Krzysztof Bencal

Niosę swój krzyż

© Krzysztof Bencal, 2018

Thug life

Żyję, Franciszku, dniem swych narodzin, których nie pamiętam, jak gdybym zatrzymał się na roku śmierci Boga, który wciąż pomija to, co przeżywam teraz, i każe mi wybierać między nierealnymi marzeniami a wspomnieniami najgorszymi.

ISBN 978-83-8126-858-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Niosę swój krzyż

2. Upadek

3. Nic nie umoralnia

4. Badania układu krążenia są bezpłatne

5. Anno Domini 1983

6. Góry dołują albo O jakieś cztery przyimki „na” za dużo

7. To wcale nie jest tak, że kobiety mam za nic

8. Cała prawda o niejakim Bencalu

9. Poplątany czas

10. Spotkanie z samym sobą

11. Najmniejszy z najmniejszych

12. Nikt nie ma problemów z chodzeniem

13. Według mnie wszyscy ludzie obcy są szanowni

14. Akt nienawiści

15. Tymczasem zsuń spodnie i wypnij sempiternę

16. Schiza albo O jakieś cztery przyimki „z” za dużo

17. Z najwyższego piętra widać pobliskie wioski

18. Niosę swój krzyż

19. Prosit!

20. Wypinając pupę na balkonie papieskim

21. Na sprowadzenie kruszyn chleba z wieczernika

22. Powiedziałem ż, a teraz kolej na was, policjanci

23. Nie wpuściłem do domu beznogiego wujka

24. Śmierć szmaty

25. Kiedy mnie zobaczą, wpierw krzykną „o ja pierdolę!”

26. Nic za nic

Upadek

Od dziś będę uprawiał bandycką poezję

i nosił głowę dumnie, gdyż zarówno chleba

zjadacze, jak i wszyscy poeci są teraz

głusi na nędzę, w której żyłem, i na wieszcze

wiersze, które stworzyłem. Sam uderzę w szczękę

skurwiela, który gada wciąż, że pies mnie jebał

i że powinienem już umrzeć śmiercią śmiecia.

Na parnas też dostanę się siłą, siekierę

dzierżąc. Mieszkam tutaj, gdzie czart mówi „dzień dobry”,

a anioł myśli „spieprzaj”. Anioł jest jeden, zaś

wszyscy inni to czarci. Chodząc ulicami

i mijając was, wcale nie robię się mokry.

Przepraszam, w dni upalne nie wiem, czy wycieka

mi tłuszcz spod skóry pleców, czy pocę się jak wy.

Nic nie umoralnia

Dochodzi dziewiąta. Za chwilę zawrze woda

w czajniku. Nim usłyszę gwizd i zoczę parę,

w kubkach, z których ja i brat będziemy pić kawę,

zamienię na mielone ziarna czarny osad,

byś mi coś, czego już nie pamiętam, przypomniał.

Gdy ksiądz lub gospodyni prasuje sutannę,

a matka tu śpi, może sekundnik naprawdę

nie rozmazuje czerni na powierzchni słońca,

czyszcząc każdą z gwiazd. Ojciec szuka butów, koca.

Papieros rejestruje przebieg drżenia dłoni.

Wycieraczka — flaga na brzegu. Ocalony,

znajdź we mnie winę, jeśli chcesz znaleźne dostać:

niezrozumiałą mowę oraz obce gesty.

No, no, tylko nie ziomek, nie stary! Jestem kimś.

Badania układu krążenia są bezpłatne

Raz między Mont Blanc a deltą Rodanu, to znów

między Rysami a Raczkami Elbląskimi,

lecz w lipcu nie myślę o zburzeniu Bastylii,

w maju raczej nie znam swych praw i obowiązków,

w listopadzie zaś sam dokonuję rozbiorów

dzieł wieszczów żywych lub martwych. Pola? Brigitte? Hm…

Ni Francuz, ni Polak, wciąż dążę do ojczyzny,

co nie jest z żadnego ze światów, nie z chaosu,

nie z tego, co będzie po nadchodzącym końcu

wszystkiego. Wam, którzy lubicie pojeść, wypić

i wiecie, kim był Claude jakiś tam i Wybicki —

oddaję dziś hołd wbrew diabłu, wbrew Panu Bogu,

wbrew samemu sobie i zarazem nad wami

wywyższam się, byście ważną lekcję przespali.

Anno Domini 1983

W styczniu umarł francuski aktor komediowy,

mistrz Louis de Funes o lekko orlim nosie.

W marcu w Polsce przyszedłeś na świat ty, Krzysztofie,

z niebieskimi oczami, tu czerwony od krwi,

ówdzie blady. W lipcu, gdy dramat oraz farsa

wciąż w przyrodzie ginęły, pewien Szwab stwierdził, że

katalizator spalin działa w jego bryce.

A bezrobotny w Turcji czekał, aż inflacja

przestanie wzrastać, ale nie dożył tego dnia —

został przywalony przez dąb w trzęsieniu ziemi.

Tam październik to powrót traum. Lubisz spacery?

W dniu, w którym przyznano mi Nobla, żul wyciągał

przemówienia, kupony totka i donosy

z rynsztoku, chcąc zarobić na prezent gwiazdkowy.

Góry dołują
albo
O jakieś cztery przyimki „na” za dużo

Skazą, przekleństwem jest to, że pamiętam wszystkich,

których znałem. Jedni są żywi, drudzy — martwi.

Nawet twarze ludzi na ulicy mijanych

wciąż zapamiętuję. A o mnie nikt nie myśli.

Bóg przerywa mi w czasie aktu strzelistego,

bym był przy was kimś innym, niż jestem naprawdę,

po schodach zaś stacza się bezgłośnie pijaczek,

w którego obecności bliźni nie dziczeją.

Ani spracowanemu mężowi nie dajesz,

ani nie zarabiasz na tę naszą rodzinę.

Masz tylko ładne oczy i niską rencinę,

która nie starcza nawet na czynszu opłatę.

Cała moja wolność to dom. Niczym karp w wannie

czułbym się na salonach, jak i na melinie.

To wcale nie jest tak, że kobiety mam za nic

Lata osiemdziesiąte ubiegłego wieku:

siedzę na murku naprzeciw budynku koszar

wojskowych, w którym obecnie mieści się szkoła.

Nieznana mi dziewczyna, wracając ze sklepu,

kładzie obok mnie paczkę ciastek czy cukierków,

mówi: „Masz, Krzysiu” (dzisiaj bym jej nie rozpoznał),

natomiast ja, nie zajrzawszy nawet do środka,

idę gdzie indziej, dumny, że tego prezentu,

który mógł być przecież trucizną, nie przyjąłem…

Od jakiegoś czasu matka, jedząc cokolwiek,

dławi się. To na tle nerwowym — twierdzi lekarz.

Ani sprawdzian, ani długi marsz jej nie czeka.

To, co kupuje w tajemnicy przed nami, jem

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.