Copyright © Oficynka & Eliza Korpalska, Gdańsk 2019

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Książka ani jej część nie może być przedrukowywana

ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana w środkach

masowego przekazu bez pisemnej zgody Oficynki.

Wydanie pierwsze w języku polskim, Gdańsk 2019

Opracowanie redakcyjne: zespół

Skład: Piotr Geisler

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Projekt okładki: Anna M. Damasiewicz

Zdjęcia na okładce: © Ekaterina Yudina | Depositphotos.com,

© Juan Aunion | Depositphotos.com

ISBN 978-83-65891-96-9

www.oficynka.pl

email: oficynka@oficynka.pl

Moim Dzieciom

Wszystkie postacie i wydarzenia przedstawione
w niniejszej książce są wytworem wyobraźni autorki.

Spis treści

Rozdział 1. ZŁE ZAMIARY

Rozdział 2. DECYZJA

Rozdział 3. DOWÓD NA NIEWINNOŚĆ

Rozdział 4. MIŁOŚĆ

Rozdział 5. WESELE

Rozdział 6. WŁADZA

Rozdział 7. RESZTA

Rozdział 1
ZŁE ZAMIARY

Biuro szefa Specjalnej Agencji Wywiadowczej generała Petera Twigga było urządzone chłodno i luksusowo. Wejścia strzegły dwie absolutnie mu oddane, bezbarwne sekretarki. Panująca tu atmosfera, a nade wszystko dominująca i zdająca się wypełniać całą przestrzeń osobowość generała, powodowały, że przebywające w nim osoby zazwyczaj czuły się nieswojo. A byli to przeważnie silni, nieskłonni do poddawania się emocjom, doskonale wyszkoleni i wysoko ulokowani na drabinie społecznej mężczyźni. Chyba że miejsce naprzeciwko ogromnego, nowoczesnego biurka zajmował któryś z młodych wilków – nowego pokolenia agentów, niezwykle ambitnych, cynicznych, naładowanych testosteronem i adrenaliną, grających do własnej bramki. Takich jak Paul Horn, trzydziestojednoletni oficer wywiadu, wyróżniający się błyskotliwą inteligencją, sprawnością fizyczną i oddaniem tak zwanej sprawie, jaka by ona aktualnie nie była, co – jak mniemał – miało go w krótkim czasie doprowadzić na sam szczyt korporacyjnej hierarchii. Kapitan Horn, przy całym zawodowym szacunku dla dokonań generała, z których, jak przypuszczał, niemała część obrosła PR-ową legendą, był zwolennikiem zmiany pokoleniowej, z czego z kolei Twigg doskonale zdawał sobie sprawę. Od zawsze otaczała go konkurencja, jednak stojące za nim potężne układy oraz przyjaźnie z wpływowymi ludźmi połączone z wiedzą o ich skrzętnie skrywanych tajemnicach, od lat pozwalały mu na swobodne manipulowanie młodzieńcami pokroju Paula i wykorzystywanie ich umiejętności i talentów do celów, które – w co święcie wierzył – miały zawsze służyć interesom kraju. Generał Twigg był bowiem gorącym patriotą, swego czasu brał czynny udział w działaniach wojennych. Ranny na polu bitwy, kolejne lata spędził w służbie publicznej, ciesząc się – mimo systematycznie przypuszczanych ataków, z którymi sprawnie sobie radził – powszechną estymą, jaką otacza się męża stanu.

Już samo zaproszenie do jego gabinetu na rozmowę w cztery oczy było dla młodego agenta dużym wyróżnieniem, które Horn – nie wiedząc jeszcze, o co chodzi – doceniał. Paul przy całym swoim cynizmie i dystansie był obdarzony silnie rozwiniętą inteligencją emocjonalną, która nakazywała mu korzystanie ze wszystkich okazji oraz w miarę przyzwoite postępowanie z kolegami z branży, tak aby nie narobić sobie bez potrzeby wewnętrznych przeciwników. Potrafił też wywrzeć bardzo dobre wrażenie na przełożonych, dzięki czemu w młodym wieku zdobył stopień oficerski – nie miał jednak wątpliwości, że przełożeni pokroju Twigga nie dopuszczą go o wiele dalej i dopóki nie wymrze – lub nie odejdzie na emeryturę – poprzednie pokolenie, młodzi, zdolni, doskonale wyszkoleni agenci będą skazani na wieczne „wykazywanie się”, co zresztą chętnie czynił, uwielbiał bowiem wyzwania i mało co kręciło go tak, jak perspektywa niestandardowego działania, przełamywania funkcjonujących układów, błyskawicznego awansu i zaprowadzenia nowych porządków, zgodnych z własnymi koncepcjami. Dla dobra kraju. Agent Horn również był patriotą. Twigg czytał w nim jak w otwartej książce.

