Dla mojego męża Tomka

Spis treści

Rozdział 1. Pojawia się pies

Rozdział 2. Każdy chce mieć tego psa

Rozdział 3. Jak nazwać psa

Rozdział 4. Mój pies Bruno

Rozdział 5. Życie towarzyskie a łowienie ryb

Rozdział 6. Bruno nie lubi niektórych krewnych

Rozdział 7. Bruno kontra zła kobieta

Rozdział 8. Nowa znajomość

Rozdział 9. Z wizytą u Filipa

Rozdział 10. Perypetie wędkarza amatora

Rozdział 11. Zaskakujące spotkanie

Rozdział 12. Nieoczekiwane pytanie

Rozdział 13. Przyjemności samotnego łowienia

Rozdział 14. Nowe możliwości

Rozdział 15. Jak wybrać modny strój wędkarski

Rozdział 16. Sposób na wnuki

Rozdział 17. Wyprawa nad San

Rozdział 18. Zazdrosny narzeczony Julisi

Rozdział 19. Jak zaskoczyć własne dzieci

Rozdział 20. Jak zostać posłańcem miłości

Rozdział 21. Morski połów hotelowy

Rozdział 22. Niespodziewana propozycja

Rozdział 23. Prezentacja

Rozdział 24. Zaproszenie

Rozdział 25. Mężczyzna w cynamonowej marynarce

Rozdział 26. Zamiana

ROZDZIAŁ 1 Pojawia się pies

– Gratuluję – powiedział młody lekarz. – Chciałbym w pani wieku mieć takie wyniki.

– Młodzieńcze, dla dwudziestolatka każdy człowiek starszy od pańskich rodziców, poruszający się o własnych siłach, to cud natury – odparłam z kwaśnym uśmiechem, zbierając ze stołu plik wyników badań.

Ostatnio czuję się jak odhibernowany znienacka dinozaur. Nietutejszy i zagubiony.

Pięć lat temu rozwiodłam się z mężem, który zamieszkał z młodszą o dwadzieścia lat dziewczyną po przejściach i podjął się inwestowania w jej dzieci. Ponieważ w ten sposób dołączył do grona ludzi młodych i aktywnych, zerwał ze mną znajomość, żeby nie psuć sobie opinii.

Trzy lata temu moi dwaj synowie wyemigrowali do Francji i przestali się ze mną kontaktować.

Pół roku temu zakończyłam aktywność zawodową i reszta świata utraciła zainteresowanie moją osobą.

Zrobiłam badania w nadziei, że ujawnią ukrytą śmiertelną chorobę, która rozwiąże za mnie zagadkę: co począć w tej sytuacji?

Wyniki wskazywały, że jestem zdrowa jak koń i mogę żyć jeszcze długo. Comiesięczny przelew bankowy pokazywał, że miałam za co żyć.

Ale dręczyły mnie wątpliwości. Co dalej? Jaką przyszłość wybrać dla siebie?

Miesiąc temu, pełna nadziei, spróbowałam poszukać odpowiedzi w internecie. Wpisałam w wyszukiwarkę Google pytanie: „Czym się zająć?”.

Odpowiedź brzmiała: „Zając – gryzoń polny średniej wielkości z długimi uszami”.

Gniew mnie zaślepił.

Zrozpaczona walnęłam pięścią w biurko. Gryzoń polny? Cholera! Znikąd pomocy!

Zmierzając w kierunku domu, w trakcie przechodzenia przez ulicę zdałam sobie nagle sprawę, że nie są to wcale jakieś zupełnie nowe rozterki. Znałam i pamiętałam je z przeszłości. Takie same nękały moją duszę, kiedy miałam lat szesnaście, potem dziewiętnaście i parę razy, od kiedy skończyłam trzydzieści i czterdzieści. Ale wtedy problemy rozwiązywało samo życie. Życie ma gotowy program dla osób, które chodzą do szkoły, piszą klasówki, pracują, awansują czy założyły rodzinę. Nie słyszałam, żeby chowało w zanadrzu jakieś ciekawe propozycje dla ludzi, którzy ze względu na wiek wypadli z akcji.

