Spis treści

1. Wstęp

2. Prolog

3. Ścieżka pośród cienia

4. Rozdział I. Omeny i przybysze

Tytuł oryginału: Night of Knives: A Novel of the Melazan Empireh

Copyright © 2004 by Ian Cameron Esslemont
Copyright for the Polish translation © 2007 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Joanna Figlewska
Korekta: Urszula Okrzeja
Ilustracja na okładce: Steve Stone
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński

ISBN 978-83-67793-72-8
Wydanie III

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
Pl. Konstytucji 5/10
00-657 Warszawa
www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91
05-850 Ożarów Maz.
tel. 227 335 010
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Wstęp

Świat Malazu zrodził się w roku 1982 i od tej chwili jego historia powoli nabierała kształtu. Na letnich wykopaliskach i podczas zim spędzanych w Victorii, podczas kursów pisania kreatywnego, w Winnipeg i na Saltspring Island – wszędzie, gdzie ścieżki Iana (Cama) Esslemonta i moja krzyżowały się choć na krótki czas. Napisaliśmy wspólnie pewną liczbę scenariuszy filmowych i nie ulegało wątpliwości, że nasze talenty się uzupełniają. Gdy nie zajmowaliśmy się pisaniem, toczyliśmy kampanie RPG rozgrywające się w świecie Malazu.

Kiedy nasunęła nam się myśl, by spróbować wykorzystać ów świat w literaturze, wydawało się nam oczywiste, że podzielimy się rozległą historią, jaką z biegiem lat stworzyliśmy. Tak też się stało. Od chwili opublikowania Ogrodów księżyca dochodziły mnie głosy fanów pragnących się dowiedzieć czegoś o dawnym imperium, imperium cesarza Kellanveda i jego towarzysza Tancerza. Raz po raz pytali mnie, czy napiszę coś o tych wczesnych latach historii imperium. Albo o Karmazynowej Gwardii. Zawsze stanowczo odpowiadałem „nie”. Powód powinien być już teraz oczywisty.

To ogromny fikcyjny świat, za duży, by jedno życie wystarczyło do jego opisu. Ale dwa życia… to co innego. Zadedykowałem Ogrody księżyca Ianowi C. Esslemontowi z dopiskiem „za wspólnie zdobywane światy”. Nie sądzę, bym mógł jaśniej wyrazić swą intencję. Co prawda, minęło trochę czasu, nim ukazała się ta książka, pierwsza z napisanych przez Cama opowieści o Malazie. Nasze drogi rozeszły się na pewien czas i Cam miał na głowie inne sprawy: rodzinę, studia doktoranckie i tak dalej. Nie traciłem jednak wiary, zawsze byłem przekonany, że czeka nas wspaniała niespodzianka. Ta książka, Noc noży, jest jedynie pierwszą z opowieści Cama umiejscowionych w świecie, który wspólnie stworzyliśmy przed laty.

Noc noży nie jest fanfikiem. Świat Malazu powstał dzięki dialogowi, nasze gry miały powieściowy charakter, a z powodu swych tematów często bywały tragiczne i brutalne. Pojawiał się w nich też humor, przeważnie absurdalny. Prześcigaliśmy się nawzajem w niedopowiedzeniach i groteskowych nonsensach, świadomie też kontestowaliśmy wytarte klisze gatunku. Taki właśnie duch przesyca wszystkie moje powieści dziejące się w malazańskim świecie, podobnie jak pisarstwo Iana Esslemonta. Niemniej książka, którą trzymacie w rękach, ma własny styl, przemawia indywidualnym głosem. Cała opowieść rozgrywa się w ciągu jednej doby i jest fascynująca. Czytelnicy moich książek rozpoznają świat, w którym jest umiejscowiona akcja, z jego mroczną atmosferą, ujrzą w postaciach występujących w Nocy noży kolejnych graczy wplątanych w ten sam gobelin, poznają jeszcze jeden krwawy fragment fikcyjnej historii. A będzie ich znacznie więcej.

Po dziś dzień kontynuujemy pracę nad historią malazańskiego świata, dopracowujemy szczegóły, uzupełniamy kolejność wydarzeń, dyskutujemy o motywach i podtekstach, dbamy o zachowanie spójności. Pilnie pracujemy nad chronologią i losami niezliczonych postaci. Wielu z nich żaden z czytelników jeszcze nie spotkał. Rozmawiamy też o przebiegłych planach, a czytelnicy Malazańskiej księgi poległych świetnie wiedzą, że można ich w niej znaleźć bardzo wiele.

Na początku malazańskiej serii pisałem ją dla jednego czytelnika. Dla Cama. A on mi się odwzajemnił. Nasz dialog trwa i teraz pojawiło się wielu innych odbiorców, którzy wreszcie mogą wysłuchać obu stron naszej konwersacji.

Mamy nadzieję, że będą się dobrze bawić.

Steven Erikson

Winnipeg, rok 2004

Poświęcam tę powieść Steve’owi, który uczynił nasz świat realnym.

Prolog

Morze Sztormów na południe od Malazu
Pora Osserca
1154 rok snu Pożogi 96 rok Imperium Malazańskiego
Ostatni rok panowania cesarza Kellanveda

Trójmasztowiec Sen Rheni mknął na północny wschód pod pełnymi żaglami. Kapitan Murl zaciskał dłonie na rufowym relingu, obserwując zbliżający się sztorm. Przeciążone do granic możliwości deski kadłuba poskrzypywały złowrogo, a liny śpiewały, wydając wysokie dźwięki, jakich Murl nigdy w życiu nie słyszał.

Sztorm rozpościerał się od południa niczym ściana nocy, nieprzerwana linia czarnych, skłębionych chmur wiszących nad smaganymi wichrem falami. To jednak nie burza niepokoiła kapitana Murla, bez względu na to, jak nienaturalne byłoby jej pochodzenie. Sen Rheni pływał już po najburzliwszych wodach znanych jakatańskim pilotom, od Morza Kalt na północy aż po słynne z porywistych pasatów wody na południe od Stratemu. To lazurowe iskry rozbłyskujące jak sople pośród fal u podstawy czoła burzy sprawiały, że strach zapuszczał palce w jego duszę. Nikt, kto widział je z tak bliska, nie wrócił żywy.

Murl i inni piloci zwali te istoty po prostu Jeźdźcami. Dla reszty ludzi były morskimi demonami albo Jeźdźcami Sztormu. Owe zrodzone z morza i lodu stworzenia uważały wąski przesmyk, którym płynął żaglowiec, za swój i nikomu nie pozwalały tędy przepływać. Jedynie jakatańscy przodkowie Murla wiedzieli, jakie ofiary należy złożyć, by móc się przedostać najkrótszą trasą na morza leżące na południe od wyspy Malaz. Dlaczego więc Jeźdźcy ich ścigali? Co zwabiło ich tak daleko na północ?

Murl odwrócił się plecami do gwałtownego wichru. Jego starszy kuzyn, Wybite Oko, starał się zachować kontrolę nad wielkim kołem sterowym. Rozstawił szeroko nogi, a jego ramiona drżały z wysiłku.

– Czyżbyśmy zapomnieli o jakiejś ofierze?! – zawołał, przekrzykując wiatr.

Jego kuzyn potrząsnął głową, nie spuszczając jasnoniebieskiego oka z fal przed dziobem.

– Nie! – odkrzyknął. – Złożyliśmy wszystkie. – Łypnął ze złością przez ramię. – Oprócz ostatniej.

Murl oddalił się zatrwożony i przeszedł na śródokręcie, posuwając się ręka za ręką wzdłuż sztormliny. Pokład pokryła już zdradliwa warstwa lodu. Niesione szkwałem okruchy szronu były ostre jak igły. Szyja i dłonie kapitana zrobiły się zupełnie czerwone. „Wszystkie oprócz ostatniej”. Tego rytuału nigdy dotąd nie odprawiał. Na zimne objęcia Chema, wszyscy w załodze byli jego krewniakami! Przypomniał sobie ten jeden raz, gdy był świadkiem rytuału: czarnowłosa głowa biednego chłopaka kołysała się na falach, a blade ręce pruły rozpaczliwie wodę. Zadrżał z zimna, a także od czegoś gorszego. Na to nie potrafi się zdobyć.

