Postacie i zdarzenia pojawiające się w tej książce są dziełem wyobraźni. Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń rzeczywistych jest przypadkowe i niezamierzone.

W powieści wykorzystano parafrazę fragmentu wiersza The Elimination Dance Michaela Ondaatje

Tytuł oryginału: Night of Cake & Puppets

Copyright © 2017 by Laini Taylor

Text copyright © 2013 by Laini Taylor

Illustrations copyright © 2017 by Jim Di Bartolo

Daughter of Smoke & Bone graphic-novel adaptation sampler on pages 223–229 under permission by Laini Taylor

Compilation copyright © 2017 by Laini Taylor

Text copyright © 2011 by Laini Taylor

Artwork copyright © 2011 by Jim Di Bartolo

This edition published by arrangement with Little Brown Books for Young Readers, a division of Hachette Book Group Inc., New York, New York, USA.

All rights reserved

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Otwarte 2024

Copyright © for the translation by Joanna Krystyna Radosz

Wydawca prowadzący: Natalia Karolak

Redaktor prowadzący: Anna Małocha

Przyjęcie tłumaczenia: Magdalena Kowalczuk

Adaptacja makiety na potrzeby wydania: Agnieszka Gontarz

Adiustacja i korekta: d2d.pl

Promocja i marketing: Dominika Szczerek

Projekt okładki: Agnieszka Gontarz

Ilustracja na okładce: Natalia Garbaciak

Wydanie I, 2024.

978-83-8135-519-3

www.moondrive.pl

www.otwarte.eu

Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o.,

ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków.

Dystrybucja: SIW Znak. Zapraszamy na www.znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Błaszczyk

Tę książkę dedykujemy pocałunkom.
Laini & Jim

Spis treści

1. Zębata marionetka

2. Taki obcy

3. Kuracje na damskie łysienie

4. Drastycznie

5. Oczy voodoo

6. Carpe noctem

7. Carpe Diabolus

8. Dzięki Bogu za martwych mnichów

9. Dziura w sercu

10. Ślady pawich łap

11. Chwytaj coś

12. Jak czekolada

Genialny szkicownik Zuzany

Podziękowania

Komiksowa adaptacja fragmentu „Córki dymu i kości”

ROZDZIAŁ 1

ZĘBATA MARIONETKA

Na szczycie szafki na tyłach pracowni mojego ojca – która niegdyś była pracownią mojego dziadka, a kiedyś stanie się moja, jeśli tylko zechcę – siedzi marionetka. Nic dziwnego, w końcu to pracownia lalkarska. Ale ta konkretna marionetka, jedyna ze wszystkich, jest uwięziona w szklanej gablocie. Przez całe życie doprowadzała mnie do szaleństwa świadomość, że gablota się nie otwiera. Kiedy byłam mała, do moich obowiązków należało jej odkurzanie i mogę wam powiedzieć z całą pewnością: nie ma żadnych drzwiczek, żadnej dziurki na klucz ani żadnych zawiasów. To jednolity sześcian, który zbudowano wokół marionetki.

By ją wyciągnąć – albo „wypuścić”, jak to ujmował dziadek – trzeba by zbić szkło.

A tego nie zalecano.

Ten mały gnojek wygląda paskudnie, jak zombie lisek w kozackiej papasze i skórzanych botkach. Marionetka ma głowę z prawdziwej lisiej czaszki. Pożółkła kość nie jest niczym przyozdobiona z wyjątkiem oczodołów: wypełniają je czarne szklane kulki wyposażone w skórzane powieki, co daje niepokojąco realistyczne wrażenie. Zęby ma zaostrzone jak igiełki, ponieważ ten, kto ją zrobił, ktokolwiek to był, najwyraźniej uznał, że prawdziwe lisie zęby nie są… dość ostre.

– Dość ostre do czego? – chciała wiedzieć moja przyjaciółka Karou, gdy po raz pierwszy przywiozłam ją do mojego domu w Českým Krumlovie.

– A jak sądzisz? – odparłam ze straszliwym uśmiechem.

Była Wigilia. Miałyśmy po piętnaście lat, przez zamieć wysiadł prąd i razem z bratem, Tomášem, zaprowadziliśmy ją do pracowni, za jedyne źródło światła mając świecę. Przyznam uczciwie: totalnie próbowaliśmy ją przestraszyć.

Ale żart miał się obrócić przeciwko nam.

– To nie wasz dziadek ją zrobił? – zapytała z zainteresowaniem, przytykając twarz do szybki, by lepiej się przyjrzeć marionetce.

Ta w blasku świecy wyglądała jeszcze bardziej upiornie niż zwykle, ponieważ przez migoczące odblaski w jej czarnych oczach mieliśmy wrażenie, jakby nas obserwowała.

– Klnie się na wszystko, że jej nie zrobił – powiedział Tomáš. – Tylko złapał.

– Złapał – powtórzyła Karou. – A gdzież to dziadkowie łapią… zombie lisokozaków?

– W Rosji, naturalnie.

– Naturalnie.

To najlepsza, najbardziej przerażająca opowieść Dedy, której najczęściej domagaliśmy się na dobranoc, a to o czymś świadczy, ponieważ Deda zna całą masę opowieści, a każda z nich jest absolutnie prawdziwa. „Niech mnie piorun strzeli, jeśli kłamię”, powtarza i jak dotąd żaden piorun go nie dopadł, a poza tym do każdej historii dołącza jakiś „dowód”. Wycinki z gazet, przedmioty, bibeloty. Kiedy Tomáš i ja byliśmy mali, szczerze wierzyliśmy, że Deda osobiście uciekał przed szalejącym golemem w roku 1586 (ma kawałek zaschniętej gliny wyglądający trochę jak palec u nogi), ścigał po tajdze Babę Jagę na polecenie Katarzyny Wielkiej (od której za swoje starania dostał Order Świętego Jerzego), a także, owszem, zapędził w kozi róg lisokozackich zombie dezerterów w piwnicy w Sewastopolu pod koniec wojny krymskiej. Dowód na tę eskapadę? Poza samą marionetką – blizna biegnąca wzdłuż palców jego lewej dłoni.

Ponieważ właściwie o tym jest ta historia. Otóż marionetka… gryzie.

– Jak to: gryzie? – zapytała Karou.

– Jeśli wsadzisz jej dłoń do pyska – wyjaśniłam spokojnie – to cię ugryzie.

– Ale po co miałabym wsadzać dłoń do jej pyska?

– Bo ona nie tylko gryzie. – Zniżyłam głos do szeptu. – Oprócz tego mówi, ale tylko wtedy, gdy pozwolisz jej zasmakować swojej krwi. Możesz zadać jej wtedy pytanie, a ona odpowie.

– Możesz zapytać o cokolwiek – dodał Tomáš też szeptem. Jest dwa lata starszy ode mnie i nie był tak zainteresowany robieniem czegoś wspólnie od ponad dekady. Możliwe, że to miało coś wspólnego z moją nową, nieziemską przyjaciółką, za którą łaził niczym wierny giermek. – Ale jedna osoba może zadać tylko jedno pytanie przez całe życie, więc dobrze się zastanów.

– A o co zapytał ją wasz dziadek? – zainteresowała się Karou, a my chcieliśmy, żeby właśnie o to zapytała.

– Ujmijmy to w ten sposób: nie bez powodu marionetka jest w gablocie.

To długa i makabryczna historia. Serio, jeśli kiedykolwiek zostanę morderczynią czy kimś w tym stylu, gazety napiszą zapewne: „Nie miała cienia szansy na normalność. Rodzina niszczyła jej psychikę od dnia narodzin”. No bo co to za opowieści na dobranoc! Pełne zwłok, demonów i plag, nienaturalnych stworzeń, wykluwających się z jajek na śniadanie, oraz trzasków pękających kości. Myślałam, że wszyscy tak mają, że w każdej rodzinie są jacyś tajemni wujowie czasoguślnicy, brzuchomówcy z ruchu oporu, zębate marionetki. Gdy szliśmy spać, Deda kończył opowieść mniej więcej tak: „Od tamtej pory Baba Jaga bezustannie na mnie poluje”, a potem przechylał głowę w stronę okna. „To nie brzmi jak pazury skrobiące o dach, prawda, Podivná? Ach, to pewnie tylko wrony. Dobranoc”. A potem całował mnie i gasił światło, a ja zasypiałam, słysząc nieistniejące skrobanie o dach czarownicy pożerającej dzieci.

To nie tak, że chciałabym, żeby było inaczej. No wiecie, kim bym była, gdybym wychowała się na mdłych opowiastkach na dobranoc i gdybym nie musiała czyścić z kurzu szklanego więzienia psychotycznego zombie lisokozaka? Drżę na samą myśl.

Może i noszę koronkowe kołnierzyki, może cała jestem w kwiatkach i perełkach. Może i ludzie próbują mnie głaskać. Widzę, jak o tym myślą. Z powodu mojego wzrostu włącza im się reakcja jak na widok szczeniaka czy kociaka („muszę dotknąć”); odkryłam, że skoro nie mogę się naelektryzować jak ogrodzenie, najlepszym wyjściem jest morderczy wzrok.

Chodzi o to, że w innych okolicznościach nie byłabym „wściekłą wróżką”, jak nazywa mnie Karou, ani „Podivną”, jak z kolei mówi Deda. To ostatnie to od mucholapka podivná, czeskiej nazwy muchołówki – na cześć mojej „cichej żądzy krwi” i „cierpliwych knowań” w wiecznej wojnie z Tomášem.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 2

TAKI OBCY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 3

KURACJE NA DAMSKIE ŁYSIENIE

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 4

DRASTYCZNIE

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 5

OCZY VOODOO

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 6

CARPE NOCTEM

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 7

CARPE DIABOLUS

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 8

DZIĘKI BOGU ZA MARTWYCH MNICHÓW

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 9

DZIURA W SERCU

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 10

ŚLADY PAWICH ŁAP

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 11

CHWYTAJ COŚ

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 12

JAK CZEKOLADA

Dostępne w wersji pełnej

Genialny szkicownik Zuzany

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Komiksowa adaptacja fragmentu „Córki dymu i kości”

Dostępne w wersji pełnej

O autorce i ilustratorze

Dostępne w wersji pełnej