Krzysztof Jan Derda-Guizot

Niewyjaśnione Tajemnice

© Krzysztof Jan Derda-Guizot, 2022

Arka Przymierza zaginęła już dawno bo już w trakcie najazdu armii Babilonu pod wodzą Nabuchodonozora II na Palestynę w 586 roku, przed naszą erą i zburzenia Pierwszej Świątyni. W niektórych Kościołach wschodnich istnieje doktryna, według której arka została potajemnie wywieziona z Pierwszej Świątyni i znajduje się gdzieś na terytorium obecnego Sudanu, gdzie zostanie odnaleziona przez Jezusa Chrystusa w dniu zstąpienia Królestwa Bożego na Ziemię.

ISBN 978-83-8273-998-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Niewyjaśnione Tajemnice

2. Wstęp do tajemnic

3. Arka Przymierza

4. Święty Graal

5. Apostolskie Archiwum Watykańskie

6. Całun Turyński

7. Koniec świata

8. Dusza

9. Kościoły Skalne w Lalibelli w Etiopii

10. Proces o czary

11. Katakumby Ojców Kapucynów w Palermo

12. Synod trupi

13. Kryształowa Jaskinia w Naica

14. Mechanizm z Antykithiry

15. Dysk z Fajstos

16. Manuskrypt Wojnicza

17. Mapa Piri Reisa

18. UFO

19. Chupacabra

20. Nieskończoność

21. Wielki Wybuch

22. Panspermia

23. Ciemna energia

24. Ciemna materia

1. Koniec

Na okładce znajduje się wyobrażenie końca świata Zderzenie Ziemi z dużym odłamem skalnym.

Templier autor

Książkę dedykuje swojej ukochanej Basi

Wstęp do tajemnic

Tajemnice tajemnice tu… tajemnica wcielenia

Nasz własny duchowy czy fizycznie odbierany świat, tak na pozór jest raczej prosty i niezbyt skomplikowany, bo przecież zawsze rano wstajemy każdego wieczora się kładziemy, śpimy znowu wstajemy, i na co dzień nie przyglądamy się zbytnio jakimś tam tajemniczym zjawiskom czy zdarzeniom, bo po pierwsze nie mamy na to zbyt wiele czasu, a po drugie nie są nam nowe wieści z pogranicza niemal fantazji zbytnio potrzebne na co dzień i w naszym zwykłym życiu. Jednak tuż obok nas są rzeczy i zjawiska tak niezrozumiałe i tak dziwne że kiedy ocieramy się o nie przypadkiem czy z rozmysłem na nie trafiamy, nagle nasz ten prosty i zwyczajny świat staje się tak dziwny że otwieramy oczy ze zdumienia patrząc na jakieś tajemnicze czy niezrozumiałe zjawisko jak na przykład zauważone przypadkowo błyszczące jasnym światłem UFO na ciemnym lub czasami jasnym niebie. Czasami bywa i tak że pojedziemy gdzieś i nagle dowiadujemy się że w takiej a takiej miejscowości na świecie, jest coś co przykuwa naszą uwagę. Więc musimy to przecież zobaczyć bo są to rzeczy albo tak niesamowite jak katakumby ojców Kapucynów w Palermo. Albo takie o których wiemy od dawna, że istnieją, jak Arka Przymierza ale której do tej pory z nas żyjących w XXI wieku nie widział na własne oczy i nie zobaczy pewnie nigdy. I o takich rzeczach jest ta książka. Autor.

Arka Przymierza

Arka w Reliefie w katedrze w Auch

Arka Przymierza to artefakt do dziś dnia poszukiwany ale i nie odkryty otacza Arkę Przymierza jedna z największych tajemnic świata w języku hebrajskim pisze się ‏אָרוֹן הָבְרִית‎ Aron ha-Berit, w łacinie to arca czyli skrzynia w chrześcijaństwie i judaizmie ozdobna skrzynia, w której przechowywano tablice z Dekalogiem, była od zawsze symbolem obecności Jahwe. W Biblii opisana jest jako skrzynia z drewna akacjowego o wymiarach około 140 na 80 i 80 centymetrów była obita obustronnie złotą blachą. Zamknięcie Arki Przymierza stanowiła płyta ze złota po hebrajsku to kaporet. Zgodnie z tradycją żydowską, w arce przechowywano laskę Aarona, dzban z manną i dwie kamienne tablice z tekstem Dekalogu, tradycję tę podziela autor Listu do Hebrajczyków. Natomiast zgodnie z 1 Księgą Królewską zapisane jest w akapicie 8,9 już w czasach Salomona, że znajdowały się tam jedynie tablice Przymierza. Jahwe miał wręczyć te tablice Mojżeszowi na górze Synaj, w trakcie wędrówki ludu Izraela z Egiptu do Ziemi Obiecanej. Osobą, która miała wyłączne uprawnienie do bezpośredniego dostępu do arki był arcykapłan. Według hebrajskiej Biblii, do momentu wybudowania Pierwszej Świątyni przez króla Salomona arka była przewożona na specjalnym wozie z zasłonami podczas wszystkich kampanii wojskowych prowadzonych przez Izraelitów. Stanowiła ona centrum kultu w czasie wędrówki Izraelitów do ziemi Kanaan. Wierzono, że armia posiadająca arkę jest niezwyciężona. W czasie oblężenia Jerycha obnoszono ją wokół murów miasta. Później przechowywana była w miejscu najświętszym Przybytku Mojżeszowego w Szilo. Następnie zdobyć ją mieli Filistyni lecz, jak twierdzi Biblia, zwrócili, widząc w niej przyczynę swoich klęsk. Król Dawid miał przenieść ją na wzgórze Syjon w Jerozolimie, a Salomon po wybudowaniu świątyni przeniósł Arkę do specjalnego pomieszczenia zwanego Święte Świętych, do którego nie miał wstępu nikt prócz arcykapłana raz w roku, przy okazji święta Jom Kipur.

Arka przed murami Jerycha, obraz Jacques’a J. Tissota

Arka zaginęła w trakcie najazdu armii Babilonu pod wodzą Nabuchodonozora II na Palestynę w 586 roku, przed naszą erą i zburzenia Pierwszej Świątyni. W niektórych Kościołach wschodnich istnieje doktryna, według której arka została potajemnie wywieziona z Pierwszej Świątyni i znajduje się gdzieś na terytorium obecnego Sudanu, gdzie zostanie odnaleziona przez Jezusa Chrystusa w dniu zstąpienia Królestwa Bożego na Ziemię. Etiopska księga Kebra Nagast opowiada o romansie króla Salomona i królowej Saby, którego owocem był syn Menelik. W przyszłości młodzieniec miał potajemnie wywieźć z Jerozolimy Arkę Przymierza. Czy tablice z podyktowanymi Mojżeszowi przykazaniami faktycznie znajdują się dziś w etiopskim mieście Aksum? Według tradycji kościoła etiopskiego arka lub jej dokładna kopia znajduje się w kościele Matki Bożej z Syjonu w Aksum dawnej stolicy Cesarstwa Etiopii. Według przekazów z XIV wieku, Menelik I pierwszy król Etiopii i zgodnie z legendą syn królowej Saby i króla Salomona miał przywieźć arkę z Izraela do Etiopii. Według innej teorii arkę wywieźli Żydzi udający się na emigrację do Egiptu, zatrzymali się na wyspie Elefantyna znajdującej się na rzece Nil i około 650 roku, przed naszą erą zbudowali świątynię. Po jej zburzeniu przez Egipcjan około 410 roku, przed naszą erą wyruszyli na południe wzdłuż Nilu do Etiopii i umieścili ją w Aksun. Każdego roku, 19 stycznia podczas święta Timkat upamiętniającego chrzest Jezusa Chrystusa w Jordanie, kopia arki jest obnoszona w procesji. Arka jest pilnie strzeżona, a opiekę nad nią sprawuje dożywotnio wyłącznie jeden mnich i nikt inny nie ma do niej dostępu. Do poglądów o losach zaginionej arki dołącza opis zawarty w 2 Księdze Machabejskiej, wedle którego prorok Jeremiasz ukrył ją w grocie na górze Nebo, po wschodniej stronie Jordanu. Część religijnych Żydów i niektórzy uczeni uważają, że kapłani jerozolimscy, na wieść o rychłym upadku miasta, ukryli arkę w tajemnej komnacie pod Wzgórzem Świątynnym. Ta komnata ma się znajdować pod muzułmańską Studnią Dusz.

Skała pod Kopułą na Skale

Przykład wykorzystania motywu arki w sztuce filmowej

Arkę Przymierza znaleźli najpierw ponoć pierwsi Templariusze w Jerozolimie. < Fragment mojej książki. Templariusze krucjata w poszukiwaniu świętego Graala >. Nie były to jedyne relikwie które po kolei raz za razem odkrywali rycerze z Francji, z coraz bardziej rozszerzającymi się im ze zdumienia oczami. Obok stała sama tajemnicza arka przymierza ukryta przed rzymianami przez izraelitów. Nie dotykajcie w żadnym wypadku rękoma Arki przymierza nakazał wielki mistrz głośno, co powstrzymało ciekawskich rycerzy w zdjęciu wieka, i zajrzenia do środka. Chociaż pokusa była ogromna w tym tak ciekawej dla każdego śmiertelnika ukrytej w złoconej skrzyni Arce przymierza ludu Izraela z samym Panem Bogiem. Rycerze przezornie odsunęli się kilkanaście kroków od złowrogo świecącej złotymi gryfami wielkiej złotej skrzyni. Będącej objawieniem boskim dla wybranego narodu żydowskiego. Pamiętajcie bracia po wyniesieniu naszych skarbów z tego labiryntu zasypiemy arkę przymierza i niech tutaj zostanie na zawsze i nigdy nikomu nawet nie wspominajcie że na wasze własne oczy oglądaliście ten cud boży. Ale także to Templariusze według legendy mieli ukryć Arkę Przymierza w kaplicy Rosslyn, a jest to XV-wieczna, kaplica wzniesiona w szkockiej wsi Roslin. Początkowo miała to być kolegiata pod wezwaniem świętego Mateusza. Z uwagi na dziwaczne zdobienia wewnątrz określana jest mianem Biblii wykutej w kamieniu. Związanych z nią jest wiele legend. Skarby swoje mieli tam przechowywać między innymi Templariusze, a zdobienia miałyby przekazywać tradycje masońskie. Stała się popularna dzięki Kodowi Leonarda da Vinci Dana Browna. Obecnie jest to kościół protestancki.

Kaplica w Rosslyn

Wnętrze kaplicy w Rossylyn

Witraż z Templariuszem w kaplicy Rosslyn

Istnieje także jej dokładny opis jaki znamy do dziś dnia. I uczynią arkę z drzewa akacjowego jej długość będzie wynosiła dwa i pół łokcia, jej wysokość półtora łokcia i jej szerokość półtora łokcia. I pokryjesz ją szczerym złotem wewnątrz i zewnątrz, i uczynisz na niej dokoła złote wieńce. Odlejesz do niej cztery pierścienie ze złota i przymocujesz je do czterech jej krawędzi, dwa pierścienie do jednego jej boku i dwa do drugiego jej boku. Rozkażesz zrobić drążki z drzewa akacjowego i pokryjesz je złotem. I włożysz drążki te do pierścieni po obu bokach arki celem przenoszenia jej. Drążki pozostaną w pierścieniach arki i nie będą z nich wyjmowane. I włożysz do arki Świadectwo, które dam tobie. I uczynisz przebłagalnię ze szczerego złota długość jej wynosić będzie dwa i pół łokcia, szerokość zaś półtora łokcia dwa też cheruby wykujesz ze złota. Uczynisz zaś je na obu końcach przebłagalni. Jednego cheruba uczynisz na jednym końcu, a drugiego cheruba na drugim końcu przebłagalni. Uczynisz cheruby na końcach górnych. Cheruby będą miały rozpostarte skrzydła ku górze i zakrywać będą swymi skrzydłami przebłagalnię, twarze zaś będą miały zwrócone jeden ku drugiemu. I ku przebłagalni będą zwrócone twarze cherubów. Umieścisz przebłagalnię na wierzchu arki, w arce zaś złożysz Świadectwo, które dam tobie. Tam będę się spotykał z tobą i sponad przebłagalni i spośród cherubów, które są ponad Arką Świadectwa, będę z tobą rozmawiał o wszystkich nakazach, które dam za twoim pośrednictwem Izraelitom. W wersjach 25:10 do 22 w Biblii Tysiąclecia pisze się. Budowa i wygląd arki przymierza zbudowana przez Besaleela podczas obozowania pod górą Synaj Księga Wyjścia wersy 25:10—22, 37:1—9 została zbudowana przez Mojżesza a w księdze Powtórzonego Prawa wers 10:5. Pisze że z początku przechowywana była w Namiocie Spotkania w Miejscu Najświętszym i znowu w księdze Wyjścia 26:33,a później po wybudowaniu przez Salomona złożona była w świątyni w Jerozolimie pisze o tym 2 Księga Kronik wers 5:1—7. Zawartość arki przymierza w 2 Księdze Kronik 5:10 podaje, że w czasie oddania do użytku świątyni Salomona znajdowały się tam dwie tablice kamienne, które Bóg dał Mojżeszowi w księdze Powtórzonego Prawa wers 10:5, wcześniej znajdowały się tam także: złote naczynie z manną a w księdze Wyjścia wers 16:33,34,pisze że i laska Aarona umieszczona jest tam po buncie Koracha jako znak dla zbuntowanego pokolenia. To List do Hebrajczyków wersy 9,4. V Prawa Mojżeszowego w wersach 31:24—27 opisuje się że obok Arki została położona Księga Prawa. W czasie zdobywania Jerycha kapłani nieśli arkę za wojownikami Księga Jozuego wers 6,1—5. 1 Księga Samuela rozdziały od 4 do 6 opisują zdobycie arki przez Filistynów i związane z tym dla nich przykrości. 1 Księga Kronik rozdziały od 13 do 16 opisują sprowadzenie arki, która od około 70 lat stoi w Kiriat-Jearim w kierunku Jerozolimy, w drodze za lekceważenie wskazówek Bożych dotyczących transportu arki ginie Uzza. W 2 Księdze Machabejskiej mowa jest o ukryciu arki przez proroka Jeremiasza w pobliżu Góry Nebo na stepach Moabu porównać możemy w wersach 2 Mch 2,4—6. Księga Jeremiasza zawiera proroctwo, zgodnie z którym w przyszłości nikt nie będzie już wspominał Arki Przymierza ani odczuwał jej braku, nikt też nie uczyni nowej wers Jer 3,16. Arka przymierza wymieniona jest także w Księdze Objawienia 11,19, znajduje się tam w niebiańskim sanktuarium Boga.

Święty Graal

Wyobrażenie świętego Graala to święta Maria Magdalena czy kielich Chrystusa? Pod ochroną gołębicy ducha świętego obraz Dante Gabriela Rossettiego z roku 1874

Czy Templariusze znaleźli Świętego Graala w Jerozolimie? Tego nie wiemy ale być może?

Ile w nas wiary tyle w naszym duchu świętego Graala

Święty Graal jest to wyjątkowo tajemniczy przedmiot lub wręcz osoba święta bo być może jest nim? Święta Maria Magdalena ale mówimy najczęściej że jest to kielich lub misa występujący w legendach arturiańskich. W niektórych ich wersjach jest to kielich, którym posłużył się Jezus Chrystus w czasie Ostatniej Wieczerzy, a później użyty przez Józefa z Arymatei do zebrania krwi Jezusa po ukrzyżowaniu. Mówią też o tym. Legendy arturiańskie które funkcjonowały w postaci pieśni i przekazów ustnych, natomiast pierwsze wzmianki pisemne o Królu Arturze pochodzą z VIII wieku. Motyw Graala po raz pierwszy pojawia się kilkaset lat później bo aż dopiero około 1180 roku, w Percevalu, w cyklu legend arturiańskich, spisanych przez Chrétiena de Troyes. Jego opiekunem był Król Rybak. Chrétien de Troyes nie określił, czym jest Graal, używał formy un graal, z czego wynika, że autor uważał, że Graal jest jednym z przedmiotów należących do większego zbioru graali. Nie łączył go z osobą Jezusa. Wolfram von Eschenbach przedstawił Graal jako kamień, Lapsit Excillis. Około 1199 roku, Robert de Boron w Joseph d’Arimathie po raz pierwszy przedstawił Graala jako kielich użyty podczas Ostatniej Wieczerzy, który następnie został wykorzystany przez Józefa z Arymatei do zebrania krwi Jezusa. Święty Graal a pierwsze wzmianki.Choć Święty Graal miał być używany przez Jezusa dwa tysiące lat temu, to pierwszy raz doniesienia o nim pojawiają się dopiero w XII wieku. W okolicach 1181 roku, francuski pisarz Chretien de Troyes stworzył poemat Percewal z Walii, czyli opowieść o Graalu Mówi on o losach młodego rycerza, a centralnym wydarzeniem jest wizyta na zamku króla-rybaka. Podczas niej Percewal widzi pochód niosący złotą misę, czyli w ówczesnym starofrancuskim un graal. Jak się później okazuje, fakt, że rycerz nie zapytał swoich gospodarzy o owo naczynie, był błędem, ponieważ informacja o nim mogłaby doprowadzić do uzdrowienia króla. Autor poematu nie pisze o Świętym Graalu, ale o graalu, co sugeruje, że traktuje go jako rzeczownik oznaczający misę, a nie nazwę własną konkretnego przedmiotu. Sama opowieść Chretiena de Troyes została podchwycona przez innych pisarzy tworzących w owych czasach poematy toczące się wokół historii króla Artura i jego rycerzy. Wolfram von Eschenbach pisał o Graalu jako o kamieniu zamieszkiwanym przez neutralne anioły. Graal w tej wersji był utożsamiany z kamieniem filozoficznym, mityczną substancją mającą zapewniać nieśmiertelność i zamieniać metale w złoto. Największy wpływ na późniejszy rozwój legend o Graalu miał Robert de Boron, piszący około 10 do 20 lat po Chretenie de Troyes. I to on pierwszy użył przymiotnika Święty i powiązał Graala z życiem Jezusa. Według Roberta de Boron Święty Graal jest przecież kielichem używanym przez Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy, który dostał się potem w ręce Józefa z Arymatei, który wykorzystał go z kolei do zebrania krwi Chrystusa po zdjęciu go z krzyża. Od tamtej pory Święty Graal stał się popularnym motywem średniowiecznych legend arturiańskich, w których rycerze ruszali na pełne przygód wyprawy, by odnaleźć mityczny kielich. Wokół Świętego Graala powstało przez wieki wiele teorii spiskowych. Bowiem od średniowiecza Święty Graal obecny jest w europejskiej literaturze, a opowieści o nim przybierają różne formy. Jedna z najbardziej rozpowszechnionych łączy go z Templariuszami, wyklętym zakonem działającym do dziś na wyobraźnię miłośników historycznych spisków i religijnych tajemnic. Na początku XIX wieku, austriacki pseudohistoryk Joseph von Hammer-Purgstall opisał Świętego Graala nie jako fizycznie istniejący kielich, ale symbol sekretnej wiedzy, którą mieli posiąść Templariusze. Choć brak historycznych dowodów na takie powiązanie, teoria Hammera-Purgstalla padła na podatny grunt ówczesnej fascynacji mistycyzmem i znalazła licznych kontynuatorów. Mówi się także że Święty Graal jako starofrancuski san greal w samej swojej istocie oznacza królewską krew a starofrancuskie sang real, czyli linię potomków Jezusa, żyjących przez wieki w Europie. Autorzy utrzymywali, że Chrystus przed śmiercią spłodził dzieci z Marią Magdaleną, a rodzina trafiła do południowej Francji, gdzie miała być prześladowana przez kościół katolicki. Historia Świętego Graala jest poza tym przez nich znów łączona z Templariuszami i Katarmi chrześcijańską sektą istniejącą w średniowieczu we Francji. Teorie Baigenta, Leigha i Lincolna nie zyskały żadnego uznania wśród historyków, zostały jednak podchwycona przez powieściopisarzy. Najsłynniejszym przykładem jest Dan Brown, który wykorzystał tę opowieść do budowy fabuły w swoim Kodzie Leonarda da Vinci. Legendy o Świętym Graalu zyskały wielką popularność również w nazistowskich Niemczech, głównie za sprawą książek Otto Rahna. Ów pisarz i oficer SS łączył Świętego Graala z motywami Templariuszy i Katarów, twierdząc przy tym, że jest on symbolem czystej germańskiej religii, stłamszonej w średniowieczu przez chrześcijaństwo. Spiskowe tezy Rahna doprowadziły nawet do utworzenia specjalnej grupy poszukiwaczy finansowanej przez szefa SS Heinricha Himmlera.

