Nela Nielsen

O chłopcu, który zgubił szczęście

Ilustrator Yael Weiss/123RF.com

© Nela Nielsen, 2021

© Yael Weiss/123RF.com, ilustracje, 2021

Od chwili, gdy Natan spadł ze skarpy prosto w wir rzeki i stoczył z żywiołem walkę o własne życie, przydarzają mu same utrapienia, tak jakby przyciągał do siebie zło.

I chociaż zawsze wychodzi z opresji obronną ręką, wydaje się, że chłopiec zgubił szczęście. Tymczasem zło czai się wokół Natana z nadzieją, że będzie on tym, który otworzy złu wrota piekieł.

ISBN 978-83-8245-090-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. O chłopcu, który zgubił szczęście

2. Rozdział 1. Odwieczna walka dobra ze złem

3. Rozdział 2. Natan

4. Rozdział 3. Walka o życie

5. Rozdział 4. Coś zgubiłem, tylko nie wiem co

6. Rozdział 5. Już wiem, co to było

7. Rozdział 6. Wyjazd na zasłużony odpoczynek

8. Rozdział 7. Chcę zobaczyć to jeszcze raz

9. Rozdział 8. Co to może być?

10. Rozdział 9. Świat duchów, demonów i wiedźm

11. Rozdział 10. Latające przedmioty

12. Rozdział 11. Bójka w szkole

13. Rozdział 12. Nowy przyjaciel

14. Rozdział 13. Sen

15. Rozdział 14. W czeluściach piekieł

16. Rozdział 15. Już wiem, jak wydobyć ten klucz

17. Rozdział 16. Kamienne serce

18. Rozdział 17. Zagubione przedmioty

19. Rozdział 18. Anioł ciemności

20. Rozdział 19. Przyjaciel czy wróg?

21. Rozdział 20. Co posyłasz w świat, to do ciebie wraca

Rozdział 1. Odwieczna walka dobra ze złem

Od zarania dziejów Anioły walczyły z siłami zła. A stawka w tej walce była bardzo wysoka. Demony, znając słabość ludzkiego charakteru, podszeptywały ludziom niegodziwe myśli, namawiały do złych uczynków, a wszystko po to, aby sprowadzić człowieka na złą drogę, posiąść ludzką duszę, zniewolić ją i zamknąć na wieki w diabelskich czeluściach. Pragnęły udowodnić Niebu, jaką słabą istotą jest człowiek. Wykazać, że jest to najsłabsze ogniwo na całej planecie. A potem go zniszczyć. I były bliskie osiągnięcia celu. Przez ciągłe wojny, przez zło, jakie szerzyło się na Ziemi, przez ludzką podłość w stosunku do innych gatunków zamieszkujących planetę Niebiosa straciły swą cierpliwość do człowieka.

Anioły pragnęły pomóc rodzajowi ludzkiemu. Chciały ochronić ludzi przed gniewem Boga, a tym samym odsunąć wizję zniszczenia tych istot. One również dostrzegały słabość w człowieku, ale wciąż miały nadzieję, że jest dla niego szansa. Postanowiły zadbać o to, aby dać ludziom czas. Żyjąc bez złych podszeptów, mieli szansę rozwijać się, dostrzec prawdę, zrozumieć ogrom swych win, wziąć odpowiedzialność za własne czyny i odzyskać przychylność Nieba. W tym celu Anioły zagoniły wszystkie Demony z powrotem do czeluści piekielnych, a przejście pomiędzy światami starannie zapieczętowały. Tytanitowy klucz, zamykający przejście pomiędzy światami, nie mógł nigdy wpaść w niepowołane ręce. Dlatego wtopiły go w kamień, a następnie rzuciły kamieniem na oślep, wprost w głębiny oceanu, żeby nikt nigdy go nie odnalazł. Na Ziemi zapanował spokój.

