Danielu, nikt tak jak Ty nie udowadnia mi,
że wszystko jest możliwe.
Dziękuję Ci za to, że każdego dnia
mnie rozśmieszasz, inspirujesz
i motywujesz do realizacji moich planów.

Miłość to lekkomyślność, bez przyczyny, powodu, interesu czy zysku, umarła dla zainteresowania sobą. Kocha, ryzykując wszystko i o nic nie prosząc.

Dżalaluddin Rumi

1

Oderwała prawą dłoń od kierownicy i zacisnęła ją mocno na dźwigni zmiany biegów. Wrzuciła trójkę, samochodem lekko szarpnęło, docisnęła pedał hamulca. Przeklęła. Ostatni raz za kółkiem siedziała trzy lata temu, kiedy zdała egzamin na prawo jazdy. Właściwie zdążyła już zapomnieć, że w ogóle zdobyła uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Teraz nie miała jednak innego wyboru. Musiała być tutaj sama, bez świadków i szybko. Samochód to było jedyne sensowne rozwiązanie.

Skręciła w wąską uliczkę przy Wiśniowej, wjechała na chodnik i zatrzymała się. Wysiadła z auta i przymknęła cicho drzwi. Na zewnątrz było zimno, ale w jej ciele krążyła adrenalina. Serce tłukło się w klatce piersiowej. Minęła bramkę, która nie była zamknięta, i podeszła do drzwi. Odwróciła się. W okolicznych domach nie paliły się żadne światła, dochodziła druga w nocy. Zerknęła na samochód – stał krzywo, zajmował w zasadzie cały chodnik i zupełnie zastawiał wyjazd. Spojrzała z powrotem na drzwi. Wyciągnęła z kieszeni rękawiczkę i zawahała się. Przyjeżdżając tutaj, podjęła decyzję szybko, impulsywnie. Kierowała się jedynie sercem, żaden trzeźwo myślący człowiek nie zrobiłby tego co ona. Odetchnęła głęboko i powoli wypuściła powietrze, po czym delikatnie pchnęła drzwi i weszła do środka. Teraz nie było już odwrotu. Nie mogła się wycofać.

– Krystian!

We wnętrzu było przeraźliwie cicho. Poczuła zapach, którego nie potrafiła do niczego porównać, ale bez problemu określiła go w myślach jako odór śmierci. Skierowała się w stronę schodów. Stawiała powoli krok za krokiem, a z każdym pokonanym stopniem zapach stawał się coraz silniejszy. Jej żołądek zacisnął się w supeł.

– Krystian!

Dostrzegła światło, które docierało na korytarz przez uchylone drzwi. Weszła do środka. Na łóżku ujrzała Magdę, zauważyła też od razu, że wokół nie było ani śladu krwi. Kobieta leżała na plecach, lekko wygięta, stężenie pośmiertne utrzymywało jej ciało w tej pozycji. Miała na sobie seksowną koszulkę nocną, na jej udach widniały siniaki, mnóstwo siniaków, kilka znajdowało się też na przedramionach. Te najbardziej widoczne pokrywały szyję Magdy, były wyraźne i układały się w kształt dłoni. Na końcu Ada dostrzegła rozchylone usta i puste oczy. Odwróciła wzrok.

Dopiero wtedy zobaczyła Krystiana, który siedział w rogu pokoju i tępo wpatrywał się w ciało kobiety. Miał na sobie jedynie spodnie, w ręku ściskał telefon. Ada podeszła do niego i kucnęła naprzeciwko.

– Dlaczego się nie odzywasz? – spytała. – Wołałam cię kilka razy. Udajesz głuchego?

Spojrzał na nią tak, jakby wcześniej jej nie dostrzegł. Chciał się odsunąć, ale za sobą miał ścianę. Gdy położyła dłonie na jego kolanach, odepchnął ją. Obserwowała go uważnie. Starała się ocenić, w jakim jest stanie. Poczuła ukłucie niepokoju.

– Nie powinnaś tu przyjeżdżać – stwierdził.

– Co ty chrzanisz? Nie mogłam cię zostawić po tym telefonie.

– Nie powinienem był dzwonić, przepraszam, ja… – Krystian się zawahał. – Zaraz będzie tutaj policja.

– Co takiego?! – spytała Ada. – Nie mów, że…

– Zadzwoniłem sam… Zabiłem człowieka, musiałem to zgłosić. Idź stąd, proszę…

Ada podniosła się z miejsca, podeszła do zabitej kobiety. Wstrzymała oddech. Drżała. Oglądanie zdjęć z miejsc zbrodni miało niewiele wspólnego z rzeczywistością. Zdjęcie nie śmierdziało, nie było ciałem, z którego uleciało życie. Przełknęła ślinę. Pochyliła się nad Magdą. Przyjrzała się siniakom, każdemu po kolei. Następnie szybko się odsunęła, podeszła do Krystiana i zmusiła go do wstania.

– Ada, co ty…

– Bierz kurtkę i buty, spierdalamy.

– Zabi…

– Nie zabiłeś jej, nie mógłbyś, co najwyżej zafundowałeś jej orgazm. Policja zaraz tutaj będzie, idziemy.

Pociągnęła go mocno, rozpaczliwym ruchem, ale on dalej stał w tym samym miejscu, nie przesunął się ani o milimetr. Patrzył na nią z żalem. Poczuła, jak coś ściska ją w środku.

– Nie mogę uciec – stwierdził Krystian. – Nawet jeśli… jeśli jestem niewinny, udowodnię to podczas śledztwa. Nie skażą niewinnego człowieka.

Ada ledwo panowała nad emocjami. Krystian mówił spokojnie, logicznie, podczas gdy w jej wnętrzu szalała adrenalina. Miał rację, ale ona nie zamierzała go tutaj zostawić. Podjęła decyzję, zanim dotarła na miejsce.

– Nie zabiłeś Magdy, wiem to – powtórzyła. – Jesteś policjantem, wpakują cię do aresztu, a z niego już nie wyjdziesz. Śledztwo będzie się ciągnęło miesiącami i pewnie nie doczekasz jego końca. Doskonale wiesz, że w areszcie na Kaszubskiej i w zakładach karnych jest mnóstwo osób, które sam tam wpakowałeś, oraz ich znajomych. Tym ludziom nie będzie zależało, żebyś wyszedł. Klawisze nie będą interweniować, dla nich będziesz psem, który zboczył z właściwej ścieżki. Zresztą, nawet jeśli dożyjesz procesu… Krystian, ktoś to zaplanował. Pójdziesz siedzieć, rozumiesz?