Murl przykucnął obok smukłej sylwetki przywiązanej do grotmasztu. Kobieta osunęła się bezwładnie, jakby spała. Wyciągnął odrętwiałą od zamarzających bryzgów dłoń i pogłaskał blady policzek.

Ach, Rheni, moja droga. Tak mi przykro. Tego było dla ciebie za wiele. Któż zdołałby uspokoić taki sztorm?

Rozległ się trzask pękającego lodu. Pierwszy oficer Hoggen łupnął mocno o maszt i objął go ramieniem.

– Mam kazać szykować broń?

Murl stłumił szalone pragnienie śmiechu. Popatrzył uważnie na Hoggena, by się upewnić, że pierwszy oficer mówi poważnie. Niestety na to wyglądało. W jego brodzie błyszczał biały szron, a oczy były pozbawione wyrazu. Można by pomyśleć, że już nie żyje. Murl jęknął w duchu.

– Zrób to, jeśli musisz. – Zerknął na szczyt masztu. Ktoś siedział na rei, ściskając grotmaszt nogami. Jego spodnie, koszulę i ramiona pokrywała lśniąca warstwa lodu. – I każ młodemu Kretowi zleźć na pokład.

– Chłopak nie reaguje na polecenia. Chyba odwalił kitę z zimna.

Murl zacisnął powieki, by osłonić oczy przed morską pianą. Uścisnął mocno maszt.

– Zwalniamy – zauważył Hoggen bezbarwnym głosem.

Kapitan ledwie go słyszał w szumie wiatru. Czuł, że mokre łachy wyciągają z niego ciepło i życie. Drżał niepowstrzymanie.

– Na żaglach jest lód. Zaraz się zerwą.

– Trzeba go strącić młotkami.

– Jak chcesz, to spróbuj.

Hoggen zakasłał ochryple i zaczął się oddalać od masztu. Murl nadal się go trzymał. Pomyślał, że najlepiej będzie, jeśli zakończy życie w tym miejscu, obok Rheni, na statku, który nazwał na jej cześć. Można powiedzieć, że otaczała go rodzina, nawet wierny marudny Hoggen był z nim spowinowacony przez małżeństwo. Murl spojrzał w dół. Jakże pragnął pogłaskać ją po długich, czarnych włosach, które drżały na wietrze z cichym stukiem zamarzniętych na nich sopli.

– Jeździec z prawej burty! – rozległ się czyjś głos.

Oszołomionego Murla zdziwiło, że ktoś jest jeszcze na tyle przytomny, by podnieść alarm. Spojrzał w tamtą stronę.

Mijały ich fale dwukrotnie wyższe od masztów Snu Rheni. Ich grzbiety lśniły od zamarzniętej piany. Nagle Murl go ujrzał. Lśniąca szafirowa postać wynurzała się ponad wodę. Miała hełm i zbroję, a u jej biodra sterczała długa lanca z wyszczerbionego lodu. Jej wierzchowiec był pół zwierzęciem, pół spienioną falą. Kapitanowi wydawało się, że istota zwróciła ku niemu ciemne, niezgłębione oczy, spoglądające spod policzków łuskowego hełmu z lodu. Potem, równie niespodziewanie, Jeździec zanurkował, wracając we wzburzone odmęty. Ten widok przypomniał Murlowi błękitne wieloryby gamen, wyskakujące nad wodę przed dziobem statku. Nieco dalej wynurzył się drugi Jeździec, a po nim trzeci. Mknęli na falach obok Snu Rheni, nie zwracając uwagi na statek. Czy to byli mężczyźni ze starożytnej rasy Jaghutów, jak twierdzili niektórzy? Przyglądał się im z dziwną obojętnością, jakby wszystko to spotykało kogoś innego.

Jeden z marynarzy, Larl, wsparł się o reling i uniósł kuszę, celując w najbliższego Jeźdźca. Bełt przemknął daleko od celu. Murl pokręcił głową. Po co się trudzić? I tak byli już trupami. Nie mogli nic zdziałać. Nagle kapitan przypomniał sobie o skorpionie, którego mieli na rufie. Puścił maszt i powlókł się w tamtą stronę. Wybite Oko nadal stał sztywno przy sterze, rozpościerając ramiona i wpatrując się przed siebie. Murl otoczył jedną ręką zamontowaną na podwyższeniu broń i chwycił za korbę. Żelazo sparzyło mu dłoń, jakby było rozgrzane do czerwoności. Gdy szarpał się z mechanizmem, skóra schodziła mu płatami.

– Czego od nas chcą?! – zawołał do Wybitego Oka.

Łzy zamarzały mu pod powiekami, oślepiając go. Korba nawet nie drgnęła. Oderwał dłoń od żelaza. Zwisające z niej strupy zamarzniętej krwi wyglądały jak strzępy czerwonej tkaniny. Wybite Oko nie odpowiedział, nawet się nie odwrócił. Murl skoczył do steru i wsadził rękę między szprychy koła.

Wybite Oko już nigdy mu nie odpowie. Sternik stał sztywno za kołem Snu Rheni, wpatrując się w zapadającą noc. Jego jedyne oko zaszło szronem, a koszula i spodnie grzechotały na wietrze, sztywne jak deski.

Przerażony Murl wpatrzył się w jego wbite obojętnie w nieznaną dal oko i wyczytał w nim odpowiedź. Jeźdźców nic nie obchodził statek. Przybyli tu z innego powodu, odpowiadając na jakiś nieludzki zew. Byli armią najeźdźców, mknącą na północ, by rzucić całą swą moc przeciwko temu, co przez tak długi czas zamykało ich w wąskim przesmyku. Przeciwko wyspie Malaz.

Statek jęczał jak udręczona bestia. Obciążony lodem dziób pochylił się i zniknął pod falami. Nagły wstrząs odrzucił Murla od steru. Gdy piana opadła, Wybite Oko samotnie prowadził zamarznięty grób na północ. Sztywne żagle spadły z masztów i się roztrzaskały. Maszty i pokład były skute lodem jak szczyt wyniosłej turni, lecz statek wciąż płynął, kołysząc się na falach.

Sztorm nadal mknął na północ jak fala, która ciągnęła się od horyzontu po horyzont. Z mrocznego serca burzy wyłoniła się flotylla szmaragdowych gór poprzeszywanych głębokimi rozpadlinami. Pokrywający ich szczyty śnieg lśnił w dogasającym blasku zmierzchu.

Góry sunęły naprzód niby niepowstrzymane machiny oblężnicze zdolne zgruchotać całe kontynenty. U ich boków pędzili Jeźdźcy, kierując lance na północ.

Ścieżka pośród cienia

Nad rozległą równiną pokrytą ubitym piaskiem dął lekki wietrzyk. Tu i ówdzie sterczały z niego czarne wulkaniczne skały, a nad nimi tańczyły obłoczki pyłu barwy ochry, które powoli znikały, by znienacka pojawić się w innym miejscu. Horyzont ze wszystkich stron wyglądał tak samo, monotonny i jednostajny. Po płaszczyźnie kuśtykała powoli jakaś postać.

Mały wir powietrzny dogonił nagle wędrowca niczym żądny zabawy towarzysz, zasypując go obłokami piasku koloru umbry. Postać szła spokojnie naprzód. Nie uniosła nawet ręki ani nie odwróciła głowy. Wir pomknął dalej swą spiralną trasą, która zmierzała donikąd. Wędrowiec szedł prosto przed siebie. Jego chroma prawa noga przy każdym kroku zostawiała w piasku głęboki ślad.

Wędrowca spowijały wystrzępione resztki czegoś, co mogło ongiś być grubym płaszczem włożonym na łuskową zbroję. Z jego gołych, wysuszonych ramion zostały tylko pokryte stwardniałą skórą kości. Pod zaśniedziałym hełmem z brązu widać tylko było puste otwory oczu, głęboką jamę nosa oraz wyschnięte wargi odsłaniające próchnicze zęby. Na plecach dźwigał zardzewiały miecz.

W oddali pojawiła się jakaś ciemna plamka, ale postać nadal brnęła przed siebie pod przesłoniętym mgiełką niebem. Wysoko w chmurach krążyły przypominające ptaki sylwetki. Wędrowiec zatrzymał się tylko raz. Spojrzał w bok i zamarł na chwilę w bezruchu. Na horyzoncie coś się zmieniło. Na granatowym niebie rozbłysło słabe srebrne światełko przypominające miraż odległych gór. Postać wpatrywała się w nie przez chwilę, po czym ruszyła w dalszą drogę.

