauczył się sobie radzić. Miał nadzieję, że nowi sąsiedzi nie będą zanadto wściubiać nosa w nie swoje sprawy.

Upewniwszy się, że nikt go nie widzi, okrążył dom, depcząc wypielęgnowany trawnik. Przeszedł przez żywopłot do pustostanu leżącego na wschód od jego willi. Pålsson, właściciel tej nieruchomości bez lokatorów, mieszkał w Västerås. Odziedziczył nieruchomość po rodzicach. Stała opuszczona od dziesięciu lat, nadgryziona zębem czasu. Ogród był zarośnięty podagrycznikiem i chaszczami, a krzewy jeżyn tworzyły na całej działce wysokie na metr zarośla. Mangemu przeszkadzało bliskie sąsiedztwo tak zaniedbanej działki. Chwasty rozprzestrzeniały się na jego ogród, a przede wszystkim przygnębiało go przebywanie w pobliżu tego miejsca. Próbował rozmawiać z Pålssonem, z którym znali się od dziecka, ale ten nie był zainteresowany ani uporządkowaniem działki, ani jej sprzedażą. Wreszcie się zgodził dać Mangemu klucze, żeby doglądał domu i sprawdzał, czy dach nie przecieka lub rury nie zamarzają. Z tego się akurat cieszył. Opuszczony dom Pålssona był idealną kryjówką dla jego brudnych pieniędzy i niewielkich kopert z LSD. Żaden policjant na świecie by tam nie trafił, nawet jeśli z jakiegoś powodu zrobiliby nalot na dom Mangego. Dla bezpieczeństwa zamontował dwie małe kamery ‒ jedną w korytarzu, drugą w salonie ‒ które automatycznie się uruchamiały, gdy tylko ktoś się do nich zbliżył. W ten sposób mógł kontrolować, czy ktoś się nie wkradł i nie węszył.

Wszedł do gabinetu w opuszczonym domu i wyjął kopertę z pieniędzmi. Kryjówka wydawała się idealna: w jednym z klaserów, które zajmowały cały metr półki na regale w pokoju, usunął część zawartości, tworząc coś w rodzaju kieszonki, gdzie ukrył plik banknotów, dzięki czemu nie wystawały na zewnątrz. Najlepsze w tym wszystkim było to, że dla człowieka, który nie wiedział, czego szuka, kartony LSD wyglądały zupełnie niewinnie ‒ małe arkusze z drobnymi perforacjami trochę przypominające znaczki, dzięki czemu z łatwością odrywało się pożądaną dawkę i wsadzało do ust lub sprzedawano. Nie musiał ich nawet ukrywać, wystarczyło, że włożył je do jednej z niezapełnionych przegródek klasera. Nikt by ich nie znalazł, nawet gdyby przejrzał album! Sprawdził klaser z LSD. Pozostało trzydzieści arkuszy, co oznaczało kolejne sto pięćdziesiąt tysięcy koron. Pięćdziesiąt dla niego i po pięćdziesiąt dla Fiony i J. Kiedy Gunnel wyskoczy z kasy, będzie miał więcej, niż potrzebuje, żeby się wycofać z interesu. W najbliższym czasie poradzi sobie bez problemu. Będzie miał wystarczająco dużo pieniędzy, żeby spłacić samochód u Dragana i zafundować Belindzie obiecaną wycieczkę na Majorkę. Potem zacznie ograniczać wydatki i luksusy. Pozostawało pytanie, czy Belinda to zaakceptuje. To wszystko przecież tak się zaczęło: od oczekiwań Belindy, które okazały się trudne do spełnienia ze względu na jego słabą sytuację finansową. Jej stale rosnące wymagania doprowadziły do tego, że oprócz zwykłej, komfortowej pracy dozorcy zaczął brać nadgodziny i został złotą rączką u Fiony, w jej dużej willi, a skończył jako diler narkotyków. Niech to szlag! Powinien od razu odmówić Fionie i nie dać się w to wciągnąć.

Usiadł na zapadniętym skórzanym fotelu w kącie pokoju i potarł twarz, próbując pobudzić krążenie krwi w głowie i zwiększyć jasność umysłu.

‒ Dość tego! I to natychmiast! głośno wykrzyknął. Koniec z handlowaniem narkotykami. Muszą też zejść z kwoty, którą chcą wyłudzić od Gunnel, a nie żądać trzech milionów. Sześćset tysięcy musiało im wystarczyć i z pewnością o wiele łatwiej było je uzyskać.

‒ Sześćset tysiaków ‒ powiedział zadowolony do siebie. ‒ Czy jak to było? Kafli? Bez znaczenia.

Tak należało zrobić. Musiał przy okazji o tym z Fioną porozmawiać. Mogła sobie mówić, co chciała. Czuł się zmęczony tymi machlojkami i ciągłym strachem, że zostanie złapany.

Zszedł do piwnicy, by się upewnić, że sytuacja jest pod kontrolą, po czym wrócił do domu. Zastanawiał się, jak przekonać Fionę, by zmniejszyć żądaną przez nich kwotę, ale postanowił odłożyć to na inny dzień. Taką rozmowę trzeba przeprowadzić w odpowiednim momencie.

Raptem pół godziny po powrocie do domu usłyszał małego czerwonego mini coopera Belindy hamującego z piskiem opon na podjeździe przed domem. Jego dziewczyna była równie temperamentna za kierownicą jak w życiu.

‒ O, już jesteś ‒ odezwała się Belinda i odłożyła swoją ekstrawagancką torebkę na krzesło w jasnym korytarzu.

‒ Tak, właśnie przyjechałem. Urwałem się dziś trochę wcześniej i zahaczyłem po drodze o market budowlany ‒ skłamał Mange.

‒ Market budowlany? Myślisz, że się na to nabiorę? Widziałam, jak wychodziłeś z biura. To było jakieś dwie godziny temu, do cholery. Gdzie byłeś? Może mi pokażesz, jakie narzędzia kupiłeś, co? ‒ spytała prowokacyjnie Belinda.

‒ Cóż, niczego nie kupiłem. Pojechałem tam tylko tak się rozejrzeć…

‒ Tylko tak się rozejrzeć? Gówno prawda, Mange. Myślę, że w przyszłości będziemy musieli zacząć jeździć razem do pracy samochodem. Nie czuję, żebym mogła ci ufać.

‒ Błagam, Belindo, uspokój się…

‒ Sam się uspokój. Pamiętaj, że mam cię na oku. Dobrze wiesz, co powiedziałam. Koniec z nami, jeśli tylko zobaczę cię z inną kobietą. Wtedy zostaniesz sam do końca życia ‒ oznajmiła Belinda, po czym weszła do salonu, żeby zasygnalizować, że uznaje rozmowę za zamkniętą.

Mange westchnął i zabrał się do opróżniania zmywarki, żeby zająć czymś ręce. Trudno mu się rozmawiało z Belindą, kiedy była w takim nastroju. Podczas sortowania sztućców zastanawiał się, co zrobi, kiedy pieniądze z handlu narkotykami przestaną zasilać jego budżet. Belinda zapewne by zauważyła, że ich możliwości finansowe są ograniczone. Może udałoby mu się odłożyć część pieniędzy z ostatnich wpływów i rozdysponować budżet w taki sposób, żeby środki wystarczyły na dłuższy czas? Dzięki temu powoli przyzwyczaiłby Belindę do skromniejszego życia z mniejszymi luksusami i mniej kosztownymi nawykami. Czy ona by się na to zgodziła? Prawdopodobnie nie.

‒ Przyszedł dziś do biura jeden facet i pytał o torebkę Gunnel Ahlström! ‒ zawołała Belinda z salonu.

Mange zamarł, usiłując szybko wyciągnąć wnioski z tego, co właśnie usłyszał.

‒ Jaką torebkę?! ‒ odkrzyknął.

‒ Chodziło o teczkę w szafce w pokoju z kserem, której zapomniała zabrać. To był ten właściciel budynku.

‒ Larsson? ‒ dopytał Mange i wszedł do salonu, gdzie Belinda siedziała z najnowszym numerem magazynu plotkarskiego „Hänt Extra” na kolanach.

‒ O, właśnie, Larsson ‒ przytaknęła.

‒ A co on ma wspólnego z Gunnel Ahlström?

‒ Nie mam pojęcia. Też się zdziwiłam. Policja wypytywała mnie o nią już wcześniej, kilka dni temu, kiedy przyszli porozmawiać o zniknięciu Fiony.

‒ Rozmawiałaś z policją w wydawnictwie? Myślałem, że śledczy chcieli się zobaczyć tylko z jej najbliższymi współpracownikami.

‒ Co chcesz przez to powiedzieć? Nie uważasz, że ja i Fiona jesteśmy ze sobą blisko? ‒ Belinda wyglądała, jakby miała zaraz znowu wybuchnąć.

‒ Nie… to znaczy myślałem, że rozmawiali tylko z innymi wydawcami.

‒ Słuchaj, Mange, jestem centralną osobą w całym wydawnictwie. Czyżby ci to kompletnie umknęło? Prowadzę sekretariat i zajmuję się wszystkimi związanymi z tym sprawami. Wiem więcej niż ktokolwiek, kto tu pracuje. Ty też nic nie widzisz, ty tylko się kręcisz po biurze, wymieniasz żarówki i robisz jakieś inne pierdoły. Więc to jasne, do cholery, że policja chce ze mną rozmawiać, kiedy pracownik wydawnictwa znika bez śladu!

‒ Tak, tak, masz rację ‒ przyznał Mange i usiadł w fotelu naprzeciwko Belindy.

‒ Hola, hola! Nie siadaj w fotelu w roboczych spodniach. Idź się przebrać!

Mange wstał i natychmiast tego pożałował. Co z nim się stało? Przez nią czuł się jak zaszczuty pies. On, zawsze pogodny i beztroski, teraz chodził wokół Blindy na paluszkach we własnym domu. Zacisnął zęby. Nie warto było wszczynać kłótni właśnie teraz, kiedy rozmowa zeszła na temat Gunnel i Fiony. Lepiej spróbować utrzymać ten w miarę dobry nastrój i zachęcić Belindę, żeby opowiedziała więcej.

‒ Co policjanci chcieli wiedzieć o Gunnel?

‒ Pytali o jej współpracę z Fioną. Nie mówiłam im, ma się rozumieć, wszystkiego, na przykład tego, jak często się kłóciły i na siebie krzyczały, ale zaznaczyłam, że nie były najlepszymi przyjaciółkami.

‒ Co oni na to?

‒ Nic. Więcej nie pytali o Gunnel. Tylko tyle przychodzi mi na myśl teraz, kiedy przypomniała mi się ta sytuacja z Larssonem, który przyszedł po jej torebkę.

Mange poszedł z powrotem do kuchni, żeby zaparzyć kawę i przemyśleć to, czego właśnie się dowiedział od Belindy. Gunnel musiała poprosić właściciela budynku, Larssona, żeby zabrał z biura jej teczkę. A więc istniało powiązanie między nią a tym facetem. Czy to oznaczało, że wiedział o szantażu? Nie można było tego wykluczyć. Mange stwierdził, że musi pogadać z Fioną i zapytać, co ona o tym sądzi. Może udałoby mu się przekonać Belindę, żeby zadzwoniła na policję i opowiedziała o Larssonie i tej teczce? Gdyby to się udało, nie tylko wzbudziłoby to jeszcze większe podejrzenia wobec Gunnel jako winnej zaginięcia Fiony, ale i obciążyłoby oskarżeniami o współudział Larssona. Znacznie bardziej prawdopodobne wydawało się, że w porwaniu uczestniczyły dwie osoby, niż że było to dzieło samotnego sprawcy. Zwłaszcza że porywaczką miała być prawie osiemdziesięcioletnia kobieta. Poza tym im bardziej Gunnel zestresuje się policją, tym większa szansa, że zapłaci żądaną sumę.

‒ Belindo! Napijesz się latte? ‒ zaproponował jak najuprzejmiej Mange.

‒ Tak, poproszę! ‒ zawołała Belinda z salonu.

„Idealnie” ‒ pomyślał Mange. Teraz wystarczyło nakłonić ukochaną do zgłoszenia na policję Larssona jako podejrzanego wspólnika Gunnel. Odrobina męskiego sprytu powinna załatwić sprawę.

Rozdział 5

Bruno i Malin Söderstjärna wysiedli ze starego srebrnoszarego volkswagena passata przed szarym domem z wapienno-piaskowej cegły. Samochód agentki nieruchomości już tam czekał. Bruno przystanął i wsadził w spodnie wystający kawałek koszuli. Zanim przeszedł przez furtkę, rozejrzał się po tej uroczej małej wsi o nazwie Vallkärra.

‒ Co myślisz, Malin? Będzie nam tu dobrze?

‒ Tak, Brunonie, jestem tego pewna. Nie zamartwiaj się wszystkim tak bardzo. Chodźmy już! Pośredniczka na nas czeka!

To był piąty raz, kiedy oglądali dom. Piąty raz oglądali ten sam dom. Bruno chciał mieć pewność, zanim podejmą decyzję. Uważał, że w trakcie jednej, trwającej raptem pół godziny prezentacji, nie dało się zwrócić uwagi na wszystko, zobaczyć, dotknąć czy sprawdzić każdej rzeczy. Skoro mieli zainwestować miliony koron w kupno willi, chciał mieć pewność. Malin nie czuła równie wielkiej potrzeby, by obejrzeć dom kolejny raz. Zgodziła się jednak mu towarzyszyć po tym, jak obiecał, że będzie to ich ostatnia wizyta przed podjęciem decyzji.

Drzwi wejściowe były otwarte na oścież. Pośredniczka przywitała się z nimi w korytarzu, tak jak poprzednim razem i jeszcze poprzednim. Miała na sobie bladofioletową, przymałą garsonkę, włosy zaczesane do tyłu, zebrane w kucyk. Była zmęczona. Zmęczona pracą wieczorami i w weekendy, zmęczona marudnymi sprzedającymi, którzy nie rozumieli, że ich domy muszą zostać wystylizowane, zanim będzie można je zaprezentować kupującemu ‒ co w większości przypadków oznaczało, że musieli wynosić z nich połowę dobytku i dopiero wtedy nadawały się do sfotografowania i prezentacji. Ważne, a nawet bardzo ważne, było, by wyglądały przestronnie i zachęcająco. Miała też dość potencjalnych nabywców. Ich głupich pytań, brudnych buciorów i wciąż powtarzających się kwestii dotyczących odprowadzania wody, certyfikatów potwierdzających, że pomieszczenia mokre zostały odpowiednio zabezpieczone przed wilgocią, oraz zasad składania ofert na zakup domu. A już najbardziej męczyła ją para Söderstjärnów.

Okazało się, że dom, który im zaprezentowała, nie tak łatwo było sprzedać, jak początkowo sądziła, mimo że znajdował się w pięknej wsi Vallkärra, zaledwie kilka kilometrów od centrum Lund. Wkrótce miały minąć trzy miesiące, od kiedy został wystawiony na sprzedaż, jednak nie znalazł się żaden chętny nabywca. Możliwe, że chodziło o lokalizację, która nie była idealna. Dom mieścił się bowiem w pobliżu drogi przelotowej. Poza tym brakowało mu uroku. Wprawdzie liczył sobie ponad sto lat, ale został wyremontowany w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, obłożony nudną wapienno-piaskową cegłą, a jego wielkie okna spoglądały pusto na ogród. W ostatnich latach konserwacja nie była przeprowadzana zbyt porządnie. Z brązowych ram okiennych odchodziła farba, beton na schodach wejściowych popękał, a niektóre dachówki ledwo się trzymały. Wewnątrz nie wyglądało to wiele lepiej. Zniszczona podłoga winylowa w korytarzu i kuchni, ponure tapety, poplamione dywany, a w łazience ślady rdzy w wannie i sedesie. I chociaż agentka nieruchomości zrobiła, co w jej mocy, by wpuścić do środka świeże powietrze, to już w korytarzu czuć było duchotę i unoszący się tam kurz.

Pośredniczka zdawała sobie sprawę, że żadna stylizacja nie poprawiłaby wyglądu tego zaniedbanego domu. Podjęła się jednak tego zadania, choć właściciele nie chcieli za to zapłacić. W obskurnej łazience postawiła orchideę, w kuchni ‒ kilka doniczek ze świeżymi ziołami, a w salonie na wytartych kanapach rozłożyła puchate koce. Ponadto przed każdą prezentacją stosowała standardowy zabieg każdego agenta nieruchomości: wkładała laski cynamonu zawinięte w kawałek folii aluminiowej do nagrzanego na sto stopni piekarnika na kwadrans przed przybyciem potencjalnych kupców. Dzięki temu w całym domu roznosił się przyjemny aromat świeżych wypieków. Wiadomo, każdy lubił zapach bułeczek cynamonowych. Ale żeby nakłonić do kupna tej nieruchomości, nie wystarczył przyjemny aromat.

„Wyjątkowa okazja dla tych, którzy chcą nadać domowi indywidualny charakter”. Tak napisała w ogłoszeniu z nadzieją, że zaradna i przebojowa rodzina z dziećmi wyłoży pięć milionów na stół, gdy tylko obejrzy ten dom. Choć na pierwszej prezentacji pojawiło się kilka dziarskich rodzin z dziećmi i jeszcze parę na kolejnej, to każda z nich grzecznie odmówiła kupna. Każda poza Söderstjärnami. Po weekendzie obecni właściciele mieli się wyprowadzić i zabrać ze sobą wszystkie meble, przez co dom jeszcze trudniej byłoby sprzedać, o ile to w ogóle możliwe. Sprzedaż pustego, zaniedbanego domu to koszmar każdego agenta nieruchomości.

Dlatego szeroko się uśmiechała, kiedy wyszła im na powitanie i stanęła w korytarzu o wyjątkowo wzorzystej brązowej tapecie.

‒ Witajcie! Ponownie. Hi, hi! ‒ Chciała wyraźnie zasygnalizować, że wkrótce, do jasnej cholery, przestanie pokazywać im ten dom. Nie mogła pozwolić sobie na ostrzejsze komentarze, mając tylko jednego chętnego na kupno nieruchomości.

‒ Dziękujemy! Fajnie, że mogliśmy tu przyjść. Znowu! Hi, hi! ‒ Bruno mrugnął, dając znać, że czerpie wielką przyjemność z odkrywania tego starego domu.

‒ Mam nadzieję, że nie ma pani nic przeciwko temu, że znowu tu jesteśmy… ‒ Malin wyciągnęła rękę na powitanie. W tym samym momencie przyciągnęła pośredniczkę do siebie i spytała półszeptem: ‒ Kim są ludzie siedzący w ogrodzie? Czy to inni chętni?

‒ A, nie, to właściciele. Rune i Berit Svenssonowie. Tym razem nie udało im się wyjechać na czas prezentacji, więc ustaliliśmy, że mogą zostać w ogrodzie w trakcie państwa wizyty. Czy zechcieliby państwo ich poznać?

‒ Nie, nie trzeba, nie chcemy się niepotrzebnie narzucać ‒ odparła Malin i szybko zabrała rękę. ‒ Interesuje nas dom, nie właściciele. Może wejdziemy do środka?

W porównaniu z domem ogród był, o dziwo, zadbany. Szerokie rabaty tulipanów i róż otaczały wielki trawnik, na którym rosły starannie przystrzyżone drzewka owocowe. Wąska żwirowa ścieżka prowadząca do altanki i dalej do szopy, miała proste, estetycznie wykończone krawędzie, była dokładnie zagrabiona i pozbawiona chwastów.

‒ No tak, znowu obejrzeliśmy łazienkę ‒ zaczął pogodnie Bruno i zwrócił się do pośredniczki: ‒ Pytanie: Czy przeprowadzono ekspertyzę pomieszczeń mokrych?

Bruno się przygotował. A w każdym razie przeczytał artykuł w dzienniku „Expressen” zatytułowany Dziesięć rzeczy, które należy sprawdzić przy zakupie domu. Ekspertyza pomieszczeń mokrych była bardzo istotna. Bez tego nie przysługiwało odszkodowanie w razie szkód spowodowanych przez wodę.

‒ Łazienka została wyremontowana w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym ósmym roku, nikt wówczas nie wymagał takiego zaświadczenia dla pomieszczeń mokrych ‒ odpowiedziała pośredniczka stanowczym tonem.

‒ Rozumiem. ‒ Bruno usiłował sobie przypomnieć, czy w artykule była jakaś wzmianka o łazienkach z tego okresu.

‒ Większość kupujących korzysta z pomocy rzeczoznawcy, który sprawdza stan techniczny budynku i ocenia, czy nie istnieją jakieś zagrożenia lub inne problemy ‒ dodała pośredniczka. ‒ Możecie to państwo wziąć pod uwagę.

‒ Nie sądzę, żebyśmy chcieli na to wydawać pieniądze. No dobrze, a ile kosztuje taka inspekcja?

‒ Różnie to wygląda, ale większość bierze piętnaście do dwudziestu tysięcy.

‒ Dwadzieścia tysięcy koron?! Za rozejrzenie się po domu?! To szaleństwo!

‒ Wiele osób uważa, że warto za to zapłacić, aby uniknąć nieprzyjemnych niespodzianek i zorientować się, co wymaga naprawy. To na nabywcy spoczywa obowiązek zbadania stanu nieruchomości. Dlatego ważne jest, żeby dokładnie sprawdzić dom przed podpisaniem umowy. W takim przypadku dobrym pomysłem wydaje się skorzystanie z pomocy rzeczoznawcy budowlanego.

‒ Bruno, chodź zobaczyć! ‒ zawołała Malin z salonu.

‒ Tak czy inaczej, proszę sprawdzić, czy właściciele dysponują ekspertyzą pomieszczeń mokrych ‒ zwrócił się Bruno do pośredniczki. ‒ Niech pani ich zapyta. Może gdzieś to mają, a pani nawet o tym nie wie.

Agentka nieruchomości zacisnęła zęby i odetchnęła, dopiero kiedy Bruno ze zdeterminowanym wyrazem twarzy energicznym krokiem ruszył w stronę salonu.

‒ Spójrz tutaj. Pod dywanem jest naprawdę ładna drewniana podłoga ‒ stwierdziła Malin, która w pozycji klęczącej uniosła róg burego dywanu.

‒ E tam, zaraz ładna. Przecież jest brązowa i kompletnie zniszczona ‒ zaprotestował Bruno, marszcząc nos.

‒ Może być piękna, jeśli tylko się ją wyszlifuje i naniesie białą lazurę. Przestań być taki negatywny. Trzeba spróbować dostrzec możliwości, a nie tylko szukać wad.

‒ Mamy obowiązek zbadać stan nieruchomości. Wiesz o tym, Malin? To znaczy, że musimy znaleźć wszystkie usterki i negocjować cenę przed podpisaniem umowy. Jeśli coś przeoczymy, sami będziemy musieli to później naprawić. A to może być kosztowne.

‒ Ale od tego przecież jest rzeczoznawca. Nie znamy się na elementach konstrukcyjnych i takich tam.

‒ Wiesz, ile kosztuje taki rzeczoznawca?

‒ Pewnie z trzydzieści, czterdzieści tysięcy…

‒ Nie, ale prawie. Dwadzieścia tysięcy! Horrendalna suma!

‒ Chyba to nic w porównaniu z pięcioma milionami, które trzeba zapłacić za dom? Bruno, spójrz na tę sytuację bardziej realistycznie. Nie bądź głupi, nie można na tym oszczędzać.

‒ Chcesz powiedzieć, że jestem głupi? Dziękuję bardzo!

‒ Nie głupi, tylko skąpy.

Bruno prychnął i przeszedł do największej z trzech sypialni. Była równie obskurna, co reszta domu, ale miała wielkie okno skierowane na zachód z widokiem na bujny ogród. Mieszkanie w mieście to zupełnie co innego ‒ tam przez okno widziało się jedynie budynki po drugiej stronie ulicy. Bruno, który dorastał w domu jednorodzinnym, często czuł się podglądany, kiedy poruszał się po mieszkaniu. Jakby mieszkał na scenie, a sąsiedzi naprzeciwko byli publicznością.

Podszedł do okna i spojrzał na jabłonie. A gdyby tak uciec od spalin w mieście i zamiast tego odetchnąć przed snem świeżym powietrzem i zasnąć ze śpiewem ptaków? I kręcić się po domu bez ryzyka, że ktoś cię podejrzy? Bruno usłyszał, jak Malin wchodzi za nim do pokoju.

‒ Mogłabyś tu chodzić nago, a twoje ciało muskałyby przenikające do wnętrza podmuchy letniego wiatru ‒ stwierdził poetycko.

‒ Słucham?! To chyba jakiś żart!

Bruno się odwrócił i w pokoju zamiast Malin zobaczył pośredniczkę.

‒ Och, przepraszam! Przepraszam, przepraszam. Proszę mi wybaczyć. Myślałem, że to Malin za mną weszła. ‒ Brunonowi zmiękły kolana i poczuł, jak się czerwieni.

‒ Aha, rozumiem. Co teraz? Czy chcą państwo jeszcze coś obejrzeć? A może mają państwo jeszcze jakieś pytania? ‒ spytała kobieta.

Bruno sięgnął po telefon i otworzył artykuł z „Expressen”.

‒ Jak wygląda sytuacja z odprowadzeniem wody? ‒ dociekał. Nic więcej nie dodał, ponieważ nie bardzo rozumiał, dlaczego o to pyta.

‒ Zobaczmy. ‒ Pośredniczka zajrzała do teczki, którą przez cały czas nosiła pod pachą. Wiedziała, że w tym przypadku będzie mogła udzielić pozytywnej odpowiedzi. Właściciele opowiadali jej o pracach ziemnych i jak pomagał im w tym ich sąsiad. ‒ O proszę ‒ kontynuowała. ‒ Drenaż w październiku dwa tysiące dziewiętnastego roku. Wykonany przez sąsiada. Najwyraźniej się na tym zna i bardzo im pomaga, nawet w ogrodzie.

‒ Przez sąsiada… ‒ powiedział podejrzliwie Bruno. ‒ Wobec tego będę chciał to obejrzeć.

‒ Ale co takiego?

‒ Ten drenaż.

‒ Ha, ha, a to dobre! ‒ zaśmiała się kobieta. ‒ Muszę to zapamiętać, he, he.

Bruno rozciągnął usta w nieco wymuszonym uśmiechu. Bał się zadać dodatkowe pytanie. Nadal czuł się nieswojo po tym, jak pośredniczka usłyszała jego tekst o chodzeniu nago, a teraz jeszcze bardziej się pogrążył pytaniem o drenaż. Wyszedł z sypialni, zmęczony gęstą atmosferą, która tam zapanowała i udał się na dalsze oględziny domu, aż trafił do kotłowni w piwnicy, gdzie znalazł Malin.

‒ Czy to o tej peleciarce mówiłeś, Brunonie? ‒ spytała, kiedy wszedł, wskazując duże i dziwne ustrojstwo łączące ogromne pudło z dudniącym bojlerem.

‒ Zgadza się ‒ odparł Bruno na wydechu, pewnym siebie głosem. Poczuł się jednocześnie męski i kompetentny. Poprzedniego wieczoru rzeczywiście googlował hasło „kocioł pelletowy”. Jedynie tego elementu nie sprawdzili podczas wcześniejszych oględzin domu. Bruno odkładał to na później, bowiem nie wiedział nic na temat technologii grzewczej i obawiał się, że wyjdzie to na jaw. Teraz był bardziej przygotowany.

‒ Czy ten dom jest ogrzewany pelletem? ‒ dociekała Malin. ‒ Jezu, jak w średniowieczu!

‒ Nieprawda, to meganowoczesne rozwiązanie. I tanie. Zamawia się pellet w workach i wsypuje do tego pudła. Stąd jest zasysany do węża i trafia do kotła. Genialne!

‒ Myślę, że trzeba sprawdzić, czy istnieje inna metoda. Na przykład taka pompa ciepła, jak ma mój brat. Zamontowanie jej nie może być aż takie drogie. Zapytam go.

‒ Nie ma takie potrzeby, Malin. Przecież tu już jest zamontowany w pełni zadowalający system grzewczy.

‒ W pełni zadowalający? Tak sądzisz? Kartonowe pudło z wężem i jakiś pieprzony wielki kocioł, w którym pali się stare trociny. W takim razie ty będziesz się tym zajmował. Moja noga tu nie postanie.

‒ Żaden problem, chętnie będę to robił ‒ stwierdził Bruno i zacisnął usta.

‒ Jak idzie tam, na dole?

Pośredniczka nagle stanęła w drzwiach kotłowni.

‒ Rozmawiamy o tym piecu ‒ wyjaśniła Malin. ‒ Co może nam pani o nim powiedzieć?

‒ Cóż… ma ponad dziesięć lat, więc niedługo trzeba będzie go wymienić. Konserwacja jest dość uciążliwa. Trzeba go czyścić raz na miesiąc i tak dalej. Choć zwykle takie urządzenia są raczej niezawodne i spełniają swoje zadanie.

Malin nie była przekonana.

‒ Jakie są alternatywy, jeśli chciałoby się zmienić system ogrzewania?

‒ Hm, najprostszym rozwiązaniem byłaby powietrzna pompa ciepła. Raczej nie zastąpiłaby w pełni kotła pelletowego, ale uzupełniłaby jego moc. Najlepiej byłoby przyłączyć się do miejskiej sieci cieplnej. Rury znajdują się pod ulicą i wielu mieszkańców w sąsiedztwie już się do nich podłączyło. Miesięczny koszt jest niski, no i nie trzeba o niczym myśleć, kiedy już się z tego korzysta. Obstawiam, że można to zrobić w granicy stu tysięcy koron.

‒ Stu tysięcy koron?! To nie wchodzi w grę! ‒ wykrzyknął Bruno.

‒ Nie musicie się państwo decydować od razu. Możecie przetestować ogrzewanie pelletem przez jakiś czas i zobaczyć, czy nie jest to zbyt uciążliwe.

‒ To i tak robota dla Brunona, więc jeśli chodzi o mnie, to bez znaczenia ‒ wesoło oświadczyła Malin.

Bruno się nie odzywał.

‒ Dobrze, w takim razie, jaka jest państwa decyzja? ‒ Pośredniczka po raz kolejny podjęła próbę zakończenia prezentacji domu. ‒ Są państwo zainteresowani? Może zechcą państwo złożyć ofertę? Nie będzie ona wiążąca.

‒ Chyba tak… ‒ zaczęła przeciągle Malin, żeby nie wywierać zbyt dużej presji na Brunonie.

‒ Chwila, chwila, skąd ten pośpiech? Malin, najpierw to przedyskutujmy.

‒ Słuchaj, obejrzeliśmy ten cholerny dom już pięć razy. Mamy decyzję kredytową z banku, a za dwa tygodnie, kiedy w bloku zaczną wymieniać piony kanalizacyjne, w naszym mieszkaniu nie będzie się dało mieszkać.

‒ Och, wymiana pionów jest naprawdę męcząca. Sama przez to przechodziłam. Nie mogłam korzystać z toalety ani prysznica przez cały miesiąc. W trakcie prac remontowych byłam skazana na prysznic w piwnicy i na przenośną toaletę turystyczną, którą trzymałam w korytarzu. Jeśli dobrze pamiętam, mają państwo małe dzieci.

‒ Tak, dwie córki ‒ odrzekł Bruno i poczuł się zdezorientowany.

‒ Oj, no tak. Cóż, zrobicie państwo, jak uważacie ‒ stwierdziła z uśmiechem pośredniczka.

‒ Bruno, do diabła! Co myślisz? Wchodzimy w to? Bruno, obudź się!

Bruno stał jak sparaliżowany. Czuł się jak w filmie, uwięziony w ciemnej piwnicy, gdzie dwie kobiety próbują wyłudzić od niego pięć milionów koron.

‒ Ech ‒ jedynie tyle udało mu się z siebie wydusić.

‒ Pozwolę sobie coś zasugerować ‒ wtrąciła pośredniczka dla rozładowania napięcia. ‒ Na zewnątrz, w ogrodzie, siedzą właściciele. Mogę do nich wyjść i powiedzieć, że oferują państwo cztery miliony osiemset za dom, pod warunkiem że będą się mogli państwo wprowadzić tego samego dnia, kiedy oni się stąd wyprowadzą, czyli w poniedziałek. W ten sposób zdążą państwo przed rozpoczęciem wymiany pionów i jeszcze zarobią dwieście tysięcy koron, które będą państwo mogli wykorzystać na remont, ogrzewanie miejskie i co tam jeszcze sobie państwo wymarzą.

‒ Oszczędzimy ‒ skwitował Bruno.

‒ Co takiego? ‒ dopytała kobieta.

‒ Nie zarobimy dwustu tysięcy, tylko oszczędzimy.

‒ Bruno, na litość boską! Skończ z tym językowym faszyzmem i przejdźmy do sedna ‒ przerwała gniewnie Malin i zwróciła się bezpośrednio do agentki nieruchomości: ‒ Zgadzamy się! Mówię za siebie i za męża. Nie jest dziś w formie.

Kiedy wracali do domu, w samochodzie panowała cisza. Malin zaparkowała równolegle wzdłuż ulicy przed ich blokiem w dzielnicy Väster i zwróciła się do Brunona:

‒ Wyobrażasz sobie?! Mamy dom! Prawdziwy dom!

‒ Dziękuje, Malin. Dziękuję, że podjęłaś za mnie decyzję, i przepraszam, że bywam taki niemrawy.

‒ Mój kochany! Wszystko się ułoży, zobaczysz. Razem damy radę!

‒ Kocham cię! ‒ Bruno odwrócił głowę w stronę żony, żeby ją pocałować.

Malin zachichotała i wyszła z samochodu.

‒ Mam świetny pomysł! ‒ wykrzyknęła, kiedy weszli na klatkę. ‒ Został ci jeszcze tydzień urlopu ojcowskiego. Jeśli uda nam się zostawić Linę u twoich rodziców, będziesz mógł wyremontować dom przed powrotem do pracy. Bez pomocy drogich fachowców. Dzięki temu zaoszczędzimy kupę pieniędzy.

‒ Może masz rację ‒ zgodził się Bruno. Nie bardzo się znał na remontach, ale cieszyło go, że Malin uważała co innego. Poczuł się przez to bardziej męski. A oszczędzanie wcale nie było złym pomysłem.

‒ Od razu zapytajmy twoją mamę. Cały dzień pilnowała dzieci i z pewnością nie będzie miała nic przeciwko, żeby zaopiekować się Liną w ciągu jej ostatniego tygodnia przed rozpoczęciem przedszkola.

‒ Zgoda. ‒ Bruno wiedział, że mama uwielbiała zajmować się dziewczynkami, a przynajmniej tak mu się wydawało. Nie mógł się doczekać całego tygodnia bez zmieniania pieluch, czytania bajek i przygotowywania posiłków. Pobędzie sam w nowym domu i poczuje się panem samego siebie. Zeszlifuje podłogi, nałoży nową farbę, wypije kilka pilsnerów.

Rozdział 6

Bruno przeszedł żwawo, niemal biegiem, ostatnie sto metrów, które zostały mu do komisariatu. Pół roku urlopu ojcowskiego minęło mu całkiem przyjemnie (przynajmniej pierwsze miesiące), choć słowo „urlop” uważał za niestosowne w tym kontekście. Gdyby miał być ze sobą szczery, musiałby przyznać, że czas spędzony z Liną mu nie służył. Lubił przewidywalność i stały rytm dnia. Kiedy Malin wróciła do pracy, a on przejął opiekę nad dzieckiem, postawił sobie za cel pokazać żonie, jak łatwo można stworzyć reguły i zasady dotyczące tego, jak radzić sobie z pracami domowymi i małą Liną. Pod tym względem on i Malin bardzo się różnili. Ona uważała, że należy się dostosować do potrzeb dziecka i nie planować zbyt wiele, bo i tak rzadko kiedy, udawało się te plany zrealizować. Chcąc udowodnić Malin, jak bardzo się myli, Bruno zapisał się na prowadzony zdalnie kurs socjologii prawa, w który miał uczestniczyć, kiedy Lina spała w ciągu dnia lub się sobą sama zajmowała. Zamierzał również nauczyć córkę jakiejś wyjątkowej umiejętności. Na przykład liczenia albo gry na pianinie (Mozart grał zaawansowane utwory już w wieku czterech lat). Bruno wiedział, że małe dzieci mogą nauczyć się wszystkiego, jeśli tylko poświęci im się czas i odpowiednio się je zachęci.

Okazało się jednak, że Lina nie przepadała za rutyną. Czasem spała w ciągu dnia dwie godziny, a czasem wcale. Potrafiła zająć się sobą, ale tylko przez chwilę. Kiedy zostawiał ją samą, natychmiast zaczynała się nudzić albo była głodna, albo po prostu marudziła i miała zły humor. Zupełnie nie interesowało jej pianino i nic nie rozumiała z edukacyjnych fiszek z wesołymi obrazkami do nauki liczenia, które Bruno kupił za duże pieniądze w amerykańskim sklepie internetowym dla uzdolnionych dzieci.

Nie uzyskał zbyt dobrych ocen na kursie z socjologii prawa, a kiedy sześć miesięcy urlopu ojcowskiego dobiegło końca, Lina nadal grała na pianinie, jedynie uderzając piąstkami w klawisze, i raczej nie załapała nic z teorii zbiorów. Ich codzienność została natomiast zdominowana przez sprzątanie, pranie i niezliczone wypady na plac zabaw.

Teraz jednak zostawił to wszystko za sobą. Chaotyczne tacierzyństwo miało zostać zastąpione porządkiem, strukturą i jasnymi zasadami panującymi na komisariacie. Nie posunął się z remontem domu tak daleko, jak się spodziewał, ale wykonał najcięższą część pracy i wystarczyło, że spędzi jeszcze parę wieczorów na dokończenie, by mogli się do niego wprowadzić. Bruno, pogwizdując, wbiegł w podskokach po schodkach do drzwi wejściowych komisariatu. Wreszcie w miejsce książek obrazkowych dla dzieci i rozlanego mleka pojawią się przemoc, groźby i poważne morderstwa.

‒ Bruno, miło cię znowu widzieć! Co u ciebie? ‒ spytał Kaj.

Bruno go lubił. Podobnie podchodzili do prowadzenia śledztwa. Kaj był systematyczny i dokładny.

– Ach, miałem naprawdę wspaniały czas, cudownie, że mogłem tak długo pobyć sam na sam z Liną.

‒ Tak, to czas, który nigdy nie wróci.

Kaj był specjalistą od frazesów. Bruno bardzo lubił z nim pracować, natomiast zdecydowanie nie przepadał za rozmawianiem z nim o rzeczach niezwiązanych z pracą. Nie radził sobie z prowadzeniem powierzchownych pogawędek.

‒ To prawda ‒ odparł Bruno, próbując podtrzymać ten sam ton, w którym komentarze nie wnoszą niczego istotnego.

‒ Trzeba wykorzystać każdą chwilę. Zaraz te małe istotki dorosną i się wyprowadzą.

‒ Tak to już jest.

‒ Zawsze powtarzam: chwytaj dzień ‒ kontynuował Kaj, patrząc przed siebie zmrużonymi oczami. ‒ Żyj chwilą. I ja tak właśnie robię.

‒ To musi być dobra strategia na życie ‒ stwierdził Bruno.

‒ Choć, kiedy dorastają, wcale nie jest łatwiej ‒ zauważył Kaj i zrobił teatralną przerwę. ‒ Jak to mówią: małe dzieci, mały kłopot, duże dzieci, duży kłopot.

‒ He, he, pewnie tak ‒ Bruno dalej usiłował brać udział w rozmowie.

Rozejrzał się po biurze w poszukiwaniu miejsca do siedzenia i zdenerwowało go, że ktoś zajął jego stare biurko. Stały na nim ramka ze zdjęciem psa i lampka, z której zwisała jakaś durna flaga drużyny piłkarskiej.

Bruno nienawidził otwartych przestrzeni biurowych. Kiedy zaczynał tu pracować, każdy miał własny pokój, w którym mógł się zająć własnymi sprawami i skupić na pracy. Potem jednak jakiś głupi administrator stwierdził, że wszyscy poza szefami powinni siedzieć w jednym pomieszczeniu, ponieważ to lepiej wpływa na atmosferę współpracy. Miało to prowadzić do „częstszych spontanicznych spotkań i sprzyjać procesowi twórczemu”. Bruno nie był zwolennikiem spontanicznych spotkań. W jego przekonaniu, jeśli chciało się z kimś porozmawiać, umawiało się na konkretny dzień i godzinę. Wszystkie inne rozmowy, przeszkadzały mu w skupieniu.

‒ Może usiądziesz tutaj, między mną a Moniką? ‒ zaproponował wesoło Kaj.

Bruno niechętnie usiadł na wskazanym przez kolegę krześle. Monika również nie należała do jego ulubionych współpracowników. Posterunkowa gaduła. Przeszkadzała wszystkim swoimi banalnymi opowieściami, głupawymi filmikami z YouTube’a i memami przedstawiającymi zabawne kociaki.

Podłączył laptop i w czasie gdy sprzęt się uruchamiał, poszedł po kawę.

‒ O proszę! Bruno! Super cię widzieć!

To była Vendela, jego przełożona. Była niemal o głowę wyższa od Brunona i formalnie ubrana, jak na szefową przystało: w spódnicę w szkocką kratę, jasny żakiet i bluzce wiązanej pod szyją.

‒ Cześć, Vendelo! Ciebie również. Dobrze być z powrotem ‒ przywitał się Bruno, nalewając kawę do papierowego kubka.

‒ Nie podobało ci się na urlopie ojcowskim? ‒ Vendela uśmiechnęła się enigmatycznie.

Bruno miał problem z ludźmi, którzy uśmiechali się w ten sposób. Za tym uśmiechem, trudnym do zinterpretowania, kryło się oczekiwanie określonej odpowiedzi. A już szczególnie problematyczne się to stawało, kiedy pytanie zadawała szefowa. Czego oczekiwała Vendela? Czy powinien pokazać się z łagodnej strony i opowiedzieć o radości spędzania czasu z dzieckiem, czy też lepiej byłoby przyznać, że jest bardzo podekscytowany powrotem do pracy? Postawił na pierwszą wersję odpowiedzi.

‒ Ależ skąd, miałem fantastyczne pół roku. ‒ Bruno zerknął na Vendelę, chcąc sprawdzić, czy odpowiedź spełniła jej oczekiwania.

‒ No jasne… ‒ Szefowa uśmiechnęła się jeszcze bardziej enigmatycznie.

Czy to ironia? Bruno coraz bardziej nie był pewny, czy dobrze ją odczytuje. Wyczucie ironii nie było jego mocną stroną.

‒ Wiesz, człowiek wtedy żyje z dnia na dzień. Płynie się z prądem, go with the flow… Carpe diem i do przodu. ‒ Bruno szukał słów.

‒ Ha, ha, teraz mówisz zupełnie jak Kaj ‒ stwierdziła Vendela. ‒ Dla mnie urlop macierzyński był dość męczący. Ten ciągły chaos, marudzenie i prace domowe. Nie było dnia, żebym nie tęskniła za komisariatem.

‒ Fakt, nie było to zbyt inspirujące doświadczenie ‒ przytaknął Bruno i wziął głęboki łyk kwaśnej kawy.

‒ No, jak już mówiłam, świetnie cię znowu widzieć, Brunonie. Muszę z tobą o czymś porozmawiać. Masz chwilę?

‒ Mam nawet więcej niż chwilę. Naprawdę miło będzie znów użyć mózgu ‒ oznajmił Bruno, po raz pierwszy w trakcie tej rozmowy mając na myśli rzeczywiście to, co powiedział.

‒ Chodźmy do mnie do biura, myślę, że mam coś, co ci się spodoba.

Vendela zaprowadziła Brunona do swojego pokoju, który był jednym z większych na komisariacie. Wzdłuż ściany ciągnął się regał z nieskończoną liczbą segregatorów z niebieskimi grzbietami. Pod oknem stało biurko, niemal całkiem puste, jeśli nie liczyć monitora i klawiatury oraz kilku brązowych kopert urzędowych, a przy nim dwa krzesła dla gości. Bruno usiadł na jednym z nich.

‒ Preben zajmował się tą sprawą. ‒ Vendela zalogowała się do komputera. ‒ Ale ma w tej chwili za dużo na głowie, a to wymaga pełnego poświęcenia kogoś, kto potrafi myśleć analitycznie.

Bruno się wyprostował.

‒ Chodzi przede wszystkim o zaginięcie ‒ kontynuowała Vendela. ‒ Nadążasz? Jak dotąd nie ma podejrzeń o popełnienie przestępstwa. To krewni Fiony Bertilsson zgłosili jej zaginięcie. Widziano ją, jak wychodziła popływać nieopodal swojego domku letniskowego w regionie Österlen, dziesiątego maja, ale nie wróciła. Przeprowadzono wstępne rozmowy z sąsiadami i jej współpracownikami.

‒ Dlaczego to do nas trafiła ta sprawa, skoro zaginęła w Österlen? Nie powinna się tym zająć policja z Ystad?

‒ Fiona Bertilsson mieszka w gminie Lund i tu pracuje, więc nam będzie łatwiej prowadzić dochodzenie. Poza tym w Ystad mają ręce pełne roboty i nie dadzą rady. Jak wiadomo, w tego typu sprawach, czas to nasz największy wróg. Jak to się wszystko przedłuża, świadkowie zapominają, potencjalni sprawcy zacierają ślady, a media nas poganiają. Preben odbył wstępną rozmowę z Gunnel Ahlström, która najwyraźniej ma jakieś powiązanie z zaginioną. Mógłbyś zacząć od tego.

‒ Jakiego rodzaju powiązanie?

‒ Nie znam wszystkich szczegółów, ale podobno istnieją dowody na to, że Gunnel Ahlström groziła zaginionej. Mejl z pogróżkami czy coś takiego.

‒ Lepsze to niż kolejny spam ‒ rzekł Bruno z przymilnym uśmiechem.

Vendela nie zrozumiała żartu albo po prostu go zignorowała, bo zaczęła mówić dalej:

‒ Możliwe, że chodzi o zwykłe zaginięcie, że wyjechała, nie powiadamiając nikogo z rodziny czy kolegów. Jednak mejle od Gunnel Ahlström świadczą o czymś innym. Powinniśmy się tym zająć w pierwszej kolejności. Jeśli zagłębisz się w tę sprawę, może się okazać, że nie doszło do żadnego przestępstwa.

‒ Mówimy tu w takim razie o porwaniu lub morderstwie? ‒ Bruno usiłował ukryć swą radość z tego, że został wrzucony w wir wydarzeń już pierwszego dnia pracy.

‒ Tego nie wiemy. To ty musisz to ustalić. Przejmujesz zatem sprawę po Prebenie.

‒ Jasne. Czy on nie ma nic przeciwko temu?

‒ Nie obchodzi mnie to. Teraz to twoje śledztwo i chcę, żebyś zaczął od przyjrzenia się wszystkim faktom i zeznaniom świadków. Bardzo ważne jest to, żebyśmy zrobili postępy w sprawie i zainteresowali nią prokuraturę. Jak dotąd nie mamy wystarczających informacji do wykazania, że chodzi o przestępstwo. Na razie to nic innego jak zaginięcie, rozumiesz?

‒ Tak, jak najbardziej. Najpierw dogłębnie przeanalizuję materiał dowodowy i skupię na informacjach, które potwierdzą, że do zaginięcia doszło w wyniku umyślnych działań i popełnienia przestępstwa.

Bruno uwielbiał język, którym posługiwali się w policji. Był tak precyzyjny i klarowny. Każde słowo miało powiązanie z aspektami prawnymi i procedurami.

‒ No dobrze. Myślę, że dasz sobie radę. Jakieś pytania?

‒ Czy mogę liczyć na przydzielenie do sprawy dodatkowych funkcjonariuszy?

‒ Tak, zapomniałam o tym wspomnieć. Sandra, Gert i Stina są do twojej dyspozycji. Najpierw korzystaj z ich pomocy tylko w razie potrzeby, ale jeśli się okaże, że śledztwo się rozwija, będą dostępni na pełen etat. Jeśli śledztwo rzeczywiście zajdzie tak daleko, dostaniesz oczywiście osobny pokój.

‒ Dziękuję. Brzmi świetnie. Zaczynajmy! ‒ wykrzyknął Bruno i wykonał zamaszysty ruch pięścią w powietrzu, jednocześnie podnosząc się z krzesła.

‒ Mhm, dobrze. Zamknij za sobą drzwi ‒ poprosiła Vendela, po czym zatopiła się w papierach leżących przed nią na biurku.

Bruno natychmiast usiadł do komputera i otworzył folder z materiałem zebranym przez Prebena i dość niechlujnie posortowanym. Zeznania sąsiadów, którzy widzieli, jak Fiona idzie pływać, przeplatały się z przesłuchaniami z jej miejsca pracy ‒ wydawnictwa w Lund, gdzie najwyraźniej zajmowała wysokie stanowisko. Z podanych informacji wynikało, że rozwiodła się wiele lat wcześniej, miała dom kilkadziesiąt kilometrów za Lund i letnisko w Spraggehusen w pobliżu Skillinge w rejonie Österlen. Posiadała dwa samochody, oba nowe modele. Bruno stwierdził, że Fiona gustuje w luksusowych markach. Jeden z nich to był jaguar, drugi ‒ alfa romeo. Poza tymi informacjami nie znalazł nic ciekawego na jej temat. Nie miała żadnych długów ani nie była karana.

Kiedy Bruno skończył sortować pliki w folderze Prebena i zostały jeszcze dwie godziny do lunchu, poczuł się zagubiony. Chciał znaleźć bardziej obciążające fakty. Coś, co wskazywałoby na popełnienie przestępstwa, a najlepiej również głównego podejrzanego. A co z tą Gunnel Ahlström, przesłuchaną przez Prebena? Vendela zasugerowała, żeby zaczął dochodzenie od niej ‒ ten trop wydawał się dobry, jak każdy inny.

Otworzył transkrypcję przesłuchania przeprowadzonego przez Prebena i uważnie przeczytał tekst. Gunnel w rozmowie przyznała, że jest niezadowolona z tego, w jaki sposób Fiona zarządza jej honorariami. Posunęła się nawet do oskarżenia jej o kłamstwo i zatrzymanie dla siebie zbyt dużej części wpływów ze sprzedaży książek napisanych przez Gunnel. Do zeznań świadków, tak jak wspomniała Vendela, dołączono kilka mejli od Gunnel do Fiony. Sformułowania tej starszej kobiety wydawały się zaskakująco ostre, biorąc pod uwagę jej wiek. Jednak czy były na tyle mocne, że można je uznać za realną groźbę? „Lepiej uważaj, bo inaczej to koniec” ‒ to najostrzejsze słowa, jakie znalazł i prawdopodobnie w tym wypadku „koniec” nie oznaczał śmierci Fiony, chodziło raczej o zakończenie ich współpracy. Praca w policji nauczyła go jednego: nawet małe poszlaki mają znaczenie i mogą przerodzić się w coś większego. Kto wie, może nawet dowód obciążający?

„Co jeśli mejle był jedynie wierzchołkiem góry lodowej?” ‒ pomyślał Bruno. Z doświadczenia wiedział, że kłótnie o pieniądze nierzadko bywały przyczyną popełnienia przestępstwa, natomiast jego policyjny instynkt podpowiadał mu, że musi bliżej się przyjrzeć Gunnel Ahlström. Sprawdził jej dane w rejestrze podatników i zszokowały go sumy, które tam zobaczył. Kobieta miała majątek warty ponad dwadzieścia milionów! Najwyraźniej umiejętnie gospodarowała finansami. Bez trudu mogła wynająć kogoś do przeprowadzenia zbrodni, płatnego mordercę, który porwał i może nawet zabił Fionę.

Bruno odchylił się na krześle i spojrzał w blade światło jarzeniówki na suficie. Czy wpadł na dobry trop? A może poniosła go fantazja? Musiał lepiej poznać tę całą Gunnel Ahlström. A nuż ktoś coś o niej napisał, co mogłoby mu się przydać. Wygooglował jej nazwisko i był zdumiony liczbą wyników wyszukiwania. Bruno zdecydowanie nie był molem książkowym, ale widząc te wszystkie informacje na temat pisarki, uznał, że kiedyś na pewno natknął się na jej nazwisko. Część artykułów okazała się zwykłymi plotkami ‒ Ahlström najwyraźniej obracała się w towarzystwie ludzi z wyższych sfer z całej Europy. Trafił na zdjęcia przedstawiające ją w najbardziej wymyślnych kreacjach na przyjęciach koktajlowych w Monako i Niemczech, u boku, dobrze znanych Brunonowi, osobistości, takich jak Julio Iglesias, Niki Lauda czy wirtuozka gry na fletni Pana, Dana Dragomir. Nie mówiąc już o niewyraźnym zdjęciu, gdzie Ahlström rozmawia z Björnem Borgiem w smokingu! Trudno sobie wyobrazić, że ta kobieta mieszkała w Lund, zaledwie rzut kamieniem od miejsca, w którym teraz siedział! Tylko w jaki sposób zdobyła taką sławę? Historia pisarki odnoszącej sukcesy na tym poziomie, z pewnością kryła za sobą coś wyjątkowego. Bruno próbował znaleźć informacje na temat jej twórczości, ale niewiele znalazł. Choć podobno sprzedała ponad trzydzieści milionów książek, recenzenci nieszczególnie za nią przepadali. Wreszcie trafił na nieco bardziej szczegółowy artykuł, którego autor dawał głębszy wgląd w jej pisarstwo. Bruno czuł lekkie zażenowanie, kiedy przeczytał tekst obok zdjęcia półnagiej kobiety w kowbojskim kapeluszu:

„Opisy seksu u Ahlström są często szczegółowe, a erotyzm to jej znak rozpoznawczy. Jednocześnie jej fenomen tkwi w dynamicznie przedstawionych scenach życia na północnoamerykańskich ranczach. W swoich opowieściach ukazuje kontrast pomiędzy silnymi, męskimi kowbojami a pewnymi siebie kobietami, które bez skrupułów wykorzystują seks, władzę i pieniądze do osiągnięcia swoich celów, dzięki czemu te historie są tak fascynujące”.

‒ Kogo ja tu widzę?! Bruno!

Bruno aż podskoczył. To była Monika. Zakradła się za nim i patrzyła na ekran zza jego pleców.

‒ O, hej, Moniko ‒ przywitał się, czując, jak się rumieni od szyi po nasadę włosów.

‒ Szukasz porno na necie w godzinach pracy! Ha, ha, ha, ty to jesteś niemożliwy! Kaj, widziałeś, co Bruno ogląda?

Kaj podniósł się z krzesła i spojrzał przez okulary w kierunku Brunona i Moniki. Zaraz jednak usiadł z powrotem bez słowa.

‒ To śledztwo w sprawie morderstwa ‒ powiedział Bruno, zaciskając usta.

‒ Tak, tak, właśnie widzę. Znalazłeś ładne ciało!

‒ Skończ już. Szukam po prostu informacji, nic innego. Kojarzysz Gunnel Ahlström?

‒ Gunny? No pewnie! Każdy ją zna!

‒ Gunny?

‒ Tak na nią mówią. Wszyscy to wiedzą. Wspaniała pisarka. Przeczytałam co najmniej dziesięć jej książek. Cholernie dobre. Ale co? Podejrzewasz ją o morderstwo?

‒ Jeszcze nie wiem. ‒ Bruno żałował, że nazwał to śledztwem w sprawie morderstwa.

‒ Wcale by mnie to nie zdziwiło. Ta Gunny to kompletna wariatka. Przeczytaj jej książki, to się przekonasz. Na co drugiej stronie znajdziesz coś o rewolwerach, groźbach i takich tam. Przecudowna kobieta. Ha, ha, ha! Czy to nie z nią Preben rozmawiał przez telefon?

‒ Tak, przesłuchiwał ją, ale teraz ja przejąłem tę sprawę ‒ zaznaczył Bruno.

‒ Ach tak, to już rozumiem, dlaczego wczoraj był taki zły. Uważaj na niego, jest pamiętliwy. Ale chrzanić to! Słuchaj, muszę lecieć. Mam randkę w czasie lunchu. Miłej lektury!

Bruno zamknął stronę z półnagą kobietą. W głowie kłębiły mu się myśli. Gunnel Ahlström bez wątpienia nie była zwykłą siedemdziesięciolatką. Choć oczywiście powinno się oddzielać opisaną w jej książkach fabułę od prawdziwego życia, niewykluczone, że istniał jakiś związek między fikcją a rzeczywistością ‒ pisarka miała niewątpliwie coś wspólnego ze światem pełnym zdrad, przemocy i żądzy władzy. Bruno uznał, że na podstawie tego można oprzeć podejrzenie, a następny krok wydawał się właściwie dość prosty: zadzwonić do Gunnel Ahlström i kontynuować przesłuchanie, które zaczął Preben. Bruno znalazł numer do niej w jego notatkach, ale gdy go wybrał, nikt nie odebrał. Spróbował jeszcze raz, zanim wyszedł do domu, lecz również bez powodzenia. Stwierdził, że wszystko idzie powoli. Zbyt powoli. Potrzebował wsparcia, a przede wszystkim na tyle mocnych dowodów, by przyciągnąć uwagę prokuratora i dostać zgodę na wszczęcie postępowania przygotowawczego. Może mógłby poprosić Malin o napisanie czegoś w „Sydsvenskan”, co wywarłoby presję na śledztwo? Dziennikarzom uchodziły na sucho wszelkiego rodzaju spekulacje. Poza tym mały układ barterowy między nim a Malin przyniósłby każdemu z nich korzyści ‒ on zdradziłby jej trochę szczegółów, żeby mogła zabłysnąć w pracy, za to ona zadałaby kilka istotnych pytań podejrzanym osobom w taki sposób, w jaki on by nie mógł, a na koniec podzieliłaby się z nim informacjami. Ten pomysł wydał mu się genialny!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki