Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. O królewskiej zbroi

Copyright © by Virtualo, 2023
Copyright © by Joanna Szulc

Redakcja: Melanż
Korekta: Melanż
Skład ebooka: Elibri Sp. z o.o.
Projekt okładki: Anna Simeone

Wydanie I
Warszawa 2023
ISBN 978-83-2727-535-6

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę? Napisz do nas: redakcja@virtualo.pl.

Dawno, dawno temu było sobie niewielkie, ale bardzo piękne królestwo, którym rządził król Jan IV Twardy. Był dobrym i sprawiedliwym władcą, a przy tym bardzo pracowitym i sympatycznym. Kochał swoją żonę, królową Zofię, i synka Pimpulinka.

– Tylko, bardzo proszę, kiedy przyjdą do mnie koledzy, nie nazywajcie mnie Pimpulinkiem – prosił Pimpulinek, który tak naprawdę miał na imię Piotrek. Był już dużym chłopcem, niedawno wypadły mu dwa mleczaki i nauczył się jeździć na prawdziwym rowerze. Nadal lubił, kiedy rodzice czytają mu na dobranoc, przytulają go, całują i mówią, że jest ich kochanym Pimpulinkiem. Ale koledzy nie musieli o tym wiedzieć.

Królewska rodzina wraz ze swoim uroczym wielorasowym psem Bronkiem mieszkała w niezbyt dużym zamku. Królowa mówiła czasami:

– Bardzo mi odpowiada, że nasz zamek jest taki mały. Nie ma w nim przeciągów, nie ma strasznych lochów ani wysokich wież z uwięzionymi księżniczkami, nie latają tu żadne nieprzyjemne duchy…

A król dodawał:

– No i nie marnujemy czasu na sprzątanie. Taki mały zamek bardzo szybko można odkurzyć, a potem ma się więcej czasu na granie w planszówki albo badmintona.

I to była prawda. Chociaż Pimpulinek nie bardzo pamiętał, kiedy ostatnio grał z tatą w badmintona albo planszówkę.

– Tata dziś wcześnie wyszedł do pracy – mawiała przy śniadaniu królowa Zofia. – Prosił, żebym cię ucałowała i powiedziała, że w sobotę postara się zabrać cię nad jezioro.

– Wezmę lornetkę! – wołał wtedy Pimpulinek bardzo zadowolony, bo choć lornetkę dostał na urodziny już jakiś czas temu, to ciągle nie miał okazji tak naprawdę się nią nacieszyć. To znaczy wybrać się z tatą na wyprawę i podpatrywać ptaki mieszkające nad jeziorem. Tata opowiadał mu o nich i wspominał czasy, gdy często wymykał się z zamku, by tropić czajki, cyranki, kszyki i błotniaki. Błotniaka Pimpulinek widział tylko raz, i to było naprawdę niesamowite. Leżeli z tatą na łące, a nad nimi krążyła piękna samica z mocnymi skrzydłami, czujna i spokojna.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki