Spis treści

Karta redakcyjna

Liżę rany

© Copyright by Anna Katarzyna Grochola
© Copyright for this edition by
Wydawnictwo Literackie, 2009

Redaktor prowadzący
ANITA KASPEREK

Korekta
WIESŁAWA GROCHOLA, MAŁGORZATA WÓJCIK, ETELKA KAMOCKI

Opracowanie graficzne
Paweł Panczakiewicz | PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redaktor techniczny
ROBERT GĘBUŚ

ISBN 978-83-08-08706-0

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
bezpłatna linia telefoniczna: 0 800 42 10 40
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
tel. (+48 12) 619 27 70

Konwersja: eLitera s.c.

Liżę rany

Jestem porzuconą kobietą. Porzuconą kobietą z dzieckiem. Z córką. Nastoletnią. Czy to znaczy, że jestem stara? W żadnym wypadku. Po prostu to moja córka Tosia jest stara. Tosia mówi mi, żebym się nie przejmowała.

Że jak mieliśmy się rozstać, to lepiej teraz niż za dziesięć lat. Też myślała, że świat się kończy, jak Andrzej z ósmej C powiedział, że już jej nie kocha. A przeżyła. I teraz ma go gdzieś. Tak samo będzie ze mną. Przecież możemy się przyjaźnić. Jak na filmach amerykańskich, a o nią żebym się nie martwiła, bo on jej powiedział, że zawsze będzie jej ojcem.

O Boże, dlaczego mnie to spotkało? Dlaczego mój mąż nie chodzi do ósmej C? Wtedy by na pewno nie zrobił dziecka innej kobiecie. Powinien chodzić do ósmej C. Przecież jest na tym samym poziomie emocjonalnym co Andrzejek od mojej Tosi!

Nienawidzę go.

Wszyscy oni są tacy sami.

Ilekroć myślę o rzeczach nieprzystojnych, słyszę ulubione słowa mojej mamy:

„Judyto, jakże to tak? Tak cię wychowywałam?”.

Dawno już jestem wychowana.

Jakieś trzydzieści parę lat minęło od chwili, kiedy ten proces powinien się był zakończyć, ale on trwa.

O matko!

Nie dość, że dali mi takie imię – Judyta! – to jeszcze mi sprawili braciszka. I próbowali wychowywać. Nie byłam wychowywana na niegrzeczną pannicę, która ma nieprzystojne myśli. Miałam sprzątać po sobie klocki (zabawki, lalki, rajstopy, majtki, książki, szklanki po herbacie, popielniczkę, kieliszki, butelki itd.). Mówić grzecznie dzień dobry, do widzenia, przepraszam, proszę, dziękuję. Myć ręce przed jedzeniem i najlepiej również po. Nie odpowiadać niepytana. Być dobra dla braciszka. Z braciszkiem miałam kłopot – chętnie bym go wyprowadziła do lasu i tam zostawiła na zawsze. Zapakowała do chaty na kurzej nóżce. Zamieniła w jelonka. Oddała Królowej Śniegu. Zjadła. Potem bym go uratowała i przyprowadziła z powrotem. Stałabym się bohaterką rodzinną i wtedy kochaliby mnie bardziej.

A potem by dorósł i wyprowadził się na drugi koniec świata. Wtedy kochaliby mnie jeszcze bardziej.

Jak można się było spodziewać, nie wyprowadziłam braciszka do lasu. Nikt go nie zjadł, nie upiekł, nie zamroził. Nie musiałam go odmrażać.

Postanowiłam szczerze i otwarcie o tym pomyśleć, zatykając uszy na słowa mojej mamy:

„Mój Boże, nie tak cię wychowywałam”.

Braciszek przetrwał w tych trudnych warunkach i jest malarzem. Kocham go i nie muszę go już nigdzie wyprowadzać. Sam się wyniósł na drugi koniec świata. Kochają go teraz jeszcze bardziej, bo jest daleko.

A moje nieprzystojne myśli głównie mi się w tej chwili wiążą z mężem, który po prostu kicnął sobie na boczek i zrobił dzidziusia Joli. Jola jest kobietą. Jest potwornie brzydka. Ma złoty ząb. Wąskie usta. Jest stara i pomarszczona. Ma krzywe nogi. I najlepiej, żeby w ogóle nie miała biustu. Podły charakter. Świńskie oczka. Tak lubię sobie o niej pomyśleć.

Jola, ku mojej rozpaczy, prezentuje się świetnie. Ma znakomitą figurę (może ciąża ją lekko nadweręży – będę optymistką). Mówi biegle trzema językami. Używa kremów na noc i na pewno nie pali w łóżku. Mam nadzieję, że w końcu jej się połamią zęby i dentysta w zamroczeniu pomrocznym – czy coś takiego – nałoży jej złote koronki.

Moje małżeństwo głównie składało się z niepalenia w łóżku, z niejedzenia w łóżku, z niepicia w łóżku, z nieogrzewania sypialni, bo to zdrowo. Więcej rzeczy nie robiliśmy, niż robiliśmy. Powinnam się przestać dziwić, że moje małżeństwo się tak skończyło. Jeśli chodzi o sypialnię, to jedyne, o czym marzyłam, kładąc się w zmrożonej pościeli, to żeby mnie nie zaczepiał, nie odwijał z kołdry, koca i grubej flanelowej piżamy po dziadku. Jak znam jego upodobania, na pewno zrobił Joli dziecko w lodówce.

Boże, dlaczego to mnie spotkało? Akurat mnie? Przecież statystyki mówią, że spotyka to co dziesiątą kobietę w naszym kraju. Dlaczego musiałam być ta dziesiąta? Wystarczyło, by jakoś inaczej się ustawić w statystyce.

Poza tym dlaczego on zadał się ze szczuplejszą? Statystyki mówią, że mężczyzna zdradza swoją żonę na ogół z kobietą bardziej puszystą. Ja jestem bardziej puszysta! Kłamliwi matematycy zniszczyli mi związek, który się zupełnie nieźle zapowiadał. Teraz cierpię. Umieram. Dlaczego już nigdy nie usłyszę podniesionego głosu: „Gdzie ta kawa, do cholery!”. Dlaczego mnie to tak strasznie martwi? Już nigdy nie zadam się z żadnym przedstawicielem tego obcego gatunku. Nigdy. Wszyscy oni są tacy sami.

Rzucam kawę.

Potem wzięliśmy bardzo przyjemny rozwód. Ceremonia trwała krócej niż ślub. Mniej też było osób towarzyszących. Ani pół świadka. Żadnego szampana.

– Zostawiam ci mieszkanie – powiedział.

Cudowny facet, czyż nie? Zostawia mi nasze wspólne mieszkanie, które razem spłacaliśmy przez ostatnie dziesięć lat! Co prawda jego dziadkowie nas zameldowali, ale wykupiliśmy je razem! Zostawia mi!

– Rozstańmy się kulturalnie. O samochód chyba nie będziesz się kłócić? – powiedział w korytarzu sądowym. – Wiesz, to moja praca.

Kłamał jak zwykle. Jest ekonomistą. A żebyś został zawodowym kierowcą, ty gnomie!

Uśmiechnęłam się. Serce łkało.

– Jak sobie życzysz.

Do teraz żałuję.

Ani słowa więcej o tym karle! Przysięgam! Jeszcze będzie po mnie płakał!

Nie płacze.

Widziała go moja przyjaciółka Ula. Świetnie wygląda. Zeszczuplał. Nosi za nią zakupy. A Jola z dużym brzuszkiem mogłaby być reklamą kobiety w ciąży. Nawet jej hormonów nie wysypało na twarz! Dlaczego ja mam takiego pecha! Nie mógł wpaść z jakąś kobietą, która kiedyś jako dziewczynka zachorowała na ospę i ją sobie wydrapała i której na zawsze zostały ślady, i która ma kłopoty z cerą? I która jest gruba i głupia?

Dlaczego on z nią robi zakupy, a ze mną nigdy nie robił?

Ani słowa więcej o tym wraku prawdziwego mężczyzny. Nędznej imitacji. Nigdy! Mam przynajmniej nadzieję, że robi jej awanturę, jeśli nie ma kawy w domu. Może zostanę prezesem urzędu ceł i wydam rozporządzenie zabraniające sprowadzania kawy.

W taki oto sposób zostałam sama. Już mam za sobą przepłakane noce. Już nigdy więcej nie będę płakać przez faceta. Postanowiłam zacząć nowe życie.

Zaczęłam od zważenia się. Nie powiem ile. To można sprawdzić – oczywiście pod przymusem. Ale niewielkim – uśpić, zważyć bez mojej wiedzy i uważać, żebym nigdy się o tym nie dowiedziała, bo znajdę i zabiję.

Potem zrobiłam przegląd moich dokonań życiowych. Bilans strat i zysków.

Zdecydowanie oprócz córki mam nadwagę, które to słowo mnie drażni. Oprócz nadwagi mam mamę i tatę. Oboje po rozwodzie. Mieszkają osobno. Zauważyłam, że w dzisiejszych czasach ludzie się łatwiej rozwodzą i zwodzą, co jest przykre. Nawet jeśli chodzi o pary z długim stażem, co można byłoby powiedzieć o moich rodzicach, gdyby nie rozwód. Jesteśmy w stałym kontakcie, ponieważ martwią się o mnie. Mój brat mieszka na drugim końcu świata.

Oprócz córki, nadwagi i rodziców mam nieodciętą pępowinę, o czym dowiedziałam się z mądrych książek. Psychiczną oczywiście. Moi rodzice są toksyczni – tak podaje literatura. Trzydzieści parę lat przeżyłam i wreszcie trafiłam na książkę, która mi to uświadomiła. Nie wiem, co z tym zrobić. Tak mi się przyjemnie żyło!

O nadwadze też dowiedziałam się z prasy. A mówi się, że telewizja szkodzi.

Oprócz córki, nadwagi, rodziców, nieodciętej pępowiny dręczą mnie problemy natury uczuciowej. Co spotkałam na swojej drodze faceta, to albo w ogóle nie pracował, albo był pracoholikiem, albo zdrowo wcinał kiełki, patrząc z obrzydzeniem na moje befsztyki. A teraz faceci w ogóle są do niczego, wszyscy są tacy sami – albo ma oprócz komórki wszyty esperal, albo jest po rozwodzie. Komórki nie ma wszytej, ale prawie... Do dziś nie opracowałam testu, który by mi pozwolił sprawdzić, co mnie czeka. Zanim oczywiście wdepnę w uzależnienie od niego. Które oczywiście kończy się tragicznie, bo moja miłość ma go uleczyć. Nie ulecza, a ja liżę rany w samotności.

Dlaczego spotkałam swojego przyszłego eksmęża, który lubił spać w zimnym pokoju? I nie było mowy o paleniu w łóżku? Oraz czytaniu? Dlaczego mu światło przeszkadzało?

Oprócz córki, nadwagi, rodziców, nieodciętej pępowiny, problemów natury uczuciowej dysponuję całą gamą innych drobnych przykrości, które rujnują mi życie. Na przykład leje mi się z umywalki. Miał przyjść hydraulik, ale najpierw on zapomniał, a potem ja zapomniałam.

Co postanawiam zacząć dietę, to nagle się okazuje, że znajomi, którzy nigdy nie robią wystawnych przyjęć, nagle właśnie na takie mnie zapraszają. Nie wiem, skąd się dowiadują, że zamierzam głodować. Niewykluczone, że mają ścisły pozawerbalny kontakt z moją lodówką – kiedy tylko pojawia się tam gar zupy z kapusty na cztery następne dni diety cud – dzwonią i mówią, że hinduski wieczór albo polędwica z zielonym pieprzem, albo... Szczyt złośliwości.

Oprócz córki, nadwagi, rodziców, nieodciętej pępowiny, kłopotów z facetami, kranem i złośliwych przyjaciół mam jeszcze psa. Ma na imię Borys i nie ma nadwagi. Całą nadzieję pokładam w opinii kolegi, który mówi, że jaki pies, taki właściciel.

Choć nie ukrywam, że nie chciałabym mieć futra na piersiach.

I pomyśleć, że jeszcze w lutym byłam szczęśliwą mężatką! To było cztery kilo temu. Zgadnijcie, jak skończyła się moja wielka miłość?

Myślę, że mam zupełnie przeciętne problemy, i to mnie ratuje.

Dzisiaj spotkałam się z Eksiem. Był uprzedzająco miły. Podejrzewałam go o najgorsze i się nie pomyliłam. Otóż proponuje mi pieniądze na maleńkie mieszkanko. Bo tamto mieszkanie było jakby jego dziadków, więc sama rozumiem, że nie mam jakby żadnych praw.

Jakby sama nie rozumiałam. Wyraził więc nadzieję, że się zgodzę, bo i tak mi się pieniądze nie należą. A on tutaj właśnie prezentuje swoją jakby i Joli dobrą wolę.

Joli! Jola ma decydować, gdzie ja i moje dziecko mamy żyć! Po moim trupie!

Zgodziłam się.

Jestem zrozpaczona.

Tosia mówi, że nienawidziła tego mieszkania i że bardzo dobrze.

Zadzwoniłam do Uli. Nie wiem, co robić. Nie wiem, gdzie będziemy mieszkać. Pieniędzy starczy na kawalerkę. Nie chcę, do jasnej cholery, żyć w kawalerce! Niech on, do cholery, żyje sobie w kawalerce!

Ula powiedziała, żebym się nie martwiła, że koło niej jest mały kawałek ziemi. Że za te pieniądze na tę cholerną kawalerkę można wybudować maleńki zgrabniutki domek. Że wszystko, co złe, obraca się na dobre.

Idiotka.

Borys przyszedł wieczorem do sypialni. Wpuściłam go na łóżko. Zapaliłam papierosa. Zeżarłam bułkę i nakruszyłam. Szkoda, że ten od Joli tego nie widzi!

Dzwonili z redakcji, że co ja sobie myślę. Na miły Bóg, co ja myślę? Myślę o tym, żeby dostała ospy i żeby utyła, i żeby zapominała kupić kawy!

Co ja myślę w sprawie listów, które na mnie od tygodni czekają. Ponieważ pracuję od siedmiu lat w tej redakcji, więc idą mi na rękę w związku z moją sytuacją życiową i posyłają mi te listy przez gońca. Mam się pospieszyć. I życzą mi powodzenia.

Tak, tak. Moja praca polega na tym, że odpisuję na listy czytelnikom. W każdej sprawie. Jestem bazą danych. Wyrocznią. Jak powiększyć piersi, jak je pomniejszyć, jakich kremów używać do cery tłustej, jakich maseczek po trzydziestce. Co robić, gdy masz kłopoty z córką i gdy cię mąż zdradza. Jak szukać pracy i jak nie dać się maltretować. Gdzie iść po pomoc, jak on pije. Jak się ubrać, kiedy masz figurę jabłko. Jak zatuszować za krótkie nogi. Itd. Co zrobić, żeby on nie odszedł do innej.

A skąd mam to wiedzieć?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki
na www.wydawnictwoliterackie.pl