Ben Miller

O dziewczynce, która została Robin Hoodem

Przełożyła Ewa Rosa

Tytuł oryginału: Robin Hood aged 10 3/4

Tłumaczenie: Ewa Rosa

Redaktor inicjująco-prowadząca: Olga Gorczyca-Popławska, Katarzyna Kępka

Redakcja: Jarosław Byczkowski

Korekta: Olek Zawisza, Paulina Potrykus-Woźniak

Adaptacja okładki i skład: Ewa Sosnowska

© Copyright for text by Passion Projects Limited, 2024

© Copyright for illustrations by Elisa Paganelli, 2024

This translation of Robin Hood aged 10 3/4 is published by arrangement with ILA Ltd. and Simon&Schuster UK Ltd.

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

All rights reserved

Wydanie I

Warszawa 2025

M3007

Pierwsze wydanie: Simon&Schuster UK Ltd., 2022

1st Flor, 222 Gray’s Inn Road

London

WC1X 8HB

www.simonandschuster.co.uk

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8425-212-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl, www.wydawnictwowilga.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Dedykacja

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Krótka notka na temat grzybów!

Podziękowania

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Tę książkę dedykuję pracownikom biblioteki miejskiej w Nantwich, byłym i obecnym, prawdziwym strażnikom portalów do innych światów.

Rozdział 1

Robin Hood wskoczył na pieniek i przywołał do siebie wesołą bandę rozbójników.

– Słuchajcie, przyjaciele! – krzyknął, wymachując zwojem pergaminu. – Szeryf urządza zawody łucznicze w swoim zamku i obiecuje, że spełni dowolne życzenie zwycięzcy!

Mały John, który właśnie strugał nowy kij, podniósł wzrok i spojrzał na przyjaciela.

– Chyba nie zamierzasz wziąć w nich udziału?

– Czemu nie? – odparł Robin. – Bez wątpienia stawią się tam doskonali łucznicy, z którymi mógłbym rywalizować. Z szeryfem na czele.

Braciszek Tuck zamknął butelkę piwa korkiem i otarł usta.

– Robinie, czy to aby roztropne? Musiałbyś wejść prosto do jaskini lwa.

Nawet lady Marion, zazwyczaj skłonna do przygód, sprawiała wrażenie zaniepokojonej.

– Pomyśl, jakie niebezpieczeństwo by ci groziło! Szeryf marzy o tym, by cię pojmać.

Robin wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Ależ właśnie na tym polega piękno mojego planu. Pojadę tam w przebraniu! – wyjaśnił i naciągnął kaptur na głowę, by ukryć twarz. – Widzicie? – zawołał. – Nikt mnie nie rozpozna!

Wszyscy zamilkli, a Mały John, braciszek Tuck i lady Marion wymienili spojrzenia.

– Czy kaptur… – zaczął taktownie Tuck – to na pewno najlepsze przebranie dla kogoś zwanego… Robin Hoodem? Tak tylko pytam.

– No i nie zapominaj – dodał Mały John – że pani dyrektor chce się z tobą spotkać przed apelem.

– No właśnie. Nie możesz się spóźnić pierwszego dnia szkoły – poparła go Marion.

*

Pani dyrektor? Pierwszy dzień szkoły?

Charlie ściągnęła brwi, skołowana.

Podniosła wzrok znad książki i ujrzała uśmiechnięte twarze rodziców. Wizja sherwoodzkiego lasu natychmiast się rozwiała i dziewczynka zdała sobie sprawę, że siedzi przy stole w kuchni w swoim nowym domu, a mama i tata patrzą na nią z wyczekiwaniem.

Z westchnieniem zamknęła książkę i niechętnie powróciła do rzeczywistości. Poczuła ukłucie strachu, które dźgnęło ją pod żebra niczym dokuczliwy palec.

– Siedzisz z nosem w tej książce, od kiedy się przeprowadziliśmy – zauważył tata. – Czy wszystko w porządku?

Z kolei mama wyciągnęła do niej rękę.

– Wiemy, że boisz się zacząć naukę w nowej szkole, skarbie – powiedziała. – Ale Forest Hill ma znakomitą opinię i na pewno będziesz tam bardzo szczęśliwa.

– Po prostu bądź sobą, a wszyscy cię pokochają – dodał tata.

„Ta, jasne – pomyślała Charlie – tak samo jak w poprzedniej szkole”.

Uśmiechnęła się z przymusem i pokiwała głową.

– Dzięki – mruknęła. – Jestem pewna, że wszystko będzie dobrze.

Nie chciała sprawiać przykrości rodzicom, więc nie powiedziała nic więcej. Ostatecznie oni też nie chcieli opuszczać dawnego domu. Ale myśl o tym, że znowu musi zaczynać od początku, przyprawiała ją o mdłości. Ci wszyscy nauczyciele. Te wszystkie dzieci! Gdyby tylko mogła znów zagubić się w książce…

Rodzice dalej coś mówili, ale przestała ich słuchać.

Nagle jakiś ruch po drugiej stronie pomieszczenia przykuł jej wzrok. Duży ptak wylądował na kuchennym parapecie.

Czy to był… kruk?

– KRA! – zawołał, po czym odwrócił głowę na bok i wbił w dziewczynkę nieruchome spojrzenie.

Wydawał się taki duży i egzotyczny! Bardziej przypominał okaz z ogrodu zoologicznego niż ptaka z lokalnych lasów. Wyglądał jak papuga, tyle że w zwykłym stroju. Jakby był tajnym agentem. Ta myśl sprawiła, że Charlie się uśmiechnęła.

– KRA!

Czy on próbował coś jej powiedzieć? Nie, to było niemożliwe. A jednak zdecydowanie na nią patrzył. Kruki podobno są inteligentne, prawda? Pomachała do niego, a on zakrakał raz jeszcze i znowu wbił w nią spojrzenie oka czarnego jak atrament.

– Zrobisz to, Charlie?

Dziewczynka z powrotem przeniosła uwagę na mamę.

– Zaprosisz nowych przyjaciół na swoje urodziny w weekend? Moglibyśmy urządzić małe przyjęcie w ogrodzie.

– Pewnie – skłamała dziewczynka, zaciskając dłonie pod stołem.

„Jakby znajdowanie nowych przyjaciół było takie proste!”

Zresztą nie była pewna, czy w ogóle chce mieć przyjaciół. Wiedziała tylko, że nie chce sobie narobić więcej wrogów… Lepiej, żeby się nie wychylała i trzymała z dala od kłopotów.

„Zakradnę się do biblioteki w porze lunchu” – pomyślała, pakując książkę do plecaka. „Tam przynajmniej będę mogła poczytać w spokoju”.

Kruk wciąż się na nią gapił, ale gdy ruszyła w stronę okna, by włożyć miskę po płatkach śniadaniowych do zlewu, zatrzepotał skrzydłami i odleciał.