Tytuł oryginału: Varsel i natten

Przekład z języka szwedzkiego: Patrycja Włóczyk-Nastały

Copyright © Ann-Catrin Mattsson, 2025

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2025

Projekt graficzny okładki: Miroslav Šokčić

Redakcja: Anna Poinc-Chrabąszcz

Korekta: Anna Nowak

ISBN 978-91-8076-212-0

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Gabrielowi

CZĘŚĆ 1

Urghe

SZKOCJA, GRUDZIEŃ 1643

– Podobno przepowiadacie przyszłość zapisaną w gwiazdach, mistrzu.

Kobieta, elegancko ubrana w haftowany płaszcz obszyty futrem z gronostaja, ściąga rękawiczki tak cienkie, że prześwituje przez nie skóra. Jej spojrzenie wędruje po drewnianej podłodze zastawionej moździerzami i drewnianymi miskami, a potem na sufit, gdzie na starych hakach wiszą ostrokrzew, jemioła oraz inne święte rośliny. Urghe odsuwa na bok niedbałe notatki i wskazuje na podłogę.

Kobieta siada na dywanie, wśród owczych skór i poduszek. Powietrze, już ciężkie od opium, miesza się ze słodkim zapachem jaśminu i czymś nieokreślonym, co przywodzi mu na myśl duszne letnie noce w Indiach. Kiedy kaptur się zsuwa, ukazuje się jedwabna, rubinowoczerwona tkanina i kaskada ciemnych loków. Na szyi wisi złoty łańcuszek, a drobne kamienie wisiorka lśnią tym samym szafirowym blaskiem, co kamienie bransoletki na jej nadgarstku. Jednak to oczy zaskakują najbardziej, bystre i inteligentne. Dłonie dotykają zawiniątka na kolanach. Jeśli dziecko jest jej, to ona jest bardzo młodą matką.

Kobieta przekręca obrączkę na palcu. Jej barki są spięte, jakby czuła się tutaj nieswojo. Urghe podaje jej parującą filiżankę ziołowej herbaty i siada po turecku na skórze naprzeciwko niej. Trwają w milczeniu, przy dźwiękach deszczu bębniącego w okiennice, aż cisza w końcu skłania ją do dalszej rozmowy.

– Chodzi o mojego syna. – Kobieta opuszcza głowę, szukając odpowiednich słów. – Jest… inny, różni się od swojego rodzeństwa.

– W jaki sposób?

– Jest niejadkiem. – Kobieta upija łyk herbaty, myśli. – Mogę go zostawić na długie godziny, a on nie płacze. Czasami wygląda, jakby odpływał. Wpatruje się w rzeczy, których nie ma.

– Pokażcie mi go.

Kobieta podaje mu zawiniątko. Urghe ostrożnie odkrywa kolejne warstwy tkaniny, wszystkie kosztowne i bogato zdobione. Spod materiału wyłaniają się włosy czarne jak niebo w bezksiężycową noc.

Urghe spogląda w oczy dziecka, już teraz pełne mądrości przekraczającej granice tego świata. Robi mu się ciepło na sercu. Uśmiecha się. To gwiezdne dziecko. Przymyka powieki, wdychając magię palących się ziół. Wizja migocze. Urghe widzi tkaninę przeznaczenia, przeszłość i przyszłość. Widzi to dziecko, już starsze, i rolę, jaką odegra. Następnie dostrzega własną śmierć i dziecko, które go zastąpi.

– To wyjątkowy chłopiec. – Urghe otwiera oczy. – Musi przeżyć. Jego przeznaczeniem jest być głosem niebios.

– Jak wy? – W pytaniu kobiety pobrzmiewa zarówno strach, jak i duma.

– To dziecko zajmie moje miejsce, gdy nadejdzie czas. Ludzie będą go szukać, słuchać jego słów.

Kobieta kiwa głową z lekkim westchnieniem ulgi.

– Więc będzie miał tytuł i poczucie bezpieczeństwa?

– Tak, ale to ma swoją cenę. Wasze dziecko ma do wypełnienia trudne zadanie. Pozwólcie mu studiować starożytną wiedzę, niech nauczy się czytać z gwiazd i opanuje tajemnice niebios.

– Rozumiem. Otrzyma najlepsze wykształcenie.

Kobieta kręci filiżanką i omiata pomieszczenie przenikliwym wzrokiem. Przez chwilę dał się zwieść jej słodkiemu, delikatnemu wyglądowi. W jej oczach rodzą się teraz precyzyjne plany, jakby była generałem. Dziecko pokasłuje. Urghe nie podoba się ten dźwięk, brzmi to, jakby ktoś przeciągał zardzewiałą piłę przez grubą kłodę.

– Jest wątłego zdrowia – stwierdza. – Równowaga płynów w jego ciele jest zaburzona i dlatego uchodzi z niego dusza. Prosiliście lekarza, by na niego spojrzał?

Kobieta wydycha powietrze z prychnięciem.

– Ci niekompetentni szarlatani tylko pogorszyli sprawę.

W piersi dziecka bulgocze śluz. Oddech chłopca jest świszczący, malec z trudem łapie powietrze. Urghe marszczy czoło.

– Lada chwila i będzie miał suchoty.

– Możecie mu pomóc?

Nie odpowiadając, Urghe sięga po moździerz i pęczek liści szałwii, podpala go nad jedną ze świec i omiata nim chłopca od dołu do góry, mamrocząc przy tym zaklęcie w prastarym języku. Kobieta czuje w nosie szczypanie, gdy Urghe wkłada palce w mieszankę ziół pachnącą miętą połączoną ze smalcem i naciera nią klatkę piersiową oraz ramionka chłopca. Potem nalewa sobie filiżankę herbaty, pozwalając leczniczym ziołom oczyścić płyny chłopca i wypędzić chorobę z jego ciała.

– Nacierajcie go tym, dwa razy dziennie. – Urghe podaje kobiecie słoiczek wypełniony maścią. – I dawajcie mu ciepłe kozie mleko.

– Nie wiem, jak wam dziękować. – Kobieta wypija łyk herbaty i spogląda na Urghego zza opuszczonych rzęs. – Miałam nadzieję, że zgodzicie się również przyjąć mojego drugiego syna.

– Oczywiście.

Kobieta woła coś po hiszpańsku i kotara w drzwiach się odchyla. Do pokoju wchodzi chłopiec o szerokich ramionach i pełnych ustach matki, wyraźnie niezadowolony z długiego oczekiwania. Matka rzuca mu surowe spojrzenie.

– Wyprostuj się, Rodericu.

Chłopiec prostuje plecy. Spoglądając w jego szarozielone oczy, Urghe niemal wypowiada na głos przekleństwo. Przez jego ciało przebiega dreszcz. Włosy na jego rękach stają dęba jak u rozjuszonego kota. Ma złe przeczucie. Mruga, zaskoczony reakcją, jaką wywołuje w nim chłopiec. Kim on jest? Przez kilka chwil przyglądają się sobie jak dwaj szermierze. Potrzeba całej jego siły, wszystkich lat ćwiczeń, by ciało nie zdradziło emocji, które w nim buzują. Wreszcie Urghe pyta zachrypniętym głosem:

– Kim jest twój ojciec, chłopcze?

Przez długą, napiętą chwilę patrzą sobie w oczy.

– Nie mam ojca.

Słowa wibrują. Odsłaniają wspomnienie, uczucie, że powtarzają spotkanie, które przeżyli już wcześniej. Na moment rysy chłopca się zmieniają. Urghe wpatruje się w inne oczy. Wspomnienia pojawiają się bez zaproszenia, tak samo melancholijne jak zawsze. Odległy rytm bębnów. Płonące obrazy walk pod różowym i krwistoczerwonym niebem. Ciemnowłosy mężczyzna o oczach Roderica, zmierzający konno na pole walki z symbolem Bogini na tarczy. Dziewczyna, wyprostowana i jasna jak płomień u jego boku. Niosąca pochodnię. Dusza, z którą chłopiec jest nierozerwalnie związany. Świadomość tego spada na Urghego jak sokół na ofiarę, wbijając swoje szpony prosto w jego serce.

Urghe otacza dłońmi kubek, gdyż drżą tak mocno, że natychmiast by go zdradziły. Spojrzenie wędruje między chłopcem, kobietą i niemowlęciem w jej ramionach. To decydujący moment, w którym krzyżuje się kilka ścieżek. Matka chłopca, która wydaje się błędnie odczytywać surową minę Urghego, uśmiecha się przepraszająco.

– Jego ojciec pochodzi z Rodu Niedźwiedzia.

Chłopiec spogląda gniewnie z założonymi rękami.

– On nie jest moim ojcem.

Matka ma taką minę, jakby chciała mu wymierzyć siarczysty policzek, lecz zamiast tego bierze głęboki wdech:

– Rodericu, zabierz Gabriela i poczekaj przed namiotem.

Cała surowość znika z twarzy chłopca, gdy bierze na ręce zawiniątko, jakby był gotów zrobić wszystko, by chronić młodszego brata, który teraz spokojnie drzemie w jego ramionach. Usta są zaciśnięte, a oczy poważne, gdy szukają spojrzenia Urghego.

– Czy mój brat wyzdrowieje?

– Śmierć nie zawsze jest zła. Ale tak, jestem pewien, że twój brat przeżyje.

Chłopiec kiwa głową.

– Będę go chronił.

Urghe nie może powstrzymać uśmiechu. Odprowadza chłopca wzrokiem, gdy ten, wyprostowany, opuszcza namiot.

– Więc chłopak ma rosyjskie korzenie?

Kobieta wypija łyk herbaty i odstawia filiżankę.

– Nie lubi o tym mówić, jak pewnie zauważyliście.

Urghe pociera dłonią podbródek. Waży słowa.

– Niektórzy ludzie przychodzą na świat, by stać się wojownikami. Nie rodzą się nadzwyczaj odważni ani silni, ale z ogniem we krwi. Może to nie jest życie, które by sami wybrali, ale to jest to, co potrafią, co robią najlepiej. Do czego zostali stworzeni. Ten chłopiec ma ogień we krwi.

– Nie da się tego nie zauważyć. – Kobieta wygładza suknię z czułym uśmiechem. – Bywają dni, że doprowadza mnie do szaleństwa. Ale tych, których kocha, kocha z tym ogniem i dla nich byłby gotów umrzeć.

Kobieta mówi to bez zastanowienia, nieświadoma prawdy w swoich słowach.

– Co go czeka, mistrzu?

Co ma jej odpowiedzieć? Że tragedia jest wpisana w ich życie? Że ich losy są splecione jak nitki w tkaninie? Że wszyscy są związani tym samym łańcuchem?

– Chłopca czeka wyjątkowe życie. Zdobędzie władzę i szacunek, odniesie sukces.

Oczy kobiety błyszczą.

Urghe waha się, niepewny, ile może jej powiedzieć, nie niszcząc tkaniny przeznaczenia.

– Ale zawsze będzie podążał za pewną niewiastą, a gdy upadnie, to z jej imieniem na ustach.

W twarzy i ciele kobiety zachodzi zauważalna zmiana. Usta stają się napięte i poważne.

– Co to znaczy?

– Tego nie mogę wam powiedzieć. O odpowiednim czasie wszystko stanie się jasne.

Kobieta kiwa głową z dziwnym spokojem. Coś mu mówi, że nie będzie przebierała w środkach, by trzymać chłopaka z dala od tego dziewczęcia.

***

Cienka smuga dymu wiruje w górę, gdy Urghe ściska płomień między kciukiem a palcem wskazującym. Śmierć wielokrotnie prowadziła ich w to miejsce. Wspomnienia przepływają przez ciało, rozdrapując ranę dawnego bólu, zapomnianego już dawno temu. Bólu wynikający ze świadomości, że wszystko zacznie się od nowa. Każdą wielką zmianę poprzedza chaos.

Za oknem zaczyna się chmurzyć. Urghe, posiadający wyższy stopień świadomości, wie, że gdzieś tam właśnie narodziła się dziewczynka ze znakiem ziemi.

W kolejnych życiach los chłopca był związany z losem dziewczynki, a w ostatnim życiu podążył za nią aż do śmierci. Spotkają się ponownie i świat jeszcze raz zapłonie pod ich stopami.

Część 1

Ailea

PÓŁNOCNA ANGLIA, LUTY 1655

Klasztor góruje nad okolicą niczym złowrogi olbrzym. Spowita zimnym blaskiem księżyca budowla wygląda na uśpioną, skrywającą tajemnice. Ailea mocniej otula głowę szalem. Mgła zamieniła się w zacinający deszcz i lodowaty wiatr, który zrywa z dębów ostatnie liście. Te dwie mile ją wycieńczyły; droga miejscami była przeorana koleinami i pokryta na wpół zamarzniętym błotem, które wypływało z ziemi jak płyn z wrzodów u chorych na dżumę.

Skóra szczypie od zimna, lodowate powietrze rozdziera płuca. Przenika przez ubrania. Przez moment, gdy patrzy na kamienne mury, wydaje jej się, że jakieś oczy spoglądają na nią przez szybki połączone ołowianymi ramkami.

W wysokich drzwiach klasztoru pojawiają się dwie kobiety w koszulach nocnych. Ailea czuje, że uda zdrętwiały jej z zimna, gdy idzie za Ashą po schodach. Kiedy podchodzą do tych kobiet, zauważa, że młodsza ma delikatną twarz, śmietankową cerę i włosy w kolorze kurkumy.

Ta druga przypomina starą jabłoń. Obwisła, przesuszona i ciemna skóra na twarzy wygląda jak stara skórzana sakiewka pozostawiona zbyt długo na słońcu. Kobieta kojarzy się z ropuchami żyjącymi na bagnach. Asha nie opowiadała jej za wiele o szkole, ale wystarczająco dużo, by Ailea mogła zgadnąć, że ta staruszka to sroga siostra Judeth, podprzeorysza. Jej grube brwi się zbiegają, gdy unosi kaganek i wbija wzrok w Aileę.

– Nie stój tak i nie gap się, dziewczyno. – Głos podprzeoryszy trzeszczy niczym młyńskie koło. – Wejdź do środka, zanim sprowadzisz na nas suchoty. – Wolną ręką Judeth przepycha Aileę przez próg, jednocześnie mrucząc podziękowanie do najświętszej Marii Dziewicy, Matki Bożej i opiekunki kobiet, za to, że przysłała im Ashę po tych wszystkich nieszczęściach. Na twarzy Ashy pogłębiają się zmarszczki.

– Kto nas opuścił? – pyta.

– Siostra Frances i dwie nowicjuszki, a także ta piegowata pomoc kuchenna z zadartym nosem.

– Cecil?

Judeth kiwa głową. Do umysłu Ailei wdziera się obraz świeżo wykopanych na skraju lasu błękitnawych grobów, obok których przejeżdżały.

– Na co zmarły? – pyta ostrożnie.

– Tylko ptaki to wiedzą, ale to musiało być dzieło szatana. – Twarz siostry Judeth wykrzywia brzydki grymas. – Dostały krwawiącej wysypki, skóra im pękała, a gorączkę miały tak wysoką, że na ich czołach można było gotować. Leżały i dyszały przez tydzień, aż w końcu się poddały.

Judeth mówi, że niektóre z młodszych nowicjuszek wciąż są chore, mają rzężący kaszel i tak duszą się w nocy, że trzeba zamykać za nimi drzwi.

Słabo oświetlony hol wejściowy jest tak duży, że mógłby się w nim zmieścić mały dom. Kamienna posadzka lśni. Naprzeciwko znajdują się ciemne, drewniane schody prowadzące na wyższe piętra.

Palce Ailei są czerwone od zimna, a gdy próbuje je zgiąć, czuje w nich nieprzyjemne mrowienie. Zdejmując płaszcz, mokry i ciężki od deszczu, wzdycha z ulgą. Młodsza, rudowłosa kobieta bierze od nich mokre okrycia i szuka wzroku Ashy.

– Mogę je powiesić w kuchni, żeby wyschły do rana. – Głos ma miękki, niemal śpiewny.

– Dziękuję, Roese. Przyszły jakieś listy do mnie?

– Leżą w waszym pokoju.

Asha kiwa głową i zwraca się do Ailei:

– Muszę załatwić kilka spraw. Siostra Judeth pokaże ci twój pokój. Zobaczymy się jutro na śniadaniu.

Nie odchodź – myśli Ailea, lecz nim zdążyła to wypowiedzieć, Asha i Roese już się odwracają i odchodzą, pozostawiając ją samą z ropuchą. Judeth mruży oczy.

– Podejdź bliżej, żebym mogła ci się przyjrzeć, dziecko. Bliżej! Musisz stać w świetle, rozumiesz? – Intensywny zapach piołunu drażni nos Ailei, gdy staruszka unosi kaganek blisko jej twarzy, jakby chciała oświetlić najgłębsze zakamarki jej duszy. Ma przy ustach znamię, które się porusza, gdy mówi. Znamiona mogą być piękne i wyjątkowe, jak plamki na pawich piórach. Inne zaś są owłosione i kosmate jak gąsienice, i znamię Judeth takie właśnie jest.

Kobieta marszczy nos i mruczy coś o tym, że Ailea jest koścista jak czapla i nieprzyzwoicie wysoka.

Prowadzi ją po kamiennej posadzce, a potem schodami na górę. Kropla deszczu spływa wzdłuż linii włosów dziewczyny i zatrzymuje się na czubku nosa, po czym spada. Ailea wie o tej szkole tylko tyle, że na początku dwunastego wieku jakiś bogaty lord podarował siostrom zakonnym ziemię i przylegający do szkoły kościół, po tym, jak objawił mu się Archanioł Michał, dowódca armii niebieskiej. I że po kilku pożarach siostry odbudowały większą część klasztoru. Kiedy nastała reformacja i likwidowano klasztory, ostatnia przeorysza uzyskała pozwolenie na wykupienie klasztoru i podzielenie ziemi na dwie szkoły, jedną dla dziewcząt, drugą dla chłopców.

Docierają na piętro, ale Judeth prowadzi ją dalej, trzymając kaganek wyżej niż na schodach, aby oświetlić długi korytarz. Światło migocze, rzucając upiorne cienie na kamienne ściany. Śmierdzi piwnicą i zbutwiałymi liśćmi. Wilgoć wnika w ciało, kości i buty. Mijają salon z masywnymi meblami i kominkiem, w którym zgasł ogień. Ailea niemal słyszy mamrotanie tych setek głosów, które były tutaj przed nią.

Jest tu nieskończenie wiele drzwi i każde są inne. Wydają się wpatrywać w nią błyszczącymi, żelaznymi okuciami i wielkimi sękami wyglądającymi jak oczy. Czy kiedykolwiek uda jej się tu odnaleźć?

Siostra Judeth zatrzymuje się przy masywnych dębowych drzwiach. Wkłada rękę do kieszeni i wyjmuje pęk około trzydziestu czarnych kluczy. Brzęczy nimi, zanim w końcu znajduje ten właściwy i otwiera drzwi.

Pokój jest podłużny, ale wysoki. Są tam stolik nocny bez serwety, rzeźbiona skrzynia, toaletka z tapicerowaną ławką i szafa, w której można powiesić ubrania. Prosto i bezosobowo, lecz przynajmniej nie czuć stęchlizny.

Ailea podchodzi do wąskiego łóżka w rogu i ostrożnie przegląda stos starannie złożonych ubrań. Trzy pary wełnianych brązowych pończoch oraz giezło i koszula nocna. Spódnica z błękitnej wełny i pasujące do niej kaftan, fartuch oraz czepiec z białego lnu. Siostra Judeth wyjaśnia, że taki strój noszą wszystkie starsze nowicjuszki i że dormitoria znajdują się w północno-wschodnim skrzydle klasztoru, na końcu korytarza. I że Ailea może umieścić swoje rzeczy w skrzyni.

Potem bąka, że każe opieszałej pomocy kuchennej podgrzać dla Ailei zupę, która została z wieczerzy. Kiedy Ailea dziękuje i pyta, czy to nie kłopot, staruszka syczy, że nie jest wyjątkowa i że tutaj każdemu gościowi oferuje się jedzenie, czy ona niczego nie rozumie?

Dygocząc z zimna, Ailea staje przy oknie i patrzy na smagany wiatrem krajobraz. Klasztor jest otoczony niskim kamiennym murem, a na rabatach leżą zeszłoroczne kwiaty. Ailea żałuje, że nie ma tutaj Gabriela. Miesiące spędzone na morzu sprawiły, że zostali dobrymi przyjaciółmi. W niektóre jasne noce wymykali się na pokład. Głaskany przez bryzę morską, z twardymi deskami pokładu zamiast poduszki, Gabriel pokazywał jej gwiazdozbiory i opowiadał o tym, że życie człowieka jest w nich zapisane. Ailea pociesza się myślą, że Gabriel uczęszcza do szkoły dla chłopców znajdującej się zaledwie niecałą godzinę stąd. Zanim się rozstali, Gabriel narysował szkic okolicy i obiecał spotkać się z nią przy jabłoni w połowie drogi między szkołami.

– Czy to prawda, że istnieje przepowiednia o tobie?

Jasny głos sprawia, że Ailea się odwraca i widzi drobną dziewczynkę w koszuli nocnej, o włosach w kolorze lnu w nieładzie opadających na ramiona, wpatrującą się w nią wielkimi oczami. Ailea unosi brwi i się uśmiecha.

– O mnie?

– Isabel! Co to za maniery?!

Starsza dziewczyna o długich nogach i kasztanowych włosach zebranych w gruby warkocz wchodzi do pomieszczenia i chwyta dziewczynkę za ramię. Ailea zgaduje, że dziewczyna z warkoczem ma jakieś trzynaście, czternaście lat, więc jest trochę od niej starsza.

– Czy tak witamy naszych gości?

– Ale wszyscy o tym mówią! – broni się dziewczynka.

– Zamilcz! – Duże, ciemnoniebieskie oczy zerkają na Aileę. – Nie widzisz, że czuje się nieswojo?

Dziewczyna szybko siada na łóżku obok Ailei, zarzucając przy tym kasztanowym warkoczem.

– Mam na imię Elizabeth. Ale możesz mówić na mnie Liz, jak wszyscy. – Z uśmiechniętymi oczami i śmiejącą się twarzą, Liz odwraca się do dziewczynki o włosach w kolorze lnu. – A ta mała szczebiotka to Isabel.

– A ja mam na imię Ailea.

Liz rozgląda się po pokoju, wciąż z szerokim uśmiechem.

– Oprócz sióstr jesteś jedyną dziewczyną, która ma własny pokój.

Gdyby to od niej zależało, Ailea wolałaby spać w dormitorium razem z innymi dziewczętami. Możliwe, że myśli Ailei są wypisane na jej twarzy, ponieważ Liz przechyla głowę i pyta, skąd pochodzi, jak długo trwała jej podróż i czy słyszała już coś na temat tej szkoły.

– Niewiele – przyznaje Ailea.

Liz gestykuluje, opisując rytm dni, które rozpoczynają się od ubrania się, pościelenia łóżka i modlitwy o świcie; dzwony zwiastują, że pora na śniadanie, potem są lekcje, następnie praca, wszystko odbywa się w ciszy i skupieniu, a na końcu jest sen. Ailea stara się zapamiętać każde słowo Liz. Wkrótce wokół wąskiego łóżka gromadzą się kolejne dziewczęta, młodsze i starsze.

– Najstarsze nowicjuszki, te, które ukończyły szesnaście lat i wkrótce zostaną wyświęcone na siostry, nie muszą uczęszczać na lekcje – kontynuuje Liz. – Uczą się, wykonując różne prace. Każda z sióstr robi coś innego, ale wszystkie odpowiadają przed Ashą. Wieczorem pójdziesz z nami do Białej Świątyni na modlitwę dziękczynną.

Ailea przygryza wargę i stara się wszystko zapamiętać.

– Nie martw się – śmieje się Liz. – Pokażę ci wszystko, co musisz wiedzieć. Z czasem się nauczysz.

– Nie powinno was tu być. – W drzwiach staje dziewczyna o miodowozłotych lokach, rumianych policzkach i mlecznobiałej szyi. Jej usta są mocno zaciśnięte, gdy odrzuca włosy na plecy. – Nie miejcie do mnie pretensji, jeśli zostaniecie ukarane.

Liz przysuwa się do Ailei.

– To jest Sarah.

Ailea nie może nie zauważyć miny Liz, gdy ta wypowiada imię dziewczyny i mówi, że Sarah pochodzi z jednej z najznamienitszych rodzin w Anglii. Coś w wyglądzie Sarah przywodzi jej na myśl te jasnożółte kwiaty rosnące na bagnach, piękne, ale z oślizgłymi korzeniami, oplatające nogi, by wciągnąć swoją ofiarę w trzęsawisko.

Rozmyślania Ailei przerywa stukot drewniaków, a potem rozlega się ten charakterystyczny, chrapliwy głos siostry Judeth.

– Kto wam pozwolił opuścić łóżka?

Podprzeorysza z taką furią stawia miseczkę na toaletce, że gorąca zupa rozpryskuje się na lustro. Dziewczęta pochylają głowy. Judeth zakłada na piersi silne ramiona i oświadcza, że skoro wszystkie dziewczęta są już na nogach, mogą równie dobrze umyć kamienną posadzkę w holu. I że tym razem Ailea jest usprawiedliwiona, lecz od jutra nie może oczekiwać specjalnego traktowania. Dziewczęta siedzące na łóżku wokół Ailei wstają bez szemrania i pod czujnym okiem siostry Judeth powoli opuszczają pokój. Kiedy Sarah rusza w kierunku dormitorium, Judeth bierze się pod boki.

– A ty dokąd się wybierasz, młoda damo? – Głos trafia Sarah w plecy i dziewczyna gwałtownie się odwraca.

– Ja nic nie zrobiłam. – Dziewczyna dumnie podnosi głowę i patrzy staruszce prosto w oczy. – Wstałam tylko, żeby im powiedzieć, że mają wracać do łóżek.

– Opuściłaś łóżko tak jak one, zasady są takie same dla wszystkich, więc teraz idziesz z nimi.

– Na dole jest strasznie zimno!

– Trzeba było pomyśleć o tym wcześniej. – Judeth popycha dziewczynę przed sobą, jednocześnie mamrocząc pod nosem, że cierpienie uszlachetnia. Ponieważ nie dostrzega pracowitości w leniwym sercu Sarah, dochodzi do wniosku, że będzie musiała zaszczepić ją w nim siłą, aby dziewczyna nie popadła w grzech. Sarah się odwraca. Jej twarz emanuje gniewem ukrytym pod pozorną łagodnością, gdy wbija wzrok w Aileę. Liz, która wciąż siedzi na łóżku, przysuwa się do Ailei.

– Nie przejmuj się Sarą. Myśli, że wszyscy jej zazdroszczą.

– Elizabeth! – Głos Judeth niesie ze sobą ostrzeżenie.

– Już idę!

***

Ailea obejmuje się ramionami. Ciągnie od okna, a ona nie może się doczekać, by wreszcie wślizgnąć się do łóżka, pod owcze skóry. Zupa, w której pływają kawałki warzyw i mięsa, paruje. Wbrew zdrowemu rozsądkowi wypija ją zbyt szybko i parzy sobie język. Skromny posiłek ledwo zaspokaja głód, a żołądek domaga się czegoś więcej.

Rękami drżącymi ze zmęczenia i zimna rozbiera się, wkłada koszulę nocną przez głowę, unosi koc i wślizguje się do łóżka pachnącego lawendą i czystą pościelą, która okazuje się sztywna w dotyku. Po chwili uzmysławia sobie, że pachnie czymś jeszcze. To intensywna korzenna woń, nie nieprzyjemna, ale niespotykana i nie pochodzi od jednego z tych ziół, które zazwyczaj wkłada się do łóżka, by odstraszać mole i larwy. Ailea wyślizguje się z łóżka i przeszukuje pościel.

Kiedy podnosi poduszkę, znajduje pęczek zwiędłych roślin, wyrwanych z korzeniami i związanych sztywną, brunatnoczerwoną tasiemką przypominającą papier. Wśród roślin nie ma ani jednego kwiatka, za to są grube łodygi z kolczastymi kapsułami, których zwiędłe liście wydzielają ostry zapach. Co to jest?

Ostrożnie podnosi bukiecik, obraca go i szybko wypuszcza z ręki. Wstążka nie jest zrobiona z papieru, jak początkowo myślała, lecz jest sztywna od starej, zakrzepłej krwi. To złowrogi bukiet, wypełniony klątwami, sprowadzający nocne koszmary i przynoszący pecha. Na chwilę zamiera, wpatrując się w niego, ale szybko otrząsa się z szoku, podnosi wiązankę i wrzuca ją do kufra, który zamyka z hukiem. Będąc już w łóżku, otrzepuje dłonie z ziemi do miski po zupie, po czym znowu układa się do snu.

Naciąga koc na ramiona. Kto podrzucił jej ten bukiecik? Czy to głupi żart? Pająk tka swoją sieć nad oknem w blasku księżyca. Na zewnątrz wiatr wyje i zawodzi, słychać szuranie i trzaskanie, jęki i lamenty, jakby wszystkie dźwięki piekła połączyły się w jedną melodię. Gałęzie niczym szpony wyginają się i drapią szybę swoimi pazurami. Cienie zdają się poruszać, wypełzając z zakamarków i kryjówek niczym stado wygłodniałych zwierząt. Ailea ma wrażenie, jakby wilgoć i ciemność wnikały w jej skórę, a ściany na nią napierały. Wciska ręce pod pachy. Tęsknota rozdziera jej serce. Tęsknota za czułością matki, jej śpiewem, zapachem werbeny na jej szyi. Tęsknota za ojcowską szorstką dłonią, która uspokajała ją, gdy nie mogła zasnąć. Matka i ojciec nie żyją od kilku lat. Ból powraca. Jego korzenie wniknęły głęboko w jej serce i tak się rozrosły, że nigdy nie uda jej się ich wyrwać, nie ryzykując, że wykrwawi się na śmierć. W półśnie wsłuchuje się w dziką, rozszalałą wichurę. Jest po północy, gdy drzwi się otwierają. Liz odrzuca koce i wślizguje się do łóżka obok Ailei. Jej włosy pachną mydłem i lnem wyblakłym na słońcu. Ciepły oddech muska policzek Ailei, gdy Liz szepcze: – Pierwszej nocy byłam przerażona. Ale polubisz to miejsce, gdy już się do niego przyzwyczaisz.