Przejrzałam literaturę, prasę i znów internet, a wyciągnięte wnioski zasugerowały mi, że aktywnością najchętniej uprawianą w tym okresie życia jest siedzenie. Siedzenie na przyzbie przed chałupą, w poczekalni u lekarza, w ławach kościelnych na zebraniu koła różańcowego i w piaskownicy na placu zabaw z wnukami.

Pogrążona w dramatycznych rozmyślaniach weszłam po schodach na pierwsze piętro i ze zdziwieniem zobaczyłam, że na podeście tuż przed moim mieszkaniem siedzi grzecznie czarny kudłaty jamnik.

Jego zielona smycz była przywiązana do klamki u drzwi.

– Uuu – zawołałam, patrząc w górę klatki schodowej. – Jest tam kto? Piesek siedzi pod moimi drzwiami! Halo, czyj to piesek?

Na klatce panowała absolutna cisza. W międzyczasie piesek wstał i z nosem wciśniętym w szparę pod drzwiami, węsząc głośno, przekonywał mnie, że chciałby wreszcie wejść do środka.

Przekręciłam klucz. Pies, ciągnąc za sobą smycz, wbiegł od razu do dużego pokoju i z westchnieniem ulgi ułożył się na dywanie. Leżał tak z tylnymi łapami wyciągniętymi na całą swą jamniczą długość i z pyskiem opartym na przednich łapach.

Przez chwilę obserwował mnie z ukosa, a potem zamknął oczy i zapadł w drzemkę. Wyglądało na to, że dotarł w końcu do celu i należał mu się zasłużony wypoczynek.

Jak zawsze po wejściu do mieszkania włączyłam telewizor i udałam się do kuchni przyrządzić sobie obiad. Dzisiaj należało przygotować coś dla mojego czworonożnego gościa. Nie pamiętałam z dzieciństwa, czym, oprócz resztek z posiłków, karmi się psy. Teraz wszyscy serwują gotowe chrupki kupowane w sklepach. Ale czy taki mały jamnik też jada chrupki? Wydawało mi się, że wystarczy kostka z kotleta schabowego i resztka odgrzanego makaronu z wczoraj.

Wstawiłam wodę na rosół na jutro i wyciągnęłam z zamrażalnika kurczaka. Gotowanie nie jest moją pasją, zwykle staram się osiągnąć maksymalny efekt minimalnym nakładem wysiłku i czasu. I przyznam, że na ogół jestem z siebie zadowolona. Obrałam ziemniaki, oskrobałam i pokroiłam jarzyny, zabrałam się za sałatkę i prawie zapomniałam, że w dużym pokoju śpi obcy pies. Nagle w otwartych drzwiach kuchni pojawił się czarny jamnik. Zaaferowaną miną, szczekaniem i wykręcaniem głowy w kierunku salonu dawał mi do zrozumienia, że dzieją się tam rzeczy niezwykłe.

Pobiegłam za nim, trzymając w ręce ścierkę, którą przed chwilą wycierałam blat.

Pies wpadł do pokoju i zasiadł przed telewizorem, intensywnie wpatrując się w ekran.

Na ekranie dwóch facetów w łódce łowiło ryby. Jeden właśnie coś holował, a drugi kręcił się nerwowo, trzymając w ręce siatkę na drążku i machając nią, przeszkadzał pierwszemu w wyciąganiu ryby.

Pies podskoczył na widok rybiej głowy wynurzającej się z wody. Szczeknął i spojrzał na mnie zachęcająco, namawiając do kibicowania.

– Brawo, brawo. – Klasnęłam uprzejmie w dłonie, nie chcąc mu sprawić zawodu.

Rozszczekał się z emocji. A kiedy ryba znalazła się w siatce, popatrzył na mnie z satysfakcją, jakbyśmy ją razem złowili.