Mężczyzna zbladł. Chciał odwrócić głowę, aby spojrzeć w stronę ciała, ale nie dała mu na to szansy. Wspięła się na palce i pocałowała go namiętnie, zachłannie. Na krótką chwilę przyciągnął ją do siebie, później odsunął ją na odległość ramienia, lecz jej nie puścił. Ada poczuła, jak w jej oczach wzbierają łzy. Na zewnątrz panowała całkowita cisza, miasto spało. Komenda była jednak zaledwie kilometr stąd, musieli być już blisko.

– Ucieknij stąd ze mną, dla mnie.

2

Funkcjonariusz z Komendy Powiatowej Policji w Policach szybko wysiadł z auta. Pełnił dzisiaj służbę po raz pierwszy. Po telefonie, który otrzymali, nie potrafił się opanować, wypełniała go ekscytacja, która uniemożliwiała skupienie. Jego partner wysiadł z radiowozu tuż za nim. Był znacznie bardziej doświadczony, spokojniejszy w swoich działaniach i o wiele mniej podekscytowany. Ruszyli w stronę domu. Od razu dostrzegli kobietę – stała na chodniku obok krzywo zaparkowanego samochodu i starała się zapalić papierosa drżącymi dłońmi. Policjanci wymienili zaniepokojone spojrzenia, podeszli do niej.

– Co pani tu robi? – spytał młodszy policjant.

Kobieta się zaciągnęła i podniosła na niego wzrok. Ręka, w której trzymała papierosa, drżała. Była roztrzęsiona. Jednak coś w jej spojrzeniu przykuwało uwagę funkcjonariusza. Nie potrafił tego nazwać.

– Krystian do mnie zadzwonił, ja… Przyjechałam, a jego nie ma, tylko… to ciało. Ja… nie wiem, co się stało, nie rozumiem… – Głos jej się załamał.

Policjanci od razu skojarzyli imię z niecodziennego zgłoszenia.

– Zadzwonił do pani podkomisarz Krystian Wilk? – upewnił się starszy policjant.

– Tak, jakieś dwadzieścia minut temu, może piętnaście, nie jestem pewna. Powiedział, żebym przyjechała, bo stało się coś strasznego. Podał mi adres, weszłam do środka i… znalazłam ją… – Ponownie urwała. Zaciągnęła się papierosem jeszcze kilka razy, rzuciła go na ziemię i przydeptała obcasem, a potem objęła się ramionami.

– Kogo pani znalazła? – spytał starszy policjant.

– Magdę Hłąd – odpowiedziała bez wahania. – Krystian się z nią spotykał. Ona nie żyje, a Krystiana tam nie ma, jego samochód stoi na podjeździe. Nie wiem, co się stało.

– Jest pani pewna, że go nie ma? – zapytał młodszy policjant.

– Musiał wyjść przede mną, nie widziałam go.

– Dlaczego zadzwonił do pani?

Kobieta wyciągnęła z torebki portfel, podała starszemu policjantowi swój dowód osobisty. Ten sięgnął po notatnik i zaczął spisywać jej dane.

– Pracujemy razem w KWP, przyjaźnimy się, do wczoraj mieszkaliśmy też razem, dzisiaj rano miałam się wyprowadzić z jego mieszkania.

– Adrianna Czarnecka… To panią porwano przy sprawie krwawego narzeczonego? – zagadnął młodszy policjant, zaglądając przez ramię starszemu koledze. – Pani też stworzyła profile i była w grupie śledczej, prawda?

Partner skarcił go spojrzeniem, oddał kobiecie dowód osobisty.

– Pozwolą panowie, że już pojadę – powiedziała Ada. – Muszę się uspokoić.

– Ale…

– Proszę, nie ucieknę przecież, jestem pracownikiem KWP. Mam zbyt wiele do stracenia.

Starszy policjant się zawahał. W tym momencie na ulicy pojawił się nieoznakowany samochód. Ada zauważyła, że wysiadają z niego Stach i Abramowicz. Skierowali się w ich stronę. Poczuła, jak na karku mimo chłodu zbierają się jej kropelki potu. Była zmęczona i przerażona, marzyła, by to się już skończyło, chociaż na chwilę. W pojawieniu się znajomych policjantów dostrzegła jednak swoją szansę.

– Ada? – spytał Abramowicz. – Co ty tu, u diabła, robisz?

– Pani Czarnecka powiedziała, że zadzwonił do niej Wilk i poprosił, żeby przyjechała. Twierdzi też, że znalazła ciało Magdy Hłąd – wyjaśnił młodszy policjant. – Nie byliśmy jeszcze w środku, ale…

– Nie byliście jeszcze w środku?! – krzyknął Abramowicz.

– Pani Czarnecka twierdzi, że Wilka i tak tam nie ma.

Kobieta niespodziewanie zwymiotowała. Mężczyźni odsunęli się instynktownie. Oparła się dłonią o samochód. Wyglądała tak, jakby miała się przewrócić. Abramowicz zbliżył się do niej ostrożnie.

– Wszystko gra?

– A co ma, kurwa, grać? – odparła Ada. – Na górze jest trup, Krystian spierdolił, nie wiem, co się dzieje, i jest mi niedobrze. Nie mam pojęcia, dlaczego mi to zrobił, pierwszy raz widziałam ciało na żywo…

– Dasz radę pojechać sama do domu? – spytał Abramowicz. – Czy cię odwieźć?

– Zaraz! Pani Czarnecka powinna jechać na komendę – zaprotestował starszy policjant. – Musi jak najszybciej złożyć zeznanie.

Abramowicz zerknął na partnera. Stach skinął głową.

– Jest pracownikiem KWP, a Krystian nie jest tak głupi, żeby się z nią skontaktować ponownie, zresztą zaraz go namierzymy. Sama nie ucieknie i będzie do naszej dyspozycji – zapewnił Stach. – Bierzemy to na siebie.

– Jedź – polecił Czarneckiej Abramowicz. – Jeśli Krystian odezwałby się do ciebie, to…

– Wiem.

Policjanci z Polic nie zaprotestowali ponownie, zaakceptowali decyzję funkcjonariuszy z KWP. Chcieli po prostu zacząć działać, nie było czasu do stracenia. Skoro samochód Krystiana był tutaj, musiał uciekać pieszo, nie mógł odejść daleko. Musieli go jedynie znaleźć.

3

W radiowozie było duszno. Prokurator Przemysław Wilk rozpiął kurtkę i wyjrzał przez okno. Dochodziła czwarta nad ranem, wciąż było ciemno, widział jedynie rozmazane światła ulicznych latarni. Przetarł zmęczone oczy, starał się powściągnąć emocje, ale wypełniał go niepokój. Nie minęło pół godziny od chwili, gdy do jego domu przyjechało dwóch nieznanych mu policjantów z Komendy Miejskiej Policji, którzy kazali mu się ubrać i pojechać z nimi. Początkowo ostro zaprotestował, zażądał wyjaśnień, a gdy odmówiono, chciał chociaż pojechać własnym samochodem, ale decyzja zapadła na górze, nie pozostawiono mu wyboru. Nigdy wcześniej nie znalazł się w takiej sytuacji.