– Panie kapitanie – powitał go generał – mam dla pana niezwykle ważną i delikatną misję. Właściwie jest to finał sprawy, nad którą pracujemy od kilku lat. Finał niezwykle trudny, nie możemy sobie pozwolić na błąd. Mamy do czynienia z wyjątkowo podejrzliwymi przeciwnikami – jest ich wielu, nie wszystkich znamy. To pierwszy kłopot. Istnieje obawa przypadkowego spalenia akcji. Przyjaciel może okazać się wrogiem. To proszę mieć na uwadze przede wszystkim.

– Tak jest, sir.

– Jeszcze pan nie wie, na co się decyduje. Sprawa dotyczy działalności mafii i niestety nie tylko. Handel, że tak to ujmę, specjalistyczną bronią w konkretnym celu. Doszło do skutecznego zaszantażowania kilku osób ze świecznika. Musimy to przeciąć, zdobyć dowody. Sprawa zatrzęsie sceną polityczną. Przemyt, narkotyki i inne drobiazgi, które mogą przy okazji wypłynąć, to niezła pożywka dla mediów – tych ostatnich unikamy. Może zdarzyć się kilka spektakularnych, głośnych akcji, na których nie będziemy się koncentrować. Utniemy łeb hydrze.

Generał wyglądał na podekscytowanego. Powszechnie wiadomo było, że hydra nazywa się Tao Gun i jest lokalnym szefem mafii. Twigg polował na niego od wielu lat, jak dotąd nieskutecznie. Pościg ten stał się jego idée fixe.

– Dowodzę bezpośrednio. Zależy mi na współpracy z najlepszymi ludźmi, których można obdarzyć pełnym zaufaniem.

Horn uśmiechnął się w duchu. Wiedział, że podobnie jak on sam, dowódca nie ufa nikomu.

– Nie zawiodę pana, sir.

– Podkreślam słowo: współpraca. Poza działalnością operacyjną w pewnych kwestiach będzie mi zależało na pana opinii. Proszę mówić otwarcie i z każdym elementem zwracać się wyłącznie bezpośrednio do mnie, nawet gdyby wydawał się drobny. Czy to jest jasne?

– Tak jest, sir.

– Będę pana wtajemniczał modułowo. Po pierwsze zajmie się pan senatorem Albertem McKenziem. Umoczony po uszy, bardzo nieufny.

– Na czym ma polegać moje zadanie?

– Podsunie pan senatorowi kobietę. Właściwie ona sama to zrobi. Pan będzie czuwał nad całością.

Kapitan poczuł lekkie rozczarowanie. Taki banał. Generał czytał mu w myślach.

– Co pan na to?

– Spodziewałem się czegoś bardziej skomplikowanego.

– Dziękuję za szczerość. Operacja nie jest tak idiotyczna, jak się panu wydaje. Nie chodzi o „tego rodzaju towarzystwo”, ale o partnerkę, z którą senator zechce się ożenić.

To było jeszcze głupsze.

– A teraz przejdźmy do szczegółów. Chodzi o bliską osobę, żonę, która pozyska od McKenziego informacje, jakich nie możemy zdobyć w żaden inny sposób. Zależy nam, żeby się jej zwierzał. – Horn nie przypuszczał, że strategia Twigga może być tak naiwna. Albert McKenzie był znany z tego, że otacza się – zawsze na krótko – pięknymi, młodymi kobietami. Faktycznie przez lata podejrzewano go o kontakty z gangsterami, w tym z samym Tao Gunem. Nigdy niczego mu nie udowodniono, po drodze zatuszowano kilka skandali, związanych między innymi z czerpaniem osobistych profitów z handlu ludźmi – konkretnie korzyściach polegających na prawie codziennej dostawie nowych prostytutek. Raczej im się nie zwierzał. To była kompletna bzdura.

