Redakcja: Aleksandra Grygo

Konsultacja merytoryczna: Eliza Praska

Projekt okładki i skład: Maciej Krawczynski

Wersja elektroniczna:

Wydawca: Wydawnictwo Adamada

al. Grunwaldzka 411, 80-309 Gdańsk

www.adamada.pl

ISBN EPUB 978-83-8118-026-9

ISBN MOBI 978-83-8118-027-6

Gdańsk 2017. Wydanie pierwsze

Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Spis treści

5. Kolacja dla psa

6. Ciocia wie lepiej

7. Napad na drodze

8. Szybciej, mały!

9. Wybita szyba

10. Słonie i osy

11. Kraksa

12. Kto tu jest niepełnosprawny?

13. Goła pupa

14. Gdzie jest Milek?

15. Piętrowa choinka

16. Milek, skręcaj!

17. Ja wam pokażę!

18. Pomyłka

19. Dziadek sportowiec

20. Ela karuzela

21. Miasto z klocków

22. Kim będzie Kamil, gdy dorośnie?

23. Niedźwiedź czy samochód?

24. Spotkanie z UFO

Zuzia ma sześć lat i pięcioletniego brata Kamila, który ma jasne włosy. Możemy też zacząć od Kamila: ma pięć lat i sześcioletnią siostrę Zuzię o kasztanowych włosach. Ale Kamil nie wie, jaki kolor mają kasztany, gdyż urodził się niewidomy.

Jak to jest być niewidomym? Zamknij oczy, a jeszcze lepiej zawiąż je sobie szalikiem. Teraz idź do łazienki i umyj ręce. Tylko nie wpadnij do pralki! Przecież nie jesteś brudną skarpetką. Idź, ja tu zaczekam.

Trudne, prawda? A Kamil ma tak ciągle. Nie wie, jak wyglądają mama i tata, i cały świat. Czy jest nieszczęśliwy? Wcale nie! Na przykład wczoraj. Mama poprosiła:

– Milek, nakryj stół do kolacji.

W domu wszyscy mówią na Kamila Milek. To taki skrót od Ka-milek.

Kamil pamięta, gdzie co jest w kuchni. Wyciągnął z lodówki maselniczkę, talerzyki z ogórkami i serem, miseczki z twarożkiem i oliwkami. Położył je wszystkie na stole. Potem poszedł do swojego pokoju.

Chwilę później do kuchni weszła mama.

– Milek, coś ty narobił?! – krzyknęła. Na stole stały talerzyki i miseczki z… psim jedzeniem! Chyba jeszcze nie powiedziałem, że w domu jest pies, Lupi. To jego karma leżała na talerzykach i w miseczkach.

Kamil wrócił do kuchni, ale nie zobaczył karmy Lupiego na stole. Przecież jest niewidomy. Dlatego na pytanie mamy: „Milek, coś ty narobił?” odpowiedział z dumą:

– Przygotowałem pyszną kolację.

– Nie wiedziałam, że Lupi zaprosił gości – odparła mama. – I że będą jeść widelcami.

Ktoś parsknął śmiechem spod stołu. Kto taki? Przecież nie Lupi. Zuzia. To ona schowała maselniczkę i tak dalej i położyła na stole talerzyki z jedzeniem Lupiego. Bo Zuzia uwielbia robić kawały.

Kamil wymacał psią karmę na stole. I postanowił odpłacić siostrze pięknym za nadobne.

Kolacja się opóźniła, bo Zuzia musiała nakryć stół dla ludzi, a nie dla psów. Ale nikt się na nią nie gniewał; przecież taki żart to nic złego.

W czasie kolacji Kamil nagle zaczął czujnie nasłuchiwać. Mama, tata i Zuzia spojrzeli na niego uważnie. Wiedzieli, że ma najlepszy słuch z nich wszystkich.

– Lupi coś je u ciebie w pokoju – ostrzegł siostrę.

– Chyba ścianę – Zuzia w ogóle się nie przejęła. – Tam nie ma nic do jedzenia.

– A ciasteczka?

– Moje ulubione! Na wycieczkę jutro!

Zuzia zerwała się z miejsca. Aż przewróciła krzesło. Popędziła do pokoju. Patrzy… Ciasteczka leżą spokojnie na biurku. A Lupi je swoje chrupki z miski na podłodze.

– Milek! Przestraszyłeś mnie!

– A kto zaczął?

I tak jest zawsze.