Rozdział 2. Natan

W małym miasteczku na przedmieściach żył sobie chłopiec. Miał na imię Natan. Był on wesoły, skory do zabaw i psot. Wszyscy lubili Natana za jego życzliwość i dobre serce. Był bardzo miłym dzieckiem. Rodzice byli z niego ogromnie dumni. Chłopiec nie przeszedł nigdy obojętnie obok czyjegoś nieszczęścia, zawsze każdemu pomagał. Gdy spotykał sąsiadkę idącą z zakupami, momentalnie podbiegał do niej i pomagał jej nieść torby. Gdy widział zmarzniętego kotka, natychmiast zabierał go do domu i szukał nowych opiekunów dla zwierzątka. Gdy znajdywał rannego ptaka, zabierał go do weterynarza, a potem opiekował nim tak długo, aż ptaszek nabierał sił i odlatywał. Rodzice zawsze wspierali go w jego działaniach, ponieważ byli bardzo mądrymi ludźmi i dostrzegali w tym, co robił, dobro, szlachetność oraz piękno jego duszy. Natan cieszył się popularnością wśród przyjaciół i każdy chciał być jego znajomym. Dziewczęta patrzyły na niego z zachwytem, a nauczyciele podziwiali jego inteligencję i łatwość, z jaką przychodziło mu zdobywanie nowej wiedzy. Był bardzo dobrym uczniem. Jednocześnie zawsze miał czas na zabawę, grę w piłkę i spędzanie wspólnych chwil z przyjaciółmi na świeżym powietrzu. Jego najlepszą przyjaciółką była Oliwia. To z nią spędzał najwięcej wolnego czasu i w jej towarzystwie czuł się najlepiej.

Pewnego razu Oliwka spojrzała na niego zadziornie i powiedziała:

— Wiesz, myślę, że nie ma na całym świecie dwóch takich wariatów jak my. — Zaczęła się śmiać i zalotnie spoglądać spod swoich długich i pięknych rzęs.

Miała oczy jak brylanty. Piękne, wyraźne, błyszczące i przepełnione radością. Lubił z nią spędzać czas. Wnosiła w jego życie całe mnóstwo radości. Czasami myślał, że bez niej nigdy nie byłby taki szczęśliwy, ba, wręcz czułby się wybrakowany i taki nijaki. To ona nadawała rytm jego życiu, to ona była aspiracją do ich wspólnych przygód.

— Wariatów? — odpowiedział z przekornym uśmiechem. — To mało powiedziane! Dwóch takich szaleńców jak my nie ma w całym kosmosie! — Uniósł głowę i zaczął krzyczeć tak głośno, jakby chciał, żeby cały świat o tym wiedział, i mocno się tego trzymał. — Jesteśmy ostoją tego świata!!! Bez nas świat rozpadłby w pył!

— Wariat — rzuciła z przekąsem Oliwka i zaczęła chichotać swoim cienkim głosikiem. — Co będziemy dzisiaj robili? — zapytała w końcu.

— Zgodnie z planem idziemy nad rzekę. Będziemy obserwować ptaki.

W ubiegłym roku pod choinkę Natan dostał od Mikołaja upragniony prezent. Długo o niego prosił. Ale wreszcie się udało. Był to aparat fotograficzny. Mały i poręczny, a jednocześnie robiący przepiękne fotografie. Natan uwielbiał robić zdjęcia. Oliwka towarzyszyła mu w wyprawach, podczas których obserwowali dzikie zwierzęta i uwieczniali je na zdjęciach. To była wspaniała zabawa. Udawali przyrodników, którzy zakradają się w największym skupieniu do siedlisk nie zawsze znanych im stworzeń, a następnie robili zdjęcia oraz obserwowali życie i obyczaje dzikich zwierząt. Tego dnia wybierali się na obserwację nad pobliską rzekę. Teren był niebezpieczny, ponieważ należało najpierw przejść przez urwisko. Dlatego wspólnie postanowili, że nie powiedzą rodzicom, dokąd idą. Obawiali się, że rodzice nie wyrażą zgody na tak niebezpieczną wyprawę. Zgodnie przystali na to, że zachowają tę wiedzę dla siebie.

Zabrali ze sobą tylko niezbędne rzeczy, nic ponadto, co wydawało się konieczne. Cieszyli się na tę wyprawę, wiedząc, że po powrocie będą snuć barwne opowieści i zyskają jeszcze większą popularność w szkole. Humor ich nie opuszczał. Jak zawsze świetnie się bawili. Dotarłszy nad urwisko, zaczęli się zastanawiać, jak najbezpieczniej zejść z tej skarpy i dotrzeć na skraj rzeki. Nie było innej drogi. Musieli zdobyć się na wysiłek i pokonać ten kawałek osuwiska.