– Gratuluję – powiedziałam i wróciłam do kuchni.

ROZDZIAŁ 2 Każdy chce mieć tego psa

Przed wieczornym spacerem z psem pomyślałam, że muszę rozwiesić ogłoszenia o znalezieniu jamnika, bo ktoś mógłby go rozpoznać i oskarżyć mnie o kradzież. Ustawiłam zwierzaka w charakterystycznej pozie, nie pozostawiającej wątpliwości, że jest raczej długi i jamnikowaty, a następnie zrobiłam zdjęcie. Potem wrzuciłam fotografię do komputera, opisałam i wydrukowałam.

„Znaleziono czarnego małego psa, zapewne jamnika. Był przywiązany zieloną smyczą do drzwi mieszkania przy ul. Zielonej 23/4. Odbiór pod tym adresem, tel. δ0I–33B–7δI”.

Wyszliśmy przed dom. Przykleiłam pierwsze ogłoszenie na drzwiach wejściowych do naszej klatki. Kolejne umieściłam na innych drzwiach wejściowych do budynków, a pięć ostatnich na ścianach kiosków i sklepów osiedlowych.

Spacer przebiegał w miłej atmosferze. Pies kroczył statecznie, od czasu do czasu oglądając się przez ramię i sprawdzając, czy nadal idę za nim. Nie szarpał smyczą jak inne psy, wręcz przeciwnie, sprawiał wrażenie, jakby był dumny, że stanowi ona więź pomiędzy nim a mną.

Kwietniowy wieczór był bardzo ciepły. Ptaki śpiewały, a ja ze zdziwieniem zauważyłam, że osiedle jest pełne zieleni. Kępy krzaków, rozłożyste drzewa o grubych pniach, trawniki z klombami wczesnych kwiatków jakoś dotychczas umykały mojej uwadze. Trzysta metrów od mojego bloku ciągnął się pas dzikich chaszczy. Teren w przyszłości miał zostać drogą. Z przodu, w miejscach wyłożonych betonowymi płytami, służył jako parking. Za samochodami rozpościerały się zarośla. Pomyślałam, zerkając ciekawie pomiędzy dwa nissany, że świetnie nadają się na spacery z psem. Wcześniej nawet nie przyszłoby mi do głowy, żeby tam zaglądać. Teraz nawet dostrzegłam ścieżki niezasłonięte jeszcze tegoroczną zielenią, wydeptane przez ludzi przechadzających się w towarzystwie swoich kudłatych pupilów pomiędzy krzakami i suchymi wysokimi badylami.

Po powrocie pomyślałam, że nie ma sensu robić dla psa jakiegoś specjalnego legowiska, ponieważ niedługo ktoś się po niego zgłosi. Może spać na dywanie w dużym pokoju.

Pies miał takie samo zdanie i z zadowoleniem ułożył się u moich stóp, kiedy zasiadłam przed telewizorem, żeby obejrzeć film.

O dziewiątej oglądanie filmu przerwał nam telefon.

– Proszę pani, dowiedziałam się, że zgubiła pani psa. Chciałam powiedzieć, że ja mam psa do oddania. Mogę go pani dać od zaraz. – Kobieta o dudniącym, prawie męskim głosie wyjaśniła zawile powód swojego telefonu.

– Zaszło nieporozumienie – powiedziałam bardzo zdziwiona, że ktoś mógł nie zrozumieć tak oczywistych informacji zawartych w moim ogłoszeniu. – To ja znalazłam psa i wywiesiłam ogłoszenie, że czekam, aż ktoś przyjdzie i go odbierze.

– No właśnie o tym mówię – kontynuowała basem nieznajoma. – Mam psa, wilczura mieszańca, możliwe, że z bassetem, stąd u niego trochę krzywe nogi i uszy dużo większe i nie są stojące, tylko zwisające. Ale niestety ostatnio stał się bardzo niegrzeczny, łobuz i sika na tapczan. Powiedziałam mu jasno i kategorycznie: jeszcze raz tak zrobisz, to cię oddam. Więc zadzwoniłam do pani, jak tylko zobaczyłam to ogłoszenie.