– Jesteśmy na miejscu, panie prokuratorze.

Wilk czekał. Jeden z policjantów otworzył tylne drzwi, wysiadł z radiowozu i rozejrzał się. Znajdowali się przed budynkiem prokuratury okręgowej przy ulicy Stoisława. Wilk szybko przeanalizował sytuację, wciąż jednak nie mógł dotrzeć do sedna. Posłusznie ruszył za policjantami. Do środka wpuścił ich portier, skierowali się schodami na drugie piętro. Towarzyszący Przemkowi mężczyźni otworzyli przed nim drzwi do gabinetu jego przełożonego.

– Dziękuję bardzo, panowie, za tę przysługę – powiedział Maciążek. – Rozumiem, że w związku z zaistniałą sytuacją macie sporo pracy, więc z mojej strony to wszystko.

Policjanci bez słowa wyszli z gabinetu. Wilk obserwował swojego przełożonego, który miał na sobie dżinsy i ciepły sweter zamiast garnituru, co jasno świadczyło o tym, że nie tylko Przemek został tej nocy niespodziewanie wyciągnięty z łóżka.

– Przepraszam za obstawę policyjną, ale w tej sytuacji nie mogłem po prostu zadzwonić – odezwał się Maciążek. – Zależało mi też, żeby znalazł się pan tutaj jak najszybciej i z nikim się nie kontaktował po drodze. Mam nadzieję, że mi pan to wybaczy. Kawy?

– Dziękuję, wolałbym raczej dowiedzieć się, o co chodzi. – Wilk zajął miejsce dla petentów.

Po chwili do gabinetu wszedł naczelnik Olcha, skinął mu głową na powitanie i usiadł obok prokuratora Maciążka na stojącym tam krześle.

– To jeszcze nie jest przesłuchanie, liczę więc na to, że dobrowolnie odpowie nam pan na kilka pytań. W zamian oczywiście wyjaśnimy sytuację – oznajmił Maciążek. – To spotkanie nieoficjalne i mam nadzieję, że takie pozostanie. Jest wyrazem szacunku dla pana.

Olcha poprawił się na krześle, prokurator Maciążek skinął mu głową. Komisarz otworzył swój notatnik i podniósł wzrok na mężczyznę naprzeciwko, po czym odchrząknął.

– Czy pan prokurator wie może, gdzie jest Krystian Wilk?

Przemek drgnął niespokojnie. Dopiero teraz dotarło do niego, że cała sytuacja w ogóle go nie dotyczy, to Krystianowi coś się stało albo to on coś zrobił. Niepokój prokuratora wzrósł.

– Rozmawiałem z nim wczoraj. Mówił, że jadą z Magdą do domu jej koleżanki, mieli pilnować kota i spędzić kilka dni sami. Mhm… była chyba mowa o Policach. Na pewno zostali na miejscu. Krystian był z tego powodu niezadowolony, chciał wyjechać za miasto, ale Magda miała tutaj jakieś sprawy do załatwienia, więc zostali.

– Rozumiem, że od wczoraj nie ma pan kontaktu z bratem? – kontynuował Olcha.

– Rozmawiałem z nim około trzynastej, od tamtej pory się nie kontaktowaliśmy.

– Mówiąc o Magdzie, miał pan na myśli Magdalenę Hłąd?

– Owszem – potwierdził Wilk. – Krystian spotyka się z nią od jakiegoś czasu, miesiąc, może dwa… Nie wiem, nie jestem teraz pewien.

– Niech pan się zastanowi, każda informacja jest istotna – polecił Maciążek.

– Nie powiem nic więcej, dopóki nie dowiem się, o co chodzi – odrzekł Przemek.

Prokurator Maciążek i naczelnik Olcha wymienili spojrzenia. Wilk doskonale je odczytał. Wyrażały zakłopotanie. Informacja, którą zamierzali mu przekazać, nie była dobra. Nie miał co do tego wątpliwości.

– Krystian Wilk, pański brat, zadzwonił na policję po pierwszej w nocy – poinformował Maciążek. – Policjanci pojawili się na miejscu w ciągu kilku minut. Proszę uważnie wysłuchać nagrania.

Olcha przez chwilę się wahał, postępowali teraz jawnie wbrew przepisom. W końcu jednak wyciągnął swój telefon i odtworzył nagranie.

– Operator 112.

– Podkomisarz Krystian Wilk, numer legitymacji LPP458291. Police, ulica Wiśniowa jedenaście c, pierwszy dom przy wjeździe w uliczkę. Na pierwszym piętrze w sypialni jest ciało. Kobieta została prawdopodobnie uduszona. Ofiara nazywa się Magdalena Hłąd.

– Czy zatrzymał pan kogoś?

– To ja, znaczy to chyba ja to zrobiłem…

– Czy może pan powtórzyć?

– Niczego nie pamiętam, ale jestem tutaj sam, nie ma śladów włamania, więc to chyba ja ją zabiłem.

– Ale…

– Czekam, nie będę stawiał oporu. Broń służbową położyłem w kuchni na stole. Jestem na pierwszym piętrze. Nie mam innej broni. Nie będę stawiał oporu. Nie strzelajcie.

Nagranie się urwało. W pomieszczeniu zapadła grobowa cisza. Przemek czuł, jak jego serce kołacze się w piersi. W uszach dźwięczało mu każde słowo nagrania. Nie miał wątpliwości, że jeden z rozmówców to Krystian, chociaż nie poznawał brata. Jego głos był spokojny, wyzuty z jakichkolwiek emocji, zupełnie pusty.

– Panie prokuratorze? – odezwał się Olcha.

Wilk zamknął na chwilę oczy. Nie potrafił się uspokoić. Jego myśli uciekały w stronę Krystiana. Musiał zrobić tyle rzeczy. Ustalić, co się wydarzyło, znaleźć brata, załatwić mu obrońcę. Krystian na pewno trafi do aresztu, trzeba będzie uruchomić znajomości, aby nic mu się nie stało, opłacić rachunki za jego mieszkanie, ratę kredytu, bo brat raczej nie dostanie teraz żadnych pieniędzy. Po trzech miesiącach aresztu umowa o pracę wygaśnie, a przecież posiedzi tam co najmniej pół roku, jak nie dłużej. A może nie powinien nic robić? Co jeśli Krystian był winny?

– Panie prokuratorze?

Mężczyzna otrząsnął się z zamyślenia i podniósł wzrok na Olchę.

– Na miejscu była Adrianna Czarnecka, znaleziono również dowód Magdaleny Hłąd. Nie mamy wątpliwości co do tożsamości ofiary, szukamy teraz jej rodziny – wyjaśnił naczelnik. – Koperski stwierdził, że z całą pewnością kobieta została uduszona, przed śmiercią uprawiała seks, prawdopodobnie bez swojej zgody, ale ta kwestia na razie nie została potwierdzona.

– Co robiła tam Ada? – spytał Wilk.

– Z tego, co nam powiedziała, to pański brat do niej zadzwonił – wyjaśnił Olcha. – Czy to możliwe?

– Nie wiem, nie mam pojęcia, jak Krystian mógłby się zachować w takiej sytuacji. Czy mógł zadzwonić do Ady? Są bardzo blisko ze sobą, ufa jej bezgranicznie, mógł czuć taką potrzebę.

– Dlaczego nie zadzwonił do pana? – dopytywał naczelnik. – Nie ufa panu?

– Ufamy sobie, ale to nie znaczy, że zawsze się rozumiemy czy zgadzamy w podejmowaniu decyzji. Może nie potrzebował mnie w tamtej chwili?

– Czy Adrianna Czarnecka mogła pomóc uciec pańskiemu bratu? Namówić go do tej ucieczki? – zapytał naczelnik.

– Nie znam jej na tyle, ale wątpię… Kto zrobiłby coś takiego? Szczególnie jeśli jest zatrudniony w KWP.To praktycznie samobójstwo – odpowiedział bez wahania Wilk.

– Do tej pory nie trafiono na ślad pańskiego brata. Jeśli uciekałby pieszo, prawdopodobnie już byśmy go znaleźli. Musiał mieć jakąś pomoc. Może jednak pani Czarnecka? – drążył Maciążek.

– Nie wiem, w jaki sposób mogłaby to zorganizować, skoro na miejsce przyjechała policja.

– Najprawdopodobniej była na miejscu jakieś dziesięć minut przed policją, tak zeznał sąsiad, który wyszedł akurat z psem – wyjaśnił Olcha. – Krzywo zaparkowała samochód na chodniku, co zwróciło jego uwagę

– Nawet nie wiedziałem, że ma prawo jazdy i samochód – odparł Wilk. – Nie wiem wiele na jej temat.

– Jak to możliwe? – spytał Olcha.

– Krystian i Ada się przyjaźnią, niedawno zamieszkali razem. Poznałem Adę, pracowałem z nią, ale nie byliśmy na tyle blisko, aby mi się zwierzała. Krystian też o niej nie opowiadał, mieli swoje sekrety.

– Tak czy owak na razie pański brat jest głównym podejrzanym. Aktualnie wszczęto jego poszukiwania – uzupełnił Maciążek. – Znajdziemy go bez względu na wszystko.

Przemek poczuł, że robi mu się zimno. Fala niepokoju, która towarzyszyła mu od chwili, gdy policjanci zapukali do jego drzwi, teraz zmieniła się w prawdziwe tsunami.

4

Kawalerka na Przyjaciół Żołnierza była nieduża, a jej wystrój pozostawiał wiele do życzenia. Wybrała ją jedynie ze względu na niski czynsz i bliskość mieszkania Krystiana, chociaż teraz to drugie okazało się jej wadą.

Ada stała w kuchni przy oknie. Na zewnątrz wciąż panowała ciemność, na ulicach nie widziała w zasadzie nikogo. Domyślała się jednak, że policjanci właśnie przeszukują mieszkanie Krystiana, przede wszystkim jednak szukali jego właściciela. Niedługo ściągną ją na przesłuchanie, a ona będzie musiała podjąć kolejną decyzję, która zaważy na jej przyszłości. Ukrywanie zbiega to jedno, ale ze złożenia fałszywych zeznań już nie można było się tak łatwo wytłumaczyć.

Pokręciła głową, odganiając od siebie tę myśl. Zalała wrzątkiem dwa kubki z kawą i postawiła je na blacie. Krystian wyszedł z łazienki, stanął obok niej. Miał na sobie jedynie spodnie, w których go zastała w domu przy Wiśniowej. Wyraz jego twarzy pozostawał ponury, w szaroniebieskich oczach czaiły się ból i strach. Wiele by oddała, żeby znowu zobaczyć jego beztroski, wręcz łobuzerski uśmiech.

– Lepiej?

– Zabiłem człowieka, może być lepiej?

– Nie zabiłeś Magdy, wiem to – odpowiedziała bez wahania.

– Jak możesz być tego tak bardzo pewna?

– A dlaczego ty jesteś tak bardzo pewien tego, że zabiłeś?

Krystian przymknął na chwilę oczy i wypił kilka łyków kawy. Ada miała wrażenie, że przez ostatnie dwie godziny postarzał się o kilka lat. Wydawał się zmęczony i zagubiony. Tak jakby wydarzenia tej nocy zupełnie go przytłoczyły. Musiała podnieść go na duchu, ale zupełnie nie miała pojęcia jak.

– Pamiętasz coś w ogóle z tego wieczoru? – drążyła.

– Zadzwoniłem do ciebie, bo… byłem skołowany, znalazłem ciało, to znaczy Magdę, i… wystraszyłem się. Nie wiedziałem, co zrobić, ale teraz wiem, że to był błąd. Chryste… Ada, co my robimy? Ukrywasz właśnie człowieka podejrzanego o zabójstwo, jedynego podejrzanego, poszukiwanego przez policję.

– Ukrywam niewinnego człowieka przed fałszywym oskarżeniem. Niech to do ciebie dotrze, jesteś niewinny. – Uśmiechnęła się do niego i popatrzyła mu pewnie w oczy. Nie okłamywała go.

Krystian na krótką chwilę odwzajemnił uśmiech. Odgarnął rude kosmyki włosów z jej twarzy. Dostrzegł zaszklone piwne oczy.

– Dlaczego? – zapytał.

– Nie wiem, co się wydarzyło, ale wiem, że nie zabiłeś Magdy – odparła bez wahania. – Nie skrzywdziłbyś jej w ten sposób ani świadomie, ani przez przypadek, nie zrobiłbyś tego żadnej kobiecie. Znam cię, nie byłbyś w stanie.

– Ada, to za mało.

– Nie dla mnie, znam cię.

– Nawet jeśli to prawda, to… Ada, nie mam pojęcia, co robić. To wszystko mnie przerasta. – Przyciągnął ją do siebie i oparł głowę na jej ramieniu. Czuł znajomy zapach jej kwiatowych perfum i słyszał szybsze bicie jej serca. Jej bliskość działała na niego uspokajająco. Zupełnie nie wiedział, co by bez niej zrobił.

Ada odepchnęła go od siebie, niechętnie wypuścił ją z ramion. Dostrzegł kilka łez spływających jej po policzku. Ponownie uśmiechnęła się do niego.

– Teraz to powinieneś nasikać do kubeczka.

Krystian zaniemówił, po chwili jednak parsknął zaraźliwym śmiechem, uwalniając nagromadzone emocje. Ada zawtórowała mu bez wahania.

– Masz rację, ale niestety na to już za późno. Lepsza byłaby krew, ale nie mamy jak tego zrobić.

– Przemek nie mógłby jakoś temu zaradzić? – spytała Ada.

– Raczej nie ma takiej możliwości, bo kto miałby mi pobrać krew? Zresztą nie jestem pewien, czy mogę mieszać w to ciebie, a co dopiero swojego brata – przyznał Krystian. – Przemek to służbista, nie mam pojęcia, jak na to wszystko zareaguje. Nie wyda mnie, tego jestem pewien, ale kto wie, czy mi pomoże? To będzie dla niego niezwykle trudne.

– Podjąłeś decyzję, prawda? Nie oddasz się w ręce policji.

– Na pewno nie dzisiaj – obiecał Krystian. – Ale co do ciebie, to…

– Nie ma o czym mówić – przerwała mu Ada. – Tequila i Bonetti, jesteśmy zespołem.

– Ada…

– Zrobiłbyś dla mnie to samo, a może nawet więcej. Nie mogę cię teraz zostawić, rozumiesz? Podejmę dla ciebie każde ryzyko, Krystian, każde. Ty też mnie nie zostawiłeś, kiedy byłam w potrzebie.

W szaroniebieskich oczach Krystiana dostrzegła mieszaninę emocji. Rozchyliła lekko usta, poczuła, że drżą. Każdy, nawet najmniejszy, fragment jej ciała pragnął jego dotyku. Przyciągnęła go do siebie pod wpływem nagłego impulsu. Wiedziała, że tym razem już nic ich nie powstrzyma. Pocałowała go, najpierw powoli, delikatnie, później coraz bardziej zachłannie. Ponownie zamknął ją w swoich ramionach. Czuła się w nich bezpiecznie, tak jakby ten uścisk coś zmieniał i gwarantował, że wszystko dobrze się skończy. W tym momencie liczyła się tylko ta chwila, tylko on.

Splotła dłonie na jego karku, a Krystian pogłębił pocałunek. Jego ręce oplotły jej biodra, posadził ją na blacie szafki i się odsunął. Nie mogła oderwać wzroku od jego umięśnionego torsu. Zrzuciła bluzkę i rozpuściła rude włosy, które luźno opadły na ramiona. Przesunęła dłonią po obojczykach, odgarniając włosy i odsłaniając szyję. Czuła na sobie pożądliwy wzrok mężczyzny, który nie odrywał od niej oczu.

Krystian pochylił się nad Adą, ukrył twarz w jej włosach i delektował się ich zapachem. Pocałował zagłębienie za uchem, a potem przesunął usta niżej. Zsunął powoli jej spodenki wraz z figami, powoli opadły na podłogę.

– Jesteś przepiękna – wyszeptał jej wprost do ucha głosem ochrypłym z pożądania. – Niesamowicie pachniesz.

Jego dłonie dotknęły jej nagiego ciała, przesuwał je delikatnie, pieścił opuszkami palców. Drżała niemalże za każdym razem, gdy jego palce stykały się z jej skórą. Rozchyliła usta i patrzyła na niego oczami przepełnionymi namiętnością, jej oddech powoli przyśpieszał. Ze zniecierpliwieniem czekała na każdy jego kolejny ruch.

– Gładsza niż aksamit.

Ponownie do niej przylgnął. Całował ją z ogromnym zapałem, jego ręce coraz odważniej błądziły po jej nagim ciele, czuła, jak badają każdy jego skrawek. Pocałunkami znaczył szlak od szyi przez obojczyk do nagiej piersi. Ada gwałtownie wciągnęła powietrze, gdy przygryzł jej prawy sutek. Nie była w stanie zebrać myśli. Rozkosz powoli rozlewała się po jej ciele, rozpalając ją od środka. Przymknęła oczy. Czekała na to bardzo długo, teraz delektowała się tą chwilą. Czuła, że tym razem żadne z nich już się nie wycofa. Wplotła palce w jego włosy.

– Krystian…

Mężczyzna zsunął spodnie, słyszała, jak opadają na podłogę wraz z ciężkim skórzanym paskiem. Oparł dłonie na szafce, zbliżył głowę do jej twarzy, stykali się czołami. Ich urywane oddechy mieszały się ze sobą.

– Pragnę cię, Ada… – szepnął. – Tak bardzo cię pragnę…

Przywarła do niego całym ciałem. Czuła na sobie gorący dotyk jego skóry, starała się być jak najbliżej. Drżała owładnięta pożądaniem.

– Nie każ mi dłużej czekać, Krystian…

Na jego twarzy pojawił się uśmiech. Delikatnie dotknął jej podbródka, przesuwał po nim kciukiem w górę i w dół.

– Ja też na to czekałem, Ada… Tak długo na to czekałem.

Położył dłonie na jej biodrach i wszedł w nią powoli, delikatnie. Patrzył jej przy tym głęboko w oczy, sprawdzając jej reakcję. W odpowiedzi jedynie jęknęła. Pasowali do siebie idealnie. Ich oddechy przyśpieszyły, mieszając się ze sobą. Krystian poruszał się na przemian szybko i powoli, bez trudu odgadując, co sprawia jej przyjemność.

– Kochanie… – wyszeptał w jej włosy.

Ada wygięła się lekko do tyłu, czuła zbliżającą się rozkosz. Jej dłonie zacisnęły się mocno na jego ramionach. Czuła, jak wstrząsają nią dreszcze. Krystian też zadrżał i przyciągnął ją do siebie. Zastygła w jego ramionach.

Patrzyli sobie w oczy, próbując zapanować nad ciężkimi oddechami. Krystian musnął jej nos swoim. Przymknęła powieki i uśmiechnęła się, poczuła, że całuje ją w czoło. Spojrzała na niego, był tak blisko i cały czas odwzajemniał uśmiech. Wyciągnął rękę i delikatnie odgarnął niesforne kosmyki z jej twarzy, pocałował ją czule.

– Obiecaj mi coś, proszę.

– Co?

– Jeśli jestem winny, jeśli to ja zabiłem Magdę, przyznam się do tego. Nie powstrzymasz mnie. A jeśli zacznie się robić niebezpiecznie dla ciebie, to się wycofasz. Nie wybaczę sobie, jeśli na cokolwiek cię narażę.

Ada przymknęła oczy, pod powiekami wzbierały łzy.

– Obiecuję.

5

Kilkupiętrowy budynek Prokuratury Okręgowej w Gorzowie Wielkopolskim mieścił się przy ulicy Moniuszki i przykuwał wzrok przechodniów wysoką oszkloną ścianą w jego centralnej części. Jeden z długich korytarzy na drugim piętrze przemierzała właśnie prokurator Gabriela Sawicka. Jej wysokie czerwone szpilki stukały o posadzkę, a dźwięk ten niósł się po korytarzu głośnym echem. Kobieta zatrzymała się dopiero pod gabinetem swojego przełożonego. Otworzyła drzwi bez pukania i weszła do środka, po czym zamknęła je z głośnym trzaskiem. Zrobiła kilka kroków i usiadła na krześle ustawionym naprzeciwko biurka. Nonszalancko założyła nogę na nogę i oparła splecione dłonie na kolanie.

– Jestem gotowa.

Prokurator Adam Barwacz podniósł wzrok na podwładną. Nie zdziwił się na jej widok, nie wyprosił jej ani nie zwrócił uwagi na temat konieczności zapukania do drzwi przed wejściem. Współpracował z nią od lat i doskonale wiedział, że po tej kobiecie mógł się spodziewać dosłownie wszystkiego, a gdy się na coś uparła, zawsze stawiała na swoim. Jego autorytet w tej relacji był wątpliwy.

– Nie bardzo rozumiem.

– Widziałam faks. Masz oddelegować prokuratora do prowadzenia śledztwa w Szczecinie. Zatem jestem gotowa.

Wiadomość, o której mówiła, leżała na jego biurku. Szczecin nie próżnował. Prokurator regionalny w Szczecinie, zaalarmowany przez prokuratora okręgowego, wystąpił do prokuratora krajowego o przekazanie śledztwa innej prokuraturze okręgowej na terenie swojej działalności. Wszystkich ustaleń dokonywano telefonicznie i za pomocą faksów, decyzje zapadały niemalże natychmiastowo. Adam Barwacz nie mógł się w tej sytuacji wyłamać.

– Normalnie zapytałbym, skąd w ogóle wiesz o tej sprawie, ale w twoim przypadku to raczej niepotrzebne. Zawsze wiesz wszystko.

– Świetnie, przejdźmy w takim razie do konkretów – ponagliła Sawicka.

– Rozumiem, że twoje zainteresowanie tą sprawą dotyczy osoby podejrzanego Krystiana Wilka. Masz na pieńku z jego bratem, który załatwił ci przeniesienie tutaj, czyż nie? Planujesz więc upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu: dorwać Krystiana i zniszczyć prokuratora Wilka.

Czerwone usta Sawickiej rozciągnęły się w szerokim uśmiechu. Roześmiała się, a potem nachyliła się do przodu i oparła przedramiona na biurku prokuratora. Nienachalnie eksponowała przy tym swój wspaniały dekolt, nie mógł nie zwrócić na niego uwagi.

– Doskonale mnie znasz, nic się przed tobą nie ukryje – zauważyła. – Jestem najlepszą kandydatką, zresztą nie masz zbyt wielu możliwości.

Barwacz ponownie spojrzał na wiadomość, którą otrzymał. Jej treść nie pozostawiała złudzeń, musiał wyznaczyć prokuratora na cito.

– Trzy czwarte prokuratorów to ludzie żonaci, zaręczeni lub w związkach, niektórzy mają małe dzieci. Sądzisz, że z przyjemnością rzucą wszystko i udadzą się do Szczecina? Ja nie mam takich zobowiązań, mam tylko zemstę, która będzie mnie motywować do pracy. Rozwiążę tę sprawę. Wiesz, że dam radę.

– Może masz rację, ale mimo wszystko oddelegowanie cię do Szczecina jest kłopotliwe – powiedział Barwacz. – Prowadzisz tutaj kilka spraw, w które jesteś mocno zaangażowana. Chcę, żebyś to ty je zakończyła.

– Te najważniejsze będę kontrolować ze Szczecina, resztę przekażesz innym. Możesz wynegocjować oddelegowanie tutaj w zastępstwie jakiegoś prokuratora ze Szczecina, ja przejmę na miejscu jego sprawy, w tym tę jedną. To dobry układ.

– Przemyślę to, na razie idź do siebie.

Sawicka skrzywiła się nieznacznie. Podniosła się i ruszyła w stronę drzwi. Położyła dłoń na klamce, po chwili namysłu odwróciła się jednak ponownie.

– Mam jeszcze jeden argument, Adamie, najważniejszy.

Barwacz westchnął zniecierpliwiony, odchylił się na krześle i splótł dłonie na klatce piersiowej. Podniósł wzrok i skupił na niej całą uwagę.

– Takie śledztwo trochę potrwa, co najmniej trzy miesiące. Przez ten czas będziesz miał mnie zupełnie z głowy. Pomyśl, przez trzy miesiące nie będę cię męczyć.

– Jedź.

6

Prokurator Wilk krążył zdenerwowany w pobliżu budynku Muzeum Narodowego w Szczecinie na Wałach Chrobrego. Po południu było tutaj mnóstwo osób, wśród których bez trudu można było się ukryć i dzięki temu nie zwracać na siebie uwagi. Adę dostrzegł dopiero wtedy, kiedy zbliżyła się do niego na odległość kilku kroków. Bez słowa ruszyli w stronę trasy zamkowej.

– Nie masz jakiejś kawy? – spytała Ada. – Padam…

Przemek rzucił jej ostre spojrzenie.

– Mamy ważniejsze sprawy do omówienia niż kawa – upomniał ją. – Wyjaśnij mi, co się dzieje.

– Ile wiesz?

– Maciążek i Olcha nie byli za bardzo rozmowni. Puścili mi nagranie ze sto dwanaście, wiem tyle, że Krystian wskazał siebie jako potencjalnego sprawcę. Magda nie żyje, a Krystian zbiegł. Tylko tyle.

Ada rozejrzała się, ale nikt nie zwracał na nich uwagi, każdy był zajęty własnymi sprawami. Nie dojrzała żadnej znajomej twarzy, nikt ich nie śledził ani nie obserwował. Rozluźniła się trochę i odetchnęła.

– Okej, więc tak: Krystian był z Magdą tej nocy. Prawdopodobnie został czymś odurzony – relacjonowała Ada. – Obudził się i znalazł jej trupa obok siebie na łóżku. Magdę uduszono, na ciele ma siniaki, ślady wskazują na duże męskie dłonie. Jestem pewna, że Krystian jej nie zabił. Podejrzewam, że podczas morderstwa leżał nieprzytomny. Kiedy go znalazłam, nie myślał logicznie, był otępiały. Możliwe, że Magda również została odurzona.

Przemek milczał dłuższą chwilę. Głos Ady był beznamiętny, wyzuty z jakichkolwiek emocji, wywoływał w nim niepokój. Przypominał mu głos Krystiana z nagrania.

– Masz z nim kontakt?

– Mam.

Zawrócili i ponownie zmierzali w stronę budynku muzeum. Przemek zatrzymał Adę, prawą dłoń mocno zacisnął na jej ramieniu. W jego oczach nie było żadnego wahania.

– Wierzę, że jej nie zabił, wiem to – powiedział. – Musi jak najszybciej zgłosić się na komendę lub do prokuratury.

Ada strzepnęła jego rękę, ale się nie odsunęła.

– Doskonale wiesz, że sądy niechętnie słuchają obrońców, to wy, oskarżyciele, nadajecie ton sprawie i decydujecie, w jaki sposób postrzega się podejrzanego. To zdecydowanie zły plan.

– Ada, on zwiał z miejsca zbrodni, ukrywa się. Puszczą za nim list gończy, o ile już tego nie zrobili. Dalsze ukrywanie się to dopiero zły plan.

– Twój brat jest policjantem podejrzanym o zabójstwo, zapewne zrobią z tego zabójstwo na tle seksualnym. Magda ma siniaki na całym ciele, oskarżą go o gwałt, potraktują to jak celowe działanie. Jest nieskończona ilość prawdopodobnych wersji, ale wybiorą tę najprostszą, zerojedynkową. Myślisz, że kogokolwiek będzie interesować, że jest niewinny? Chodzi o funkcjonariusza wojewódzkiej, do jasnej cholery! O psa, który ma strzec porządku publicznego! Nie będą mieli żadnej litości. Żadnej.

Przemek otworzył usta, po czym je zamknął. Ada ruszyła przed siebie spokojnym krokiem, po chwili dołączył do niej. Ponownie minęli budynek muzeum, skręcili w lewo i skierowali się w stronę parku Żeromskiego.

– Gdzie jest Krystian?

– W bezpiecznym miejscu – ucięła Ada.

– Naprawdę? Nie powiesz mi, gdzie jest mój brat?

– Według mnie masz zbyt mocny kręgosłup moralny. Muszę sprawdzić, jak bardzo jesteś skłonny go nagiąć dla Krystiana.

– A ty?

– Byłam na miejscu zbrodni, sfotografowałam trupa Magdy, pomogłam zbiec potencjalnemu sprawcy, okłamałam policjantów i rozważam złożenie fałszywych zeznań. Dla niego pozbyłam się kręgosłupa moralnego. Daj znać, kiedy też będziesz gotowy to zrobić. – Zmierzyła Przemka uważnym spojrzeniem. Oceniała emocje, które pojawiły się na jego twarzy, od błysku niedowierzania po zrozumienie.

Po chwili schowała zmarznięte dłonie do kieszeni i spuściła wzrok na swoje ośnieżone kozaki. Ostrożnie stawiała stopy, krok za krokiem.

– Kochasz Krystiana, prawda? Zrobisz wszystko, by go chronić?

– W przeciwieństwie do ciebie nie będę się wahać, choćbym nawet miała siebie później za to znienawidzić. Co nie zmienia faktu, że muszę skorzystać z twojej pomocy, masz większe możliwości.

– Co na początek?

– Potrzebuję kilku twoich garniturów i płaszcza, na wszelki wypadek – odpowiedziała Ada. – Może uda ci się dowiedzieć czegoś więcej o śledztwie dzięki znajomościom.

Prokurator przez chwilę milczał, nerwowym ruchem przeczesał włosy. Czuł, jak serce obija mu się o klatkę piersiową. Jego kręgosłup moralny właśnie zaskrzypiał ostrzegawczo.

– Muszę pomyśleć, zdzwonimy się.

Ada obdarzyła go krótkim uśmiechem, następnie skręciła i ruszyła w stronę samochodu zaparkowanego nieopodal.

7

Wysokie obcasy zastukały o dębową podłogę. Brunetka przeszła przez gabinet i zajęła miejsce w wygodnym wiklinowym fotelu. Miała na sobie jedynie kusą koszulkę nocną, a w dłoni delikatnie trzymała kieliszek pełny musującego prosecco.

– Będziesz mnie teraz ignorował?

Mężczyzna nawet na nią nie spojrzał. Oparł dłonie na okrągłym stoliku i wpatrywał się uparcie w szachownicę. Przesunął czarnego laufra o kilka pól po skosie, zbijając skoczka. Następnie obrócił pole gry i teraz obserwował je z perspektywy białych pionków.

– Halo… Jestem tutaj.

– Wiem, że jesteś, słyszę cię doskonale – odparł mężczyzna. – Po prostu myślę nad strategią. Nie chcę, aby cokolwiek mnie zaskoczyło.

– Na razie chyba wszystko idzie zgodnie z twoim planem, prawda? – Brunetka upiła kilka łyków prosecco.

Z nostalgią wspominała wspólne wieczory z Magdą, kiedy we dwie potrafiły bardzo szybko obalić całą butelkę lub poszukiwać pomysłów na bellini i rozkoszować się jego bogatym aromatem. Te czasy minęły, Magdy już nie było. Dopiero teraz powoli zaczynało to do niej docierać.

– Pomogłam ci zabić Magdę, a teraz nawet na mnie nie spojrzysz.

– Nieprawda, nie miałaś z tym nic wspólnego. Pokazałaś Magdzie, jak poderwać Krystiana, i przekonałaś ją, że warto. Ze śmiercią Magdy żadne z nas nie miało nic wspólnego.

– To Wilk ją zabił? – spytała brunetka. – Wydawało mi się, że jest inny.

Mężczyzna przesunął białą wieżę o dwa pola do przodu i obrócił szachownicę. Uśmiechnął się zadowolony. Zrobił roszadę i ponownie spojrzał na planszę z perspektywy białych pionków.

– Nigdy nie wiesz, co zrobi mężczyzna, gdy zostanie sam na sam z kobietą. Może zwykły seks już mu nie wystarczał? Udusił ją przez przypadek, w ekstazie, za jej zgodą, podkręcił go jej ból. Nie zaprzątaj tym sobie ślicznej główki. Ściągnąłem z Gorzowa idealnego prokuratora do pościgu, jestem pewien, że moja Gabriela wyciągnie go nawet spod ziemi.

Kobieta nachyliła się nad szachownicą, eksponując swój ponętny dekolt. W dłoni nadal trzymała prawie pełen kieliszek.

– Twoja Gabriela?

– Gabriela była moja i znowu będzie, ale nie teraz, to nie ten moment w mojej strategii.

– Czasami się zastanawiam, kim ty, u diabła, jesteś – stwierdziła brunetka. – Bawisz się ludźmi, wikłasz ich w swoje gierki, posuwasz się dalej niż ktokolwiek inny. Po co to wszystko? Dla zabawy? Dla wyższego celu? Podnieca cię to?

Mężczyzna nadal milczał, wykonał kolejny ruch białym pionkiem. Odchrząknął znacząco, kobieta zaklęła, ale się odsunęła. On natomiast ponownie odwrócił szachownicę. Przesunął czarną wieżę i dał szacha. Uśmiechnął się.

– Kim ja dla ciebie jestem?

– Laufrem – odpowiedział bez wahania.

– Słucham?

– Laufrem, poruszam tobą, jak chcę, o ile chcę, ale zawsze po skosie. Muszę tobą dobrze kierować, żebyś znalazła zastosowanie, inaczej będziesz bezużyteczna. Magda była jedynie pionkiem, jej rola była marginalna.

Brunetka dopiła prosecco kilkoma większymi łykami.

– Obraziłabym się, ale zafundowałeś mi nowe auto i jestem ciekawa, co dalej zrobisz w tej sprawie – przyznała. – A Krystian jest królem?

– Krystian… Krystian jest królem, którego chcę zdominować, pokonać i wyeliminować, ale na szachownicy są też inne bierki – wyjaśnił mężczyzna. – Ta ruda… Jeszcze nie wiem, jaką ma rolę, czasami myślę, że jest królową. Chroni króla, jest nieprzewidywalna, ale czasami zachowuje się też jak skoczek, trudno przewidzieć jej ruchy, ale nie jest to niemożliwe.

– A ta cała Gabriela? Przemek?

– Przemek to taki sam laufer jak ty, trzeba na niego uważać, może być niebezpieczny, porusza się bez wahania, ale ma ograniczony zakres ruchów. Natomiast moja Gabriela to królowa, nie do okiełznania, pozbawiona schematów w działaniu, a jednocześnie stale i niezmiennie skuteczna.

– Zapowiada się dobra partia?

–

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej.

8

Dostępne w wersji pełnej.

9

Dostępne w wersji pełnej.

10

Dostępne w wersji pełnej.

11

Dostępne w wersji pełnej.

12

Dostępne w wersji pełnej.

13

Dostępne w wersji pełnej.

14

Dostępne w wersji pełnej.

15

Dostępne w wersji pełnej.

16

Dostępne w wersji pełnej.

17

Dostępne w wersji pełnej.

18

Dostępne w wersji pełnej.

19

Dostępne w wersji pełnej.

20

Dostępne w wersji pełnej.

21

Dostępne w wersji pełnej.

22

Dostępne w wersji pełnej.

23

Dostępne w wersji pełnej.

24

Dostępne w wersji pełnej.

25

Dostępne w wersji pełnej.

26

Dostępne w wersji pełnej.

27

Dostępne w wersji pełnej.

28

Dostępne w wersji pełnej.

29

Dostępne w wersji pełnej.

30

Dostępne w wersji pełnej.

31

Dostępne w wersji pełnej.

32

Dostępne w wersji pełnej.

33

Dostępne w wersji pełnej.

34

Dostępne w wersji pełnej.

35

Dostępne w wersji pełnej.

36

Dostępne w wersji pełnej.

37

Dostępne w wersji pełnej.

38

Dostępne w wersji pełnej.

39

Dostępne w wersji pełnej.

40

Dostępne w wersji pełnej.

41

Dostępne w wersji pełnej.

42

Dostępne w wersji pełnej.

43

Dostępne w wersji pełnej.

44

Dostępne w wersji pełnej.

45

Dostępne w wersji pełnej.

46

Dostępne w wersji pełnej.

47

Dostępne w wersji pełnej.

48

Dostępne w wersji pełnej.

49

Dostępne w wersji pełnej.

50

Dostępne w wersji pełnej.

51

Dostępne w wersji pełnej.

52

Dostępne w wersji pełnej.

53

Dostępne w wersji pełnej.

54

Dostępne w wersji pełnej.

55

Dostępne w wersji pełnej.

56

Dostępne w wersji pełnej.

57

Dostępne w wersji pełnej.

58

Dostępne w wersji pełnej.

59

Dostępne w wersji pełnej.

60

Dostępne w wersji pełnej.

61

Dostępne w wersji pełnej.

62

Dostępne w wersji pełnej.

63

Dostępne w wersji pełnej.

64

Dostępne w wersji pełnej.

65

Dostępne w wersji pełnej.

66

Dostępne w wersji pełnej.

67

Dostępne w wersji pełnej.

68

Dostępne w wersji pełnej.

69

Dostępne w wersji pełnej.

70

Dostępne w wersji pełnej.

71

Dostępne w wersji pełnej.

72

Dostępne w wersji pełnej.

73

Dostępne w wersji pełnej.

74

Dostępne w wersji pełnej.

75

Dostępne w wersji pełnej.

76

Dostępne w wersji pełnej.

77

Dostępne w wersji pełnej.

78

Dostępne w wersji pełnej.

79

Dostępne w wersji pełnej.

80

Dostępne w wersji pełnej.

81

Dostępne w wersji pełnej.

82

Dostępne w wersji pełnej.

83

Dostępne w wersji pełnej.

84

Dostępne w wersji pełnej.

85

Dostępne w wersji pełnej.

86

Dostępne w wersji pełnej.

87

Dostępne w wersji pełnej.

88

Dostępne w wersji pełnej.

89

Dostępne w wersji pełnej.

90

Dostępne w wersji pełnej.

91

Dostępne w wersji pełnej.

92

Dostępne w wersji pełnej.

93

Dostępne w wersji pełnej.

94

Dostępne w wersji pełnej.

95

Dostępne w wersji pełnej.

96

Dostępne w wersji pełnej.

97

Dostępne w wersji pełnej.

98

Dostępne w wersji pełnej.

99

Dostępne w wersji pełnej.

100

Dostępne w wersji pełnej.

101

Dostępne w wersji pełnej.

OD AUTORKI

Dostępne w wersji pełnej.

Dostępne w wersji pełnej.

Copyright © by Diana Brzezińska

Opieka redakcyjna: Monika Rossiter, Ewelina Tondys

Redakcja tekstu: Justyna Żebrowska

Opracowanie typograficzne książki: Daniel Malak

Adiustacja, korekta i łamanie: Pracownia 12A

Projekt okładki: Eliza Luty

Fotografie na okładce: kobieta – © Lyuba Burakova / Stocksy,

mężczyzna – © Westend61 / Getty Images

ISBN 978-83-8135-881-1

www.otwarte.eu

Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o., ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek