Ewa Studzińska

Od nowa?

© Ewa Studzińska, 2021

Kiedy podczas wyjazdu do Francji Natalia odkrywa, że mąż zdradza ją z księgową, postanawia zostawić go i zniknąć. Nie na długo, ale na tyle, by przyczołgał się z przeprosinami. A gdzie się ukryć, jak nie w miasteczku, w którym kiedyś przeżyło się pierwszą miłość? I co zrobić, jeśli trzeba będzie zaczynać od nowa? Natalia, tłumaczka romansów, przekona się, że życie bywa czasem równie interesujące, jak fikcja. Zwłaszcza, kiedy nie brakuje wina, a w pobliżu pojawią się interesujący mężczyźni…

ISBN 978-83-8245-217-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Od nowa?

2. Francja

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

17. 17

3. Polska

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

4. Epilog

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

5. Koniec

„Życie jest serią początków, nie łańcuchem zakończeń — dlatego jest takie piękne.”

Mian Mian

Francja

1

Obudziłam się w ogromnym łóżku, w czterogwiazdkowym hotelu, w samym centrum upojnego Bordeaux. Nigdy nie przepadałam za hotelami. Przecież to tylko luksusowe, bezosobowe pokoje z łazienkami, skąd zabiera się „na pamiątkę” sygnowane nazwą ręczniki, a w recepcji obsługa sztucznie się uśmiecha. Wolałam niewielkie, przytulne pensjonaty, gdzie właścicielka samodzielnie gotowała jajka na śniadanie, a na ścianach wisiały rodzinne zdjęcia.

Niestety Marek, mój mąż, prędzej zjadłby własny but, niż przenocował w czymś poniżej pewnego standardu. Składałam to na karb traumatycznego wydarzenia, jakie przydarzyło się nam podczas jednego z pierwszych wspólnych wypadów na beskidzką wieś. Zatrzymaliśmy się w gospodarstwie agroturystycznym i było cudownie, dopóki Marek nie napił się wody ze szklanki, w której spoczywały sztuczne zęby gospodarza.

Musiałam jednak przyznać, że pokój w hotelu Mercure był imponujący, ale jednocześnie zaciszny. Podobało mi się łoże z baldachimem, pluszowy dywan i eleganckie meble w starodawnym stylu. Mimo wczesnej pory, mocne słońce usiłowało przedostać się przez ciężkie, skomplikowanie upięte zasłony każdą możliwą szparką. Obok mnie spał Marek, który — jak to stwierdziłam po wyciągnięciu z uszu zatyczek — pochrapywał rytmicznie.

To był nasz pierwszy weekendowy wyjazd po długiej przerwie i obiecywałam sobie, że w romantycznej Akwitanii nasze życie intymne z powrotem rozkwitnie. Nie pamiętałam, kiedy ostatni raz uprawialiśmy seks. Chyba było to po urodzinach Janusza, wspólnika Marka, w lutym tego roku. Po zakrapianej suto imprezie wróciliśmy do domu nieźle wstawieni i niczym nastolatkowie prawie zdarliśmy z siebie ubrania. A potem… nic. Zresztą przedtem też jak kot napłakał.

Przypuszczałam, że było w tym sporo mojej winy, bo „nieumiejętnie podsycałam żądze”. Nie, oczywiście nie doszłam do tego wniosku sama. Wyczytałam to w bestsellerze “Jak zacząć od nowa, czyli obudź w was namiętność”. Dowiedziałam się z niego, że jestem po prostu nudna, a mężczyznę trzeba ciągle zaskakiwać. Na przykład witając go w drzwiach w bodystocking z dziurą w kroku, paląc cygaro. Albo zamiast kolacji podać mu samą siebie, leżącą nago na stole, pokrytą sushi.

Schowałam tę książkę między “Gorszą płcią” a “Mistyką kobiecości” (które miałam zamiar kiedyś przeczytać, słowo honoru), ale i tak Dita, moja najlepsza przyjaciółka, znalazła ją i dokumentnie obśmiała. Powinnam ją była wetknąć (książkę, nie Ditę) tam, gdzie stały poradniki kucharskie i gdzie na pewno by nie zajrzała.

— Cóż to za antyfeministyczne, seksistowskie bzdury — prychała, przewracając kartki swoimi szczupłymi jak u pianistki palcami.

— Ha, to jest dobre: „Obdarowanie mężczyzny miłością francuską nie każdej kobiecie sprawia przyjemność, ale warto się czasem poświęcić”. Natka, proszę powiedz mi, że nie bierzesz tego badziewia na poważnie — odrzuciła podręcznik z taką odrazą, jakby był zdechłym szczurem.

Dita wydawała się być moim dokładnym przeciwieństwem. Zastanawiałam się czasem, jak to możliwie, że tak się przyjaźniłyśmy. Ona skończyła dwa fakultety, robiła karierę w mediach, ciągle zajmowała się czymś nowym i nie miała ochoty na żadne poważne związki z mężczyznami. Ja nie ukończyłam nawet studiów na filologii romańskiej i jakkolwiek by tego nie nazwać, byłam po prostu żoną przy dzieciach i mężu. Moje młodzieńcze marzenia, by zostać szefem kuchni i mieć własną restaurację na francuskiej prowincji, skończyły się w momencie, kiedy ujrzałam dwie kreski na teście ciążowym.

Wyżywałam się więc w domu przy garach niczym nieodkryta Nigella* i wciąż doskonaliłam francuski. Marek tymczasem, nie absorbowany zmienianiem pieluch, robieniem zakupów czy obiadów, sprzątaniem, praniem i prasowaniem, rozbudowywał swoje imperium handlu armaturą łazienkową. Może to nie brzmi zbyt efektownie, ale przynosiło spory dochód.

— Nie jesteśmy kurami domowymi — żachnęła się raz Iwona, żona Janusza, kiedy użyłam tego określenia w jej obecności. — Jesteśmy corporate wives (najwyraźniej usłyszała to sformułowanie w jednym z reality show o żonach Hollywood, który namiętnie oglądała). — Dzięki nam mężowie osiągnęli to, co osiągnęli. Za każdym mężczyzną sukcesu stoi kobieta, pamiętaj o tym — dodała, szturchając mnie przy tym zakończonym ostro sztucznym paznokciem, o mało go przy tym nie łamiąc.

— Tak, podając mu wyprasowaną koszulę i krawat pasujący do garnituru — rzuciła Dita, którą akurat tego dnia zaprosiłam na wspólny lunch. Nie trzeba chyba dodawać, że obie panie nie przypadły sobie do gustu i nigdy więcej nie umówiłyśmy się w tym samym gronie.

— Feminizm polega na tym, że mamy wolny wybór — dodała na odchodnym Iwona i żegnając nas chłodno, odeszła do swego Mercedesa, stukając Louboutinami. Odjechała z piskiem opon, najwyraźniej demonstrując tym swoje poirytowanie. Ale w końcu nawet ona zrozumiała, że w XXI wieku bycie „żoną przy mężu” jest passée, zrobiła więc kurs projektowania wnętrz. Od razu założyła własną działalność Yvonne Interior Design (bo po angielsku to brzmi lepiej), po czym namówiła kilkoro znajomych na zmianę wystroju ich mieszkań. Jej styl polegał na przerabianiu wszystkiego na biel, więc po przejściu huraganu Yvonne każde wnętrze wyglądało jak własność Królowej Śniegu, ewentualnie ekskluzywna sala szpitalna. Nie została rozchwytywaną projektantką, ale tak starała się każdemu przedstawiać. To wystarczyło do zaspokojenia jej ambicji.

Ja tymczasem, dzięki Dicie i jej legendarnym znajomościom, wkręciłam się jako tłumaczka do dość niszowego, ale dochodowego wydawnictwa. Specjalizowało się ono w ckliwych, często rozerotyzowanych romansidłach, nierzadko ocierających się o soft porno.

— Moja żona jest tłumaczem francuskiej literatury — mówił o mnie Marek i całe towarzystwo mruczało z uznaniem. Na szczęście nikt nigdy nie zapytał jakiej.

— „Grzeszna rozkosz”, „Kochanka hrabiego Duchesnay”, „Porwana i uciśniona”, czytała pani? — musiałabym odrzec. Tak czy siak, to zajęcie sprawiało mi ogromną przyjemność. Nie musiałam wychodzić z domu, nie miałam ścisłych godzin pracy i często zaśmiewałam się do łez przy lekturze tych książek. Zwłaszcza fragmentów, gdzie członki prężyły się, a lędźwie rozpalały.

Wysnułam też z lektury pewne wnioski, a mianowicie, że nic tak nie pobudza zmysłów, jak odpowiednia bielizna. Gorsety, podwiązki, pończochy i koronkowe peniuary zdawały się oblekać każdą bohaterkę tych romansów. To sugerowało, że nie ma co liczyć na seks, mając na sobie wygodny t-shirt i zwykłe majtki. Zainspirowana tą myślą, tuż przed wyjazdem do Bordeaux odwiedziłam sklep Ann Summers. Wyszłam z niego dzierżąc torbę z czerwonym kompletem kosztującym fortunę, choć miła sprzedawczyni usiłowała namówić mnie również na zakup będącego akurat w promocji czarnego wibratora z podstawą wybijaną cyrkoniami.

I tak oto stałam w łazience czterogwiazdkowego hotelu, świeżo po prysznicu, przymierzając czerwoną bieliznę i porównując się z modelką pozującą na opakowaniu. Nie mogłam powiedzieć, by podobieństwo było uderzające. Dziewczyna ze zdjęcia mogłaby być moją córką. Wyginała się w nienaturalny sposób, rozchylała usta, a jej biust nie mógł być prawdziwy. Spróbowałam zrobić taką samą minę i wygiąć się, niestety straciłam równowagę i omal nie wpadłam do wanny.

Usłyszałam dźwięk rozsuwanych zasłon, co znaczyło, że Marek w końcu wstał. Był najwyższy czas, żeby przygotować się do zejścia na śniadanie. Ściągnęłam bieliznę i schowałam do szafki, po czym owinąwszy się w ręcznik wyszłam z łazienki, by powitać męża promiennym uśmiechem. To też radził poradnik: promienny uśmiech. Kobieta wiecznie zgnuśniała i niezadowolona nie wzbudzi żądz. Marek z rana był zazwyczaj zmierzły. Nieważne, czy musiał wstać wcześnie, czy nie — po prostu z zasady zaczynał dzień od kwaśnej miny. Byłam do tego przyzwyczajona, tak jak do tego, że zmierzły bywał również często po powrocie z pracy. Bo korki, bo faktury, bo dostawa nie przyszła.

— Cześć kochanie — zaświergotałam, przytulając się do niego i wdychając ciepły zapach wygrzanego snem ciała. Zawsze ładnie pachniał, nawet z samego rana. Niektórzy mężczyźni muszą wskoczyć pod prysznic i spryskać się od stóp do głów dezodorantem, aby w miarę przyzwoicie wonieć, ale on był nieustannie świeży jak cytrynka. I nie wyglądał jak zmęczony życiem alkoholik po przejściach, zanim nie doprowadził się do porządku, jak to niektórzy. Uwielbiałam to.

— Natalia, daj mi chwilę, muszę iść do kibla — odpowiedział, całując mnie w czoło. W tłumaczonych przeze mnie romansach mężczyźni nie mówią takich rzeczy. W ogóle w romansach nikt nie chodzi do kibla, zauważyłyście to?

Zniknął za drzwiami łazienki i po chwili usłyszałam strumień oddawanego moczu, a do tego krótkie pierdnięcie. Krzywicie się z niesmakiem. Naprawdę? Niech kobieta, której partner nigdy głośno przy niej nie pierdnął, pierwsza rzuci we mnie wibratorem.

— Pospiesz się, już dziewiąta. Musimy zjeść śniadanie, a o jedenastej podjeżdża autobus — ponagliłam go delikatnie. Zarezerwowałam wycieczkę z przewodnikiem do miasta Cognac, z wejściówką do wytwórni koniaku Martell. Marek uwielbiał ekskluzywne alkohole i miałam nadzieję, że mu się tam spodoba.

— Idź pierwsza, dołączę do ciebie — odpowiedział przez drzwi. — Muszę załatwić parę służbowych telefonów.

— Ok — zgodziłam się bez problemu i westchnęłam.

Praca, praca, cały czas praca. Przynajmniej w weekend mógłby przestać wydzwaniać do wspólnika, jakby nagle z powodu jego nieobecności miał się zdarzyć jakiś krach na rynku armatur łazienkowych… — narzekałam w duchu.

Związałam w kitkę długie blond włosy i zrobiłam delikatny makijaż. Byłam wyjątkiem w towarzystwie, w którym obracaliśmy się z Markiem, jako ta nie mająca ust karpia, wygładzonych zmarszczek i zdziwionych, wystylizowanych brwi.

— Czy ty wiesz, że Natalia jeszcze nic sobie nie robiła z twarzą? — podsłyszałam kiedyś na jakimś przyjęciu. Brzmiało to tak szokująco jak: Czy wiesz, że Natalia odżywia się padliną? Choć w sumie to nie byłoby aż tak dziwne, uznano by to pewnie za jakąś nową dietę promowaną przez influencerki.

Założyłam białą sportową sukienkę do kolan i espadryle. Oglądnęłam się dokładnie w dużym lustrze i stwierdziłam, że wyglądam młodziej, niż wskazywał na to mój paszport. Raczej nie poproszą mnie o pokazanie dokumentu tożsamości przy zakupie alkoholu, ale przy odpowiednim świetle, a najlepiej przy znikomej ilości światła, nikt nie dałby mi czterdziestu siedmiu lat. Podbudowało mnie to na duchu.

Zeszłam samotnie na dół, mijana przez uśmiechnięte i pozdrawiające mnie pokojówki. Sala śniadaniowa była ogromna i przepięknie udekorowana, a ze środka dochodziły smakowite zapachy i szmery rozmów w różnych językach.

Kelnerka spytała mnie o numer pokoju i wdałam się z nią w krótką pogawędkę o rodzajach oferowanych kaw. Uwielbiałam mówić po francusku, a miłość do tego języka zawdzięczałam ojcu. Wykładał francuską literaturę na uniwersytecie i kultura tego kraju była jego ogromną pasją. Słuchaliśmy razem piosenek Joe Dassin i śpiewaliśmy: Et si tu n’existais pas, dis-moi pourquoi j’existerais, strasznie fałszując. Uczyłam się francuskiego dla niego, a kiedy zmarł, również przez pamięć o nim. Pewnie nigdy by nie przypuszczał, że będę się kiedyś biedzić nad tekstami typu: poczułam jego twardą męskość na rozżarzonych udach…

Młoda kelnerka przyniosła kawę i wskazała ręką, gdzie znajduje się bufet. Podziękowałam i pociągnęłam łyk napoju. Nie ma nic lepszego niż mocna, doskonale zaparzona kawa z rana, do tego w prawdziwej porcelanie — pomyślałam.

Położyłam filiżankę na stole i stwierdziłam, że pięknie prezentowałaby się na instagramie. Nie byłam maniaczką social media, nie miałam konta na facebooku ani na innych popularnych portalach. Tylko instagram mnie wciągnął, bo od zawsze uwielbiałam fotografować. Ale co za pech, zapomniałam zabrać ze sobą telefon.

Wyjaśniłam kelnerce, że zaraz wrócę i szybko pobiegłam z powrotem na górę. W kieszeni sukienki miałam plastikową kartę do otwierania drzwi, taką jakich używa się w nowoczesnych hotelach.

Gdybyśmy tak jak chciałam, zatrzymali się w starodawnym pensjonacie, gdzie pokoje otwiera się normalnym kluczem z przyczepionym do niego ciężarkiem, ten dzień mógłby potoczyć się inaczej. Z kartą wsunęłam się do środka niemal bezszelestnie i mąż, stojący tyłem do mnie na niewielkim balkoniku, zupełnie mnie nie usłyszał.

Już miałam krzyknąć, żeby dać znać o swojej obecności, kiedy nagle zastygłam bez ruchu. Doszło bowiem do mnie, że Marek zaśmiewa się perliście. Mój mąż nigdy nie zaśmiewał się perliście, a już na pewno nie podczas rozmów służbowych. Zaczaiłam się za węgłem niczym morderca czyhający na swą ofiarę i nadstawiłam ucha.

— Oczywiście, że tęsknie za tobą, skarbie… — mówił aksamitnie i miękko. — Kiedy tylko wrócę, wybierzemy się gdzieś razem na cały weekend, obiecuję.

Tylko tyle zdołałam usłyszeć, bo Marek przesunął się bliżej balustrady i ściszył głos. Chwyciłam leżący przy nocnej lampce telefon i wybiegłam na korytarz. Oparłam się ciężko o ścianę czując, jak wali mi serce. Czy byłam właśnie świadkiem, że Marek umawia się z jakąś kobietą?

— Madame, czy dobrze się pani czuje? — przechodząca obok pokojówka spoglądała na mnie z autentyczną troską w oczach. Musiałam sprawiać wrażenie gotowej do omdlenia.

— Lekki zawrót głowy — machnęłam beztrosko ręką i jakby nigdy nic pomaszerowałam do sali śniadaniowej. Ochota na robienie zdjęć opuściła mnie, a piękno poranka już nie obchodziło. Z gonitwą myśli w głowie powlokłam się do bufetu. Zgarnęłam kilka croissantów i dżem i wróciłam do stolika.

Na pewno tę rozmowę można jakoś wytłumaczyć — starałam się pocieszać. Może Marek mnie zauważył i dla żartu zaczął udawać, że rozmawia z jakąś kobietą a nie z Januszem? Ta teoria miała jeden słaby punkt, a mianowicie Marek nie był typem żartownisia. Właściwie to był raczej przeciwieństwem takiego typa.

Co miałam zrobić? Przyznać się, że podsłuchałam dwuznaczną rozmowę i zażądać wyjaśnień? Zrobić publiczną awanturę, oblać go kawą, sokiem, czy co tam będzie pod ręką, posypać na dokładkę płatkami owsianymi? Wykrzyczeć mu w twarz, że jest draniem i wyjść z podniesioną głową, żegnana oklaskami innych gości? Zaraz, zaraz, taka scena była w ostatnim romansidle, który tłumaczyłam. W prawdziwym życiu tak się nie robi. Poza tym musiałam mieć więcej dowodów przed rzucaniem oskarżeniami.

Po mniej więcej kwadransie ujrzałam wysoką sylwetkę męża, szukającego mnie wzrokiem. Skinął głową na znak, że mnie widzi, skręcił do bufetu i zaczął w nim gmerać. Wrócił do stolika z tacą wypełnioną po brzegi. Jak to jest, że on może jeść ile chce i ma wciąż płaski brzuch, a ja muszę non stop liczyć kalorie, bo inaczej przybędzie mi dziesięć kilogramów przez noc? — przemknęło mi przez myśl.

— Wszystko wygląda smakowicie — powiedział, rzucając się na parującą jajecznicę. — Do diabła z cholesterolem, w końcu jesteśmy na wakacjach. A co ty taka milcząca jesteś? — zauważył, podnosząc wzrok i marszcząc brwi.

— Zamyśliłam się — odparłam wymijająco i zmieniłam temat. — Rozmawiałeś z Januszem?

— Tak, musiałem z nim obgadać parę spraw — spuścił wzrok na talerz i z wyrazem zadowolenia pałaszował jajka.

— Przecież jest pierwszy maja, firma i salony zamknięte — zauważyłam.

— Niestety, biznes to biznes, nie czeka — rzucił z pełnymi ustami.

Reszta śniadania przebiegła we względnym milczeniu. Żułam croissanty zupełnie nie czując ich smaku i popijałam zimną już kawę, podczas gdy mąż dwa razy wracał do bufetu po dokładkę. Patrzyłam wtedy na jego czarny, płaski telefon pozostawiony samotnie na stole. Powiernik tajemnic. Nic tylko muszę wykombinować jakie jest hasło i voila, wszystkiego sie dowiem — postanowiłam.

Kiedy Marek uznał, że jest najedzony, od razu poprawił mu się humor. Zaczął zachwycać się hotelem i jakością śniadania, po czym zrobił nam selfie na tle panoramy miasta i wysłał go dzieciom przez what’s up. Powiedział, że ładnie wyglądam, a kiedy czekaliśmy na busik do Cognac, przyciągnął mnie do siebie i pocałował w czoło. Gdyby nie ta podsłuchana rozmowa, czułabym się szczęśliwa jak świnia w błocie.

— To nie może być to, co podejrzewam. Nie może i już — zaczęłam sobie wmawiać, jak niejedna kobieta przede mną w podobnej sytuacji. Mój Mareczek? Nie. Owszem, miał wady jak każdy, ale nie mógłby mnie oszukiwać.

Punktualnie o jedenastej pod hotel podjechał mini bus, z którego wyskoczył elegancki Francuzik, przewodnik wycieczki. Wręczył nam kilka ulotek i po francuskiej fladze do przypięcia, po czym z resztą zgromadzonych w środku turystów potoczyliśmy się wolno w kierunku Cognac.

* Nigella Lawson — brytyjska dziennikarka, autorka książek kucharskich, prezenterka programów kulinarnych.

2

— Słowo „koniak”, proszę państwa, oznacza “eliksir życia” — przewodnik produkował się znudzonym głosem po angielsku i francusku. Przypuszczalnie ciągnął te same opowieści co najmniej dwa razy dziennie i miał tego serdecznie dość.

— Bardzo często mawia się na niego “król alkoholi”. Nazwa „koniak” zastrzeżona jest tylko dla wyrobów pochodzących ze ściśle określonego rejonu.

Rozglądnęłam się po innych uczestnikach wycieczki i oceniłam ich średni wiek na siedemdziesiąt parę lat. Czyżbym zarezerwowała przez przypadek opcję dla seniorów? Wszyscy sprawiali wrażenie lekko nieobecnych, co zapewne dodatkowo zniechęcało przewodnika.

Spojrzałam ukradkiem na Marka, który w tym gronie wyglądał jak rześki młodzieniaszek. Przysłuchiwał się uważnie i od czasu do czasu kiwał głową. Ja tymczasem zastanawiałam się, jakie może mieć hasło do iphone’a. Na pewno były to cztery cyfry, bo można to było zauważyć po ruchach palca. Ale które cztery?

Wzięłam swój telefon i wpisałam zapytanie wujkowi guglowi. Było ponad dziesięć tysięcy możliwych wariacji czterocyfrowego pinu. Nie ma szans, bym przetestowała wszystkie w ciągu nocy, gdy Marek będzie spać. Jedyna nadzieja w jego kiepskiej pamięci do liczb. Na pewno używa łatwej do zapamiętania kombinacji typu 1234 albo czegoś, co już zna, na przykład daty urodzenia któregoś z dzieci.

Pogrążona w rozmyślaniach i knowaniach (czy znam jakiegoś hakera? może Dita zna?) nawet nie zauważyłam, jak dotarliśmy do Cognac. Byłam tam już kilka razy jako młoda dziewczyna, podczas owych pamiętnych wakacji, kiedy wydawało mi się, że świat stoi przede mną otworem (co prawda nie wiedziałam jeszcze, którym).

Przypomniałam sobie, jak ja i moje francuskie czarnowłose zauroczenie chodziliśmy trzymając się za ręce po brukowanych uliczkach miasta, liżąc lody i zaśmiewając się z nie wiadomo czego… Tak miało być i tym razem, ale z Markiem. Spojrzałam na niego z ukosa — miał rozmarzony wzrok. Czyżby myślał o tej kobiecie? Przewodnik pogonił nas do wyjścia, bo za kilka minut mieliśmy się stawić w wytwórni Martella. Musiałam wziąć się w garść i odłożyć swoje podejrzenia do czasu, aż będę mogła poprzeć je konkretnymi dowodami.

Nie przepadałam za koniakiem, ale musiałam przyznać, że wizyta w fabryce tego trunku okazała się interesująca. Staruszkowie ruszali się dość żwawo i wyglądali mniej ospale niż w busie, pewnie opary alkoholu trochę ich ożywiły.

— Czy zrobić pani zdjęcie z mężem? — zaproponowałam, widząc jak jedna starsza pani pstryka fotki swemu partnerowi wysłużonym aparatem cyfrowym.

— Dziękuję, kochanie — odparła i przez chwilę pozowali z uroczymi uśmiechami.

Uwielbiałam oglądać takie wciąż w sobie zakochane wiekowe pary. Można przeżyć z sobą kilkadziesiąt lat? Można.

Kiedy oddawałam kobiecie aparat, ta mrugnęła do mnie łobuzersko.

— To nie jest mój mąż — powiedziała. — Tamten łajdak odszedł ode mnie do jakiejś łajzy wieki temu. Zresztą już nie żyje — świeć panie nad jego duszą. Henri to mój… jak to się mówi w amerykańskich serialach? „Fuck buddy” — wymówiła te słowa ze śmiesznym akcentem i odeszła chichocząc porozumiewawczo.

To by było na tyle, jeśli chodzi o długotrwałe związki — pomyślałam.

Po zwiedzaniu doszło do clue programu, czyli degustacji. Mimo niechęci do koniaku, machnęłam dwa kieliszki jeden po drugim, aż przewodnik spojrzał na mnie zgorszonym wzrokiem. Zapowiedział, że mamy teraz dwie godziny czasu wolnego i zadowolony oddalił się w kierunku toalet.

Po długich poszukiwaniach odpowiedniego lokalu (Marek był wybredny nie tylko w kwestii noclegów, ale i posiłków) wreszcie zasiedliśmy do jedzenia. Zamówiliśmy owoce morza i butelkę białego wina.

— Muszę przyznać — powiedział mąż, konsumując przegrzebki — że ty je lepiej przygotowujesz. Co jak co, ale na gotowaniu to się znasz.

— A to ma niby być komplement czy zniewaga? — zdenerwowałam się. Spojrzał na mnie zaskoczony.

— Zniewaga? Natalia, o co ci chodzi? Od samego rana zachowujesz się dziwnie.

— Zabrzmiało to tak, jakbym we wszystkich innych dziedzinach oprócz gotowania była beznadziejna — rzuciłam ostro.

— Masz PMS czy okres? — spytał i nie czekając na odpowiedź wrócił do swych przegrzebków.

A żeby ci to w gardle stanęło — pomyślałam mściwie, choć to nie był pierwszy raz, kiedy Marek komentował zachowanie moje lub innych kobiet w ten sposób. Jakoś nigdy nie zwróciłam przedtem na to uwagi, bo w końcu miał jakby rację — przecież to naukowo udowodnione, że kobiety mają wahania nastroju w „te dni”.

— Natalka — odezwał się pojednawczo, kiedy już popił lunch białym winem — jesteśmy tutaj, żeby się dobrze bawić, a nie sprzeczać z byle powodu.

A potem uśmiechnął się uwodzicielsko, co zawsze mnie rozbrajało.

— Wrócimy do Bordeaux, powłóczymy się po mieście, pójdziemy do łóżka… — mrugnął porozumiewawczo. — No chyba, że faktycznie masz okres.

— Nie mam — dźgnęłam go żartobliwie widelcem i też się roześmiałam. Byłam głupia. Robiłam z igły widły i wyobrażałam sobie nie wiadomo co z powodu kilku podsłuchanych wyrazów. Może źle usłyszałam? Czy zamiast: „Oczywiście, że tęsknię za tobą skarbie. Kiedy tylko wrócę, wybierzemy się gdzieś razem na cały weekend” nie brzmiało to przypadkiem jak: „Oczywiście, że sprzedają się marnie. Kiedy tylko wrócę, sprawdzimy to przez weekend”? Traciłam czas na podejrzenia i humory, zamiast skupić się na tym, po co tu przyjechałam — na przywróceniu namiętności i odrobiny szaleństwa w naszym związku.

Tak jak zaplanował Marek, po powrocie do Bordeaux pospacerowaliśmy po mieście, zaglądając do sklepów z pamiątkami i przysiadając na filiżankę kawy w maleńkich kafejkach. Nikt nie dzwonił, nikt nie wysyłał wiadomości. Było dokładnie tak, jak sobie wymarzyłam, jak widziałam to w wyobraźni, kiedy rezerwowałam ten wyjazd. Tak jak wyobrażałam sobie naszą przyszłość, kiedy braliśmy ślub — z odchowanymi dziećmi, wciąż atrakcyjni, zakochani w sobie, o których znajomi mówią: im to się układa.

Wreszcie znaleźliśmy się z powrotem w pokoju hotelowym i Marek postanowił otworzyć zakupioną w firmie Martell butelkę. Pociągnął z gwinta, po czym położył się ciężko na łóżku.

— Jesteś zmęczony? — spytałam, zastanawiając się, czy moja nowa bielizna będzie w użyciu.

— Ale skąd — zaprotestował — dołączysz do mnie? — klepnął dłonią w miejsce obok siebie.

— Wezmę szybki prysznic i zaraz wracam — uśmiechnęłam się i ruszyłam do łazienki. Szybki prysznic nie był aż tak szybki. Wiadomo — trzeba ogolić nogi, bo te cholerne włoski odrastają szybciej niż rzeżucha. Nie chodziłam na woskowanie jak moje znajome. Wystarczył mi jeden jedyny raz dawno temu. Takiego bólu największemu wrogowi nie życzę. Po goleniu — wysmarowanie ciała balsamem ujędrniającym i naperfumowanie go. Zmycie makijażu, nałożenie kremów i serum. Najnowsze odkrycie influencerek, czyli szybka gimnastyka twarzy. Wreszcie włożyłam czerwoną bieliznę i oceniłam się krytycznie w dużym lustrze. Nie było źle. Co prawda grawitacja już ciągnęła mój biust do ziemi i na nogach widać było niewielki cellulit, ale dałabym sobie mocne siedem na dziesięć.

Wyszłam z łazienki krokiem, który miał być seksowny, uważając, by nie uderzyć się w palec u nogi i nie popsuć wrażenia. Marek wyłączył światło, zostawiając tylko małą nocną lapkę przy łóżku. Wygięłam się jak modelka ze zdjęcia na opakowaniu bielizny i chyba mi się nawet udało bez wypadnięcia dysku, ale mąż nie zareagował. Podeszłam bliżej — no tak, spał. Dźgnęłam go palcem. Zamruczał i obrócił się na bok. I to by było na tyle z podsycania namiętności — pomyślałam.

Wtedy mój wzrok padł na jego iphone’a. Leżał sobie na stoliczku koło lampki i mogłabym przysiąc, że syczy: weź mnie… sprawdź mnie… Nie — coś we mnie jednak zaoponowało — nie jestem z tych kobiet, które szpiegują męża. Ale z drugiej strony… ta poranna wymiana zdań, na której go przyłapałam… Jeśli nie upewnię się, że w jego wiadomościach nie ma nic niestosownego, to nie zaznam spokoju — postanowiłam.

Owinęłam się kocem, wzięłam do ręki iphone’a i napoczętego Martella (tak na wszelki wypadek) i wyszłam na balkon. Na szczęście wychodził na podwórko, więc nie było słychać gwaru miasta, widziałam natomiast inne pokoje hotelowe i przewijające się za zasłoniętymi oknami cienie. Szkoda, że Marek nie miał takiego telefonu, który odblokowuje się palcem. Wtedy byłoby mi łatwiej, bo spał przeważnie tak mocno, że nic by nie poczuł. Niestety, musiałam wykazać się inteligencją Sherlocka Holmesa i wydedukować te cztery kolejne liczby. Spróbowałam rzecz jasna 1234 i 4321, oraz podobno najbardziej popularnego hasła 0000. Nic. Daty urodzin dzieci, moja, jego, data naszego ślubu, pin do karty, kod do alarmu w domu — bez skutku. Wypiłam solidny łyk koniaku i zaczęłam się zastanawiać. I naraz — a podobno alkohol zabija szare komórki — olśniło mnie. Ulubionym filmem Marka był 2001 Odyseja Kosmiczna, miał nawet plakat nad biurkiem w swoim gabinecie. Wystukałam na klawiaturze 2001 i iphone zalśnił niczym oko szatana. Po chwili na czarnej powierzchni rozbłysły ikonki.

Zawahałam się i dwa głosy, niby z siedzących mi przy uszach miniaturowego aniołka i diabełka, włamały się do mojej głowy:

— Nie powinnaś tego robić. Zaufanie jest podwaliną dobrego związku — mówił aniołek.

— Walić podwaliny! Musisz wiedzieć, czy coś jest na rzeczy. Inaczej oszalejesz! — namawiał diabełek.

— Kiedy zaczniesz myszkować w telefonie, nic już nie będzie takie samo. Zostaw to, bo będziesz żałować.

— Gdyby wszechświat nie chciał byś dowiedziała się prawdy, nie podsunąłby ci hasła!

— Sprawdzę tylko historię połączeń — uciszyłam oba głosy i nacisnęłam na ikonkę. Rzeczywiście, gadał z Januszem przez całe 6 minut. I potem z Anną Księgową. Nic alarmującego. Sprawy zawodowe. W sms-ach nic ciekawego, ale kto teraz sms-uje? Znalazłam jakieś informacje o promocjach z Ikei i automatyczne wiadomości z banku. Marek, podobnie jak i ja, do komunikowania się używał aplikacji what’s up.

Otworzyłam ją i zawiadomienie od Anny Księgowej wyskoczyło na pierwszym miejscu. Nie zastanawiając się, nacisnęłam na wiadomość i moim oczom ukazała się wyżyłowana kobieta w typie żony George’a Clooneya. Miała długie, czarne włosy, grube brwi i wyrazisty nos. Sterczący biust, umięśniony brzuch i zgrabne uda oblekała czerwona, koronkowa bielizna. Zatkało mnie. Odrzuciłam telefon, jakby nagle zmienił się w ogromnego pająka, ale po chwili wzięłam go ponownie do ręki i przyglądnęłam się zdjęciu dokładniej.

Musiałam obiektywnie przyznać, że kobieta miała rewelacyjne ciało i zapewne pół dnia spędzała w siłowni. Poczułam się nagle obła, sflaczała i niegodna męskiego zainteresowania. Przez sekundę doznałam nawet przebłysku zrozumienia dla Marka — jak można się było oprzeć takiej sztuce!

Przeczytałam pikantną i frywolną wymianę zdań, toczącą się pomiędzy paroma innymi zdjęciami. Jak wiele kobiet przede mną stanęłam przed faktem, że jestem zdradzana.

— Co za chuj! — powiedziałam tak głośno, że jakiś przestraszony ptak koczujący pod balkonem odfrunął ze świstem.

— Uspokój się — połajałam się w myślach. Powstrzymując łzy napływające mi do oczu, zadzwoniłam ze swojego telefonu do Iwony. Ona musiała wiedzieć, czy ta cała Anna jest istotnie księgową w firmie. Było bardzo późno, ale koleżanka odebrała od razu. Przeprosiłam, że dzwonię o takiej porze i spytałam, czy ją obudziłam.

— Spoko — odparła — robiłam sobie brzuch i kurwa, jak to rwie. Nie mogę oka zmrużyć.

Nie zwróciłam uwagi na tę informację. Iwona była wielką fanką chirurgii plastycznej i non stop coś sobie poprawiała.

— Dzwonię, bo… wybąkałam, nie wiedząc jak to ująć w słowa — bo Marek… — i wtedy rozszlochałam się na całego.

— Co z Markiem? Jezu, stało się coś? Miał wypadek? Nie żyje? — Iwona zawsze miała skłonności do dramy.

— Ale nie… żyje — odparłam, wycierając nos kocem — tylko że… pieprzy jakąś babę.

— Co? Jak to? Teraz?

— Nie, no nie teraz. W Polsce pieprzy.

Uspokoiłam się trochę i streściłam wydarzenia dnia.

— Ach, Anna — wyobraziłam sobie, jak kiwa głową — rasowa babka, ale nos do wymiany. Z profilu wygląda prawie jak ta aktorka z filmów Almodovara. Nawet raz dałam jej namiar na swojego doktora od nosów, ale chyba ją to obraziło.

— Czyli znasz ją?

— No tak, w końcu jest księgową w firmie. Podobną cholernie dobrą. Nie podejrzewałabym, że jest w typie Marka. To bardzo władcza, dominująca i pewna siebie osoba, a on chyba gustuje w takich łagodnych kobietkach jak ty.

Nie wiedziałam, czy to obraza czy komplement, ale Iwona nie kontynuowała tej myśli.

— Wiesz co, chłopy to są jednak świnie — stwierdziła. — Janusz też zaliczył aferkę. Trwało to około roku.

— Co ty — zdziwiłam się — nic mi nie powiedziałaś.

— Poznał tę lafiryndę w salonie volkswagena, kiedy kupował samochód. Młoda, z tyłkiem jak dwie brzoskwinie i nogami długimi jak ja cała.

— Jak się dowiedziałaś?

— Zaczął się dziwnie zachowywać. Pedikiur, siłownia, nagle się zrobił weganinem… Pewnego dnia pojechałam za nim taksówką i widzę ich za rączkę jak dwa gołąbeczki, idą sobie jakby nic do jakiegoś mieszkania na Woli. Spakowałam się i pojechałam do siostry, zostawiając informację na poczcie głosowej, że o wszystkim wiem i chcę rozwodu.

— I co?

— No i przyjechał w godzinę. Płakał, wił się dosłownie.

Nic dziwnego — pomyślałam cynicznie. Marek powiedział mi, że z powodów podatkowych Janusz przepisał większość majątku na żonę. Pewnie dlatego wił się i płakał.

— Co mi radzisz? — spytałam, pociągając nosem. Tłumione łzy postanowiły wydostać się innymi otworami.

— Zrób to samo. Poczekaj, aż wrócicie z Francji. Wynieś się do mamy czy gdzieś. Od razu otrzeźwieje. Te wszystkie młode dupy są dobre do pieprzenia na boku, ale nie do normalnego życia.

— Nie wytrzymam z nim ani dnia dłużej — stwierdziłam zdecydowanie. — Nie chcę z nim przebywać w tym samym miejscu. Spakuję się i pojadę do jakiegoś hotelu albo pensjonatu. Nie teraz oczywiście, ale z samego rana.

— Kurwa — jęknęła żałośnie.

— Wiem — przytaknęłam — ale nie mam w tej chwili lepszego pomysłu.

— Kurwa, jak mnie rwie — sprostowała. — Słuchaj, muszę kończyć i poszukać więcej środków przeciwbólowych. Daj mi znać, co i jak, ok? I rozłączyła się.

Zawahałam się, czy nie zadzwonić też do Dity, ale to nie był dobry pomysł. Dla niej sprawa byłaby prosta — rozwód, tak od razu. Ale zrezygnować ze związku trwającego ponad dwie dekady i który miał być aż po grób?

Pociągnęłam kolejny łyk alkoholu i postarałam się spojrzeć na swoją sytuację racjonalnie, bez emocji. Ludzie popełniają błędy, a faceci przechodzą kryzys wieku średniego. Victoria Beckham przebaczyła Davidowi, kiedy ten zdradził ją z opiekunką do dzieci. No i ci, jak im tam… Koroniewska i Dowbor. Rozeszli się, zeszli i jaka z nich wspaniała para. Kryzys. Tak, to jest kryzys, który trzeba przezwyciężyć. Ponadto nie wyobrażałam sobie samej siebie bez Marka. Nie miałam kariery ani nawet konkretnej pracy, z której mogłabym się utrzymać. Dom i firma były jego, niby co miałabym z sobą zrobić? Zaczynać od nowa w moim wieku?

Oczywiście nie mogłam tak po prostu udawać, że o niczym nie wiem i przeczekać. Postanowiłam, że zrobię to, co oznajmiłam Iwonie i z rana zniknę. Wypiłam jeszcze trochę koniaku i usnęłam na balkonie. Śniła mi się Irena Kwiatkowska, śpiewająca: Szuja, niewykluta larwa i szczeżuja. Szuja, cóż takiego uczyniłam mu ja, żem jak tuja poderżniętam jest” oraz żona Clooneya z wielkim nosem. Obudziłam się nad ranem z bólem karku i lekkim kacem.

Przez chwilę wydawało mi się, że wczorajsze odkrycie było jedynie snem, ale szybko uświadomiłam sobie, że tak nie jest. Poszłam do łazienki i spojrzałam w lustro — czerwona twarz, podpuchnięte oczy — jednym słowem, nędza i rozpacz. Nie było czasu na zrobienie czegoś z tą ruiną samej siebie, więc tylko obmyłam się zimną wodą i przepłukałam usta.

Cichaczem, żeby nie obudzić Marka, spakowałam walizkę. Napisałam mu wiadomość — Wiem o księgowej. Słyszałam waszą rozmowę, widziałam zdjęcia na what’s up. Nie mogę na ciebie patrzeć. Muszę ochłonąć. I wymknęłam się z pokoju. Recepcjonistka spojrzała na mnie przelotnie, kiedy szybkim krokiem przemierzałam lobby. Wyszłam na zewnątrz i skierowałam się prosto do stojącej przy chodniku taksówki.

Kierowca poderwał się z siedzenia i pomógł mi włożyć bagaż do środka.

— Gdzie pani sobie życzy? — spytał.

Ha, dobre pytanie. Nie miałam doświadczenia w takich sprawach, jak zostawianie niewiernego męża, więc nie zaplanowałam, gdzie się udać.

I nagle mnie olśniło.

— Proszę na dworzec — powiedziałam — muszę złapać autobus do Baignes.

3

Autobus był w połowie pusty, więc rozparłam się wygodnie na dwóch siedzeniach. W kieszeni telefon buczał jak zwariowany — to dzwonił Marek. Nie odbierałam z mściwą satysfakcją. Wreszcie buczenie ucichło i rozległ się sygnał otrzymanej wiadomości.

To bardzo niedojrzałe tak znikać. Odezwij się, jak odzyskasz zdrowy rozsądek. Zatrzęsłam się z oburzenia. Ja się niedojrzale zachowuję? Czy to ja mam romans z sobowtórem żony Clooneya? Jak on śmie strofować mnie niczym małe dziecko? Włożyłam telefon do torebki i postanowiłam się zrelaksować. Wróciłam wspomnieniami do czasów, kiedy razem z Ewą, najlepszą wtedy przyjaciółką, spędzałyśmy wakacje w Baignes.

Skończyłyśmy liceum o profilu romanistycznym i postanowiłyśmy wybrać się do Francji autostopem. Ja nie pozwoliłabym swojej córce na taką eskapadę, ale wtedy nikt nie przejmował się handlarzami żywym towarem czy terrorystami.

Myślałyśmy o dostaniu się do Paryża, ale pewien bardzo sympatyczny kierowca sportowego porsche namówił nas na Bordeaux. Po drodze stanęliśmy na kawę w Baignes i wtedy Ewę i mnie tak zachwyciło to miasteczko, że zdecydowałyśmy się zostać i poszukać miejsca na rozbicie namiotu. Weszłyśmy do sklepu, by zasięgnąć języka i tam właśnie spotkałyśmy Marie.

— Panienki, nie będziecie spać w żadnym namiocie — oznajmiła. — Mam wolny pokój na farmie i możecie się tam zatrzymać.

Rozpłynęłyśmy się w podziękowaniach, ale ona tylko machnęła spracowaną, pokrytą delikatnymi zmarszczkami ręką i zgarnęła nas do wysłużonego peugeouta. Po kilku minutach dotarłyśmy do jej domu — solidnego, kamiennego budynku z drewnianymi okiennicami, który otaczały pomieszczenia gospodarcze. Zdążyła nam już powiedzieć że jest wdową, ma jednego syna i oboje prowadzą gospodarstwo oraz niewielką fabryczkę niespecjalnej jakości wina kupowanego przez wytwórnie koniaku. Z niesprzedanych nadwyżek powstawał aperitif o nazwie Pineau de Charentes.

Kiedy wysiadłyśmy z samochodu i wlokłyśmy swe walizki, wzniecając kurz na podjeździe, w drzwiach ukazał się wspomniany syn Marie, Gill. Słońce padało prosto na niego i otaczało promieniami jak jakąś niebiańską istotę. Na ten widok ucho walizki wysunęło mi się z ręki i bagaż ciężko opadł na drogę. Gill pospieszył z pomocą, a kiedy nasze oczy się spotkały, wiedziałam już, że jestem zakochana.

— Czysty Harlequin — kręciła głową Dita, kiedy opowiadałam jej tę historię. — Jesteś pewna że tak było, czy mieszasz prawdę z tymi romansami, które tłumaczysz?

Zaśmiewałyśmy się obie z tego, jak nastolatki potrafią być infantylne.

— Gill pewnie jest teraz starszym panem z wąsiskiem i brzuchem, a do tego łysym — dodałam wtedy. Usiłowałyśmy znaleźć go w internecie, ale bez skutku. I dobrze, bo jednak wolałam zachować go we wspomnieniach jako pięknego młodzieńca o urodzie Alaina Delona.

Pokochałam Marie i życie na farmie. Wstawałyśmy z Ewką skoro świt i pomagałyśmy gospodyni przy drobnych pracach, takich jak karmienie kur czy robienie śniadania. Potem pożyczonymi od niej rowerami jeździłyśmy po okolicy albo opalałyśmy się nad rzeką.

Wieczorami podrywałyśmy lokalnych chłopaków na potańcówkach, choć ja czekałam tylko na początek nocy. Wtedy wymykałam się z Gillem na spacery po łąkach albo na dach stodoły, gdzie wpatrywaliśmy się w gwiazdy. On nie był taki, jak inni młodzi mężczyźni z którymi się wcześniej umawiałam. Tamci byli zawsze napaleni, skorzy do obłapiania i z wieczną erekcją. Gill nawet nie spoglądał ukradkiem na mój biust. Owszem, całowaliśmy się, ale on nigdy nie naciskał na nic więcej. Dla mnie oznaczało to, że nie chodzi mu tylko o seks, ale że naprawdę mnie lubi. Nie byłam już wtedy dziewicą, tego balastu pozbawił mnie daleki kuzyn podczas jakiejś imprezy, ale Gill nigdy o to nie spytał i nie doszło między nami do zbliżenia.

Początkiem września musiałyśmy wracać, bo obie zaczynałyśmy studia na romanistyce. Obiecaliśmy sobie z Gillem, że będziemy do siebie pisać i dzwonić, ale wtedy utrzymanie kontaktu na odległość nie było tak proste jak dziś. Istniały już telefony komórkowe o gabarytach pilota do telewizora, ale rozmowy były drogie. Do tego pochłonęły mnie studia i na orbicie pojawił się Marek — wysoki i przystojny obiekt zainteresowania wielu moich koleżanek.

— Hej — tak zagadnął mnie po raz pierwszy w barze, gdzie spotykało się całe uniwersyteckie bractwo. — Czy bardzo bolało?

— O co ci chodzi? — popatrzyłam na niego jak na idiotę.

— Kiedy spadłaś z nieba na ziemię — odparł pewnym siebie tonem.

Zaczęłam się śmiać.

— Co za durny tekst — powiedziałam. — Skąd go wytrzasnąłeś? Czy kiedykolwiek zadziałał?

On także się roześmiał i podał mi rękę.

— Marek — przedstawił się. — Napijesz się czegoś?

Kilka godzin później odprowadzał mnie z baru do domu, a pod drzwiami poprosił o numer telefonu, który oczywiście dostał.

— Odpowiedź na twoje pytanie brzmi: tak — powiedział na odchodne.

— Na jakie pytanie? — zdziwiłam się.

— Czy mój tekst działa — odparł z uśmiechem. — Sama jesteś na to dowodem.

Gill odszedł więc w niepamięć, a ja zadurzyłam się w Marku. A potem pękła prezerwatywa i zaszłam w ciąże. No dobrze… przyznam się. Nie pękła, bo jej nie było. Zaryzykowaliśmy i stało się. To było w dwa lata po naszym pierwszym spotkaniu i uchodziliśmy za zgodną parę, rokującą na to, by przetrwać ze sobą przez całe studia, pobrać się i żyć długo i szczęśliwie.

Nikt nie uznał więc tej wpadki za jakąś wielką tragedię, ot po prostu przyspieszyła to, co i tak stać się miało. Marek po rycersku oświadczył się, choć to już nie były czasy, kiedy panna z brzuchem narażona była na ostracyzm, szczególnie w dużym mieście. Ale jego rodzice ani słyszeć nie chcieli, że najpierw urodzę, a potem ślub. Oboje już wtedy wiekowi i głęboko religijni, dosłownie zmusili nas do szybkiej kościelnej ceremonii. Moja matka, która każdą wiarę uważała za opium dla ludu, odmówiła uczestnictwa w tej — jak się wyraziła — szopce.

Oczywiście o białej sukni i welonie mowy być nie mogło, to było zarezerwowane dla dziewic, lub przynajmniej dla tych, które za takie mogły uchodzić. To miał być szczęśliwy dla mnie dzień, a tymczasem szłam do ołtarza w łososiowej, szkaradnej sukni, przywitana u celu przez księżula, który nie omieszkał rzucić srogim okiem na mój wystający brzuch.

Byłam tak pogrążona we wspomnieniach, że ani się nie spostrzegłam, kiedy autobus zjechał z szerokiej dwupasmówki i wtoczył się na jednokierunkową, prawie pustą drogę. Po jakichś piętnastu minutach wolno wjechał do Baignes. Razem ze mną wysiadły tam dwie młode dziewczyny. Obrzuciły mnie zaciekawionym spojrzeniem i trajkotając coś między sobą, ruszyły szybko przed siebie.

Rozejrzałam się wkoło, odnosząc wrażenie, że przeniosłam się w przeszłość. Prawie nic się nie zmieniło od czasu mojej ostatniej wizyty — te same kamienne, wyblakłe domy o oknach zasłoniętych drewnianymi okiennicami, ten sam niewielki ryneczek ze stojącą pośrodku drewnianą konstrukcją, pod którą targowano jedzeniem w niedzielne poranki, ta sama senność i spokój.

Na placu znajdowało się ujęcie wody z zardzewiałą pompą i kranikiem, z którego napiłam się łapczywie. Pierwsze uderzenie kaca — pomyślałam.

Ruszyłam wolno wąską drogą pomiędzy boulangerie a sklepem z mydłem i powidłem, kierując się w stronę farmy Marie. Roiłam sobie, że będzie w domu, pachnąca mąką z wyrobionego właśnie chleba, roześmiana, gotowa mnie przytulić i wysłuchać, co działo się ze mną przez ostatnie dwadzieścia kilka lat. Ale kiedy zziajana i spocona dotarłam w pobliże jej farmy, od razu zdałam sobie sprawę, że jest opuszczona.

Usiadłam na walizce i otarłam czoło. Jaka byłam głupia wyobrażając sobie, że tylko moje życie się zmieniło, a inni utknęli w miejscu. Minęły prawie trzy dekady, nie kilka miesięcy. A może Marie wciąż tu mieszka, tylko się gdzieś przeprowadziła? — pomyślałam z nadzieją. Postanowiłam zajrzeć do najbliżej położonego domu, aby o to wypytać. Miałam szczęście, bo na zewnątrz bawiło się dziecko, a żwawa Francuzka rozwieszała pranie.

— Bonjour madame — zagadnęłam — przepraszam, czy wie pani może, co stało się z rodziną Donnard, która mieszkała na tamtej opuszczonej farmie?

Kobieta spojrzała na mnie podejrzliwie, ale podeszła do płotu.

— Jeszcze pięć lat temu była zamieszkana — odpowiedziała — ale Marie umarła, a jej syn Gill wyjechał do Ameryki.

— Umarła… — westchnęłam i poczułam, jak łzy wypełniają mi oczy — tak mi przykro.

— Rak — pokiwała głową. — Cholerstwo. Walczyła długo, ale w końcu się poddała. A pani… znała ją?

— Mieszkałam u niej przez kilka miesięcy, wieki temu — odparłam. — Przejeżdżałam tędy i… pomyślałam, że sprawdzę, co u niej i jej syna.

Francuzka podniosła powątpiewająco brwi, ale nic nie powiedziała. Pewnie wydało jej się to dziwne.

— A Gill — kontynuowałam — ożenił się?

— Ale — prychnęła. — Gill jest starym kawalerem, to znaczy przepraszam, teraz się mówi „singlem”. Farma wciąż należy do niego, mam nawet klucze. Poprosił mnie, bym od czasu do czasu zaglądała i sprawdzała, czy wszystko w porządku, ale co tam się może dziać? Ptaki się zalęgły po stodołach i tyle. Mam do niego numer telefonu, chce pani? — najwyraźniej ochrona danych osobowych nie była dla niej problemem.

— Nie, dziękuję — uśmiechnęłam się — pójdę już. Czy znajdę tu jakiś pokój, by się zatrzymać na noc?

— Pewnie tak, jest w okolicy sporo osób, co wynajmują na tym, no, airbnb czy coś w tym stylu. Niech pani idzie do sklepu. Elodie, właścicielka, wszystko wie.

Podziękowałam i zawróciłam w stronę miasteczka. Telefon znów zabuczał, ale to nie był Marek tylko nasze dzieci — Jarek i Weronika. Jarek na grupie na what’s up życzył nam miłego wypoczynku, a Weronika wysłała ikonkę uśmiechniętej buźki. Po kilku minutach Marek przesłał obrazek podniesionego w górę kciuka, domyśliłam się więc, że dzieci nic nie wiedzą o tym, co zaszło między nami. Nie byłam w stanie dołączyć się jak gdyby nigdy nic do tej wymiany informacji i całusków, więc po prostu wsadziłam telefon z powrotem do kieszeni.

Sklep wspomniany przez Francuzkę był zamknięty, a na drzwiach powiewał napis: wracam po lunchu. Pięknie. Od razu poczułam się głodna, więc postanowiłam coś zjeść i przeczekać do czasu, kiedy Elodie wróci. Pamiętałam, że w samym centrum była kiedyś restauracja. Teraz na jej miejscu znajdowała się smętna tawerna bez szyldu, ale przynajmniej z otwartymi drzwiami. Przy jednym ze stolików wystawionych na zewnątrz siedział posępnie wyglądający mężczyzna, który wpatrzony w dal kopcił cygaro.

Opadłam z ulgą na krzesło i rozglądnęłam w oczekiwaniu na obsługę.

— Restauracja zamknięta — rzucił mężczyzna, nawet na mnie nie patrząc.

— A o której będzie otwarta? — spytałam.

— Może już nigdy — odparł. — Pieprzony kucharz zadzwonił, że dostał pracę w Pontigniac i zaczyna tam już dziś. Zastanawiam się właśnie, czy nie podpalić tej budy i nie dostać przynajmniej pieniędzy z ubezpieczenia.

Co za dziwak — pomyślałam, a głośno spytałam — Czy jest tu jakieś inne miejsce, gdzie dostanę coś do jedzenia?

— Boulangerie otwiera się o drugiej — burknął.

Spojrzałam na zegarek — była dopiero dwunasta.

Nagle doszło do mnie, że nie wytrzymam kolejnych dwóch godzin o pustym żołądku, nie mam siły, by ruszyć się z miejsca, że obdziera mnie but, a do tego moje małżeństwo wisi na włosku. Nie wiem, co w tym momencie wydawało mi się najgorsze. Wszystkie te nieszczęścia uderzyły mnie nagle jak obuchem w głowę i zupełnie niespodziewanie rozpłakałam się jak małe dziecko.

Mój wybuch poruszył nieczułego Francuza, który niepewnie podniósł się z krzesła i podszedł do mnie z przestrachem w oczach.

— Madame — wymamrotał — nie miałem pojęcia, że jest pani aż tak głodna… zaraz przyniosę z kuchni chleb i ser, i co tam jeszcze znajdę. A może kawy?

— Przepraszam — łkałam, wycierając nos ręką i usiłując zatrzymać łzy, mrugając gwałtownie powiekami.

Kiedy chcesz powstrzymać płacz, wyobraź sobie, że wszyscy wkoło ciebie są nadzy — powiedziała mi kiedyś jakaś koleżanka jeszcze w liceum. Popatrzyłam na stojącego obok mężczyznę o haczykowatym nosie i pochylonej posturze, i rzeczywiście myśl o nim bez ubrania wbrew samej sobie trochę mnie rozbawiła.

— Czy mogę skorzystać z toalety? — spytałam już spokojniej.

Zaprowadził mnie do środka restauracji, gdzie w niewielkiej łazience opłukałam twarz i wysiąkałam nos. Spojrzałam na siebie w lustrze. Weź się w garść — pomyślałam. — Przetrwałaś komunizm, lata dziewięćdziesiąte, dwa porody. Przetrwasz i to.

Wyszłam i zastałam Francuza przy ekspresie do kawy i desce z serem.

— Wiem, że to brzmi zabawnie jak na właściciela restauracji, ale nie mam pojęcia o gotowaniu — przyznał rozbrajająco — w innym razie przygotowałbym pani coś na ciepło.

— Ja za to świetnie gotuję — odparłam.

— To wspaniale — ucieszył się. — Jeśli ma pani ochotę, proszę iść do kuchni i sobie coś przyrządzić.

— Naprawdę? — zdziwiłam się, a w brzuchu głośno mi zaburczało.

— Tak, proszę się nie krępować — potwierdził, wskazując mi ręką drzwi prowadzące do kuchni. — Ja tymczasem przyniosę tu pani walizkę. A w ogóle mam na imię Gerard — podszedł do mnie niezgrabnie i wyciągnął rękę — proszę mi mówić po imieniu.

— Natalia… Nathalie. — poprawiłam się. — Dziękuję.

Kiedy po pół godzinie wyszłam na zewnątrz, dzierżąc dwa talerze z łososiem, makaronem, pomidorami i bazylią, Gerard czekał przy stoliku z otwartą butelką białego wina i dwoma kieliszkami. I tak siedzieliśmy i jedliśmy razem lunch, dwoje zupełnie obcych sobie ludzi, którzy spotkali się tylko dlatego, że mój mąż miał romans z sobowtórem żony George’a Clooneya.

— Skąd się tu wzięłaś, Nathalie? — zapytał po chwili Gerard. — Nie wyglądasz na zagubioną turystkę, mimo walizki.

— A jak wyglądam? — pociągnęłam łyk zimnego wina. Było rewelacyjne.

— Jak kobieta na skraju załamania nerwowego — odparł, nawiązując chyba do tytułu filmu.

— Cóż, jeszcze wczoraj byłam szczęśliwą mężatką z dwudziestoparoletnim stażem, spędzającą z mężem uroczy weekend w Bordeaux. Dziś jestem idiotką, która odkryła, że jej mąż ma romans ze swoją księgową i która nie potrafiła się z nim skonfrontować i zwiała — podsumowałam.

Jego twarz zasłonięta siwiejącą szczeciną ani drgnęła, jakby była to najnormalniejsza informacja pod słońcem.

— Świetnie mówisz po francusku, ale wyczuwam obcy akcent.

— Jestem Polką. A francuskiego uczę się całe życie i używam w pracy — wyjaśniłam.

— Och — zainteresował się — jesteś nauczycielką?

— Nie, tłumaczę książki. Głównie ckliwe romansidła.

Zapadła cisza, więc wróciliśmy do naszego lunchu. Dopiero po dłuższej chwili Gerard odezwał się.

— Zdrada to straszna rzecz. Łamie serce na zawsze. Dlaczego przyjechałaś właśnie do Baignes?

— Reklamował się w gazetach jako azyl dla zdradzanych żon — zdobyłam się na kwaśny żart i oboje uśmiechnęliśmy się krzywo.

— Prawda jest taka, że spędziłam tu kiedyś wspaniałe lato, bardzo dawno temu — dodałam. — Poznałam kilkoro ludzi, z którymi urwałam kontakt. Zapragnęłam ich zobaczyć, ale już ich tu nie ma. Rodzina Donnard.

— Aaa… I co masz zamiar dalej robić? — zainteresował się.

— Chciałabym zatrzymać się tu na noc. Znasz może kogoś, kto ma pokój do wynajęcia?

Zmarszczył czoło i chwilę milczał, po czym odezwał się niepewnie:

— Może zatrzymałabyś się u mnie? Na górze jest niewielki pokoik z łazienką, nie jest to co prawda czterogwiazdkowy standard, ale na krótki czas się chyba nada.

— Wspaniale — ucieszyłam się — dziękuję. Oczywiście zapłacę.

— Ale skąd — machnął ręką — naprawdę nie trzeba.

Nalegałam chwilę, ale kiedy stanowczo zaprotestował, wpadłam na pomysł.

— A może w takim razie pomogę ci dziś w kuchni? Skoro nie ma kucharza a ty nie potrafisz gotować…

Spojrzał na mnie z zainteresowaniem.

— Nie miałabyś nic przeciwko temu? Mam pomoc kuchenną, Anne. Sprytna dziewczyna i może jakoś dałaby sobie sama radę dopóki kogoś nie znajdę, ale jeśli zgłaszasz się na ochotnika…

— O tak — potaknęłam ochoczo — w domu urządzałam wystawne bankiety, więc jestem bardzo zorganizowana. Czy masz tutaj duży ruch?

Machnął ręką lekceważąco.

— Jak widzisz, Michelin to nie jest. Mam niewielu gości, to zazwyczaj miejscowi, którzy zjedzą, co im się poda. Czasem zajrzą jacyś turyści. Nie mam nawet stałego menu, to co podaję w danym dniu wypisane jest na tablicy.

— Świetnie. Wobec tego… dziękuję — podałam mu rękę, którą uścisnął sztywno.

— Chodźmy — podniósł się z krzesła — pokażę ci pokój.

4

Kiedy potem opowiadałam tę historię Dicie, ta uświadomiła mi, że Gerard mógł być jakimś psychopatą, który poprowadziłby mnie do klitki w swym ponurym domostwie i zaciukał siekierą. Miała rację, ale jakoś nie przyszło mi to wtedy do głowy. Podążyłam wąskim korytarzem za pochyloną sylwetką swego wybawcy, by po chwili znaleźć się w niewielkim, pobielonym pokoiku, którego okno wychodziło na uroczy wewnętrzny ogródek. Co prawda zarośnięty bujnymi chaszczami, ale z potencjałem. Łazienka znajdowała się zaraz za drzwiami i miała prysznic, niewielką, żelazną wannę i skomplikowany układ rurek, na szczęście płynęła z nich ciepła woda. Tak jak w większości francuskich domów, ubikacja z bidetem ulokowana była osobno na końcu korytarza.

Kiedy tylko zostałam sama, odświeżyłam się, przebrałam i zrobiłam delikatny makijaż.

— Co ty wyprawiasz, Natka — powiedziałam na głos. — Może trzeba było postąpić inaczej?

Zastanawiałam się, czy rozpakować walizkę, czy nie. Przecież nie będę tu długo, więc to nie ma sensu — zdecydowałam. Położyłam się na wyjątkowo krótkim łożku i przymknęłam oczy. Nie zauważyłam nawet momentu przejścia w głęboki sen, z którego ocknęłam się koło czwartej.

Zeszłam na dół, gdzie Gerard oprowadził mnie po kuchni i spiżarni oraz poznał z Anne, młodziutką dziewczyną wyglądającą na nie więcej niż osiemnaście lat. Przedstawiła się jako lokalna blogerka, którą „czytają wszyscy w okolicy”. Przypatrywała mi się życzliwie, ale z nieukrywaną ciekawością. Po oględzinach zapasów zdecydowałam się na zrobienie zupy cebulowej, która — nie chwaląc się — była moją specjalnością. Jako danie główne do wyboru: łosoś lub kurczak, z ryżem lub ziemniakami. Do tego prosta, lecz pomysłowa sałatka, której zrobienie zleciłam Anne.

Restauracja otwierała się o siódmej. Sprawdziłam ponownie telefon. Dita przysłała mi przez what’s up jakiś śmieszny filmik, na co odpowiedziałam ikonką podniesionego w górę kciuka i postanowiłam zadzwonić do niej później. Iwona pytała, czy wszystko u mnie w porządku, a Marek milczał.

— Nathalie — powiedziała Anne, kiedy byłam w trakcie mieszania zupy bulgocącej w wielkim garze — popatrz na mnie.

Pstryknęła mi zdjęcie telefonem, po czym wyjaśniła:

— Jak już wspomniałam, prowadzę bloga, którego czytają wszyscy w Baignes. Zazwyczaj nic się tu nie dzieje i proszę — pewnego dnia pojawia się tajemnicza cudzoziemka i ni stąd, ni zowąd, zaczyna pracę w lokalnej gospodzie. Kim jest? Czy to przestępczyni ścigana listem gończym? Czy celebrytka ukrywająca się przed papparazzi?

Nie mogłam się nie roześmiać.

— Nie jestem ani jednym, ani drugim.

— Udzielisz mi wywiadu na mój blog? — poprosiła.

— Anne, pilnuj swojego nosa — wyratował mnie Gerard, który wyłonił się zza drzwi. — Zaraz otwieramy.

Zaskakująco szybko poczułam się w kuchni jak we właściwym sobie miejscu. Ktoś — zapewne poprzedni szef — zorganizował wszystko w prosty, intuicyjny sposób i od razu zorientowałam się, gdzie co jest i jak działa. Do tego panował tam idealny wprost porządek i wszystko lśniło czystością jak świeżo wypolerowane.

Gerard nie kłamał jednak mówiąc, że ruch w knajpie jest niewielki. Owszem, pierwsze zamówienie było spore — ośmioro niemieckich turystów — ale później do końca dnia wydaliśmy może z dziesięć obiadów. Lepiej było przy barze — piwo i cydr lały się strumieniem.

— Czy są tu jakieś inne restauracje? — spytałam Anne, ale ta pokręciła głową.

— Coś na wynos? Pizza?

— Nie — odparła — na zamku jest kawiarnia, ale oni podają tylko przekąski.

Dziwne — pomyślałam — że jest tutaj tak pusto. Owszem, wnętrze nie było zachęcające, a właściciela otaczała jakaś ponura tajemnica, ale gdyby tak zmienić wystrój, ustalić porządne menu, osłonić stoliki na zewnątrz parawanem z roślin… Ech, co mnie to obchodzi — otrząsnęłam się z rozważań. To nie moja sprawa.

W przerwie zadzwoniłam do Dity. Nie wydała się specjalnie zaskoczona, że Marek ma romans. Bardziej tym, że jestem chwilowym szefem kuchni i nie mam zamiaru wracać do hotelu do Bordeaux, ale spać u jakiegoś mężczyzny, którego wcale nie znam.

— Czy mogę ci jakoś pomóc? — spytała. — Jeśli chcesz przebukuję bilet, żebyś mogła wcześniej wrócić, mogłabyś zatrzymać się u mnie.

— Nie ma takiej potrzeby — odparłam. — Dziękuję, ale myślę, że to z Markiem się jakoś ułoży…

Chwilę milczała. Znałam jej poglądy na temat zdrady, ale wiedziałam, że przełknie słowa, które ma na końcu języka.

— No dobra — odezwała się po chwili. — Daj mi znać, jak tylko coś się zmieni. I uważaj na siebie!

Restauracja zamykała się o jedenastej. Anne sprzątała stoły, ja zrobiłam porządek w kuchni a Gerard w barze. Kiedy skończyliśmy i dziewczyna poszła do domu, on wskazał na butelkę brandy, którą trzymał w ręce. W drugiej miał dwa pękate kieliszki.

— Łyk przed snem? — zaproponował.

Zgodziłam się i wyszliśmy do ogródka, gdzie stał stoliczek i dwa fotele. Było bardzo cicho, a na niebie migotały gwiazdy.

— Często siedzę tu w nocy i rozmyślam — powiedział.

— Czy masz jakąś rodzinę? — spytałam. Wyglądał mi na samotnika.

— Nie — odparł krótko — już nie. Najwyraźniej nie chciał wchodzić w szczegóły.

— Ty?

Opowiedziałam mu o swoich dzieciach: Weronice, która skończyła dwadzieścia cztery lata, i Jarku młodszym od niej o dwa.

— Córka studiuje zaocznie zarządzanie zasobami ludzkimi, od niedawna także pracuje, mieszka z chłopakiem. Syn jest maniakiem komputerowym. Założył z kolegą biznes, projektują strony internetowe. Bardzo dobrze im idzie.

Wyciągnęłam telefon i pokazałam Gerardowi kilka ich zdjęć.

— Mój ojciec zmarł dawno temu, ale mama żyje i jest w świetnej formie. Była kiedyś śpiewaczką operową.

— Dość wcześnie wyszłaś za mąż, prawda? — spytał.

— Tak — potwierdziłam — tak się złożyło.

Zapadła chwilowa cisza.

— Masz jakieś plany na kolejne dni? — spytał. — Nie żebym cię wyganiał, możesz się tu zatrzymać, jak długo zechcesz.

— W końcu będę musiała skontaktować się z Markiem i… no… omówić sytuację. Muszę się dowiedzieć, czy ten romans to coś przelotnego, czy poważnego. Kiedy się to zaczęło. Dlaczego. I co on zamierza z tym zrobić.

— Rozważasz przebaczenie mu?

Nie odzywałam się przez chwilę, sącząc mocną brandy.

— Jesteśmy razem od prawie ćwierćwiecza. Mamy dwoje dzieci, dom… Związki przechodzą kryzysy i wychodzą z tego. Kiedy zobaczyłam wiadomości od niej na jego telefonie, byłam bardzo zraniona. Jestem — podkreśliłam mocno — zraniona i wściekła. Ale jakaś część mnie każe mi nie kończyć wszystkiego zbyt gwałtownie, tylko dać nam szansę.

— To nie ty kończysz wszystko — zauważył — ale on. Zdrada to straszna rzecz. Nic nie jest potem takie samo.

— Poczekam, jak sytuacja się rozwinie.

— Myślisz, że rzuci się na kolana i będzie się kajał? — spytał lekko ironicznie.

— Wątpię w to — odparłam z sarkazmem. — Ma problemy z rzepkami i mogłoby mu to poważnie zaszkodzić.

Gerard zareagował na mój żart krzywym uśmiechem, który, jak już zauważyłam, był dla niego bardzo charakterystyczny. Ciekawe, czy kiedykolwiek śmiał się szeroko.

— Pójdę już spać — podniosłam się z fotela. — Dziękuję za wszystko. Czy otwierasz jutro w porze lunchu? Skoro już tu jestem…

— Nie — kiwnął przecząco głową — nie ma to większego sensu. Oczywiście jeśli nadal tu będziesz, chętnie skorzystam z twojej pomocy przy obiedzie.

— Dobranoc i jeszcze raz dziękuję — powiedziałam i zostawiłam go samego w ogrodzie, patrzącego w gwiazdy.

Wzięłam szybki prysznic i położyłam się na niewielkim łóżku, myśląc o Marku. Co on teraz porabia? Zastanawia się, gdzie jestem i co robię? Martwi się? A może korzystając z tego, że jest sam, uprawia telefoniczny seks z księgową? Przewracałam się z boku na bok, nie mogąc wyprzeć tego obrazu z pamięci, aż w końcu usnęłam.

Nad ranem obudziło mnie pokrzykiwanie koguta. Przeciągnęłam się, szukając ręką męża i dopiero po chwili uświadomiłam sobie, że jestem sama w pokoju nad gospodą Gerarda, a Marek prawdopodobnie chrapie w najlepsze w hotelowym łożu, śniąc o swej Annie. Sprawdziłam telefon — wysłał mi w nocy wiadomość: „Daj znać gdzie jesteś. Naprawdę martwię się o ciebie”.

Nie odpowiedziałam, ale po sercu rozlało mi się przyjemne ciepło. Zależy mu, ciągle mu na mnie zależy. Zaczęłam odpisywać, ale po chwili wszystko skasowałam. Przypomniałam sobie słowa Iwony, że jestem łagodna. Nie tak szybko Mareczku. Pomartw się, zatęsknij. Wzięłam prysznic, po czym zeszłam na dół by zrobić sobie coś do jedzenia. Na stole znalazłam kartkę od Gerarda informującą mnie, że pojechał na targ. „Jeśli masz jakieś konkretne zamówienia, daj znać” — podał mi numer komórki.

Rzuciłam się na bagietkę i ser, przypominając sobie wystawny bufet, z jakiego korzystałam w Mercure. Pobyt w hotelu miał też inne zalety, choćby przybory toaletowe w mini pojemniczkach, których mi teraz bardzo brakowało. W łazience było co prawda mydło, a w toalecie papier, ale wydawało mi się nietaktem prosić gospodarza o coś więcej, skoro byłam darmowym lokatorem. Potrzebowałam szamponu do włosów, antyperspirantu i kilku innych rzeczy osobistych. Nie było innego wyjścia jak tylko zajrzeć do lokalnego sklepiku.

Sklep o nazwie „Chez Elodie” był zaskakująco dobrze zaopatrzony i większy, niż wydawał się z zewnątrz. Wypełniłam zakupami cały koszyk i podeszłam do kasy, gdzie urzędowała piękna kobieta w wieku około trzydziestu paru lat, ubrana w stylu pin up girl. Prawdopodobnie była to sama Elodie. Uśmiechnęła się do mnie i skasowała wszystko, wkładając jednocześnie zakupy do reklamowej torby. Podałam jej kartę kredytową i wprowadziłam PIN. Terminal dziwnie zapikał i Francuzka zmrużyła oczy, patrząc na mnie podejrzliwie.

— Przykro mi, ale pani karta jest nieważna — powiedziała.

— Jak to nieważna? — zdumiałam się. — Na pewno są na niej pieniądze. Proszę spróbować jeszcze raz.

Nacisnęła kilka przycisków, wprowadziłam ponownie pin i maszyna znów zapikała.

— Mam tu informację, by skontaktować się z bankiem — powiedziała domniemana Elodie. — Wygląda na to, że karta jest skradziona. Powinnam ją zatrzymać.

— Bzdura — oburzyłam się — to moja własna karta, skąd niby znałabym pin? Właściwie — poprawiłam się — nie moja, ale mojego męża.

— A gdzie jest pani mąż? — zapytała kobieta.

— Mój mąż, proszę pani, jest w Bordeaux, gdzie być może rozmawia teraz przez telefon ze swoją kochanką, wyglądającą jak sobowtór żony George’a Clooneya — wysyczałam, wyrywając jej kartę z ręki.

Pogrzebałam w portfelu i znalazłam trochę gotówki, nie tyle jednak, by zapłacić za wszystkie sprawunki.

— Proszę odłożyć… ten szampon — powiedziałam. — Włosy mogę umyć żelem pod prysznic.

— Ależ … — kobieta była najwyraźniej zmieszana — nie ma takiej potrzeby. To niedobrze dla włosów myć je zwykłym żelem. Doniesie mi pani przy okazji.

Zapakowała szampon do torby i podała mi ją z uśmiechem.

— Dziękuję — pociągnęłam nosem i wyszłam z podniesioną głową, zastanawiając się, co mnie opętało, by zwierzać się pierwszej lepszej kobiecie ze swoich problemów.

Wróciłam do pokoiku u Gerarda i przełamując wewnętrzny opór, zadzwoniłam do Marka. Odebrał po pierwszym sygnale.

— Zablokowałeś kartę — powiedziałam bez wstępu. — Tego bym się po tobie nie spodziewała.

— A co niby miałem zrobić, żebyś się w końcu odezwała? Jak widać poskutkowało. Gdzie ty do licha jesteś?

— Jestem w… Baignes. To jakaś godzina jazdy od Bordeaux. Mam tu… dawnych znajomych.

— Nigdy mi nie mówiłaś, że masz znajomych we Francji.

— A ty mi nie mówiłeś, że masz kochankę w Polsce — odparowałam.

Nastąpiła chwila ciszy.

— Wróć do hotelu. Chyba się zgodzisz, że musimy o wszystkim porozmawiać — zaproponował w końcu. Głos miał opanowany, jakby nic ważnego się nie stało.

— Nie wrócę do hotelu — odparłam zdecydowanie.

— Dobrze, to ja przyjadę do ciebie — westchnął. — Wynajmę samochód, nie powinno być z tym problemu. Wyślij mi namiar na what’s up.

Rozłączył się, więc nie pozostało mi nic innego, jak wysłać mu nazwę miasta i zaproponować spotkanie na zewnątrz restauracji. Byłam tak zdenerwowana, że z trudem powstrzymałam się przed łyknięciem brandy z barku Gerarda. Wahałam się nad telefonem do Dity, ale postanowiłam, że lepiej będzie poczekać, aż sytuacja się jakoś wyklaruje. Dzieci też nie muszą o niczym wiedzieć. Przecież Marek mnie kocha. Przechodzi kryzys wieku średniego i rzucił się na pierwszą lepszą chętną, jak Janusz na panienkę w salonie samochodowym. Wiedziałam, że jestem gotowa to wybaczyć. Nie z łatwością, nie bez pogardy dla siebie samej, ale jednak.

Kolejne pół godziny spędziłam na przeglądaniu się w lustrze, liczeniu zmarszczek na twarzy i sprawdzaniu, czy mam już obwisły podbródek, czy jeszcze nie. Wyglądałam marnie, a chciałam być pociągająca i seksowna. Niestety nie pomógł mocniejszy makijaż, w którym wyglądałam na jeszcze starszą i bardziej zmęczoną. Starłam go z twarzy i zeszłam na dół, gdzie już kręcił się Gerard. Przywitałam go i zaczęłam pomagać w rozpakowaniu prowiantu.

— Rozmawiałam z mężem — oznajmiłam — i przypuszczam, że za jakąś godzinę się tu zjawi. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, że usiądziemy na zewnątrz przy stoliku i porozmawiamy.

— Oczywiście, że nie. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że będę dyskretnie obserwował z okna, na wypadek gdybyś potrzebowała wsparcia — uśmiechnął się.

Wzruszyła mnie jego troska.

— Jedyne, czego w tej chwili potrzebuję, to szot czegoś mocniejszego. Tylko że podobno nie powinno się pić alkoholu przynajmniej przed południem…

— Jestem pewien, że gdzieś na świecie jest właśnie południe — powiedział i przyniósł mi lampkę brandy.

— Życzę ci, żeby wszystko się dobrze ułożyło — powiedział — dobrze dla ciebie. Ale czasem, zanim jest naprawdę dobrze, może być bardzo źle — dodał filozoficznie i wrócił do układania warzyw w spiżarni.

Żeby zabić czas, zaczęłam lepić pierogi. Nic mnie tak nigdy nie relaksowało jak gotowanie i pieczenie. Mogłabym szatkować warzywa godzinami, wałkować ciasta na metry, no i oczywiście lepić pierogi, z taką samą przyjemnością z jaką niektóre z moich znajomych dają się ugniatać kamieniami w spa, czy rozciągają się przy jodze.

Wreszcie skończyłam, umyłam ręce i wyszłam na zalany słońcem bruk ryneczku. W tej samej chwili zauważyłam czerwonego peugeota, który zatrzymał się niepewnie po drugiej stronie ulicy. Wiedziałam, że to musi być mój niewierny mąż.

Wysiadł z samochodu, zauważył mnie i zbliżył się pewnym krokiem. Cholera, dlaczego on musiał być taki przystojny? Dlaczego od tak dawna mu tego nie mówiłam? Czemu nie chodziłam w seksownej bieliźnie co wieczór, zamiast pozwolić, byśmy się sobą znudzili i by jakaś małpa rzuciła się na niego? Wina jest zawsze po obu stronach — powiedziała mi kiedyś matka, kiedy zarzuciłam jej, jak traktuje ojca. Pomyślałam teraz, że może miała rację.

Usiedliśmy przy stoliku jak para znajomych, którzy przypadkowo spotkali się na drinku. W środku wrzałam.

— Natalia — zaczął — jest mi naprawdę przykro…

Słysząc to zmiękłam i czekałam z mniejszą niepewnością na dalszy ciąg. Kaja się. Żałuje. Wszystko będzie dobrze.

— Bardzo mi przykro — kontynuował — że dowiedziałaś się w taki sposób. Chciałem ci o wszystkim powiedzieć, kiedy wrócimy do domu.

— Jak długo to trwa? — spytałam chłodno. A więc nie żałuje tego, że ma kogoś, ale tego, że został przedwcześnie przyłapany.

— Mniej więcej dwa lata.

Dwa lata! Poczułam się tak, jakby ktoś oblał mnie lodowatą wodą. Dwa lata i niczego nie zauważyłam! Jak mogłam być taka ślepa?

— Anna jest moją księgową, jak już pewnie wiesz. — wyznał.

— Cóż, lepiej niż sekretarka — prychnęłam.

— Natalia, to nie jest tak, jak myślisz — westchnął. — Anna nie jest jakąś uwodzicielką cudzych mężów. Jej też jest trudno odnaleźć się w tej sytuacji.

— Biedna pani Anna — roześmiałam się z przekąsem — chyba powinnam jej współczuć.

— Przyznasz sama, że nasz związek od dawna był martwy — stwierdził. — To oczywiście nie tylko twoja wina…

Nie mogłam uwierzyć, że to powiedział. Jeśli wcześniej obarczałam się jakąś odpowiedzialnością za zaistniałą sytuację, tak jego spokojny głos obciążający moją osobę, wyprowadził mnie z równowagi.

— Nie tylko moja wina? Czy właśnie powiedziałeś, że z mojej winy zacząłeś romans z własną księgową? Nie dlatego, że byłeś napalony na inną kobietę?

Rozejrzał się wkoło poddenerwowany.

— Natalia, uspokój się. Przecież chyba możemy rozmawiać jak kulturalni ludzie…

— W dupie mam kulturę — nie wytrzymałam i trzasnęłam dłonią w stół. — Byłam idealną żoną. Wychowywałam dzieci, zaprzepaściłam własną karierę, żebyś mógł prowadzić firmę, gotowałam, sprzątałam, zabawiałam twoich znajomych i zajmowałam się twoimi rodzicami, bo sam nie miałeś na to czasu.

— Doceniam wszystko, co zrobiłaś dla naszej rodziny, ale przyznaj, że nigdy nie namawiałem cię do rezygnacji z pracy i kariery.

— A jak niby miałam robić karierę, kiedy jedno z dzieci chorowało do osiemnastego roku życia, a drugie sprawiało kłopoty wychowawcze jeszcze dłużej? Kto niby miałby się nimi zająć? Ty?

Zauważyłam kątem oka Gerarda, spoglądającego na nas zza zasłony w oknie. Powstrzymało mnie to od tego, by się całkiem nie rozkleić.

— Nie bądź niesprawiedliwa. Zarabiałem na waszą trójkę, niczego wam nie brakowało. Zresztą to nie jest czas i miejsce na wzajemne pretensje i wyliczania, co każdy z nas wniósł do naszego związku. Nie umniejszam twojej roli i zaangażowania i nie w tym jest problem.

— A w czym jest problem? W tym, że jestem stara i czas na nowszy model?

— Nie mam odpowiedzi na wszystkie pytania — odparł — ale wiem, że już od dawna nie byliśmy ze sobą szczęśliwi, Nat.

Nie pamiętałam, kiedy ostatni raz zwrócił się do mnie: Nat. Zdrobnieniem jakiego używał, kiedy się poznaliśmy.

— Ale ja byłam szczęśliwa z tobą — głos niebezpiecznie mi drżał. — Owszem, przyznaję, że ostatnio byliśmy częściej osobno niż razem. A jak już byliśmy razem, to rozmawialiśmy tylko o dzieciach, pracy, i o tym, że trzeba przystrzyc trawnik czy zapłacić podatki na czas… Sporo o tym ostatnio myślałam i chciałam, żeby to się zmieniło. Naprawdę chcesz przekreślić wszystko, zamiast dać nam szansę?

Milczał, patrząc na blat stołu.

— Chcesz rozwodu? — spytałam. Słowo „rozwód” z trudem przeszło mi przez gardło.

— Nie wiem, czego chcę — odparł. — Myślę, że po powrocie do Warszawy powinniśmy zamieszkać osobno i wszystko przemyśleć. Wyprowadzę się do hotelu albo do kawalerki Janusza, chyba chwilowo jej nikomu nie wynajmuje. Dajmy sobie miesiąc, dwa na ostateczne decyzje.

Nie chciałam wracać do Warszawy. Wyobraziłam sobie, jak wieść o całej sytuacji roznosi się po naszych znajomych. Będą o nas gadać za naszymi plecami. Wszystkie te moje fałszywe przyjaciółeczki, żony Marka znajomych i współpracowników, będą się ze mnie wyśmiewać na prywatnych facebookowych czatach.

— W takim razie — powiedziałam impulsywnie — zostanę tu na miesiąc czy dwa. Dopóki czegoś ostatecznie nie postanowisz.

— Tutaj? — spojrzał na mnie jak na wariatkę. — Nie mówisz poważnie.

— Ależ tak — odpowiedziałam już z większym przekonaniem. — Już ci mówiłam, że mam tu dobrych znajomych i mogę u nich jakiś czas pomieszkać.

— No, skoro tak chcesz — westchnął — nie będę się upierać. Gdybyś zmieniła zdanie, daj mi znać.

Najwidoczniej uznał, że to koniec rozmowy, bo podniósł się z krzesła, a ja zrobiłam to samo.

— Natalia, jest mi naprawdę przykro — powtórzył ponownie — ale w życiu czasem nie ma prostych rozwiązań.

Nie wiedziałam, co chciał przez to powiedzieć, bo dla mnie był to niezmieniający niczego banał.

Ruszył do samochodu bez oglądania się za siebie.

Przez chwilę chciałam za nim pobiec i powstrzymać go. Wziąć go w ramiona, powiedzieć, że go rozumiem i wybaczam, poprosić o kolejną szansę. Ale stałam jak skamieniała, bo podświadomie wiedziałam, że byłoby to jak sypanie soli na otwartą ranę.

5

Kiedy Marek odjechał, usiadłam przy stoliku i ukryłam twarz w dłoniach. Doświadczałam dokładnie tego samego, co bohaterki tłumaczonych przeze mnie romansideł. W co trzecim kobieta w podobnym do mojego wieku była porzucana przez niewiernego małżonka. Ale mąż przeważnie wracał skruszony tylko po to, by dowiedzieć się, że żona już go nie chce, bo znalazła sobie innego — przystojniejszego, zamożniejszego i dodatkowo z większym przyrodzeniem. Niestety w prawdziwym życiu się tak nie zdarzało.

Kiedy Marek przestał mówić do mnie Nat? Kto wie, może to powinien być jakiś sygnał ostrzegawczy, że w naszym małżeństwie coś zaczyna się psuć. Ale niby jak miałam to zauważyć, między bieganiem po doktorach z jednym dzieckiem i pilnowaniem drugiego, by nie zadawało się z narkomanami?

Usłyszałam stuk czegoś o stolik i podniosłam głowę. To Gerard postawił przede mną kieliszek z brandy. Drugi trzymał w dłoni.

— Jeśli chcesz zostać sama, to sobie pójdę — powiedział — ale jak chcesz pogadać…

— Dzięki — uśmiechnęłam się słabo — chcę pogadać, bo muszę cię o coś poprosić.

Usiadł przy stoliku i oboje pociągnęliśmy spory łyk. Podobno alkohol nie rozwiązuje problemów, ale mleko też nie… — przypomniałam sobie stary dowcip.

— Rozumiem, że nie dogadaliście się, skoro mąż odjechał — stwierdził Gerard.

— Okazuje się, że jego romans z księgową to poważna sprawa i trwa dwa lata — powiedziałam i streściłam mu całość rozmowy. Wysłuchał uważnie, kiwając głową i patrząc na mnie ze współczuciem.

— Tak czy siak — mrugałam gwałtownie, by powstrzymać płacz — czy mogłabym zatrzymać się tu jeszcze przez jakiś czas? Oczywiście jeśli to dla ciebie problem, to poszukam sobie jakiegoś pokoju…

— Jasne. Nie ma absolutnie żadnego problemu — potwierdził zdecydowanie.

— Zapłacę ci — zaproponowałam.

— Nie wygłupiaj się — stanowczo potrząsnął głową. — I nie obawiaj się, nie musisz mi w zamian pomagać w kuchni. Jakaś włoska rodzina wprowadziła się do sąsiedniej wioski, jeden z synów pracował kiedyś w restauracji jako sous chef i szuka zajęcia.

— Ależ nie — zaprotestowałam — ja bardzo chcę ci pomagać. Uwielbiam gotować, to mnie uspokaja. No i co innego miałabym niby robić, płakać w samotności?

— Świetnie, w takim razie spotkajmy się po zamknięciu w ogrodzie, omówimy wszystko bardziej szczegółowo. Podjadę do Pontignac i dorobię ci klucze do domu i restauracji — zadecydował.

— Dziękuję, chyba zesłał mi cię mój anioł stróż — uścisnęłam jego dłoń z wdzięcznością. — A teraz pójdę wykonać kilka telefonów. Powinnam zawiadomić Weronikę i Jarka o tym, co się stało.

Kiedy znalazłam się w pokoju, ku swojemu zdziwieniu wcale nie zaczęłam płakać. Wiedziałam że powinnam… ale nie mogłam. Co by mi to dało oprócz zapuchniętych oczu i czerwonej twarzy?

Zadzwoniłam do Dity i streściłam jej to, co działo się od czasu naszej ostatniej rozmowy.

— Trzymasz się? — spytała. — Potrzebujesz czegoś? Kasy?

— Mam oszczędności na własnym koncie — odparłam — a skoro nie płacę za wikt i opierunek, to sobie poradzę.

— Dopóki nie ma rozwodu i podziału majątku, on nie ma prawa odciąć cię od waszych wspólnych pieniędzy, nieważne kto je zarobił. Wiesz o tym, prawda? To zablokowanie karty było poniżej pasa.

I zaraz dodała:

— Chcesz, żebym wynajęła jakichś zbirów, żeby stłukli Marka? Robiłam ostatnio reportaż o gangach i poznałam bardzo podejrzanych osobników, którzy mogliby się przydać.

— Nie mówisz poważnie?

— To zależy od ciebie — odpowiedziała dwuznacznie.

Weronika odebrała po pierwszym sygnale, jakby czekała z niecierpliwością na mój telefon, by wyrzucić z siebie potok pretensji.

— Właśnie skończyłam rozmawiać z tatą — powiedziała bez żadnego wstępu. — Co ty sobie wyobrażasz? Jak możesz odstawiać Shirley Valentine* i tak po prostu nie wracać z wakacji, dając ojcu wolną rękę do związania się z jakąś zdzirą?

— Hej Weronika, miło cię usłyszeć — odparłam z przekąsem — i mam nadzieję, że u ciebie wszystko w porządku. Zostaję tu na jakiś czas, potrzebuję tego. Nie jestem w stanie wrócić z twoim ojcem do Warszawy jakby nigdy nic.

— Cóż, wydajesz się być zupełnie pogodzona z tym faktem.

Westchnęłam. Weronika zawsze była córeczką tatusia i wiedziałam, że cokolwiek się stanie, to obarczy winą mnie.

— Nie mam teraz czasu na rozmowę — mówiła dalej — zresztą muszę to jakoś przetrawić. W niedzielę mieliśmy iść razem do rodziców Patryka, żebyście mogli się wszyscy poznać. I teraz co mam im powiedzieć? Że ojciec ma kochankę, a matka postanowiła przedłużyć sobie zagraniczny urlop, jakby miała to w nosie? Mówiłam wam, że rodzina Patryka jest bardzo staroświecka. Co oni sobie o was pomyślą?

— Może opowiedz im, jak będąc nastolatką uciekałaś z domu i ćpałaś na koncertach, to ich odciągnie od innych tematów — nie mogłam się powstrzymać od złośliwości. Kochałam Weronikę, bo była moim dzieckiem, ale czasem bardzo jej nie lubiłam.

Mogłabym napisać książkę o tym, co przez nią przeszłam i z jakich kłopotów ją wyciągałam. Fakt, że wyszła na prostą zamiast skończyć jako narkomanka i nieletnia matka, uważam za cud. Patryk, jej nowy chłopak, oczywiście nic nie wiedział o jej przeszłości, a ona udawała przy nim świętszą od papieża.

Rozłączyła się i poczułam wyrzuty sumienia. Nie powinnam była tego powiedzieć. Napisałam sms-a z przeprosinami, a zaraz potem zadzwonił Jarek.

— Hej mamo — zaczął — rozmawiałem z tatą. Jak to wszystko znosisz? Potrzebujesz czegoś? Mogę ci jakoś pomóc?

Łzy stanęły mi w oczach. Jarek był zawsze moją opoką. Chorował prawie całe dzieciństwo, ale znosił to dzielnie, bo — jak mówił — nie chciał mnie martwić tym, że go coś boli. Weronika wykrzyczała mi kiedyś, że jej ucieczki z domu, narkotyki i podejrzane towarzystwo, miały zwrócić na nią moją uwagę, ciągle skierowaną na Jarka. Spowodowało to we mnie poczucie winy, którego długo nie mogłam w sobie zgasić.

Opowiedziałam mu pokrótce wszystko, co stało się od momentu, kiedy dowiedziałam się o księgowej Annie.

— Tata się opamięta — skomentował. — Zobaczysz, będzie cię błagał o powrót. Dobrze robisz, że zostajesz dłużej we Francji. Potraktuj to jak zasłużone wakacje. To mu pomoże zrozumieć, jak cię potrzebuje.

Kolejne godziny przed otwarciem restauracji spędziłam na sprawdzaniu emaili, dostawszy uprzednio kod do bezprzewodowego internetu od Gerarda. No proszę, nowe zlecenie na przetłumaczenie ckliwego romansidła autorstwa pani kryjącej się pod pseudonimem Cecile La Geneve. Tłumaczyłam już jej prozę — na tle innych głupawych historyjek o ubogich pannach zdobywających serca zamożnych arystokratów, jej książki nie były takie złe.

Kiedy zeszłam na dół, zastałam Ann i Gerarda na przygotowywaniu stolików i nakryć. Na tablicy nad barem napisałam kredą: Spécialité du jour — PIEROGI.

— Gerard, staraj się proponować wszystkim specjalność dnia — poprosiłam — nalepiłam tego na cały tydzień.

— Zrobię, co w mojej mocy — obiecał. — A co to jest?

— Polskie kluski z mąki z francuskim twistem, bo dodałam nadzienie z serka brie.

Kiedy otwarliśmy, stało się coś dziwnego. Stoliki od razu zapełniły się gośćmi, jakby wszystkim brakło w domu jedzenia i musieli ratować się wyjściem do restauracji. Słyszałam nawet, jak zdumiony Gerard musiał poprosić kogoś o przyjście później, bo nie miał ich gdzie posadzić. Zamówienia napływały błyskawicznie, a większość na pierogi. Komenderowałam Anne jak generał swym jedynym szeregowcem i jakoś dawałyśmy sobie radę.

— Kilka osób pytało o ciebie — powiedział Gerard, pojawiając się w kuchni w chwili wytchnienia — to dobrze, że nawiązałaś już tyle znajomości.

— Nie wiem o czym mówisz — odparłam, ocierając pot z czoła i mieszając kluski w wielkim garze. — Nie znam tu nikogo oprócz ciebie, Anne, no i tej Elodie ze sklepu, choć trudno byłoby to nazwać znajomością.

Tymczasem do kuchni wsunęła się cichaczem starsza, korpulentna kobieta.

— Przepraszam, Gerard — odezwała się lekko skrzekliwym głosem — wiem, że nie powinnam tu wchodzić, ale chciałam zobaczyć Nathalie na własne oczy.

Oboje spojrzeliśmy na nią ze zdumieniem, a Ann spuściła głowę i zaczęła z zacięciem szorować jakiś garnek. Tymczasem Francuzka podeszła do mnie, objęła pulchnymi ramionami i gwałtownie przytuliła do swej obfitej piersi.

— Moja kochana — oderwała się wreszcie i spojrzała mi prosto w oczy — trzymaj się dzielnie. A jakbyś chciała z kimś porozmawiać, to zajrzyj do mnie na łyczek cherry. Mieszkam obok sklepu, nazywam się Madelaine Buchard.

Uśmiechnęła się i wyszła, zostawiając mnie skamieniałą i skonfundowaną.

— Nie mam pojęcia, o co chodzi — wyznałam.

— Anne — odezwał się Gerard grobowym głosem — czy to twoja sprawka?

— Ja tylko… napisałam kilka słów na blogu — przyznała, czerwieniąc się z lekka.

Gerard wyciągnął telefon, postukał w klawisze i po krótkiej chwili zaczął głośno czytać:

„W naszym małym miasteczku niewiele się dzieje. Ale kilka dni temu zjawiła się tu tajemnicza dama. Cudzoziemka. Ni stąd ni zowąd, z jedną walizką. Dla właściciela restauracji to był dar z nieba, bowiem przybyła okazała się być świetną kucharką, a on akurat potrzebował kogoś do pomocy. Nieznajoma, mówiąca świetnie po francusku, zamieszkała na górze, budząc zainteresowanie mieszkańców. Kim jest? Ukrywającą się przed paparazzi gwiazdą filmową? Uciekinierką z więzienia? Nic takiego. Jak donoszą zaprzyjaźnione ze mną źródła, kobieta jest Polką, która będąc w naszym pięknym kraju na wakacjach, została porzucona przez męża dla innej. Wiarołomny mąż odciął ją od środków finansowych. Brzmi jak film? Czasem rzeczywistość przerasta każdy scenariusz”.

— Dobry tekst, prawda? — spytała z dumą dziewczyna.

— Anne, jak mogłaś wywlec prywatne sprawy Nathalie na forum publiczne? Wydaje ci się, że jesteś jakąś Gossip Girl** z Baignes czy co? — oburzył się Gerard.

— Skąd wiesz o serialu Gossip Girl? — zdziwiła się Anne.

— Oglądałem kilka odcinków na Netflixie — teraz Gerard się zaczerwienił. — Zresztą… nie zmieniaj tematu.

— Przynajmniej mamy gości — broniła się Anne.

— No właśnie — przerwałam ostro — mamy gości i jak się zaraz nie weźmiecie do roboty, to nie dostaną nic do jedzenia. Gerard, stolik numer cztery czeka, bierz talerze. Anne, wyciągnij pierogi z zamrażarki i wrzuć do tego dużego garnka, woda się gotuje.

Pokornie zabrali się do pracy i wieczór upłynął bez dalszych niespodzianek. Nikt inny nie przyszedł mi się przyglądać, choć mogłabym się założyć, że dużo o mnie szeptano.

Kiedy ostatnia para zapłaciła rachunek i zamknęliśmy za nimi drzwi, Anne podeszła do mnie ze skruchą w oczach.

— Przepraszam, Nathalie — powiedziała — nie powinnam była tego publikować bez powiadomienia cię.

— Naprawdę nie gniewam się — machnęłam ręką lekceważąco. — I tak ludzie pytaliby, skąd się tu wzięłam i kim jestem, a tak to przynajmniej już wiedzą. Nie mam nic do ukrycia — jestem porzuconą żoną.

— Kieliszek brandy przed spaniem? — zaproponował Gerard i wynieśliśmy się do ogródka, zostawiając sprzątanie Anne.

Zamoczyłam wargi w cierpkim trunku i sprawdziłam telefon. Przyszedł email od Marka. Otworzyłam z drżeniem dłoni — to była karta pokładowa na nasz jutrzejszy powrotny lot. „Gdybyś zmieniła zdanie” — napisał. Wpatrywałam się w dokument, a przez mózg galopowały tysiące myśli.

Co ja wyprawiam? Czy naprawdę mam zamiar zostać sama we Francji, zamiast wrócić i zawalczyć o swoje małżeństwo? Czy Weronika ma racje, że jestem bierna? Już miałam powiedzieć siedzącemu naprzeciwko mnie milczącemu Gerardowi, że idę się pakować i zaraz z rana jadę na lotnisko, kiedy zadzwonił telefon. To była Iwona.

— Natalia — zaczęła bez wstępu — czy to prawda, że nie wracasz jutro z Markiem? Janusz właśnie z nim rozmawiał. Marek powiedział mu, że spotkałaś jakichś starych znajomych i zaprosili cię, żebyś trochę z nimi pobyła.

Wyjaśniłam jej w kilku słowach i bez wdawania się w szczegóły, że istotnie jestem u znajomych. Po konfrontacji z Markiem postanowiliśmy spędzić trochę czasu osobno, choć właściwie teraz trochę się waham, czy jednak nie wrócić razem z nim do Polski.

— Ależ nie! — zaoponowała Iwona. — To najlepsze co możesz zrobić, żeby przyczołgał się do ciebie z przeprosinami: zostać we Francji na jakiś czas. Wróci sam do Warszawy i zacznie tęsknić, Weronika będzie mu ciosać kołki na głowie, a księgowa się narzucać. Pamiętasz taki film „Kobiety” z Meg Ryan? Mąż zostawił żonę dla innej, a ta zamiast rozpaczać, zaczęła sobie świetnie radzić sama. To go otrzeźwiło i ponownie się zeszli.

— Naprawdę tak uważasz? — spytałam niepewnie.

— Oczywiście — zapewniła mnie. — Powinnaś zostać i świetnie się bawić. Może nawet uwieść jakiegoś młodego Francuza.

Nie mogłam się nie roześmiać.

— Chyba masz rację — powiedziałam — choć z uwodzeniem jednak się wstrzymam.

Pożegnałam ją i spojrzałam na Gerarda, który właśnie zapalił cygaro.

Streściłam mu rozmowę z Iwoną, a także wcześniejsze z Jarkiem i Weroniką.

— Twój syn i córka wydają się zupełnie różni — stwierdził.

— O tak — przytaknęłam — zdaje mi się, że Weronika od dziecka mnie nie cierpi, a Jarek uwielbia.

— Relacje matki z córką są zazwyczaj skomplikowane — stwierdził filozoficznie.

— Czy ty… masz dzieci? — odważyłam się spytać.

— Nie — odparł krótko — nie mam. Strzepnął popiół z cygara i dodał — Mam siostrę i pamiętam, jakie wojny toczyły z matką.

— Czy twoja siostra mieszka w Baignes?

— Nie, mieszka w Kanadzie ze swoim mężem. Kontaktujemy się sporadycznie, wiesz, życzenia na święta czy urodziny i tak dalej. Nigdy nie byliśmy z sobą blisko.

Zrobiło mi się przykro. Tak na pewno będzie kiedyś z Jarkiem i Weroniką. Nie udało mi się wychować ich tak, by czuli między sobą więź, by czuli się rodziną.

— A twoi rodzice? — kontynuowałam dochodzenie.

— Oboje odeszli już dość dawno temu — powiedział spokojnie — mieli nas późno. Żyli długo i chyba szczęśliwie.

Wypiłam łyk brandy i poczułam, że mam ochotę na zwierzenia. Chciałam się wygadać i już.

— Mój ojciec — zaczęłam — zmarł wcześnie. Byłam wtedy nastolatką, chodziłam do liceum. Przed tym nie spędzałam z mamą zbyt dużo czasu. Była artystką operową, dużo podróżowała. Tata był ze mną w każdej ważnej dla mnie chwili, nawet kiedy… no wiesz… dostałam okres. Bardzo przeżyłam jego śmierć.

Zamknęłam oczy i przypomniałam sobie ten dzień. Siedziałam w ławce na lekcji historii, nudząc się jak mops. Do klasy weszła dyrektorka i kazała mi pójść z sobą do jej gabinetu. Zastanawiałam się, co takiego przeskrobałam, ale nic nie przychodziło mi do głowy. W biurze dyrektorki zastałam mamę. Zdziwiłam się, bo wiedziałam, że jest bardzo zajęta. Miała jakieś próby i niedługo wyjeżdżała do Włoch.

Była jak zwykle bardzo piękna i obca. Zauważyłam, że nie miała zrobionego makijażu i wyglądała na zmęczoną. Wstała, kiedy weszłam do środka.

— Natalio — powiedziała — mam bardzo smutne nowiny. Twój tata… głos jej się lekko załamał — miał zawał serca.

— Czy jest w szpitalu? — spytałam. Do głowy nie przyszłaby mi inna ewentualność.

— On… — mama popatrzyła na dyrektorkę, która podeszła do mnie i położyła mi dłoń na ramieniu. — On nie żyje.

Przypuszczalnie doznałam wtedy szoku, bo nie pamiętam tego, co wtedy powiedziałam. Według relacji mamy wyglądałam na skamieniałą i po kilku minutach zapytałam, czy mogę wrócić na lekcje.

— Kochanie — dyrektorka schyliła się i spojrzała mi w oczy ze współczuciem — wrócisz z mamą do domu. Tak bardzo mi przykro…

Długo nie dochodziło do mnie, że ojca już nie ma. Odmówiłam pójścia na pogrzeb, nie odwiedzałam jego grobu. Wysłano mnie do szkolnego psychologa, a mama zrezygnowała z zagranicznego tournée, przez co — jak później podsłuchałam — zaprzepaściła wielką okazję na międzynarodową karierę. Czas leczy rany i po kilku miesiącach zaczęłam wracać do siebie, ucząc się francuskiego jak opętana, bo to przypominało mi nasze wspólne rozmowy.

— To było tak dawno — odezwałam się do Gerarda — a wciąż mam łzy w oczach, kiedy przypomnę sobie ten dzień. I nie wierzę w żadne bzdury o tym, że on teraz mnie obserwuje gdzieś z nieba czy innego miejsca i czuwa nade mną. Ludzie umierają i to jest koniec. Nieważne, czy byli dobrzy czy źli, potrzebni komuś, czy nie. To jest tak nieprzewidywalne jak rosyjska ruletka.

— A ja myślę, że ludzie, którzy byli przez kogoś kochani i komuś potrzebni, nie umierają nigdy — odezwał się Gerard. — Twój ojciec ciągle żyje w twojej pamięci, tym, jaka jesteś i jak mówisz po francusku. No i po części w twoich dzieciach.

Uśmiechnęłam się smutno i łyknęłam kieliszek brandy. Zaczynałam lubić jej cierpki smak.

— Pójdę już spać — postanowiłam — szkoda, że jutro poniedziałek i restauracja jest zamknięta. Co mam z sobą zrobić, by nie myśleć o Marku wracającym samotnie do Warszawy?

— W szopie jest rower, pojeździj po okolicy — zaproponował Gerard. — Mnie nie będzie przez cały dzień, bo mam coś do załatwienia w Cognac.

— Tak zrobię — postanowiłam. — Nie siedziałam na rowerze od kilkunastu lat, nie licząc stacjonarnego do ćwiczeń. To będzie powrót do przeszłości. Dobranoc — pożegnałam się i wstałam od stolika, zostawiając go pogrążonego w myślach. Czekała mnie kolejna samotna noc, wypełniona wspomnieniami i niespokojnym snem.

* Shirley Valentine — bohaterka sztuki i filmu, która nie wróciła do męża z wakacji w Grecji.

** Gossip Girl (Plotkara) serial amerykański którego tytułowa bohaterka prowadziła bloga o sekretach z życia szkoły.

6

Ponownie obudził mnie piejący kogut. Przeciągnęłam się i sprawdziłam wiadomości w telefonie — nic od Marka. A więc to jest ten dzień, kiedy nasze drogi się rozchodzą — pomyślałam. Czy tylko na chwilę, czy już na zawsze?

Gdyby ktoś mnie wtedy spytał, czy kiedykolwiek myślałam o tym, że możemy nie dożyć razem późnej starości, powiedziałabym, że nigdy. Ale przecież był taki czas, kiedy sama fantazjowałam o tym, by odejść. Który wyparłam z pamięci tak doskonale, że wydawał się prawie zmyślony…

Poszłam do łazienki, by w mikroskopijnej kabinie wziąć prysznic. Stojąc z zamkniętymi oczami pod strugami wody, przypomniałam sobie Kamila. Chodziliśmy razem do szkoły podstawowej i wtedy był dla mnie zupełnie nic nie znaczącym chłopaczyną. Takim sobie niepozornym kujonkiem w okularach i niemodnej fryzurze. Kiedy zobaczyłam go po latach na spotkaniu zorganizowanym przez naszą klasę, zupełnie go nie poznałam.

— Hej, Nitka — rzucił, podając mi rękę — co u ciebie?

— Hej… — odparłam niepewnie. Znał moje szkolne przezwisko, ale kim był?

— Kamil — podpowiedział. — Zmieniłem się? Ciacho ze mnie, prawda? — mrugnął i obrzucił mnie takim spojrzeniem, że aż się zaczerwieniłam.

Byłam wtedy zabieganą mamą dwojga wymagających uwagi nastolatków. Żoną wiecznie zajętego przedsiębiorcy, który ciągle gdzieś wyjeżdżał albo coś załatwiał. Ganiałam po domu ze szmatą, prasowałam tony ubrań albo sprawdzałam, czy Weronika nie jest przypadkiem u jakiegoś ćpuna, zamiast w szkole. Wspominałam Gilla i to, jak inne miało być moje życie. Kochałam Marka i dzieci, ale czułam, że gdzieś w tym wszystkim zatraciłam siebie.

Przegadaliśmy z Kamilem godzinę, może dwie. Umówiliśmy się na kawę, zaczęliśmy wymieniać się sms-ami. On wyznał, że podkochiwał się we mnie w szkole, ale nigdy nie ośmielił się zaprosić mnie do kina czy na spacer. Komplementował, jak się zmieniłam, jaka jestem piękna i jak żałuje, że straciliśmy się z oczu. Był fotografem freelancerem (po rozwodzie i bez dzieci), opowiadał mi o swoich podróżach, projektach i o świeżo nabytym lofcie w ekskluzywnej dzielnicy Warszawy.

Jego zainteresowanie pochlebiało mi. Snułam wizje, że jesteśmy razem i uprawiamy namiętny seks. Że on wyznaje mi miłość, a ja rzucam Marka i prowadzę ekscytujące i wypełnione podróżowaniem życie u boku Kamila. Wreszcie zaprosił mnie do siebie na kolację. Powiedziałam mężowi, że jadę z koleżankami do spa i wrócę późno. Wiedziałam, że nawet nie zapyta mnie z którymi, bo nigdy nie obchodziło go z kim się przyjaźnię. Ubrałam prowokującą bieliznę i pełna lęku ale i oczekiwań, ruszyłam taksówką na spotkanie. Loft Kamila był istotnie imponujący, choć dość surowy w wystroju i prawie pusty, bez żadnych osobistych akcentów.

— Dopiero się wprowadziłem — wyjaśnił mi, kiedy rozglądałam się po gołych, ceglanych ścianach. Ugotował spaghetti, które jedliśmy przy drewnianym dizajnerskim stole, popijając czerwonym winem.

Włączył jakąś muzykę i poprosił mnie do tańca. Kiwaliśmy się prawie w miejscu, niczym Patrick Swayze z partnerką w słynnej scenie z Dirty Dancing. Wtem zadzwoniła jego komórka. Spojrzał na numer i oderwał się ode mnie.

— Przepraszam, ale muszę odebrać — uśmiechnął się czarująco, po czym wyszedł na taras, by porozmawiać. Po kilku minutach wrócił z rozczarowaniem w oczach.

— Natalia, przykro mi, to był mój bliski kolega. Miał dziś pracować przy sesji, ale zdarzył się wypadek samochodowy. Nic poważnego, ale poprosił mnie, żebym go zastąpił. Niestety muszę zaraz wyjechać.

Zamówił mi taksówkę i odprowadził na dół. Zadzwonię jutro — obiecał.

Ale nie zadzwonił. Odczekałam dwa dni i wybrałam jego numer. Nie odebrał. Za drugim razem usłyszałam wiadomość, że abonent jest czasowo niedostępny. Zostawiłam wiadomość w skrzynce głosowej, ale Kamil nigdy się nie odezwał. Może próbowałabym dalej, gdybym nie spotkała przypadkiem Kaśki, koleżanki ze swojej byłej klasy, która również pojawiła się na naszym szkolnym zjeździe. Wpadłyśmy na siebie podczas robienia zakupów w Tesco i poszłyśmy na szybką kawę.

— A słyszałaś może najnowsze wieści o Kamilu? — zagadnęła.

— Nie… niespecjalnie — odpowiedziałam, lekko się czerwieniąc — co się stało?

— Okazuje się, że to wszystko, co nam opowiadał na spotkaniu, wiesz, o swojej wspaniałej pracy, podróżach i mieszkaniu — to bujdy. Zaczął flirtować z Justyną i ta go dokładnie sprawdziła. Kamil owszem fotografował, ale w punkcie wywoływania zdjęć, kiedy ktoś chciał fotkę na jakąś legitymację. Wywalili go stamtąd, jak i z każdej innej pracy, za co konkretnie to nie wiem. Ostatnio jakimś cudem wkręcił się do agencji nieruchomości. Justyna przypuszcza, że sypiał z właścicielką, bardzo zamożną babką. Tylko że podbierał klucze do mieszkań wystawionych na sprzedaż czy wynajem i sprowadzał tam swoje ostatnie podboje. Jak to wyszło na jaw, to wyleciał na zbity pysk, a gdzie teraz jest — nie wiadomo.

W miarę słuchania moja twarz robiła się na przemian blada i purpurowa. Co ze mnie za idiotka — myślałam w duchu, podczas gdy Kaśka zmieniła temat i zaczęła polecać mi jakiegoś jogina w okolicy. Kiedy wróciłam do domu, wykasowałam numer Kamila i postanowiłam zapomnieć o tym upokarzającym epizodzie. Prawie zwierzyłam się Dicie, ale ona akurat zaczęła pracować nad nowym programem o kobietach, które rzucają mężów dla swych pierwszych miłości odszukanych na portalu „Nasza klasa”. To zamknęło mi usta.

Wyszłam spod prysznica i owinęłam się szorstkim ręcznikiem. Może za surowo oceniłam postępowanie Marka. I jemu, i mnie przytrafił się okres zwątpienia. Gdyby Kamil okazał się tym, za kogo się podawał, kto wie, jak to by się skończyło? Może to ja prowadziłabym podwójne życie latami? Nie… potrząsnęłam głową. Ja nie byłabym do tego zdolna.

— Ale poszłabyś z nim do łóżka, prawda? — podszeptywał wredny głosik. — Więc jaka jest między wami różnica?

Paskudne sumienie. Nie wie, kiedy się zamknąć.

— Do niczego nie doszło i to się liczy — powiedziałam do siebie. Postanowiłam zostawić te rozważania, zjeść śniadanie i udać się na podbój okolicznych łąk rowerem, tak jak to sobie zaplanowałam.

Zanim do tego doszło, musiałam odbyć kolejną nieprzyjemną rozmowę z Weroniką, upewniając ją, że nie jestem w drodze na lotnisko i że kontynuuję „szalony” plan pozostania we Francji.

Zadzwoniłam też do Jarka, zamartwiającego się tym, jak sobie radzę sama i czy aby na pewno niczego mi nie potrzeba. Tak jakbym była dziewięćdziesięcioletnią staruszką, która wyrwała się spod opieki z domu starców.

— No wiesz, mamo — podsumował moją tyradę o tym, że jestem przecież w europejskim kraju, którego język doskonale znam, a nie gdzieś w dżungli amazońskiej — od kiedy pamiętam, nigdzie nie jeździłaś sama, ani nawet z koleżankami.

To była prawda. Od kiedy wyszłam za mąż, nie wyjeżdżałam nigdzie bez rodziny czy Marka na dłużej niż dzień. Odmawiałam nawet Dicie, kiedy ta wyciągała mnie na jakieś koncerty czy wystawy odbywające się poza Warszawą, bo to wiązałoby się z dwudniowym wyjazdem. Jakbym miała na nodze niewidzialną bransoletę, zakładaną więźniom w areszcie domowym, z wygrawerowanym napisem: „matka i żona”.

Po śniadaniu poszłam do szopy w poszukiwaniu roweru. Faktycznie był tam, nie pierwszej młodości i urody, ale najwyraźniej używany, bo z naoliwionym łańcuchem i świeżo napompowanymi oponami. Zrobiłam dwa kółka wokół rynku, by się rozkręcić, po czym ruszyłam ścieżką do lasu. Pamiętałam, że to droga prowadząca na polanę, z której przepięknie widać okoliczne pola oraz zamek — dumę i chlubę okolicy oraz jedną z najbardziej znanych atrakcji turystycznych. Otworzono go dla publiki dopiero jakieś kilka lat temu, więc podczas mojej pierwszej wizyty nie miałam okazji zajrzeć do środka. Pamiętałam, że był zamieszkiwany przez tę samą arystokratyczną rodzinę od kilku pokoleń.

Myślałam, że skoro bez problemu kręciłam godzinę dziennie na rowerku stacjonarnym, to prawdziwy będzie bułką z masłem. Niestety, już po kwadransie sapałam jak stara lokomotywa a pot spływał mi z czoła. Nie pomagały stromizny i ostre zakręty, które ledwo pokonywałam, przeklinając pod nosem. Dzielnie parłam do przodu i wreszcie wyjechałam z lasu na otwartą przestrzeń pól. W dali widać było szare mury zamku. Postanowiłam jechać prosto kombinując, że znajdę jakąś dróżkę między słonecznikami i zbliżę się do budowli tak blisko, jak się da.

Nie zauważyłam nigdzie informacji o tym, że to teren prywatny. Miałam nadzieję, że jej nie przegapiłam i że nie zaczną mnie ścigać spragnione krwi dobermany.

Szło mi całkiem dobrze, dopóki rower nie zahaczył o jakiś rozciągnięty nisko drut. Zatrzymał się gwałtownie, a ja wyleciałam z siodełka i znalazłam się na wyschniętej, kamienistej ziemi, lądując płasko jak naleśnik.

Kiedy usiadłam i zobaczyłam, w jakim stanie są moje kolana, z ust popłynęła wiązanka niegodna damy. Kilka drobnych otarć było też na łokciach. Na szczęście telefon nie ucierpiał i dalej tkwił bezpiecznie w kieszeni szortów.

Usłyszałam dziwny dźwięk, jakby ziemia zadudniła. Dźwięk robił się coraz wyraźniejszy i nagle na ścieżce ukazał się duży, biały koń, który na mój widok stanął jak wryty. Nie wiem, czy on się bardziej wystraszył mnie, czy ja jego. Siedzący na nim okazały mężczyzna (z mojej perspektywy wydawał się ogromny) gładkim ruchem zeskoczył z siodła i podszedł bliżej.

— Mister Darcy… — powiedziałam na głos, nie mam pojęcia dlaczego. To zapewne był szok spowodowany upadkiem, a mężczyzna istotnie wyglądał jak bohater z książki Austen. Ilu facetów na koniu zdarza się nam teraz oglądać z bliska?

— Nie nazywam się Darcy — odezwał się nieznajomy po angielsku, z lekkim tylko śladem francuskiego akcentu. Podał mi rękę i przy jego pomocy podniosłam się z ziemi i otrzepałam z pyłu.

— Wszystko w porządku? — spytał. — Nic sobie pani nie złamała?

Potruchtałam w miejscu by sprawdzić, czy mogę się ruszać bez problemu.

— Raczej nic — odparłam po francusku. — Dziękuję.

— Ma pani rany na kolanach — zauważył, również przechodząc na francuski — trzeba to odkazić i założyć plaster.

— Ale naprawdę…

On jednak rozmawiał już z kimś przez telefon, w drugiej ręce trzymając uzdę, na końcu której tkwił ogromny łeb konia wpatrującego się we mnie migdałowymi oczami. Pozostało mi więc tylko stanie nieruchomo z założonymi z tyłu rękami, jak słaba kobietka potrzebująca pomocy silnego mężczyzny.

Po kilku minutach na dróżce pojawił się niewielki elektryczny pojazd, do którego zostałam wsadzona i powieziona wprost pod drzwi zamku przez markotnego kierowcę, zdaje się pracownika winnicy. Zastukotał kołatką i ogromne wrota otworzyły się ze zgrzytem. Za nimi stała młoda i smukła dziewczyna z włosami związanymi w koński ogon, zapewne już poinformowana o całej sprawie, bo uśmiechnęła się szeroko ukazując garnitur równiutkich białych zębów.

Poprowadziła mnie przez niekończący się korytarz do łazienki przeznaczonej dla odwiedzających turystów, podała mi jakiś płyn i płatki kosmetyczne oraz plaster.

— Poczekam na panią na zewnątrz — uśmiechnęła się i zostawiła mnie samą.

Obmyłam piekące ranki i nakleiłam na nie plaster. Oj, będą strupki jak w dzieciństwie — pomyślałam. Obite kolana naprawdę bolały.

Wyszłam, podziękowałam dziewczynie za pomoc i ruszyłam za nią i jej podskakującym końskim ogonem do wyjścia. Starałam się ogarnąć wzrokiem tak dużo, jak tylko mogłam: galerie portretów na ścianach, poroża jeleni i przepięknie udekorowany sufit, z którego zwieszały się wypolerowane kryształowe żyrandole.

Wtem jedne z bocznych drzwi się otworzyły i usłyszałam stukot laseczki. Na końcu korytarza pojawiła się dystyngowana starsza dama, opleciona sznurem pereł.

— Imogen — odezwała się arystokratycznym tonem — mój syn zawiadomił mnie, że zdarzył się jakiś wypadek w winnicy. Czy to ta młoda kobieta została poszkodowana?

— Tak, to jest ta pani, hrabino — odezwała się, dziewczyna wskazując na mnie.

Hrabina! Więc pan Darcy jest hrabią! Poczułam się przez chwilę jak bohaterka jednego z romansideł, które tłumaczyłam. Dodatkowo miło było mi usłyszeć, że ktoś mówi o mnie jako o młodej osobie. Oczywiście hrabina mogła nie dowidzieć, a poza tym w porównianiu z nią rzeczywiście mogłam ujść za młódkę.

Nie za bardzo wiedziałam, jak mam się zachować. Dygnąć czy co?

— Wypadek to za dużo powiedziane — odezwałam się. — Spadłam z roweru i trochę się poturbowałam. Pan… pan hrabia był tak miły, że zaproponował, bym skorzystała z łazienki w zamku, żeby obmyć otarcia. Przepraszam za kłopot.

— Żaden kłopot — staruszka machnęła upierścieniowaną ręką, jakby odganiała natrętną muchę. — Myślę, że powinna pani napić się herbaty. Proszę za mną na taras. Imogen, przynieś nam czajniczek darjeeling.

— Ależ naprawdę nie trzeba… nie chcę się narzucać — usiłowałam wyrażać się w jak najbardziej wyszukany i poprawny sposób. Nie było to trudne, bo akcja wielu tłumaczonych przeze mnie powieści toczyła się w przeszłości, wśród książąt i baronów. Takich, co to nawet bałamucąc po kątach panny służące, używali pięknego języka.

— Kochana, nonsens — prychnęła — przyda mi się odrobina towarzystwa. Nudzę się tu jak mops. Ile można siedzieć w internecie?

Siedzieć w internecie! Idąc posłusznie za hrabiną pomyślałam, że muszę zweryfikować swoje wyobrażenia na temat języka arystokratycznych dam.

Wspomniany taras okazał się być zaciszną werandą z przepięknym widokiem na doskonale utrzymane ogrody i żywopłotowy labirynt. Umięśniony ogrodnik właśnie strzygł go specjalnymi nożycami. Herbata pojawiła się momentalnie, a także kieliszek. Zauważyłam na stoliczku odkorkowaną butelkę wina i napoczętą lampkę, domyśliłam się więc, że ten ekstra kieliszek to dla mnie. Było za wcześnie na alkohol, ale nie ośmieliłam się odmówić. W końcu co ja, plebs, wiem o tym, kiedy co wypada popijać.

— Z naszej winnicy — powiedziała hrabina, polewając mi zdrowo — jedno z najlepszych. Amerykanie wykupują je na pniu.

Zamoczyłam usta w wyśmienitym, złotawym trunku. Przyglądnęłam się dyskretnie starszej pani, na której twarzy wciąż widać było ślady dawnej urody. Musiała być kiedyś urzekającą pięknością. Była bardzo szczupła, krucha nawet. Siateczka zmarszczek powlekała jej twarz, ale w oczach, błękitnych jak niebo, migotały wesołe ogniki. Wszystko w niej, począwszy od wyraźnych kości policzkowych, uniesionej dumnie brody i zaczesanych w kok siwych włosach, po doskonale skrojoną garsonkę i wygodne, ale eleganckie buty, wskazywało na wysokie pochodzenie i dobry rodowód.

— Niech pani mi coś o sobie opowie — zażądała, podnosząc do ust kieliszek. — Jest pani turystką? Co to za akcent?

— Proszę mówić mi Nathalie — odpowiedziałam. — Jestem Polką i właściwie nie turystką. To znaczy byłam, ale już nie jestem. To skomplikowane. Chwilowo mieszkam w Baignes, nad restauracją. Pomagam właścicielowi w kuchni.

— Ach, oczywiście! — klasnęła w ręce. — To ty jesteś tą porzuconą żoną, co za fascynująca historia. Przeczytałam o tym na blogu Anne i bardzo mnie to zainteresowało.

Ponownie spojrzałam na nią z niedowierzaniem. Hrabina czyta blogi!

— Opowiedz mi wszystko dokładnie — poprosiła — nie ma to jak się wygadać.

Po krótkim wahaniu zrelacjonowałam jej całą historię. Pokiwała znacząco głową, dolewając nam wina.

— Historia stara jak świat — skomentowała. — Mężczyzna przeżywa kryzys wieku średniego, spotyka młodszą, zainteresowaną nim kobietę i myśli, że wszystko zacznie od nowa. Że to opóźni w jakimś stopniu nieuchronną starość i śmierć. Kochasz go?

— No… tak — odparłam. Oczywiście. To znaczy… po tylu latach miłość wygląda inaczej. To już nie motyle w brzuchu, to bardziej zaufanie, znajomość siebie, wspólne dobra i rodzina.

Przerwałam, bo nagle uderzyła mnie myśl, że to przecież brak namiętności i motyli w brzuchu spowodował rozpad mojego małżeństwa.

— Ja mam na ten temat inne zdanie — stwierdziła hrabina. — Jak kochać, to kochać. Z pasją i do upadłego, aż do końca. Mój mąż, panie świeć nad jego duszą, był moim słońcem i gwiazdami. Przez całe trzydzieści lat małżeństwa. Och, jak my się kłóciliśmy… W moich żyłach krąży hiszpańska i rosyjska krew, wyobraź sobie taką mieszankę! Raz rzuciłam w niego drogocenną wazą, którą dostałam od jego matki. Nie trafiłam — zawsze kiepsko celowałam — i waza rozbiła się w drobny mak. Na szczęście, bo gdybym trafiła, to pewnie bym go zabiła, a potem i siebie. On niczym we mnie nigdy nie rzucał, no, może sarkastycznymi uwagami. Ale to nie miało znaczenia, bo świata poza sobą nie widzieliśmy…

Pociągnęła spory łyk wina, patrząc w dal niewidzącymi oczami, jakby przypominała sobie zmarłego partnera.

— Jeśli mogę ci coś poradzić, jako stara kobieta z doświadczeniem, zastanów się, czy go naprawdę kochasz. Jeśli tak, to schowaj dumę do kieszeni i wybacz to, że spał z inną kobietą. Wiem, że to nie brzmi feministycznie i nowocześnie, ale tak właśnie myślę.

Po tej radzie hrabina przestała przejmować się tym, co powinnam zrobić a czego nie. Zaczęła snuć opowieści o zamku, a właściwie o przeróżnych dziwnych ludziach, którzy w nim kiedyś mieszkali bądź go odwiedzali. Historie robiły się coraz bardziej niewiarygodne w miarę jak z butelki ubywało wina, a od razu dodam, że nie ubywało go z mojego powodu.

Naszą pogawędkę przerwało dyskretne wejście Imogen, która najwyraźniej była kimś w rodzaju opiekunki czy asystentki hrabiny.

— Przepraszam, że przeszkadzam, ale Frederic już czeka na panią w salonie.

— Masażysta — wyjaśniła mi hrabina, podnosząc się niechętnie z fotela. — Założę się, że wolałby masować jakąś młodszą osobę, choćby ciebie Imogen — zachichotała jak dziecko.

Wstałam i uścisnęłam rękę staruszki.

— Dziękuję za herbatę i wino, bardzo miło było mi panią poznać.

— Mam nadzieję, że się jeszcze spotkamy — odparła — ciekawa jestem, jak rozwinie się twoja sytuacja. Jesteś może na facebooku?

— Nie… — pokręciłam głową przecząco.

— No to daj mi przynajmniej swój numer telefonu — odpowiedziała, wzdychając tak, jakby moja nieobecność na facebooku była szczególną niedogodnością.

Zapisałam numer na karteczce, którą podsunęła mi Imogen.

— Powinnaś iść do fryzjera — poradziła staruszka, patrząc na mnie krytycznie — nic tak dobrze nie robi, jak zmiana fryzury.

W tym momencie na tarasie pojawił się sam pan Darcy, czyli hrabia, obrzucając mnie zaciekawionym spojrzeniem.

— Mój drogi — zwróciła się do niego matka — proszę cię, odwieź Nathalie do domu. Pierre ma coś do załatwienia w winnicy, a przecież nie możemy pozwolić, by ta biedna dziewczyna jechała na rowerze w takim stanie.

— Rower i tak nie nadaje się do jazdy — stwierdził hrabia — mam go w bagażniku. Jedno z kół wymaga naprawy.

— Ale przecież mogę zadzwonić po taksówkę — mitygowałam się.

— Nonsens — zaprotestowała hrabina — mój syn cię odwiezie, to przecież żaden problem.

Znalazłam się więc z tyłu ogromnej terenówki z niezbyt rozmownym arystokratą.

— Wygodnie tam pani? — spytał, chyba tylko dlatego, że wypadało coś powiedzieć.

— Tak, dziękuję — odparłam, spoglądając w jego niebieskie oczy odbite w lusterku, przez które mi się przyglądał. Niewątpliwie hrabia był bardzo przystojny, co zauważyłam już wtedy, kiedy pomagał mi wstać po upadku. Co prawda nie w moim typie — nigdy nie podobali mi się blondyni. Mógł mieć tyle lat, co ja i był jednym z tych mężczyzn, którzy będą się nieźle trzymać do późnej starości.

Jakie to niesprawiedliwe — pomyślałam — że kobieta kurczy się i marszczy jak brzoskwinia pozostawiona za długo na paterze, a facet nabiera szlachetności i patyny. Ilu znałam takich, którzy za młodu wyglądali tak sobie, za to na starość zyskiwali szlachetność w rysach.

Jazda z zamku do Baignes zajęła tylko dwadzieścia minut. Hrabia nie odezwał się już aż do momentu, kiedy wysadził mnie pod tawerną. Wyciągnął rower z bagażnika i rzucił zdawkowe „do widzenia”, takim tonem, jakby absolutnie miał nadzieję, że się więcej nie zobaczymy.

7

Ledwie weszłam do swojego tymczasowego pokoju i obejrzałam ponownie sińce i zadrapania na kolanach, kiedy zadzwoniła komórka. Weronika donosiła mi, że choć ojciec stanowczo odmówił odebrania go z lotniska, ona postanowiła po niego pojechać. Dzięki temu zobaczyła, jak na wychodzącego z sali przylotów Marka rzuca się chuda harpia, obłapiając go niczym rosiczka wpadającego w jej sidła owada.

— I ty tak po prostu się na to godzisz! — zakończyła swoją relację. — Powinnaś wrócić tu jak najszybciej i zrobić z tym porządek.

Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, rozłączyła się. Zeszłam na dół myśląc, że gdybym nie podsłuchała rozmowy Marka z harpią, to wrócilibyśmy do domu jakby nigdy nic. Zabrałabym się za rozpakowywanie walizek, wrzucenie brudów do prania, wywietrzenie domu, odkurzanie i oczywiście gotowanie.

Obdzwoniłabym najbliższe znajome, chwaląc się jak pięknie było we Francji, ale jak dobrze być z powrotem. Marek skupiłby się na oglądaniu nagranych programów, które śledził w telewizji, z lampką whisky w dłoni. Tymczasem byłam sama i nie miałam nic do roboty, oprócz rozmyślań o chudej księgowej. Najwyraźniej wiedziała, że nie wracam i dlatego bez skrupułów pojawiła się na lotnisku, by kuć żelazo, póki gorące. Ciekawe, czy wrócili razem do domu? Czy harpia już zaznacza swój teren, może nie obsikując wszystkie kąty, ale zmieniając układ poduszek na sofie albo uprawiając z Markiem seks w naszym łóżku?

Miałam w organizmie pokaźną ilość wina od hrabiny, stwierdziłam jednak, że jeśli zaraz nie poczuję w żyłach uspokajającego trunku, to najpewniej się rozpłaczę. Nie chciałam korzystać z zapasów restauracyjnych, więc postanowiłam wyskoczyć do sklepu Elodie.

Był pusty, a Francuzka siedziała przy kasie, czytając książkę. Uśmiechnęła się promiennie na mój widok. Ubrana była jak zwykle w stylu pin up girl, z włosami upiętymi w fale, co bardzo pasowało do jej zaokrąglonej seksownie sylwetki i dołeczków w policzkach.

— Nathalie — wstała i podeszła do mnie — bardzo przepraszam, że wygadałam się Anne o pani problemach z kartą, no i o tym, co powiedziała mi pani o mężu… To takie małe miasteczko, nie można się powstrzymać od plotkowania. Nie miałam nic złego na myśli i nie pomyślałam, że znajdzie się to na jej blogu.

— Nic nie szkodzi — odparłam szczerze — przynajmniej wszyscy wiedzą, kim jestem i co tu robię, sprawa wyjaśniona. Proszę, to pieniądze które jestem winna za szampon — podałam jej odliczoną gotówkę. — Może mi pani polecić jakieś dobre białe wino?

— Proszę mi mówić po imieniu — ucieszyła się i podała mi wypielęgnowaną dłoń z czerwonymi paznokciami — Elodie.

— Nathalie — odwzajemniłam uścisk.

— Jeśli masz ochotę, to zapraszam do siebie — powiedziała — i tak miałam zamykać. Jak ktoś będzie chciał zrobić zakupy, to zadzwoni przez domofon. Mieszkam tuż nad sklepem, wygodnie, prawda? Przygotuję nam coś do przegryzienia i napijemy się wina. Co ty na to?

— Czemu nie — odparłam bez wahania — dziękuję.

Do części mieszkalnej wchodziło się przez niewielki, ale pięknie utrzymany ogródek. W środku było bardzo kolorowo, z porozkładanymi wszędzie poduchami, bibelotami i świecznikami. Od razu przypomniał mi się nasz dom, utrzymany w minimalistycznym, biało-szarym stylu, który Marek tak lubił, gdzie nie pałętał się ani jeden przypadkowy przedmiot.

Takie domy widywało się w katalogach i komentowało: no tak, wszystko pięknie, ale mieszkać się tak nie da. A jednak się dało, chodząc przez pół dnia ze szmatą, psikając na stalowe blaty i inne powierzchnie specjalnym płynem, a potem unikaniem ich dotykania. Kiedy dzieci były małe, ich pobyt w części reprezentacyjnej na parterze ograniczałam do zera, bo Marek dostał raz szału na widok plamy po czekoladzie na jednej z blado kremowych puf.

Pomimo próśb Jarka nigdy nie zgodził się na psa czy kota, z powodu — jak się wyraził — kłaków i śladów brudnych łap. Tymczasem u Elodie na kanapie przykrytej czerwoną narzutą leżały dwa ogromne koty, a na ścianie ponad kuchnią wisiał napis: „W moim domu sierść to przyprawa”.

— To moje dzieci — przedstawiła zwierzaki Elodie — Monica i Chandler. Monica uwielbia włazić gościom na kolana, ale nie obrazi się, jak ją przełożysz w inne miejsce.

— Będzie mi miło, jak wejdzie mi na kolana — uśmiechnęłam się i jak na zawołanie Monica ułożyła się na mnie w kłębek.

— Jesteś bardzo głodna? — spytała moja gospodyni, podając mi kieliszek wina. — Zaraz zrobię coś na szybko.

Zaczęła wyciągać bagietki, sałatę i kozi ser, nie przestając mówić.

W ciągu kilku minut dowiedziałam się, że ma trzydzieści siedem lat, jest niezamężna, a dom i sklep należy do jej mamy, która poznała faceta i wyprowadziła się do Bergerac.

— Ja jestem sama, a ona ma chłopaka, wyobraź sobie — śmiała się. — Tyle tylko, że nie ględzi teraz o tym, że nie mam męża i dzieci. Pewnie nie ma czasu, bo non stop uprawia z nim seks. On jest Włochem, a wiesz jacy oni są.

Nie wiedziałam. Nigdy nie byłam z żadnym Włochem.

— Matka uprawia seks, a ja żyję jak zakonnica. Ale co zrobić — śmiała się zaraźliwie.

Wreszcie usiadła przy mnie z ogromnym talerzem apetycznie wyglądających kanapeczek i butelką wina, z której polała nie żałując. Podzieliła się ploteczkami o mieszkańcach miasteczka, a ja w zamian opowiedziałam jej o swoim spotkaniu z hrabiną.

— No proszę — roześmiała się — jesteś tu zaledwie kilka dni, a już wkręciłaś się w wyższe sfery. No i przyznaję starszej pani rację, nowa fryzura — nowa ja. Moja znajoma Celine obcina nas tu wszystkie. Kiedyś pracowała w salonie, ale potem zaczęli z mężem wyrabiać jakieś amulety z drewna, założyli sklep internetowy i schodzi to jak świeże bułeczki, głównie w Ameryce. Amerykanie wszystko kupią… Mogę do niej zadzwonić i sprawdzić, czy ma czas tu wpaść i poszaleć z twoimi włosami.

— Dziękuję, ale nie jestem gotowa na żadne drastyczne zmiany w wyglądzie — zaprotestowałam. — Jak już, to odważyłabym się na lekkie cieniowanie.

— Zaraz do niej dzwonię — Elodie rzuciła się do telefonu, zanim zdołałam ją powstrzymać. Zresztą wino buzowało mi w głowie i pomyślałam, że właściwie czemu nie skorzystać z okazji i skrócić trochę moje zbyt długie włosy?

— Celine, moja droga, co słychać? — nowa przyjaciółka wymachiwała kieliszkiem, trzymając w drugiej ręce komórkę — Jestem tu z Nathalie, wiesz, tą Polką z bloga Anne… tak, tak. I ona chce podciąć włosy, miałabyś czas? Tak? Super, przychodź. Mam żarełko i mnóstwo wina. Pa pa!

Fryzjerka pojawiła się w ciągu kilkunastu minut, zaopatrzona w arsenał nożyczek, grzebieni i innych przyborów, które miała zapakowane w kuferek jak doktor.

— Ale trafiłaś — powiedziała na wstępie — dzieci i mąż są u dziadków. Wolność!

— Hej, Nathalie — zwróciła się do mnie z uśmiechem. Była malutka i żwawa, a o jej fachu poświadczała zadbana gęstwina czekoladowych, lśniących włosów. — Miło mi cię poznać. Czytałam o tobie na blogu Anne.

Jak chyba każdy w Baignes — pomyślałam i uścisnęłam wyciągniętą do mnie cieplutką i drobną dłoń.

— Celine, wina? Bagietkę? — spytała Elodie i przestraszona ujrzałam, jak moja fryzjerka wychyla lampkę bez cienia wahania. Wolałabym, żeby zrobiła to po robocie. Ale było za późno na wycofanie się. Zostałam posadzona na stołku, owinięta folią i zdana na łaskę i niełaskę nowej znajomej.

Przynajmniej tyle, że postawiono przede mną duże lustro, więc mogłam teoretycznie kontrolować akcję. Obrażone na cały świat koty ewakuowały się do innego pomieszczenia.

— Masz naprawdę ładne włosy — stwierdziła Celine. Zadbane. Pewnie poświęcasz im dużo czasu.

— Tak, istotnie. Mój mąż… on lubi mnie w takiej długości.

— Wyobraź sobie, Nathalie poznała hrabinę! — Elodie sprytnie zmieniła temat i opowiedziałam całą historię jeszcze raz. Tymczasem Celine podniosła moje włosy, przesunęła gumkę nieco wyżej i zanim zdążyłam mrugnąć, ucięła je tuż za nią.

— Jezus Maria! — zakrzyknęłam, choć nie jestem religijna. Celine trzymała mój koński ogon w ręce niczym indiański wojownik skalp swego wroga, najwyraźniej zdziwiona moją reakcją.

— O co chodzi? — spytała. — Przecież chciałaś obciąć?

— Podciąć — sprostowałam z przerażeniem w głosie. Lata zapuszczania poszły na marne.

— Elodie powiedziała: obciąć.

— Nic takiego nie powiedziałam! — obruszyła się Elodie. — Zresztą jakie to ma znaczenie? I tak nosiłaś je spięte. Zobaczysz, że będziesz wyglądać świetnie. Jak zmiana to zmiana, niech będzie radykalna.

Dyskusja nad tą kwestią została więc zakończona. Uznawszy, że nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, postanowiłam pociągnąć łyk wina i mieć nadzieję, że w razie czego znajdę na Amazon ładne peruczki. Nożyczki śmigały wokół mojej głowy ze świstem, a panie kontynuowały opowieści o życiu miasteczka.

— A wiesz, co się przydarzyło naszemu Gerardowi? — spytała w pewnej chwili Celine. — To dość smutna historia. Jego rodzice wcześnie zmarli, miał może ze trzydzieści lat, kiedy odziedziczył dom i restaurację. Był wtedy bardzo przystojny, nie poznałabyś go. Głowę na lewo.

— Dokładnie — potwierdziła Elodie. — Ożenił się z cudowną dziewczyną, Katalonką, miała na imię Maria. Była świetna w rządzeniu restauracją, organizowała różne imprezy, śluby, chrzciny, knajpa pękała w szwach.

— Problem w tym, że nie mogli mieć dzieci — kontynuowała Celine, ku mojej zgrozie znów biorąc spory łyk alkoholu. — Podobno z jej winy. Jemu jakoś tak chyba nawet na tym nie zależało, on ją kochał i to mu wystarczało. Ale ona naciskała i rozpoczęli procedurę adopcyjną. Tylko że wtedy ona zachorowała. Głowa na prawo.

Posłusznie odchyliłam się w prawo, czekając na dalszy ciąg.

— Rak — powiedziała z westchnieniem Elodie — normalnie nikła w oczach. Wydali majątek na lekarzy, ale to nic nie pomogło. Nie minął rok od diagnozy, jak odeszła, przynajmniej tyle, że nie cierpiała.

— Gerard się załamał — przejęła pałeczkę Celine, przyglądając mi się w lustrze. Moje włosy nabierały kształtu puszystego boba, ostre cięcie podkreśliło kości policzkowe. Nie jest źle — pomyślałam.

— Pamiętam, że zaczął wtedy znikać na całe dnie. Restauracja była zamknięta, pracownicy odeszli. Myśleliśmy, że coś się mu stało, no wiesz, w głowę — postukała się wymownie w czoło. — Że oszalał po jej śmierci.

— Ale czas leczy rany — dopowiedziała Celine. — Minęło kilka lat i poznał Helene. Piękna, ale jakaś taka… wyrachowana. Nie budziła zbytniej sympatii, zwłaszcza w porównaniu z Marią. Była biedna jak mysz kościelna, pamiętasz Elodie, jak szybko się pobrali? Moja mama mówiła, że ona go omotała. Tak czy siak, Gerard odżył. Restauracja zaczęła normalnie prosperować, a ona namówiła go, żeby wziąć pożyczkę i przerobić druga część domu na mały hotelik. Wszystko się niby dobrze układało, ale…

— No właśnie — uśmiechnęła się chytrze Elodie — wyobraź sobie, Gerard pojechał do rodziny, chyba do Nantes. Wrócił niespodziewanie dzień wcześniej, wszedł do domu, a tam jego żona bara bara z innym facetem!

— Nie! — oburzyłam się.

— Tak! — potwierdziła z satysfakcją Celine. — I to z kim? Z synem hrabiny!

— Z synem hrabiny! — o mało co nie zakrztusiłam się winem.

— O tak. To znany bawidamek i hulaka. Obracał wszystko, co się ruszało. Teraz się podobno ustatkował, ale kto go tam wie. Gerard po prostu wyszedł i nie wracał przez jakiś tydzień. Ona się wyniosła, podobno poszła do zamku. Myślała, że hrabia ją przygarnie, ale on się oczywiście wypiął. Skończyło się rozwodem, no a nasz Gerard znów stał się zgorzkniały i restauracja ponownie na tym ucierpiała — westchnęła głośno. — Ledwo ciągnie ten interes. My wszyscy z miasta chodzimy tam jeść, żeby zapewnić mu dochód i wsparcie, ale ja myślę, że on to w końcu sprzeda.

— No, skończone — odłożyła nożyczki i roztrzepała mi włosy palcami. Wyglądałam naprawdę dobrze. Poczułam się inaczej, jakby lżej i odważniej. Hrabina miała rację, zmiana fryzury to fajna rzecz. Chciałam zapłacić, ale Celine z wdziękiem odmówiła.

— Pierwszy raz nic nie biorę, a za drugim liczę podwójnie — mrugnęła.

Po uprzątnięciu niewielkiego bałaganu powstałego po cięciu, rozsiadłyśmy się na pokrytej kocimi włosami sofie, oczywiście z kieliszkami wina w ręku. Uświadomiłam sobie, że nigdy aż tyle nie piłam, ale usprawiedliwiłam się sama przed sobą tym, że w końcu mi się należy. Z powodu tego… no… cierpienia.

— A co u ciebie, Nathalie? — spytała Elodie — To znaczy z mężem i w ogóle. Coś nowego? Nie żebym była ciekawa…

— Ja tam jestem ciekawa — wtrąciła Celine i Elodie szturchnęła ją w bok.

— Nie wiem — przyznałam. — Jestem pewnie tchórzem, bo zamiast stawić czoła sytuacji, ukryłam się tutaj i czekam nie wiadomo na co… Znajoma uważa, że tak jest lepiej, bo Marek zatęskni, uświadomi sobie, że mnie jednak kocha i może to nie jest jeszcze koniec naszego małżeństwa.

— Ja bym swojego chłopa nie wzięła z powrotem, jakby zrobił skok w bok — uniosła się Celine. — Zamoczyłeś pióro w innym kałamarzu, to wynocha.

— A skąd wiesz, co on robi na tych wyjazdach z kolegami, niby na ryby czy grzyby… może macza? — mrugnęła okiem Elodie.

Celine oburzyła się i panie przekomarzały się przez chwilę, mówiąc tak szybko, że ciężko było mi zrozumieć sens. Albo to, albo po prostu istotnie wypiłam za dużo.

— Ale twój maż jest zamożnym biznesmenem, prawda? — spytała Celine, jak ponownie zaczęłyśmy wałkować moją sytuację. — Czy to nie znaczy, że jak dostaniesz rozwód z jego winy, to puścisz go w skarpetkach?

— No nie — przyznałam — kiedy zakładał firmę, podpisałam u prawnika dokument o odrębności majątkowej. To miało chronić moje zarobki i własność w razie jakby, no wiecie, powinęła mu się noga. A dom jest jego, to spadek po rodzicach.

Tak naprawdę to nie miałam nic — uświadomiłam sobie. Budowałam swoje życie na cudzych fundamentach, nie zastanawiając się, co będzie, kiedy runą. Przypomniałam sobie dokument o żonach zamożnych biznesmenów w Stanach, które po rozwodzie zostały bez środków do życia z powodu spisanej sprytnie intercyzy. Nocowały w samochodzie, myły na stacjach benzynowych i wypatrywały kolejnego faceta, bo same nie były w stanie utrzymać się na poziomie, do którego przywykły.

— Nie smuć się, Nathalie — pocieszyła mnie Elodie. — Moja babka zawsze powtarza, że jeśli jedne drzwi się zamykają, to inne się otwierają. I to, co za nimi jest, może okazać się dużo lepsze.

— Czy twoja babka dalej wróży z kart? — zainteresowała się Celine.

— Bardzo rzadko. Wiesz, Nathalie — zwróciła się do mnie — babcia ma w sobie krew Gitans*, potrafi czytać z kart i przepowiadać przyszłość. Przynajmniej potrafiła, bo już od dawna nie wróży. Swego czasu była naprawdę dobra. Właściwie to mogłabym ją spytać, czy zechciałaby powróżyć tobie. Co ty na to?

— Raczej nie, dziękuję — odmówiłam, ale niezbyt stanowczo. W mojej sytuacji każda rada, każda nadzieja była mile widziana.

— Zastanów się — poradziła Elodie. — Babcia mieszka dwadzieścia minut samochodem stąd, ucieszyłaby się z odwiedzin. Właściwie to ją ostatnio zaniedbywałam, więc i tak powinnam do niej pojechać i sprawdzić, jak się czuje.

— No dobrze — zgodziłam się — spytaj babcię, czy mogę przyjechać z tobą któregoś dnia.

Kiedy wreszcie pożegnałam się z nowymi znajomymi, było już po ósmej. Nie byłam pewna, ile butelek wina pochłonęłam, ale o dziwo przestało mi szumieć w głowie. Wróciłam do gospody i zastałam Gerarda nad otwartym laptopem i stertą papierów, wyglądających jak rachunki czy inne pisma urzędowe. Twarz miał skupioną i zatroskaną. Popatrzył na mnie i lekko się ożywił.

— Obcięłaś włosy? Bardzo dobrze wyglądasz — stwierdził.

— Dziękuję — ucieszyłam się z jego komplementu. — Spędziłam popołudnie z Elodie i Celine, która uparła się, że zmieni moją fryzurę. Tak w ogóle to mam złe wieści. Rozwaliłam twój rower, ale oddam go do naprawy. Coś stało się z kołem.

— Miałaś jakiś wypadek?

Już chciałam mu opowiedzieć o swojej wizycie w zamku, ale przypomniałam sobie o jego żonie i synu hrabiny, i ugryzłam się w język.

— Zawadziłam o coś i spadłam, nic takiego. Tylko rower jest uszkodzony i mam posiniaczone kolana.

— Rowerem się nie przejmuj — machnął ręką — zabiorę go do zakładu w Pontiniac, będzie jak nowy.

Nalałam wody do szklanki i usiadłam obok niego.

— Pomóc ci w czymś? — zaproponowałam.

— Dziękuję — odparł — ogarniam rachunki i takie tam… finansowe sprawy. Pewnie obiło ci się o uszy, że mam zamiar sprzedać dom razem z gospodą. Część mnie się przed tym broni, ale kiedy patrzę na wydatki i dochody, to wszelkie wątpliwości biorą w łeb.

— Wiesz — zaczęłam ostrożnie — nie jestem restauratorem ani bizneswoman, ale tak na chłopski rozum powinieneś robić na tym interesie niezłe pieniądze. Nie masz w zasadzie żadnej konkurencji w pobliżu, w mieście jest coraz więcej turystów, no i ludzie odwiedzający zamek… Odpowiednia reklama, zmiana wystroju, dobry szef kuchni i voila. A gdybyś jeszcze oferował pokoje do wynajęcia…

— Pewnie masz rację — odpowiedział zamykając laptop, jakby dawał mi do zrozumienia, że nie chce na ten temat dyskutować — ale ja już chyba nie mam do tego serca. Za dużo złych wspomnień wiąże się z tym miejscem, o czym też pewnie wiesz po spędzeniu kilku godzin w towarzystwie największych plotkarek w mieście.

Ucichł na chwilę, a ja nie wiedziałam, co powiedzieć.

— W jednym z pokoi na górze zmarła moja pierwsza żona — odezwał się w końcu — a na jednym z tych stołów — zrobił koło ręką — moja druga żona uprawiała seks z innym mężczyzną. Kuzyn z Nantes zaproponował mi dobrą cenę. Nie cierpię drania, zrobił majątek nie do końca legalnie, ale w końcu to nie moja sprawa.

— Przykro mi — powiedziałam cicho — ale czy dopóki tu jestem, mogę ci jakoś pomóc? No wiesz, nie tylko gotować, ale na przykład ułożyć kartę? Możemy to obgadać?

— Jutro rano? — zaproponował, zgarniając papiery i układając je w kupkę. Poszłam do swojego pokoju nie chcąc zawracać mu głowy, a do tego musiałam zabrać się za tłumaczenie następnego ckliwego romansidła. Pracowałam kilka godzin bez przerwy, wciągnięta bez reszty w problemy ubogiej szlachcianki. Królewska dwórka odpierała awanse samego władcy, choć tak naprawdę przelecieć chciał ją chyba każdy mężczyzna w promieniu kilometra.

Kiedy wreszcie poszłam do łóżka, przyśnił mi się pan hrabia, ganiający za mną po polach kukurydzy. W końcu mnie dopadł, przewrócił i przycisnął całym swoim ciałem do ziemi. Na udzie wyczułam coś twardego i rosnącego.

— Panie hrabio — odezwałam się drżącym głosem — czy to jest to, o czym myślę?

— Pragnę cię, Nathalie — odparł niskim barytonem i zaczął rozpinać spodnie. I wtedy usłyszałam jakiś dźwięk, pikanie czy coś. Otworzyłam oczy i uświadomiłam sobie z niejakim rozczarowaniem, że nie leży na mnie żaden hrabia z pęczniejącym penisem. Telefon błyskał w ciemnościach — to była wiadomość od Dity.

„Hej Natka, właśnie wróciłam z pracy, pewnie już śpisz. Chciałam tylko sprawdzić, co u ciebie i jak się trzymasz. Odezwij się jutro, na razie”.

„Hej Dita” — odpisałam. — „Byłam na zamku, poznałam hrabinę i jej złego synalka, który właśnie śnił mi się w bardzo erotycznej sytuacji. Gerard chce sprzedać knajpę, a ja będę szła do wróżki. Aha, obcięłam włosy”.

Usnęłam ponownie, a kiedy obudziłam się następnego ranka, zobaczyłam jej odpowiedź:

„No no, zainteresowałaś mnie tym Baignes. Myślisz, że znajdzie się tam pokój do wynajęcia? Mam trochę zaległego urlopu i właśnie zarezerwowałam lot do Bordeaux na ten piątek. Daj znać”.

* Gitans — cyganie.

8

— Czy ta twoja przyjaciółka lubi koty? — spytała Elodie. Siedziałyśmy w jej poobijanym citroenie jadąc do babki, która wyraziła chęć powróżenia mi już następnego dnia po mojej wizycie u jej wnuczki. Byłam trochę nieobecna myślami. Cały ranek spędziłam na omawianiu menu z Gerardem i planowaniu zakupów, które miał zrobić. Gotowanie dla restauracyjnych gości, nie dla znajomych czy rodziny, fascynowało mnie. Kalkulowanie ceny dania, obliczanie kosztów, rozsądne zakupy, organizowanie pracy w kuchni — czułam, że jestem w tym dobra. Wiedziałam, że nie będę w Baignes długo, ale postanowiłam wykorzystać ten czas na sprawdzenie się w takiej roli, oraz na wprowadzenie niewielkich zmian w restauracji.

Gerard wydawał się obojętny na moje propozycje, ale też nie protestował. Zgadzał się na wszystko, bo w końcu nie wiązało się to z dodatkowymi kosztami. Och, gdybym tylko mogła dostać jakiś budżet na ożywienie wnętrza, obrusy na stoły, nowe zasłony, no i na szyld. Co to za knajpa bez nazwy? Jak turyści, uzależnieni od fotografowania jedzenia i miejsc, gdzie je dostali, mają oznaczyć zdjęcie, skoro nie wiedzą, gdzie są? Ale nie napomknęłam o tym Gerardowi, bo i tak wtrącałam się już za bardzo.

Jedyne, co mu się nie spodobało to fakt, że na tablicy z menu umieściłam duży napis: WI FI i hasło do naszej sieci bezprzewodowej.

— Wiesz, jak się to skończy? — mruknął. — Ludzie zamiast zamówić, zjeść i iść, będą się grzebać, bo przecież ważniejsze jest sprawdzenie, co na facebooku.

— Ale — żachnęłam się — żyjemy w XXI wieku. Pokaż, że jesteś na czasie.

— Dobrze — zgodził się niechętnie — ale jak tylko zobaczę, że ktoś traktuje to miejsce jak darmową kawiarenkę internetową, to z widłami pogonię.

— Nathalie — głos Elodie wyrwał mnie z rozmyślań — hej, wróć na ziemię.

— Wybacz — uśmiechnęłam się przepraszająco.

— O co pytałaś? A, tak. Dita uwielbia koty.

— To super, bo mam wolne całe poddasze przerobione na pokój z osobną łazienką, więc o ile nie przeszkadzałyby jej Monica i Chandler i ich kłaki w całym domu, to mogłaby się u mnie zatrzymać.

— Świetnie! — rozpromieniłam się.

Niespodziewana wiadomość o przyjeździe przyjaciółki ucieszyła mnie i miałam zamiar popytać dziś w restauracji o pokoje do wynajęcia. Propozycja Elodie spadła jak z nieba. Polubiłam ją mimo bardzo krótkiej znajomości i byłam pewna, że Dita też się z nią dogada.

— Czy ona mówi po francusku? — dopytywała się dziewczyna.

— Tak, nie tak dobrze jak ja, ale bez problemu porozumie się na każdy temat. Angielski zna perfekcyjnie. Możesz mi podać opłatę za pokój? Zaraz do niej napiszę.

Elodie machnęła ręką.

— Nie wynajmuję pokoi zarobkowo — odparła — po prostu proponuję przysługę, jak znajomy znajomemu. Żaden problem.

— Jesteś pewna?

— Oczywiście — potwierdziła. — Pisz do niej, że miło będzie mi ją gościć.

Rozczuliłam się. Byłam tam tak krótko i chwilowo, a spotkałam się z taką życzliwością z każdej strony. Gerard mnie przygarnął i pozwolił się szarogęsić w restauracji. Elodie i Celine potraktowały jak dobrą znajomą. Goście w knajpie uśmiechali się na mój widok. Hrabina zaprosiła mnie na wino i nawet wyniosły pan hrabia nie zostawił mnie poturbowanej w błocie, ale zaoferował pomoc. Chyba tylko w małych miasteczkach może się tak zdarzyć. Nie wyobrażałam sobie, by w Warszawie ktoś mrugnął okiem, gdybym pojawiła się w jakimś obcym miejscu z walizką, płacząca i szukająca zakwaterowania.

Napisałam do Dity, że pokój załatwiony. Za kolejne kilka minut już parkowałyśmy przy niewielkim domeczku otoczonym zarośniętym ogródkiem. Był tak malowniczy i jak z bajki, że nie mogłam się oprzeć, by nie zrobić mu zdjęcia. Elodie zapukała i usłyszałyśmy głośne: otwarte!

Weszłyśmy do środka i pierwsze, co zobaczyłam, to duży, widny salon, zaskakująco nowocześnie urządzony, oraz duże biurko, na którym stał sporych rozmiarów laptop. Przy biurku siedział klikający zawzięcie w klawiaturę młody mężczyzna.

— Elodie, kochanie — dobiegł do mnie rześki głos i do salonu weszła kobieta, będąca zapewne babcią mojej nowej koleżanki, ale wyglądającą zupełnie inaczej, niż ją sobie wyobraziłam. Miałam w głowie obraz niewielkiej, starej cyganki w długiej spódnicy, z kotem w ramionach i chustą na głowie. Tymczasem stojąca przede mną elegancka pani była mojego wzrostu, nosiła wąskie dżinsy, szarosrebrny golf i martensy. Blond włosy przetykane siwymi pasmami obcięte były tak jak moje, podejrzewałam więc, że to robota Celine. Ale kot jednak był, tyle że przy jej nodze — smukły, wąski i patrzący na nas nieprzyjaźnie.

Panie obściskały się i kiedy tylko babcia wypuściła wnuczkę z objęć, uśmiechnęła się do mnie serdecznie.

— A to nasza Nathalie z bloga — podała mi rękę — miło mi cię poznać. Mów mi Gigi. Chodźcie do kuchni, napijemy się winka i pogadamy. Nie chcę rozpraszać Juliena.

Mężczyzna na dźwięk swego imienia podniósł rękę i skinął głową, wciąż zaabsorbowany klikaniem.

— A kto to jest ten Julien? — spytała podejrzliwie Elodie, kiedy już rozsiadłyśmy się przy ogromnym stole w jadalni połączonej z aneksem kuchennym.

— Zakłada mi stronę internetową — odpowiedziała babcia. — Jakie wolisz wino, Nathalie, czerwone czy białe?

Poprosiłam o białe.

— Stronę internetową… — powtórzyła zdumiona Elodie — jaką stronę?

— A do wróżenia, kochanie — odpowiedziała starsza pani — mama ci nic nie mówiła?

— Co mi miała mówić?

— No, że zakładam własny biznes — odparła spokojnie Gigi. — Chardonnay może być? — zwróciła się do mnie, więc kiwnęłam potakująco głową.

— Widzisz, Elodie — zaczęła wyjaśniać babcia — ja już kilka lat temu wróciłam do wróżenia. Jest taka strona online, gdzie można skorzystać z pomocy tarocistek, wróżek od kart klasycznych i tak dalej. Zarejestrowałam się tam jako ekspert, no i … poszło.

— Poszło? — Elodie wydawała się być bardzo zdziwiona babcinymi rewelacjami.

— Nie uwierzycie dziewczęta, ile osób korzysta z takich usług. Jestem dobra w tym co robię, potrafię wróżyć i przykładam się do tego. Użytkownicy strony zaczęli mnie recenzować, polecać, no i z miesiąca na miesiąc moje zarobki rosły. Siedziałam przy komputerze i kartach całymi dniami. Gdyby nie to, nigdy nie byłoby mnie stać na remont domu.

— Aha — Elodie układała w głowie usłyszane informacje — a myśmy z mamą myślały po tym remoncie, że babcia ma, no, że babci pomaga jakiś zamożny znajomy. Bo widziałyśmy cię parę razy z tym emerytowanym doktorem, jak mu tam, Henri Lacroix? No i babcia zaczęła się ubierać inaczej i czesać…

— No nie — żachnęła się Gigi — to wyście myślały, że ja jestem utrzymanką jakiegoś dziada? A co to kobieta nie może sama na siebie zarobić? Ech, gdybym nie była w moim wieku, tobym się obraziła. Ale kto wie, ile jeszcze pożyję, nie ma czasu na dąsy.

— Przepraszam, babciu — Elodie pojednawczo pogłaskała ją po ramieniu — masz rację. A co z tą stroną? I kto to jest ten Julien?

— No, po jakimś czasie stwierdziłam, że zamiast dostawać jakiś procent od tego, co płacą moi klienci, mogłabym inkasować całość. Wpadłam na pomysł, żeby założyć własną stronę z wróżbami i to właśnie robi Julien — tworzy moją stronę. Będzie mi też pomagał w prowadzeniu za drobną opłatą, ja się jeszcze mało znam na tych, no, hostingach i tego typu rzeczach. Julien to wnuk pana Lacroix, jest informatykiem. Bardzo miły chłopiec. Napisał jakieś aplikacje czy coś w tym stylu, sprzedał za duże pieniądze i pomaga mi za symboliczne euro, bo mu się nudzi.

— Jestem pod wrażeniem — wtrąciłam, bo rzeczywiście byłam. Ile ona mogła mieć lat? Osiemdziesiąt?

— Dziękuję — Gigi spojrzała na mnie uważnie. — No ale dość tego gadu gadu, w końcu przyszłaś po odpowiedź na jakieś pytanie, prawda? Z szuflady stołu wyciągnęła czerwone zawiniątko. Miękki materiał, który rozłożyła delikatnie na blacie, zawierał talię tarota.

— Tylko pamiętaj, nie proponuj mi zapłaty. Nie biorę pieniędzy od znajomych i rodziny.

— Czy mam wyjść? — spytała taktownie Elodie, ale potrząsnęłam przecząco głową.

Gigi pogłaskała czule karty dłonią i poprosiła, żebym je przełożyła. Potem zrobiłam to jeszcze dwa razy.

— Jakie jest twoje pytanie do tarota? — zapytała.

— Chciałabym wiedzieć, czy… czy to koniec mojego małżeństwa. Czy mój mąż zostawi mnie dla swojej kochanki.

— To są dwa różne pytania — westchnęła — ale sprawdźmy, co tarot mówi na ten temat.

Rozłożyła karty i wpatrywała się w nie przez dłuższą chwilę. Obiecałam sobie już wcześniej, że to tylko zabawa. Że nie wezmę tego na serio. Mimo to z napięciem oczekiwałam odpowiedzi.

— Kochanka męża zniknie z horyzontu, więc mąż cię dla niej nie zostawi — głos Gigi brzmiał pewnie i poczułam ulgę. Myślałam, że to koniec, ale kobieta dodała:

— Nie widzę w twojej najbliższej przyszłości chorób ani nieszczęść. Jest za to młody człowiek, który cię chroni, może syn? I starsza kobieta, która cię potrzebuje. Matka? Tak, to na pewno ktoś z najbliższej rodziny. Nie ignoruj jej.

Rozłożyła więcej kart i przyglądnęła się im z zainteresowaniem.

— A czy to koniec twojego małżeństwa czy nie… to zależy od ciebie. Pamiętaj Nathalie, tak naprawdę jesteśmy kowalami własnego losu. Chodzi o to, by pod koniec życia nie żałować tego, co się zrobiło, ani tego, czego się nie zrobiło.

— Dziękuję — odparłam szczerze. W tym samym momencie rozległo się pukanie i w drzwiach ukazała się kudłata głowa informatyka.

— Gigi — powiedział triumfalnie — strona jest live.

— Mon dieu! — zakrzyknęła Gigi podrywając się od stołu. — Dziewczęta, chodźmy to zobaczyć.

Spędziłam może z półtorej godziny u wróżki, starając się nie wypić zbyt wiele wina. Francuzi traktowali go jak wodę, do czego zaczynałam się przyzwyczajać.

Po powrocie do swego tymczasowego lokum zajrzałam do restauracji, gdzie Anne już obierała warzywa i przygotowywała wszystko przed otwarciem. Poszłam do pokoju, by wziąć prysznic, i z trwogą zauważyłam, że moje nogi pokryły się wrednymi, twardymi włoskami. Trzy dni bez golenia i małpa się ze mnie zrobiła — burczałam pod nosem. Próbki drogich kremów zabrane na podróż były na wykończeniu i zaczęłam obawiać się, że niedługo moja twarz popęka jak spalona ziemia na Saharze.

Na szczęście przypomniałam sobie, że ponoć oliwa z oliwek jest dobrym naturalnym kosmetykiem. Przyniosłam więc butelkę ze spiżarni i nasmarowałam się od głowy aż po stopy. Śmierdziałam nieprzyjemnie, ale trudno. A włoski na nogach mogą poczekać, muszę tylko nosić długie spodnie. Pomyślałam od razu o harpii, która na pewno wszędzie się depiluje. Tymczasem Marek, jak i inni znani mi faceci, był włochaty i jakoś to nikomu nie przeszkadzało. Ot, podwójne standardy.

Porozmawiałam przez chwilę z synem, córka ostentacyjnie nie odbierała. Potem przypomniałam sobie wróżbę i słowa Gigi o starszej kobiecie, która mnie potrzebuje. Czyżby to istotnie była mama?

Nasze stosunki były od bardzo dawna napięte. Po śmierci ojca matka zrezygnowała z zagranicznego wyjazdu. Nie było to wcale po jej myśli i wiem, że obwiniała mnie za to, że przez to jej kariera nie przeniosła się na arenę międzynarodową. Mogłam śpiewać w La Scali — usłyszałam, jak zwierzała się znajomej — gdyby nie to dziecko. Nie: gdyby nie dziecko, ale TO dziecko. Jakbym nie była jej własną córką, ale jakimś podrzutkiem, który spadł jej na głowę.

Nie mogę powiedzieć, bym była zaniedbywana. Wręcz przeciwnie. Mama pełniła obowiązki rodzica z oddaniem i rezygnacją, jakbym była przykrym obowiązkiem. Sprowadziła mnie na świat, to powinna dać mi wszystko, co najlepsze, a jak dorosnę, to niech idę własną drogą. Dokładnie takie sprawiała wrażenie.

Zazdrościłam koleżankom specjalnej więzi, jaką miały z własnymi rodzicielkami. Wspólnego malowania paznokci, śmichów chichów, dzielenia się ciuchami. Owszem, bywały i dramy, ale każda kłótnia kończyła się pojednaniem i wynikała z emocji. Między mną a moją mamą emocji nie było. Czułam się niekochana i wydawało mi się, że gdybym pewnego dnia nie wróciła do domu i zniknęła na zawsze, ona nie bardzo by się przejęła. Chciałam być inną matką dla swoich dzieci. Wiedziałam, że będę je mieć, przynajmniej dwójkę, i że będą dla mnie najważniejsze na świecie. Ale i tak gdzieś popełniłam błąd, skoro Weronika nie stała się tą córką-przyjaciółką, jaką sobie wymarzyłam.

Postanowiłam posłuchać tarota i zadzwonić do mamy. Zazwyczaj rozmawiałyśmy mniej więcej raz na miesiąc. Zawsze to ja kontaktowałam się pierwsza, sprawdzając, czy wszystko u niej w porządku. Wymieniałyśmy kilka zdań typu: jak się czujesz, dobrze, co u was, i na tym w zasadzie się kończyło. Odwiedzałyśmy się rzadko. Ona, zapraszana wielokrotnie, odmawiała tyle razy, że przestałam się tym przejmować i podejmować próby. Zresztą robiłam to tylko i wyłącznie ze względu na dzieci, bo sama wciąż nie mogłam zapomnieć, jak mnie kiedyś potraktowała. Była bardzo wzburzona, kiedy zaszłam w ciążę. Pewnie sądziła, że skoro ja swoimi narodzinami przeorganizowałam jej życie na gorsze, to teraz doświadczę tego samego. Radziła mi, bym usunęła, skończyła studia, znalazła pracę i dopiero potem pomyślała o rodzinie. Pokłóciłyśmy się tak strasznie, że spakowałam swoje rzeczy i wyniosłam się do Marka. Mieszkał jeszcze z rodzicami, ale miał osobne wejście do własnej części domu i dużo prywatności.

— Idź jak chcesz — pożegnała mnie mama — ale pamiętaj, że jak wyjdziesz, to już nie masz tu po co wracać.

I nie wróciłam już nigdy, a przez długi czas nie chciałam mieć z nią nic wspólnego. Gdyby nie Marek, który zaprowadził między nami jako taki pokój, pewnie już bym się do niej nie odezwała.

Wybrałam numer jej komórki i po kilku sygnałach usłyszałam ciche: Halo? Natalia?

— Hej, mamo — odparłam, starając się brzmieć entuzjastycznie — dzwonię, żeby spytać co u ciebie.

Chwila ciszy i potem odpowiedź — U mnie wszystko w porządku.

Jej głos był jakby niepewny i inny niż zazwyczaj.

— A ty — spytała — wszystko w porządku?

— Tak — odparłam i nie wiedziałam, co mówić dalej. Właściwie przekazałyśmy sobie to, co było do przekazania i nie miałyśmy sobie nic więcej do powiedzenia.

— Na pewno dobrze się czujesz? — spróbowałam jeszcze raz, bo ten słaby głos trochę mnie zastanowił.

— Aha — westchnęła — więc Jarek wygadał ci jednak, że jestem w szpitalu?

— Słucham? — zapytałam zaskoczona. — Jesteś w szpitalu? Co się stało? Nikt mi nic nie mówił!

— Nie ma o czym mówić — odpowiedziała. — Zasłabłam w sklepie, wezwano karetkę i zawieziono mnie do szpitala, ale to nic strasznego. Arytmia serca. Lekarz mówi, że w moim wieku to się zdarza, porobili mi jakieś badania i już jutro wychodzę. Jarek mnie odbierze. Chciał do ciebie dzwonić, ale wiem, że zostałaś na dłużej we Francji, bo masz jakieś chwilowe kłopoty małżeńskie. Nie znam szczegółow, ale pomyślałam, że masz wystarczająco dużo na głowie.

Poczułam łzy pod powiekami. Nagle uświadomiłam sobie, że ona kiedyś umrze i że przedtem powinnam przynajmniej spróbować się z nią dogadać. Gdyby to nie była zwykła arytmia a na przykład zawał, gdybym już więcej nie miała możliwości z nią porozmawiać, na pewno bym tego żałowała.

— Mamo, jesteś pewna, że czujesz się na tyle dobrze, żeby być sama w domu?

— Tak — odparła zdecydowanie — zresztą Jarek będzie codziennie zaglądać, a ja mam się mu meldować co godzinę.

— Kiedy wrócę, to zaraz do ciebie przyjadę, ok?

— Oczywiście — odpowiedziała. Nie lubiła używać słowa „ok” i omijała go jak mogła.

— To na razie. I uważaj na siebie — pożegnałam się, dużo bardziej roztrzęsiona tą rozmową i nowinami, niż bym się spodziewała.

Wróżka Gigi miała rację, ale też prawdopodobieństwo tego, że ktoś w moim wieku ma w rodzinie starszą osobę, było wysokie. Choć gdzieś na końcu jakiegoś zwoju mózgowego tliła mi się iskierka nadziei, że skoro ta przepowiednia się sprawdziła, to reszta też może.

Do pracy przystąpiłam więc z werwą i optymizmem. W restauracji nie było zbyt dużego ruchu, ale zjawiło się kilkoro turystów, którzy zajadali się moją wariacją na temat Ratatouille i zupą cebulową z dodatkiem brandy. Porobili mnóstwo zdjęć i podpytywali Anne o nazwę restauracji, bo chcieli umieścić posty na facebooku i instagramie. — Chez Gerard — zaimprowizowała rezolutnie dziewczyna.

Potem przyszło trochę miejscowych, zachwycili się zmianami w menu i zjedli więcej, niż zamierzali. Pani Bouchard, wciąż przejęta moją sytuacją, przyszła także, ściągając z sobą kilka przyjaciółek. Wszystkie panie powinny przyhamować z jedzeniem, bo były nader obfite, ale nie miałam zamiaru doradzać im w kwestii diety. Z radością przyjęłam zamówienie na pięć zup, pięć dań głównych oraz cztery desery (jedna z pań stwierdziła, że się odchudza, jakby zrezygnowanie z kawałka ciasta po zjedzeniu solidnego obiadu miało zrobić jakąś różnicę).

Została nam godzina do zamknięcia, kiedy zadzwonił telefon — staroświecki aparat przymocowany do ściany, mogący uchodzić za egzemplarz muzealny. Odebrała Anne, wymieniła kilka zdań z dzwoniącym, po czym zawołała:

— Nathalie, to do ciebie!

Zdziwiona wytarłam utytłane ręce w fartuch i podeszłam do telefonu. Kto to u licha mógł być?

— Hallo? — spytałam niepewnie i po drugiej stronie drutu usłyszałam męski głos, który wydał mi się znajomy.

— Nathalie? To naprawdę ty, dziewczyno?

— Tu Nathalie — odpowiedziałam. — Kto mówi?

— Aha, zapomniałaś mnie, co? — zaśmiał się przyjemny baryton. — Mówi Gill.

— Gill! — wykrzyknęłam. — To naprawdę ty?

— Owszem — potwierdził — rozmawiałem kilka minut temu z moją byłą sąsiadką, która ma oko na dom w Baignes. Powiedziała mi, że byłaś tam i szukałaś mojej mamy, oraz że mieszkasz w miasteczku i pracujesz w knajpie Gerarda. Prawie spadłem z krzesła.

— Jestem tu tylko chwilowo i bardziej pomagam Gerardowi, niż pracuję. Ech Gill, nawet nie wiesz, jak miło mi cię słyszeć po tylu latach!

— Jesteś może na facebooku? — spytał. — Moglibyśmy potem pogadać na czacie.

— Nie — roześmiałam się — ale tyle osób mnie o to pyta, że chyba założę konto. Dam ci mój numer telefonu, możemy kontaktować się przez what’s up — podałam mu numer.

— Jak długo będziesz w Baignes? — spytał. — Miałem zamiar wrócić na jakiś czas i chyba dam radę przylecieć za jakieś trzy tygodnie. Byłoby miło spotkać się twarzą w twarz.

— Nie wiem, ale mam nadzieję, że tu wtedy jeszcze będę. To skomplikowana sytuacja.

— Świetnie — ucieszył się. — Oczywiście nie z tego, że masz taką sytuację, ale że prawdopodobnie się zobaczymy. Trzymaj się, Nathalie. Napisz mi coś więcej o sobie na what’s up, ok?

— Jasne — przytaknęłam uradowana.

Co za dzień — myślałam później, pomagając Anne myć talerze i sprzątać po gościach. Nie mogłam pozbyć się smutku z powodu mamy, ale też cieszyłam się, że trochę zmiękczyły się moje urazy. No a potem Gill… przypominały mi się chwile, które spędziliśmy razem jako młodzi ludzie. Nasze pocałunki, trzymanie się za ręce, wędrówki po winnicy. Poprosić go o wysłanie zdjęcia? — zastanawiałam się. Byłam ogromnie ciekawa, jak teraz wygląda, ale też nie chciałam się rozczarować. Kiedyś planowałam, że po studiach wrócę do Gilla, pojedziemy w roczną podróż dokoła świata, a potem otworzymy knajpkę w Baignes i będziemy oprócz farmy prowadzić agroturystykę — ówczesne airbnb. A może tak właśnie ma być, tylko z prawie trzydziestoletnim opóźnieniem — pomyślałam. — Jestem tutaj, Gill wraca, Marek odchodzi. Czy zaplanował to wszystko wszechświat, by po latach doprowadzić do tego, byśmy jednak byli razem? Nie — upomniałam się w duchu — natłumaczyłam się romansideł, to teraz zaczynam fantazjować.

Wyszłam do ogródka, gdzie Gerard siedział już przy dwóch kieliszkach napełnionych brandy.

— Podoba mi się ta tradycja kończenia dnia drinkiem wypitym z tobą — uśmiechnęłam się, opadając na wiklinowy fotel. A potem opowiedziałam mu i o mamie, i o Gillu. Gerard miał w sobie coś, co skłaniało mnie do zwierzeń. Był dobrym słuchaczem, mało się odzywał i byłam pewna, że cokolwiek mu wyznam, zachowa dla siebie. Nawet o wróżce Gigi się wygadałam i nie zauważyłam, by choćby poruszył brwią z rozbawieniem, czego spodziewałabym się po każdym innym facecie, jakiego znałam.

— Czy nadal chcesz gotować w restauracji, jak przyjedzie twoja koleżanka? — spytał w końcu zmieniając temat. — Nie wolałabyś spędzić z nią trochę czasu?

— Chcesz się mnie pozbyć — zażartowałam. — Za bardzo się panoszę, prawda?

— Ale… — zaoponował — jesteś najlepszym kucharzem, jakiego miałem od bardzo dawna. I posiadasz energię, która działa nawet na te ponure mury — skinął głową w kierunku domu. — Nie masz przypadkiem jakichś schowanych w skarpecie oszczędności? Tobie sprzedałbym to miejsce z przyjemnością. Jestem pewien, że doprowadziłabyś go do rozkwitu.

— Ty też możesz — odparłam z przekonaniem. — No i niby co będziesz robić, jak to sprzedasz? Chyba nie starczy na to, by kupić willę na wyspach greckich i do końca życia nie pracować?

— Nie, ale starczy na to, żeby wyjechać do Kanady. Mówiłem ci, że mam tam siostrę. Nigdy za sobą specjalnie nie przepadaliśmy, ale napisałem do niej maila kilka dni temu i odpowiedziała dziś rano. Zaskoczyło mnie, jak entuzjastycznie zareagowała na moją wiadomość. Chyba to prawda, że krew nie woda i takie tam. Gdybym chciał przyjechać, ona i jej mąż pomogą mi, jak tylko będą mogli. Oboje prowadzą pensjonat w Quebec i zamierzają rozszerzyć działalność i otworzyć bar, a może nawet restauracyjkę, więc mógłbym się im przydać.

— Aha — odparłam i nagle ogarnął mnie dziwny smutek. — Cieszy cię ta perspektywa?

— Myślę, że dobrze zrobiłby mi nowy początek.

— Albo ucieczka — sprostowałam. — Wiesz, Gerard, można uciekać jak daleko się da, ale to nie znaczy, że ucieknie się od samego siebie i złych wspomnień.

— Bardzo ładnie powiedziane — spojrzał na mnie zza krzaczastych brwi — ale ty też uciekłaś tutaj, zamiast stanąć twarzą twarz z problemami.

Zaczerwieniłam się i spuściłam wzrok.

— Przepraszam — odezwał się po chwili. — Nie chciałem, żeby to tak zabrzmiało

— Masz rację — pokiwałam głową — to właśnie zrobiłam. Wydawało mi się, że jak się usunę i schowam tutaj, to wszystko się jakoś samo rozwiąże. Mąż zrozumie, jak mnie uwielbia, jaka jestem wyjątkowa i pojawi się na białym koniu. A tymczasem powinnam wrócić i się z nim rozmówić. Kazać mu wybrać — albo ja, albo księgowa. Kiedy tylko przyjedzie Dita, ustalę z nią termin wyjazdu i zarezerwuję lot.

— Nathalie — odezwał się, jakby chciał mnie zatrzymać, ale ja już podniosłam się z miejsca.

— Do jutra — rzuciłam i nawet nie poczekałam na odpowiedź.

A w pokoju rzuciłam się na łóżko i zaczęłam płakać.

9

Do przyjazdu Dity zdarzyło się kilka wartych odnotowania sytuacji. W środę rano, kiedy zabrałam się do tłumaczenia kolejnych stron romansidła, znów zadzwonił prehistoryczny telefon. Gerard nie odbierał, więc po kilku dzwonkach zrezygnowana zeszłam na dół i podniosłam słuchawkę.

— Hallo — odezwał się męski głos — czy to restauracja w Baignes?

— Tak — odparłam — w czym mogę pomóc?

— Mielibyście trzydzieści wolnych miejsc na lunch?

— Słucham? — nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę.

— Trzydzieści miejsc na lunch — powtórzył głośniej. — Jestem właśnie z grupą Anglików na zamku. Po zwiedzaniu mieliśmy zjeść lunch w Bistro Régent w Pontignac, ale mają tam problem z prądem czy coś… Jakaś miła starsza pani, chyba tu pracuje, poleciła mi waszą restaurację.

Czyżby hrabina? — uśmiechnęłam się w duchu na myśl, że ktoś mógłby pomylić ją z klasą pracującą.

Już miałam grzecznie odmówić i powiedzieć, że nie otwieramy aż do dziewiętnastej, ale w tej samej chwili przed oczami zawirowały mi euro i przeliczyłam w głowie, ile można by na tym zarobić.

— O której ten lunch? — spytałam.

— O pierwszej trzydzieści może być? Mam budżet dwadzieścia pięć euro na osobę. Przystawka, główne i lampka domowego wina. Pasuje?

— Pasuje — potwierdziłam, patrząc na zegarek. Była dopiero jedenasta. Wystarczająco dużo czasu, o ile Gerard jest w domu.

— Super, to widzimy się później.

Zadzwoniłam na komórkę Gerarda, który na szczęście był na miejscu i natychmiast pojawił się w kuchni. Wytłumaczyłam mu szybko o co chodzi, a potem przebiegłam wzrokiem spiżarnię, zastanawiając się, co mogę przygotować z naszych zapasów. Zaalarmowana telefonicznie Anne przybiegła od razu i zaczęła kroić warzywa na zupę cebulową. Znałam Anglików na tyle, by wiedzieć, że nie lubują się w daniach z innych krajów niż ich własny. Pamiętałam, jak Dita śmiała się, że angielscy turyści za granicą najchętniej jedzą fish and chips, lekceważąc lokalną kuchnię.

O ile ryba z frytkami brzmi jak najprostsza potrawa na świecie, to zadanie wcale nie jest takie łatwe. Są nawet światowe konkursy i nagrody za przygotowanie najlepszej wersji. Kiedyś robiłam ją dla Anglików, których Jarek poznał na jakimś kursie IT. Zdradzili mi, że dla najlepszego efektu panierka powinna być zmieszana z piwem. Także frytki są inne niż francuskie. Francuskie są cieniutkie, a Anglicy lubią grube i krótkie, tak zwane chunky chips.

— Gerard — zakomenderowałam — skombinuj mi trzydzieści pięć porcji fileta z dorsza. Podamy zupę cebulową i angielskie tradycyjne fish and chips z puree z zielonego groszku. Mam nadzieję, że nie ma w tej wycieczce wegan ani wegetarian, ale nawet gdyby, to zrobię im coś na poczekaniu.

Reszta, jak się to mówi, jest historią. Punktualnie o trzynastej trzydzieści na niewielki ryneczek zajechał wycieczkowy autobus Aquitaine Tour

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.