– Ale ja nie potrzebuję psa. Wręcz przeciwnie. Chcę zwrócić właścicielowi tego, którego znalazłam. Dlatego rozwiesiłam ogłoszenia, że do odbioru jest czarny jamnik.

– Mnie się rozchodzi nie o jamnika, tylko o wilczura. Ale ten mój wilczur nie jest specjalnie wysoki, chociaż od jamnika nieco wyższy. Wzrostem sięga nie więcej niż jakieś czterdzieści, góra czterdzieści pięć centymetrów. I co ciekawe, nie ma ogona, tylko taką miotełkę kosmatą. Bardzo zabawnie to wygląda, całkiem jak u pudla. Wszystkim się strasznie podoba. Nazywa się Salamędra, bo to suczka.

– Proszę pani, ja chcę oddać psa, którego znalazłam – powiedziałam, starając się zbytnio nie okazywać zdziwienia bezładem panującym w głowie nieznajomej kobiety. – Nie jestem zainteresowana pani pieskiem.

– Ładny mi piesek. Psisko przebrzydłe! Zostaw tę narzutę, Mędzia, mówię do ciebie po raz ostatni! Właśnie rozmawiam z panią, która cię zaraz zabierze do swojego domu i sprawi porządne manto! – Kobieta krzyknęła w słuchawkę rozkazującym basem.

– Proszę pani, to pomyłka. Nie chcę żadnego wilczura. Dobranoc.

– Mędzia, słyszałaś, piesku? Nawet obca baba cię nie chce, woli jamnika, bo myśli, że jak mały, to nie doskoczy i nie naleje jej na tapczan. Jeszcze się przekona! Ja tam namawiać nie będę. Bo co wilczur, to wilczur. Nawet jak łaciaty, po tym bassecie. Dwie łaty ma, jedna łata biała na prawym boku i jedna ruda na lewym oku. Ale jak ktoś woli jamnika, to niech się potem nie dziwi. Ja jamników nie mam. Tyle mogę powiedzieć. I całkiem niepotrzebne było to całe zawracanie głowy o psa. Wilczur, proszę bardzo, może być od ręki.

– Niestety, ja potrzebuję wyłącznie jamnika. Wilczur w żadnym wypadku nie może być – powiedziałam stanowczo, a nawet trochę niegrzecznie.

– No to do widzenia. Widocznie się nie zrozumiałyśmy. – Kobieta zadudniła obrażonym tonem i zakończyła rozmowę.

Byłam zdumiona, jacy dziwni ludzie mieszkają na moim osiedlu. Ciekawe, jak ona wygląda. Bo jeśli jest podobna do swojego wilczura, to musi stanowić niepospolity widok.

Wróciłam do oglądania komedii romantycznej.

O wpół do jedenastej zadzwonił dzwonek u drzwi. Nie spodziewałam się gości o tej porze i poczułam lekki niepokój. Ale po chwili przypomniałam sobie o psie. To mógł być jego właściciel. Zabierze zgubę i pies spędzi noc w swoim domku. Trochę szkoda, pomyślałam, ale z drugiej strony dobrze dla psa.

Przed drzwiami stało dwóch młodych mężczyzn. Jeden wysoki łysawy blondyn w fioletowym wymiętym dresie, drugi niski długowłosy brunet w krótkich spodenkach i brudnożółtej podkoszulce.

– Przyszliśmy po psa – powiedział wysoki, drapiąc się po czole.

– Który z panów jest właścicielem psa? – spytałam podejrzliwie, ponieważ znaleziony pies zdawał się o niebo przerastać inteligencją każdego z nich.

– To nie jest nasz pies – powiedział niższy. – Ciotka, stara wariatka, pomyliła klatki i przywiązała psa nie pod tymi drzwiami, co trzeba. To jej pies.

Że wariatka to rozumiem, wystarczy na nich spojrzeć, ale czemu zaraz stara? Poczułam się osobiście dotknięta jego lekceważącym tonem na temat wieku.

– Oddam psa tylko właścicielowi – powiedziałam stanowczo.

– Ale ona wyjechała.

– Gdzie wyjechała? – spytałam błyskawicznie.

– Na działkę – rzucił wysoki.

– Do Radomia, do rodziny – powiedział jednocześnie niski.

– Oddam psa tylko właścicielowi – powtórzyłam stanowczym głosem.

– To my wrócimy z ciotką. Ona jeszcze jest w domu. Wyjeżdża jutro z samego rana – zapewnili zgodnym chórem. – Zara będziemy.

Zamknęłam drzwi.

Boże, pomyślałam, przyglądając się psu śpiącemu kamiennym snem na dywanie. Taki porządny pies ma taką fatalną rodzinę? Jakież to smutne.

Chwilę później ponownie zadźwięczał dzwonek.

Przed drzwiami stał wysoki, przystojny młody mężczyzna w prochowcu w kolorze kremowym i fantazyjnie zarzuconym białym fularze. Intensywnie pachniał drogimi perfumami i alkoholem, którego nie zdołała stłumić woń perfum. Nachylił się do mnie, kiwając wskazującym palcem, jakby chciał się podzielić wiadomością zakończoną niezwykle ciekawą pointą.

– Przyszedłem w sphawie psa – zaintonował czułym barytonem, który lekko potknął się w okolicach wyrazu pppssssa. – Moja ukochana cóheczka właśnie sthaciła świnkę mohską i byłaby przeszczęśliwa, gdybym jej przyphowadził pieska. Wie pani, whacając do domu po zbyt długiej imphezie, spóźniony ojciec z pieskiem zaskahbiłby sobie przebaczenie mamusi i miłość dzieciątka!

– Zaraaa – odezwał się za jego plecami wzburzony znajomy głos. – To nasz pies, cwaniaczku. Ciotka, pokaż się pani!

Zza pleców wysokiego w fioletowym dresie wyłoniła się gruba rozczochrana kobieta około czterdziestki. Miała na sobie długą do kostek, pomiętą sukienkę w czerwone maki, zapinaną z przodu na guziki, a na nogach przydeptane sandały. Z trudem wdrapywała się po schodach, podpierana z tyłu przez niskiego bruneta.

– Przyszłam po psa – odezwała się chrapliwym głosem, roztrącając wszystkich grubymi ramionami i zmierzając jak burza do mojego mieszkania.

– Pikuś! – zawołała, wdzierając się do przedpokoju, a potem do salonu. – Pikuś, do nogi!

Wszyscy podążyliśmy za nią.

Pies nadal spał na dywanie kamiennym snem. Chyba że tak dobrze udawał.

Kobieta pochyliła się, wyciągając ręce w jego kierunku.

– Pikuś!

Pies otworzył oczy, usiadł i spojrzał na nią z wyrazem spokojnego zaskoczenia na pysku.

– Bier, ciotka, psa i idziemy – rzucił wysoki.

– Pikuś, chodź – powiedziała kobieta.

Pies nie reagował.

– Taki ładny piesek będzie uhoczym phezentem dla mojej cóheczki – powiedział pijany gentleman, kiwając się w okolicy drzwi do salonu.

– Pikuś! – wrzasnęła ciotka, wyciągając grubą nogę, żeby szurnięciem zmusić psa do podniesienia się z dywanu.

Pies obnażył kły, warknął wściekle i jednym kłapnięciem zębów rozdarł jej sukienkę od kolan do przydeptanego sandała.

– Aaaaa! – zawołała kobieta, cofając się na bezpieczną odległość.

– Pani daje smycz! – krzyknął do mnie niski brunet. – W ręce go nie chwycim.

Pies zwrócił się w jego stronę, podskoczył i rozdarł mu krótkie spodenki od rozporka do końca nogawki.

– Uż ty! – Brunet odruchowo zasłonił się rękami. – Allle by mie dziabnął!

– To nie jest państwa pies – powiedziałam stanowczo.

– A właśnie, że nasz! Bardzo droga rasa, siedem dych każdy w ciemno by za niego dał! – krzyknął wysoki. Zgarnął jasne przerzedzone włosy na czoło, wysuwając przy tym podbródek do przodu na znak, że mówi prawdę.

Pies, głęboko urażony niską wyceną swojej wartości, jednym capnięciem szczęki rozdarł wysokiemu nogawkę fioletowych dresów i z wściekłością zaatakował drugą.

Wysoki, wierzgając nogami, rzucił się w kierunku wciąż otwartych na oścież drzwi wejściowych.

– To wcale nie jest mój pies! – Zniecierpliwiona ciotka machnęła grubą ręką i żwawo pognała za nim.

– Strasznie, strasznie podobny do Pikusia – zapewnił niski brunet, jeszcze lekko blady po niedawnym incydencie. Przytrzymując rozdarte spodenki ręką, rozglądał się niezdecydowany. W końcu tupiąc drewniakami, wybiegł na klatkę schodową w pogoni za resztą rodziny.

Gentleman w fularze i prochowcu kiwał się nadal przy wejściu, prowadząc sam ze sobą wytworny monolog:

– Aghesywny odhobinkę jak dla dziecka. Aghesywny, niecnota. – Pogroził psu palcem. – Hozmyśliłem się. Nie biohę – rzucił tytułem usprawiedliwienia i lekko się zataczając, podążył za uciekającą w popłochu trójką.

Zatrzasnęłam drzwi.

Pies spokojnie siedział na dywanie, drapiąc się za uchem.

Włączyłam komputer.

Nadałam i opłaciłam przez internet ogłoszenie do gazety lokalnej. Następnie takie samo ogłoszenie wydrukowałam w dwudziestu egzemplarzach.

Było już późno, ale zdecydowałam przejść się jeszcze raz po osiedlu i przykleić nowe kartki na miejscu poprzednich. Pies wyraził zainteresowanie wieczornym spacerem, więc zabrałam go ze sobą do obrony. Gdyby na przykład ktoś napadł na mnie w ciemności. Oczywiście, wszędzie jasno świeciły latarnie i czułam się zupełnie bezpiecznie. Zadziwiające, jakie przyjemne może okazać się chodzenie po opustoszałych uliczkach w ciepły kwietniowy wieczór. Wiosnę czuło się w powietrzu od dawna. Gdzieniegdzie widziałam innych właścicieli psów odbywających ze swoimi pupilami ostatni spacer przed snem.

Nie podejrzewałam, że na moim osiedlu istnieje tego typu nocne życie towarzyskie. Jedna pani, bardzo wytworna dama w srebrnym szalu narzuconym na elegancki kostium, z dwoma czarno-białymi pieskami na smyczy, powiedziała mi nawet „dobry wieczór”. Jakiś młody człowiek z mopsem czy buldożkiem podszedł i przeczytał ogłoszenie, przyglądając się mojemu znalezionemu pieskowi. Dodał przy tym, że jego pies w zeszłym roku też się zgubił. Napędził mu niezłego stracha. Potem okazało się, że po prostu wrócił sprzed sklepu do domu i czekał pod drzwiami.

Jamnik spokojnie zatrzymywał się w każdym miejscu, w którym przyklejałam kolejną białą kartkę i z zainteresowaniem obserwował powtarzającą się czynność. Może nigdy przedtem nie był współuczestnikiem podobnej akcji. Przykleiłam ostatnie ogłoszenie i wspólnie podziwialiśmy moje dzieło.

„Znaleziono małego czarnego psa. Odbiór za nagrodą w wysokości 200 zł. Telefon δ0I–33B–7δI”.

Niezwykły pies Bruno

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-8147-393-4

© Ewa Zienkiewicz i Wydawnictwo Novae Res 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Beata Kostrzewska

KOREKTA: Alicja Berk

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.