Odległa plamka przerodziła się powoli we wzgórek, a wzgórek zmienił się w menhir. Wędrowiec dotarł do podstawy granitowego monolitu, dwukrotnie wyższego niż on sam, i zatrzymał się. Czekał tam spokojnie, spoglądając na menhir, a po równinie nadal wędrowały obłoczki pyłu. Kamień przecinały pionowe wyżłobienia przypominające ślady pazurów jakiejś straszliwej bestii. Po schodzącej w dół spirali obiegała go srebrna nitka cienkich jak włos symboli. Postać uklękła sztywno, by przyjrzeć się lepiej – nie znakom, lecz brązowo-mahoniowej sylwetce, która przycupnęła u podstawy menhiru.

Stworzenie poruszyło się nagle, unosząc bezwłosą głowę pokrytą chitynowymi łuskami. Podłużne oczy o trzech powiekach rozbłysły barwą płynnego złota. Prostokątne płyty pokrywającego szeroką pierś pancerza poruszyły się, gdy istota zaczerpnęła tchu.

– Widzę, że nadal jesteś z nami, Jhedel – zauważył przykucnięty wędrowiec. Jego głos brzmiał jak suche tchnienie grobu. Przybysz się wyprostował.

– Ja też się cieszę, że cię widzę, Chodzący po Krawędzi.

Przybysz odwrócił się bokiem, kierując puste oczodoły na równinę. Wypatrywał na niej srebrno-błękitnej plamki.

Jhedel obrócił głowę, stęknął i wyprostował opancerzoną nogę ozdobioną śmiercionośnymi rogowymi ostrogami. Rozprostował szeroki grzbiet, naprężył mięśnie i spróbował się podnieść. Nadaremnie. Ręce miał unieruchomione za plecami, pogrążone po nadgarstki w nagim granicie menhiru.

– Co cię sprowadza?

Chodzący po Krawędzi odwrócił się do niego plecami.

– Coś tędy przechodziło, Jhedel?

Stwór obnażył żółte kły w czymś, co mogło być uśmiechem.

– Wiatr. Pył. Czas.

– Pytam cię dlatego, że coś się zbliża. Wyczuwam to. Czy ty…

Jhedel przymrużył bursztynowe ślepia.

– Wiesz, że ten mały krąg stanowi teraz cały mój świat. Przyszedłeś ze mnie szydzić?

– Pamiętaj, że jestem związany tak samo jak ty.

Jhedel przesunął wzrokiem po jego sylwetce.

– Jakoś tego nie widzę. Biedny Chodzący po Krawędzi. Rozpaczasz nad swym zniewoleniem. A przecież byłeś tu na długo przed tymi, których zabiłem, by sięgnąć po tron. I nadal tu jesteś, choć o tych, którzy mnie spętali, dawno już zapomniano. Słyszałem o tobie pewne… pogłoski.

– Moc, którą wyczuwam, jest nowa – oznajmił Chodzący po Krawędzi, jakby w ogóle nie słyszał słów rozmówcy.

– Naprawdę nowa?

– Bardzo możliwe.

Jhedel zasępił się, jakby nie wiedział, co sądzić o tej perspektywie.

– Chce zbadać Królestwo?

– Tak. Co o tym sądzisz?

Jhedel uniósł głowę i powęszył, poruszając wąskimi nozdrzami.

– Coś, co ma serce jak lód, i coś innego… coś sprytnego, ukrytego, przypominającego niewyraźne odbicie.

– Pewnie przyglądają się tronowi.

Jhedel prychnął ze wzgardą.

– Nie sądzę. Nie po tak długim czasie.

– Zbliża się koniunkcja. Zmierzam do Domu. Ktoś może spróbować do niego wtargnąć. Kto wie, może odzyskasz wolność.

– Wolność? – warknął Jhedel. – Pokażę ci, jak tylko ją odzyskam.

Podciągnął nogi pod siebie i spróbował się wyprostować. Jego pazurzaste stopy zagłębiły się w piasek. Ramiona istoty trzęsły się z wysiłku, a pokrywające je chitynowe płyty tarły o siebie z chrzęstem.

Przez chwilę nic się nie działo. Chodzący po Krawędzi przyglądał się bez słowa wysiłkom więźnia. Ze żłobionych ścian menhiru sypał się pył. Monolit wyglądał, jakby wibrował. Rozbłyski srebrnego światła na jego szczycie oślepiały przybysza. Blask spływał po wyrytych w kamieniu znakach na podobieństwo błyskawic. W miarę jak spełzał w dół, nabierał szybkości i żarzył się coraz jaśniej. W końcu wędrowiec odwrócił twarz od gorejącego ognia.

Jhedel zachichotał szaleńczo.

– Jeszcze chwila! – zawołał, przekrzykując głośny niczym huk wodospadu ryk gromadzącej się mocy.

Kula energii dotarła do podstawy menhiru i uderzyła w więźnia. Jhedel zawył przeraźliwie. Grunt zakołysał się nagle, zbijając z nóg Chodzącego po Krawędzi. W górę wzbiły się obłoki pyłu i piasku, unosząc się powoli na ospałym wietrzyku. Kiedy opadły, Jhedel leżał nieruchomo u stóp menhiru. Z jego przymkniętych oczu i rozdziawionych ust buchał dym.

Szkieletowa twarz Chodzącego po Krawędzi niczego nie wyrażała. Milczał przez chwilę, a potem się podniósł i przykucnął.

– Jhedel? Słyszysz mnie? Jhedel?

Więzień jęknął.

– Czy pamiętasz?

Obalona na ziemię istota skinęła z namysłem głową.

– Tak. To moje imię. Jhedel.

Wzruszyła ramionami, leżąc w pyle.

– A czy pamiętasz, kto cię związał?

– Kimkolwiek byli, dawno już ich nie ma.

– Ja ich pamiętam. To byli…

– Nie mów mi! – Jhedel wstał, poruszając gwałtownie nogami. – Chcę sam sobie przypomnieć. Dzięki temu mam jakieś zajęcie. Chwileczkę… Coś sobie przypomniałem… – Odsunął się trwożnie od gościa. – Pogłoskę na twój temat! – wysyczał.

Chodzący po Krawędzi oddalił się kilka kroków od menhiru.

– Wróć! – zawołał za nim Jhedel. – Proszę. Uwolnij mnie. To leży w twojej mocy. Wiem, że tak jest!

Chodzący po Krawędzi nie odpowiedział. Szedł spokojnie przed siebie.

– Uwolnij mnie, niech cię szlag! Musisz to zrobić! Niech cię szlag!

Jhedel szarpnął gwałtownie ramionami. Pył opadł z menhiru niczym chusta. Blask wyrytych w kamieniu znaków przebijał się przez gęste obłoki jak najdelikatniejszy filigran rozgrzany do temperatury ognia.

– Zniszczę cię! – ryknął Jhedel. – Ciebie i tych, którzy przybyli później! Wszystkich!

Szarpnął się po raz kolejny, krzycząc z gniewu i bólu. Ziemia znowu się zakołysała i Chodzący po Krawędzi się zachwiał. Popatrzył w stronę menhiru. U jego podstawy coś się miotało, wzbijając chmurę piasku. Ku niebu unosił się obłok pyłu.

Chodzący po Krawędzi ruszył w dalszą drogę. Był spóźniony, a czas i taniec firmamentów wszystkich królestw nie czekały na nikogo. Nawet na jestestwa tak obłąkane i potężne jak to, które uwięziono za jego plecami. Podczas niektórych rozmów, gdy istota częściowo odzyskiwała jasność myślenia, potrafiła sobie przypomnieć swe pełne imię – Jhe’Delekaaran. Pamiętała też, że zasiadała ongiś na tronie tego królestwa i była seniorem Que’tezanich, mieszkańców najodleglejszych regionów cienia. Jhedel mógł być szalony, ale pod jednym względem miał rację: minęło wiele czasu, odkąd tron miał pana. Za każdym razem, gdy nadchodziła koniunkcja, ten fakt niepokoił Chodzącego po Krawędzi. Tym razem jednak najbardziej zaintrygowało go coś, co zdarzało się tak rzadko, że mało brakowało, by tego nie rozpoznał… przyczajona zapowiedź zmiany.

Rozdział I

Omeny i przybysze

Żagle zbliżającego się kutra pocztowego, który mknął po wzburzonych falach Cieśniny Wiatrów, płonęły krwawokarminowym blaskiem w promieniach zachodzącego słońca. Hart oparł włócznię o kamienne blanki murów Twierdzy Mocka i wysunął zza nich głowę, spoglądając w dół. Setki sążni poniżej tłukły o urwisko spienione fale. Spojrzał przez ramię na szare mury wewnętrznego donżonu. Wąskie szpary okien świeciły złotym blaskiem. W środku poruszały się jakieś cienie.

– Między Kapturem a cholerną Otchłanią – mruknął Hart.

Z jakiegoś powodu wysoka rangą przedstawicielka imperium – kobieta będąca pięścią imperialną – przybyła na tę prowincjonalną placówkę. Kiedy przed trzema dniami przypłynęła na wyspę, omal nie uciekł stąd pierwszym statkiem. Zdołał jednak utopić to pragnienie w ciemnym piwie w gospodzie „Pod Wisielcem” prowadzonej przez Kojca. Raz po raz powtarzał sobie, że cała ta sprawa nie ma z nim nic wspólnego.

Przeciągnął się i skrzywił z bólu. Wieczór był nadspodziewanie chłodny i znowu odezwała się stara rana w plecach. Przed wielu laty oberwał w nie oszczepem. Wojownik z Siedmiu Miast zniszczył najlepszą kolczugę, jaką Hart dotąd miał, i cholernie mało brakowało, żeby go zabił. Rana nigdy nie zagoiła się, jak należy. Być może przyszła pora, by znowu odwiedzić tego młodego wojskowego medyka, Fokę. Podrapał podbródek, zastanawiając się, czy wspominanie bliskiego spotkania ze śmiercią podczas zachodu słońca przynosi pecha. Zapyta o to Corinn, jeśli ją spotka.

Zaledwie przed trzema dniami stał razem z setkami innych pod portowym murem i przyglądał się, jak przedstawicielka imperium schodzi na ląd. Na wszystkich ulicach rozległy się okrzyki zaskoczenia, gdy z pierwszym brzaskiem ujrzano czarnogranatowe żagle i równie ciemny smołowany kadłub malazańskiego okrętu wojennego kotwiczącego w zatoce. Mieszkańcy miasta aż za dobrze pamiętali ostatnich gości: oddziały Trzeciej Armii, które miały spotkać się tu z rekrutami oraz wymusić przestrzeganie nowego edyktu imperialnej regentki zakazującego uprawiania magii. Doszło do zamieszek i całą dzielnicę miasta strawiły płomienie.

Wieści o przybyciu okrętu skłoniły Harta do wdrapania się po wąskich schodach na piętro gospody. Dokończył golenie, przerzucił ręcznik przez ramię i wyszedł na Frontową. Wpatrzył się w widoczny między magazynami port i położoną dalej zatokę. Podeszła do niego Anji, służąca, a od czasu do czasu również kochanka Kojca. Kobieta dźwigała dwa wiadra wypełnione wodą. Postawiła je na bruku, odgarnęła długie, kasztanowe włosy opadające na zaczerwienioną twarz i spojrzała z niezadowoloną miną w stronę portu.

– Bogowie, co to ma być?

Hart zmarszczył brwi.

– Okręt liniowy. Takie jednostki służą do bitew morskich, eskortowania konwojów albo blokad. Raczej rzadko wykorzystuje się je jako transportowce czy statki handlowe.

– To co on tu robi, na cycki Togga?

– Na pewno płynie na południe, do Korelu – stwierdziła Anji. Osłoniła oczy dłonią i przeniosła wzrok na Harta. – No wiesz, tam jest wojna i tak dalej.

Mężczyzna zebrał w ustach flegmę i splunął w bok. Nikt nie wysyłałby jednego okrętu w tak daleką drogę. Z tego, co słyszał, żeby odwrócić losy wojny, byłoby ich potrzeba od Kaptura i trochę.

Pojawiły się łodzie, które odbiły od przystani i napędzane długimi wiosłami pomknęły ku ogromnemu okrętowi. Hart się domyślał, że dowódca garnizonu, Pell, który miał honorową rangę podpięści, płynie w jednej z nich dręczony chorobą morską. Zaczerpnął głęboki haust chłodnego porannego powietrza.

– Chyba pójdę się temu przyjrzeć.

Anji znowu odgarnęła włosy.

– Po co się trudzić? Na pewno kolejny raz przeleją naszą krew i tyle. – Podniosła wiadra. – Jakbyśmy nie zapłacili już wystarczającej ceny.

W porcie nie dowiedział się niczego więcej. W dzielnicy magazynowej szeptano, że okręt z pewnością przywiózł nowego dowódcę garnizonu, albo że Twierdza Mocka ma się stać bazą dowodzenia w nowej kampanii w Korelu. Krążyły też jednak zgoła przeciwne pogłoski. Mówiono, że na okręcie przypłynął Imperialny Sztab uciekający z Korelu. Pewien stary rybak wyraził nawet przypuszczenie, że wrócił sam cesarz. Inni gapie unieśli ręce i nakreślili gesty chroniące przed złem, po czym oddalili się trwożnie. Rybak mrugnął znacząco do Harta.

Na pokład wyniesiono skrzynie. Załoga opuszczała je na łodzie, które kołysały się u burty, jak nartniki otaczające wygrzewającą się na słońcu morską bestię. Plotki o odwrocie z Korelu brzmiały interesująco. Wieści napływające z południa mówiły, że tubylcy stawiają zaciekły opór, straty są wysokie, a od czasu wysadzenia pierwszych desantów przed pięciu laty nie udało się poczynić niemal żadnych postępów.

Na odległych kontynentach Hart walczył w innych kampaniach i pływał na takich samych okrętach. Wszystkie miały na żaglach identyczne godło: ustawione pionowo berło z osadzonym w trzech szponach cesarskim jabłkiem. Był świadkiem szturmów na porty, podczas których te jabłka rozjarzały się ogniem niczym blade słońca, obracając mury obronne i portowe fortyfikacje w gruzy. A gdy toczyli bitwy na pełnym morzu, jabłka sprawiały, że morze wrzało, podpalały kadłuby i wzywały morskie demony, by poszczuć je na nieprzyjaciela.

Być może okręt wracał z takiej właśnie wojny. Korel był ponoć ciągiem archipelagów i o losach kampanii rozstrzygała tam flota. To mogłoby tłumaczyć jego obecność.

Pierwsza z łodzi wróciła na wojskowe nabrzeże pod Twierdzą Mocka, przywożąc tylko pasażerów. Mroczne, bogato odziane postacie wysiadły w pływającym doku. Hart przymrużył powieki, spoglądając na zakapturzonych mężczyzn i kobiety, którzy ustawili się w szeregu i zniknęli pośród fortyfikacji. Nie spodobało mu się to w najmniejszym stopniu. Za dobrze znał ciemne skórzane buty i rękawice przybyszów. Poczuł nagły ucisk w brzuchu. Przypomniał sobie, w jakim jeszcze garnizonie można było spotkać podobne okręty: w położonej na drugim brzegu cieśniny Uncie, stolicy imperium.

Rybak uniósł podbródek, wskazując nim nabrzeże.

– Widzisz? Miałem rację.

Zachichotał ochryple, zaniósł się kaszlem i splunął w zaciśniętą pięść.

Drżąc z zimna w chłodnym wieczornym powietrzu, Hart przypomniał sobie, że gdy ujrzał okręt po raz pierwszy, zadał sobie pytanie, czy przypłynął tu po niego. Czy to możliwe, by ścigali go przez wiele tysięcy mil? Jeśli tak, to zrobili z tego naprawdę wielkie przedstawienie. Zważywszy wszystko razem, zachowywali się nieostrożnie.

***

Na szczyt murów dobiegł głęboki mosiężny ton dzwonu Twierdzy Mocka, zwiastujący koniec dnia i służby Harta. Tuż obok niego chorągiewka w kształcie skrzydlatego demona zakręciła się z brzękiem na swym szpikulcu, jakby nagle rozszalał się wicher. Weteran zmarszczył brwi, spoglądając na szacowny zabytek. Pogoda była dziś niemal całkowicie bezwietrzna.