Apostolskie Archiwum Watykańskie

Wejście do tajemnic Watykanu

Apostolskie Archiwum Watykańskie

Apostolskie Archiwum Watykańskie to dawniej Tajne Archiwa Watykanu, z języka łacińskiego jest to Archivum Secretum Apostolicum Vaticanum, a po włosku to Archivio Segreto Vaticano czyli watykańska instytucja stanowiąca centralne archiwum wszystkich aktów wydanych przez Stolicę Apostolską Kościoła katolickiego, pisma dyplomatyczne oraz inną korespondencję z nią związaną na przestrzeni wieków. Jednym z ważniejszych dokumentów zachowanych i zaginionych na przestrzeni wieków jest Pergamin z Chinon.Jest to dokument z procesu Templariuszy odnaleziony niedawno w archiwach Watykanu.

Pergamin z Chinon

Pergamin z Chinon jest to oryginalny protokół z przesłuchania najważniejszych dostojników zakonu Templariuszy, które miało miejsce w dniach od 17 do 20 sierpnia 1308 roku w lochach Zamku w Chinon nad Loarą. Przesłuchanie to zostało przeprowadzone przez trzech kardynałów, wysłanników papieża Klemensa V, Berengara, Stefanusa i Landolfa. Dokument ten przez siedem wieków uważany był za zaginiony. Pergamin z Chinon przedstawia rezultaty przesłuchania czterech Templariuszy, Raymbauda de Caron a preceptora Outremer, Hugona de Perraud preceptora Francji, Geoffroya de Gonneville preceptora Akwitanii i Poitou oraz Geoffroya de Charney preceptora Normandii. Wszyscy zostali uniewinnieni od stawianych im zarzutów herezji, natomiast zostali uznani winnymi wypierania się wiary. Równocześnie udzielono im absolucji od zarzutów bezczeszczenia słowem i czynem krzyża oraz wypierania się wiary. Zarzut ten był związany z tajnym obrzędem inicjacji, jako próbą przyjmowania nowicjuszy do zakonu. Próba prawdopodobnie miała przygotowywać braci zakonnych na pozorne akty wyparcia się wiary chrześcijańskiej, na wypadek gdyby trafili do muzułmańskiej niewoli w trakcie walk z niewiernymi prowadzonych w Ziemi Świętej. Pergamin z Chinon został źle skatalogowany w 1622 roku, przez co pozostawał w ukryciu, wiedziano jednak o jego istnieniu. Został odnaleziony 13 września 2001 roku, podczas kwerendy prowadzonej przez włoską historyk Barbarę Frale w Tajnych Archiwach Watykanu gdy natknęła się ona na pergamin z podpisem kardynała Berengara, który w czasach Klemensa V był jego najważniejszym doradcą. Wyniki swoich prac Barbara Frale opublikowała w 2004 roku w Journal of Medieval History. Kopia dokumentu, który został odnaleziony przez badaczkę, została opublikowana we włoskim czasopiśmie Hera. 25 października 2007 roku, w Sali Synodalnej Watykan udostępnił dokumenty z procesu Templariuszy. Prefekt Tajnego Archiwum Watykańskiego, Sergio Pagano, stwierdził, że celem przedstawienia dokumentów nie była żadna chęć uczczenia zakonu Templariuszy, a tym bardziej jego rehabilitacji. Nasza rola ogranicza się do badań historycznych. Wśród opublikowanych dokumentów znalazł się również Pergamin z Chinon. Materiał zawierający trzysta stron druku został wydany pod tytułem Processus Contra Templarios z łaciny to Proces przeciwko Templariuszom ukazał się blisko 700 lat po rozwiązaniu zakonu. Wydano go z dużą starannością, gdyż zawiera nawet niedoskonałości samego pergaminu. Są tu także przechowywane najważniejsze dokumenty związane z pontyfikatem papieży. Wspominamy o tym archiwum z uwagi na takie sensacyjne dokumenty czy zapiski, że są trzymane przez Watykan w największej tajemnicy, a o niektórych ścisłe tajnych archiwach ukrytych w tym archiwum często nie mają pojęcia sami pracujący tu archiwiści. Tajne Archiwa Watykanu zawierają ponad 600 zespołów archiwalnych, w których to skład wchodzą dokumenty od VIII do XX wieku. Znajdują się tu przede wszystkim archiwa,relikwie ornaty czy też kosztowne dewocjonalia papieskie jak korony,monstrancje i inne niezmiernie cenne zabytki kościoła rzymskokatolickiego.

Księga średniowieczna w archiwach

Kancelarii Apostolskiej, niektórych Rzymskich Kongregacji, ponad 75 reprezentacji dyplomatycznych w Watykanie, rodzin związanych z państwem papieskim, różnych religijnych instytucji oraz dotyczące Synodów. Łączna długość wszystkich półek w Archiwach wynosi aż 85 kilometrów. Poprzednia nazwa Tajne Archiwa Watykanu była często używanym, lecz mylącym określeniem archiwów. W czasach, kiedy archiwa były formowane i otrzymywały kolejne nazwy, secretum znaczyło bardziej tyle, co prywatny i będący własnością, a mniej wiązało się z obecnym znaczeniem tego słowa rozumianym jako tajemnica, czy chęć ukrycia czegoś. Tym samym, nazwa Tajne Archiwa Watykanu powinna być rozumiana jako archiwa będące własnością Papieża. W 2019 roku, Papież Franciszek w motu proprio L’esperienza storica czyli własne Doświadczenie historyczne, zmienił nazwę nie wiadomo dlaczego? Na archiwum z Tajne Archiwum Watykańskie na Apostolskie Archiwum Watykańskie. Archiwum papieskie jako Scrinium Sanctum, zostało powołane przez papieża Juliusza I w IV wieku. Do XI wieku, jako że dokumenty były pisane na papirusie, stąd też wiele z nich nie zachowało się do naszych czasów papirus szybko ulega zniszczeniu. Archiwa były dosyć często przewożone w różne miejsca. od do Lyonu i Viterbo przez Innocentego IV, do Anagnii przez Bonifacego VIII, czy do Perugii przez Benedykta XI. Zbiory zostały podzielone na dwie części, z czego jedna znalazła się w Carpentras, a druga w Asyżu, włączając je później do archiwum powstałego w Awinionie. Były one później sprowadzane do Rzymu a część za pontyfikatu Marcina V, inne dokumenty przeniósł Pius V w 1566 roku, a resztę Pius VI w 1783 roku. Sykstus IV oddzielił zbiory biblioteczne od archiwalnych, tworząc w ten sposób Bibliotekę Watykańską oraz powstało, Biblioteca secreta a najcenniejsze dokumenty zgromadzono na Zamku świętego Anioła.

Obejmując stery Kościoła Katolickiego papież Aleksander VI miał już kilkoro dzieci.

Jan XXIII to antypapież ale i sprzymierzeniec króla Władysława Jagiełły

Pius IV natomiast utworzył główne papieskie archiwum w Pałacu Apostolskim w Awinionie i podjął starania o sprowadzenie przynajmniej części dokumentów do Rzymu a pierwsza część została sprowadzona wcześniej, za Marcina V. Papież Paweł V nakazał utworzyć Tajne Archiwum Watykańskie, w którym znalazła się większość dokumentów papieskich, zgromadzonych przezeń z Biblioteca secreta, Zamku świętego Anioła i Kamery Apostolskiej. Pozostawały one niedostępne dla osób spoza Watykanu do późnych lat XIX wieku. Taka sytuacja sprzyjała rozpowszechnianiu się pogłosek o tajemnicach skrywanych w Tajnych Archiwach Watykanu. Znajdowały się one w trzech salach Pałacu Apostolskiego, przy czym w 1660 roku, oraz XX wieku, udostępniano na coraz to powiększające się archiwum nowe pomieszczenia. W 1810 roku, w trakcie wojen napoleońskich Archiwum Watykańskie zostało przewiezione do Paryża. Do Francji trafiło wówczas, aż 3239 skrzyń z dokumentami. Powodem kradzieży było pragnienie cesarza, aby we Francji stworzyć centralne Archiwum Europy. W latach 1815 do roku 1817, część zbiorów zwrócono Stolicy Apostolskiej. Gdy materiały przewożono z powrotem do Rzymu, potrzebowano już 1000 skrzyń mniej. W 1870 roku, na skutek powstania antypapieskiego archiwa znajdujące się poza murami Watykanu przejął rząd Królestwa Włoch. W 1881 roku, Leon XIII postanowił udostępnić Archiwum Watykańskie naukowcom. Zaowocowało to rozwojem zagranicznych instytucji naukowych umieszczonych w Rzymie jak Ecole Française, czy American Academy, które podejmują badania historyczne nad archiwaliami watykańskimi. Pierwszym historykiem, który wykorzystał w swoich pracach zasoby archiwum, był Ludwig von Pastor. W XX wieku, zbiory sukcesywnie wzbogacały dokumenty Kurii Rzymskiej, Pałacu Apostolskiego, nuncjatur, I oraz II Soboru Watykańskiego oraz materiały archiwalne niektórych znanych rodów rzymskich związanych z historią Kościoła. 20 lutego 2002 roku, Jan Paweł II podjął decyzję, aby dokumenty dotyczące Niemiec za okres 1922 do roku 1939, zostały ujawnione, aby ukrócić spekulacje dotyczące powiązań między Stolicą Apostolską a III Rzeszą. Dokumenty zostały ujawnione na początku 2003 roku. Obecnie Archiwum Apostolskie podzielone jest na 630 zespołów archiwalnych. Najstarszym dokumentem jest Liber Diurnus Romanorum Pontificum księga zawierająca zapisy z papieskiej kancelarii, począwszy od VIII wieku. W skład archiwum wchodzą dwie czytelnie, w których rocznie pracuje około 1500 naukowców z 60 krajów, sala z katalogami, biblioteka, laboratoria konserwatorskie i zajmujące się digitalizacją zbiorów oraz centrum komputerowe. Najbardziej znanym i istniejącym do dziś w Archiwum, listem jest wniosek Henryka VIII o unieważnienie jego małżeństwa z Katarzyną Aragonią, wobec czego sprzeciwił się papież Klemens VII. Niestety nie wszystkie materiały archiwalne są udostępniane, każdy papież wyznacza swoją datę graniczną. Aktualnie jest to rok 1958, czyli koniec pontyfikatu Piusa XII. Są jednak dokumenty, których badacze nigdy nie ujrzą. Są to na przykład akta wytworzone przez Penitencjarię Apostolską jak sąd kościelny zajmujący kwestiami związanymi z sakramentem pokuty, a także udzielaniem dyspens i odpustów. Sprawy, którymi zajmuje się ta instytucja, są bardzo delikatne i poufne, dlatego nie są one upubliczniane. Pewna badaczka, która miała okazję zwiedzić archiwum, opisała również specjalną wydzieloną część archiwum tak. Na końcu korytarza znajdują się duże ciemne drzwi. Są one zawsze zamknięte, a klucz ma tylko prefekt. Prowadzą one do pomieszczeń, w których trzyma się najbardziej tajne dokumenty, dotyczące osób żyjących czy aktualnych sytuacji politycznych. Przy archiwum działa szkoła paleografii, dyplomatyki i archiwistyki. W czasie najgorszych prześladowań Kościoła pierwotnego za czasów cesarza Dioklecjana nie zdołano jednak ochronić wszystkich dokumentów Kościoła. Euzebiusz z Cezarei autor Historii kościelnej napisał tak. Widziałem na własne oczy domy, w których odprawiano nabożeństwa, przetrząśnięte od góry do dołu, do samych fundamentów, a natchnione święte pisma są wrzucone w ogień pośrodku placu miejskiego. Wiele materiałów archiwalnych pochłonęły również najazd Wandalów na Rzym w 455 roku. Ojciec Peter Gumpel, 94-letni jezuita, który miał dostęp do dokumentów Piusa XII, ponieważ prowadził tam kwerendę na potrzeby procesu beatyfikacyjnego. Oświadczył że kiedy wszedł do tych pomieszczeń, to oniemiał, ponieważ okazało się, że jest tam 16 milionów dokumentów, które nie są w ogóle nigdzie skatalogowane, a ich segregowaniem zajmowali się zaledwie dwaj pracownicy archiwów, którzy zresztą niespecjalnie też się śpieszyli, ponieważ wiedzieli, że odtajnienie części archiwum i akt nastąpi dopiero w 2038 roku, a więc 70 lat po śmierci Piusa XII. Prace przyspieszono, ale i tak zabrały one bardzo dużo czasu. Zarzuty, że Watykan ukrywa pewne rzeczy w swoich archiwach, wynikają z tego, że ludzie właściwie nie znają materii ich funkcjonowania. Podobna sytuacja występuje w NASA gdzie większość tajemnic jest utajniona i niedostępna opinii publicznej, tu jest podobnie. Bowiem nie można po prostu otworzyć sobie kartonów, w których leżą nieopisane dokumenty, i wpuścić historyków, żeby w tych tych tajnych pudłach dowolnie sobie grzebali. Jest nawet w zapiskach umieszczony fakt iż niemal sam diabeł zasiadał na tronie Piotrowym. Był nim papież z rodu Borgiów. Jego skłonność do przemocy od wczesnej młodości łączyła się u niego z upodobaniem do seksualnych ekscesów. Prawdę mówiąc, trudno go było uznać za szczególnie atrakcyjnego, miał bardzo wąskie czoło i wielki, mięsisty nos nie przeszkadzało mu to jednak w miłosnych podbojach. Sam rozpowszechniał plotki, iż przed ukończeniem dwudziestego roku życia spał z ponad dwustoma kobietami.Nawet jako papież nie potrafił pohamować swego gorącego temperamentu. Legendarne stały się urządzane przez niego orgie, w których miała brać udział również jego własna córka piękna Lukrecja Borgia. Jeśli chodzi o religijność, to nie należała ona do najsilniejszych cech tego Namiestnika Chrystusa. Kiedy został mianowany kardynałem, nie posiadał nawet święceń kapłańskich. Szczegół ten nikomu jednak zbytnio nie zaprzątał głowy, gdyż nominujący Rodriga papież, Kalikst III, był jego wujem. Nepotyzm był zresztą jedną z głównych praktyk późniejszego pontyfikatu Aleksandra VI. Borgia Zasiadając w roku 1492, na tronie Piotrowym, miał już kilkoro dzieci, nic zatem dziwnego, iż jego działania skierowane były przede wszystkim na zapewnienie im majątku oraz stanowisk. Swego nieślubnego syna, Cesare, gwałtownika, który z natury nadawał się bardziej na żołnierza niż duchownego, zaszczycił godnością arcybiskupa. Czy jednak rzeczywiście Borgia zasłużył na miano diabła? Cóż, wydaje się, iż był po prostu nieodrodnym synem swojej epoki, przebiegłym dyplomatą i człowiekiem czerpiącym z życia pełnymi garściami. Jak przystało na władcę czasów renesansu, wspierał artystów oraz uczonych. Mało kto też dziś wie, iż papież ten zachęcał do pracy pewnego astronoma z Polski samego Mikołaja Kopernika. Mamy w zapiskach tajnego archiwum inną ciekawostkę taką oto. Kiedy pod koniec II wojny światowej papież Pius XII, dowiedział się, że Hitler planował porwanie go, a następnie zniszczenie całego Kościoła, był bardzo przerażony. Nie mógł mieć już żadnych wątpliwości, iż przywódca III Rzeszy zawarł pakt z diabłem. Jego bezpośredni poprzednik, Pius XI, był równie wyczulony na konszachty z siłami nieczystymi. Ujrzawszy na łysej głowie innego dyktatora, Benito Mussoliniego, olbrzymią cystę, przypomniał sobie, że według Apokalipsy świętego Jana słudzy Bestii otrzymają znamię na prawą rękę lub na czoło. Proroctwo nie powstrzymało go jednak od zawarcia układu z tym szatańskim pomiotem, jak prywatnie nazywał Duce. Tak doszło do podpisania w 1929 roku, tak zwanych traktatów laterańskich. W zamian za dobra doczesne papież usankcjonował faszystowskie państwo. Ani Mussolini, ani Hitler, z którym cztery lata później Stolica Apostolska podpisała konkordat, nie zdawali się dla Kościoła takim zagrożeniem, jak ateistyczny komunizm. Prawicowe rządy miały chronić świat przed „czerwoną zarazą i dbać o majątki duchownych. Mamy zapiski iż w Watykanie pojawił się jeszcze jeden ciekawy konkurent do tronu świętego Piotra a był nim były korsarz Baldassare Cossa, czyli antypapież używający imienia Jan XXIII. Bardzo ciekawe, że w historii Polski ten awanturnik zapisał się jako sprzymierzeniec Jagiellonów. W przeciwieństwie do kilku legalnych papieży, którzy popierali Krzyżaków w sporze z Polską, Cossa opowiedział się po stronie Władysława Jagiełły. Prawdopodobnie i obecnie istnieje więcej samozwańczych pontyfikatów niż kiedykolwiek wcześniej. Nie ponosi się z tego powodu żadnej odpowiedzialności karnej. O czym oczywiście zanotowano to w tajnych archiwach. Tak więc członkowie Prawdziwego Kościoła Katolickiego z przyczyn doktrynalnych nie uznali żadnego z papieży, który nastąpił po Piusie XII. O tym są również zapiski w tych samych archiwach. Oto na przykład, kardynałowie wybrali na papieża Luciana Pulvermachera, który przyjął imię Piusa XIII, miał swoją siedzibę w stanie Waszyngton i jak przystało na antypapieża, i nie uznawanego Ojca Świętego, pisał on swoje encykliki. Inni współcześni antypapieże to między innymi Linus II i Jan XX. Istnieje też co najmniej siedmiu papieży Piotrów II, więc często w piwnicach Watykanu jest więcej ukrytych faktów niż się nam na pozór wydaje. Dziś na czele tych archiwów stoi Archiwista Świętego Kościoła Rzymskiego. Urząd ten jest tradycyjnie połączony z urzędem Bibliotekarza Świętego Kościoła Rzymskiego. Obecnie archiwistą jest kardynał José Tolentino Mendonça. W zarządzie pomaga mu prefekt, który zarządza zbiorami, obecnie jest nim biskup ksiądz Sergio Pagano.

Całun Turyński

Miniatura z Węgierskiego Manuskryptu Praya 1192 do roku 1195

Ikona z X wieku, która przedstawia Abgara V z mandylionem

Obraz Giovanniego Battisty della Rovere z lat 1575 do roku 1640, eksponowany obecnie w Galleria Sabauda w Turynie. Przedstawia, w jaki sposób całun owija ciało Jezusa

Porównanie wizerunku Jezusa na Całunie oraz monecie z czasów cesarza Justyniana z VIII wieku

Pozytyw i negatyw twarzy z całunu

Całun Turyński

Całun Turyński jest to płótno lniane zawierające obraz dwustronnego od przodu i od tyłu, odwzorowania postaci ludzkiej. Na materiale widoczne są liczne czerwone ślady. Przechowywany jest w Turynie, w kaplicy Świętego Całunu La cappella della Sacra Sindone katedry pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela. Pomimo że jest on jednym z najczęściej analizowanych naukowo przedmiotów w historii ludzkości, powstanie i charakter utrwalonego na płótnie obrazu stanowi wciąż dla współczesnej nauki zagadkę. Według tradycji chrześcijańskiej w płótno to został po śmierci owinięty Jezus Chrystus, a charakter i umiejscowienie śladów odpowiada opisowi jego ran w Ewangelii, co pokrywa się z wynikami interdyscyplinarnych badań całunu. Jedną z hipotez dotyczących powstania obrazu jest jego powstanie pod wpływem silnej energii pochodzącej z ciała. Kościół katolicki ani większość innych chrześcijańskich Kościołów i związków wyznaniowych nie określa, czy jest to naprawdę całun, w który owinięto Jezusa Chrystusa. Przez większość z nich zostało to zostawione osobistym osądom wierzących. Według oficjalnego stanowiska Kościoła katolickiego autentyczność całunu nie ma związku z prawdziwością nauczania Chrystusa. Nauka interdyscyplinarna zajmująca się badaniem całunu to syndologia od włoskiego określenia Santa Sindone, czyli święty całun. Całun Turyński jest dużym kawałkiem tkanego ręcznie płótna o wymiarach: długość 437 centymetrółw, szerokości od 113 do 112,5 centymetra po konserwacji w 2002 roku. Waga materiału wynosi 2,5 kilograma. Płótno utkane zostało z nici lnianej ze śladową domieszką włókien bawełny indyjskiej, splotem trzy na jeden. Widoczne są liczne konserwacje z XVI wieku. Na całunie widnieje wizerunek nagiego mężczyzny o atletycznej budowie, ma on brodę i długie włosy zaplecione w wiele luźnych warkoczy. Jego ciało znaczą liczne rany oraz pojedyncza rana kłuta między 5. i 6. żebrem. Sylwetka przedstawiona jest dość realistycznie. Stopień zaczernienia negatywu na kliszy fotograficznej zależy od współczynnika odbicia światła, natomiast stopień zaczernienia całunu zależy od odległości płótna od odbitej na nim twarzy. Pomijając łaty, miejsca zagięć czy uszkodzenia na całunie, można dostrzec dwa rodzaje obrazu. Jeden z tych obrazów jest utworzony przez płyny, z którymi w swojej historii tkanina miała kontakt, nazywa się go obrazem odciśniętym. Drugim obrazem jest widoczna z przodu i z tyłu sylwetka człowieka, w kolorze sepii w wyżej wymienionej książce autorzy używają określenia obraz ciała. Obraz odciśnięty i obraz ciała są na siebie nałożone tworząc razem podwójny obraz. Na obraz odciśnięty składają się brunatnoczerwone plamy krwi i innych płynów ustrojowych surowica, czy pot oraz inne ślady płynów jak ślady po wodzie, którą skrapiano płótno podczas pożaru w Chambéry. Również napisy odkryte na Całunie Turyńskim są prawdopodobnie tego typu odciskami. Obraz ciała a przypominający negatyw fotograficzny, jest znacznie słabiej widoczny od odcisków. Brakuje mu wyraźnych konturów. Obraz ten zanika w miejscach śladów krwi wygląda to tak, jakby najpierw powstały ślady krwi, a następnie na miejscach niezakrwawionych powstał obraz ciała. Obraz ciała jest jednak widoczny w miejscach ze śladami wody oraz ze znakami graficznymi. W ostatnim przypadku intensywność obrazu zmienia się wraz z intensywnością napisów. Badania obrazu odciśniętego wskazują, że został on utworzony przez pomijając plamy wody i napisy płyny ustrojowe. Na podstawie przeprowadzonych doświadczeń określono, że dla powstania takiego obrazu konieczny był czas kontaktu zwłok z tkaniną rzędu 30 godzin. Badacze zwracają tu uwagę na trudny do wyjaśnienia fakt braku na obrazie śladów odrywania dla zachowania obrazu w formie, w jakiej został on utrwalony, płótno musiałoby być oderwane od ciała najpóźniej po 40 godzinach. Obraz odciśnięty jest utworzony przez miejscowe zaciemnienia lnu. W powiększeniu jest to widoczne jako ciemniejsze od naturalnego lnu niewielkie pałeczki widoczne na grzbietach włókien, z których złożona jest tkanina. Pałeczki te są prostopadłe do kierunku pasów tkaniny. Tworzą one formę drukową widoczną właśnie jako obraz ciała. Odległość pomiędzy pałeczkami wynosi około 0,55 milimetrów natomiast widoczna w skali makroskopowej zmiana zabarwienia płótna jest związana z wielkością i zaczernieniem pałeczek w miejscach jasnych pałeczki są małe i jasne, w miejscach ciemnych są duże i ciemne. Badania wykazały, że pałeczki te nie zostały naniesione na płótno nie są rodzajem jakiegoś barwnika użytego przez malarza, lecz w miejscach, w których są one widoczne nastąpiło lokalne powierzchniowe utlenienie włókien na głębokości do 40 mikronów. Również analiza fourierowska obrazu ciała wskazuje, że nie powstał on w wyniku pracy malarza wykryto jedynie periodyczność związaną ze splotem tkaniny, nie stwierdzono natomiast jakiejkolwiek periodyczności związanej z kierunkiem ruchu pędzla. Obraz ciała pokrywa się z obrazem odciśniętym, są jednak między nimi różnice. Obraz odciśnięty wykazuje deformacje powstałe najprawdopodobniej dlatego, że płótno, na którym on powstał, było owinięte wokół ciała. Widoczne jest np. przesunięcie plam krwi na zewnątrz od miejsc, w których powinny się znajdować, gdyby płótno było umieszczone płasko nad i pod ciałem. Przesunięcie to rośnie przy zbliżaniu się do bocznych krawędzi płótna, natomiast nie widać go w osi ciała. W przeciwieństwie do obrazu odciśniętego, obraz ciała nie zawiera tych deformacji wygląda on tak, jakby płótno stanowiło płaską kliszę fotograficzną, na której został utrwalony obraz ciała z przodu i z tyłu. Również ciężar ciała nie miał wpływu na obraz obrazy przedniej i tylnej części ciała są jednakowo intensywne. Historię lnianego płótna z wizerunkiem nagiego mężczyzny podzielić można na dwa okresy. Jeden z nich nazwać można obiektywną albo udokumentowaną historią. Jest to okres od 1357 roku, kiedy to całun po raz pierwszy został wspomniany w zachowanym do dziś dokumencie i od tego czasu jego historia jest nieprzerwanie udokumentowana, do dzisiaj. Jeśli chodzi o okres do 1357 roku, Całun Turyński jest utożsamiany a na podstawie analizy zachowanych dokumentów ze wspominanymi w różnych źródłach innymi tkaninami: płótnem, jakie otrzymał król Edessy Abgar V, mandylionem oraz tetradiplonem. Brak jednak bezpośrednich dokumentów pozwalających na jednoznaczne wykazanie ciągłości historycznej między tymi obiektami a Całunem Turyńskim. Ewangelie a Całun Turyński. Pierwsze relacje na temat płótna pogrzebowego Chrystusa można znaleźć w ewangeliach, przy czym należy zwrócić uwagę, że pierwsze trzy ewangelie, zwane synoptycznymi Marka, Mateusza i Łukasza, przy opisie pogrzebu Jezusa używają pojęcia sindón jako całun. Ewangelia Jana natomiast wspomina o płótnach używając pojęcia othonia. Dodatkowo Jan przy opisie pustego grobu wspomina jeszcze o chuście soudarion. o której nie piszą pozostali ewangeliści. Kolejnym źródłem, które mówi o płótnach pogrzebowych Jezusa, a dokładniej wspomina, co się z nimi stało po jego śmierci, jest pochodząca z II wieku, Ewangelia Hebrajczyków, cytowana później przez świętego Hieronima w De viris illustribus. Śledząc ten dokument, można dowiedzieć się, jakoby Jezus miał oddać swój całun słudze kapłana zwanego Puero. Przy czym należy zauważyć, iż wśród historyków i badaczy całunu panuje pewna rozbieżność, bowiem niektórzy uważają, że kopista przepisujący Ewangelię Hebrajczyków pomylił się i zamiast słowa Puero w oryginale znajdowało się słowo Petro czyli Piotr. Stąd wniosek, iż po śmierci Jezusa płótno lub płótna mogło być zabrane przez świętego Piotra. Tę relację potwierdzałby częściowo inny dokument pochodzący z IV wieku. W relacji świętej Niny, ewangelizującej Gruzję, zamieszczona jest pewna wzmianka o płótnach Chrystusowych. Według niej płótna pogrzebowe przez pewien czas posiadała żona Piłata, potem przeszły w ręce ewangelisty Łukasza, a następnie miały trafić do Piotra. Niestety tak skromna baza źródłowa nie pozwala na dokładne ustalenie tego, co mogło się stać z płótnami Jezusa. Wielu badaczy całunu uważa, iż dzieje tej tkaniny należy łączyć z Edessą, jednym z pierwszych chrześcijańskich miast na Bliskim Wschodzie. Wiadomo, że pierwsi chrześcijanie wskutek prześladowań musieli uciekać z Jerozolimy. Być może schronienie znaleźli właśnie w Edessie i tam też mogło trafić płótno. Ponadto część historyków wiąże obecność płótna w Edessie z legendą o korespondencji Jezusa z królem Abgarem. Legenda o korespondencji Jezusa z królem Abgarem. Abgar V Ukkama bar Ma’nu zwany Czarnym, jest to postać historyczna panował w latach od 13 do roku 50 naszej ery, był królem państwa Osroene ze stolicą w Edessie. Według różnych przekazów Abgar cierpiał na nieuleczalną chorobę, prawdopodobnie czarny trąd, i kiedy usłyszał o działalności Jezusa z Nazaretu, wysłał swego posłańca z prośbą o przybycie Jezusa do Edessy, aby go uzdrowił. Najstarszą znaną wersją o Abgarze jest przekaz zawarty w Historii kościelnej Euzebiusza z Cezarei z 325 roku. Według jego relacji posłaniec Abgara, Ananiasz, zaprasza Jezusa do Edessy, ale ten odmawia. Przekazuje list do Abgara i obiecuje wysłać jednego ze swoich uczniów, który ma go uzdrowić. Inny przekaz tej legendy znajduje się w pochodzącej z IV wieku Nauki Addaja zwanej Doctrina Addai, przy czym legenda ta jest tutaj zmodyfikowana: posłaniec Hannan lub Ananiasz maluje portret Jezusa i zabiera go do Edessy. Jezus wysyła także list do Abgara, w którym gwarantuje miastu bezpieczeństwo. Abgar po zobaczeniu cudownego wizerunku zostaje uleczony. Natomiast manuskrypty syryjskie z Nitry również z IV wieku przedstawiają historię tak: Jezus wysyła tylko list do Abgara, obiecując pomoc, a po jego śmierci uczniowie wysyłają do Abgara posłańca Addai Thaddaeus, który przywozi odbicie i uzdrawia Abgara. Jeszcze inna relacja znajduje się w pochodzących z VI wieku Akt Tadeusza, będących zmienioną wersją Nauk Addaja. Według tej wersji posłaniec Ananiasz nie jest w stanie namalować portretu, dlatego też Jezus, wiedząc o tym, poprosił o obmycie mu twarzy, a następnie osuszył ją płócienną chustą i oddał posłańcowi który zaniósł chustę do Abgara. Jak słusznie zauważa historyk Ian Wilson, wszystkie te opowieści, prawdziwe lub nie, w jakimś stopniu usiłują wytłumaczyć obecność płótna w Edessie i dlatego dalsze losy tego płótna łączy się z tym miastem. Przekazy mówią, że po cudownym uleczeniu Abgar miał przyjąć chrześcijaństwo, ale po jego śmierci Edessa znów wróciła do dawnych wierzeń, a chrześcijanie byli prześladowani. Być może, jak twierdzi Wilson, płótno Chrystusowe zostało ukryte w murach miasta z obawy przed zniszczeniem przez wrogów nowej wiary. Faktem jest, że nie ma żadnych źródeł mówiących, co się stało z płótnami w tym okresie. Mandylion z Edessy. Według hipotezy Wilsona płótno ukryte w murach Edessy a tym samym Całun Turyński należy utożsamiać z tkaniną znalezioną w VI wieku i określaną jako mandylion z Edessy. Pierwsze relacje o tej tkaninie przekazuje około 594 roku Ewagriusz Scholastyk żyjący od 527 do roku 600, który, wspominając o mandylionie z Edessy, używa pojęcia acheiropoietos ale nie ludzką ręką uczyniony. Kronikarz pod datą 544 odnotował cudowne zwycięstwo mieszkańców Edessy nad Persami. Według Ewargiusza właśnie wtedy mandylion miałby się odnaleźć w murach miasta i posłużyć jako palladium przeciwko wojskom perskim Chosroesa I Anoszirwana. Jednakże, jak zauważa Wilson, odnalezienie mandylionu musiało nastąpić wcześniej, a relacja Ewargiusza o odnalezieniu pozostaje tylko legendą. Wilson wskazuje tutaj na 525 rok jako czas odnalezienia płótna. Powołuje się na relację Prokopiusza z Cezarei, który wspomina pod tą datą powódź, jaka nastąpiła w Edessie. Powódź ta spowodowała znaczne zniszczenia miasta i z tego względu przyszły cesarz Justynian I Wielki zdecydował się na jego odbudowę. Z jego polecenia rozpoczęto prace rekonstrukcyjne nad odbudową miasta i właśnie wtedy, zdaniem Wilsona, miało nastąpić odnalezienie płótna, które było od tego czasu czczone jako mandylion z Edessy. Justynian również ufundował kościół Bożej Mądrości, w którym mandylion był przechowywany. Tyle mówi relacja Ewargiusza Scholastyka. We wspomnianych wyżej Aktach Tadeusza, pochodzących mniej więcej z tego samego czasu co kronika Ewargiusza, również pisze się o odnalezieniu płótna w Edessie ale ponadto autor tego źródła używa na określenie mandylionu pojęcia tetradiplon złożony na czworo, a raczej czterokrotnie złożony na dwa. Wiadomo z różnych kopii mandylionu z Edessy, że sama tkanina przedstawiała tylko twarz Jezusa, stąd też wniosek Wilsona (jeżeli przyjąć, że mandylion i całun z Turynu to ta sama tkanina), iż Całun Turyński musiał być w przeszłości również złożony. Wilson w swoich badaniach dowodzi możliwości złożenia płótna turyńskiego w taki sposób, aby przedstawiało samą twarz, a potwierdzeniem jego przypuszczenia było badanie tkaniny w 1978 roku, kiedy to amerykańscy naukowcy John Jackson i Eric Jumper, przy użyciu najnowszych technik, dowiedli, że całun w przeszłości był składany. Przeniesienie do Konstantynopola. Mandylion był przechowywany w Edessie do roku 944, a jego przeniesienie do Konstantynopola związane jest z wyprawą wojenną bizantyjskiego dowódcy Jana Kurkuasa na kalifaty arabskie. W kwietniu 944 roku, Kurkuas oblega Edessę i zmusza jej mieszkańców do wydania mandylionu, płacąc władzom arabskim 12000 drachm w srebrze i uwalniając 200 jeńców. 15 sierpnia roku 944, w dniu uroczystości Wniebowzięcia Matki Bożej, mandylion przybywa do Konstantynopola i natychmiast zostaje wystawiony w kościele Świętej Marii w dzielnicy Blacherne. Dzień później mandylion zostaje przeniesiony do kościoła Hagia Sophia. Z tego wydarzenia zachował się dokument odkryty w latach osiemdziesiątych XX wieku przez Gino Zaninottiego. Źródło to jest przedstawieniem homilii Grzegorza Referendarza wygłoszonej podczas uroczystego przeniesienia, w której autor wspomina o krwawiącym boku. Stąd niektórzy badacze jak Dubarle twierdzą, iż obecni przy uroczystości musieli widzieć całe ciało i wyciągają wniosek, że całun był już wówczas ponownie rozwinięty. Wilson natomiast uważa, iż rozwinięcie musiało nastąpić znacznie później gdzieś pomiędzy XI a XII wiekiem, powołując się na ikonografię, w której od tego czasu pojawia się scena opłakiwania, przedstawiająca Józefa z Arymatei i Nikodema, owijających całe ciało Jezusa. Ponadto jest kilka źródeł z XII d XIII wieku, a około roku 1130, Orderyk Witalis Historia ecclesiastica, XII wieku, czy Kronika Michała Syryjczyka, lub Kodeks z Biblioteki Watykańskiej, również z XII wieku Gerwazy z Tilbury Otia imperialia) potwierdzających znajomość przez współczesnych całego płótna. Bardzo ciekawym dokumentem świadczącym o tym, iż mandylion znajdował się już w Edessie, jest Opowieść o wizerunku z Edessy. Utwór ten powstał na dworze cesarza Konstantyna VII. Znajdują się w nim dwie wersje legendy o Abgarze. Pierwsza wspomina Ananiasza, który miał dostarczyć list Abgara do Jezusa z prośbą o przybycie, a jeżeliby się to nie udało, miał namalować Jezusa. Jezus wysyła odpowiedź, że nie może przybyć, ale obiecuje wysłać po swojej śmierci jednego ze swych uczniów, który go uzdrowi. Zapewnia również bezpieczeństwo miastu oraz obmywa twarz ręcznikiem i daje go Ananiaszowi, polecając dostarczyć go Abgarowi. Druga wersja przedstawiona przez autora wspomina, iż Jezus przed śmiercią wytarł w ręcznik krwisty pot, oddał Tomaszowi i polecił go zanieść po swoim wniebowstąpieniu za pośrednictwem Tadeusza Abgarowi, spełniając prośbę z listu. Tadeusz miał go przekazać, a Abgar po uzdrowieniu miał umieścić wizerunek w pozłacanej ramie. Autor tego dokumentu wspomina, iż wiadomości te zaczerpnął ze starych manuskryptów syryjskich. Ponadto od roku 1000, obecność mandylionu w Konstantynopolu poświadczają nam spisy relikwii przechowywanych w Wielkim Pałacu zwanym Bukoleon oraz różnego rodzaju relacje pielgrzymów czy też kronikarzy. W roku 1080 cesarz Aleksy I Komnen prosi cesarza Henryka IV i Roberta z Flandrii o pomoc w obronie relikwii zebranych w Konstantynopolu, szczególnie płócien znalezionych w grobie po zmartwychwstaniu. W roku 1147, król Francji Ludwik VII podczas pobytu w Konstantynopolu oddaje cześć całunowi. Kolejnym potwierdzeniem jest relacja kronikarza Wilhelma z Tyru, opisującego wizytę w Konstantynopolu króla jerozolimskiego Amalryka I. Wilhelm pisze o syndonie zwanym też sudarium. Jeszcze inna relacja pochodzi z 1201 roku. Mikołaj Mesarites, stróż relikwii przechowywanych w kaplicy Matki Bożej z Faros w pałacu cesarskim, wspomina o dwóch rodzajach płócien grobowych, które miałyby znajdować się w Konstantynopolu entaphioi sindones jako płótno grobowe i kai otonai kai ta soudaria płótna i chusty. Ostatnim źródłem mówiącym o tej relikwii w Konstantynopolu przed jej zniknięciem w 1204 roku, jest relacja kronikarza czwartej krucjaty, Roberta de Clari, który w swoim dziele Zdobycie Konstantynopola pisze, że przed zdobyciem miasta w każdy piątek wystawiano w kościele Świętej Marii w dzielnicy Blacherne sydoine, na którym był widoczny wizerunek Chrystusa. Kiedy to 12 kwietnia 1204 roku, krzyżowcy IV krucjaty zdobywają Konstantynopol. Jeden z kronikarzy krucjaty, Robert de Clari, pisze, że całun znika z miasta. Istnieje kilka hipotez przedstawiających dalsze dzieje całunu jako mandylionu, z których najczęściej przyjmuje się teorię grecką i teorię Templariuszy. Zwolennicy teorii greckiej uważają, iż po zdobyciu Konstantynopola całun trafia do Aten, stając się własnością księcia Aten, Ottona de La Roche. Powołują się tutaj, między innymi, na list Teodora I Laskarysa, z 1 VIII 1205 roku, do papieża Innocentego III, informujący o tym, iż całun został zabrany przez krzyżowców do Aten. W roku 1208 całun miałby zostać przekazany przez ojca Ottona, Poncea de la Roche, w darze arcybiskupowi Besançon, Amadeuszowi de Tremelay. Tam miał przebywać do roku 1349, kiedy to w wyniku pożaru katedry w Besançon całun znika i w kilka lat później pojawia się w rękach Gotfryda de Charny. Inna wersja tej teorii mówi z kolei, że Otton de La Roche przywozi w roku 1208,całun do swojego zamku w La Roche-sur-L’Ognon w Le Doubs koło Besançon. W roku 1340 Gotfryd de Charny po raz drugi zawiera związek małżeński, z niejaką Joanną de Vergy, prawnuczką Ottona de la Roche. W ten sposób całun miałby się znaleźć w rękach rodu de Charny. Teoria templariuszy, której autorem jest Ian Wilson, zakłada, iż całun dostaje się w ręce zakonu templariuszy. Płótno do roku 1291, miałoby przebywać w Akce, jednej z ostatnich twierdz krzyżowców w Palestynie, a następnie miało trafić na Cypr. W 1306 roku, całun zostaje przewieziony do Paryża, gdzie znajduje się główna siedziba tego zakonu Templum. 13 października 1307 roku, zakon rycerski Templariuszy zostaje oskarżony przez króla Filipa IV Pięknego o herezję i kult tajemniczego bożka w postaci głowy z brodą w roku 1945, w Templecombe w Anglii odnaleziono na suficie dębowy panel datowany na koniec XIII w. z wymalowanym na nim wizerunkiem brodatej twarzy, która jest bardzo podobna do przedstawienia z całunu; podobnie we Francji, w kaplicy św. Marii du Menez-Hom, znajduje się krzyż, na którym zamiast figury ukrzyżowanego Chrystusa znajduje się tzw. mandylion templariuszy, czyli poprzeczny prostokąt z kamienia, na którym wyrzeźbiona jest płaskorzeźba przedstawiająca samą twarz Jezusa), wskutek czego jego członkowie zostają aresztowani. 19 marca 1314 roku zostaje spalony na stosie ostatni mistrz zakonu Templariuszy Jakub de Molay. Wraz z nim ginie również preceptor Normandii, niejaki Gotfryd de Charnay. Wilson sądzi, iż jest to przodek Gotfryda de Charny. Podczas studiów nad dokumentami związanymi z procesem zakonu templariuszy badaczka tajnych archiwów watykańskich Barbara Frale natknęła się na wzmiankę o młodym Francuzie nazwiskiem Arnaut Sabbatier, który wstąpił do zakonu w roku 1287. W swoich zeznaniach ujawnił on, że w ramach obrzędu inicjacyjnego został zaprowadzony w tajemne miejsce, do którego dostęp mieli tylko bracia Templariusze. Tam pokazano mu długie, lniane płótno, przedstawiające odbicie postaci mężczyzny i nakazano oddawać wizerunkowi cześć, trzykrotnie całując jego stopy. Ponadto należy dodać, iż istnieją dokumenty mówiące o sprzedaży lub podarowaniu w roku 1247 lub 1248, królowi Francji, Ludwikowi IX, płótna określanego jako Sainte Toile przez cesarza łacińskiego w Konstantynopolu, Baldwina II co świadczyłoby o tym, iż całun przynajmniej do tego roku pozostawał w Konstantynopolu. Niestety, nie ma zgodności co do tego, jakie były dalsze losy tego płótna. Niektórzy jak S. Runciman uważają, iż relikwia po umieszczeniu w Sainte Chapelle w Paryżu została zniszczona w 1792 roku, podczas rewolucji francuskiej. A. Dubarle twierdzi natomiast, że płótno po zakupie przez Ludwika IX zostało następnie oddane jakiemuś wasalowi i w ten sposób miało trafić do rodziny de Charny. Obiektywna i potwierdzona w wiarygodnych dokumentach historia przedmiotu nazywanego obecnie Całunem Turyńskim zaczyna się dopiero w 1357, kiedy pojawia się on w Szampanii, w miejscowości Lirey, gdzie jako własność Joanny de Vergy, wdowy po rycerzu Godfrydzie de Charny, jest obiektem kultu w miejscowym kościele pod nazwą całun z Lirey. Żaden dokument nie precyzuje daty nabycia całunu przez rodzinę de Charny (która następnie dodała do swego herbu wyobrażenie całunu oraz postać pielgrzyma. Pierwsze wiadomości o kulcie całunu w Lirey pochodzą z lat 1350. W 1356 roku, biskup Troyes, Henryk z Poitiers, konsekrował kolegiatę w Lirey, a rok później przyznał odpusty pielgrzymom nawiedzającym wystawiany tam całun. Joanna de Vergy a wdowa po Gotfydzie I de Charny bezskutecznie starała się po 1389 roku, o regularne wystawianie całunu w kolegiacie. O wystawieniu z 1357 roku, dowiadujemy się z pism kolejnego biskupa Troyes, Pierre’a d’Arcis. W związku ze staraniami Gotfryda II de Charny o wystawianie całunu domagał się on wpierw od króla Francji Karola VI, a następnie papieża Klemensa VII zakazu wystawiania całunu oraz jego konfiskaty. Powoływał się przy tym na opinię bp. Henryka z Poitiers mającego rzekomo posiadać informacje o tym, że całun miał być dziełem współczesnego mu malarza. Sprzeczność ww. faktów (błogosławieństwo udzielone pielgrzymom do całunu i twierdzenie o fałszerstwie) wysuwana jest obecnie jako dowód na to, że bp. Pierre d’Arcis mijał się z faktami. Ostatecznie papież Klemens VII bullą z 6 stycznia 1390 r. zezwolił kanonikom z Lirey na wystawianie całunu i udzielanie odpustów (jednak bez uroczystych ceremonii i bez jednoznacznego nazywania ich prawdziwymi płótnami pogrzebowymi) oraz zabronił bp. Pierre’owi d’Arcis sprzeciwiać się temu. Materialnym potwierdzeniem historii całunu w tych latach jest ołowiany medalion wydobyty w 1855 roku z dna Sekwany, na którym przedstawiono rozwinięty całun przy końcach którego znajdują się herby Gotfryda I de Charny i Joanny de Vergy. Przypuszcza się, że była to pamiątka nawiedzenia całunu zgubiona przez średniowiecznego pielgrzyma. W 1370 roku, biskup z Troyes, Henri de Poitiers, zabronił oddawania czci całunowi, uznając go za fałszywy. Zapewne Całun Turyński popadłby w zapomnienie, gdyby nie powtórne małżeństwo wdowy po Godfrydzie de Charny, Jeanne, która poślubiła Aymona de Genève, wuja ówczesnego papieża włoskiego antypapieża Klemensa VII. Ponieważ posiadanie ważnej relikwii oznaczało zwiększenie dochodów, Klemens VII pozwolił swemu wujowi w 1389 na ponowne umieszczenie całunu w kościele w Lirey. Ta decyzja papieża wywołała oburzenie biskupa z Troyes, Pierre’a d’Arcis, który zakazał oddawania czci całunowi, a do papieża napisał wyjaśnienie, iż całun jest relikwią fałszywą, zakazaną już przez poprzedniego biskupa. D’Arcis wyjaśnił, że całun jest zręcznym malowidłem wykonanym (aby zwiększyć napływ pielgrzymów i dochody) przez malarza, który jest osobiście znany biskupowi. Duchowni z Lirey odmówili podporządkowania się zakazowi biskupa i odwołali się bezpośrednio do papieża, który bullą z 6 stycznia 1390 roku, postanowił...trzeba ostrzegać lud w chwili największego napływu [wiernych] i powiedzieć głośno i wyraźnie…, że to wyobrażenie nie jest prawdziwym całunem Pana Naszego, lecz tylko malowidłem albo obrazem całunu. Pod tym warunkiem papież pozwolił na pozostawienie całunu w kościele. Następnie, z obawy przed zniszczeniem całunu przez wojskowych maruderów, został on przekazany wnuczce Godfryda, Małgorzacie de Charny. Burzliwe losy całunu w XV wieku. Małgorzata de Charny wywiozła całun w 1418 roku, do Monfort zamku swojego męża Humberta de Villersexel, hrabiego de la Roche a następnie do innego zamku w Saint-Hippolyte-sur-Doubs. Po śmierci hrabiego kanonicy z Lirey wytoczyli proces Małgorzacie, aby zwróciła im całun, jednak przegrali proces i Małgorzata wywiozła relikwię do Liège i Genewy. W 1453 roku, Małgorzata kupiła zamek Varambon w zamian za całun. 22 marca 1453 roku, Małgorzata de Charny przekazała całun Annie, żonie Ludwika Sabaudzkiego. W następstwie tego została Małgorzata, na wniosek kanoników z Lirey ciągle domagających się zwrotu tkaniny, w 1457 roku, ekskomunikowana kara ta została cofnięta po jej śmierci dzięki rekompensacie wypłaconej kanonikom przez Ludwika Sabaudzkiego. Od tej pory relikwia stała się własnością książęcej rodziny sabaudzkiej, która przenosi całun do Świętej Kaplicy kolegiaty w Chambéry. W 1464 roku, książę Ludwik I Sabaudzki zgodził się wypłacać kanonikom z Lirey rentę w zamian za rezygnację z praw do całunu. Po 1471 roku, całun często jest przenoszony do kościołów w: Vercelli, Turynie, Ivrea, Chambéry, Savigliano, Rivoli i Pignerol. Z 3 na 4 grudnia 1532 roku, w Świętej Kaplicy w Chambéry wybuchł pożar. Całun został uratowany w ostatniej chwili, gdy srebrna skrzynka, w której go przechowywano, zaczęła się topić. Relikwia została uratowana przez czterech mężczyzn, w tym dwóch franciszkanów, którzy rzucili się w ogień, wiadrami wody schłodzili skrzynię i wyciągnęli ją na zewnątrz. Wówczas całun został nadpalony w 48 miejscach. Zdaniem włoskiego naukowca Giorgio Tessiore temperatura wewnątrz relikwiarza podczas pożaru wynosiła 280 stopni Celsjusza. Uszkodzenia zostały naprawione w 1534 roku, przez klaryski, które wszyły szesnaście łat, w postaci trójkątnych kawałków płótna. W 1578 roku, książęta Sabaudii przenieśli całun do Turynu (który był stolicą ich państwa od 1562 roku. W 1581 roku, została opublikowana praca teologiczna o całunie, napisana przez Emanuela Philibertusa Pingoniusa, barona Cusiaco, zatytułowana Całun Ewangeliczny. Z dodatkiem niektórych hymnów i znaczniejszych bulli papieskich. W 1627 roku, została opublikowana w Turynie praca teologiczna o całunie, napisana przez Agaffino Solaro, biskupa diecezji Fossano i Saluzzo, wydana w dwa lata po śmierci autora. Ostatni król Włoch Humbert II zapisał całun papieżowi w swym testamencie. W chwili śmierci Humberta II, 18 marca 1983 roku,, całun przeszedł na własność Stolicy Apostolskiej. W 1997 całun został ponownie uratowany z pożaru katedry w Turynie. Badania autentyczności całunu. Badania całunu zaczęto już pod koniec XIX wieku. Analizy były prowadzone przy pomocy większości znanych technik chemicznych, fizycznych i optycznych. Wyniki niemal wszystkich badań, zarówno wspierających tezę o autentyczności, jak i o fałszerstwie całunu, były wielokrotnie kwestionowane; podważano także publikacje kwestionujące poszczególne badania. Ponadto dostępność całunu do badań jest ograniczona ze względu na jego unikatowy charakter. Pierwsze zainteresowanie poszukiwaniem naukowych dowodów na autentyczność całunu wywołały zdjęcia wykonane przez adwokata Secondo Pia w 1898 roku. Zadanie udowodnienia fałszerstwa powierzono Yvesowi Delage, znanemu antyklerykałowi. W 1902 roku, orzekł on po gruntownych badaniach, iż prawdopodobieństwo tego, że całun nie pochodził od ciała Chrystusa, wynosi na 1 do 10 miliarda. Powiedział też, że szczegóły anatomiczne postaci, jak i ślady ran na płótnie są z punktu widzenia medycyny zbyt dokładne, by mogły być dziełem malarza. Kolejne zdjęcia wykonał Giuseppe Enrie w roku 1931.Pierwsza syndologiczna konferencja naukowa odbyła się latem 1939 roku, w Turynie. Wystąpili podczas niej profesorowie medycyny Ruggero Romanese i Giovanni Judica Cordiglia. Obaj stwierdzili niezależnie, że na całunie znajduje się odbicie przedstawiające człowieka uśmierconego na skutek okrutnej męki wykluczyli, by wizerunek mógł być dziełem średniowiecznego malarza. Z kolei prof. Pierre Barbet udowodnił, że płótno odzwierciedla wszelkie cechy anatomiczne i fizjologiczne umierającego człowieka, które nie były znane ludziom w minionych stuleciach. Ustalił on, jeszcze przed II wojną światową, że Jezus został ukrzyżowany przez przybicie gwoździami do belki nie dłoni, lecz nadgarstków. Potwierdzili to później inni lekarze, między innymi Pierluigi Baima Bollone, Lamberto Coppini, Frederick Zugibe. Rany po gwoździach na całunie widoczne są na nadgarstkach, a nie na dłoniach. Gdyby całun był średniowiecznym falsyfikatem stwierdzili lekarze to fałszerze musieliby umieścić rany od gwoździ na dłoniach, a nie na przegubach skazańca. Tak bowiem wyobrażano sobie wówczas ukrzyżowanie, co widać na wielu obrazach z tamtej epoki. Porównanie z innymi wizerunkami Jezusa. Twórca Manuskryptu Praya z lat 1192 do roku 1195, przedstawił nietypowy jodełkowy splot tkaniny, ułożenie ciała Jezusa i niektóre cechy anatomiczne tak że na każdej z rąk są widoczne tylko cztery palce, kciuki są bowiem cofnięte do wnętrza dłoni charakterystyczne dla Całunu Turyńskiego. Płótno na ilustracji ma identyczny wzór powtarzających się otworów w kształcie litery L, które można znaleźć również na tym całunie. Istnieje hipoteza, że ilustrator Kodeksu Praya przebywał w Konstantynopolu gdzie miał możliwość zobaczyć Całun Turyński, wraz z przyszłym królem Węgier Belą III. W roku 1973 i 1978 Max Frei-Sulzer, szwajcarski biolog i kryminolog, badał Całun Turyński. Zdołał zidentyfikować 58 różnych gatunków roślin, których pyłki zostały na całunie. Spośród nich tylko 17 stanowiły rośliny rosnące w Europie, pozostałe 41 charakterystycznych było natomiast dla flory Azji i Afryki. Frei odkrył, że istnieje tylko jeden obszar geograficzny, w którym spotyka się aż 38 z tych 41 rodzajów pyłków. Autentyczność Całunu Turyńskiego badał też Avinoam Danin. Potwierdził wnioski Maxa Freia, że całun prawdopodobnie musiał pochodzić z Judei. Odkrył też na nim pyłki endemiczne dla obszaru Ziemi Świętej czystka kreteńskiego, parolistu krzaczastego to gatunek kapara oraz Gundelia tournefortii a to gatunek krzewu ciernistego. Wszystkie one kwitną na wiosnę i nie występują razem nigdzie poza Judeą. Amerykanin Alan Whanger stwierdził też koncentrację pyłków Gundelia tournefortii jako krzewu ciernistego wokół głowy na całunie. Jego zdaniem upoważnia to do wniosku, że korona cierniowa sporządzona została właśnie z cierni tej rośliny. Współczesne badanie przeprowadzone w 2015 roku, i opublikowane w Nature, objęło analizę ludzkiego i roślinnego DNA pobranego z Całunu podczas jego odkurzania w 1977 roku, i 1988 roku, Znaleziono ślady 19 różnych taksonów włączając w to rośliny charakterystyczne dla obszaru śródziemnomorskiego, ale również dla Europy Środkowej, północnej i wschodniej Afryki, Środkowego Wschodu, wschodniej Azji czyli z Chin i obu Ameryk. Znaleziono również sekwencje ludzkiego, mitochondrialnego DNA należącego do haplogrup typowych dla różnych regionów geograficznych i etnicznych, w tym Europy, północnej i wschodniej Afryki, Środkowego Wschodu i Indii. Zidentyfikowano również DNA pochodzenia zwierzęcego, w tym należącego do różnych gatunków ptaków, a także jedną sekwencję należącą do pewnego gatunku robaka morskiego, typowego dla obszaru północnego Pacyfiku. Porównanie z innymi relikwiami. Amerykański profesor Alan Whanger przeprowadził badania porównawcze całunu i Sudarionu z Oviedo. Doszedł do wniosku, że układ plam krwi na obu tkaninach był identyczny. Według niego nie ma wątpliwości, że oba te płótna okrywały tę samą osobę, tylko w innych momentach. Wszystkie ślady pozostawione na obu materiałach zgodne są natomiast z biblijnym opisem męki, śmierci i pogrzebu Jezusa. Ślady na całunie zostały również porównane z inną relikwią, Tuniką z Argenteuil, przez Instytut Optyki w Orsay. Ślady idealnie pokrywały się z ranami na Całunie Turyńskim na plecach. Nałożone na twarz Całunu Turyńskiego Całun z Manoppello i Chusta z Oviedo idealnie się pokrywają. Badanie techniki malarskiej. Wszechstronne badania całunu przeprowadzone zostały w 1978 roku, przez amerykańską grupę badawczą STURP czyli Shroud of Turin Research Project. W raporcie opublikowanym w 1981 roku, napisano, że w badanych fragmentach nie znaleziono barwników i farb, zaś obraz ma trójwymiarowy charakter. Autorzy podkreślili, że nie są w stanie przedstawić spójnej z naukowego punktu widzenia hipotezy powstania całunu. Wskazali, że zmiany zaobserwowane we włóknach sugerują, że płótno poddawano licznym procesom fizycznym i chemicznym, jak utlenianie czy odwodnienie, które mogą być wywołane w warunkach laboratoryjnych za pomocą środków chemicznych lub ciepła, ale nie tłumaczą całościowo powstania obrazu na całunie. Wyniki te zostały zakwestionowane przez Waltera McCrone, początkowo członka STURP, który w 1979 roku, stwierdził na całunie ślady ochry i innych nieorganicznych barwników stosowanych w malarstwie. Badania te zostały przez niego powtórzone w 1980 roku. Na ich podstawie McCrone przedstawił wniosek, że całun został namalowany około 1355 roku, w celu przyciągnięcia wiernych do nowo powstającej świątyni. McCrone również znalazł błękitną ultramarynę, co ciekawe na Całunie nie ma koloru niebieskiego. Wnioski McCrone’a zostały zakwestionowane przez jego współpracownika Marka Andersona, który postulował, że ślady stwierdzone przez McCrone’a były w rzeczywistości śladami organicznymi. Heller stwierdził: Z całego Całunu nie zebrałoby się dość czerwonej ochry czy cynobru na jedną kroplę krwi, a cóż dopiero na całą krew widoczną na nim. Cynober z czasem ciemnieje, a ślady krwi są nadal czerwone. W grudniu 2011 roku włoscy naukowcy z Narodowej Agencji Nowych Technik i Energii oraz Zrównoważonego Rozwoju Gospodarczego ENEA, Ente per le Nuove Tecnologie, l’Energia e l’Ambiente po pięcioletnich badaniach stwierdzili, że głębokość barwienia wynosi około 200 nanometrów, co odpowiada grubości ściany komórkowej pojedynczego włókna materiału. Techniki sprzed XXI wieku, nie pozwalają na barwienie na tak małą głębokość. Według Włochów taki efekt można osiągnąć tylko za pomocą lasera z zakresu ultrafioletowego o mocy 34 miliardów watów. Podczas badań stwierdzono brak obrazu pod plamami krwi co oznacza, że ślady krwi zostały nałożone na płótno przed otrzymaniem obrazu. Jednak także w stosunku do tej pracy pojawiły się głosy krytyczne. Marion i Courage skomentowali to zdaniem: Nie ma żadnej wątpliwości, że ślady odciśnięć pochodzą z mniej lub bardziej bliskiego kontaktu tkaniny z autentycznymi krwawiącymi zwłokami człowieka zawiniętego w całun.Badania techniki tkackiej. Płótno lniane z całunu zostało poddane licznym testom naukowym, z których najbardziej godnym uwagi jest datowanie bezwzględne metodą izotopową, w tym przypadku metodą wykorzystującą izotop węgla 14

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.