Pokój powoli wypełnia się ciepłem Liz. Sen przychodzi natychmiast. Spokojny i bez koszmarów.

Muccio

BOLONIA, MAJ 1655

– Do wszystkich diabłów! Nie tknąłem jej! – Roderic obraca się tak gwałtownie, że z zagajnika wyfruwa stado przerażonych gołębi.

Muccio robi krok do tyłu i podnosi ręce w obronnym geście.

– Tylko zapytałem.

Tchnienie świtu powoli rozprasza mgłę między drzewami. Wschodzące słońce przenika przez liście, barwiąc niebo na różowo i złoto. Kilkuset mężczyzn spotkało się ze śmiercią na tej polanie. Muccio nie wie, co Roderic zrobił, aby ściągnąć na siebie gniew hrabiego Friedricha, ale awanturnicy lgną do niego jak ćmy do ognia.

– Nie rozumiem, dlaczego musiałeś rozjuszyć akurat hrabiego. – Muccio szuka wzroku Roderica. – Wierz mi, lepiej sypiać z wdowami. Bez wątpienia są mniej kłopotliwe.

– Nie tknąłem jej, przecież mówię! Co ci powiedział?

– Kto?

Roderic krzyżuje ramiona. Kiwa głową w kierunku sekundanta hrabiego, chudego, elegancko ubranego mężczyzny, sztywnego, jakby ktoś wsadził mu kij w zadek. Obok niego stoi Stefano, niski i barczysty, w brudnych materiałowych spodniach do połowy łydki, je jabłko, mlaszcząc. Sznur na pasie odgrywa rolę paska. Na brodzie Stefana widać źdźbła słomy, jakby właśnie spędził noc w stajni po pijackiej libacji, i pewnie tak właśnie było. Za to jego sekundant przynajmniej włożył na tę okazję czystą koszulę pozbawioną większych dziur.

Niepisana zasada mówi, że każdy uczestnik pojedynku powinien wybrać jednego lub najlepiej dwóch sekundantów asystujących podczas walki i pilnujących, czy wszystko przebiega zgodnie z zasadami. Stefano wyciąga nóż z pochwy wprawnym ruchem, odkrawa kawałek jabłka i z szerokim uśmiechem podaje go sekundantowi hrabiego. Mężczyzna spogląda na niego z pogardą, jakby ten był pierdem, który się mu wymsknął. Muccio bierze głęboki oddech, przygotowując się na nadchodzący wybuch.

– Możecie to załatwić bez broni… jeśli jesteś gotowy cofnąć swoje zniewagi… – Roderic prycha. – Albo jeśli publicznie uklękniesz i poprosisz hrabinę von Haugwitz o wybaczenie – informuje Muccio.

Oczy Roderica się zwężają. Otwiera usta, ale Muccio go uprzedza:

– Powiedziałem, że prędzej piekło zamarznie.

Zerka przez ramię, na hrabiego, który rozgrzewa mięśnie serią energicznych ruchów. Z masywnymi nogami, szerokimi barkami i mocno zarysowaną linią żuchwy, sprawia wrażenie potężnego. Muccio szybko ocenia sytuację. Nie podoba mu się to, co widzi. Hrabia nie jest nowicjuszem. Sposób, w jaki się porusza, zdradza, że ma za sobą lata treningów, być może w szkole francuskiej.

Hrabia najwyraźniej lubi publiczność, bo na polanie zgromadziło się zaskakująco wielu gapiów. Jedyną rzeczą, którą Muccio o nim wie, jest to, że hrabia pochodzi z Niemiec i jest znany z tego, że pod byle pretekstem chce używać broni do obrony swojego honoru. Złośliwi plotkują też o tym, że popadł w ogromne długi i nie radzi sobie z ich spłatą.

W oczach hrabiego Roderic jest tylko dzieciakiem. Młokosem, któremu trzeba pokazać, gdzie jest jego miejsce. Z dnia na dzień chłopak stał się obiektem plotek. Tym słynnym zabójcą legendarnego dowódcy Francji, Jeana François de Fosse. Wszyscy, z Mucciem włącznie, wiedzą, że awans Roderica to tylko kwestia czasu. Ale ta sława kłuje ludzi w oczy. Każdy sukces prowadzi do zawiści i przysparza mu wrogów na dworze. Jedni go podziwiają, inni nienawidzą. Damy dworu zrobiły sobie z niego swoją nową maskotkę. Muccio kieruje swoją uwagę na Stefana, który właśnie do niego podchodzi.

– Jakie są warunki? – pyta Muccio.

Stefano rzuca ogryzkiem przez ramię.

– Ten człowiek ma taką minę, jakby nie mógł się wysrać, więc zastanawiam się, czy nie zaproponować mu śliwki. – Wyciera ręce w spodnie. – Sugerowałem pojedynek do pierwszej krwi, ale wygląda na to, że chcą cię zabić, chłopcze. – Jego twarz rozjaśnia uśmiech, gdy spogląda na Roderica. – Walczycie do ostatniej kropli krwi lub dopóki któryś z was się nie podda!

Roderic patrzy na niego gniewnie.

– Cieszy mnie, że moja sytuacja cię bawi.

Stefano odpowiada mu mocnym klepnięciem w plecy, a następnie kładzie rękę na ramieniu chłopaka.

– Tylko nie daj się zabić, bo postawiłem na ciebie osiem guldenów.

– Zrobię, co w mojej mocy. Nie chcę, żebyś stracił tyle pieniędzy.

– Dzięki, chłopcze, doceniam to.

Roderic kręci głową. Przechodzą go ciarki. Muccio wypuszcza z siebie niepokój, głośno wzdychając. Odchrząkuje, szukając odpowiednich słów.

– Hrabia jest od ciebie wyższy. Dłuższe ręce dają mu przewagę – mówi Muccio, chociaż wie, że Roderic już sam wyciągnął wnioski. – Postaraj się go zmęczyć i zbliż się do niego.

– Tak, wiem. – Roderic ciężko oddycha przez nos. Jego klatka piersiowa gwałtownie unosi się i opada. Niech to diabli! Miejmy to już za sobą!

Tak gwałtownie zrywa z siebie kurtę, że słychać trzask szwów, rzuca ją w stronę Miguela, który natychmiast ją łapie. Plecy i ramiona ma wyraźnie umięśnione. Łopatki sterczą mu jak skrzydła pod jasnym materiałem koszuli. Ani grama tłuszczu. Po chłopcu, który kiedyś ledwo sięgał Mucciowi do klatki piersiowej, nie ma ani śladu. Są tylko niezłomność i siła. Kontrast, który jeszcze bardziej rzuca się w oczy, gdy Roderic stoi obok swojego rówieśnika Miguela, o ciele szczupłym i wiotkim jak winorośl i rzadkim zaroście rozsianym na delikatnym podbródku.

Roderic wyciąga rękę w kierunku Miguela.

– Podasz mi szpadę?

– Ma się rozumieć.

Na policzkach chłopaka pojawia się lekki rumieniec, który dociera aż do jasnej linii włosów. Oddanie Miguela jest tak służalcze, że wywołuje u Roderica odrazę. To, jak rzuca mu czułe spojrzenia i łapie każde jego słowo oraz uśmiech niczym kochanek, co Stefano oczywiście chętnie głośno komentuje, wiedząc, że wprawia tym Roderica w zakłopotanie. Miguel podaje Rodericowi pas mieczowy z szeroko otwartymi oczami i lekko rozchylonymi ustami.

– Powodzenia.

Roderic mamrocze coś odpowiedzi. Jednym ruchem wyjmuje szpadę z pochwy i rusza przed siebie, wzniecając tumany kurzu.

Kościół już dawno zakazał pojedynków. Kary dla łamiących ten zakaz są surowe. Na osobę, która pierwszy raz uczestniczy w pojedynku, nakładana jest wysoka grzywna, natomiast osobie, która robi to kolejny raz, grozi wygnanie. Jednak zawsze można znaleźć sposób na obejście przepisów i chociaż pojedynki są nielegalne, monarcha i wojsko przymykają na nie oko. A jeśli ktoś ma do tego szpadę pobłogosławioną przez samego papieża, jak hrabia, może z czystym sumieniem wbić ją w brzuch rywala.

Hrabia, elegancko ubrany zgodnie z najnowszą modą flamandzką, w czarnym stroju i wysokich butach z czerwonymi obcasami oraz złotymi klamrami, uśmiecha się, gdy Roderic do niego podchodzi.

– Jak szczury, wychodzą, gdy się je wypłoszy. – Hrabia usuwa plamę błota z rękawa płaszcza. – Ktoś powinien był cię przywołać do porządku już dawno temu, szczeniaku. Uklęknij i przeproś, a może cię oszczędzę.

Roderic odpowiada z lekko znudzonym wyrazem twarzy:

– To nie moja wina, że wasza żona krąży po dworze jak suka z cieczką.

W tłumie słychać szmer. Jakaś dama zdusza krzyk. Hrabia robi krok do przodu, jego szczęki się zaciskają w próbie powstrzymania gniewu.

– Ty mały zarozumiały… – Dłoń hrabiego tak mocno zaciska się na rękojeści miecza, że aż bieleją mu knykcie. – Przynieście wino – syczy do sekundanta, nie odrywając wzroku od Roderica. – Zanim wrócicie, szczeniak straci oko.

Zwiesza głowę jak rozsierdzony byk gotowy do ataku. Sekundę później słychać dźwięk stali uderzającej o stal. Hrabia wykonuje gwałtowny wypad. Czerwony pył wiruje wokół jego butów. Cios mężczyzny zmusza Roderica do wycofania się. Hrabia wkłada całą swoją siłę w kolejny atak. Roderic zręcznie unika ciosu. Wykorzystuje lekkie zachwianie hrabiego i przecina skórę na grzbiecie jego dłoni. Rana jest powierzchowna, ale zadana z taką swobodą, że można to odczytać jako arogancję.

– Ty przeklęta łachudro. Ścierwo, szumowino, złodzieju. – Hrabia wyrzuca z siebie błyskotliwe obelgi, nie tak dobre jak te Muccia, lecz całkiem pomysłowe. – Gdy z tobą skończę, własna matka cię nie pozna.

Roderic blokuje cios hrabiego tylną stroną miecza.

– Gdybyście władali mieczem tak dobrze jak władacie słowem, już byłbym martwy.

W tłumie rozlega się cichy chichot. Ta uwaga odnosi zamierzony skutek. Hrabia ponownie przechodzi do ataku, tym razem bardziej agresywnie. Po kilku ciosach ciężko oddycha z wysiłku. Jego twarz jest czerwona, a jasne włosy przyklejają się do czoła. Roderic porusza się lekko i z niemal prowokującą nonszalancją.

Hrabia walczy o odzyskanie kontroli nad oddechem. Musi być zirytowany, że młokos ma nad nim przewagę. W końcu decyduje się na ostateczne rozwiązanie sprawy i rzuca się na Roderica we wściekłym ataku. Stal iskrzy. Ruchy Roderica są tak szybkie, że Muccio na początku nie rozumie, co się stało.

Czerwona plama rozprzestrzenia się na ozdobionym koronką rękawie koszuli jak atrament na papierze. Hrabia z dzikim wrzaskiem rzuca się na Roderica, który robi unik i wymierza cios w kolano mężczyzny, powalając go na ziemię. Żołnierze stosują tę taktykę podczas bitwy. To prosty sposób na unieruchomienie koni. Przecięta noga sprawia, że zwierzę staje się bezużyteczne, nie nadaje się do pracy ani do służby w wojsku. Hrabia nie będzie mógł kontynuować pojedynku.

Roderic kieruje ostrze miecza w stronę piersi hrabiego. Łączy ich wibrujący gniew. Hrabia dyszy przez zaciśnięte zęby. Jego oczy są szeroko otwarte, a mięśnie szyi napięte.

– Nie tknąłem waszej małżonki. – Słowa zawisają w powietrzu jak odłamki pękniętego lodu. Roderic zaciska zęby. Jego wzrok staje się bezwzględny i Muccio przez krótką chwilę zastanawia się, czy chłopak dokończy dzieła, mając świadomość, że hrabia bez wątpienia by to zrobił. Ale Roderic opuszcza miecz.

– O tak wczesnej porze nie zabija się hrabiów. Proponuję, żebyście pozbierali to, co z was zostało, i nas opuścili.

Publiczność tłumi śmiech. Z pianą na pysku hrabia wygląda jak pies, trzęsie się z wściekłości, jakby tylko ostatnia resztka godności powstrzymywała go przed rzuceniem się na chłopaka. Muccio staje między nimi.

– Panowie, pojedynek był uczciwy, Bóg mi świadkiem – zwraca się do sekundanta hrabiego. – Pomóżcie waszemu przyjacielowi się oddalić.

Sekundant podbiega do hrabiego, bierze go pod ramię i niemal stamtąd odciąga. Hrabia nic nie mówi, lecz piorunuje Roderica wzrokiem. Po plecach Muccia przebiega dreszcz. Nie wie, czy chłopak zdaje sobie sprawę, że właśnie zyskał potężnego wroga.

***

Mężczyzna kładzie sakiewkę na wyciągniętej dłoni Stefana z grymasem niezadowolenia na twarzy. Przyjaciel cicho gwiżdże, ważąc ją w dłoni, a potem kieruje swoje kroki prosto do karczmy.

Roderic bierze od Miguela kurtę i ją wkłada.

– Możemy iść? Nosi mnie.

– Poranny trening?

Roderic nie odpowiada, a Muccio o nic już więcej nie pyta. Jego wzrok przyciągają żółtozielone ślady na szyi chłopaka. Nie umknęło mu, że Roderic codziennie rano znika z Andrésem i często przychodzi na treningi ze świeżymi siniakami i krwawiącymi ranami. Trochę go to niepokoi.

– Do zobaczenia wieczorem. A, Rodericu…– Muccio czeka, aż cisza zmusi chłopaka do odwrócenia się. – Wiem, że to dla ciebie trudne, ale jeśli mógłbyś się postarać i nie prowokować żadnego księcia ani nikogo podobnego przez najbliższe godziny, byłbym dozgonnie wdzięczny. – Muccio wkłada kapelusz. – Planuję odwiedzić Elenę dziś wieczorem.

Roderic

BOLONIA, MAJ 1655

Mięśnie się kurczą. Głowa jest coraz bardziej wciskana pod powierzchnię wody. Ucisk wokół szyi nie ustępuje. Spokój. Roderic próbuje w myślach nakazać ciału, by się rozluźniło. Stara się zapanować nad odruchem zaczerpnięcia powietrza. Płuca płoną. Ma mroczki przed oczami. Jasne, ząbkowane plamki rozchodzą się na zewnątrz. Czy tak się właśnie czuje umierający człowiek?

Zostaje wyszarpany z wody. Pada na ziemię, na kolana. Dysząc, z trudem łapie powietrze. Mięśnie nie chcą go słuchać, jak gdyby ich jedynym celem było utrzymanie go przy życiu. Ciało jest całkowicie wyczerpane. Ciężkie, jakby walczyli od kilku dni.

Oddycha zachłannie, napełniając płuca życiem. Powoli wyłania się otoczenie, rozmazane obrazy dziko rosnących krzewów i zdziczałych winorośli pnących się po spękanych kamiennych ścianach. Podpierając się ręką, Roderic próbuje uspokoić oddech. To był twój wybór, przypomina mu głos w głowie. To prawda. Pobicie. Wielogodzinny ból. To był jego wybór. Poświęcił wszystko, aby już nigdy nie doświadczyć tego uczucia. Aby, gdy nadejdzie ta chwila, zachować zimną krew i stawić czoła śmierci z podniesioną głową, bez strachu. I tylko jeden człowiek może mu w tym pomóc.

Andrés stoi z założonymi rękami i obojętną miną, obserwując jego zmagania. Miesiące treningu nie sprawiły, że zaczęli się lubić, ale to im pasuje. Trudno torturować kogoś, kogo się lubi.

Oddech powoli się uspokaja. Roderic opiera głowę o beczkę. Boli go każdy mięsień, lecz na tym etapie jest już tak przyzwyczajony do bólu, że go akceptuje. Czuje się tak, jakby przeszedł dwunastogodzinny trening w piekle.

Delikatny wiatr niesie ze sobą zapach mięty i kiełkującego życia. Cienka warstwa mchu pokrywa posągi kupidynów i bogów. Kiedyś z ich pełnych ust wypływała woda. Dziedziniec zamienił się w gąszcz dziko rosnących ziół i kłujących krzewów róż, na których gdzieniegdzie są jeszcze kwiaty. Mimo słońca posiadłość jest w cieniu.

Mieszkańcy wioski nazywają to miejsce Ogrodem Śmierci. Chodzą słuchy, że zostało przeklęte po tym, jak członkowie rodziny, która tam mieszkała, zostali zamordowani we własnych łóżkach. Nawet zwierzęta domowe i dzieci. Ślady krwi po treningach Roderica i Andrésa nie uciszyły tych plotek.

– Dlaczego go nie zabiłeś?

Głos sprowadza Roderica na ziemię. Andrés wciąż stoi w tej samej usztywnionej pozycji z uniesionymi rękami i mruży oczy. Jasna blizna biegnie od linii jasnych włosów przy prawym uchu aż do policzka.

– Kogo?

– Hrabiego. On by się nie zawahał.

Roderic przeczesuje włosy palcami. Zimne krople wody spływają po jego torsie.

– O tak wczesnej porze nie zabija się hrabiów. – Powtarza te idiotyczne słowa, ponieważ wie, że Andrés nigdy tego nie zrozumie. Prawda jest taka, że się boi. Boi się, co by to z nim zrobiło. Żołnierze radzą sobie z tym w ten sposób, że na wojnie stają się kimś innym, by móc podrzynać gardła swoim wrogom, lecz po powrocie do domu wracają do roli kochającego ojca, który kołysze córkę do snu. Ale to zostawia blizny na duszy. Roderic wyznaczył sobie granicę. W dniu, gdy stanie przed Bogiem, przynajmniej nie będzie miał krwi hrabiego na rękach.

Andrés wciąż patrzy na niego zza jasnych rzęs. Jego posągowa twarz nie wyraża żadnych emocji.

– Ja bym go zabił – oświadcza.

Taktowne chrząknięcie sprawia, że obaj się odwracają. Miguel wodzi niepewnym wzrokiem pomiędzy Roderikiem a Andrésem, jakby się bał, że przerwał im ważną rozmowę. Jego policzki jak zawsze płoną, gdy znajduje się w centrum uwagi.

– Kazano mi przekazać, że Ambrogio wrócił i może cię teraz przyjąć. – Miguel wsadza rękę pod koszulę. – I przyszedł list.

Miguel podaje mu złożoną kartkę. Roderic natychmiast rozpoznaje pochyłe pismo. Z tyłu znajduje się czerwona pieczęć woskowa z motywem ryby o dwóch szyjach, zwróconych ku sobie tak, że tworzą okrąg.

Łosoś symbolizuje wiedzę i mądrość, dwie głowy – siłę, a okrąg – wieczności. Wiedza, którą wpajano mu od dzieciństwa. To ich znak. Gabriel sumiennie do niego pisze. Kiedy zdarza się, że list nie przychodzi na czas, Roderic grozi bratu, że wsiądzie na statek i do niego przypłynie.

– Trzymaj. – Roderic wstaje i podaje list Miguelowi. – Przechowaj go, dopóki nie skończymy. – Głośno wzdychając, naciąga przez głowę mokrą koszulę i rzuca spojrzenie Andrésowi. – Jeszcze raz.

Ailea

PÓŁNOCNA ANGLIA, MAJ 1655

– Żałuj, że nie widziałeś miny siostry Judeth!

Gabriel podnosi wzrok znad książki leżącej na jego kolanach. Kwiaty jabłoni rzucają ruchome cienie na jego twarz, gdy wiatr porusza gałęzią. Ailea siada na trawie obok niego.

– Nie będzie dla nas łaskawa, kiedy wrócimy.

Liz zajmuje miejsce po jej drugiej stronie. Śmiech wydobywa się z gardła przyjaciółki małymi czknięciami.

– Każe nam zamieść całe podwórze albo jeszcze gorzej, posprzątać w obórce dla kóz.

Gabriel odkłada książkę, obok której leży kilka kartek z niedbałymi notatkami. Jego koszula i palce są poplamione atramentem.

– Proszę.

Ailea rzuca podpłomyk Gabrielowi, który obserwuje ją z lekkim uśmiechem w kąciku ust. – Wykradłyście go?

Ailea wyciera palce w spódnicę i wzrusza ramionami.

– Nikt nie kocha ich tak jak ty, Aileo! – Liz się uśmiecha, a Ailea nie może powstrzymać chichotu. Przepada za tą pozytywną energią przyjaciółki. To jedna z rzeczy, które Ailea w niej lubi. Gabriel łamie podpłomyk na trzy części, daje im po kawałku, po czym znowu bierze do ręki książkę. Po chwili marszczy czoło i znika w swoim świecie atramentu i liter.

Ailea opiera głowę o pień drzewa. Zapach jabłek miesza się z bzyczeniem pierwszych wiosennych pszczół fruwających w koronach drzew. Las po drugiej stronie szkoły to głównie świerki i sosny, lecz tutaj rozciągają się łąki i pastwiska, jak falujące, zielonożółte morze.

To Liz pokazała jej to miejsce i jego kręte ścieżki. Święte źródło, którego krystalicznie czysta woda daje zdolność jasnowidzenia i jest jedyną, którą wolno im tu pić. Podobno dawniej składano tam ofiary, podrzynając gardła młodym dziewicom. Źródło żywiło się ich krwią, przez co woda nabrała magicznych właściwości.

W głębi doliny siostry uprawiają warzywa i mają ule wykonane z pni drzew. Kolor miodu może się wahać od jasnozłotego po niemal czarny, w zależności od tego, z jakich kwiatów pszczoły zbierały nektar. To nie jest to samo ponure miejsce, do którego przybyła trzy miesiące temu, obce i przygnębiające, jakby zima pozbawiła je wszystkich barw i ciepła.

Ailea odrywa kawałek podpłomyka i wkłada go do ust, próbując sobie przypomnieć swoje pierwsze wrażenie, gdy niepewnym krokiem weszła na dziedziniec. Ogromny stary dwór z dużymi oknami i czterema wieżyczkami, z których każda nosi imię jednej z pór roku. Mur i wysoki żywopłot, razem tworzące gigantyczny dziedziniec.

Budzi zainteresowanie od chwili, gdy włożyła błękitny strój nowicjuszki i wyszła ze swojego pokoju. Dziewczęta wspinały się na palce, by w jadalni rzucić na nią okiem, albo zawracały, jakby o czymś zapomniały, żeby jeszcze raz przejść obok niej i jej się przyjrzeć. Wszystkie oprócz Liz.

Przyjaciółka podnosi wzrok, jakby czytała w myślach Ailei, napotyka jej spojrzenie i się uśmiecha. Od tamtego dnia są nierozłączne. Siostry i najlepsze przyjaciółki. W nocy nadal przemykają do swoich łóżek i szeptem wyznają sobie różne sekrety, gdy pozostałe dziewczęta już śpią. Kiedy Ailea powiedziała jej o złowrogim bukieciku, który znalazła pod poduszką, i o tym, że jest przekonana, że to sprawka Sarah, Liz zmarszczyła czoło i oświadczyła, że Ailea powinna powiedzieć o tym Ashy. Ale Ailea stwierdziła, że nie ma mowy, nie pobiegnie do Ashy jak przestraszona nowicjuszka. Sarah dowiedziałaby się o tym, a Ailea wolałaby wydłubać sobie oczy łyżką, niż dać jej tę satysfakcję.

Teraz, kilka miesięcy później, zna każdy zakamarek szkoły. Nauka jest wymagająca. Muszą czytać i rozmawiać po francusku i łacinie. Uczyć się o ukształtowaniu terenu, królach i miastach. Jak prząść i tkać. Kiedy ubijać jagnięta i zbierać plony.

W przeciwieństwie do Gabriela, który zgłębia również tajniki astrologii i innych nauk ścisłych, one uczestniczą w zajęciach z robótek ręcznych, etykiety, gry na fortepianie i innych, według Ailei, niepotrzebnych rzeczy, które mają z nich uczynić perfekcyjne żony, miłe gospodynie oraz dobre matki.

Trzy razy w tygodniu Ailea chodzi do biblioteki za szkołą na indywidualne lekcje z Ashą, Uczy się, które zioła należy zbierać w dzień, a które w świetle księżyca. Dużo czasu poświęca na zapamiętywanie wiedzy, ponieważ niczego nie wolno jej zapisywać. Niektóre najbystrzejsze dziewczęta, jak Emma, potrafią recytować z pamięci całe książki. Zdecydowanie najnudniejsze są robótki ręczne, jeden z przedmiotów, którego uczy siostra Judeth. Surowa i ostra, karci je, jak tylko usiądą. Już na pierwszej lekcji uderzyła Aileę laską po rękach, aż spuchły, zaczęły krwawić i stały się bezużyteczne, wszystko dlatego, że dobrała złą nić do tkaniny.

– Ból to najlepszy sposób na naukę, bo to lekcja, która pozostaje z nami na zawsze – wymamrotała siostra Judith.

Gabriel przewraca stronę w książce, wyrywając tym Aileę z zamyślenia. Przysuwa się bliżej niego.

– Co czytasz?

– Dzieło Bernardina Telesia. Jego prace są przełomowe dla współczesnej nauki. A, właśnie… – Gabriel sięga po pakunek leżący obok niego. – Mam coś dla ciebie.

– Dziękuję. – Ailea ostrożnie gładzi skórzaną oprawę. – De occulta philosophia. Tajemna filozofia – tłumaczy.

– Myślę, że ci się spodoba. – Gabriel drapie się po brodzie. – Agrippa twierdzi, że magia istnieje, że jest to siła pochodząca od Boga, nie od diabła, i że w związku z tym może być studiowana i wykorzystywana przez praktykujących chrześcijan. – Szuka jej spojrzenia i uśmiecha się szeroko. – W innej swojej pracy argumentuje, że kobiety są tak naprawdę lepsze od mężczyzn.

– To musi być bardzo mądry człowiek.

Gabriel i Liz się śmieją. Gabriel wcale nie jest taki cichy i wycofany, za jakiego uchodzi. Jeśli dobrze się czuje w czyimś towarzystwie, jest zainteresowany, rozmowny i zabawny, chociaż jego myśli często wędrują do miejsc, do których nikt inny, poza nim samym, nie ma dostępu. Ailea otwiera książkę i opiera się plecami o ramię Gabriela. Jej palce powoli przewracają kartki.

– Mistrzowi Donne nie podobają się nasze spotkania – oznajmia Gabriel, nie podnosząc wzroku. – Twierdzi, że masz na mnie zły wpływ.

– Zarozumiały starzec.

Mentor Gabriela ciągle ma niezadowolony wyraz twarzy, wypisaną na niej pogardę, charakterystyczną dla kogoś, kto uważa się za kogoś lepszego. Zawsze podejrzliwie mruży oczy, gdy Gabriel i Ailea znajdą się w tym samym pomieszczeniu. Obecność mężczyzn jest w szkole zabroniona, z wyjątkiem świątecznych przyjęć i tego czasu, kiedy co miesiąc odbywają się rytuały. Przez pierwsze tygodnie Ailea i Gabriel widywali się prawie co wieczór. Bywało, że wymykali się na wrzosowiska, szukali schronienia pod drzewem i wsłuchiwali się w ciche odgłosy przyrody. Ailea wie, że spotykając się, łamią zasady.

– Musimy być ostrożniejsi. – Gabriel podnosi głowę. – Asha póki co przymyka na to oko, ale to nie będzie trwać wiecznie.

– Dlaczego?

Na szyi i policzkach Gabriela pojawia się rumieniec. Chłopak wbija wzrok w kolana.

Jego słowa przechodzą w mamrotanie. Gorąco zalewa mu twarz. Milczenie Gabriela mówi wszystko to, czego jego usta nie są w stanie wyrazić. W domu, w Irlandii, ksiądz głosił, że krwawienie kobiet to przekleństwo Ewy i sposób Boga na wypłukanie zła z kobiet.

Kiedy Ailea po raz pierwszy zobaczyła krew tam, w dole, była przerażona, przekonana, że umiera. Ale Liz, która ma siostry, tylko się roześmiała, dała jej kilka swoich gałganków i pokazała, jak je zamocować tasiemkami pod sukienką.

– Nie mogą nam zabronić się spotykać! – Ailea wyrywa z ziemi kilka źdźbeł trawy. – Asha ciągle mnie pilnuje, zwariować można! Chodzi za mną jak cień.

Liz prostuje nogi i je krzyżuje.

– Asha cię faworyzuje.

– Nieprawda!

– Nikt nie ma tylu indywidualnych lekcji z Ashą, co ty. Nikt inny nie studiował papirusów w Domu Wiedzy ani nie uczył się zaklęć już w pierwszych tygodniach. Wszyscy wiedzą, że powoła cię na swoją nowicjuszkę, gdy osiągniesz odpowiedni wiek.

Ailea zaciska usta i patrzy w dół. Te słowa nie przynoszą pocieszenia. – Asha nie jest nawet w połowie tak surowa wobec innych jak wobec mnie.

Uśmiech Liz gaśnie.

– Wiem. Asha wymaga od ciebie więcej, ponieważ jesteś wyjątkowa. Twierdzi, że pochodzisz z rodu kapłanek i że urodziłaś się z darem.

– Przestań. Wiesz, że nie lubię, gdy tak mówisz!

Mistrz Urghe powiedział to samo. Że Ailea ma dar i że jej imię będzie niósł ogień, jeśli odważy się rozpalić przyszłość. Te słowa ją przerażają. Ailea obejmuje się ramionami.

– Co się właściwie stało z mistrzem Urghe? – pyta.

Liz chwilę zwleka z odpowiedzią.

– Podobno Oni go zabili.

– Oni?

– Ich imiona padają w zakazanych baśniach, które opowiada się w tajemnicy, tak by nie usłyszał ich nikt niepożądany. Nie mówi się o Nich głośno.

Gabriel odkłada książkę.

– Niektórzy nazywają ich także Cieniami.

– Nie rozumiem. Dlaczego ktoś miałby chcieć zabić mistrza Urghe?

– Naprawdę nie wiem. Może żeby wzbudzić strach? – Liz się wzdryga. – Myślę, że nawet Asha się ich boi.

Ailea prycha.

– Asha niczego się nie boi.

Ale Asha rzeczywiście była jakaś dziwna podczas podróży powrotnej statkiem.

Ailea zauważa we włosach Gabriela kawałek kory i wyciąga rękę, aby go wyjąć.

– Skąd ta blizna? – pyta.

Palce Gabriela dotykają białej blizny tuż przy linii włosów.

– Mam ją od dziecka. – Na jego twarzy pojawia się uśmiech. – Mój brat zbudował łódki z kory, które zwodowaliśmy. Potem podobno wpadłem do wody i uderzyłem głową o kamień. Utonąłbym, gdyby Roderic mnie nie uratował.

Zielony, metalicznie połyskujący żuk wspina się po fałdach jej spódnicy. Ailea podnosi żuka i delikatnie kładzie go na trawie.

– Roderic? Ten, który służy w wojsku?

Gabriel potakuje. Ailea słyszy o nim, odkąd przybyła do szkoły. Opowieści szeptane za plecami Gabriela. Nazywają go demonem z piekła rodem. Rosyjską śmiercią. Podobno brat Gabriela świetnie włada mieczem, zabił pięciuset mężczyzn, w tym w wieku piętnastu lat jednego z najlepszych dowódców Francji. Wszystko, co kiedykolwiek o nim słyszała, to same opowieści o wojnie i śmierci. Nie pojmuje, że Gabriel i on są braćmi. Wydają się nie być do siebie w ogóle podobni.

Ailea spogląda w górę. Wieczorne niebo jest jeszcze jasne, ale zmierzch wkrótce zawiśnie nad szczytami gór. Najwyższa pora wracać. Pakują swoje rzeczy i ruszają w kierunku szkoły. Wślizgują się przez bramę, mijają ogródek ziołowy i widzą Sarah zmierzającą w ich kierunku. Owinęła sobie złoty kosmyk włosów wokół palca i uśmiecha się jak kot. Ailea patrzy na nią gniewnie. Co ją tak uszczęśliwiło?

Ciemna postać toruje sobie drogę przez dziedziniec. Ostatnie promienie wieczornego słońca oświetlają jej plecy, sprawiając, że wygląda jak podświetlony anioł wymierzający sprawiedliwość. Ailea przygryza wargę. W spojrzeniu Ashy czai się burza.

Asha

PÓŁNOCNA ANGLIA, MAJ 1655

– Nie chcę, żebyś marnowała swój talent! – Ailea wie, że to uzasadnione słowa i na jej policzkach pojawia się lekki rumieniec, lecz nie odwraca wzroku. – Już kiedy tu przybyłaś, wiedziałaś więcej niż większości dziewcząt, które składają ostateczne śluby. Mogłabyś osiągnąć naprawdę dużo, gdybyś tylko traktowała swoją naukę poważnie!

Wygląda na to, że Ailea nie rozumie, o co toczy się ta gra. Asha była cierpliwa, ale teraz, gdy dziewczęta stają się kobietami, nie mogą zachowywać się tak swobodnie. Asha wbija wzrok w Aileę.

– Nie wolno wam opuszczać terenu szkoły! I jeszcze wciągasz w to Gabriela.

Ailea patrzy na nią z niezłomnym uporem. Puszyste jasne włosy powychodziły ze wstążek.

– Nie możesz zabronić nam się spotykać. – Policzki dziewczyny płoną, a w jej oczach, za całą tą złotą zielenią, pojawia się bunt, którego wcześniej nie było. Coś, co tylko podsyca irytację Ashy.

– Szkolne zasady są jasne! – syczy Asha. – I dotyczą również ciebie!

Dziewczyna zaciska zęby. Stoją w milczeniu. Czarny dachowiec z kremowymi łapkami przechodzi obok nich. Gdy zauważa Aileę, podchodzi bliżej, ociera się głową o nogi dziewczyny i zaczyna mruczeć. Wygląda na to, że Ailea walczy z pokusą pogłaskania go. Asha wzdycha.

– W twoich żyłach płynie krew dawnego ludu. Takie dary mają swoją cenę. Moim zadaniem jest zapewnić ci wykształcenie potrzebne do wypełnienia przeznaczenia, którym obdarzył cię Bóg.

Zaczyna lekko wiać. Ailea zakłada za ucho kosmyk jasnych włosów.

– A co jest moim przeznaczeniem?

– Tego nie mogę ci powiedzieć.

– Nie możesz czy nie chcesz?

– Dość tego. – Asha nie podnosi głosu, ale w jej słowach słychać ostrzeżenie. – Idź do Źródła i upewnij się, że wszystko jest gotowe na jutrzejszy rytuał księżycowy.

Ailea ma taką minę, jakby chciała coś dodać, ale milczy. Bierze kota na ręce i powoli odchodzi. Asha odprowadza ją wzrokiem. Ailea jest jedną z jej najzdolniejszych uczennic, co wcale nie dziwi, biorąc pod uwagę jej pochodzenie. W ciągu swojego czterdziestoletniego życia Asha spotkała tylko dwie osoby, które dorównywały Ailei duchową siłą. Wiele osiągnie, jeśli tylko poważnie potraktuje naukę. Asha żałuje, że nie mogła się nią zająć wcześniej. Niestety jej uparta siostra Magy nie chciała oddać dziewczyny. Na szczęście sama w końcu doszła do wniosku, że przyszłość Ailei jest tutaj.

Radosny dziewczęcy śmiech sprawia, że Asha się odwraca. Z Białej Świątyni wybiegają młodsze nowicjuszki w szarych szatach, prowadzone przez jedną ze starszych nowicjuszek. Dziewczęta przybywają tu z wielu powodów. Niektóre po to, by poznać tajniki ziołolecznictwa i uzdrawiania, inne opieki nad zwierzętami, a jeszcze inne odnajdują swoje powołanie w muzyce. Kobieta, która spędziła tutaj dzieciństwo, bez problemu znajdzie pracę w każdym gospodarstwie. Tylko nieliczne będą mogły zgłębić tajemne nauki. Jak siostra Anne, której umysł może swobodnie biegać z sarnami po lesie. Albo jak siostra V, która poświęciła swoje życie ciszy i wolno jej mówić tylko w wyjątkowych chwilach.

Niektóre dziewczęta nie zostaną kapłankami. Są tutaj tylko po to, by się uczyć i nie składają ostatecznych ślubów, ale później znajdują swoje miejsce we wpływowych organizacjach albo wżeniają się we wpływowe rodziny w całej Europie. Matka Gabriela jest takim przykładem. Największym talentem Ileany zdecydowanie nie była medytacja w modlitwie.

W powietrzu latają motyle i trzmiele, gdy Asha podąża żwirową ścieżką w stronę ogródka ziołowego.

Wiosna była bezlitosna. Nieszczęścia i choroby następowały jedno po drugim. Siostra Grace zmarła po upadku z drabiny i uderzeniu skronią o kamień. Jedna ze służek potknęła się i wpadła do wrzącej wody z praniem. Męczyła się przez trzy dni, zanim Bóg uwolnił ją od cierpień. To Asha zamknęła jej oczy pokryte pęcherzami, głaszcząc jej opuchnięte policzki, z których skóra schodziła jak z pieczonego buraka. Woda wdarła się do pomieszczenia, gdzie przechowują paszę dla krów, i zniszczyła większość zapasów. Z krasuli zostały skóra i kości. Wychudzone i wygięte jak ptasie truchła, stoją teraz, nie mając nawet siły podnieść głowy, gdy Ailea wchodzi do obory, która grozi zawaleniem. Drzewo spadło na ogrodzenie i je zniszczyło. Asha nieustannie martwi się, jak zdobyć pieniądze na utrzymanie szkoły, za którą jest odpowiedzialna. Nawet teraz, gdy łąki są jasnozielone i pojawiły się pierwsze majowe rzepy, zdrowe i jędrne, ona nie może odetchnąć z ulgą.

Asha przystaje. Intensywny, aromatyczny zapach drażni jej nos, gdy przesuwa ręką po łodydze, która wkrótce zakwitnie. Rosną tu jedne z najbardziej poszukiwanych roślin leczniczych w całej Europie. Długie rzędy złocistej marzanki wonnej, rumianku, dziurawca, waleriany i nagietka w żywych kolorach, żółtym, pomarańczowym oraz morelowym. Za nimi, ogrodzone płotem, niemal ukryte pod fioletowym baldachimem kwitnących bzów, rosną rośliny, które mogą być doglądane tylko przez najbardziej zręczne i doświadczone osoby, takie jak ona sama. Bieluń, lulek, wilcza jagoda, psianka i najpiękniejsza ze wszystkich: mordownik. Zabójczyni. Wysoka roślina, ma ponad metr oraz intensywnie niebieskie kwiaty o hełmiastym kształcie. Najlepiej czuje się w chłodzie i ciemności. Nie ma na nią odtrutki. Tego, kto ją spożyje, czeka gwałtowna i bezlitosna śmierć.

Asha podchodzi i staje obok siostry Judeth, która klęczy z nożyczkami w jednej ręce i garścią chwastów w drugiej. Nogi z żylakami, spuchnięte od wieku, wyzierają spod spódnicy. Asha przykłada trzy palce do ust, czoła i serca na powitanie.

– Soror mea.

Judeth wyciąga z ziemi wyschnięty korzeń, nie podnosząc wzroku. – Mam nadzieję, że dałaś dziewczętom reprymendę, której długo nie zapomną.

Asha uważała Judeth za starą już w chwili, gdy sama przybyła do szkoły. Może dlatego starsza siostra jest jedną z nielicznych, które odważają się jej sprzeciwić.

– Tych troje psoci niemiłosiernie. – Judeth wyciera ręce w fartuch. – Dajesz im zbyt dużo swobody.

– To jeszcze dzieci. Siostra Judeth pewnie też…

– Przybywają coraz młodsze. I coraz bardziej bezużyteczne. Kompletnie brak im szacunku do tego, co stare. – Judeth podaje Ashy kosz i wstaje. – Nie wyświadczasz dziewczynie przysługi, pobłażając jej. Ailea to już młoda kobieta, nie możesz pozwalać na to, by spotykała się z Gabrielem bez przyzwoitki. Trzeba ich rozdzielić. Przeszkadzają sobie nawzajem w nauce.

– Tak, wiem.

Asha bierze głęboki oddech. Ailei nie jest łatwo. Dziewczęta milkną, gdy wchodzi do pomieszczenia. Niektóre nie mają nawet odwagi spojrzeć jej w oczy. Elizabeth i Gabrielowi jest prościej, rozumieją, czego się od nich oczekuje. Ale ich rodziny mają tu długą historię. Asha wzdycha.

– Ailei jest ciężko. Gabriel jest jednym z niewielu przyjaciół, jakich ma tutaj w szkole.

– Przyjaciół? – Judeth prycha. – Ailea nie jest jak inne dziewczęta. Powinny się jej bać. Szanować ją. A nie lubić. Zdaje się, że coś o tym wiesz.

Słowa Judeth trafiają w czuły punkt. Przyszłość, którą Asha aż nazbyt dobrze zna. Judeth kontynuuje:

– Ailea musi zasłużyć na swoje miejsce tutaj, bardziej niż inne dziewczęta. Wiele osób ucieszyłoby się z twojej porażki.

Są tacy, którzy nie wierzą w to, że w Ailei płynie krew, której szukają.

– Mistrz Donne przesłał wiadomość kilka dni temu. – Judeth zaczyna iść, więc Asha rusza za nią. – Gabriel ma ogromny potencjał, by stać się wybitnym astrologiem. Donne twierdzi, że od czasów, gdy twój mistrz uczęszczał do szkoły, nie było nikogo z takim talentem. – Judeth się zatrzymuje. – Ktoś musi być głosem nieba, tak jest napisane. Powołanie Gabriela jest teraz ważniejsze niż kiedykolwiek, odkąd mistrz Urghe nie żyje.

Pogoda się zmienia. Słońce zasnuwają chmury, jakby wiatr miał uszy. Przeszywa ją dreszcz. Śmierć Urghe była ostrzeżeniem. Judeth patrzy na Ashę, ściągając brwi.

– Nie czułam takiego niepokoju, odkąd byłam dzieckiem. Nigdy wcześniej nie postępowali w taki sposób.

– Szkoła jest bezpieczna – odpowiada Asha cicho. – Stare przymierza wciąż obowiązują. Porozmawiamy wieczorem. Niech siostra Roese zbierze dziewczęta w sali. Tam się z wami spotkam.

Roderic

BOLONIA, MAJ 1655

Palce przesuwają się po czerwonobrązowej okładce, na której jest napisane Opera Nova dell’Arte delle Armi. W pracowni Ambrogia panuje chaos jak na polu bitwy, mnóstwo tu przedmiotów. Obrazy, świece, stare księgi w skórzanych oprawach i mapy wypełniają ściany i podłogę. Są też szkice Ambrogia, rysunki koni i walczących mężczyzn, wykonane z taką precyzją, że widać każdy mięsień.

Roderic bierze z półki żołnierzyka. Dowódcę na koniu stającym dęba, wyrzeźbionego w marmurze, swojego ulubieńca z dzieciństwa. Kamienne figurki ożywały, gdy Ambrogio ustawiał je, by zilustrować jakąś słynną bitwę. Roderic miał za zadanie rozpoznać wszystkie formacje i podać przyczynę konfliktu.

Kątem oka dostrzega Ambrogia siedzącego za biurkiem. Kędzierzawe, cienkie włosy, które kiedyś były czarne jak węgiel, z wiekiem posiwiały i przypominają mech hiszpański. Marszcząc czoło, Ambrogio opiera się na krześle i przygląda się Rodericowi.

– Pamiętam, jak pierwszy raz tutaj wszedłeś. Ile to może być, sześć, siedem lat temu?

– Jakoś tak.

Ambrogio kiwa głową, nie odrywając od niego wzroku. – Wyprostowany chłopak, ze spojrzeniem czarniejszym od smoły piekielnej. Jeśli dobrze pamiętam, właśnie spuszczono ci wtedy porządne lanie?

Roderic odkłada figurkę z powrotem na półkę.

– Signor Degano uznał, że nauczy mnie dobrych manier wysoko cenionych w Hiszpanii.

Drań tak mocno szarpnął go za włosy, że Roderic myślał, że wyrwie mu je razem ze skórą głowy. Oświadczył, że jeśli będzie trzeba, to z Bożą pomocą zgasi ten bezczelny błysk w jego oczach. Następnie wymierzył mu siarczysty policzek, a Rodericowi aż zadźwięczało w uszach.

Ambrogio marszczy czoło.

– Wiem, że mieliście swoje spory.

Roderic ma ochotę powiedzieć, że Degano był świnią, ale gryzie się w język. Gnidą, która wykorzystywała swoją władzę i pozycję, niezależnie od tego, czy miała do tego prawo, czy też nie, by podporządkowywać sobie innych. Ambrogio milczy przez kilka oddechów, po czym dodaje:

– Degano czerpał przyjemność z dominowania nad swoimi uczniami. Z łamania ich. Lubił, gdy schylali głowy jak trawa kłaniająca się wiatrowi. Coś mi mówi, że nie pozwoliłeś się złamać.

Dawny nauczyciel Roderica odsuwa talerz, na którym natychmiast siada wielka, bzycząca mucha. Nie śpiesząc się, powoli rozgaszcza się na obgryzionej kości.

– On i Nicolas często wyrażali swoje niezadowolenie – ciągnie Ambrogio. – Sugerowali, że masz problem z respektowaniem autorytetów.

Słowa są mocne, ale nie obraźliwe. To nie pierwszy raz, gdy Roderic słyszy takie zarzuty. Czy rzeczywiście ma problem z autorytetami? Czy to dlatego zawsze odmawia wykonywania nieuzasadnionych rozkazów, podczas gdy większość ludzi jest posłuszna? Czy jego wrodzony opór wynika z niechęci do podporządkowania się? Roderic podnosi kolejnego żołnierzyka.

– Kompetencje powinny znaczyć więcej aniżeli niezasłużony autorytet. Szanuję ludzi, którzy na niego zasłużyli.

Jak Ambrogio. W przeciwieństwie do innych nauczycieli, zawsze jest spokojny i metodyczny, nigdy się nie spiera.

– Czy to dlatego niektórzy nauczyciele twierdzą, że zrobiłeś wszystko, by uprzykrzyć im życie, podczas gdy inni uważają cię za jednego z najbardziej ambitnych uczniów, którzy tu studiowali?

Roderic szuka jego wzroku.

– A do której z tych grup ty należysz?

Ambrogio splata dłonie. Ledwo widoczny uśmiech błąka się w kącikach jego ust.

– Jak mogę ci pomóc, Rodericu?

Roderic zastanawia się nad odpowiedzią, przejeżdżając palcem po zakurzonej półce.

– Zwykłeś mawiać, że największą sztuką jest pokonanie wroga bez walki.

Ambrogio powoli kiwa głową. Roderic na chwilę zawiesza głos.

– Chcę, żebyś mnie nauczył, jak wygrywać bitwy, zanim się jeszcze zaczną.

– Rozumiem. – Ambrogio marszczy czoło w sposób, który sugeruje coś zupełnie innego. – Brak pewności siebie może podkopać morale żołnierzy i przesądzić o wyniku bitwy już na samym początku. Chodzi o złamanie woli wroga, jeszcze zanim dojdzie do rzeczywistej konfrontacji.

– I jak to się robi?

– Prawdziwa walka odbywa się w umysłach. Musisz sprawić, by wróg wyobraził sobie porażkę, zanim to jeszcze nastąpi.

Roderic kiwa głową. Francuski dowódca tak właśnie działał. Jego siła nie wynikała z tężyzny fizycznej, lecz z tego, że zasiał w umyśle chłopaka zwątpienie, które go sparaliżowało w decydującym momencie. Ambrogio długo mu się przygląda, co sprawia, że Roderic czuje się niezręcznie.

– To niebezpieczna gra. Dla ciebie będzie z jednej strony łatwiejsza, z drugiej trudniejsza.

– Co masz na myśli?

– Łatwiejsza, bo masz już reputację. – Ambrogio bierze głęboki oddech. – Trudniejsza, ponieważ posiadasz duszę, mój młody przyjacielu. – Lekki uśmiech znika. – Naprawdę jesteś gotów posunąć się aż tak daleko?

Roderic patrzy mu prosto w oczy, nie odpowiadając. W środku wciąż tli się wstyd. Jest gotów poświęcić wszystko, by nigdy więcej nie doświadczyć tego paraliżującego strachu.

– Możesz mnie tego nauczyć?

– Mógłbyś podpalić stodołę chłopa? Zagrozić, że zgwałcisz jego żonę lub córkę, jeśli nie zapłaci?

– Naprawdę sądzisz, że…

– Nie powiedziałem, że miałbyś je zgwałcić. Spytałem tylko, czy byłbyś w stanie zagrozić mężczyźnie bez rozlewu krwi. Chodzi o złamanie człowieka, a nie o zadanie mu bólu. Masz swoje zasady dotyczące tego, co jest dobre, a co złe. Być może będziesz je musiał odłożyć na bok. Reputacja osoby siejącej zło i okrucieństwo ma swoje zalety. Ludzie przepełnieni strachem zazwyczaj dają ci to, czego od nich chcesz. Ale to będzie cię słono kosztować. – Ciemne oczy Ambrogia najpierw spoglądają na szorstkie dłonie spoczywające na jego kolanach, a następnie na Roderica. – Prosisz mnie, bym ujawnił ten aspekt swojej osobowości, z którego nie jestem dumny. Rozumiesz? Jeśli mam cię uczyć, muszę wiedzieć, co cię napędza. Z czym się zmagasz.

– Chcę stać się lepszym wojownikiem.

– Musisz mieć lepszy powód, jeśli mam cię szkolić.

Biorąc głęboki wdech, Roderic kręci pierścieniem na swoim palcu.

– Podczas bitwy… – Twarz Roderica płonie. Nikomu nie mówił o francuskim dowódcy, nawet Mucciowi. Nie wie czemu, może dlatego, że wciąż zależy mu na uznaniu mentora. – Czułem się tak, jakby ktoś rzucił na mnie urok. – Wstyd powoli z niego wychodzi. – Ja… ledwo mogłem się ruszyć. Byłem przekonany, że zginę, i myślałem tylko o tym, jak to będzie, gdy miecz wbije mi się w pierś. Wstydzę się tego, w jaki sposób wygrałem tę walkę, bo na pewno nie dzięki swoim umiejętnościom.

– Rzadko tak się dzieje.

– Już nigdy więcej nie chcę się znaleźć w takiej sytuacji.

Ambrogio tak długo milczy, że Roderic najpierw myśli, że się nie zgodzi.

– Będę cię uczył. – Ambrogio głośno wzdycha. – Przyjdź na salę treningową tuż przed zmrokiem. A teraz zmykaj, bo Muccio cię szuka.

Ailea

PÓŁNOCNA ANGLIA, CZERWIEC 1655

Letni deszcz położył kres upałom. Niebo za oknem stało się ciemnoniebieskie. Ailea dygocze z zimna. Kilka młodszych nowicjuszek siedzi na drewnianej podłodze w grubych skarpetkach, grzejąc się przy kominku. Wyprostowane i ze wzrokiem wbitym w robótkę, doskonale zdają sobie sprawę, że siostra Judeth będzie sprawdzać ich hafty pod lupą, a każda dziewczyna, która nie zachowała należytej staranności, zostanie ukarana. Lenistwo to grzech. Dziewczę zawsze powinno mieć zajęte ręce, to je uczy pokory, mawia siostra Judeth.

Haftowanie w wykonaniu Ailei to okropne marnotrawstwo materiału i czasu. Pokłutymi palcami brudzi obrusy i lniane ubrania. Nie została obdarzona ani umiejętnościami, ani cierpliwością do czasochłonnej pracy.

Siostra Judeth siedzi na swoim ulubionym miejscu, wygodnie oparta w bujanym fotelu przy oknie wychodzącym na ogród różany. Jej powieki otwierają się i zamykają w rytm skrzypienia fotela. Przy rudawej siostrze Roese, której łagodne usposobienie i przyjazny uśmiech zdobywają serca wszystkich, wygląda jak sękata kłoda. U Roese wszystko jest miękkie i falujące. Nawet ruchy, gdy szyje lub sięga po harfę.

Ailea wbija igłę w materiał. Haftowanie powinno być lekkim zajęciem, lecz aby przecisnąć igłę przez wszystkie zgrubienia powstałe w miejscach, gdzie wykonała zbyt ciasny ścieg, potrzebna jest siła. Wszystkie palce na pokłute. Poza tym jest głodna.

W cichym proteście kolejne wkłucie igły ląduje zbyt daleko, mimo że Ailea wie, że to będzie widoczne. Przestała już liczyć, ile to razy dostała reprymendę za zbyt rzadki ścieg albo za mocne lub za słabe przeciągnięcie nitki na drugą stronę. Kiedy siostra Judeth nie patrzy, Ailea często daje swoją robótkę Liz, która szybko ją poprawia. Inne dziewczęta podporządkowują się z taką łatwością. Przestrzegają tradycji i nigdy nie kwestionują poleceń. Ailea ma z tym kłopot. Trudno jej być posłuszną, ma ochotę krzyczeć.

Wzrok Ailei przeskakuje na drewniany tamborek na kolanach przyjaciółki, z naciągniętą tkaniną, na której perfekcyjnym ściegiem zostały wyhaftowane żółte róże i dzwonki. Ailea wbija igłę, lecz nitka się klinuje.

– Przeklęta nić – syczy, doskonale zdając sobie sprawę z tego, że to raczej nie wina nici.

Liz podnosi wzrok znad swojego haftu.

– Pomóc ci? – pyta szeptem, ale milknie, widząc gniewne spojrzenie siostry Judeth.

Ailea dostrzega kątem oka, jak Sarah pochyla się ku Mabel, dużej, ciemnowłosej dziewczynie, której twarz i łokcie zawsze się łuszczą, a oczy nigdy nie błyszczą. Mabel, będąca tu od dzieciństwa, jako jedyna ze starszych nowicjuszek nie została jeszcze przypisana do żadnego domu ani siostry. Gorycz zatruwająca jej myśli sprawia, że trudno ją znieść. Sarah odgarnia z twarzy kosmyk złocistych włosów. Wpatruje się w Aileę, szepcząc coś na ucho Mabel.

Ailea powstrzymuje zwierzęcy impuls, który każe jej wyszczerzyć zęby i warknąć.

Sarah zawsze była wyniosła, ale odkąd została nowicjuszką Roese i opanowuje umiejętności związane z muzyką, stała się nie do zniesienia. Chociaż nie śpiewa tak jak Roese, jej głos jest przyjemny, a miękkie palce zręcznie poruszają się po twardych strunach harfy.

– Siostro Roese, nie wiem, czy to dobrze wygląda.

Sarah prezentuje siostrze swój haft, perfekcyjne ptaszki we wszystkich kolorach tęczy artystycznie zdobiące krawędź materiału. Nie przepuści żadnej okazji do pokazania swojej fałszywej skromności i wyżebrania wyrazów sympatii. Roese trzyma haft blisko ognia.

– Wygląda świetnie. Ładne i równe ściegi.

Sarah skromnie spogląda w dół, jak przystało na młodą damę ze szlachetnego rodu. Podstępna i przebiegła jak lis. O Boże, jak Ailea pragnie, by Sarah dostała ropnego trądziku. Siłą przepycha igłę przez materiał, nie spuszczając wzroku z Sarah.

– Auć!

Ból sprawia, że Ailea wypuszcza z rąk igłę i robótkę. Jasnoczerwona kropla ląduje na hafcie, gdy dziewczyna wkłada opuszkę palca do ust. Kolor krwi kontrastuje z bielą tkaniny. W panice ślini materiał i intensywnie go pociera, co tylko pogarsza sprawę.

– Niech to szlag!

Liz podnosi wzrok.

– Chyba nie jest aż tak źle. To się da jeszcze uratować – stwierdza, lecz jej mina mówi co innego.

– Dziewczęta, co wy wyprawiacie? – Głos siostry Judeth zgrzyta jak żwir pod stopami. Z trudem wstaje z fotela i człapie w ich kierunku.

– Nie idzie mi.

– Pokaż. – Judeth macha do niej ręką.

Wzrok Ailei pada na okruszek, który zatrzymał się na szorstkich włoskach nad górną wargą siostry.

Judeth prycha.

– Matka niczego cię nie nauczyła? Nie umiesz szyć ani śpiewać. Grając na harfie, tak fałszujesz, że aż uszy więdną.

A ty masz wąsy, wstrętna ropucho – myśli Ailea i musi mocno zacisnąć wargi, by nie wypowiedzieć tych słów na głos.

– Biedny kawaler, który ją poślubi.

Sarah wypowiada to szeptem, ale oczywiście na tyle głośno, by Ailea mogła ją usłyszeć. Siostra Judeth odwraca się gwałtownie.

– A ty z czego się śmiejesz, głupia dziewucho? Gdybyś poświęcała na naukę połowę tego czasu, który mitrężysz na podziwianie własnego odbicia w lustrze, być może lepiej byś sobie radziła.

Twarz i szyja Sarah oblewa się pąsem. Siostra Judeth potrafi sprowadzić na ziemię jak nikt inny. Z miną, jakby to była zepsuta żywność, przygląda się haftowi Ailei.

– Nie ma sensu tego ratować. Lepiej zrobić z tego ścierki do podłogi. – By podkreślić swoje słowa, rozdziera materiał na dwie części i rzuca je na podłogę. Jedną rękę trzymając na biodrze, powoli wraca na fotel, mamrocząc pod nosem, że nigdy nie widziała takich głupich dziewcząt.

– Siostro Judeth – jęczy Isabel, jedna z młodszych nowicjuszek. – Bolą mnie palce.

– Bolą, bo nie są przyzwyczajone. – Kobieta pociera czoło. – Ból to oznaka lenistwa – gani je staruszka. Czy nie wiedzą, że cierpienie jest wpisane w życie człowieka i że każda taka chwila przybliża ich ziemskie powłoki do ojca? – Muszę do wychodka. Siostro Roese, mogłaby siostra mieć na nie oko? – mówi Judeth, oddalając się w kierunku drzwi. – Nie dokładajcie do ognia, policzę polana, gdy wrócę.

Kiedy kroki siostry Judeth cichną, Ailea przyciąga kolana do piersi i obejmuje je ramionami. Szuka wzroku siostry Roese.

– Mogłaby nam siostra opowiedzieć jakąś historię, której nigdy nie słyszałyśmy?

– Nie teraz, dzieci. Późno już, pora…

– Ale prosimy, siostro Roese! – błagają dziewczęta chórem.

Roese wzdycha, ale się uśmiecha.

– No dobrze, niech wam będzie.

Dziewczęta cichutko przysuwają się bliżej ognia, nie chcąc uronić ani słowa. Jedna z najmłodszych nowicjuszek wspina się na kolana Liz, która delikatnie rozplątuje jej włosy. Roese zbiera myśli.

– W mojej ojczyźnie krąży legenda o dziewczynie, która śpiewem potrafiła kontrolować przyrodę i wywoływać potężne zjawiska. Podobno wędrowała między światami. Jednym słowem potrafiła otwierać rany, a śpiewem zwabić każdego ptaka i inną istotę.

Z ust siostry Roese wypływają dźwięki miękkie jak kołyszące fale, stając się żywymi obrazami w płomieniach ognia.

– To było w czasach, gdy zasłona oddzielająca nas od tamtego świata była cieńsza. Według niektórych opowieści w żyłach dziewczyny płynęła krew dawnego ludu, pochodziła od bogów i opuściła tamten świat, znany jako Tir Tairngire, aby być ze swoim ukochanym, który należał do zwykłych śmiertelników.

Ailea się prostuje. Przechodzi ją dreszcz. Historia wydaje jej się znajoma.

– I co się z nią stało? – pyta.

– Adoptował ją Gebann, arcydruid z królestwa Manannana, które było w stanie wojny z innym klanem. Ich król nienawidził wszystkiego, co miało związek z magią i tamtym światem. Był pragmatykiem, człowiekiem wojny, i chciał na zawsze zamknąć most między światami. Pewnego dnia wysłał do arcydruida młodego mężczyznę, aby ten wynegocjował zawieszenie broni. Gdy młodzi się spotkali, zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Ona należała do kapłanek, on do wrogów, nie mogli być razem. Wybuchła brutalna wojna. Aby zapobiec zamknięciu bramy i ocalić most między światami, dziewczyna wyciągnęła nóż i wykrwawiła się na śmierć u boku ukochanego. Do dziś mówi się, że to miejsce jest drzwiami do tamtego świata.

Przez ciało Ailei przebiega dreszcz. Ta historia wydaje jej się znajoma. Czyżby ktoś już ją jej opowiadał? Słyszy własne serce. Stara się zapanować nad podekscytowaniem i właśnie ma poprosić siostrę Roese o więcej szczegółów, gdy nagle rozlega się skrzypiący dźwięk.

– Jeszcze nie śpicie? – Zmęczone deski jęczą pod stopami siostry Judeth. – Marsz do łóżek, natychmiast. Nie wiecie, ile mamy rano do zrobienia?

Muccio

BOLONIA, CZERWIEC 1655

– Dość tego bełkotu! – Policzki Eleny płoną, gdy mocno chwyta Stefana pod ramię i próbuje go podnieść. Ale ich przyjaciel jest mniej więcej tak chętny do współpracy jak worek mąki. –Wynoś się! Albo obudzę gospodarza!

Stefano, tak pijany, że ledwo może skupić na czymś wzrok, zatacza się.

– Gdzie są moje buty?

– Masz je na sobie, ty śmierdzący barani łbie!

Stefano patrzy na nią z miną urażonego dziecka, które właśnie zostało niesprawiedliwie zbesztane.

– Przecież się dzisiaj kąpałem.

Muccio pochyla się, opiera przedramiona na kolanach i obserwuje scenę rozgrywającą się na jego oczach.

Elena popycha Stefana, by mu pomóc.

– No, dalej, wstawaj!

– Poczekaj! Tylko dopiję. – Stefano unosi kielich z białym winem. – Twoje zdrowie, ślicznotko!

Jednym haustem wypija trunek. Jasny płyn spływa mu po brodzie i koszuli. Wyciera usta ręką i próbuje niezdarnie wstać, lecz ponownie osuwa się na krzesło. Sekundę później zasypia, chrapiąc jak dzikie prosię, opierając się na krześle, z odchyloną głową.

Elena rozkłada ręce i zwraca się do Muccia:

– Jesteś kapitanem bandy moczygęb, wiesz o tym, prawda?

Muccio się uśmiecha.

– Są na przepustce.

Elena kilka razy mocno szturcha Stefana.

– Teraz go nie obudzisz – mówi Muccio. – Wierz mi, Stefano spałby, nawet gdyby na zewnątrz szalała wojna.

Do świtu została jakaś godzina. Na zniszczonych stołach dogasają łojowe świece. Rozlane wino, piwo i krew przelana podczas bójek zaplamiły drewnianą podłogę. Powietrze jest ciężkie od woni alkoholu, potu i męskich pijackich trosk. Elena zamyka okiennice i rygluje drzwi. Muccio obserwuje smukłe dłonie zbierające talerze, kufle po piwie i resztki jedzenia.

Elena stawia naczynia na już przepełnioną tacę.

– Kiedy ruszacie w drogę?

Jej głos jest spokojny, ale Muccio wyczuwa w nim nutę smutku.

– Pojutrze.

Elena nie odpowiada, tylko kiwa głową. Stawia tacę na ladzie.

Wojny nigdy się nie kończą. Na Morzu Śródziemnym Hiszpania ciągle prowadzi wojnę z imperium osmańskim, a na kontynencie europejskim Francja stanowi ciągły problem. Sponsorowane działania pirackie, rosnąca korupcja i gospodarcza stagnacja po kosztownych kampaniach wojennych doprowadziły do dalszego osłabienia imperium hiszpańskiego.

Czy naprawdę cały ten ból i śmierć mają podłoże religijne? Wszyscy są dziećmi jednego Boga, a mimo to wybijają się nawzajem w imię Jedynego Stwórcy. Nigdy nie zrozumie tej sprzeczności.

Muccio przechyla głowę z boku na bok, by rozluźnić napięte mięśnie.

– Po drodze zajedziemy do Rzymu. Miałem zaszczyt przekazać Rodericowi, że pojutrze ma się tam stawić na wieczerzę.

Elena wyciera stół szmatką.

– Jaka ona jest, ta baronessa, jego matka?

Muccio wzrusza ramionami.

– Gdybyś spytała Roderica, powiedziałby ci, że przy niej nawet diabeł wydaje się świętym.

Na twarzy Muccia pojawia się uśmiech.

– Nie znam nikogo, kto gardziłby swoją błękitną krwią tak bardzo jak on. Twierdzi, że tytuł szlachecki nie powinien być prawem wynikającym z urodzenia, lecz powinny go definiować czyny danego człowieka.

– Tak powiedział?

– Mniej więcej, trochę to ubarwiłem i pominąłem kilka przekleństw.

Elena się śmieje, ale zaraz potem jej twarz staje się poważna.

– Zauważyłam, że Roderic spędza sporo czasu z Andrésem. Myślałam, że nie darzą się sympatią.

– Wierz mi, tak właśnie jest.

– Może mógłbyś na niego jakoś wpłynąć, żeby tego nie robił? – Elena lekko drży. – Naprawdę nie lubię Andrésa. Przechodzą mnie ciarki, kiedy jest w pobliżu. Dlaczego Roderic się na to naraża?

– Szczerze? – Muccio zastanawia się przez chwilę. – Podejrzewam, że Roderic bardziej boi się mocy, które są w nim samym, niż jakiegokolwiek wroga. Poza tym chce zasłużyć na te historie, które o nim piszą.

Elena wyciera ręce w fartuch.

– Jesteś pewien, że nie szuka twojego uznania?

– Już je ma.

Elena obdarza go łagodnym uśmiechem.

– Tylko czy on o tym wie?

Muccio patrzy na swoje dłonie spoczywające na kolanach.

– Poprosił Ambrogia, żeby z nim trenował.

– Ambrogia? Twojego dawnego nauczyciela? – Elena podchodzi do Muccia i delikatnie przeczesuje palcami jego loki. – Czyżbym wyczuwała lekką zazdrość?

Muccio nie odpowiada. Tak, to go martwi. Bardziej niż chce się przyznać. Odpędza niechciane myśli. Ostatnio ma niepokojące przeczucie, że coś się wydarzy, że czeka ich coś nieuchronnego, i dojdzie do tego bez względu na to, jak bardzo by się starał temu zapobiec.

– Chodź no tutaj. – Muccio obejmuje Elenę w talii i przyciąga ją do siebie. – Dziś wieczorem nie chcę za dużo myśleć.

Wciska głowę między jej piersi. Na Boga, chciałby ją stąd zabrać.

– Żałuję, że nie jesteś wdową.

Muccio nienawidzi siebie za to, że sam się o to nie postarał. Szybki cios, szybka śmierć. Kolejne imię na liście osób, które zabił.

– Powinienem był własnoręcznie ukatrupić tego drania. Gardzisz mną z tego powodu?

– Wiesz, że nie.

Wszystko go boli. Jest zmęczony. Tak cholernie zmęczony. Nie pamięta, kiedy ostatnio przespał całą noc.

– Kiedy wrócę z wojen, zaopiekuję się tobą.

Elena odgarnia wilgotny lok z jego czoła.

– I jak by to miało wyglądać? Siedziałabym sama i czekała na ciebie? Nigdy nie mając pewności, kiedy wrócisz do domu?

– Byłoby lepiej niż teraz.

Elena nie odpowiada. Przez te lata ich znajomości miewał inne kobiety, ale zawsze do niej wraca. Muccio pozwala, by jego usta ją przekonały.

Ciepły oddech muska jego ucho, gdy Elena szepcze:

– Bez względu na wszystko należę do ciebie, Muccio.

Obejmuje ją w talii i sadza na stole. Delikatnie wiedzie palcem po konturach jej podbródka i lekko rozchylonych warg. Piersi Eleny unoszą się i opadają, coraz szybciej. Wyjmuje wsuwki, jedna po drugiej, a włosy spływają kaskadą po jej plecach. Ciepłe usta łaskoczą jego szyję. Miękkie palce bawią się włoskami na jego torsie.

Muccio podnosi jej spódnice, warstwa po warstwie, rozwiązuje wstążki i ostrożnie zsuwa pończochy, po czym rozkłada jej kolana. Gładzi wewnętrzną stronę jej ud. Wyczuwa wilgoć. Ciepło. Cała krew spływa w dół, do krocza. Elena zerka za siebie, na Stefana, który śpi na krześle z odchyloną głową i otwartymi ustami. Błyszcząca nitka śliny wypływa z kącika jego ust.

Muccio chwyta podbródek Eleny i kieruje jej głowę z powrotem w swoją stronę.

– Śpi.

– A jeśli się obudzi? – Głos jest niski, lekko zachrypnięty, jakby dopiero co się obudziła.

Muccio całuje wewnętrzną stronę jej ud, ociera się o jej skórę szorstkim zarostem.

– Wtedy zobaczy przedstawienie, które zapamięta na długo.

Ailea

PÓŁNOCNA ANGLIA, LIPIEC 1655

Na śniadanie zawsze jedzą kleik z żyta, jęczmienia lub grochu. Ailea nabiera na łyżkę dużą porcję gęstego i pożywnego kleiku wzbogaconego orzechami. Stoły w jadalni składają się z długich desek, które każdego ranka są zdejmowane ze ściany i kładzione na kozłach, ustawianych wokół ław przymocowanych do ścian, gdy nadchodzi pora posiłku.

Młodsze nowicjuszki dzielą talerz lub jedzą z tego samego naczynia, w którym każda zanurza swoją drewnianą łyżkę. W dni świąteczne dostają kleik z kawałkami suszonych śliwek lub jabłek, ale ona najbardziej lubi ten podawany z borówką brusznicą. Matka zawsze wkładała borówki do dużego garnka i zalewała je wodą, by przetrwały zimę. Woda z borówek smakuje cudownie, gdy drzewa są nagie, a zimno rozrywa płuca.

Śniadanie trwa w najlepsze. Pomoce kuchenne uwijają się między stołami. Całe gotowanie i przygotowywanie posiłków odbywa się w oddzielnym budynku, co oznacza dużo biegania, lecz dziewcząt jest pod dostatkiem. Rozlewają do kubków parujący napój. Wystawiają słoiki z dżemem, maselniczki oraz koszyki z chlebem. Jasnowłosa pomoc kuchenna stawia przed siostrą Judeth koszyk owinięty czystą ściereczką, a ta coś mruczy pod nosem. Nie lubi służby poza kucharką. Twierdzi, że dziewczęta, które im przysyłają, są nieudolne, naburmuszone i niewdzięczne, i że to tylko kwestia czasu, zanim srebro w świątyni zacznie znikać.

Siostra Judeth rozwija kraciastą ściereczkę i wyjmuje z koszyka okrągły bochenek. Z precyzją godną felczera kroi chleb tak cienko, że większość osób uznałaby to za niezwykłą umiejętność, po czym podaje każdej z dziewcząt po kromce.

Ailea zastanawia się, dlaczego nie wolno jej usiąść przy stole siostry Roese, gdzie porcje chleba i masła są znacznie hojniejsze? Smaruje pieczywo cienką warstwą masła, zerkając na siostrę Judeth, która zanurza swoją znacznie grubszą kromkę chleba w drewnianym kubku, po czym zadowolona, opiera się na krześle, mlaskając z satysfakcją. Na jej wąsach osiada piana. W przeciwieństwie do napoju dziewcząt, jej podpiwek zmieszany z mlekiem został wzmocniony jajkiem i przyprawiony cynamonem oraz goździkami, kupionymi w mieście za wygórowaną cenę od niderlandzkich handlarzy przypraw, ponieważ siostra Judeth twierdzi, że to pomaga na jej podagrę.

Kiedy siostra Judeth się odwraca, Ailea odkrawa jak najgrubszy plasterek żółtego sera, a na wierzch kromki kładzie sporą porcję dżemu wiśniowego. Otwiera usta, by wziąć kęs, gdy poranny spokój zostaje przerwany przeraźliwym wrzaskiem, który obudziłby umarłego.

– To ohydztwo przebiegło mi po stopie! – Oczy Sarah są rozszerzone jak u byka idącego na rzeź. Łyżki lądują na stole, dziewczęta tłoczą się i przepychają, głośno krzycząc i próbując zdobyć miejsce na ławce. Ailea spogląda pod stół, gdzie brązowa mysz leśna biega przerażona tam i z powrotem, szukając kryjówki. Wszystko, co robi Sarah, jest takie teatralne, przesadzone i dramatyczne.

– Tfu! – Sarah spluwa na podłogę. – Przeklinam cię, ty brudny, mały gryzoniu!

– Zamilcz, dziecko! – Głos siostry Judeth świszcze jak bicz. – Kto pozwolił ci rzucać przekleństwa na zwierzęta, które mają takie samo prawo do szukania pożywienia jak my? – mówi siostra, po czym zwraca się jednej z pomocy kuchennych: – Wpuść tutaj na noc kota.

Sarah zdejmuje buty i rzuca nimi przez jadalnię.

– Nie będę nosić niczego, czego dotknęło to obrzydliwe stworzenie.

– Przestań dramatyzować. – Ailea bierze kęs chleba. – To tylko mała myszka, na litość boską, nie wilk.

Sarah rzuca jej wyniosłe spojrzenie.

– Pewnie jeszcze byś ją nakarmiła.

Dziewczyna siedząca najbliżej Sarah parska śmiechem. Policzki Ailei płoną. Sarah nie minęła się z prawdą. Pewnej wyjątkowo srogiej zimy w Irlandii Ailea karmiła myszy okruchami chleba, bo było jej ich szkoda. W podzięce zjadły jej najładniejszy koc w różyczki i zrobiły sobie gniazdo w jej łóżku, po czym tam mieszkały, dopóki ojciec pewnego dnia nie wyrzucił śmierdzącego siennika i nie zmusił Ailei do spania z ponurym kocurem Svartenem.

– Przepraszam, że przeszkadzam w śniadaniu. – Pokojowa lekko się rumieni. Brązowe oczy i popielate włosy, związane pod szarobrązową chustką, przywodzą Ailei na myśl wróbla. – Woźnica już jest. Mistrz Donne i młody Gabriel czekają na was na zewnątrz.

Mistrz Donne. Ailea się spina. Niech to diabli wezmą! Dlaczego on też musi jechać? Niechęć i brak zaufania między nimi są obustronne. Wolałaby przez tydzień doświadczyć dziesięciu plag egipskich niż siedzieć z nim w jednym powozie przez kilka godzin. Wzdycha, szukając wzrokiem pokojówki.

– Dziękuję, Cate. Bądź tak uprzejma i przekaż, że zaraz przyjdę.

***

Sosnowy las powoli ustępuje miejsca polom i pastwiskom. Między niskimi, porośniętymi zielenią pagórkami majaczy dolina, a w niej gospodarstwa. Wcześniejsza mgła zamieniła się w delikatny deszcz. Ailea chwyta za jeden z tkanych pasów ozdobionych żółtymi frędzlami i zasłania okno powozu.

Drogi są w opłakanym stanie. Dorożką mocno telepie za każdym razem, gdy najeżdża na kamień lub gruby korzeń. Mimo że wnętrze powozu jest wygodne, są w nim tapicerowane siedzenia i ściany wyściełane wełnianą, intensywnie niebieską tkaniną, Aileę bolą pośladki od tego ciągłego podskakiwania. Zerka na śpiącego mistrza Donne, którego głowa kiwa się na boki, a usta są półotwarte. Brązowy płaszcz, nogi chude jak patyki i trójkątna twarz z wielkimi czarnymi oczami sprawiają, że przypomina gigantycznego pasikonika. Chociaż ma gładką skórę, wydaje się sucha jak pieprz, jakby był umęczony życiem.

Ailea wzdycha. Jeszcze raz pociąga za pas. Odsłania i zasłania okno, i tak w kółko.

– Możesz przestać? – Gabriel podnosi wzrok znad papierów leżących na jego kolanach, z uśmiechem błąkającym się w kącikach ust. – Ten dźwięk jest bardzo irytujący.

– Masz na myśli to? – Ailea znowu pociąga za pas, a Gabriel nie może powstrzymać śmiechu.

Dziewczyna wydaje z siebie przeciągłe i głośne westchnienie.

– Nudzę się! Ciągle tylko czytasz i czytasz.

– Chciałem coś sprawdzić na dzisiejszy wieczór, ale za bardzo trzęsie i nie mogę się skupić.

Ailea wciąga powietrze nosem.

– Co tak ładnie pachnie?

– Jesteś jak ogar, który wyczuł zająca. – Gabriel pochyla się nad koszem stojącym na podłodze, po czym podaje Ailei dwa kawałki miękkiego, wciąż ciepłego ciasta. – Kucharz piekł dziś rano. Wasza kucharka nic ci nie spakowała?

– Zdążyłam już wszystko zjeść – odpowiada Ailea z ustami pełnymi piernika.

Gabriel unosi brwi.

– Co w tym takiego dziwnego? – dodaje. – Jadłam z nudów! Co tu robić w tej okropnej bryczce?

– Wiesz, nigdy nie spotkałem dziewczyny, która jadłaby tyle, co ty.

– A ja nigdy nie spotkałam osoby tak całkowicie niezainteresowanej jedzeniem jak ty.

– Jesteś gorsza od mojego brata.

To nie pierwszy raz, gdy Gabriel porównuje ją do swojego brata. Nie podoba jej się to. Bryczka najeżdża na kamień. Mistrz Donne budzi się na chwilę, ale stukot końskich kopyt i skrzypienie kół szybko usypiają go z powrotem.

Ailea ścisza głos.

– Co właściwie będziemy tam robić?

– Oficjalnie jesteśmy zaproszeni na poczęstunek u lorda Dunridge’a.

– A jaki jest prawdziwy powód?

– Nawiązanie kontaktów. Musimy zdobyć ich zaufanie, upewnić się, że zainwestują. Jesteś świętym skarbem Stowarzyszenia. Prorokinią, w której żyłach płynie krew dawnego ludu.

– To ci nie przeszkadza?

Gabriel wzrusza ramionami.

– To się nazywa polityka. Szkoła jest zależna od bogatych darczyńców, którzy przekazują na nią pieniądze. Traktuję to z humorem. Zawsze jest tak samo. Zamożny lord, zwykle ubrany w strój myśliwski, dla podkreślenia swojej męskości lub hrabina gotowa zapłacić fortunę, by poczuć się wyjątkową i doświadczyć odrobiny magii i emocji w swoim nudnym życiu, aby potem móc o tym opowiadać swoim przyjaciółkom. Zazwyczaj ze szczekliwym pieskiem na kolanach.

– Skoro to na mnie mają się gapić, to dlaczego jedziesz ze mną?

– Po pierwsze, jestem zdecydowanie milszy od ciebie.

– Potrafię być miła.

– Po drugie – kontynuuje Gabriel, jakby jej nie słyszał – sporządziłem horoskop, który mam przekazać Lady Dunridge, małżonce lorda.

– Zapłacą ci?

– To prezent.

– Ale przecież Kościół nie patrzy przychylnie na takie rzeczy?

– To czyni je jeszcze bardziej tajemniczymi i ekscytującymi. Kościół obawia się, że ludzie bardziej wierzą astrologom niż księżom. Zwłaszcza teraz, w czasach, gdy nawet królowie i królowe mają swoich nadwornych astrologów, którzy sporządzają im horoskopy przed podjęciem ważnych decyzji. Kościół boi się utraty wpływów.

Bryczka zwalnia. Gabriel wygląda przez okno.

– Jesteśmy na miejscu.

***

Dwór tętni życiem, a budynek wygląda tak, jakby właśnie został wybudzony z długiego snu. W wielu pokojach uwija się służba. Czyści kryształowe kieliszki, poleruje srebrne sztućce, rozkłada na stołach drobno tkane obrusy. Dziewczęta na drabinie wymieniają woskowe świece w ogromnych żyrandolach. Sługa prowadzi ich przez łukowate przejście, obok pokoju z masywnymi regałami na książki, wypełnionymi ciemnobrązowymi skórzanymi tomami na wszystkich czterech ścianach.

Cała jest obolała. Woźnica z imponującą precyzją trafiał w każdy kamień i dziurę na drogach zalanych wodą.

Zarządca dworu zatrzymuje się w mniejszym saloniku z jedwabnymi tapetami w kolorze morskiej zieleni oraz wygodnymi, miękkimi fotelami. Podłogi są ozdobione grubymi perskimi dywanami. Na środku stoją krzesła obite czerwonym aksamitem, ustawione w półokręgu.

Zarządca delikatnie odchrząkuje, a rozmowy cichną, dziesięć par oczu zwraca się ku nim.

– Lordzie Dunridge, mistrz Donne i jego goście przybyli.

Lord, który stoi przy stole obłożonym srebrnymi dzbankami, porcelanowymi filiżankami oraz wysokimi paterami z wilgotnymi ciastkami owocowymi i słodkościami smażonymi na głębokim tłuszczu, podnosi wzrok.

– Witajcie w Greypark – mówi, wycierając ręce w czerwononiebieski strój myśliwski zdobiony złotymi lamówkami. – Moja małżonka nie mogła się doczekać, aby was w końcu poznać.

Krążą złośliwe plotki, że lord uwielbia polowania na łabędzie i że sam sprowadził te ptaki, ponieważ wolał je od bardziej wymagających polowań na jelenie i dziki. Lord Dunridge odwraca się do gości.

– Deboro, moja droga, już są.

Gabriel lekko szturcha Aileę w bok, a ona musi mocno przygryźć wargę, by nie parsknąć śmiechem. Pośród całego tego koronkowego przepychu i kapeluszy ozdobionych piórami wyłania się kobieta w długiej czarnej sukni z rozgorączkowaną miną i największym biustem, jaki Ailea kiedykolwiek widziała. Jej pulchne palce ozdobione pierścieniami gładzą psa przypominającego owcę, który ma ciemnoniebieską jedwabną wstążkę zawiązaną wokół szyi i jest u niej na rękach. Lady Dunridge obdarza ich uśmiechem pełnym zachwytu.

– Cieszymy się z waszego przybycia.

Pies natychmiast zaczyna szczekać.

– Cicho. Nie szczekaj w ten sposób, to nie przystoi. – Kobieta sięga po ciastko i podaje je psu. – Adus nie lubi obcych.

– Piękny salon – mówi Ailea.

– To zasługa małżonki, urządziła cały dom – odpowiada lord. – Gustuje w nowoczesnym wystroju. – Mężczyzna nakłada sobie na talerzyk solidny kawałek drżącego puddingu śliwkowego, po czym spogląda na Aileę. – Powiadają, że panienka ma bezpośredni kontakt z boskością, a wy… – zwraca się do Gabriela – … znacie tajemnice wszechświata, a także gwiazd?

Gabriel kiwa głową z powagą, ale ona widzi uśmiech w jego oczach.

– Losy ludzi są z góry określone przez Boga i zapisane w gwiazdach. My jesteśmy tylko jego sługami.

Lord napełnia kieliszek sherry.

– Napije się panienka kieliszeczek? A może wina?

– Niestety muszę odmówić. My, nowicjuszki, pijemy jedynie wodę ze Świętego Źródła, aby zachować trzeźwość umysłu i ostrość zmysłów.

– Oczywiście, oczywiście – bąka lord.

Gabriel spuszcza wzrok, żeby się nie roześmiać.

Lady Dunridge, najwyraźniej nie mogąc się już dłużej powstrzymać, kładzie wolną rękę na ramieniu mistrza Donne.

– Czy ustaliliście, kiedy najlepiej byłoby mi odbyć tę podróż?

– Poprosiłem Gabriela, aby sporządził wam horoskop i sprawdził, kiedy Księżyc i planety będą w najbardziej sprzyjającym położeniu – odpowiada mistrz Donne.

– Nie jest za młody?

– Gabriel to niezwykle utalentowany młodzieniec. Sam go uczyłem.

– Doskonale!

Lady Dunridge bierze Gabriela pod rękę i wyprowadza go, zanim chłopak zaprotestuje. Ailea odprowadza ich smutnym wzrokiem. Nie chce, żeby odchodził i zostawiał ją samą. Gabriel zerka przez ramię i posyła jej ponaglające spojrzenie.

Gdy opuszczają pomieszczenie, lord Dunridge zwraca się do niej:

– Niech no wam się przyjrzę – mówi, po czym wkłada do ust porcję puddingu i wskazuje głową na podest ustawiony przed rzędem krzeseł. – Proszę, stańcie tam, chcemy zobaczyć, w co inwestujemy.

Ailea się uśmiecha, przekonana, że lord żartuje. Szybko spogląda na mistrza Donne, który patrzy na nią ze zmarszczonym czołem i niezadowoloną miną.

– Słyszałaś lorda. Wstań.

Ailea posłusznie wstaje, ale w środku aż kipi ze złości. Goście gromadzą się wokół niej. Patrzą i szepczą, jakby była jakimś egzotycznym zwierzęciem z dalekich krajów wystawionym na sprzedaż. Mistrz Donne rozmawia cicho z mężczyzną w aksamitnym zielonym płaszczu.

Stopy i ręce drętwieją jej od trwania w bezruchu. Gniewnie przenosi ciężar ciała z jednej nogi na drugą, by rozluźnić mięśnie. Stoi w milczeniu z dłońmi wilgotnymi od potu, ale w środku się gotuje. Cała ta sytuacja jest dla niej upokarzająca. Ojcu by się to nie podobało. Ailea nie może się pozbyć uczucia, że sprzedaje się równie tanio, co prostytutki w porcie.

Mężczyzna w aksamitnym płaszczu staje przed nią, wyprostowany, z jedną ręką na biodrze i kieliszkiem w drugiej. Postawa świadcząca o tym, że nikomu nie musi się kłaniać. Zapach sherry jest wyczuwalny nawet w miejscu, w którym stoi Ailea. Mężczyzna mlaska językiem, mierzy ją wzrokiem, aż w końcu spogląda na jej twarz.

– Więc to jest dziewica, w której żyłach płynie krew dawnego ludu. Może zechcecie nam udowodnić wasz dar? Jakaś mała przepowiednia? – W oczach mężczyzny widać niedowierzanie.

Przepowiadam, że wkrótce dostaniesz kopniaka w krocze, jeśli się do mnie zbliżysz, ty świnio. Te słowa pojawiają się w jej głowie, lecz nie wypowiada ich na głos.

Mężczyzna uśmiecha się, popijając sherry.

– Przeprowadziłem małe śledztwo. Podobno wasze matka była irlandzką wiejską dziwką?

Jej palce zaciskają się na fałdach sukni. Drży z wściekłości. Nie mogę zrobić sceny.

– Badham – chichocze lord Dunridge – zachowuj się.

– Mogę? – Badham spogląda na mistrza Donne, który kiwa głową na znak aprobaty.

Mężczyzna unosi podbródek Ailei, chcąc jej się lepiej przyjrzeć. Śmierdzi alkoholem. Ailea ciężko oddycha przez nos. Nie odwraca wzroku. Musi przygryźć sobie policzek, żeby nie splunąć mu prosto w twarz. Badham się uśmiecha.

– Irlandzka krew daje o sobie znać. Podobno wasz lud ma w sobie dzikość, którą można poskromić tylko krwią. Choć nie podzielam polityki Cromwella, podziwiam jego działania w waszej ojczyźnie.

– Mistrzu. Zaczyna zmierzchać. – Głos Gabriela jest neutralny, ale jego spojrzenie surowsze niż kiedykolwiek wcześniej. Chwyta Aileę za rękę i ściąga ją z podestu. – Musimy ruszać. Woźnica nie lubi jeździć po nocy.

Lord Dunridge kładzie rękę na ramieniu mistrza Donne’a.

– Przyjedziecie do Greypark w przyszłym miesiącu, jak zwykle, żeby dać mi odpowiedź, prawda? I przywieźcie ze sobą tę uroczą młodą damę – dodaje, uśmiechając się do Ailei. – Chcielibyśmy widzieć, jak się rozwija nasza inwestycja.

Ileana

RZYM, CZERWIEC 1655

Ileana stuka paznokciem w delikatną krawędź szkła. Świeżo odnowiona jadalnia emanuje władzą. Od bogato zdobionych krzeseł, przez tapety z pozłacanej skóry, po aksamitne czerwone zasłony okalające okna z witrażami. Lśniąca podłoga wykonana z trzech gatunków drewna to jej osobisty faworyt. Równie kosztowna i nowoczesna co u europejskich władców.

Długi stół ugina się od półmisków ze złocistymi plackami, puddingiem rybnym o zapachu gałki muszkatołowej i wilgotnym ciastem śliwkowym. W centrum, pod ogromnym żyrandolem, który zamówiła u najlepszego szklarza w Rzymie, kucharz ułożył wieniec z pieczonych karczochów wokół pieczonej kaczki pływającej w morzu sosu jabłkowego. Jedzenie udające coś, czym nie jest, to ostatni krzyk mody. Na niczym z Jamesem nie oszczędzali.

Ileana zbliża kieliszek do ust i obserwuje gości siedzących przy stole. Mężczyźni nie doceniają kobiet w swoim otoczeniu. To ona, a nie James, nawiązuje kontakty, wręcza podarki ważnym osobom i dba o to, by rodzina obracała się w odpowiednich, wpływowych kręgach. Kocha męża, małżeństwo z Jamesem to jedna z jej lepszych decyzji. Oboje mogli zachować swoją wolność i kochanków bez żadnych ograniczeń. Ileana marszczy nos. Ale James ma skłonność do zadawania się z niewłaściwymi ludźmi.

Bernardo Bizzaccheri, dręczony tikami nerwowymi nowobogacki, który dorobił się fortuny na wydobyciu węgla, jest znośny. Ale ta ladacznica u jego boku, w czerwonej sukni z tak głębokim dekoltem, że widać jej rowek między piersiami, tylko psuje perfekcyjnie zaaranżowaną kolację Ileany. Wprawne oko dostrzega wytarty jedwab pod jej pachami i że odpruła tańsze koronki przy gorsecie i nadgarstkach, by zastąpić je nowymi.

To najpewniej prostytutka z Casino di Venezia. Teatr jest miejscem zarezerwowanym dla bogatych ludzi. Miejsce, gdzie zamożni i arystokracja mogą się spotykać, śpiewać, tańczyć i uprawiać hazard. Mąż Ileany spędza tam często całe dnie, przy stołach do gry, trwoniąc ogromne sumy podczas gry w karty i kości. Pałac jest własnością rządu, który zdał sobie sprawę, że to doskonały sposób na kontrolowanie hazardu i zbieranie pieniędzy dla państwa.

– Stworzyliście wspaniały dom, baronesso – zwraca się do baronowej Marco, w eleganckim stroju i z dobraną do niego jedwabną muszką pod szyją. Jego oczy błyszczą. – Czy to…?

– Złota skóra – dopowiada Ileana.

– Znakomita.

– Tak myślałam, że wam się spodoba, drogi przyjacielu. – Ileana przechyla głowę z uśmiechem. – Urządzenie tego domu kosztowało fortunę.

Marco chichocze, sącząc wino. Bogaty, ekscentryczny i głośny Marco to powiew świeżości, kolorowy ptak wśród tych bezbarwnych dworskich kur. Człowiek, który jak ona sama, potrafi się cieszyć życiem. Ale za tą lekkomyślną i rozrzutną fasadą kryje się jeden z najbystrzejszych umysłów Rzymu. Nawet gdy jest podchmielony, tak jak teraz, udaje mu się zachować bystrość umysłu. Jej wzrok przesuwa się na starca u boku Marca. Poza tym jest ulubieńcem markiza.

Marco omiata spojrzeniem martwe natury, obrazy przedstawiające postaci z mitologii oraz pejzaże zdobiące ściany.

– I jak zawsze muszę was pochwalić za wybór dzieł sztuki.

Zatrzymuje wzrok na krwawej scenie przedstawiającą odważną wdowę Judytę z zimną krwią odcinającą głowę generałowi Holofernesowi, na jego rozdziawionych ustach uchwyconych w niemym krzyku. Marco uwielbia dziwactwa i dramatyzm. Ileana dobrała też kilka obrazów do jego rezydencji. Zawsze kieruje się przy tym zarówno sercem, jak i rozumem, ale to jedyne dzieło, które wybrała wyłącznie sercem.

Obok Ileany, ubrany w granatowy mundur ze złotymi guzikami, siedzi Christobal de Sandoval, naczelny dowódca hiszpańskiej kawalerii i bliski przyjaciel jej brata.

Christobal odkrawa kawałek mięsa.

– Jak się nazywa ten artysta? Autor tego dzieła?

Nóż błyszczy w świetle żyrandoli i kandelabrów.

Ileana wypija łyk wina.

– To Artemisia Gentileschi.

– Kobieta?

– Tak, kobieta. Gentileschi to jedna z najbardziej radykalnych i wyrazistych malarek swoich czasów. Jej obrazy często przedstawiają sceny z Biblii i mitologii, z kobietami w roli głównej.

Silne i niezależne bohaterki. Zupełnie inne od biblijnych kobiet na obrazach mężczyzn, często symbolizujących słabość lub uległość. Kobiety praktycznie nie mają szans na zrobienie kariery artystycznej, zwłaszcza jeśli, jak Gentileschi, nie pochodzą z wyższych sfer. Ona miała szczęście i jako pierwsza kobieta została przyjęta na Akademię Sztuk Pięknych we Florencji.

Marco splata dłonie na piersi, opiera się na krześle i podziwia dzieło.

– Sposób, w jaki używa koloru, by oddać dramatyzm, jest naprawdę wyjątkowy. To niezwykle piękny obraz.

– Piękny? – Luisa de Padilla, żona dowódcy, patrzy na nich szeroko otwartymi oczami. Zawzięcie wachluje pulchną twarz wachlarzem trzymanym w dłoni ozdobionej koronkową rękawiczką. – Uważam, że jest okropny. Wręcz skandaliczny!

Jej oczy przypominają oczy krowy, powolne i puste. Ileana nigdy nie rozumiała, dlaczego Christobal ożenił się właśnie z nią, chociaż pewnie dlatego, że Luisa jest jedynaczką, a jej ojciec mógł zaoferować ogromny posag.

– No dobrze. – Marco splata dłonie. – Opowiadajcie, jestem przekonany, że za tym wspaniałym obrazem kryje się ciekawa historia.

Ileana czeka, aż zdobędzie uwagę całego stołu.

– Holofernes był generałem i dowódcą asyryjskiego króla, który powierzył mu za zadanie podporządkowanie sobie ludu Betulii. Holofernes odciął miastu wodę i po dwudziestu dniach całkiem jej zabrakło. Pragnienie stało się nie do zniesienia, a mieszkańcy byli gotowi się poddać.

Ileana na chwilę zawiesza głos, skupiając wzrok na obrazie i kobiecie w sukni w kolorze ochry.

– Wtedy Judyta postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Razem ze swoją lojalną służącą udały się do obozu Holofernesa. Oczarowany jej urodą generał zorganizował wielką ucztę, licząc na to, że uda mu się uwieść niewiastę, ale podobnie jak wielu mężczyzn upił się do nieprzytomności. Wtedy Judyta wzięła jego miecz, pomodliła się do Boga o siłę i odcięła mu głowę.

Na chwilę zapada cisza, aż nagle słychać, jak Luisa gwałtownie łapie oddech.

– Przecież to opis rzezi! Czyż nie? – Wachlarz świszczy w powietrzu, a krasula szuka potwierdzenia w oczach osób siedzących przy stole. – Ta kobieta nawet nie wygląda na skruszoną – dodaje Luisa zdenerwowana. – Wręcz przeciwnie, wydaje się, że czerpie z tego przyjemność!

– Judyta nie zabija Holofernesa z powodów osobistych – odpowiada Ileana – ani dla własnych korzyści, lecz dlatego, że to konieczne. Nikt inny nie chce tego zrobić, więc bierze sprawy w swoje ręce.

Christobal wyciera serwetką starannie przystrzyżoną szpicbródkę. Zmarszczki mimiczne wokół jego oczu się pogłębiają.

– Kobieta podobna do was?

Ileana się uśmiecha i powoli zbliża do ust kryształowy kieliszek, wytrzymując spojrzenie Christobala. Blizny po ospie jej nie przeszkadzają. Dowódca emanuje męskością. Patrząc na obraz, Ileana powoli przesuwa palcem wzdłuż swojego obojczyka. Kobieta w pełnej krasie. Brodawki sztywnieją, napierają na gorset sukni. Czuje spojrzenie Christobala, rejestruje subtelną zmianę w jego oddechu. Chętnie wzięłaby go do swojego łóżka, gdyby nie fakt, że on wkrótce ma zostać teściem Roderica. To zbyt ważny sojusz, by tak ryzykować.

Louisa śmieje się chrapliwie.

– Nie powiesiłabym go w swojej jadalni.

– Cóż, nie musi się wszystkim podobać – odpowiada Ileana.

Marco upija łyka wina.

– Chętnie zobaczyłbym go w swojej kolekcji. Wyobraźcie go sobie obok mojej pięknej Artemidy.

– Niestety, mój przyjacielu, nie jest na sprzedaż.

Marco otwiera usta, by zaprotestować, ale Ileana mu przerywa.

– Za żadne pieniądze i pochlebstwa.

Marco chichocze i spogląda na talerz.

Służba podaje kolejne danie. Wysłuchawszy chaotycznego bełkotu Bernardosa na temat wydobywania węgla, Ileana postanawia wybawić od niego gości i prosi Marco, by opowiedział o swoich podróżach na Wschód. Z kieliszkiem w jednej ręce i cygarem w drugiej James pochyla się nad stołem i podpala cygaro od jednego ze świeczników. Zaciąga się, po czym wydmuchuje małe kółka dymu. Ladacznica w czerwonej sukni klaszcze w dłonie i z godną podziwu zręcznością rozlewa wino na swoją suknię i mężczyznę obok. Powietrze staje się gęste od dymu i robi się coraz głośniej, gdy do pomieszczenia wkracza Roderic.

– Rodericu!

James wyciąga z ust cygaro i wita się z pasierbem. Roderic przeczesuje palcami ciemne włosy i skinieniem głowy pozdrawia pozostałych. Jego kurta jest pokryta cienką warstwą kurzu. Ileana obserwuje go z rozrzewnieniem i dumą. Wysoki i barczysty, uda masywne i silne po wielu latach jazdy konnej. Ladacznica w czerwieni śledzi każdy ruch jej syna, jakby był pyszną praliną. Jeśli o nią chodzi, to syn może się wyszumieć, o ile to nie wpłynie na jej interesy. Ta kolacja ma mu zapewnić przyszłość.

Roderic staje przed Ileaną.

– Dobry wieczór, matko.

Ileana czuje woń konia i skóry, gdy syn się pochyla i całuje ją w oba policzki.

– Może chciałbyś się umyć, zanim usiądziesz do stołu? Mogę posłać służbę z wodą do twojego pokoju.

Roderic przeciera twarz dłonią.

– Jechałem konno cały dzień i umieram z głodu.

Ileana odciąga go na bok i ścisza głos.

– Mam nadzieję, że ten twój romans z hrabiną i pojedynek z hrabią to tylko złośliwe plotki?

Roderic się prostuje. Ciepłe spojrzenie znika.

– Nie tknąłem jej. Poza tym to hrabia wyzwał mnie na pojedynek.

Patrzą na siebie w milczeniu. To są decydujące lata, podczas których reputacja, jaką sobie młody człowiek wypracuje, i kontakty, które zdobędzie, zdecydują o tym, jak wysoko zajdzie w życiu. Czy syn ma ją za głupią?

– Hrabina i hrabia znają wpływowych ludzi – syczy cicho przez zaciśnięte zęby. – Chcesz zrujnować całą swoją karierę?

– Uwielbiam wasze kazania, matko. – Słowo „matka” wypowiada z goryczą.

Ileana rzuca mu surowe spojrzenie.

– Nie podoba mi się twój ton.

– Nie lubicie, matko, gdy ktoś kwestionuje wasze zdanie.

Ileana piorunuje go wzrokiem. Ma ochotę zgasić ten arogancki błysk w jego oczach, lecz gryzie się w język, wygładza suknię i mówi łagodnym głosem:

– Nie kłóćmy się. Usiądź. – Klepie poduszkę leżącą na krześle. – Porozmawiajmy.

Roderic obraca się na pięcie i siada naprzeciwko, zamiast obok matki. Ten przeklęty upór, wieczny bunt. Pod złotobrązową skórą kryje się stal, która może się równać z jej własną. Już jako młoda kobieta wiedziała, czego potrzebują mężczyźni. Niektórzy wolą ją w roli uwodzicielki, inni w roli silnej kobiety, a jeszcze inni w roli dziewicy, którą trzeba się opiekować. Ale Roderic jest niemożliwy. Od zawsze niepokorny, ilekolwiek by groziła, przekonywała i próbowała nim kierować, ciągle upiera się, by iść w drugą stronę.

Ileana wzdycha. Relacja z Gabrielem jest prostsza. Choć dla otoczenia pozostaje wielką zagadką, nie wzbudza tej samej wrogości czy irytacji co Roderic. James szuka jej wzroku nad stołem, usta ma zaciśnięte, a oczy poważne i pytające. Ileana kręci głową, zmuszając się do uśmiechu, jakby wszystko było w porządku.

Po drugiej stronie stołu Marco prowadzi cichą rozmowę z Roderikiem, zajętym masakrowaniem mostka wołowego na swoim talerzu, jakby tylko marzył o tym, by kolacja jak najszybciej się skończyła. Jedna z podkuchennych stawia na stole półmisek. Marco mówi coś, co sprawia, że dziewczyna się rumieni. Dlaczego nigdy się nie ożenił i nie ma dzieci? Może woli mężczyzn, tak jak jej mąż, lecz nigdy nie słyszała ani nie widziała niczego, co by to potwierdzało. Nie rozumie też tej jego niezłomnej lojalności wobec Ashy. Są swoimi całkowitymi przeciwieństwami, jak słodkie i słone. Ale najwyraźniej stara miłość nie rdzewieje.

Przesuwa wzrok na Mencíę siedzącą po drugiej stronie stołu. Podobno dowódca ma słabość do swojej córki. Na szczęście dziewczyna odziedziczyła po nim urodę. W przeciwieństwie do matki jest urocza, ma długie ciemne włosy i niemal nienaturalnie duże, brązowe oczy.

Ileana zwraca się do Christobala.

– Mencía wypiękniała. Za każdym razem, kiedy ją widzę, jest jeszcze ładniejsza. Słyszałam, że została damą dworu.

Ileana wie, że to nic niezwykłego, że dziewczę takie jak Mencía spędza kilka lat w otoczeniu rodziny królewskiej. Nawiązanie ważnych znajomości przydałoby się również Rodericowi.

– Kiedy skończyła piętnaście lat – odpowiada Christobal. – Myślę, że to będą dla niej pożyteczne lata. A jak się miewa Roderic? – pyta i unosi swój kieliszek. – Krążą plotki, że wkrótce zostanie awansowany.

– Mój drogi brat już zaoferował, że kupi mu kompanię – wzdycha Ailea. – Ale Roderic jest uparty i chce zasłużyć na swoją pozycję.

– Przypomina Juana, kiedy był młody. Wasz brat zawsze miał nadzieję, że pewnego dnia połączymy nasze rodziny.

Ileana wypija łyk wina.

– Roderic jest dla niego jak syn.

Christobal dotyka dłonią podbródka.

– A co sam Roderic mówi na ten temat?

– Wie, czego się od niego oczekuje.

Ileana sięga po winogrono i opiera się na krześle. Małżeństwo jej syna to sprawa rodzinna. Ona sama nie pochwala romantycznych mezaliansów. Wszystko, co robi, wszystkie te wystawne kolacje, służą temu, by jej dzieciom było lepiej, aby miały to poczucie bezpieczeństwa, którego jej samej brakowało w dzieciństwie. Ileana wkłada winogrono do ust. I chociaż to było tak dawno, wciąż towarzyszy jej to uczucie niepewności, lęk, że wszystko zostanie jej odebrane i że znów wyląduje w rynsztoku.

Roderic

RZYM, CZERWIEC 1655

Wzbiera w nim złość. Przechodzi obok matki i traktując ją jak powietrze, wysuwa krzesło obite czerwonym aksamitem, po czym siada obok Marco. Zawsze ta sama śpiewka. Jeśli nie daje jej się prowadzić na smyczy jak posłuszny pies, język matki staje się ostry, a pouczenia przeradzają się w lodowaty gniew.

Dla niej liczą się tylko honor rodziny i tworzenie sojuszy między rodami. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety są jej marionetkami, a ona, niczym lalkarz, pociąga za sznurki, zmuszając ich do działania zgodnie ze swoją wolą. Wystarczy kilka minut spędzonych z matką w tym samym pomieszczeniu, a już zaczyna go boleć głowa. Ale obiecał sobie, że przetrwa ten wieczór bez kłótni. Sięga po sztućce i zabiera się do krojenia mięsa. Jego zły nastrój nie pozostaje niezauważony.

Marco pochyla się nad stołem i z uśmiechem przygląda się krwawej rzezi na talerzu Roderica.

– Śmiem twierdzić, że ten wół już dawno stracił życie. Nie widzę potrzeby, by go ponownie zabijać – mówi.

– Wybaczcie, jestem strasznie głodny – odpowiada Roderic.

Marco chichocze i wypija łyk wina. Przez szeroko otwarte dwuskrzydłowe drzwi do ich uszu dociera brzęk porcelany. Służba, ubrana w jednakowe, ciemnoszare uniformy oraz białe fartuchy, krąży ze srebrnymi tacami, serwując jedno wykwintne danie po drugim: pieczone prosię, chrupiącego gołębia, rybę w migdałach i rodzynkach oraz pikantną zupę na bazie wina. Na zakończenie podaje słodkości. Jedna ze służących stawia na stole parującą porcelanową wazę, która wydaje się zbyt ciężka na jej wątłe ramiona.

– Pachnie cudownie – stwierdza Marco, próbując spojrzeć dziewczynie w oczy, lecz ta spuszcza głowę. – Powiedzcie mi panienko, gdybyście mieli wybrać jedno danie dzisiejszego wieczoru, to co by to było?

Rumieniąc się, dziewczyna pochyla głowę tak nisko, że niemal dotyka nią piersi.

– Wzięłabym kapuśniak, wasza lordowska mość. Dodano do niego wina i szafranu. Sama pomagałam go przygotowywać.

Kiedy podnosi pokrywkę, nad stołem rozchodzi się kremowy, słodki zapach. Marco nachyla się i wdycha wirujące obłoki pary.

– Ach, szafran, to niebiańskie złoto. Możemy za niego podziękować naszym muzułmańskim przyjaciołom – mówi, składając ręce. – Wiedziała panienka, że Aleksander Wielki kąpał się w szafranie, aby leczyć po bitwach swoje rany?

Dziewczyna przygryza dolną wargę, a jej wzrok błądzi.

– N-nie, nie wiedziałam, wasza lordowska mość.

– Podobno jego złote loki, to właśnie zasługa szafranu – dodaje Marco, zanurzając łyżkę w złocistej zupie. – Wyśmienity! Teraz musicie mi zdradzić sekret tego kapuśniaku.

Dziewczyna nachyla się nad nim i szepcze mu do ucha:

– Odrobina słodkiego wina Malvasia, wasza lordowska mość.

– Będę milczał jak grób.

Roderic ponownie skupia się na swoim talerzu. Marco to naprawdę dziwny człowiek.

– Musisz zainwestować w produkcję jedwabiu. – James częstuje cygarami Bernardo Bizzaccheriego, nowobogackiego, który najwyraźniej dorobił się majątku na przemyśle węglowym. – Marco, przekonaj go.

– Popyt na jedwab nie spada. – Marco się uśmiecha. – To jeden z najdroższych i najbardziej eleganckich materiałów, symbol luksusu i statusu społecznego. Kiedy gładzi się go dłonią, tkanina oddaje dotyk. Nawet protestanci z północy zaczęli go kupować, mimo że uważają go za coś grzesznego.

James zapala kolejne cygaro i zaciąga się dymem.

– Purytanizm, ten trudny do pozbycia się strach, że ktoś, gdzieś, może przypadkiem dobrze się bawić.

Goście zebrani wokół stołu parskają śmiechem. Obok Jamesa siedzi kobieta w czerwieni, Roderic już zdążył zapomnieć, jak jej na imię. Uśmiecha się do niego, sącząc wino, a jej wzrok wędruje po jego ciele i zatrzymuje się na kroczu. Roderic pociera dłonią kark. Dym z cygar go dusi. Czuje się nieswojo i ma ochotę się ulotnić.

Marco sięga po karafkę i napełnia kieliszek Roderica winem deserowym.

– Cała ta polityka mnie nudzi. Jak tam Gabriel? Jak radzi sobie w szkole?

– Zdaje się, że dobrze. Wygląda na to, że znalazł swoje powołanie.

– Ale ty nie jesteś o tym przekonany?

Roderic wypija łyk słodkiego wina.

– Wybaczcie, ale nie jestem tak zaślepiony jak reszta mojej rodziny.

Od zawsze tego nienawidzi. Mistycyzmu. Tajemnic. Wspólnoty połączonej rytuałami, obietnicami i lojalnością, której nikt nie kwestionuje. Tego, że ich matka ciągle stawia Stowarzyszenie na pierwszym miejscu. I nienawidzi, naprawdę nienawidzi, że Gabriel jest w to wszystko wciągnięty. Uwięziony w ich intrygach i planach.

Marco przygląda mu się z zaciekawieniem.

– A więc nie podzielasz wiary Gabriela w to, że można interpretować znaki na niebie? Że istnieje ukryty wymiar rzeczywistości, który można odkryć jedynie w sposób wykraczający poza fizyczne zmysły?

– Nie potrzebuję niczego, czego nie mogę zobaczyć, dotknąć lub zbadać własnymi rękami.

Marco dolewa sobie wina.

– Księżyc i gwiazdy nie znikną z nieba tylko dlatego, że nie chcesz ich dostrzegać – oznajmia, a jego oczy lśnią. – Ale rozumiem. Tajemne nauki i mistyczne rytuały nie są dla ciebie, tak?

– Zgadza się.

– Nie wierzysz w nie, a mimo to czerpiesz siłę z talizmanu, który nosisz na szyi? Interesujące.

Roderic nie zauważył, że dotyka naszyjnika. Zamyślony opiera się na krześle. W tle toczą się rozmowy.

W głosie matki słychać zniecierpliwienie:

– Od lat nie było godnego medium. Matka tej dziewczyny nas rozczarowała.

– Surowe słowa, baronesso.

Matka prycha.

– Caitlín była zbyt słaba. Zobaczymy, czy dziewczyna jest ulepiona z lepszej gliny. Marco – matka zwraca ku nim twarz – poznaliście tę dziewczynę, prawda? Jakie zrobiła na was wrażenie?

Marco sączy wino, zastanawiając się, co odpowiedzieć.

– Jest wyjątkowa. Nie ma co do tego wątpliwości. Asha uważa, że ma ogromny potencjał.

Roderic rzuca serwetkę na stół. Medium, na które wszyscy czekali. Córka, w której żyłach płynie krew dawnego ludu. Kiedy się pojawi, ziemia da hojniejsze plony, chorzy zostaną uzdrowieni, nieurodzaj zmieni się w dobrobyt, czy inne tego typu bzdury, w które wierzą. Prawdopodobnie będzie to jakaś pobożna i posłuszna gąska, którą wyniosą na piedestał i będą sterować według własnej woli.

Matka szuka wzroku Marca.

– Znaliście jej ojca?

– Claude Durand? Tak, spotkaliśmy się przy jakiejś okazji.

Roderic poluje na kawałek brzoskwini zatopiony w sosie waniliowym. Francuskie pochodzenie – to wszystko wyjaśnia. Nabija brzoskwinię na widelec i wkłada ją do ust. Słodki smak słońca i delikatnej wanilii pieści podniebienie. Co by nie mówić o matce, ma doskonałe wyczucie, jeśli chodzi o najlepszych kucharzy.

– Czym jest to medium? – pyta Mencía. – Czy jest jak westalka w starożytnym Rzymie?

– Masz na myśli kapłanki bogini Westy? – odpowiada matka. – Dziewice, które miały za zadanie pilnować świętego ognia, płonącego dniem i nocą w świątyni, oraz miały prawo do ułaskawiania przestępców skazanych na śmierć?

Mencía potakuje. Matka wypija łyk różowego wina.

– Istnieją pewne podobieństwa, ale nie, nie są świętymi dziewicami. W starszych legendach były prorokiniami i świętymi kapłankami. Równowagą, mostem pomiędzy ziemią a tamtym światem. Były czczone, szanowane nawet bardziej niż królowie.

Roderic, który do tej pory głównie milczał, włącza się do rozmowy.

– A my, zwykli śmiertelnicy, musimy biegać za nimi i wykonywać ich rozkazy. Rzucać się na ziemię, drżeć i składać dłonie do modlitwy.

– Równowaga między światami nie może zostać naruszona. – Ton matki jest ostry i nieprzyjemny. – Wojny, nieurodzaj, zimno, to wyraźne sygnały, że do tego doszło. Jako że w żyłach dziewczyny płynie krew dawnego ludu, jej zadaniem jest poświęcić swoje dziewictwo w świętym małżeństwie. Przepowiednia mówi o jej połączeniu z Aaronem. Decyzja o tym zapadła na długo przed jej narodzinami.

– Znaliście żonę admirała? – pyta dowódca. – Matkę Aarona, gdy jeszcze żyła?

– Była mi bliska jak siostra.

Rodericowi chce rozsadzić głowę. Wypił więcej wina niż zwykle, aby jakoś przetrwać wieczerzę. Kobieta w czerwonej sukni nie odrywa od niego wzroku, oblizuje usta, nie zauważając, że wino kapie jej z podbródka. Przez cały wieczór przesuwa stopą po jego nodze, aż w końcu Roderic musi się pochylić i poprosić, żeby przestała. Gdy James pyta, czy rano chce z nim iść na polowanie, Roderic uprzejmie odmawia, informując, że planuje wyjechać o świcie. Żegna się ze wszystkimi, krótko kłaniając się damom przy stole.

Mencía odpowiada mu lekkim dygnięciem.

– Dobranoc. Na waszym miejscu zadbałabym o zamknięcie drzwi na noc – oznajmia, rzucając wymowne spojrzenie w stronę kobiety w czerwieni. – Ma taką minę, jakby chciała was pożreć w całości.

Roderic nie może powstrzymać śmiechu.

– Dziękuję za ostrzeżenie.

Idzie po schodach do swojego pokoju. Może jest do niej uprzedzony. Nigdy nie był zainteresowany Mencíą. Może pod tą pobożną, słodką powierzchownością kryje się coś więcej.

***

Drzwi balkonowe są szeroko otwarte, na zewnątrz już zapadła noc. Duchota po upalnym dniu powoli się wycofuje. Roderic ściąga koszulę i wiesza ją na oparciu krzesła. Zmęczenie spływa na niego jak otulająca ciemność. Na dole wciąż słychać głosy i wrzawę. Myśl o rzuceniu się na łóżko, przespaniu się i wytrzeźwieniu jest kusząca.

Na toaletce służba ustawiła brzytwę, lawendowe mydło oraz dzbanek z wodą i kilka lnianych ręczników. Roderic bierze świecę z komody. Powinien przynajmniej zmyć kurz z twarzy i rąk, zanim się położy. Stawia świecę na toaletce, sięga po dzbanek i nalewa wody do miedzianej miski znajdującej się obok. Woda wciąż jest ciepła, gdy zanurza w niej rękę.

Już ma zdjąć amulet przez głowę i położyć go na stole, gdy coś przykuwa jego uwagę. Zmysły się wyostrzają. Woda w misce zaczyna błyszczeć srebrzystym blaskiem. Przez krótką chwilę mógłby przysiąc, że stoi gdzieś pod rozgwieżdżonym niebem, a księżyc jest tak wielki, że Roderic dałby radę go dotknąć, gdyby tylko wyciągnął rękę. Mignięcie jasnych włosów. Oczy, duże i intensywne, w trudnym do zidentyfikowania odcieniu zieleni, wpatrują się w niego przez powierzchnię wody, lecz gdy mruga, obraz znika.

Ailea

PÓŁNOCNA ANGLIA, CZERWIEC 1655

Noc pomalowała niebo na najgłębszy odcień błękitu, ochlapała je swoim pędzlem i obsypała tysiącem gwiazd. Ogromny, lekko złocisty księżyc w nowiu oświetla ścieżkę, po której kroczą kapłanki. Rytuały księżycowe zawsze odbywają się w świętym gaju za świątynią. Niewtajemniczeni nie mają tam wstępu. Pochodnie migoczą, a powietrze jest ciężkie od zapachu palącego się drewna i ziół. Asha zbliża pęczek szałwii do ognia, a dym unosi się z sykiem.

– Chcę, abyś patrzyła i słuchała uważnie, zapamiętała każdy szczegół, każdy krok, który zobaczysz tej nocy. – Asha wkłada tlący się pęczek ziół do naczynia na kamiennym stole, na którym tłoczą się srebrne świeczniki i mosiężne misy. – Każda osoba ma do odegrania ważną rolę, niezależnie od funkcji, która zostanie jej powierzona.

Jednym z zadań Ailei jest napełnienie srebrnej misy świętą wodą, co może się wydawać łatwe, ale musi być wykonane we właściwy sposób, o konkretnym czasie, i wymaga opanowania.

Asha szuka jej wzroku.

– Przerwałaś post?

– Nie.

Głód ściska jej żołądek. Przed rytuałami wolno im jeść tylko owoce, warzywa i odrobinę chleba. Żadnego mięsa. Żadnego sera. Ailea bierze głęboki oddech, wciąga w płuca dym, ciężki i duszący. Mimowolnie kaszle. Czuje na sobie wzrok siostry Judeth, która przygląda im się przez wąskie szparki powiek. Jej brwi są ściągnięte i tworzą jedną linię, jakby tylko czekała, aż ktoś popełni błąd, a cała ceremonia będzie się musiała zacząć od nowa.

Spojrzenie Ailei dryfuje w kierunku siostry V niosącej czarę wykonaną z brązu. Wszystko w niej jest kanciaste i kościste. Od wyłupiastych czarnych oczu po kości policzkowe, tak wyraziste, jakby zostały wyrzeźbione czyjąś ręką. Siostra V zrezygnowała ze swojego imienia, a Ailea nie wie, jak się nazywała, zanim została kapłanką świątyni. Złożyła ślub milczenia. Będąc w transie, potrafi wysyłać obrazy, a nawet wiadomości. Podobno dobrowolnie dała sobie obciąć język, by wyostrzyć inne zmysły i mieć klarowniejsze wizje.

Podczas śniadania Ailea i Liz zazwyczaj rzucają niedyskretne spojrzenia w kierunku siostry V, za każdym razem, gdy ta wkłada do ust łyżkę kleiku, licząc na to, że zobaczą, czy plotki są prawdziwe. Siostra V stawia czarę na kamiennym ołtarzu obok mosiężnego dzbana. Jedna po drugiej, siostry wchodzą do kamiennego kręgu, by go zamknąć. Zawsze jest ich dwanaście. Nigdy więcej ani mniej. Wszystkie ubrane w jednakowe jasne, drapowane szaty, z półdługimi rękawami i o tradycyjnym kroju.

Siostra Anne staje po prawej stronie Ailei, siostra Roese po lewej. Jej włosy, które zazwyczaj płoną jak ogień, teraz są matowe jak miedziany kubek w zimnym świetle księżyca. Ailea czuje w palcach dziwne mrowienie, gdy dłoń Roese splata się z jej własną dłonią. Panuje absolutna cisza, gdy Asha zajmuje miejsce na ołtarzu.

– Witamy cię, Księżycu, który dajesz nam moc. – Asha podnosi ręce ku rozgwieżdżonemu niebu, a pozostałe siostry ją naśladują. – Witamy cię, ziemio, z której wszyscy się wywodzimy i do której pewnego dnia powrócimy. – Jej dłoń dotyka ziemi. – I witamy nasze siostry, które były tu przed nami.

Siostra Roese intonuje pieśń. Dźwięk jest wyższy, bardziej wibrujący niż ten, który mogłaby wydać harfa. Połowa z nich zaczyna śpiewać. Śpiew narasta. Delikatne bębnienie, rytmiczne jak bicie serca. Głos Roese wciąż wznosi się ponad pozostałe głosy. Czysty i wyraźny, prowadzi je przez pieśń. Księżycowe cienie tańczą w milczeniu. Śpiew wprowadza Aileę w trans.

Pozwala się pieśni prowadzić, wypełnia się nią. Tu i teraz oddycha w tym samym rytmie co las, gwiazdy i ziemia pod jej stopami. Ma mroczki przed oczami i wrażenie, jakby to już się kiedyś wydarzyło. W innym miejscu. W innym czasie. Chociaż wie, że to niemożliwe. Pieśń cichnie. Po raz pierwszy od wejścia do kamiennego kręgu Asha odwraca się w jej stronę. Ailea podchodzi do ołtarza, czując pulsowanie mocy, delikatne drżenie kamieni pod stopami. Podnosi dzban i napełnia Czarę Proroctw wodą ze Świętego Źródła. Ma właśnie zrobić krok do tyłu, gdy jej pole widzenia wypełnia fala czerwieni. Czara jest pełna krwi.

Dzban wyślizguje jej się z ręki i z brzękiem uderza o kamienie.

– W… wodzie jest krew.

– Nie, dziecko, woda ma ten sam kolor, co zwykle.

Ailea zamiera nad czarą, niezdolna odwrócić od niej wzroku z powodu obrazów, które do niej napływają. Zielone wzgórze wznoszące się nad jeziorem. Mężczyźni i kobiety z wymalowanymi twarzami konno zmierzają na bitwę, z powiewającymi chorągwiami i podniesionymi tarczami. W powietrzu świszczą strzały. Ziemia jest cała we krwi. Niebo płonie. Ogień i krew zlewają się ze sobą. Robi się jasno i wszystko rozpływa się w białym świetle.

Słodki, kwiatowy zapach wypiera woń spalenizny. Ailea stoi w lesie. Podobnym, a jednak innym od wszystkiego, co wcześniej widziała. Drzewa i kwiaty nie rzucają cieni. Kolory są głębsze, bardziej płomienne, ale jednocześnie rozmyte, jakby spowite poranną mgłą. Niewyraźne strzępy wspomnień przenikają do jej świadomość. Są tak odległe, że wydają się snem. Czy właśnie przekroczyła granicę oddzielającą świat ludzi od tamtego świata?

– Jasnowidzka.

Cierpnie jej skóra. Gdyby północny wiatr miał głos, brzmiałby jak ten. Niepokojący, nieprzewidywalny i lodowaty. A więc to nie był sen.

– Znowu się spotykamy, ptaszyno.

Kobieta-wilczyca tak jak poprzednio ma na sobie strój z jeleniej skóry i jest uzbrojona w miecz oraz włócznię. Ale jej ciemne włosy zostały związane długimi rzemykami.

– Co tu robisz?

– A gdzie miałabym być? – Uśmiecha się. Trudno nie zauważyć jej ostrych zębów przypominających kły drapieżnika. – Ten drugi świat wciąż styka się z waszym w wielu miejscach, mimo że jest ich mniej niż kiedyś. Kamienny krąg w tym gaju to jedno z tych miejsc.

Ailea przygląda się jej w milczeniu.

– Myślałam, że jesteś tylko snem. Czy naprawdę się spotkałyśmy?

– Oczywiście, jasnowidzko, ale w świecie, do którego zwykli śmiertelnicy nie mają dostępu. Dlatego wydaje ci się, że to jest sen. – Kobieta wykonuje gest ręką. – Chodźmy.

Niektóre drzewa i krzewy są znajome: dęby, leszczyna i tarnina. Ale są też drzewa i rośliny, których Ailea nigdy wcześniej nie widziała. Drzewa o srebrnej korze. Jarzębina z białymi kwiatami i czerwonymi owocami jednocześnie, mimo że czas kwitnienia w świecie ludzi jeszcze się nie skończył. Przez falującą, połyskującą mgłę, która pokrywa ziemię, majaczą setki krwistoczerwonych kwiatuszków. Ailea kuca. Jej nos wypełnia dziwna, słodka woń, przypominająca jej zapach, który roznosił się po kuchni, gdy robiły z Magy powidła z przejrzałych śliwek.

– Te kwiaty to krwawa sieć. – Kobieta-wilczyca kiwa głową w stronę tajemniczej rośliny. – Za dnia śpią, ale gdy zapada zmrok, otwierają się i wydzielają wyjątkowy zapach.

Ailea wkłada rękę w jedwabiste liście.

– Pięknie tu. Tak spokojnie.

Podnosi głowę i napotyka oczy o tej samej barwie co leśne jeziorko bez dna.

– Ten świat niestety przepadł we mgle. Zaczęło się to jeszcze przed ekspansją kościołów. Przed przybyciem Rzymian.

Ailea wyciera ręce w spódnicę i wstaje.

– Nie rozumiem. Czego ode mnie chcesz?

Usta kobiety-wilczycy wykrzywiają się w uśmiechu drapieżnika.

– Znasz mnie od dawna, nawet jeśli tego nie pamiętasz. Możesz to potraktować jako spłatę długu. Przysięgę, którą złożyłam komuś wiele, wiele lat temu.

Kobieta-wilczyca robi krok do przodu. Staje blisko. Zbyt blisko. Ailei robi się gorąco i musi się bardzo starać, żeby się nie cofnąć. Kobieta-wilczyca delikatnie chwyta ją za włosy i nieśpiesznie przeczesuje je palcami.

– Miałaś tyle wcieleń, ptaszyno. – W głosie kobiety jest jakaś intymność, która Aileę przeraża. – Nie pamiętasz? Nie jesteś tutaj obca.

Ailea przełyka ślinę, chce spytać kobietę, jak jej na imię, lecz słowa więzną jej w gardle.

– Oni będą cię ścigać.

– Kto taki?

– Uważaj, komu ufasz. – Kobieta-wilczyca się odwraca. – Córko ziemi, musisz wracać, nie wolno ci tu zbyt długo przebywać, to niebezpiecznie.

– Poczekaj! – Ailea chwyta kobietę za ramię. – Nie możesz tak po prostu odejść!

– Powiedziałam już więcej, niż powinnam. Mimo to przekażę ci jeszcze jedną ważną informację. Pomogę ci sobie przypomnieć. Wysłałam do ciebie starego przyjaciela.

– Przyjaciela?

– Powiedzmy, że bardzo chciał cię ponownie zobaczyć. Ale teraz musisz już wracać.

– Zaczekaj, ja …

Zanim Ailea zdążyła dokończyć zdanie, kobieta-wilczyca dotyka palcem punktu między brwiami, który może wzmacniać zdolność jasnowidzenia.

– Obudź się, siostro.

***

– Jestem tutaj, moje dziecko. Oddychaj.

Do Ailei powoli dociera, że ktoś do niej mówi. Wszystko jest rozmyte, nieostre, jakby patrzyła na świat przez dno butelki. Otwiera usta i próbuje coś powiedzieć, lecz dźwięk wydobywający się z jej gardła jest tylko stłumionym charknięciem. Ktoś przykłada dzbanek do jej ust. Dziewczyna bierze naczynie i pije, a jej twarz wykrzywia się w grymasie, gdy gorzki napój przechodzi przez gardło. Nieprzyjemny posmak siana wypełnia jej usta i pali całą drogę w dół. Ailea stara się zapanować nad odruchem wymiotnym. Świat powoli odzyskuje ostrość. Dziewczyna musi kilka razy zamrugać, zanim wreszcie udaje jej się skupić wzrok i przypomnieć sobie, gdzie się znajduje.

Asha stoi nad nią pochylona, z zaciśniętymi ustami. Jej milczenie przeraża. Księżyc nad ich głowami przekroczył środek nieba. Ailea widzi, że do niej mówią. Czuje pracę mięśni, gdy jej usta formują słowa w odpowiedzi, ale jedyne, co słyszy, to głuche bicie własnego serca. Siostry się uwijają. Któraś podnosi srebrną czarę i wylewa wodę na kamienie. Rytuał musiał się zakończyć. Jedna po drugiej zaczynają wracać, aż w końcu Ailea i Asha zostają same. Przez jej ciało przepływa fala mdłości.

– Aileo. Pora wracać. – Głos Ashy przebija się przez ciemność, sprawia, że łapie kontakt z rzeczywistością. – Jakaś część ciebie wciąż ucieka. Co się stało? Ktoś cię nawiedził?

– Nie powiedziała, jak jej na imię. – Ailea waży słowa, niepewna, ile chce ujawnić. – Ale myślę, że należy do dawnego ludu.

– Dawny lud nie może już swobodnie wędrować wśród ludzi, więc nie przyszłaby bez powodu.

Ręce jej drżą. Pot spływa po czole.

– Nie czuję się najlepiej, czy mogę pobyć przez chwilę sama? – Ailea boi się, że nogi odmówią posłuszeństwa.

– Idź do Źródła. Później do ciebie zajrzę.

Dziewczyna odchodzi. Nad jej głową świeci księżyc, okrągły i ogromny. Z wizji pozostają tylko fragmenty i ciche szepty. Okruchy. Są jak węgorze wyślizgujące się z rąk.

Bosa Ailea siada na trawie wilgotnej od rosy tuż przy brzegu. Kiedy wieje, źdźbła trawy miękko muskają jej twarz. Patrząc w wodę, nie poznaje siebie. Ma złote szyję i czoło, a złote węże oplatają jej ramiona. Z tyłu dostrzega świątynię w ciemnym zagajniku.

Wiatr marszczy powierzchnię wody. Pojawia się obraz młodego mężczyzny o nagim torsie. Na stole pali się świeca, rzucając na pokój ciepłe światło. Spodnie wiszą mu nisko na biodrach. Ciemne włoski porastają klatkę piersiową i tworzą wąską linię na brzuchu. Przez ciało Ailei przebiega silny dreszcz pożądania. Mimo że twarz mężczyzny jest spowita mrokiem, ma w sobie coś znajomego. Już widziała tę bliznę nad brwią. Mężczyzna dotyka amuletu, zamierza zdjąć go przez głowę, ale nagle zamiera. Spogląda jej prosto w oczy. Ailea się wzdryga, a kontakt zostaje zerwany.

Roderic

RZYM, CZERWIEC 1655

Światło poranka wpadające przez okna warsztatu zabarwia podłogę i belki stropowe na bursztynowy kolor. Roderic chowa nóż do pochwy i odkłada go z powrotem na półkę. Na ścianach z ciemnego drewna wiszą kołczany na strzały, a obok nich skóry zwierzęce oraz skórzane pasy. Znajdują się tam pochwy na noże, niektóre proste, z uchwytami na krzesiwo, inne bardziej ozdobne, wyrzeźbione w kości. Po drugiej stronie pomieszczenia rozciąga się długi, niski stół warsztatowy, zagracony narzędziami, drewnianymi szkatułkami i niedojedzonym obiadem złożonym z chleba i solonego mięsa.

Rymarz, najniższy człowiek, jakiego Roderic kiedykolwiek widział, odsuwa kotarę do oddzielonego pomieszczenia.

– To było nie lada wyzwanie, młody człowieku.

Kręcone włoski przezierają przez sznurowanie na poplamionej czarnej koszuli opinającej jego brzuch. Potężna postura świadczy o tym, że jest to człowiek dobrze zarabiający na swoim rzemiośle. Z raczej przeciętnym wyglądem mężczyzny kontrastują rzadko spotykane, białe zęby oraz błękitne oczy wyróżniające się niesamowitą jasnością.

Chłopisko mocno drapie się po głowie, na której krótkie włosy już zdążyły się przerzedzić.

– Ale to jest dzieło godne króla, nieskromnie mówiąc.

Ostrożnie, jakby trzymał nowo narodzonego syna, rymarz kładzie na stole kabury. Skóra lśni jak świeżo wypolerowany mahoń. Duma mężczyzny jest w pełni uzasadniona. Wziął prosty szkic Roderica i zamienił go w arcydzieło.

Rymarz przeciera szmatką czoło.

– Zarówno pochwa na sztylet, jak i na miecz mają drewniany rdzeń, wzmocniony warstwą lnu, a potem skóry. Szwy są wykonane woskowaną lnianą nicią, najlepszą, jaką można dostać. Głowicę i czubek pozwoliłem sobie ozdobić pasującymi brązowymi okuciami.

– Pulchne palce dotykają przedmiotu. – Te detale zostały ufarbowane specjalną farbą. To najlepsza skóra w mieście, ręczę za nią.

Roderic wie, że garbowanie skór to brudna i czasochłonna robota. Najpierw trzeba je oczyścić i namoczyć. Zeskrobki oczywiście śmierdzą, ale nie bardziej niż kadzie z cuchnącymi garbnikami, w których są moczone, by skóra nie gniła i była mniej podatna na działanie wody.

Roderic bierze pochwę ze stołu.

– Jest naprawdę piękna.

Mężczyzna splata dłonie na okrągłym brzuchu i się śmieje. – Muszę przyznać, że kiedy pierwszy raz przyszliście do mnie z tym pomysłem, wydał mi się kompletnie szalony. Ale teraz rozumiem, co chcieliście osiągnąć. Ta forma da wam większą swobodę ruchów, zwłaszcza podczas jazdy konnej. Z nożem nie było problemu, ale miecz sprawił mi trochę trudności, jak umieścić go tak, by znajdował się bezpiecznie na plecach, a jednocześnie można go było dobyć jednym ruchem. No, dość gadania… – Głos mu drży z tłumionego podekscytowania. – Załóżmy ją i zobaczmy, czy pasuje.

Roderic zakłada kaburę. Mężczyzna pomaga mu wyregulować paski na piersi.

– Ta na miecz ma dłuższy otwór niż normalnie. Rękojeść ma być zwrócona w lewą stronę, co ułatwi dobycie miecza, jednocześnie pozostawiając go bezpiecznie na plecach. Mogę? – Mężczyzna wskazuje na miecz Roderica. Chłopak kiwa głową, a rymarz wkłada miecz i nóż do pochw na plecach.

– Skóra na ramionach chroni was przed ostrzem – dodaje mężczyzna. – Pamiętajcie, by lekko obrócić ostrze, gdy dobywacie miecza, nie chcemy, żebyście rozcięli sobie to przystojne oblicze.

Rymarz robi krok do tyłu i przygląda się swojemu dziełu szeroko otwartymi oczami, wycierając pot z górnej wargi.

Roderic ma nieprzyjemne wrażenie, że właśnie zobaczył, jak ten człowiek wygląda w chwilach miłosnych uniesień. Na Boga, będzie musiał umyć oczy ługiem, by wypalić ten obraz. Chwyta rękojeść miecza i dobywa go jednym ruchem.

– Może będzie trzeba wyregulować te paski. Tutaj są klamry, które pozwolą wam odpiąć każdą z nich i przymocować do pasa biodrowego, gdy zajdzie taka potrzeba.

– To naprawdę arcydzieło – mówi Roderic szczerze, próbując wsunąć miecz z powrotem do kabury na plecach, ale nie trafia.

Mężczyzna się uśmiecha.

– Musicie to poćwiczyć, ale potem będziecie to robić z zamkniętymi oczami.

Zwykle wsunięcie miecza do pochwy przy pasie wymaga dwóch rąk: jednej do trzymania rękojeści i jednej do ustabilizowania pochwy. Dzięki kaburze będzie mógł to robić jedną ręką. Roderic przykuca i wykonuje kilka ruchów, miecz i nóż trzymają się pewnie.

Kilka minut później opuszcza warsztat lżejszy o trzymiesięczny żołd. Mauro i Irlandczycy stoją na zewnątrz, oparci plecami o ścianę warsztatu. Słońce sprawia, że włosy i broda Rónána lśnią jak rdzawy bluszcz jesienią.

– Dziewczęta będą mdleć na twój widok – stwierdza Mauro, którego czarne włosy są związane na karku za pomocą wstążki.

Bran, stojący ze skrzyżowanymi rękami, kiwa głową. Mauro uśmiecha się szeroko, ale trudno mu skupić wzrok w jednym miejscu, ponieważ prawe oko mu spuchło.

– Co ci się stało? – pyta Roderic.

– Małe nieporozumienie. Nie ma o czym gadać.

Rónán kładzie swoją dużą dłoń na ramieniu Maura.

– Nasz przyjaciel po prostu przypadkiem wspiął się na mur aptekarza Furlana i wpadł przez okno na drugim piętrze, wprost do łóżka jego córki.

Mauro ciężko wzdycha.

– Ach, te zaryglowane drzwi i nadopiekuńczy ojcowie.

Czasami Roderic się zastanawia, czy Mauro przypadkiem nie żyje dla samej przygody. Rozgląda się.

– Gdzie reszta?

– Kapitan u Eleny – odpowiada Mauro. – Za chwilę spotkamy się w karczmie ze Stefanem i moim bratem.

Roderic zapomniał, że Mauro i Andrés są braćmi.

– Spakowałeś się? – pyta go Rónán.

– Spakowałem?

– Muccio ci nie powiedział? – Na twarzy Maura pojawia się szeroki uśmiech. – Jutro wyruszamy na granicę, by werbować nowych żołnierzy.

Ailea

PÓŁNOCNA ANGLIA, CZERWIEC 1655

Wzgórze tonie w białym czosnku niedźwiedzim i niebieskich przylaszczkach. Słychać bzyczenie pszczół oraz much. Ailea i Liz siedzą, każda z wiankiem z kwiatów na kolanach, pod jednym z dużych kasztanowców dających cień, który chroni przed palącym popołudniowym słońcem, powoli obniżającym się nad polaną.

Ailea zasłania oczy ręką i spogląda w dół, na dziedziniec. Z daleka wygląda to tak, jakby ktoś wsadził kij w mrowisko. Wszędzie biegają ludzie, zajęci różnymi pracami. Kucharki mieszają w dużych kotłach. Dziewczęta w poplamionych fartuchach obierają warzywa i przynoszą kosze z warzywami. Niektóre dźwigają wodę w wiadrach, inne wyrzucają odpadki na gnojowisko przy stodole.

Przygotowania do świątecznych uroczystości wymagają zaangażowania wielu osób i niemal wojskowej precyzji. Każdy musi się włączyć do pomocy. Tydzień wcześniej należy się zaopatrzyć w żywność, umyć i wypolerować zastawę stołową oraz wynająć dodatkowy personel. Potrawy muszą zostać przetestowane, wino i piwo skosztowane.

Samo upieczenie wołu wymaga kilku dni pracy. Ktoś musi cały czas stać przy ogniu i obracać rożen, aby tłuszcz skapywał do rynienki, w przeciwnym razie mięso się przypali. Latem to niewdzięczne zadanie.

Ailea ściąga buty i zagłębia stopy w chłodnej trawie. Ostatnie tygodnie były cudowne, a pogoda dynamiczna. W jednej chwili wystawiała twarz do słońca, a już w następnej musiała uciekać przed letnią burzą, od której dudnił las. Teraz zamyka oczy i rozkoszuje się ciszą.

– Nie, głupia dziewczyno! Przecież mówiłam, zgodnie z ruchem słońca! – Głos siostry Judeth nieprzyjemnie świdruje jej w uszach. – Ile razy mam ci to pokazywać?! I Emmo, wyprostuj się, moje dziecko! Na niebiosa, wyglądasz, jakbyś dźwigała na swoich barkach cały świat!

Słowa siostry Judeth sprawiają tylko, że Emma garbi się jeszcze bardziej. Liz wplata w wianek chabry i rumianek.

– Z roku na rok z siostrą Judeth jest coraz gorzej – stwierdza. – Słuch też jej się pogorszył. Dziś rano uderzyła jedną z młodszych służek w rękę, bo wydawało jej się, że ta mamrocze.

Siostra Judeth zrobiła się bardziej zrzędliwa i chwilami zachowuje się jak pies strzegący swojej kości. Każdy wieniec, który ma zostać zawieszony na słupach udekorowanych liśćmi, musi najpierw przejść jej krytyczną ocenę. Te, które nie mają odpowiedniego kształtu lub rozmiaru, są odrzucane i trzeba je pleść od nowa.

Liz zaczyna opowiadać okropną historię o zdarzeniu, do którego doszło tego roku, gdy rozpoczęła naukę w szkole. Jakaś nowicjuszka włamała się wtedy do magazynu leków, aby ukraść składniki potrzebne do zrobienia eliksiru miłosnego. Była zakochana w chłopcu, który miał przyjść na święto przesilenia letniego, ale on nie zwracał na nią uwagi. Recepturę dostała od jakiejś mądrej kobiety ze wsi. Odpowiednio przygotowany napój, w czasie, gdy przybywa księżyca, miał sprawić, że mężczyzna oszaleje z miłości i pożądania do osoby, z którą go wypije. Jednym ze składników był mordownik. Kilka gramów jego korzenia wygląda niewinnie, lecz wystarczy, by wywołać straszne objawy, które po kilku godzinach prowadzą do śmierci w męczarniach.

Liz robi przerwę i kładzie kępę czerwonej koniczyny obok rumianku.

– Dziewczynę znaleziono martwą – ciągnie – w wymiocinach i skuloną między dwoma omszałymi świerkami, z siną twarzą i spuchniętym językiem. Paznokcie miała połamane od drapania kory drzew. Obok niej leżała butelka z resztkami eliksiru, który miała podać chłopakowi. – Wprawnymi ruchami Liz wplata w wieniec czerwoną koniczynę.

Ailei przechodzą dreszcze po plecach. – Czyli jutro możemy się spodziewać wszystkiego?

– Spodoba ci się. – Liz podnosi wzrok. – Świętowanie trwa kilka dni. Są śpiewy, tańce, a mężczyźni biorą udział w różnych zawodach. No i można jeść do woli. Zabójcze eliksiry miłosne to raczej rzadkość, ale w zeszłym roku siostry częstowały mocnym cydrem. Pije się go tylko kilka razy w roku, w święta i podczas rytuałów. – Liz nachyla się nad Aileą i dodaje szeptem: – Podobno siostra Judeth była tak pijana, że zasnęła w trakcie posiłku, chrapiąc jak świniak.

Ailea się śmieje.

– Chciałabym to zobaczyć.

Liz odgania pszczołę krążącą wokół wieńca.

– A jak świętowaliście w Irlandii?

Ailea spogląda na swoje dłonie. To proste pytanie przywołuje zacierające się wspomnienia z dzieciństwa.

– Ja i matka miałyśmy własną tradycję – odpowiada. – Wcześnie, o świcie, kiedy mgły wciąż snuły się nad ziemią, matka zabierała mnie do lasu, gdzie składałyśmy ofiarę, by udobruchać mieszkające tam istoty. Kleik, napój, czasem kwiaty lub piękne muszle, które wcześniej zbierałyśmy. Matka zawsze mi powtarzała, że trzeba żyć w zgodzie z leśnymi istotami, bo mogą nas obdarzyć mądrością i radością.

– Pięknie powiedziane.

Ailea odkłada wieniec i przyciąga kolana do brody.

– Kiedyś, myślę, że miałam wtedy jakieś sześć albo siedem lat, matka pokazała mi, jak zrobić amulet chroniący przed diabłem i złymi mocami. Powtarzała, że należy się strzec zwłaszcza w czasie przesilenia, gdy zasłona między światami jest cieńsza.

Liz prostuje nogi.

– Jaka była twoja matka?

Wspomnienia są jak miecz obosieczny. Prawda jest taka, że twarz matki zaczyna jej się zacierać. Czas zabiera ją Ailei kawałek po kawałku. Każdy tydzień, dzień, minuta sprawiają, że rysy, które próbowała sobie utrwalić, stają się coraz bardziej niewyraźne. Czy pewnego dnia twarz matki zupełnie zniknie?

– Matka była chodzącą dobrocią – odpowiada Ailea krótko. – Myślę, że nigdy nie miała złych zamiarów.

– Jesteś do niej podobna?

– Raczej nie. Twierdziła, że niecierpliwością i uporem bardziej przypominam ojca. – Wymieniają uśmiechy i Ailea na chwilę milknie. – Matka zawsze coś sobie śpiewała i nuciła, czy to wieszając pranie, gotując, czy robiąc zakupy na targu. Ludzie zatrzymywali się, kiedy ją słyszeli. – Uśmiecha się. – Jak już pewnie wiesz, nie odziedziczyłam po niej głosu. W porównaniu z nią skrzeczę jak żaba, a nie śpiewam.

Śmiech Liz jest ciepły i zaraźliwy.

– Chociaż matka nie miała takiego szkolonego głosu jak siostra Roese. – Ailea marszczy brwi. – Jej głos był… sama nie wiem. Brzmiał wyjątkowo. Falował jak morze, zawsze sprawiał, że czułam się bezpiecznie i jak w domu, niezależnie od tego, gdzie się znajdowaliśmy.

Mimo że przypominanie sobie tego wszystkiego sprawia jej ból, czuje też ulgę, mogąc o tym opowiedzieć i ocalić to od zapomnienia.

Siedzą w milczeniu. Myśli Ailei błądzą wokół jutrzejszego dnia. Letnie przesilenie to święto miłości. Jutro młode kobiety na różne sposoby będą próbowały sobie wywróżyć miłość i przyszłego męża. Niektóre zbiorą dziewięć rodzajów kwiatów i położą je pod poduszką, aby potem marzyć o ukochanym. Inne zjedzą senne jagły przygotowane na mące, wodzie i z bardzo dużą ilością soli, by we śnie zobaczyć swojego przyszłego wybranka. Ailea drży z ekscytacji. Chciałaby zapytać Liz, kto jutro przyjdzie, lecz zamiast tego mówi:

– Czy kiedykolwiek kogoś pocałowałaś?

– Mojego kuzyna, kiedy byłam w domu na święta kilka lat temu. Jest znacznie starszy i bardziej doświadczony. – Liz wybucha śmiechem, widząc minę Ailei. – Mogłam trafić na gorszego nauczyciela – mówi, przekrzywiając głowę. Jej oczy błyszczą. – Wiesz, że będzie Aaron, prawda?

Ailea się czerwieni. Aaron. Myśli wędrują ku ich pierwszemu spotkaniu na statku płynącym do Włoch. Ciepło jego oddechu, woń potu i jakiś korzenny zapach perfum, gdy pochylił się ku niej i przeciągnął kciukiem po jej ustach. Na samo wspomnienie o tym jej policzki płoną i spuszcza wzrok. Właśnie ma zamiar spytać Liz, jak smakował ten pocałunek, gdy pojawia się kilka dziewcząt krzyczących z radości.

– Dziewczęta, uspokójcie się! Siadajcie! Bo wyślę was wszystkie do chaty przy Białym Stawie na medytację w odosobnieniu!

Nawet napomnienia siostry Judeth nie działają. Przejęte dziewczęta szepczą i chichoczą. Ich ręce wygładzają pogniecione spódnice, palce rozplątują kołtuny we włosach, a zęby przygryzają wargi, by wyglądały na bardziej czerwone. Dlaczego są takie podekscytowane? Ailea otrzepuje spódnicę z liści i wstaje. Osłania oczy przed słońcem i podąża za wzrokiem dziewcząt. Krew zaczyna szybciej krążyć w jej żyłach. Dziedzińcem idzie Aaron ze swoją świtą.

Roderic

WŁOCHY, CZERWIEC 1655

Jedyna karczma w wiosce nie ma okien. Światła jest tak mało, że panuje tu wrażenie wieczoru, mimo że na zewnątrz świeci słońce. Karczmarz, pięćdziesięcioletni mężczyzna z rzadką brodą i zaczeską, stoi za drewnianą ladą i wyciera kubki szmatą, której daleko do czystości. Choć nie jest nieuprzejmy, na pytania odpowiada krótko i zwięźle. Spięty, wodzi czujnym wzrokiem pomiędzy Roderikiem, jego ludźmi a wieśniakami siedzącymi przy stole naprzeciwko.

Jeden z nich, człowiek przypominający łasicę, z przetłuszczonymi włosami sięgającymi do ramion i brudnym szalikiem wokół szyi, nie potrafi ukryć swojej pogardy. Usta ma zaciśnięte, a czarne oczka, matowe i przekrwione, patrzą na nich gniewnie.

Powołanie do wojska jest równie pewne jak to, że słońce wschodzi każdego dnia. Roderic wielokrotnie był świadkiem brutalnego oporu chłopów. Biorąc pod uwagę działania armii, nie dziwi go, że rolnicy i mieszkańcy wsi postrzegają takich żołnierzy jak on jako najgorszych wrogów, niezależnie od tego, po której stronie walczą.

Wojna musi się sama wyżywić. Od żołnierzy oczekuje się, że wyżyją z tego, co znajdą na terenach, przez które przechodzą. Mimo że niekontrolowane grabieże oraz przemoc wobec dzieci, kobiet i księży są zabronione, różni dowódcy różnie do tego podchodzą.

Muccio ostrzegł ich, kazał im się ostrożnie obchodzić z miejscową ludnością i płacić za wszystkie zapasy.

Piją w milczeniu. Mauro i Irlandczycy wydają się być równie zaniepokojeni, co on sam. Tylko Andrés siedzi niewzruszony, jak zwykle obojętny. Mężczyźni rzucają w ich stronę wymowne spojrzenia. Rozmawiają szeptem, ale nie ma wątpliwości, że to o nich mówią.

Łasica z hukiem odstawia kufel i wstaje. Żyły na jego czole i szyi puchną.

– Bado, nie teraz! – Starszy, łysy mężczyzna obok kładzie ręce na ramionach towarzysza i cedzi przez zęby: – Napij się, jesteś za młody, by umierać.

– Nazywasz mnie tchórzem? – Łasica odsuwa rękę kompana i rusza w kierunku Roderica oraz jego ludzi, jakby był właścicielem tej przeklętej speluny. Zawsze znajdzie się jakiś pieniacz, ktoś, kto chce spróbować szczęścia, sprawdzić, czy Roderic rzeczywiście jest godzien swego imienia. To już go zaczyna męczyć.