Po paru chwilach usłyszał, jak jego przełożony, porucznik Pościg, wchodzi na górę. Westchnął, słysząc jego ciężki, miarowy krok. Któregoś dnia ktoś będzie musiał porozmawiać ze szczeniakiem i wytłumaczyć mu, że nie maszeruje już po placu apelowym. Niemniej żołnierze zieloni jak wiosenna trawa cechowali się również punktualnością, a po długim popołudniu Hartowi zaschło w gardle.

Pościg zatrzymał się tuż za weteranem, lecz ten go zignorował. Wsłuchał się w szum fal, spoglądając na smukły stateczek pocztowy, unoszący się jak mewa na białych falach. Mijał od zawietrznej Starą Wyspę Czat, płynąc niebezpiecznie blisko raf. To znaczyło, że miał nawigatora obdarzonego talentem władania wiatrem. Albo opętanego przez biesa sternika, któremu cholernie się śpieszyło do spotkania z Kapturem.

Poczuł, że w krzyż uwiera go sztych miecza.

– Odwróć się celem rozpoznania, żołnierzu.

– Rozpoznania? Pościg, czasami żałuję, że nasze drogi się skrzyżowały.

Hart odwrócił się i wsparł łokcie na zapiaszczonych wapiennych blankach.

Pościg schował miecz i stanął sztywno jak na pokazie musztry. Szczyt jego żelaznego hełmu zdobiły długie pióra jakiegoś barwnego ptaka. Świeżo polerowany, pokryty warstewką miedzi i mosiądzu napierśnik lśnił w blasku słońca. Same skórzane buty młodzieńca wyglądały na warte więcej, niż Hart zarabiał przez rok. Weteran spojrzał na swe połatane sandały, wystrzępione szmaty owijające mu nogi oraz wytartą czarno-złotą opończę regularnego żołnierza malazańskiego garnizonu.

– Zachowuj się jak prawdziwy wartownik, staruszku – ostrzegł go Pościg. – Przynajmniej dopóki jest tu przedstawicielka. Na tajemnice D’rek, człowieku. Mogło się okazać, że to nie ja, ale… Jak to mówią?… Jeden z jej zaufanych ludzi. – Spojrzał na donżon. – Wyrwałby ci serce jako ostrzeżenie dla reszty.

Hart zesztywniał, usłyszawszy frazę „jej zaufanych ludzi”. Gdzie chłopak się tego nauczył? Minęło wiele lat, odkąd Hart ostatnio słyszał ten stary termin określający imperialną służbę bezpieczeństwa, szponów. Imperialnej pięści z pewnością towarzyszył ich kontyngent, zajmujący się ochroną, zbieraniem informacji oraz innymi, mniej niewinnymi zadaniami. Spojrzał z ukosa na porucznika, zastanawiając się, czy to miał być test. Jednakże błyszczące piwne oczy chłopaka oraz jego gładkie policzki sugerowały, że jest kryształowo uczciwy, jak czysty strumień na stepie. Hart odzyskał równowagę, stłumił podejrzliwość i podziękował bliźniaczym bogom szczęścia, że Pościg niczego nie zauważył.

Splunął na kruszące się wapienne bloki.

– Po pierwsze, chłopcze, słyszałem twoje kroki. Ich nigdy się nie słyszy. A po drugie… – Hart popukał palcem w spłaszczony nos – …można ich poznać po smrodzie.

Pościg prychnął z niedowierzaniem.

– Bogowie, staruszku. Słyszałem, że walczyłeś w wielu cholernych wojnach, ale nie udawaj, że myśl o tych szponach nie mrozi ci krwi w żyłach.

Hart zazgrzytał zębami. Miał szczerą chęć zdzielić chłopaka. Co taki młodziak mógł wiedzieć o sprawach, na wspomnienie których nawet najtwardszym weteranom robiło się niedobrze? Hart walczył w Siedmiu Miastach, był jednym z żołnierzy, którzy zdobyli Ubaryd. Dotarli do pałacu nocą. W marmurowych komnatach nie pozostał nikt poza trupami dworzan i strażników, którzy nie zdążyli uciec, gdy cesarz zmiażdżył moc falah’danki. Na górze znaleźli prywatne komnaty i samą Świętą, przywiązaną jedwabnymi sznurami do krzesła. Wokół niej stało trzech szponów ściskających w dłoniach noże. Krew lśniła na ostrzach i skapywała z wilgotnych więzów na nadgarstkach i kostkach kobiety, tworząc na marmurowej posadzce kałużę koralowej barwy. Hart i Sztych przystanęli niepewnie, ale Dassem podbiegł bliżej i odtrącił szpona stojącego przed kobietą. Falah’danka uniosła nagle głowę, potrząsając długimi włosami. Choć wyłupiono jej oczy, a z szeroko rozwartych, pozbawionych języka ust wypływała krew, wydawało się, że kobieta patrzy na Dassema. Agenci Szponu, dwóch mężczyzn i jedna kobieta, wymienili między sobą spojrzenia. Jeden z nich odsunął się i uniósł okrwawiony nóż, ujrzawszy wyraz oczu Pierwszego Miecza. Falah’danka poruszyła ustami, wypowiadając bezgłośną prośbę. Kobieta-szpon wytrzeszczyła nagle oczy w geście zrozumienia. Otworzyła usta, by krzyknąć, ale było już za późno. Wszystko wydarzyło się tak szybko, jakby Dassem tylko wzruszył ramionami. Głowa falah’danki odpadła od tułowia. Z rany trysnęła krew. Głowa runęła na marmurową posadzkę i potoczyła się po niej, brukając krwią długie czarne loki.

Choć Hart nie mógł być tego pewien, wydawało mu się, że kobieta powiedziała: „Uwolnij mnie”. Tak zakończyła życie ostatnia ze świętych falah’dów Ubarydu.

Potarł bliznę w kształcie półksiężyca, która biegła od jego lewej skroni aż po podbródek. Zaczerpnął głęboko tchu, by się uspokoić. Spróbował sobie wyobrazić, kogo widzi Pościg, gdy na niego patrzy: steranego weterana, zbyt niekompetentnego albo zapijaczonego, by przez całe życie dosłużyć się stopnia wyższego niż kapral. W końcu taką rolę dla siebie stworzył.

– Po prostu się ich brzydzę – odparł cicho.

Pościg otworzył szeroko oczy, zaniepokojony pasją w głosie Harta. Potem się skrzywił, zrozumiawszy zawartą w nich krytykę Tronu Imperialnego. Wskazał narożny barbakan.

– Możesz odejść, staruszku.

***

Skończywszy służbę, Hart zawiesił w koszarowej zbrojowni włócznię, opończę i regulaminowy pancerz z utwardzanej skóry. Poprawił szmaty spowijające nogi i owinął je na nowo rzemieniami wojskowych sandałów.

Następnie udał się na poszukiwania jedynego eleganckiego stroju, jaki posiadał, falarskiego płaszcza ze szczotkowanego filcu z podszewką. Znalazł go na ławie w wartowni. Larkin posadził na nim swe grube dupsko. Mało brakowało, by na ten widok weteran się odwrócił i wyszedł. Larkin świetnie wiedział, kiedy kończy się służba. To miało być wyzwanie i Hart nie miał innego wyjścia, jak na nie zareagować.

Grubas siedział za stołem, snując opowieść. Pozostali wartownicy skupili się ciasno, stykając się ramionami. Na nagich deskach stołu leżały emaliowane płytki – Kostki. Najwyraźniej grę przed chwilą przerwano. Nikt nie zawracał nią sobie teraz głowy, gdyż Larkin zbliżał się do pointy jednej ze swych rozwlekłych historii.

Hart wsparł się o uciętą pod kątem prostym belkę służącą jako ościeże i zaplótł ręce na piersi. Larkin dopiero przed miesiącem wrócił z Genabackis. Przeniesiono go do służby garnizonowej, został bowiem ranny w nogę. Hart miał wrażenie, że zna już na pamięć wszystkie jego przeżycia.

– To było w Lesie Czarnego Psa – cedził grubas, przeciągając jedną ze swych ulubionych opowieści.

Wartownicy pokiwali głowami. Wiedzieli, co ma się wydarzyć, lecz i tak czekali z niecierpliwością na dalszy ciąg.