— Ja pójdę pierwszy — powiedział Nat.

— Tylko proszę cię, bądź ostrożny. Nie chcę żadnych kłopotów — odparła Oliwka.

— No co ty… Ja i kłopoty…? Chyba żartujesz. — Odwrócił się w jej kierunku i puścił do niej oko.

Uśmiechnęła się trochę niepewnie w odpowiedzi na ten gest. Patrząc na urwisko, nie miała pewności, czy zejście nad rzekę to na pewno dobry pomysł. Dopiero teraz uświadomiła sobie, że ta przygoda może się dla nich źle skończyć. Bała się. Przez myśl przeleciała jej wizja siniaków, obić i złamanej nogi w gipsie. Ale nie powiedziała o tym głośno. Zachowała tę wizję dla siebie. Natan powoli, trzymając się gałęzi, krok po kroku schodził coraz niżej. Ziemia była piaszczysta i łatwo się osuwała. Przytrzymywał się zarośli i powoli, lecz konsekwentnie posuwał się naprzód. Oliwka patrzyła z góry. Nie mogła przekonać samej siebie, żeby zrobić pierwszy krok. Z góry wyglądało to przerażająco i złowieszczo.

— Natan, może nie powinniśmy tam iść? — rzuciła drżącym głosem.

— No co ty, Oliwka, pękasz już? A nawet nie zrobiłaś pierwszego kroku. — Stał i patrzył na nią z drwiącym uśmiechem na ustach.

Nie spodobało jej się to. Było jakby rzuconym w jej kierunku wyzwaniem. Patrząc na niego, nie mogła stać bezczynnie. Przytrzymała się więc gałęzi drzewa i przesunęła prawą nogę dwadzieścia centymetrów niżej, potem dosunęła lewą. W tym momencie poczuła, jak ziemia obsuwa się jej spod stóp, i ślizgiem poleciała w dół. Przewróciła się i tylko trzymana gałąź uratowała ją przed zjazdem na sam dół urwiska.

— Uważaj — krzyknął Natan. Poderwał się lekko w kierunku koleżanki, chcąc przyjść jej z pomocą, i w tym momencie sam stracił grunt pod nogami, zaczął się osuwać coraz niżej i niżej, aż potknął się o wystający z ziemi korzeń, przewrócił i poleciał prosto w dół, obijając się po drodze o wystające kamienie i korzenie drzew. Oliwia obserwowała to przerażona.

— Natan!!! Nieee!!!

Droga na dół była długa, wyboista i bolesna. Kręcił się jak dziecięcy bączek puszczony w ruch. Spadając, obijał ciało z każdej możliwej strony. Próbował się czegoś chwycić, ale siła pędu wprowadziła go w ruch tak gwałtowny, że nie był w stanie dostrzec niczego, czego mógłby się chwycić. Ale to jeszcze nie było najgorsze. Na końcu tej wyboistej drogi czekało go mokre spotkanie z wodą. Nie był w stanie wyhamować, stoczył się prosto do rzeki.

Uderzyło go porażające zimno wody. Nie spodziewał się, że o tej porze roku woda może być tak lodowata. Był w ubraniu, a siła pędu wepchnęła go głęboko w toń rzeki. Prądy zaczęły nim rzucać na wszystkie strony i ciągnąć w nieznanym kierunku. Czuł się jak uwięziony. Jakby wpadł w szpony jakiejś siły, która trzyma go mocno za nogi i wciąga coraz głębiej. Uporczywie machał rękami, chcąc wypłynąć na wierzch i zaczerpnąć powietrza. Nie było to jednak łatwe. Walka z żywiołem to niestety walka, którą ławo przegrać. Po chwili udało mu się wypłynąć na wierzch i złapać pierwszy oddech. Aż bolał ten brak oddechu. Zaczął gwałtownie nabierać w płuca powietrze. Ale najbardziej przeraził go widok, który zobaczył. Siła prądu zniosła go daleko od brzegu, na którym stała mała dziewczynka i coś krzyczała w niebogłosy. Machał rękami, usiłował płynąć w jej kierunku, ale jakimś dziwnym zrządzeniem losu był coraz dalej i dalej, a dziewczynka, stojąca na skraju rzeki, stawała się odległym i coraz mniejszym punktem na horyzoncie.

Rozdział 3. Walka o życie

Prądy rzeki porwały ciało chłopca. Siła rzeki nieustannie wciągała go w głąb rzecznej toni. Walczył z całych sił, żeby utrzymać się na powierzchni, ale za każdym razem woda zalewała mu gwałtownie twarz, nie pozwalając złapać oddechu. To utrudniało zmagania z tak wielką siłą Matki Natury. Czuł zmęczenie. Całe jego ciało wykończone było nierówną i niekończącą się walką z żywiołem. Przegrywał tę walkę. W pewnym momencie jego ciało się poddało. Długotrwały wysiłek wyczerpał cały zapas energii. Nie był w stanie ruszyć ręką, nogą ani żadnym mięśniem. Nawet nie był w stanie zamknąć powiek. Zaczął opadać bezładnie na dno rzeki.

Rzeka musiała być głęboka, ponieważ opadał i opadał, i nie było końca tej podróży. Nad jego głową, przez taflę wody, przebijało światło słoneczne. Wokół zrobiło się tak pięknie, spokojnie i cicho. Odczuwał niesamowity spokój. Promienie słońca tańczyły wokół niego, a on nie czuł nic poza rozlewającym się po jego ciele poczuciem spokoju, beztroski i odprężenia. Nagle poczuł coś pod nogami. Ten fakt przywrócił mu świadomość. To nie było dno. Coś podpłynęło pod jego nogi i zaczęło pchać chłopca ku górze. Kropelki wody naprzeciw jego twarzy niespodziewanie zaczęły tańczyć, wibrować, przyciągać się do siebie, aż przybrały kształt niespotykanie pięknej twarzy. Anielska postać patrzyła mu prosto w oczy. I wtem w swojej głowie usłyszał nakazujący głos: „Walcz, inaczej tu zginiesz!”. Ogromna ryba pod jego stopami pchała go nieustannie ku powierzchni wody. Spojrzał w górę. Był już blisko. Czując grunt pod nogami, organizm poczuł przypływ energii. Chłopiec odbił się od głowy ryby i z impetem wyskoczył ponad taflę wody, nabierając jednocześnie w płuca dużą dawkę świeżego powietrza. Opadł na powierzchnię wody i zrobił kolejny głęboki wdech. „Walcz! Inaczej tu zginiesz!” — słowa odbiły się echem w jego myślach. Więc zgodnie z nakazem zaczął walczyć. Gwałtownie i mocno uderzał rękami o taflę wody, z całych sił machał nogami i płynął. Stracił poczucie czasu, przestrzeni oraz własnego istnienia. Tak jakby był tylko energią unoszącą się w próżni kosmosu.

Dotarł do brzegu, nie pamiętając, jak tego dokonał i ile czasu to trwało. Wyszedł na brzeg. Woda ociekała z jego ubrań litrami. Czuł drżenie każdej cząstki swojego ciała. Czuł, że trzęsie się w nim nawet dusza. Był potwornie zmęczony. Wysiłek był tak wielki, że czuł się ledwo żywy. Zrobił kilka kroków, upadł i zasnął.

Rozdział 4. Coś zgubiłem, tylko nie wiem co

Natan wrócił do domu późnym wieczorem. Dom był pusty, nikogo nie było. Nie miał kluczy od drzwi wejściowych ani aparatu fotograficznego. Wszystko pochłonęła rzeka. Był zmęczony, przemarznięty i marzył tylko o tym, żeby zasnąć we własnym łóżku. Nic więcej w tym momencie się nie liczyło. Zauważył uchylone okno na piętrze. Nie miał wyjścia. Musiał się tam wdrapać. Niewiele myśląc, podsunął stojący nieopodal tarasu drewniany stolik, wszedł na niego i zaczął się wdrapywać po werandzie na pierwsze piętro domu. Udało się. Otworzył na oścież uchylone okno i wszedł do środka. Ściągnął przemoczone ubrania, wziął ciepłą kąpiel, zszedł do kuchni. W lodówce znalazł naleśniki. Zjadł zimne. Zrobił sobie ciepłą herbatę, którą wypił niemal jednym haustem, i poszedł spać.

Nad ranem obudził go donośny głos matki:

— Na miłość boską!!! To ty śpisz w domu, a my całą noc szukamy twojego martwego ciała w rzece! Wpędzisz mnie do grobu, dziecko!

Otworzył najpierw jedno oko. Zobaczył stojącą w drzwiach jego pokoju matkę. Wyglądała strasznie. Cały makijaż spłynął jej po twarzy. Musiała dużo płakać. Włosy miała w totalnym nieładzie. Jakby piorun w nią strzelił. Za moment w drzwiach pojawił się ojciec. Odwróciła się, wtuliła w niego i zaczęła głośno płakać. Natan otworzył drugie oko. Ale nie miał siły nic powiedzieć. Zresztą nawet nie wiedział, co można powiedzieć w takiej sytuacji. Odwrócił się na bok, nakrył kołdrą i zasnął.

Obudził się około południa. Umył się, ubrał i zszedł na dół. Matka spojrzała na niego w sposób, który nawet trudno opisać. Patrzyła jakby z wyrzutem pomieszanym z uczuciem troski i odrobiną histerii.

— Siadaj tu koło nas — powiedziała w sposób nieznoszący sprzeciwu.

Oboje z ojcem siedzieli na tapczanie. Natan podszedł ze spuszczoną głową i usiadł na fotelu naprzeciwko nich.

— Opowiadaj. Wszystko po kolei i ze szczegółami. Chcę znać każdy detal tego, co się wydarzyło.

Wydawali się oboje zadziwiająco spokojni. Musieli być chyba na jakichś środkach uspokajających.

— Mamo — zaczął spokojnie Natan — nie ma o czym opowiadać. Ześlizgnąłem się ze skarpy i wpadłem do wody. Nic takiego.

— Oliwia opowiadała nam coś kompletnie innego. — Matka wpatrywała się w syna pytająco.

— Oj, mamo, bo dziewczyny to zawsze przesadzają.

— Mówiła, że porwał cię prąd rzeki i straciła cię z oczu.

— No tak było, ale, jak widzisz, jestem cały i zdrów — wypowiadał te słowa lekceważąco, chociaż wewnętrznie wciąż czuł przerażenie.

— Synu, czy zdajesz sobie sprawę z tego, jakie to wszystko było głupie i nieodpowiedzialne? — odezwał się wreszcie ojciec. — Czy zdajesz sobie sprawę, jak ta historia mogła się zakończyć?

Natan spuścił głowę i uporczywie wpatrywał w podłogę. Wiedział. Wiedział to aż nadto dobrze.

— Od dzisiaj masz szlaban. Zero kolegów i koleżanek, zero wyjścia na dwór, zero telewizji i zero zdjęć! Rozumiesz? Oddasz mi aparat. Nie zasługujesz na niego — kontynuował ojciec.

— Tato… — Chłopiec odczuł stratę aparatu bardzo dotkliwie, więc tylko dodał: — Tato, ja już nie mam tego aparatu. Zgubiłem go.

Ale tak naprawdę nie chodziło tylko o aparat. Natan odczuwał, że tego dnia zgubił coś więcej. Ciągle zastanawiał się, co to było, co miał przy sobie, czego teraz nie ma, ale nie mógł sobie przypomnieć. I nie potrafił tego poczucia braku zrozumieć.

Wieczorem zadzwoniła Oliwia. Słychać było, że płacze.

— Natanku, to było takie straszne… — Pociągała wciąż nosem, a jej głos wyraźnie drżał. — Tak bardzo się bałam, tak bardzo się bałam… Myślałam, że straciłam cię na zawsze. Nawet nie wiesz, jak się cieszę. Tak bardzo się cieszę — powtarzała bez końca.

Natan nie przerywał jej. Milczał jak zaklęty.

Rozdział 5. Już wiem, co to było

Nazajutrz Natan zabrał swoje rzeczy i poszedł do szkoły. Na korytarzu wszyscy dziwnie na niego patrzyli. Nie było osoby, która nie zerkałaby w jego kierunku. Czuł się nieswojo i mało komfortowo, wywołując takie niezdrowe zainteresowanie. Wszedł do klasy i położył plecak na biurku. Wyjął książki. Usiadł. Wciąż czuł na sobie te przeciągłe spojrzenia. Każdy, kto przechodził obok otwartych drzwi klasy, spoglądał na niego ciekawsko, a nawet zatrzymywał się na chwilę, żeby popatrzeć ciut dłużej. Ale absolutnie nikt o nic nie pytał. Dzwonek oznajmił koniec przerwy. Wszyscy zajęli miejsca, a w drzwiach pojawił się nauczyciel.

— Dzień dobry, kochani — przywitał się serdecznie z klasą, jak to miał w zwyczaju, pan Rawski. — Siadajcie, proszę. Dzisiaj zgodnie z planem przeprowadzimy doświadczenie chemiczne. Na waszych ławkach stoją probówki, których na razie proszę nie dotykać. Dzisiaj bądźcie uważni i skoncentrowani. Wykonamy to doświadczenie, aby zobaczyć, że mieszając różne substancje chemiczne, możemy uzyskać związek o zaskakującym kolorze i właściwościach chemicznych.

Natan był nieobecny myślami. Słyszał głos nauczyciela jakby z zaświatów. Jego uwaga podążała w innym kierunku. Wciąż wracał myślami do momentu, gdy był w tej rzece. „Co to było?” — pomyślał. „To było takie dziwne. Ta ryba i ta twarz. Już sam chwilami nie wiem, co jest prawdą, a co wytworem mojego umysłu”.

— Natan! — głos wyrwał go z zamyślenia. To pan Rawski stał nieopodal jego ławki i wpatrywał w jego postać. — Jesteś, synu, z nami?

— Tak, przepraszam, zamyśliłem się — odpowiedział Natan, wstając jednocześnie na równe nogi.

Cała sala zachichotała.

— No, skoro już stoisz, to znaczy, że zgłaszasz się na ochotnika. Dobrze. A zatem jako pierwszy wykonasz ćwiczenie. Załóż fartuch, okulary ochronne — wyciągnął dłoń, podając wspomniane rzeczy chłopcu — i zmieszaj, proszę, dwa kwasy dokładnie w taki sposób, jak przed chwilą opisałem.

Natanowi ciężko było przyznać, że nie śledził zbyt uważnie przebiegu lekcji. Wolał zaryzykować niż przyznać się publicznie, że nie był zainteresowany wykładem nauczyciela. Zgodnie z poleceniem założył biały fartuch, okulary, podniósł dwa flakony i niewiele myśląc, wlał zawartość jednego do drugiego.

— Nie!!! — rozległ się krzyk, który jednak został zagłuszony ogromną eksplozją. Zmieszana zawartość flakonów wybuchła z wielką mocą, a gęste opary gazu rozeszły się po klasie. — Mówiłem, że nie wlewamy nigdy wody do kwasu!!! Gdzie ty masz rozum!!! — krzyczał i złorzeczył nauczyciel.

Złapał Natana za rękę i zaciągnął do łazienki. Tam pomógł mu się umyć. Potem wizyta u szkolnej pielęgniarki. Skończyło się na niewielkich oparzeniach. Teraz Natan został już królem absurdu i tematem rozmów całej szkolnej społeczności. Czuł się z tym potwornie.

Na przerwie znalazła go Oliwka.

— Jak tam? Żyjesz? — zapytała z troską w głosie, chociaż nie potrafiła powstrzymać się od chichotu. — Słyszałam, że jak ktoś chce wysadzić w powietrze szkołę, to powinien zgłosić się do ciebie… — Zaśmiała się teraz już w głos.

— Oliwka — przerwał jej cicho Natan — ja już wiem, co zgubiłem w tej rzece. Ja zgubiłem tam… szczęście…

Rozdział 6. Wyjazd na zasłużony odpoczynek

Po powrocie do domu zobaczył krzątających się po domu rodziców i wystawione na środek salonu walizki. Zbliżał się długi weekend i zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami cała rodzina szykowała się do wylotu nad Ocean Spokojny. Odpoczną, nabiorą sił, wygrzeją się na słońcu. Cieszyli się na ten wyjazd od dawna i tylko wydarzenia ostatnich dni spowodowały, że nie podchodzili już z takim entuzjazmem do tej wyprawy.

— Ty, synu, możesz wchodzić do wody tylko i wyłącznie pod moim nadzorem — powiedział ojciec do stojącego nad walizką chłopca. — Pamiętaj o tym, żeby nie było nieporozumień. Masz się nas pilnować i każdorazowo informować, gdzie idziesz. Zrozumiano?

— Tak, tato — odparł nieco zasmucony Natan. — Będę się pilnował. Obiecuję.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.