– Samo zadanie wydaje się proste, sir. Jednak senator nie bez powodu cieszy się taką, a nie inną opinią, i skłonienie go do opowiedzenia o swoich przestępczych powiązaniach wydaje się niewykonalne. McKenzie jest bardzo ostrożny, policja i media polują na niego od dawna, z premedytacją co noc zmienia towarzystwo, jestem przekonany, że również ze względów bezpieczeństwa.

Twigg nie słuchał.

– Agentka jest już wybrana. To osoba, która od pewnego czasu przebywa w tak zwanym uśpieniu. Właściwie nie pracuje już dla nas. Pana zadaniem będzie przekonać ją, aby wkroczyła do akcji. Proszę użyć wszelkich argumentów, zapewne będą musiały być niestandardowe. Liczę na pana wielką inteligencję i empatię. Może pan powołać się na jej zobowiązania wobec firmy, ale proszę nie przesadzać. Od tego elementu zależy powodzenie całej akcji. Proszę działać szybko. Nasza przyszła para zostanie sobie przedstawiona na balu dobroczynnym za pięć tygodni. Pseudonim kobiety – Lukrecja. Prawdziwe nazwisko Anna Litewski. To wszystko. Słucham pytań.

– Dlaczego senator miałby chcieć się z nią ożenić, sir?

– Zobaczy pan. Dziękuję.

– To ja dziękuję za zaufanie i szansę.

Horn odwrócił się w stronę drzwi.

– Kapitanie? – mruknął Twigg.

– Tak, sir?

– To jest bardzo trudne zadanie. Nie muszę dodawać, że na tej sprawie można wypłynąć lub polec.

Horn sam już to wiedział.

Wychodząc, pod gabinetem spotkał Hermana. Jedna z sekretarek tłumaczyła mu, że szef nie może go przyjąć. Jej nieprzyjemny ton zdradzał zniecierpliwienie i lekceważenie.

– Proszę, a dla pana Horna znalazł czas – gorączkował się Herman.

– Był wcześniej umówiony – nie ustępowała asystentka.

– Paul – młodszy agent zwrócił się do niego ze źle skrywaną agresją. – Co u ciebie słychać?

– Wszystko w porządku – uśmiechnął się Horn, ściskając mu dłoń. – A ty jak się miewasz?

– Byłoby OK, ale jak sobie pewnie zdajesz sprawę, podebrałeś mi robotę.

– Ja? – zdziwił się kapitan. – Nie wiem, o czym mówisz.

– Panowie, nie tutaj, przeszkadzacie nam pracować – wtrąciła starsza sekretarka.

– Już uciekamy, do widzenia! – wycofywał się Paul, podczas gdy Herman najwyraźniej nadal nie zamierzał ruszyć się z miejsca.

Przez drzwi do pokoju zajrzał generał.

– Pani Erdo – zwrócił się do nobliwie wyglądającej urzędniczki – poproszę o akta N-30. – Kapitanie, jeszcze tu pan jest? – uśmiechnął się.

– Przepraszam, panie generale… – zaczął Herman, nie zwracając uwagi na groźne spojrzenia obu pań. – Czy mógłbym zająć panu chwilę?

– Proszę przyjść pojutrze, poruczniku – uciął Twigg. – Pani Erda wpisze pana w grafik.

Asystentka posłusznie zaczęła wertować kalendarz. Szef uśmiechnął się do niej ciepło i zniknął w swoim gabinecie.

***

Paul Horn jechał wiejską drogą do posiadłości Anny Litewski. Lukrecja. Takiego pseudonimu używała najczęściej. Podobno pochodził od słodyczy i Lukrecji Borgii. Niezła kombinacja. W służbie czynnej w latach 1987–2001. Data urodzenia nieznana. Dziwne. Sierota, rodzice NN? Extra agentka do zadań specjalnych, której pełne dane znajdują się w tajnym archiwum firmy? Wsławiła się kilkoma spektakularnymi operacjami. Podobno swego czasu była wysoko ceniona przez przełożonych, chociaż jej działania bywały odbierane jako kontrowersyjne. Na zdjęciach występowała jako brunetka, blondynka, ruda, z krótkimi i długimi włosami, szczupła lub z wyraźną nadwagą – plastyczny typ urody, podatna na charakteryzację. W grudniu dwa tysiące pierwszego roku odeszła z SAW. Odznaczona krzyżem zasługi i orderem państwowym drugiego stopnia.

Paul Horn w głębi duszy nie cenił wysoko kobiet w tej branży. Wiedział, że są niezbędne i nie kwestionował ich kwalifikacji, jednak podświadomie sądził, że w żadnym wywiadzie nie zajdą daleko – świat krzyżujących się ze sobą męskich rozgrywek skutecznie zablokuje ich ambicje – pojedyncze przypadki tylko potwierdzały regułę. Nie mówiło się o tym głośno, ale przecież wiadomo było, że w wielu przypadkach ich działania nosiły znamiona prostytucji. Hornowi to oczywiście nie przeszkadzało, ale uważał, że na innych polach też są trochę gorsze niż funkcjonariusze – mężczyźni. Jednak bardzo użyteczne. Płeć piękna w jego życiu w ogóle była użyteczna. Nie wiązał się głęboko emocjonalnie, nie miał na to czasu ani ochoty. Nie zamierzał również sam tworzyć swoich słabych punktów, a za taki uważał każdy poważniejszy związek. Dążył raczej do doskonałości. Wysokie noty na studiach, w tym z zakresu informatyki i psychologii, krótka przygoda z medycyną, ostry, wszechstronny trening fizyczny, w końcu wielostopniowe szkolenie w firmie. Wytrzymałość, szybkość reakcji, odporność na stres. Wiedział, że w swoim elitarnym wydziale jest najlepszy. Koleżanki traktował szarmancko, trochę w stylu Bonda – bawił się tym, jednak odnosił wrażenie, że za nim nie przepadają. Co ciekawe, pięćdziesięciosześcioletni Twigg cieszył się większą sympatią i zainteresowaniem pań – stosując podobną strategię, wydawał się bardziej przekonujący, darzący kobiety autentycznym, nieco staroświeckim szacunkiem. Widocznie był lepszym aktorem. Paul doskonale wiedział, że to, czy generał kogoś szanował, nie było uzależnione od jego płci, i tak naprawdę darzył uznaniem niewielu. Lata skutecznego manipulowania ludźmi wytworzyły w nim swoiste poczucie wyższości, którego nawet nie zawsze chciało mu się kamuflować.

Oficer dojechał do starego, niewielkiego parku, wyglądającego na nieco zapuszczony. Pośrodku stał piękny, wiekowy dom z solidnymi drzwiami i ciężkimi, drewnianymi okiennicami. Okna były nieproporcjonalnie małe, przez co zaburzały trochę harmonię budynku. Jedna rynna odpadała, frontowe drzwi pomalowano zieloną, łuszczącą się farbą.

Zbliżał się wieczór, chciał szybko załatwić sprawę. Wbrew temu, co mówił generał, podsunięcie komuś kobiety wydawało się zadaniem uwłaczająco prostym, stosownym dla początkującego, szeregowego funkcjonariusza i gdyby nie stanowiło elementu wyjątkowego kalibru operacji, uznałby je za ujmę. Odwrotnie niż Herman, dla którego, jak się zdaje, miała to być nobilitacja. Kapitan uśmiechnął się pod nosem. Podejrzewał, że kryje się za tym coś więcej. Może Twigg testował ich obu? Nakłanianie senatora do ożenku było zbyt idiotyczne, zresztą ta babka musiała być stara.

Długo dzwonił do drzwi, chociaż w domu paliło się światło. Wreszcie otworzyła mu zaniedbana, podchmielona kobieta, którą w pierwszej chwili wziął za gosposię popijającą pod nieobecność właścicielki. Absurdalność tej sytuacji cholernie go zirytowała. Oto dlaczego potrzebna jest zmiana pokoleniowa. Twigg, stary wyga, w tak poważnej akcji nie dokonał podstawowego rozpoznania. Stała przed nim gruba kobieta w bardzo brudnym dresie. Miała przetłuszczone włosy pełne siwych nitek i wyraźny problem z alkoholem. Przekrwione oczy, sporo zmarszczek i zaskakująco młode i zadbane dłonie. Za mało, żeby Albert Mckenzie, król życia, złoty chłopiec bawiący w towarzystwie topowych modelek, zechciał się oświadczyć. Była też wyraźnie starsza od czterdziestodwuletniego senatora gustującego w dziewczynach ledwie pełnoletnich, świeżych i pięknych. Sam kongresman, również niezwykle przystojny, przywiązywał aż przesadną wagę do stroju i wyglądu. Trzeba jednak było zacząć rozmowę i przedstawić pani Litewski propozycję generała, obmyślając od razu, jak grzecznie się później wykręcić w przypadku jej przyjęcia.

– Słucham pana? – mruknęła.

– Dzień dobry, nazywam się Paul Horn – przedstawił się, pokazując legitymację. – Szukam pani Anny Litewski.

– No co tam? – mruknęła znowu.

– O złożenie pani wizyty poprosił mnie generał Peter Twigg. Czy mogę wejść?

– Peter… Jasne, niech pan wejdzie. Czego Peter ode mnie chce?

Jaka bezpośrednia. Peter i Peter. Widocznie dawna kochanka. To, że kiedyś wydawała się Twiggowi atrakcyjna, nie upoważnia go jeszcze do angażowania jej w akcję bez uprzedniego sprawdzenia. Zresztą to musiało być dwadzieścia lat temu, nawet idiota wie, jak zmieniają się w takim czasie chociażby koleżanki z klasy. Wszystkie inne umiejętności agentki również wydawały się dawno utracone.

– Generał prosił mnie, abym przekazał pani propozycję udziału w akcji. Ważnej dla kraju.

– Jak wszystkie wasze akcje. Nie pracuję już w SAW. Nie jestem zainteresowana. Proszę podziękować pryncypałowi za pamięć o mnie – skrzywiła się ironicznie.

Krótko. Bardzo dobrze.

– Pozwoli pani jednak, że przedstawię ogólny zarys. To może panią zainteresować.

– Nie.

– Szef wspominał o pani zobowiązaniach wobec firmy.

– Pet zawsze był bezczelny. Niech go pan nie słucha. Aha, pan go musi słuchać. Więc niech pan słucha. A ja, widzi pan, nie muszę.

Gadała trochę po pijacku. Może udawała, ale to nieważne.

– Powiedziałam: nie. Wiem, że się pan śpieszy, więc nie zatrzymuję, chyba że ma pan ochotę na drinka.

– Dziękują bardzo. Prowadzę.

– No właśnie, już prawie noc. Żegnam, miło było poznać, panie Horn.

Zapamiętała nazwisko. Może rzeczywiście kiedyś była dobra.

– Generałowi bardzo zależy – spróbował jeszcze Paul z naciskiem.

– Tak, tak, cały Pet, zawsze zaangażowany. Proszę mu powtórzyć, że stanowczo odmawiam. I pozdrowić. Do widzenia, panie Horn, miłej podroży.

Paul rozejrzał się po raz ostatni. Wnętrze domu było zaniedbane, podobnie jak jego właścicielka. Jedynie salon wydawał się przytulny, może z powodu ognia płonącego w kominku. Właściwie nie było już nic do zrobienia. Lukrecja dolewała sobie drinka do pełna. Kapitan szybko ocenił, że nawet gdyby ją umalować, ubrać i przez pięć tygodni pozwolić pić wyłącznie wodę, senator nie zapragnie zostać jej mężem. Ani nie powierzy swoich tajemnic. Trzeba szybko wybrać inną agentkę, a najlepiej zrezygnować z tego głupiego planu i przedsięwziąć jakieś skuteczne środki. Zgodnie z rozkazem musi o tym szybko zameldować Twiggowi osobiście.

OFICYNKA ZAPRASZA WSZYSTKICH

MIŁOŚNIKÓW DOBREJ LITERATURY!

Znajdziecie Państwo u nas książki interesujące, wciągające, służące wybornej zabawie intelektualnej, poszerzające wiedzę i zaspokajające ciekawość świata, książki, których lektura stanie się dla Państwa przyjemnością i które sprawią, że zawsze będziecie chcieli do nas wracać, by w dobrej atmosferze z jednej strony delektować się warsztatem znakomitych pisarzy, poznawać siłę ich wyobraźni i pasję twórczą, a z drugiej korzystać z wiedzy autorów literatury humanistycznej.

POLECAMY

Księgarnia Oficynki www.oficynka.pl

e-mail: oficynka@oficynka.pl

tel. 510 043 387