– Karmazynowa Gwardia…

Młodzi żołnierze, znudzeni służbą garnizonową z dala od pola walki, popatrzyli po sobie. Niektórzy potrząsnęli głowami z wrażenia. Nawet Hart musiał przyznać, że słysząc tę nazwę, czuje dreszcz uznania i lęku. To była kompania najemników, która poprzysięgła zniszczyć imperium. Karmazynowa Gwardia pierwsza zadała Malazańczykom poważny cios, odpierając inwazję na Stratem, a obecnie stawiała opór imperium na czterech różnych kontynentach.

– Kogo widziałeś? – zapytał jeden z wartowników, Cullen.

Był rodowitym wyspiarzem, ale zapewniał, że w młodości parał się piractwem u brzegów Stratemu. Larkin pokiwał głową. Hart również. To było celne pytanie, zadane przez kogoś, kto wiedział o co pytać.

Grubas wrócił do opowieści, nie przestając kiwać głową.

– To była zakrojona na szeroką skalę ofensywa, mająca na celu wykurzenie nieprzyjaciela z lasu i otwarcie drogi na południe, na Równinę Rhivijską. Dowódca, szlachetnie urodzony Dalhończyk w randze podpięści, podzielił nas na trzy kolumny, żeby zmusić przeciwnika do rozciągnięcia sił. No wiecie, mieliśmy przewagę liczebną. Gwardię wzmocnili miejscowi rekruci, wojownicy z genabackańskiego plemienia zwanego Barghastami, mieszczanie, pospolite ruszenie, leśni ludzie i inna hołota. Z początku wyglądało to nieźle. Zapowiadała się łatwa kampania. Przez pięć dni posuwaliśmy się naprzód, a oni przed nami czmychali. Koniec z legendą o niezwyciężonej Gwardii! Oczywiście garstka Barghastów i leśnych szyła do nas z łuków, gdy przeprawialiśmy się przez strumienie albo maszerowaliśmy przez pagórkowaty teren, ale kiedy przechodziliśmy do kontrataku, zwiewali jak tchórze. Potem jednak nadeszła szósta noc…

Hart mógł jedynie pokręcić głową na myśl o niewiarygodnej głupocie, jaką był marsz kolumnami przez gęsty, pełen wrogów las. Pewnie, że nieprzyjaciel pozwolił im się posuwać naprzód! Pewnie, że Gwardia unikała bezpośredniego starcia z liczniejszym przeciwnikiem! Ale gdy tylko kolumny zostały izolowane, znalazły się tak daleko od siebie, że odsiecz stała się niemożliwa, i nastąpił atak.

Wartownicy ponownie pokiwali głowami, oburzeni tak haniebną strategią. Hart miał ochotę krzyknąć: „Nie słuchajcie tego cholernego durnia!”. Stanowił tu jednak jednoosobową mniejszość. Choć Larkin był nadętym przygłupem, powszechnie go lubiano. Niedawno wrócił z wojny w dalekich krajach i lubił znajdować się w centrum uwagi. Hart zdawał sobie sprawę, że młodsi żołnierze nie rozumieją i nie lubią jego milczenia. Niektórzy powątpiewali nawet w jego doświadczenie. Gdyby zaprzeczył Larkinowi, uznano by, że kieruje nim zawiść.

– Zaatakowali nocą jak zwykli złodzieje.

Grubas splunął zdegustowany tak podstępną taktyką.

Hart z trudem powstrzymał śmiech. Świetnie pamiętał podobne bitwy toczone w blasku księżyca, kiedy to Malazańczycy byli stroną atakującą.

– Zapanował chaos. Z mroku wypadali z wrzaskiem Barghastowie. Byli z tyłu, z przodu, otaczali nas ze wszystkich stron. Nie mieliśmy dokąd uciekać. Zebrałem grupkę ludzi pod wysokim głazem, w świetle płonących zarośli. Ustawiliśmy się w szyk, mając rannych za plecami, i odparliśmy trzy ataki Barghastów.

Larkin kaszlnął w garść, skrzywił się i umilkł. Hart przeszył go dociekliwym spojrzeniem. Zastanawiał się, czy chodzi mu o przeżytą grozę, o wspomnienie poległych przyjaciół? Dlaczego z taką ochotą snuł co drugą noc tę opowieść?

– Zobaczyłem daleko w krzakach trzech gwardzistów, ale nie poznałem żadnego z nich. Potem obok przebiegł Półdan. Jego poznałem po wzroście. Rzeczywiście pół!

Wartownicy zachichotali, jak na rozkaz.

– Ponoć kiedyś służył pod rozkazami Oprawcy – dodał Cullen.

Larkin skinął głową.

– Później z mroku wyłonił się kolejny gwardzista. Nigdy nie zapomnę tego widoku… wyglądał jak jakiś bies przybyły ze Ścieżek Kaptura. Jego opończa błyszczała w blasku płomieni jak świeża krew. Po hełmie z wizurą i czarnej tarczy poznałem, że to Lazar. Walczyliśmy, ale nic to nie dało…

Larkin poklepał się po chorej nodze i potrząsnął głową.

Hart wyszedł nagle z pomieszczenia, by ostudzić głowę. Oparł się o wilgotny kamienny mur. Na kości Fenera! Co za skurwysyński kłamca. Walczył z Lazarem! Hart nigdy nie spotkał się w boju z gwardzistami, ale Dassem potykał się z nimi przez dziesięciolecia. Sam ten fakt mówił wystarczająco wiele o ich umiejętnościach. Dassem nigdy nie opowiadał o tych walkach. Uważano, że Zaprzysiężonych nie sposób powstrzymać, ale on zabił wszystkich, którzy rzucili mu wyzwanie: Shirdara, Keala, Bartoka. Ponoć tylko Oprawca uszedł z życiem ze starcia z nim.

Wtem uwagę Harta przyciągnął śmiech. Rzeźbione Kostki stuknęły o blat. Weteran zaczerpnął głęboko tchu i wrócił do środka.

– Larkin. Siedzisz na moim płaszczu.

Grubas uniósł wzrok, stukając płytką o stół. Jedną tłustą ręką objął oparcie krzesła i wskazał blat pokryty chaotyczną mapą ścieżek ułożonych z płytek. Farba z nich złaziła, symbole starły brudne palce całych pokoleń żołnierzy.

– Gram – burknął i pochylił głowę.

– Tylko unieś ten gruby tyłek, żebym mógł zabrać płaszcz.

Larkin nie zareagował. Dwaj żołnierze wzruszyli ramionami i wydęli usta, spoglądając na Harta. Grubas położył płytkę, wciskając ją na miejsce tłustym paluchem. Hart podszedł do stołu i ją podniósł. Pięć par oczu śledziło jego ruch, a potem popatrzyło na Larkina.

Grubas westchnął przeciągle, co miało sugerować, że musi wiele wycierpieć.

– Nie wiesz, że przerwanie gry przynosi pecha?

Spojrzeli sobie w oczy. Było oczywiste, że ten dureń zamierza pokazać Hartowi, jedynemu tu prawdziwemu weteranowi, gdzie jego miejsce. Hart unikał go dotąd z tego właśnie powodu. Ostatnie, czego pragnął, to odpowiadać na pytania, gdzie i z kim walczył. Ze wszystkich sił starał się zachować anonimowość, ale tego było już za wiele. Nie pozwoli, żeby taki bęcwał pomiatał nim jak jakiś koszarowy tyran.

– Oddawaj tę cholerną płytkę – zażądał Larkin, odsuwając się od stołu. – Bo inaczej będę ją ci musiał zabrać, dziadku.

Żołnierze przestali się uśmiechać i wymieniać spojrzenia. Jeden z nich westchnął, jakby już żałował tego, co się za chwilę wydarzy. Hart wyciągnął rękę. Na otwartej dłoni leżała płytka.

– To zabierz.

Jakaś część jaźni Harta, nieobecna od blisko roku, postanowiła sprowokować go do działania. Jej głos zabrzmiał w jego umyśle, gładki i pełen groźby: „No jazda. Tylko spróbuj”.

Larkin rozejrzał się wokół małymi, zatopionymi w tłuszczu oczkami, jakby się zastanawiał, co się tu dzieje, kto z kogo żartuje. Najwyraźniej nie tak to sobie wyobrażał. Nagle jednak wzruszył ramionami i opuścił kąciki ust w wyrazie nonszalancji. Hart uświadomił sobie, że ten człowiek jest zbyt zarozumiały, by kogokolwiek słuchać.

Larkin potrząsnął głową, jakby zdumiewały go wybryki sklerotycznych staruszków, i sięgnął po płytkę. Hart złapał go za gruby nadgarstek i ścisnął. Przedmiot upadł z grzechotem na stół.

Grubas szarpnął się gwałtownie, jakby ugryzł go wąż. Zacisnął usta z zaskoczenia i bólu. Pozostali żołnierze wstrzymali oddech. Larkin spróbował wyszarpnąć rękę, ale ta nawet nie drgnęła.

Hart uśmiechnął się do niego. Grubas musiał coś wyczytać w tym uśmiechu, ponieważ natychmiast sięgnął drugą ręką po sztylet, który miał u pasa. Gdy tylko krótki nóż pojawił się nad stołem, Hart wyciągnął błyskawicznie drugą rękę i złapał Larkina za drugi nadgarstek.

W pomieszczeniu zapadła cisza. Było słychać tylko wysilony oddech grubasa. Nóż przesuwał się nieubłaganie w stronę jego przedramienia. Larkin dyszał ciężko. Twarz poczerwieniała mu z wysiłku. Zerwał się nagle, przewracając ławę. Ostrze dotknęło jego przedramienia tuż ponad nadgarstkiem i zaczęło piłować. Hart cały czas patrzył mu w oczy. Na stół skapnęły pierwsze krople krwi.

Weteran przyciągnął Larkina do siebie.

– Lazar zaszlachtowałby cię jak świnię – wyszeptał mu do ucha.

Harta złapały liczne ręce, odciągając go od przeciwnika. Żołnierze coś krzyczeli, ale on ich nie słuchał. Larkin odrzucił głowę do tyłu i ryknął wniebogłosy. Gdy Hart go puścił, grubas zatoczył się do tyłu i padł na posadzkę, trzymając się za rękę. Żołnierze odciągnęli weterana na korytarz. Szeptali między sobą ze zdumieniem i przyglądali mu się ostrożnie. Któryś zatknął pałkę z powrotem na miejsce na ścianie.

Po paru chwilach jeden z nich przyniósł Hartowi zwinięty płaszcz. Weteran usłyszał, jak szepczą do siebie, że nigdy nie widzieli nic podobnego, myślał jednak tylko o okropnych konsekwencjach tego, co przed chwilą uczynił. Stojąc nad stołem, zauważył, że na Kostki padły kropelki krwi.

Żołnierz, Dziewica, Król oraz runa Obelisku. Nie ulegało wątpliwości, że spotka go dziś ogromny pech.

***

O ile Kiska potrafiła się zorientować, załoga pocztowego stateczku zachowywała się podczas przybijania do brzegu zupełnie normalnie. Marynarze chowali ekwipunek, zabezpieczali statek przed pierwszą zimną burzą Rządów Osserca zbliżającą się z południa. Zdradzały ich jednak drobiazgi. Gdzie były wzajemne wyrzuty, skargi, przekomarzanie się wracającej do portu załogi? Radość z zejścia na ląd? Poza tym nikt się nie obijał. Co prawda jeden z marynarzy udawał, że leniuchuje przy trapie, ale w rzeczywistości obserwował nabrzeże z leniwą obojętnością strażnika. Poznawała tę pozę. Ona również ją ćwiczyła.

Dziewczyna leżała na brzuchu na pokładzie statku cumującego po drugiej stronie pirsu. Wsparła podbródek na urękawicznionej dłoni, pogrążona w cichej obserwacji. Siąpił leciutki deszczyk i włosy lepiły się jej do twarzy, lecz Kiska nawet nie drgnęła. Marynarze zabijali tylko czas: po raz kolejny zwijali liny i zabezpieczali wyściółkę. Czekali. Czekali na jakąś konkretną osobę, konkretne wydarzenie. To znaczyło, że wszyscy pracują dla tego samego pryncypała.

To było dziwne: imperialny kuter pocztowy, którego załoga najwyraźniej składała się wyłącznie z ludzi pracujących dla tego, kto zlecił statkowi misję. Kiska spędziła na portowych nabrzeżach całe dzieciństwo i podobny układ sugerował według niej kogoś, kto miał wpływy potrzebne, by móc wynająć podobny statek – to znaczy wielkie – a do tego władzę pozwalającą mu zastąpić regularną załogę własnymi ludźmi.

Pytanie brzmiało: co ma zrobić z tym odkryciem? Spojrzała na upstrzony plamami mur Twierdzy Mocka górujący nad portem. Zameldować szponom? A dlaczego miałaby to robić, skoro jasno powiedzieli, że jej nie potrzebują?

Przypomniała sobie, jak się poczuła przed kilkoma dniami, ujrzawszy o świcie imperialny okręt Niepowstrzymany, który kotwiczył w zatoce. Pomyślała wówczas, że to najważniejszy dzień w jej życiu, druga szansa, o którą nie prosiła i na którą nie miała nadziei. Teraz jednak odnosiła wrażenie, że przez ten krótki czas postarzała się o wiele lat. Nie była już dziewczyną, która się wdrapywała na wysokie kamienne mury wojskowego portu albo zakradała na płaski dach rządowego magazynu, by obserwować nabrzeża. Czyżby straciła coś, co miało tamto dziecko? A może coś zyskała? Wiedzę, która na każdym odciska swe piętno w pewnej chwili życia.

Rankiem owego dnia obserwowała pierwszą wracającą z okrętu łódź. Przypłynęło nią siedem zakapturzonych postaci. Była pewna, że to imperialni oficerowie ze stolicy. Skąd mogliby przybyć, jeśli nie z położonej po drugiej stronie cieśniny Unty? Przybysze zeszli na ląd, zdjęli podróżne płaszcze, złożyli je i przerzucili przez ramiona. Ujrzawszy pozbawione ozdób jedwabne koszule, szerokie szarfy, luźne pantalony, w pierwszej chwili poczuła się rozczarowana. W Malazie można było spotkać kupców, którzy nosili bogatsze stroje. Jednakże jeden z nich, niższy od pozostałych, nie zdjął płaszcza. Ten właśnie przybysz skinął dłonią i podekscytowana Kiska zauważyła, że pozostali otoczyli go kręgiem. Straż osobista!

Kto to mógł być? Nowy dowódca garnizonu? A może imperialny inspektor, przysłany ze stolicy, by sprawdzić Pella. Jeśli rzeczywiście tak było, niech bogowie się zlitują nad podpięścią. Inspektor znajdzie w Twierdzy Mocka gdaczące na wewnętrznym dziedzińcu kury oraz świnie ryjące w pustym, pękniętym zbiorniku na wodę. Gdy grupka ruszyła w głąb lądu główną trasą biegnącą wzdłuż pagórków, Kiska przykucnęła, a potem ruszyła w pościg. Przeskakiwała z dachu na dach i biegła szczytem muru, by dotrzeć do nawisu, pod którym powinni przechodzić. Uciekały przed nią skrzeczące głośno mewy.

Dowie się wszystkiego. Porozmawia z ich dowódcą. Zaoferuje mu swe usługi. Być może zgodzi się ją przyjąć. Tak wysoki rangą przedstawiciel imperium z pewnością zrozumie, że talent Kiski marnuje się na tej nędznej wyspie.

Grupka zmierzała ku niej wąską, otoczoną murami drogą. Kiska przesunęła się nieco do przodu, by lepiej widzieć. Pierwszych dwoje, szczupły mężczyzna i ciężej zbudowana kobieta, kroczyło nonszalancko, trzymając ręce za plecami. Nie widziała żadnej broni. Cóż to mogli być za strażnicy? Może adiutanci albo sekretarze? Szlachetnie urodzeni, którzy wybrali się popatrzyć na życie pospólstwa. Na tę ostatnią myśl gardło dziewczyny wypełnił kwaśny smak. Pojawiła się niska postać. Jej twarz skrywał wielki kaptur, a dłonie niknęły w długich rękawach. Kiska starała się wypatrzyć jakieś szczegóły pod luźnym płaszczem. Był czarny, tak? A może to raczej był bardzo ciemny karmin?

Coś szarpnęło ją nagle do tyłu. Odwróciła się, otwierając usta do krzyku, ale zamknęła je urękawiczniona dłoń. Spojrzały na nią orzechowe oczy. Mężczyzna miał kościstą twarz o ciemnej, lekko niebieskawej cerze. Jego krótkie, kręcone włosy lśniły w blasku wschodzącego słońca.

To Napańczyk, uświadomiła sobie dziewczyna.

– Kim jesteś? – zapytał.

Kiska nie widziała go wśród tych, którzy zeszli na ląd. W gruncie rzeczy nie widziała go nigdy, a gdyby ktoś taki mieszkał na wyspie, z pewnością by o tym wiedziała.

Mężczyzna cofnął dłoń. Dziewczyna odchrząknęła, a potem przełknęła ślinę. Piękne, pozbawione wyrazu oczy patrzyły przez nią na wskroś. Oczy jak szkło.

– Ja… tu mieszkam.

– Rozumiem. I?

Znowu przełknęła ślinę.

– Nie…

Nagle zauważyła broszę na lewej piersi mężczyzny: srebrny ptasi szpon ściskający małą perłę. Szpon! To byli agenci imperialnego wywiadu, magowie, wykonawcy woli cesarza. Dokonała odkrycia większego, niż się spodziewała. To nie była zwykła inspekcja. Jedynie najwyższym rangą przedstawicielom imperium przysługiwała ochrona złożona ze szponów. Gość mógł nawet być pięścią imperialną.

– Nie chciałam zrobić nic złego! – wydyszała i natychmiast przeklęła samą siebie za to, że zachowała się tak… mało profesjonalnie.

Szpon zacisnął usta w wyrazie – jak sądziła Kiska – niesmaku.

– Wiem o tym – odparł i zaczął się oddalać. Poruszał się zupełnie bezgłośnie, choć szedł po popękanych, upstrzonych ptasimi odchodami dachówkach.

Kiska przypomniała sobie nagle, po co tu przyszła.

– Niech pan zaczeka!

Szpon zatrzymał się na krawędzi dachu.

– Słucham?

– Proszę. Chciałam… chciałam się spotkać z nim, czy może z nią… z waszym szefem.

Dłonie mężczyzny zatrzepotały jak ptasie skrzydła, a potem zatrzymały się na szarfie.

– A po co?

Kiska w ostatniej chwili powstrzymała się przed klaśnięciem w dłonie. Zaczerpnęła głęboko tchu.

– Chcę dostać pracę. Dajcie mi szansę. Proszę, mam talent, naprawdę mam. Przekonacie się. Musicie tylko dać mi szansę.

Szpon cofnął dłonie od szarfy i splótł je za plecami.

– Mówisz, że masz talent?

Serce dziewczyny zabiło gwałtownie.

– Tak – zdołała wykrztusić. – Naprawdę mam.

Mężczyzna wzruszył ramionami.

– To sprawa dla miejscowego dowódcy. Mam wrażenie, że to podpięść Pell. Porozmawiaj z nim.

– Tak, już z nim rozmawiałam, ale on…

Szpon zeskoczył bezszelestnie z muru i zniknął. Dziewczyna podbiegła do krawędzi. Nie było tam nic. Dobre trzy długości ciała mężczyzny w dole ciągnęła się pusta, brukowana ulica. Serce Kiski zabiło mocno. Dziewczyna oplotła się rękoma podekscytowana spotkaniem. To było zdumiewające. Uniosła pięść ku stromym, plamistym murom Twierdzy Mocka. Tak jest, porozmawia z kimś. Tak wysoko postawionym, jak tylko zdoła! Jak śmieli jej odmówić?

***

Idąc przez wewnętrzny dziedziniec Twierdzy Mocka, Hart zdjął płaszcz i zarzucił go na ramiona. Na podwórcu było pusto. Z twierdzy wycofano niemal całą załogę poza garstką najpotrzebniejszych ludzi. Od chwili przybycia bezimiennej „przedstawicielki” imperium wszyscy mieli dwa razy więcej służb. Tajemnicza kobieta zajęła ze swą świtą trzy górne piętra donżonu, wyganiając stamtąd dowódcę garnizonu, Pella, który obecnie spał w zbrojowni i pił jeszcze więcej niż zwykle.

Jaki był cel tej wizyty? Hart słyszał na ten temat ze dwadzieścia różnych hipotez. „Pod Wisielcem” przeważała opinia, że dowództwo w Uncie rozważa możliwość ostatecznej likwidacji garnizonu i pozostawienia wyspy rybakom, gnieżdżącemu się na urwiskach ptactwu oraz fokom, które miały kolonię na południe od miasta, na Skałach Benaress. Hartowi jednak nie wyznaczano dodatkowych służb. Ze starszym wiekiem łączyły się pewne przywileje. Uśmiechnął się, czekając na chwilę, gdy znów skosztuje warzonego przez Kojca ciemnego staromalazańskiego.

Gdy dotarł do wartowni, było w niej ciemno. Odźwierny, Lubben, wylazł na zewnątrz. U jego pasa grzechotały klucze, które nosił na wielkim żelaznym pierścieniu. Garbił się jeszcze bardziej niż zwykle, a gdy spojrzał na dziedziniec, w jego oku pojawił się błysk. Hart miał ochotę zapytać staruszka, dlaczego nie chrapie przy piecyku w wartowni jak zwykle. Czyżby wydarzyła się jakaś katastrofa? Odźwierny jednak ostrzegł go skinieniem dłoni.

– Brama jest zamknięta na noc, żołnierzu.

– Żołnierzu? Co się stało, Lubben? Oślepłeś z przepicia?

Lubben wskazał kciukiem ciemny korytarz za plecami. Poruszył ustami, wypowiadając jakieś słowo, którego Hart nie dosłyszał.

– Co tu jest grane, na bezsenne oczy T’riss…? – Weteran przerwał nagle.

Z cieni wyłonił się bezgłośnie ktoś inny. Imperialny szpon w sięgającym kostek czarnym płaszczu z kapturem. Lubben skrzywił się i wzruszył lekko ramionami w bezradnym geście przeprosin. Spod kaptura wystawała tylko dolna połowa szczupłej, pobrużdżonej twarzy. Wytatuowano na niej kabalistyczne znaki, symbole przypominające Hartowi kanciaste pismo tych, którzy władali grotą Rashan, Ścieżką Ciemności. Szpon spojrzał na Lubbena.

– Jakieś kłopoty, odźwierny?

Lubben pokłonił się nisko.

– Nie. Wszystko w porządku.

Zakapturzona postać zerknęła na Harta, który natychmiast pochylił głowę. Być może przesadzał z ostrożnością, ale szpon mógł uznać ten gest za znak szacunku. Nieraz już się przekonał, że to lubią.

– Czego chcesz, żołnierzu?

Hart zacisnął dłonie na pasie, tak mocno, że aż mu zdrętwiały palce. Wbił wzrok w kamienne płyty pod stopami. Dwie były pęknięte, a cztery nadkruszone.

– No więc… – zaczął ostrożnie – …chodzi o to, że właściwie przeszedłem już w stan spoczynku i mam w mieście pokoik. Wezwano mnie tylko z powodu wizyty. Kapujesz, potrzeba więcej wartowników.

– Odźwierny, czy możesz poświadczyć za tego człowieka?

Lubben mrugnął znacząco do Harta.

– Jasne. Jest tak, jak mówi.

– Rozumiem.

Szpon podszedł bliżej. Hart uniósł głowę, ale nadal spoglądał w bok. Kącikiem oka obserwował poddającego go oględzinom szpona. Minął rok, odkąd ostatnio spotkał się tak blisko z jednym z tych skrytobójców, a wtedy próbowali go zabić. Wówczas był gotowy do walki, teraz zaś czuł się po prostu zdumiony, że nadział się na członka eskorty tajemniczej kobiety. Czyżby rzeczywiście patrolowali okolicę, jak sugerował Pościg? Dlaczego akurat dzisiaj?

– Jesteś weteranem. Gdzie są twoje wstążki z kampanii?

– Nie noszę ich.

– Wstydzisz się?

– Nie. Po prostu uważam się za przeniesionego w stan spoczynku.

– Śpieszy ci się opuścić imperialną służbę?

– Nie. Zapracowałem już na emeryturę. – Zaczerpnął tchu. – Rozumiesz, buduję łódź – kontynuował pośpiesznie. – W życiu nie widziałeś ład…

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki