Grzegorz Groń

OD SPAWACZA DO BOGACZA

Małymi krokami do Wielkich zmian

© Grzegorz Groń, 2025

Ta książka to inspirująca podróż przez życie autora — od trudnego dzieciństwa, pełnego wyzwań i przeciwności losu, po świadome budowanie sukcesu zawodowego i osobistego. Grzegorz dzieli się swoją historią, pokazując, że niezależnie od punktu startowego każdy ma szansę na lepsze życie.

To opowieść o determinacji, wyciąganiu wniosków z porażek i małych krokach prowadzących do wielkich zmian.

ISBN 978-83-8414-286-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. OD SPAWACZA DO BOGACZA

2. Wstęp

3. Rozdział 1 — Dzieciństwo w cieniu problemów

1. Samotna walka o przetrwanie

2. Szkoła — pole bitwy o szacunek

3. Lekcja, którą zabrałem ze sobą w dorosłość

4. Rozdział 2 — Szkoła i pierwsze kroki w dorosłość

1. Szkoła — miejsce, które mnie nie rozumiało

2. Pierwsza porażka — nauczka na przyszłość

3. Blacharstwo samochodowe — pierwszy fach w ręku

4. Najlepszy w klasie — bo w końcu miało to sens

5. Pierwszy dyplom — pierwszy sukces

5. Rozdział 3 — Pierwsza miłość i wyjazd za granicę

1. Miłość, która zmieniła wszystko

2. Decyzja o wyjeździe — wielka niewiadoma

6. Rozdział 4: Irlandia — życie, praca, trudności

1. Praca — pierwszy krok do niezależności

2. Po dziewięciu miesiącach straciłem pracę

7. Rozdział 5: Walka o swoje

1. Ostatnia walka w Irlandii

2. Spotkanie z szefem — próba zastraszenia

3. Powrót do Polski — nowy początek

8. Rozdział 6: Pierwsze mieszkanie — spełnione marzenie czy pułapka?

1. Decyzja o własnym kącie

2. Wybór mieszkania

3. Pierwszy kredyt — pierwszy wielki dług

4. Remont — szkoła życia

5. Nowy początek — i zbliżające się kłopoty

9. Rozdział 7 — Początek w zawodzie spawacza

10. Rozdział 8 — Pierwszy wyjazd za granicę z fachem w ręku

11. Rozdział 9 — Kontrakt w Anglii i niespodziewane problemy

12. Rozdział 10 — Język, który otworzył mi świat

13. Rozdział 11 — Sukces, który mnie zmienił

14. Rozdział 12 — Cena sukcesu — utracone więzi

15. Rozdział 13 — Powrót do kraju

16. Rozdział 14 — Praca i życie na nowo w Polsce

17. Rozdział 15 — Powrót do starej firmy

18. Rozdział 16 — Powrót do zagranicznych kontraktów

19. Rozdział 17: Nowe życie w Holandii

1. Pierwsze dni — nowe realia

2. Miałem plan

3. Pobudka, praca, powrót, sen

4. Nowe spojrzenie na przyszłość

20. Rozdział 18 — Początek myślenia o własnym biznesie

21. Rozdział 19 — Ostatnie wakacje i początek koszmaru

1. Beztroska, która miała nigdy się nie skończyć

2. Powrót do rzeczywistości

3. Zostałem z niczym

22. DLACZEGO?

1. To miał być koniec

2. To był początek nowego rozdziału

23. Rozdział 20– Nowy dom, nowa przyszłość

1. Inwestowanie w przyszłość

24. Rozdział 21 — Pierwsze inwestycje

25. Rozdział 22 — Budowanie niezależności finansowej

26. Rozdział 23 — Blog i budowanie marki osobistej

27. Rozdział 24 — YouTube i pierwsze sukcesy w internecie

28. Rozdział 25 — Kurs online — dzielenie się wiedzą

29. Rozdział 26 — Droga do wolności finansowej

30. Rozdział 27 — Praca nad sobą i rozwój osobisty

1. Pierwszą rzeczą, nad którą zacząłem pracować, była dyscyplina

2. Drugą rzeczą było czytanie

3. Trzecią rzeczą było zarządzanie czasem

31. Rozdział 28 — Błędy, które popełniłem

1. Pierwszy błąd — zbyt długie trzymanie się etatu

2. Drugi błąd — brak dbania o zdrowie

3. Trzeci błąd — niewłaściwe relacje

32. Rozdział 29 — Przyszłość i kolejne cele

1. — Rozwijać swoje źródła dochodu — nieruchomości, biznes online, edukacja innych

2. — Dzielić się wiedzą — blog, YouTube, kursy online, książki

3. — Żyć zdrowo i świadomie — dbać o siebie, unikać stresu, rozwijać się każdego dnia

4. Podsumowanie

OD SPAWACZA DO BOGACZA

Wstęp

Życie nie jest proste. Nigdy nie było i nigdy nie będzie. Dla jednych to pasmo sukcesów, dla innych niekończąca się walka o lepsze jutro. Ja należę do tych drugich — od dziecka musiałem radzić sobie sam, uczyć się na własnych błędach i szukać sposobów, by wyrwać się z rzeczywistości, która nie dawała mi zbyt wielu szans.

Nie miałem bogatych rodziców, którzy mogliby zapewnić mi łatwy start. Wręcz przeciwnie — dorastałem w trudnych warunkach, gdzie każda złotówka miała znaczenie, a przyszłość wydawała się niepewna. Doświadczenia, przez które przeszedłem, ukształtowały mnie na człowieka, którym jestem dzisiaj. Bywały chwile zwątpienia, porażki, momenty, w których mogłem się poddać i iść najprostszą, choć niekoniecznie najlepszą drogą. Ale nie zrobiłem tego.

Ta książka to nie tylko historia mojego życia — to opowieść o walce, determinacji i dążeniu do lepszego jutra. To także zbiór lekcji, które wyciągnąłem na przestrzeni lat i którymi chcę się z Tobą podzielić. Nie znajdziesz tu magicznych formuł na sukces, bo takie nie istnieją. Znajdziesz za to prawdziwe doświadczenia, błędy, które popełniłem, oraz rozwiązania, które pozwoliły mi dojść do miejsca, w którym jestem dzisiaj.

Wielu ludzi narzeka na swój los, ale niewielu jest gotowych coś z tym zrobić. Jeśli jesteś jedną z tych osób, które chcą wziąć życie w swoje ręce, ta książka może być dla Ciebie inspiracją. Chcę Ci pokazać, że niezależnie od tego, skąd pochodzisz i jakie masz doświadczenia, możesz osiągnąć swoje cele — pod warunkiem, że będziesz gotowy na ciężką pracę i konsekwencję w działaniu.

Jestem dowodem na to, że można zacząć od zera i zbudować coś wartościowego.

Moja droga nie była łatwa, ale była moja. I jeśli ja mogłem to zrobić, Ty też możesz.

Zapraszam Cię do lektury.

Rozdział 1 — Dzieciństwo w cieniu problemów

Urodziłem się w lutym 1982 roku w niewielkim miasteczku w województwie opolskim. Na pierwszy rzut oka nasza rodzina mogła wydawać się zwyczajna — ojciec pracował jako kierowca, mama w sklepie, a dwa lata po mnie na świat przyszła moja siostra. Jednak za zamkniętymi drzwiami naszego domu kryła się bolesna prawda. Ojciec pił. Nie było to okazjonalne sięganie po alkohol — to było uzależnienie, które rządziło jego życiem i determinowało losy całej naszej rodziny.

Pamiętam dzień, który na zawsze wrył się w moją pamięć.

Miałem cztery lata. Ojciec wrócił do domu pijany, chwiejnie przemierzając kuchnię. Mama, stojąc przy kuchence, udawała, że tego nie widzi, choć jej napięte plecy zdradzały strach. Było późno, ale nie mogłem zasnąć — w powietrzu wisiało coś ciężkiego, coś, co ściskało moje małe serce i nie pozwalało oddychać.

Nagle ojciec podniósł głos. Zaczął wyrzucać mamie brak szacunku, oskarżał ją o rzeczy, które istniały tylko w jego pijanym umyśle. A potem…

Potem podniósł na nią rękę. Nie pamiętam, czy płakałem. Nie pamiętam, czy krzyczałem. Wiem tylko, że po raz pierwszy zrozumiałem, że świat nie jest sprawiedliwy.

Kilka takich wieczorów wystarczyło, by mama podjęła decyzję o rozwodzie. Nie było to łatwe — w tamtych czasach rozpad małżeństwa był tematem tabu, zwłaszcza w małych społecznościach, gdzie ludzie woleli udawać, że problem nie istnieje, niż się z nim zmierzyć. Słyszała z każdej strony:

„Facet musi się wyszumieć”, „Nie rób wstydu”, „Pomyśl o dzieciach”.

Ale ona nie chciała, żebym dorastał w strachu. W końcu odeszła.

Samotna walka o przetrwanie

Rozwód nie zakończył jednak naszych problemów. Zostaliśmy sami — ja, moja siostra i mama, która teraz musiała nie tylko pracować na nasze utrzymanie, ale też radzić sobie z presją otoczenia. Nie miała nikogo, kto mógłby jej pomóc.

Brakowało nam dosłownie wszystkiego. Czasami w lodówce stała tylko butelka mleka i kilka kromek suchego chleba. Mama robiła wszystko, by ukryć przed nami swoją rozpacz, ale widziałem zmęczenie w jej oczach, gdy siadała wieczorem przy stole, spuszczając głowę w dłonie.

Ubrania, które nosiłem, były darowane przez innych ludzi. Często niemodne, za duże lub za małe, czasem zniszczone. Wstydziłem się ich. Pamiętam, jak któregoś dnia buty, które miałem na nogach, zaczęły przecierać się na podeszwach. Zima była sroga, a ja wróciłem do domu z przemoczonymi skarpetkami. Mama nie miała pieniędzy na nowe, więc wycięła wkładki z kawałka starego dywanu.

— „Będzie ci cieplej, synku” — powiedziała, starając się uśmiechnąć.

Kiwnąłem głową, ale czułem w środku ogromny wstyd.

W szkole szybko przekonałem się, że dzieci potrafią być bezlitosne. —

„Ej, Grzesiek, skąd masz te buty? Ze śmietnika?” —

rzucił kiedyś jeden z chłopaków, Kamil, którego ojciec prowadził dobrze prosperującą firmę. Śmiech rozbrzmiał po całym korytarzu. Serce zaczęło mi walić. Wtedy miałem dwa wyjścia — odejść, udając, że mnie to nie rusza, albo pokazać, że nie dam się poniżać. Podszedłem do niego i pchnąłem go na ziemię. Zapadła cisza. Od tego dnia nikt już nie próbował mnie wyśmiewać.

Szkoła — pole bitwy o szacunek

Walka stała się moją codziennością. Jeśli nie chciałem być popychadłem, musiałem się bronić. Dosyć często wdawałem się w bójki. Byłem zaczepiany, prowokowany, a ja nie zamierzałem się poddawać. Przemoc nie była dla mnie wyborem — była koniecznością.

Mama była wzywana do szkoły co najmniej dwa razy w tygodniu. Pedagog i wychowawczyni próbowały jej tłumaczyć, że jestem „trudnym dzieckiem”, że powinienem się uspokoić. Nie rozumiała, dlaczego to robię. Nie widziała, jak każdego dnia musiałem walczyć o przetrwanie w grupie rówieśników, gdzie szacunek zdobywało się siłą.

Pamiętam jeden dzień, kiedy wróciłem do domu z podbitym okiem. Mama spojrzała na mnie i westchnęła ciężko. — „Grzesiek, czemu ty się ciągle bijesz?” — zapytała, nie kryjąc frustracji. Milczałem. Jak miałem jej wytłumaczyć, że w świecie dzieci, które nie mają niczego, jedyną walutą jest siła?

Lekcja, którą zabrałem ze sobą w dorosłość

Dzieciństwo nie było dla mnie beztroskim czasem. Już wtedy uczyłem się, że życie to walka, a ci, którzy nie potrafią się bronić, zostają zepchnięci na margines. To, co przeżyłem, ukształtowało mnie na lata. Byłem wtedy zagubiony, ale dziś wiem, że właśnie te doświadczenia dały mi siłę, by nigdy się nie poddawać.

Dziś, z perspektywy czasu, wiem, że agresja nie jest rozwiązaniem. Ale wtedy? Wtedy była jedynym sposobem na przetrwanie.

Rozdział 2 — Szkoła i pierwsze kroki w dorosłość

Szkoła — miejsce, które mnie nie rozumiało

Mój system edukacji wyglądał inaczej niż dzisiejszy. W tamtych czasach nie było gimnazjum — była ośmioklasowa podstawówka, a potem wybór między liceum, technikum lub zawodówką. Wybór, który miał rzekomo zadecydować o całym przyszłym życiu.

W podstawówce nie byłem prymusem. Nauka mnie nie interesowała. Wiedziałem, że cokolwiek się stanie, w domu nikt nie pochwali mnie za dobrą ocenę, a i tak nie było szans na nowe ubrania czy lepsze jedzenie. Jedyne, co się liczyło, to przetrwać i nie dać się zdominować innym.

Ale nie oznacza to, że byłem głupi. Wręcz przeciwnie — miałem dobrą pamięć, szybko łączyłem fakty, a matematyka była dla mnie prosta jak budowa cepa. Problem w tym, że w szkole liczyło się coś innego — umiejętność podporządkowania się. A ja nigdy nie chciałem być częścią systemu, który nie dawał mi nic w zamian.

Niektórzy nauczyciele dostrzegali mój potencjał, inni skreślili mnie od razu. Był jeden moment, który utkwił mi w głowie na lata. Była to lekcja języka polskiego.

— Grzegorz, powiedz mi, co autor miał na myśli w tym wierszu — powiedziała nauczycielka.

Spojrzałem na tablicę. Wisiał na niej tekst jakiegoś klasyka, który miałem przeczytać w podręczniku. Przeczytałem go, ale nie czułem żadnej głębszej refleksji. Nie obchodziło mnie to.

— Myślę, że autor chciał po prostu napisać o tym, co czuł. Może nie miał konkretnego zamiaru.

Nauczycielka spojrzała na mnie z dezaprobatą.

— Źle.

W tym wersie wyraźnie nawiązuje do przemijania i egzystencjalnego niepokoju…

Chciałem się roześmiać. Skąd ona mogła wiedzieć, co autor miał na myśli? On sam pewnie nie wiedział! Ale w szkole liczyło się, by mówić to, czego oczekiwali. A ja nigdy nie chciałem iść tą drogą.

Pierwsza porażka — nauczka na przyszłość

Po podstawówce wybrałem liceum techniczne. Brzmiało to jak dobry wybór — techniczne kierunki zawsze dawały szanse na lepszą pracę. Ale długo tam nie zabawiłem.

W drugiej klasie oblałem rok. Nie dlatego, że nie byłem wystarczająco mądry, ale dlatego, że nie chciało mi się chodzić do szkoły. Wolałem włóczyć się po osiedlu z kolegami, pić piwo i czuć, że mam kontrolę nad własnym życiem.

Nie mogłem powtarzać klasy o tym samym profilu. Moja wychowawczyni uznała, że jestem „złym wpływem na resztę”. Po konsultacji z dyrektorem przeniosłem się do zawodówki.

Z perspektywy czasu widzę, że to była dobra decyzja. W zawodówce nikt nie oczekiwał ode mnie, że będę cytować poetów czy pisać wypracowania o sensie istnienia. Tu liczyła się praktyka.

Blacharstwo samochodowe — pierwszy fach w ręku

Wybrałem kierunek blacharza samochodowego. Praktyki odbywałem w warsztacie, który znajdował się kilka kilometrów od mojego domu. Nie było łatwo — właściciel był twardym gościem, który nie tolerował lenistwa.

— Tu się nie przychodzi na pogaduszki, tylko do roboty — powiedział mi pierwszego dnia.

Początkowo wykonywałem najprostsze zadania — zamiatałem podłogę, podawałem narzędzia, uczyłem się podstaw. Ale z czasem zacząłem rozumieć, jak działają samochody, jak blacha reaguje na temperaturę i jak naprawiać wgniecenia tak, żeby klient był zadowolony.

To było pierwsze miejsce, gdzie poczułem, że praca może dawać satysfakcję. I że jeśli się nauczę fachu, nigdy nie będę bez pieniędzy.

Najlepszy w klasie — bo w końcu miało to sens

W zawodówce zacząłem się w końcu uczyć. Nie dlatego, że nagle pokochałem szkołę, ale dlatego, że pierwszy raz w życiu widziałem sens w tym, czego się uczę. Matematyka przestała być tylko zbiorem liczb, a stała się narzędziem, które pomagało mi w pracy. Fizyka przestała być abstrakcyjna, gdy zrozumiałem, że każda siła ma swoje zastosowanie w mechanice.

Nagle okazało się, że jestem najlepszy w klasie. Nauczyciele, którzy kiedyś mnie skreślili, teraz patrzyli na mnie z uznaniem. Ale to już mnie nie obchodziło — nie uczyłem się dla nich. Uczyłem się dla siebie.

Pierwszy dyplom — pierwszy sukces

Największą dumę poczułem, gdy odebrałem swój pierwszy dyplom — czeladniczy blacharza samochodowego. To był pierwszy dokument w moim życiu, który coś znaczył.

Trzymałem go w rękach i czułem, że zrobiłem krok naprzód. Że jestem kimś.

Tylko że… nie miałem z kim się tym podzielić.

Mama nigdy nie pokazała, że jest ze mnie dumna. Nigdy nie okazywała uczuć. Nie mówiła, że mnie kocha. Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek mnie przytuliła. Może życie ją zahartowało, może sama nie zaznała ciepła w dzieciństwie, a może po prostu była tak zajęta walką o przetrwanie, że nie myślała o takich rzeczach.

Wtedy bolało. Bardzo. Ale z czasem nauczyłem się, że nie mogę oczekiwać uznania od innych — muszę sam być dla siebie największym motywatorem.

Rozdział 3 — Pierwsza miłość i wyjazd za granicę

Miłość, która zmieniła wszystko

Niektóre wydarzenia w życiu wydają się przypadkowe, ale z perspektywy czasu okazują się kluczowe. Tak było z moją pierwszą miłością.

Poznałem ją w drugiej klasie liceum. Była inna niż wszystkie dziewczyny, jakie znałem. Miała w sobie coś, czego brakowało mi przez całe życie — ciepło i akceptację. Nie pytała, skąd jestem, czy mam markowe ubrania. Nie obchodziło jej, że nie mam bogatych rodziców ani luksusowego życia. Byłem dla niej ważny taki, jaki byłem.

To było uczucie, którego nigdy wcześniej nie doświadczyłem. W moim domu miłość była czymś nieuchwytnym — czymś, o czym się nie mówiło i czego się nie okazywało. Nikt nie mówił mi, że jestem ważny, że ktoś się mną przejmuje. A ona to robiła.

Byliśmy nierozłączni. Spędzaliśmy każdą wolną chwilę razem. Kiedyś, wracając ze szkoły, powiedziała coś, co na zawsze utkwiło mi w głowie:

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.