– Wiemy, dlaczego tu jesteście. – Łasica pochyla się nad stołem. Cuchnie, jakby gnił od środka.

Roderic wypija łyk piwa.

– Czyżby?

– Przyszliście po naszych braci i synów, żeby ich wykończyć na tej waszej przeklętej wojnie. Idziecie jak szarańcza i niszczycie wszystko na swojej drodze!

Kiedy mówi, ślina pryska wokół niego, jakby był psem chorującym na wściekliznę. Roderic wyciera oko i zerka na karczmarza, by sprawdzić, czy ten zamierza interweniować, lecz mężczyzna tylko odwzajemnia spojrzenie, z odchyloną głową i ramionami skrzyżowanymi na piersi, niechętny do działania.

Łasica podchodzi jeszcze bliżej, wypowiadając na głos to, co widać w oczach jego towarzyszy.

– Jesteście mordercami! Pasożytami!

Starszy mężczyzna wstaje, podchodzi do Łasicy chwiejnym krokiem i kładzie rękę na jego ramieniu. – Wystarczy, Bado. Przepraszamy.

– Nie przepraszaj za mnie, do diabła!

– Zawrzyj ryj, zanim sobie zaszkodzisz. – Starszy mężczyzna rzuca przelotne spojrzenie Rodericowi. – Nie wiesz, kim on jest?

– Nie obchodzi mnie to! Może być samym diabłem! Nawet połowa tych historii nie może być prawdziwa. – Łasica tak mocno zaciska pięści, że aż bieleją mu knykcie na opalonej skórze. – Moja siostra i jej dzieci głodują przez was i wam podobnych.

– Wybaczcie mu, panie – prosi starzec, zwracając się do Roderica. – Niedawno stracił szwagra.

– Stracił? – Łasica prycha. – Żołnierze splądrowali ich spiżarnię! Zabrali całą żywność i siano, a gdy szwagier zaprotestował, zabili go. Zarżnęli go jak zwierzę! Czy to jest sprawiedliwe? – Jego oczy płoną, ale za gniewem kryje się dzika rozpacz.

– Moje kondolencje. – Roderic odstawia kufel. – Ale macie moje słowo, że to nie byli ci ludzie, którzy tu dziś siedzą.

– Mam gdzieś wasze przeklęte słowo! Służycie w tej samej armii! A teraz chcecie zabrać naszych ostatnich synów, po co? Żeby ich zarżnięto jak bydło? – Łasica wpatruje się w Irlandczyków. – Żeby zginęli obok jakichś plugawych niechrześcijańskich psów…

Ręka Roderica kieruje się w stronę rękojeści miecza, ale Andrés jest szybszy. W jednej chwili wbija szalik Łasicy nożem w stół.

– Posłuchaj mnie, świnio! – Andrés nachyla się w stronę mężczyzny. – Powinno się cię wychłostać i powiesić za bezczelność. Moglibyśmy zabrać wam wszystko, spalić wasze domy, stodoły, zabić bydło. Nic takiego się nie wydarzyło. Rozważ to. Masz szczęście, że nasz kapitan kazał nam się ostrożnie obchodzić z wami, chłopami. Sam chętnie wydłubałbym ci oczy i powiesił cię na drzewie, żeby kruki mogły pożywić się twoim gnijącym ciałem. Tak dla przykładu, by gawiedź wiedziała, co czeka tych, którzy sprzeciwiają się ludziom króla.

Łasica szarpie się gwałtownie, próbując się uwolnić.

– Wystarczy!

Ton głosu Roderica jest ostry. Andrés wyciąga nóż ze stołu, a towarzysz Łasicy odciąga go na bok.

Roderic odsuwa stołek i wstaje.

– Chcemy w spokoju dopić piwo. Czy ktoś ma z tym problem?

Powoli przesuwa wzrokiem po mężczyznach, których opuszcza bojowy nastrój i pochylają głowy.

Karczmarz robi krok do tyłu i podnosi ręce w obronnym geście.

– Nie mam z wami żadnych zatargów.

W tej samej chwili nad dębowymi drzwiami rozbrzmiewają żelazne dzwonki. Stefano przekracza próg karczmy, szeroko się uśmiechając, ubrany w nowy, zielony mundur i koszulę z wykrochmalonymi, przesadnie dużymi falbanami. Jego broda lśni, jakby umoczył ją w maśle. Wygląda idiotycznie. Z teatralnym ukłonem zdejmuje kapelusz.

– Dzień dobry, panowie. – Z powrotem wkłada kapelusz i zwraca się do Roderica. – Kapitan Davila cię szuka. Mówi, że masz się ogolić i włożyć mundur.

Poirytowany Roderic rzuca Stefanowi gniewne spojrzenie i mruczy w odpowiedzi.

– Co to za mina? – dziwi się Stefano. – Sprzedajesz lepiej od dziwek na Priapos. Wybrańcu bogów. Chłopaku o złotym mieczu. Wszyscy młodzieńcy chcą być tacy jak ty.

Roderic wypija haust piwa.

– To rozkaz.

***

– Zaciągajcie się! – Hałas bębnów rozchodzi się po całym rynku. Chudy chłopiec biegnie z przodu, ubrania wiszą na nim jak wypłowiałe szmaty. – Ten, kto się zaciągnie, dostanie jedzenie i pieniądze do ręki!

Dzieci goniące kury zatrzymują się i patrzą szeroko otwartymi oczami. Krowy, które przechadzają się bez nadzoru, głośno muczą, gdy ludzie przepychają je na bok. Tłumy ciekawskich kierują się w stronę rynku, aby zobaczyć grupę uzbrojonych żołnierzy.

Muccio, siedzący w siodle z nienaganną elegancją, trzyma wodze. Ubrany w czarny mundur oficerski z dyskretnymi złotymi haftami i pasującą do niego błyszczącą filcową czapkę ozdobioną lśniącymi piórami. Szeroka, czerwona szarfa z jedwabiu przewieszona przez pierś świadczy o wysokiej randze.

– Jestem kapitan Davila. – W głosie Muccia słychać autorytet dowódcy. – Szukam odważnych i silnych mężczyzn do armii.

Mentor kusi ich prestiżem, przygodami i dalekimi krajami. Nęci ich tymi samymi mocnymi przekonaniami o honorze, lojalności i dyscyplinie, które wpojono również Rodericowi, gdy był dzieckiem.

Już po chwili kilku młodzieńców, głodnych i spragnionych przygód, wpycha się przed niego. Większość jest skromnie ubrana, w obszarpane płaszcze i koszule z grubego lnu. Synowie chłopów, służący i biedacy. Ciężko pracujący ludzie, zależni od tego, co daje las i ziemia. Nieliczni wyróżniają się na tle reszty, mają na sobie lepsze ubrania, lecz spojrzenie jest takie samo u wszystkich. Widać w nim nadzieję na lepsze życie.

Konie uderzają kopytami o piaszczyste podłoże. Roderic podnosi kołnierz koszuli. Prawda jest taka, że czuje się równie przebrany, jak podczas wystawnych kolacji u matki. Na ironię losu, wielu z tych mężczyzn przeżyje bitwy na polu walki oraz wielogodzinne marsze, tylko po to, by zakończyć życie, leżąc na zgniłym sianie we własnych krwawych odchodach. Wie, że wszyscy się tego boją. On również. Ambrogio zawsze powtarzał, że prawdziwym zagrożeniem podczas wojny nie jest sama walka zbrojna, ale choroby i zimno.

Choroby zakaźne wciąż dziesiątkują armię. Wuj często był oburzony tym, że żołnierze chorują i umierają jak gwiazdy o świcie, jeden po drugim, zanim zdążą się w ogóle przydać na wojnie. Spośród trzydziestu dwóch mężczyzn wysłanych do Flandrii jesienią, tylko trzech nie zmarło z powodu choroby zakaźnej w ciągu pierwszych miesięcy swojej służby. Czy taki sam los czeka tych żołnierzy? Roderic wierci się w siodle. Nie może oprzeć się wrażeniu, że wszystko, co dzisiaj robią, opiera się na kłamstwie, ale to nie ma żadnego znaczenia. Ucisza ten natarczywy głos, zabija każdą niewygodną emocję. Spogląda przed siebie i przybiera neutralny wyraz twarzy, coś, czego nauczyło go kilkaset godzin treningu.

Godzinę później mają już potrzebną liczbę rekrutów. Kwatermistrz wciska dwa guldeny w dłoń brązowookiego młodzieńca.

– Musicie za to przeżyć do czasu, aż dotrzecie na miejsce zbiórki – mówi głośno. –Oczekujemy, że stawicie się tam najpóźniej za siedem dni. Kwota ta zostanie odjęta od waszego pierwszego żołdu.

– Tagiapietra – Muccio kiwa głową w stronę Stefana. – Kontynuuj.

Stefano robi krok do przodu, zaplata dłonie za plecami, i odchrząkuje.

– Niektórych z was może podkusić, by wziąć pieniądze i potem się nie stawić. Pozwólcie, że wam przypomnę, panowie, że będziecie wtedy ścigani i zostaniecie straceni jako dezerterzy. – Stefano robi na tyle długą przerwę, żeby przyciągnąć uwagę wszystkich zebranych. – Takich ludzi czeka szczególnie bolesna kara. Najpierw pobicie. I wierzcie mi, dźwięk rozrywanych stawów nie należy do najprzyjemniejszych. Następnie robimy nacięcie na skórze, dokładnie w tym miejscu. – Stefano wskazuje lędźwie jasnowłosego mężczyzny z wyłupiastymi oczami. – Potem zdrajca zostaje żywcem nabity na pal, który wychodzi mniej więcej tutaj, obok nosa. Na koniec wystawiamy go na widok publiczny. Chłop, który ostatnio przedłożył parę monet nad swoje życie, okazał się być zrobiony z twardego materiału. – Stefano chichocze. – Żył jeszcze przez kilka dni.

Mężczyźni wiercą się nerwowo.

– Dzięki za pomoc, chłopcze. – Stefano klepie młodzieńca po plecach i widzi, że ten zbladł. –Wracaj do szeregu.

Roderic byłby bardzo zdziwiony, gdyby wszyscy nie stawili się w miejscu zbiórki, gdy nadejdzie czas. Mentor odczytuje treść przysięgi, którą składają wszyscy zwerbowani. Roderic zna ją na pamięć. Żołnierz ryzykuje karę za wiele różnych przewinień. Za odmowę wykonania rozkazu, bunt, dezercję oraz tchórzostwo na polu bitwy grozi kara śmierci. Za mniejsze wykroczenia, takie jak hazard i pijaństwo lub lenistwo podczas pełnienia wart, grożą kary cielesne, najczęściej praszczęta, polegające na przepędzeniu ukaranego pomiędzy dwoma szpalerami współtowarzyszy, którzy okładają go kijami i rózgami. Żołnierz odmawiający wykonania kary podlega tej samej poniżającej karze.

Na samą myśl o tym Roderic ma ciarki na plecach. Osoba skazana na praszczęta nigdy nie ma pewności, że przeżyje. Równie dobrze może umrzeć z powodu odniesionych ran. Ale życie w wojsku jest regulowane właśnie takimi prawami, uznawanymi za niezbędne do utrzymania porządku.

– Oczekuję, że moi ludzie będą się zachowywać pobożnie, jakby byli w kościele. – Muccio obserwuje rekrutów z grzbietu Belony, wodze ma owinięte wokół nadgarstka. – Ten, kto się wyróżni odwagą na polu bitwy, może nawet pewnego dnia zostanie oficerem. – Mentor się rozgląda, pozwala słowom wybrzmieć, a następnie kiwa głową w stronę Roderica. – De Guevara będzie odpowiedzialny za wasze szkolenie wojskowe.

Mija trochę czasu, zanim do Roderica dociera, że to właśnie on został wybrany do tego zaszczytnego zadania. Gapi się na mentora z lekko otwartymi ustami, ale twarz Muccia jest zwrócona w stronę tłumu. – De Guevara ma za zadanie zrobić z was żołnierzy.

Stefano zatyka kciukiem najpierw jedną, a potem drugą dziurkę nosa i wydmuchuje smarki. – To nie będzie puszczanie bąków za jakimś ospałym wołem – rzuca, wycierając kciuk o płaszcz, uśmiecha się do Roderica i ścisza głos: – Wierz mi, czeka cię piekło. Zwłaszcza ze strony starych weteranów. Mało kto lubi, gdy rozkazuje mu młokos, znacznie młodszy od nich samych.

***

Na dokumencie figuruje siedemnaście nazwisk. Niektórzy z nich nie przejdą kwalifikacji wojskowej. Tym upokorzonym nieszczęśnikom kontrakty zostaną unieważnione, a oni, zhańbieni, zostaną odesłani do domu.

Muccio zwija rulon z zadowoloną miną.

– Spisaliście się całkiem nieźle. Na tyle dobrze, że daję wam dziś wieczorem kilka godzin wolnego, żebyście mogli poświętować.

Gdy mężczyźni zaczynają się wiercić, a w ich oczach pojawia się chłopięcy błysk, Muccio podnosi głos.

– Ale nie chcę słyszeć, że ktoś się upił do nieprzytomności albo wdał się w bójkę z miejscowymi. Mamy tu wrócić. Zjedzcie posiłek w karczmie i zachowujcie się przyzwoicie. I na litość boską, trzymajcie łapy z dala od ich sióstr i żon. – Mentor spogląda surowo na Maura drapiącego się po szyi. – Nie chcę wywołać zamieszek, bo któryś z moich ludzi nie potrafił trzymać rąk przy sobie.

Ailea

PÓŁNOCNE WŁOCHY, CZERWIEC 1655

Ziemia zdaje się pulsować. Dźwięk skrzypiec miesza się z donośnymi głosami i tupotem stóp. Ludzie już są podchmieleni. Z rusztów rozchodzą się zapach pieczonego mięsa i woń palonej dębiny. Po drugiej stronie stoi dziesięciu dorosłych mężczyzn, podzielonych na dwie grupy, przeciągają linę.

Podczas letniego przesilenia mężczyźni sprawdzają się w różnych konkurencjach: przeciąganiu liny, łucznictwie, zawodach jeździeckich i innych zadaniach wytrzymałościowych oraz siłowych. Gabriel nie robi tego z zapałem. Z wypiekami na twarzy i zmarszczonym czołem, przykłada strzałę do cięciwy.

Ailea podchodzi do niego.

– Trzymałeś kiedyś łuk? – pyta.

Gabriel się uśmiecha, nie odrywając wzroku od drewnianego jelenia.

– Czy ja wyglądam jak ktoś, kto wie, co robi?

Ailea wsuwa palec pod wianek z polnych kwiatów i drapie się po głowie. Czeka, aż Gabriel odda strzał. Z jej gardła wydobywa się przeciągłe westchnienie.

– No, strzel wreszcie! Albo się przesuń, to ja spróbuję.

– Gdybyśmy teraz byli w prawdziwym lesie, już byś spłoszyła wszystkie zwierzęta.

– A gdyby to był prawdziwy jeleń, zdążyłby paść z nudów pięć razy, zanim byś go zastrzelił.

Gabriel napina cięciwę.

– Gotowa?

– Tak.

– Tylko tyle? Nie chcesz mi udzielić jakiejś cennej rady?

– Nie. I nie śpiesz się. Położę się na trawie, a ty mnie obudź, jak skończysz.

Strzała opuszcza cięciwę ze świstem, by po kilku metrach odbić się od trawy i uderzyć w dolną część drewnianego jelenia, rozpadając się na drzazgi. Gabriel drapie się po głowie i szeroko się uśmiecha.

– Celowałem tam, w trawę.

– Naprawdę? – Ailea przechyla głowę. – W takim razie to był idealny strzał. Daj mi łuk, ja też spróbuję.

– To nie jest zajęcie dla dziewcząt. – Gabriel się śmieje i robi unik, gdy Ailea zadaje mu cios. Podaje jej łuk. – Proszę. Pewnie i tak jesteś lepsza ode mnie.

Gabriel nigdy się nie przejmuje, gdy ona kładzie go na rękę lub szybciej pobiegnie. To jej się w nim podoba.

– Trzeba mieć siłę, żeby napiąć łuk. – Rysy twarzy Gabriela tężeją, gdy Aaron staje obok nich. W aksamitnym brązowym płaszczu ze złotymi guzikami i falowanymi włosami zaczesanymi do tyłu wygląda jak faraon. Spogląda na Aileę.

– Zdaje się, że potrzebujesz bardziej doświadczonego nauczyciela, signorina. Pozwól mi. – Nie odrywając od niej wzroku, wyciąga do Gabriela dłoń ozdobioną pierścieniami i bierze od niego kołczan ze strzałami.

Gabriel rzuca jej krótkie spojrzenie.

– Później cię znajdę.

Ailea otwiera usta, aby mu odpowiedzieć, by powiedzieć, że nie musi odchodzić, ale Gabriel już odwrócił się do nich plecami. Coś w sposobie, w jaki Aaron zwrócił się do Gabriela, sprawia, że dziewczyna zaciska zęby i obraca się wokół własnej osi.

– Auć, co za spojrzenie. – Twarz Aarona łagodnieje w uśmiechu. – Wybacz, jeśli byłem zbyt szorstki dla twojego przyjaciela, ale chciałem zostać z tobą sam na sam. Znajdę go później i przeproszę.

Jego głos, ciepły i głęboki jak miód prosto z plastra, sprawia, że jej irytacja topnieje niczym wiosenny śnieg. Ailea nie może zrobić nic innego, jak odpowiedzieć uśmiechem.

– To byłoby miłe. Myślę, że on by to docenił.

Aaron delikatnie wkłada łuk w jej dłonie i staje tuż za nią.

– Nie robię tego dla niego.

Stoi tak blisko, że Ailea czuje na karku ciepło jego oddechu. Dostaje gęsiej skórki i pocą jej się dłonie. Mocno ściska łuk, mając nadzieję, że on tego nie zauważy.

– Rozluźnij się – słowa pieszczą jej ucho – trzymasz zbyt mocno.

Zapach jego wody po goleniu, cytrusy i bergamotka, przyprawiają ją o przyjemne dreszcze. Ailea bierze głęboki oddech, próbując uspokoić trzepoczące serce.

– Oprzyj strzałę na kostce lewej ręki – instruuje ją Aaron – przytrzymaj jej koniec przy cięciwie i pociągnij strzałę do tyłu dwoma palcami. – Ailea robi, co jej każe Aaron. – Weź głęboki oddech – dodaje mężczyzna – i w połowie wydechu wstrzymaj oddech. – Ailea powoli wypuszcza powietrze. Gdy jej płuca są w połowie opróżnione, podnosi łuk i celuje. Strzała opuszcza cięciwę z wibracją, wyginając się lekko w powietrzu, aż trafia w cel, chybocząc się. Ailea zerka na Aarona spod rzęs, nie mogąc powstrzymać uśmiechu.

– No proszę – mówi Aron z uśmiechem. – To nie takie trudne z odpowiednim nauczycielem.

– Czy możemy…

– Miałem nadzieję, że zechcesz pójść ze mną spacer.

– Oczywiście. – Ailea odkłada łuk i zdejmuje kołczan przez głowę.

***

Ciepło dnia wytraca się stopniowo. Światło staje się żółte, a cienie drzew się wydłużają. Na wzgórzach palone są ogniska, aby oddać hołd słońcu, uczcić obfite plony i spalić to, co już niepotrzebne. Wkrótce nadejdzie czas, gdy dziewczęta będą kopać w ziemi dołki, w miejscach, gdzie ich ukochani zostawili ślady swoich stóp, i sadzić w niej nagietki. Podobno to ma ich powstrzymać przed zalecaniem się do innych dziewcząt, lecz Ailea w to nie wierzy.

Powoli mijają stragany z jedzeniem, żonglerów i muzyków grających na lutniach, sącząc wino z kielichów. Ailea stara się na niego nie patrzeć, ale ciągle przyłapuje się na tym, że ukradkiem na niego zerka. Aaron sprawia, że chłopcy w jej wieku wydają się dziecinni i niedojrzali.

Zewsząd docierają do nich gwar i śmiechy. Na uroczystości zakupiono kilka wołów, które teraz pieką się na rożnach u stóp wzgórza. Na podłużnych drewnianych stołach, przy których siedzi i rozmawia co najmniej ze sto osób, lądują kolejne porcje pieczonki i chleba. Dzbanki i kufle napełniane są piwem oraz winem. Nikt nie ma powodów do narzekań.

Aaron zatrzymuje się przy straganie z pęczkami bazylii, rozmarynu i tymianku, zarówno świeżymi, jak i suszonymi. Obok trzaska ognisko, a nad nim piecze się całe jagnię.

– Musisz spróbować – mówi Aaron. – Karmią jagnięta ziołami, a smak mięsa jest niebiański. Je się je z ciepłym miodem. – Spogląda na nią swoimi intensywnie czarnymi oczami, których głębia jest wprost nierealna. – Moja matka zawsze tak przygotowywała mięso. Zmarła, gdy miałem sześć lat.

– Przykro mi.

– To było wiele lat temu.

– Na co zmarła?

– Na gorączkę. – Aaron odstawia kielich, wyciąga sztylet z pasa biodrowego i odcina kawałek mięsa. – Ojciec się załamał. Nie pamiętam jej zbyt dobrze, ale noszę w pamięci jej głos i zapach rozmarynu dochodzący z ogrodu pod oknem jej sypialni. – Na wspomnienie o tym, jego twarz mięknie w półuśmiechu. – Jesteśmy do siebie bardziej podobni, niż myślisz. Ja też wiem, jak to jest stracić kogoś bliskiego i nie mieć nikogo, brata ani siostry, z kim można dzielić to cierpienie.

Smutek na jego twarzy jest odbiciem jej własnego smutku. Trwają w ciszy, czując łączącą ich więź, a ją nawiedzają wspomnienia o rodzicach, jakby byli tam obecni, mimo że nie żyją.

Aaron chwyta kamienny dzban, miesza w nim drewnianą łyżką i polewa mięso ciemnozłotym miodem.

– Otwórz usta – przykazuje łagodnie.

Robi jej się ciepło, ale pozwala się Aaronowi karmić mięsem, które jest tak miękkie, że rozpływa się w ustach. Smak jest nieporównywalny z niczym, co kiedykolwiek jadła.

– Niebo w gębie.

– A nie mówiłem? Chodź. – Aaron kładzie rękę na plecach Ailei i prowadzi ją dalej. Jego kciuk zapuszcza się w okolicę jej lędźwi. Ailea czuje intensywny dreszcz przemykający od brzucha w dół, napięcie silniejsze niż przed miesięcznym krwawieniem.

Jeden z muzyków zaczyna grać skoczną melodię. Mężczyźni i kobiety w kolorowych wiankach z polnych kwiatów tańczą wokół słupa udekorowanego liśćmi, ozdobionego długimi wstążkami symbolizującymi promienie słońca i księżyca. Aaron im się przygląda.

– W naszych stronach nazywamy ten słup Palem Priapusa, na cześć greckiego boga płodności Priapusa. Słup wznoszący się ku niebu symbolizuje jego męskość, która wnika w wilgotną ziemię, by zapłodnić łono kobiety.

Policzki Ailei płoną. Zbliża do ust kielich z winem, aby ukryć swoje zażenowanie, co wywołuje uśmiech na twarzy Aarona.

– Wprawiłem cię w zakłopotanie?

Ailea kręci głową pod jego intensywnym spojrzeniem. Skoczna melodia cichnie, zastąpiona łagodniejszymi, melodyjnymi tonami harfy, na której gra siostra Roese. Jej skóra błyszczy jak perłowobiała halka prześwitująca przez półdługie rękawy. Ailea wie, że siostra Roese naciera skórę maślanką i śmierdzącymi ziołami, by zlikwidować piegi. Jej głos wznosi się i opada jak jaskółki na wiosnę. Ludzie zatrzymują się, oczarowani, by jej posłuchać. Gabriel stoi twarzą do ognia, z rękami skrzyżowanymi na piersi, a jego czoło jest mocno zmarszczone, jakby myślami był gdzie indziej.

Aaron patrzy na Gabriela zamyślonym wzrokiem.

– Nie jest podobny do swojego brata.

Ailea podnosi głowę.

– Masz na myśli Roderica? Brata Gabriela? Poznałeś go?

– Moja matka przyjaźniła się z baronową – odpowiada Aaron. – Nigdy go nie spotkałem, ale podobno to prawdziwy łajdak. Krążą plotki, że napastował małżonkę hrabiego, a potem miał jeszcze czelność wyzwać go na pojedynek. – Prycha. – Ten człowiek wydaje się pozbawiony wszelkiej ogłady, jaką powinien posiadać dżentelmen. Na twoim miejscu trzymałabym się od niego z daleka.

Dyskretne chrząknięcie sprawia, że się odwracają się i widzą młodzieńca ze świty Aarona, niecierpliwie przestępującego z nogi na nogę.

– Wybaczcie, kapitanie. Rada was szuka.

– Powiedz im, że zaraz będę – mówi Aaron, po czym zwraca się do Ailei: – Przepraszam, signorina, obowiązki wzywają. – Chwyta jej rękę i przyciska ją do swoich ust. – Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy, zanim wyjadę.

Ailea odprowadza Aarona wzrokiem. Jej palec delikatnie przesuwa się po grzbiecie dłoni, wciąż ciepłym, jakby padało na nią słońce.

– Aileo!

Głos trafia ją w plecy. Ailea się odwraca. Liz, w jasnobłękitnej sukience i z kwiatami we włosach, wygląda dokładnie tak, jak Ailea się czuje, wolna i szczęśliwa. Jej policzki płoną, a brązowe kosmyki wydostały się z warkocza. Oczy są duże jak u dziecka, gdy chwyta Aileę za rękę i stanowczo ciągnie ją za sobą.

– Chodź!

– Poczekaj! – Ailea się śmieje, potykając się. – Dokąd idziemy?

– Do wróżki!

Asha

PÓŁNOCNE WŁOCHY, CZERWIEC 1655

– Czy dziewczyna jest wiarygodna? – Twarz Magusa Yona rozjaśnia blask trzaskającego ognia w kominku z zielonego kamienia, który dominuje w pomieszczeniu. Na pierwszy rzut oka mężczyzna wydaje się niepozorny, przygarbiony, niewysoki, ubrany w prostą szatę sięgającą stóp, lecz intensywnie niebieskie oczy ukryte wśród opuchlizny i zmarszczek, zdradzają głęboką wnikliwość mistyka, a jego głos brzmi młodo i pewnie.

Yon obserwuje Ashę przez przymknięte powieki.

– Może to po prostu histeryczka albo wymyśla to wszystko, by zwrócić na siebie uwagę?

Asha wsypuje do filiżanki kilka łyżeczek ziołowej herbaty i zalewa ją gorącą wodą. Świeży, słodki zapach mięty i liści czarnej porzeczki rozchodzi się wraz z parą.

– Bóg mi świadkiem, że jej nie faworyzowałam. Kiedy do niej dotarłam, była w głębokim transie, a chyba masz do mnie na tyle zaufania, że wiesz, że potrafię odróżnić teatr od prawdy?

Yon odchyla się w swoim fotelu z podłokietnikami.

– Głęboki trans? Mimo że dziewczyna dopiero co rozpoczęła naukę?

– To prawda, i musiałam użyć całej swojej mocy, by ją z niego wyprowadzić.

Yon unosi rękę do podbródka i powoli kiwa głową. Asha sięga po filiżankę, która konkuruje o miejsce na srebrnej tacy z talerzem, na którym leży sernik oraz i miseczka dżemu jeżynowego.

Yon pewnym ruchem odkrawa sobie kawałek sernika z grubo mielonego twarogu i na złocistą skórkę nakłada solidną porcję dżemu.

– Nie mówmy zagadkami, opowiadaj, jak sobie radzi?

– Stowarzyszenie cały czas szuka, ale jak dotąd nie znalazłam dziewczyny zdolnościami dorównującej Ailei. Bez wątpienia jest jedną z naszych najzdolniejszych uczennic. – Asha wypija łyk herbaty. – Przyznaję, trochę się nie przykłada do rzeczy, które uważa za mniej interesujące, ale jasnowidzenie przychodzi jej z łatwością.

Zbyt łatwo, myśli Asha gorzko. Ailea po prostu wiedziała pewne rzeczy. Sama z siebie. W przypadku Ashy wszystko wygląda inaczej. Jej wiedza o chorobach i leczniczych właściwościach ziół opiera się na latach nauki i doświadczeń. Wie, jakie zioła zbijają gorączkę. Jak palić dębinę, oczyszczać ją i rozdrabniać na proszek, a następnie mieszać z solą i woskiem pszczelim. Żmudne, ale maść nakładana grubą warstwą na otwarte rany działa lepiej niż cokolwiek innego.

Yon wyciera złotawą brodę, na której zawisły czarnofioletowe krople dżemu.

– Niewielu ludzi wyczuwa ten drugi świat tak, jak robił to dawny lud.

– To prawda – odpowiada Asha. – A szkoła pozwoli rozkwitnąć talentowi Ailei. Jej zdolności będą niezwykle cenne, gdy nauczy się z nich właściwie korzystać.

Yon zeskrobuje resztki z talerza.

– Bracia ustalili, że nadchodzi czas na mianowanie kapłanki w zgodzie z pradawnym rytuałem. Kiedy dziewczyna będzie gotowa?

– Jak to, kiedy? W osiemnastym roku życia, jak zawsze.

– Rytualna inicjacja dziewczyny musi nastąpić wcześniej. Za niecałe trzy lata kilka dużych planet znajdzie się w jednej linii, wtedy moc będzie największa i najbardziej sprzyjająca.

Żołądek Ashy boleśnie ściska się z niepokoju. Dziecko, co ty nosisz w sobie za moc, która wywołuje takie uczucia?

– Ailea przyszła na świat z wielkim darem i dlatego ważne jest, aby dobrze go wykorzystała. – Asha odstawia filiżankę. – Tego nie można przyspieszać i to wymaga wielu lat przygotowań. Jeśli Ailea nie nauczy się odpowiednio korzystać ze swojego daru, będzie zagrożeniem dla siebie i wszystkich wokół. Medium musi być silne zarówno fizycznie, jak i duchowo, aby móc połączyć się z mocą i z niej czerpać. Ailea nie jest jeszcze gotowa. Jest młoda, właściwie to jeszcze dziecko. Musi przejść pewne stopnie wtajemniczenia i posiadać głęboką pobożność oraz wgląd w to, co ukryte. Dopiero po ślubowaniu na siostrę będziemy mieli prawo wykorzystać ją w ten sposób.

– Nie ma medium od dziesięcioleci, może nawet wieków. – Yon odsuwa talerzyk i wyjmuje z kieszeni chusteczkę, by przetrzeć oczy. – To przełomowy moment w naszych dziejach. Nie mamy na tronie króla. Kraj jest podzielony. Nieurodzaj i wojny następują po sobie. Ludzie są zaniepokojeni. Jeśli dziewczyna przejdzie inicjację, zostanie najmłodszym medium w historii, zjednoczy Stowarzyszenie i da ludziom nadzieję.

Na zewnątrz Asha zachowuje spokój, ale w środku wykrzykuje swój sprzeciw. Dość już wycierpiała! Nie jestem gotowa, by ją poświęcić! Nigdy sobie tego nie wybaczę, jeśli coś pójdzie nie tak. Otwiera usta, by zaprotestować, ale Yon unosi rękę i jej przerywa.

– To już zostało postanowione. Potrzeby zakonu najważniejsze, więc odłóż na bok swoje osobiste powiązania. Jesteśmy strażnikami najstarszej mądrości. Naszym zadaniem jest pracować na rzecz poprawy i postępu ludzkości. Nie zapominaj, co próbujemy tu osiągnąć.

– A kiedy Ailea przejdzie inicjację?

– Linie krwi muszą zostać zachowane. Jeśli krew zostanie rozcieńczona, jasnowidzenie stanie się zniekształcone i wypaczone. Naszym zadaniem jest dopilnować, aby do tego nie doszło. Dziecko, które przyjdzie na świat z połączenia Ailei i Aarona, będzie miało krew obu starych rodów. – Starzec podpiera się na oparciu krzesła i wstaje. – Liczymy na to, że przygotujesz dziewczynę.

Asha mocniej otula się pledem, wpatrując się w ogień w kominku. W duchu przeklina dziewczynę, która kosztuje ją tyle nerwów.

Ailea

PÓŁNOCNA ANGLIA, CZERWIEC 1655

Kolory i zapachy ją przytłaczają. Martwy ptak siedzi wypchany w wiklinowej klatce zwisającej na łańcuchu z sufitu. Ściany wozu są ręcznie malowane, przedstawiają realistyczne kwiaty, liście i kolorowe ptaki. Na podłodze, na grubej tkaninie jutowej, leży przetarty dywan, dla ochrony przed wilgocią. Na stole przed nimi, razem z króliczymi łapami, mosiężnymi miskami i zdobionymi drewnianymi skrzyniami, tłoczą się czaszki zwierząt, podstawki na kadzidła oraz kryształowa kula z przyciemnionego szkła.

Cyganka ma ciemną twarz i czarne włosy mieniące się jak skrzydełka chrząszcza. Jest ubrana w wyblakłą, szafranową sukienkę, a na głowie ma wzorzystą, czerwoną chustę. Kilka masywnych pierścieni z kamieniami zdobi jej długie palce.

Większość ludzi pogardza wędrownym ludem, ale ci sami wieśniacy, którzy mają Cyganów za złodziei parających się szarlatanerią, żebractwem i kradzieżą, pierwsi ustawiają się w kolejce podczas pokazów połykaczy ognia, żonglerów i tancerzy. Madame Tamara wróży z ręki i fusów z herbaty. Asha zabroniła tu przychodzić dziewczętom.

Kubek z herbatą pali ją w dłonie. Ailea ostrożnie sączy napój. Choć nikt nie nazwałby madame Tamary pięknością, ma w sobie coś fascynującego. Już po kilku minutach Ailea i Liz siedzą jak zaczarowane.

Bransoletki na nadgarstkach wróżki cicho pobrzękują, gdy pochyla się nad stołem. – Letnie przesilenie to czas, gdy nadprzyrodzone moce są w ruchu – wyjaśnia. – To czas, kiedy tajemnice istnienia stają się dostępne dla ludzi, a możliwość przepowiadania przyszłości jest łatwiejsza. – No dobrze, dziewczyno – Madame Tamara wbija wzrok w Liz. – Wypij herbatę, aż zostanie tylko tyle płynu, by ledwie przykrywał liście na dnie kubka.

Liz pije dużymi łykami.

– Więc chcecie powiedzieć, że przepowiecie naszą przyszłość z fusów? – pyta.

– Wróżenie z fusów to nie jest czytanie książki. – Zęby kobiety błyszczą jak oszlifowany kryształ górski, gdy się uśmiecha. – To dar, który w mojej rodzinie przekazywały sobie kolejne pokolenia kobiet. Symbole i ich rozmieszczenie w filiżance przedstawiają różne wydarzenia w życiu: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, którymi w dużej mierze steruje przeznaczenie. Te najbliżej uszka opowiadają o tobie, twoim domu i rodzinie. Przeciwległa strona to praca i interesy.– Madame Tamara przesuwa palcem po wyszczerbionej, złotej krawędzi filiżanki. – Krawędź filiżanki symbolizuje rzeczy mające wydarzyć się niebawem, a jej dno to, co nadejdzie w dalszej przyszłości.

Liz się pochyla.

– Co widzicie? Wyjdę za mąż? Będę miała dużo dzieci?

– Zobaczymy, co mówią duchy. Weźcie filiżankę do drugiej ręki – instruuje madame Tamara. – Zamknijcie oczy i zadajcie pytanie, na które chcecie uzyskać odpowiedź. Obróćcie filiżankę trzy razy w prawo, a potem mi ją podajcie.

Liz wykonuje polecenie i daje kobiecie pustą filiżankę. Cyganka szybko odwraca ją na spodku do góry dnem i czeka, aż wypłynie z niej resztka płynu. Następnie znowu przekręca filiżankę i w milczeniu przygląda się fusom.

– Pochodzicie z dobrej rodziny, prawda? – Brązowe oczy madame Tamary spoglądają w górę. – Jesteście środkowym dzieckiem i macie kilkoro rodzeństwa.

Liz żarliwie potakuje. Ailea popija herbatę małymi łyczkami. Wystarczy rzucić okiem na buty przyjaciółki wystające spod sukienki z połyskującego, czerwonego jedwabiu, by się domyślić, że Liz pochodzi z dobrze sytuowanej rodziny.

Madame Tamara obraca filiżankę w dłoni.

– Zaprzyjaźnicie się z kimś, kogo poznaliście stosunkowo niedawno lub kogo poznacie w najbliższym czasie. Krowa symbolizuje dobrobyt i długie, szczęśliwe życie. I tak, widzę dzieci w przyszłości. Będziecie mieć wielu adoratorów. Widzicie ten pierścień tutaj? – Madame Tamara przechyla filiżankę i wskazuje na liście herbaty, które, jeśli się zmruży oczy, kształtem przypominają okrąg. – To oznacza małżeństwo w niedalekiej przyszłości.

– Co jeszcze widzicie? – Oczy Liz błyszczą, gdy opiera brodę na dłoniach i pochyla się nad stołem. – Czy możecie zobaczyć, jak będzie wyglądał mój przyszły mąż?

Madame Tamara obraca filiżankę w dłoniach.

– Jasnowłosy. Bardzo przystojny. Pochodzi z bogatej rodziny.

Przyjaciółka ma minę jak kot mruczący przy trzaskającym kominku.

– Całkiem niezła partia. – Wróżka znowu spogląda w dół. – Ale to kuglarz skradnie wasze serce.

Ailea krztusi się herbatą.

– Kuglarz! – Liz jest tak zaskoczona, że Ailea nie może powstrzymać śmiechu między kaszlnięciami.

– To jakaś pomyłka. – Liz krzyżuje ręce na piersi, kiwając głową w stronę filiżanki. – Powróżcie mi jeszcze raz.

– Nie obwiniajcie mnie. Duchy przemówiły. Te falujące linie wskazują na niepewność. Staniecie przed wyborem. – Madame Tamara zwraca się do Ailei. – Czy wy również chcecie poznać swoją przyszłość, dziewczyno?

Ailea dopija herbatę.

– Nie, dziękuję.

– Ależ oczywiście, że chce. – Liz wyrywa filiżankę z ręki Ailei i podaje ją madame Tamarze razem z kilkoma miedziakami.

– Hmm… – Wzrok Cyganki wędruje po dnie i krawędzi filiżanki. – Dziwne. Powróżę wam z tabliczek.

Madame Tamara sięga po woreczek z kolorowego materiału, otwiera go i wysypuje jego zawartość na stół. Dziewięćdziesiąt sześć kwadratowych drewnianych tabliczek, każda z wyrytym symbolem, ptakiem, kwiatem lub czymś innym. Miesza je, a następnie prosi Aileę, by wybrała dwadzieścia jeden.

– Zobaczmy, co powiedzą duchy. – Cyganka układa płytki w kształt gwiazdy, po czym odkrywa te na zewnętrznych krańcach. – Księga symbolizuje wiedzę i oświecenie – wyjaśnia. – Szybko się uczycie. Jest w was chęć zgłębiania wiedzy i szukania prawdy. – Jej oczy przenoszą się na tabliczkę z czerwono-żółtym ptakiem drapieżnym wznoszącym się ku niebu. – Orzeł to zwierzę najbliższe słońcu. Reprezentuje władzę, siłę i godność. Macie tę samą siłę, co on. – Madame Tamara patrzy na Aileę z lekkim uśmiechem. – Ale orzeł ma też silną wolę, nie pochyla głowy i nie przestrzega zasad. Klepsydra mówi mi, że bywacie nierozważna.

Liz uśmiecha się szeroko.

– Cała Ailea

– Lepiej dwa razy pomyśleć, zanim rzucicie się w coś na oślep. – Madame Tamara odkrywa pozostałe tabliczki. Jej rysy twarzy i postawa zmieniają się, gdy w milczeniu im się przygląda.

– Nosicie w sobie smutek. Sztylet zwiastuje jakąś stratę. – Spojrzenie madame Tamary przeszywa Aileę jak strzała. – Jesteście sierotą, prawda?

Pytanie zawisa w powietrzu bez odpowiedzi. Ailea milczy, a kobieta ponownie koncentruje się na tabliczkach.

– W niedalekiej przyszłości nastąpi drastyczna zmiana w waszym życiu – ciągnie madame Tamara. – Tajemnica wyjdzie na jaw. – Tamara milknie na kilka głębokich oddechów. – Jest ktoś przy was. Jakiś mężczyzna, ciemnowłosy wojownik.

Serce Ailei przyspiesza, szumi jej w uszach. Liz przybliża do niej głowę i szepcze:

– To musi być Aaron, prawda?

Tamara mruży oczy i pochyla się nad tabliczkami.

– Już raz przelał dla was krew i będzie to musiał zrobić ponownie. Obrońca. Ten, który zawsze chroni was przed Cieniami.

Płomienie świec migoczą. Nastrój nagle się zmienia, choć Ailea nie rozumie dlaczego.

Tamara przygląda jej się spod zmarszczonych brwi.

– Podajcie mi rękę, dziewczyno.

Ailea czuje silne mrowienie, chce wstać i odejść, ale nie może się ruszyć. Po krótkim wahaniu spełnia prośbę Cyganki. Pomieszczenie się kurczy. Czarne postacie powoli wychodzą z kątów i zakamarków wozu, niczym ogromne pająki. Kiedy madame Tamara znowu się odzywa, jej głos jest napięty i dziwny.

– Mrok otacza was ze wszystkich stron. Cienie stały się ludźmi. Czają się w ciemności, wdzierają się wszelkimi możliwymi sposobami. Jak rak rozprzestrzeniają się i zapuszczają korzenie. Zachowajcie ostrożność.

Włoski na karku stają jej dęba, jakby ktoś wylał jej na plecy zimną wodę. Ailea próbuje wyrwać rękę, ale madame Tamara trzyma ją w żelaznym uścisku.

Kropelki potu pojawiają się na górnej wardze kobiety.

– Cienie dostaną szansę, by was pochłonąć. Będą podszywać się pod ludzi, którym ufacie, by osiągnąć swój cel. Przyjaciel stanie się wrogiem. Wasz najlepszy przyjaciel waszym przeciwnikiem. Nie zapominajcie, kim jesteście. – Madame Tamara błądzi wzrokiem, jak przestraszone zwierzę.

– Wasza przyszłość jest związana z przeszłością. Szukajcie w bibliotece, odnajdźcie swoje korzenie, zanim…

– Zmykajcie stąd, dziewczęta! Natychmiast! – Bursztynowe oczy Ashy płoną tłumioną wściekłością.

Madame Tamara wzdryga się, wypuszczając dłoń Ailei.

– Jak śmiesz? – syczy Asha przez zaciśnięte zęby, wbijając wzrok w kobietę.

Madame Tamara szybko dochodzi do siebie. Dumnie unosi głowę, z chłodnym wyrazem twarzy.

– Twoja duma czyni cię ślepą, Asho.

– Zamilcz, kobieto. Nie waż się zbliżać do moich dziewcząt.

Spojrzeniem nieznoszącym sprzeciwu, Asha każe im opuścić wóz.

– Mówiłam wam, żebyście tam nie chodziły! – Jej pierś gwałtownie unosi się i opada.

Liz spuszcza głowę i grzebie butem w ziemi. – To ja zabrałam tam Aileę. Przepraszam.

– Powinnaś być mądrzejsza, Elizabeth.

Ailea milczy. Przez twarz Ashy przemknęło coś, co Aileę przeraża bardziej niż ostre słowa. Strach.

Roderic

POMIĘDZY ŚWIATAMI

Zimny morski wiatr smaga twarz. Niesie ze sobą zapach soli i smutną pieśń. Daleko na północy błyskawice przebijają się przez ciemne chmury. Zapowiedź tego, co nadejdzie.

Ona stoi odwrócona, mocno obejmując się ramionami, zapatrzona w dal. Wiatr szarpie jej spódnicą, a jasne włosy wirują wokół twarzy jak niesforna aureola. Bezkresne morze poniżej unosi się i opada. Rytmicznie, jak serce kolosa, uderza o skały i syczy białą pianą. Stoją w milczeniu, a błyskawice rozrywają niebo.

– Wiesz, dlaczego kocham sztormy? – pyta ona, wciąż wpatrzona w wodę. On nie odpowiada, chcąc, żeby mówiła dalej. – Bo pokazują, że nawet przyroda musi się czasem wykrzyczeć.

Morze odpowiada tysiącami języków.

– Jaki to ma właściwie sens? – Odwraca się do niego. – Dlaczego się na to narażamy? Na ten cały ból i smutek, raz za razem.

– To, o co walczymy, jest większe od nas – odpowiada on. – A na tym świecie jest też dobro.

– Co na przykład?

– Przyjaźń. Lojalność. Miłość. – Delikatnie zakłada kosmyk jasnych włosów za jej ucho. – Opuszczając ten świat, tracimy wspomnienia. Miłość to jedyne, co ze sobą zabieramy. To wszystko, co bierzemy z jednego życia do drugiego.

– Więc to nasza nagroda? – pyta rozemocjonowana. – Życie w zapomnieniu? Że wszystko zostaje wymazane.

– Przypuszczam, że to cena, którą płacimy za to, żeby być razem.

– Nawet cię tutaj nie ma. Nie jesteś tu naprawdę. – Trudno jej opanować emocje.

– Chodź tu. – Przyciąga ją do siebie, przyciskając usta do jej czoła. – Znajdę cię. W tym życiu i we wszystkich kolejnych. Nawet śmierć nas nie rozdzieli.

Ailea

PÓŁNOCNA ANGLIA, CZERWIEC 1655

– Nie było cię tam, Gabrielu. – Liz obejmuje się ramionami. Gęsi tłuką skrzydłami i syczą, przechodząc obok, zajęte wyłapywaniem owadów i tłustych ogrodowych ślimaków. – Nie widziałeś miny madame Tamary. Naprawdę wyglądała, jakby coś zobaczyła.

Zmarszczki na czole Gabriela mówią Ailei, że nie do końca wierzy Liz. Białe chatki stoją na dziedzińcu, jedna obok drugiej. Niebo nad nimi powoli zmienia kolor z gołębiej szarości na czysty błękit. W powietrzu unosi się delikatny zapach róż oraz dymu z wczorajszych ognisk. Ptaszki szukają dżdżownic w żyznej ziemi. Gdy słońce pada na twarz, wydarzenia poprzedniego dnia wydają się jedynie snem.

– Nie mówmy już o tym. – Ailea przeciera oczy, szeroko ziewając. Za paznokciami ma zielony brud, po kwiatach i ziołach, które zbierali w nocy. W czasie letniego przesilenia natura ma szczególną moc. Rośliny zebrane wtedy na łąkach posiadają silniejsze właściwości lecznicze niż o jakiejkolwiek innej porze roku. Najbardziej przesądne osoby, jak Liz i siostra Roese, zrywały kwiaty tyłem, używając tylko lewej ręki.

Czystymi ręcznikami zebrały też rosę, którą rano pomoce kuchenne wycisnęły do misek z mąką i upiekły ciasteczka szczęścia, dodawane do wszystkich wypieków aż do następnego przesilenia.

Zbierały rośliny tak długo, aż rozbolały je plecy, a za niebieskimi górami wstał świt, zalewając łąkę potokiem złotego światła. Położywszy się do łóżka, każda z nich umieściła pod poduszką dziewięć różnych kwiatków, licząc na to, że przyśni im się przyszły ukochany. Zamiast cudownego snu Ailea dostała szczypawkę w uchu.

Zasłania dłonią usta, by ukryć kolejne ziewnięcie. W dużej stodole ryczy zniecierpliwione bydło, które chce, by je nakarmić. Kawałek dalej kilku młodszych chłopców rzuca kamieniami w ścianę budynku. Promienie słońca przenikają przez korony drzew, rzucając migotliwe cienie na ściany bielone wapnem. Właśnie mijają chłopców, gdy coś, jakiś cień, ruch dostrzeżony kątem oka, sprawia, że Ailea przystaje.

Jej puls przyśpiesza, a gniew rośnie, gdy widzi, co robią. Gwałtownie się odwraca.

– Wy małe potwory! – Ailea tak mocno ciągnie za włosy większego z chłopców, że w oczach stają mu łzy. – Natychmiast przestańcie!

– To szkodniki, tylko przynoszą nieszczęście! – jęczy chłopak. – Gdy będziesz spała, wlecą do środka, wydrapią ci oczy i duszę, a potem przekażą ją Szatanowi!

Dziecięca twarz jest brzydka, czerwona, a z szerokiego nosa cieknie katar. Ailea powoli rozluźnia uścisk.

– Jazda mi stąd! Zanim…

Ailea zaciska pięści. Chłopak ucieka, potykając się, a jego towarzysze pędzą za nim. Dziewczyna przykuca. Kruk dziko trzepocze puchatymi skrzydłami, żałośnie rozłożonymi, a jedną nogę ma zaplątaną w sieć rybacką. Jakim cudem się tutaj znalazł? Wśród ludzi? Kłapie matowym, czarnym dziobem.

– Spokojnie, spokojnie, próbuję ci tylko pomóc!

Ailea czuje ucisk w klatce piersiowej i ściska ją w gardle. Nie chce jeszcze bardziej skrzywdzić ptaka. Ten widok wywołuje u niej falę wspomnień. Przypomina sobie kruka, którego pochowała jako dziecko. Powyrywane pióra. Martwe, czarne oczy. Mrówki obgryzające mięso z kości. Młody kruk trzepocze skrzydłami i jeszcze mocniej zaplątuje się w sieć. Dziewczyna zerka nerwowo przez ramię.

– Pomóż mi!

Gabriel zdejmuje kurtę i nakrywa nią kruka. Trzepotanie natychmiast ustaje.

– Mój wuj miał ptaki łowcze – oznajmia cicho, jakby mówił do wystraszonego zwierzęcia.

Ailea nie jest pewna, czy uspokaja ptaka, czy ją.

– Sokolnik zawsze tak robił, zakrywał ptakom oczy, gdy były niespokojne.

Ailea ostrożnie podnosi okrycie, by przyjrzeć się krukowi. Noga wygląda na uszkodzoną, w miejscu, gdzie ostra sieć wbiła się w skórę. Sięga po sierp księżyca, mały zakrzywiony sztylet wiszący przy jej biodrze, i przecina nim sieć.

Gabriel drapie się po głowie.

– Może trzeba było pozwolić chłopakom dokończyć to, co zaczęli?

Ailea rzuca mu wściekłe spojrzenie. Na policzkach Gabriela rozlewa się lekki rumieniec, lecz w oczach, które napotykają jej wzrok, widać spokój.

– To byłoby okrutne, pozwolić mu żyć. Skrzydła wciąż ma pokryte puchem. Sam sobie nie poradzi – zauważa Gabriel.

– Myślisz, że jego rodzice nie żyją? – pyta Ailea.

– Najprawdopodobniej. Gniazdo mogło spaść z drzewa albo z niego wypadł. Tak czy inaczej, przebywanie na ziemi, zanim nauczy się latać, jest dla niego śmiertelnie niebezpieczne.

– Spokojnie, spokojnie. – Ailea podnosi kruka, który jeszcze raz trzepocze skrzydłami, zanim jego miękkie, puchate ciałko kapituluje przy jej piersi.

Gabriel otwiera usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale Ailea rzuca mu spojrzenie, które natychmiast go ucisza.

– Nie zostawię go tutaj.

Ruchy pod kurtą ustają. Przez chwilę boi się, że kruk się poddał i zasnął na zawsze, lecz nagle czuje przez skórę uspokajające trzepotanie jego małego serca przy swoim sercu.

***

– Nie możesz go zatrzymać. – Kroki Liz biegnącej za nią po schodach przyspieszają. Ailea naciska klamkę ciężkich dębowych drzwi, nie odpowiadając. W sypialni panuje bałagan, jak zawsze, gdy pokojowa ma wolne przez kilka dni. Spódnica, którą Ailea miała wczoraj na sobie, leży na podłodze. Pokojowa Cate jest cierpliwa, ale często kręci głową z dezaprobatą, składając ubrania Ailei i układając je równiutko w szafie. Ailea odsuwa na bok szkatułkę i siada na łóżku z krukiem na kolanach.

– Czy ktoś mógłby mi podać żywicę świerkową z tamtej szafki?

Gabriel i Liz milczą, najwyraźniej uważają, że to wyjątkowo zły pomysł. W końcu Liz wzdycha, podchodzi do szafki i otwiera drzwiczki.

– Nie tę – mówi Ailea. – Zielony słoiczek na najwyższej półce.

Liz odkręca słoiczek i podaje go Ailei. Kojący zapach lasu iglastego i miodu wypełnia nozdrza. To przepis Magy: żywica świerkowa wymieszana z łojem oraz odrobiną wosku pszczelego. Maść jest równie skuteczna na pęknięcia i rany, co na wyciąganie drzazg ze skóry. Ailea zanurza w niej palec, nabiera solidną porcję i rozgrzewa ją między palcami, aż ta staje się miękka i gładka niczym masło.

Liz krzyżuje ręce na piersi.

– Nie możesz go tutaj trzymać. Asha i bez tego jest już na ciebie zła. A co powiesz, gdy Cate przyjdzie posprzątać twoją komnatę i zobaczy ptasie odchody? Jak to wytłumaczysz? Spójrz na swoją sukienkę.

Zastanawiając się nad odpowiedzią, Ailea delikatnie rozsmarowuje maść wzdłuż rany na nodze kruka.

– Mogłabym mu zrobić posłanie w wieży. Nikt tam nie chodzi.

– Będzie mu tam strasznie zimno.

– Jest lato.

– A co potem? Kiedy nadejdzie jesień?

– Wtedy będę się tym martwić.

W tym samym momencie rozbrzmiewają dzwony wzywające je na posiłek. Gabriel wygląda przez okno.

– Chętnie bym pomógł, ale muszę wrócić, zanim Mistrz Donne zauważy, że mnie nie ma.

– Potrzebujesz swojej kurty? – pyta go Ailea.

– Zatrzymaj ją.

Liz kładzie rękę na klamce.

– Wszyscy będą się martwić, jeśli nie zejdziesz na posiłek.

Nigdy tego nie robisz.

– Wymyśl coś. Powiedz, że źle się poczułam.

Liz kiwa głową.

– Przyjdę ci pomóc, jak tylko będę mogła.

Gabriel zamyka za nimi drzwi. Ailea kładzie kruka na łóżku. Podchodzi do skrzyni z drewna różanego, w której przechowuje swoje skarby, i wyrzuca wszystko na podłogę. Zdejmuje z łóżka futro i narzutę z grubo tkanego materiału, po czym wyrywa z siennika kilka garści słomy i rozkłada ją na dnie skrzyni. Ostrożnie umieszcza na niej pisklę. Jest takie małe i biedne, skulone w kącie. Ailea stawia obok niego miseczkę z wodą, sięga po książkę z nocnego stolika i wkłada ją pomiędzy wieko a skrzynię, żeby do środka dochodziło trochę powietrza i światła.

– Niedługo po ciebie wrócę – szepcze.

***

Uderza ją zapach stęchlizny. Ailea marszczy nos, mrużąc oczy w słabym świetle. Wieża to w rzeczywistości poddasze z wysokim, skośnym dachem i ciężkimi drewnianymi belkami. Tutaj gromadzone są rzeczy, których nie da się już naprawić, ale są zbyt cenne, by je wyrzucić. Mucha uderza delikatnym ciałkiem w szybę półokrągłego okna. Ailea rozgląda się po bałaganie na poddaszu i wzdycha, zastanawiając się, od czego by tu zacząć.

Niebo nie jest już blade, tylko purpurowopomarańczowe, gdy Ailea wreszcie kończy pracę. Bolą ją plecy. Dłonie ma całe w pęcherzach od zamiatania, szorowania i przenoszenia mebli. Siada z krukiem na kolanach na owczych skórach, które rozłożyła na warstwie słomy. Podnosi wzrok, słysząc hałas na schodach. Na poddasze wchodzi Liz, z pełną tacą w jednej ręce, z dwoma kocami przewieszonymi przez ramię i kagankiem w drugiej.

– Przepraszam, próbowałam wyrwać się wcześniej, ale nie dałam rady. Powiedziałam, że źle się czujesz i absolutnie nie chcesz, by ci przeszkadzano. – Liz stawia drewnianą tacę na podłodze. – Przyniosłam wszystko, co tylko mogłam.

Wzrok Ailei wędruje od parującej miski pachnącej zupy przez solidny kawałek sera, chleb, ciastka miodowe, garść jagód po dzbanek świeżej wody.

– Zjadł coś? – pyta Liz.

– Jeszcze nie. Nawet nie tknął wody. – Ailea podsuwa krukowi kawałek chleba, ale ten nie jest nim zainteresowany.

Liz rozkłada kraciastą serwetę.

– Kruki jedzą mięso, prawda?

– Skąd je wzięłaś?

– Spytałam kucharkę, czy nie ma jakichś resztek.

Ailea marszczy brwi.

– Nie zastanawiała się, po co ci one?

– Powiedziałam, że dla jednej z suk, która właśnie się oszczeniła i straciła dużo krwi.

Ailea rozrywa niewielki kawałek mięsa i podaje go krukowi, ale ten odwraca głowę.

– Musisz coś zjeść, maluchu.

– Mam zostać? – pyta Liz.

– Nie trzeba. I tak jestem wykończona.

– Przyjdę rano, jak tylko wstanę.

Liz życzy jej dobrej nocy, zamyka za sobą klapę i odchodzi. Ailea stawia kaganek na chwiejnym trójnożnym stołku pełniącym funkcję stolika nocnego.

Dzieli ser na kawałki, próbuje namoczyć część jedzenia, ale kruk nadal nie chce jeść. Siedzi spokojnie na jej kolanach, jakby już się przyzwyczaił do jej zapachu.

– Jak mam cię nazwać? Przecież musisz mieć jakieś imię. – Gładzi go jak kota. – Sadza? Węgiel? – Zastanawia się. – Obsidian? Nie, to zbyt skomplikowane. Co powiesz na Corax? To po łacinie „kruk”.

Głaszcze go po piórach, zdumiona ich miękkością. Obrazy pojawiają się bez ostrzeżenia, rozmyte, jak te, które widzi się tuż przed zaśnięciem. Rozległe zielone wzgórze. Dziecięce nogi biegnące przez wysoką trawę. Kwiaty na łące przelatują jej przed oczami jak żółte, fioletowe i błękitne pociągnięcia pędzla. Rosa na źdźbłach trawy. Wyspa we mgle. Młody mężczyzna wysiadający z małej łodzi. Jakby widziała te obrazy od dołu.

Ailea ziewa i przeciera oczy.

– Nie rozumiem, co próbujesz mi pokazać.

Ma wrażenie, że ściany wiszą do środka niczym aksamitna tkanina. Zmęczenie otula ją jak gruby wełniany koc. Pochłania miskę zupy z rzepy i drobno pokrojonego mięsa, po czym wczołguje się pod skóry. Kruk wtula cicho dziób pod jej brodę. Niepokój zostaje w niej jak krople deszczu na torfowisku. Czy Corax przeżyje? Nie pociągnie długo, jeśli nie zacznie jeść lub pić. Na samą myśl o tym Ailea czuje ucisk w klatce piersiowej. Gasi kaganek. Spowija ją ciemność zabierająca wszystkie myśli. Dziewczyna zapada w sen.

***

Budzą ją promienie słońca wpadające przez okno, zalewając ją gęstym i ciepłym światłem, które jest niczym rzeka miodu. Ailea dostaje gęsiej skórki. Ziewa i przeciera oczy, by się dobudzić. Za oknem pająk tka swoją sieć, a w powietrzu wirują drobinki kurzu. Słońce jest wysoko na niebie. Musiała długo spać. Szybko siada. Gdzie jest kruk? Żołądek jej się kurczy, a ona przygotowuje się na widok martwego ptaka leżącego na zimnych deskach.

Nagle w jej kierunku toczy się szpulka nici, a za nią kołysząc się na boki, człapie Corax, wyraźnie pochłonięty zabawą. Na tacy zostały tylko okruszki wczorajszego jedzenia. Ciało Ailei zalewa fala ciepła, wypierając wszelkie zmartwienia.

Jej kruk będzie żył.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki