Spis treści

Karta redakcyjna

1

2

3

Tytuł oryginału: Niewinne ofiary

© Copyright by Katarzyna Wolwowicz, 2022
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zwierciadło sp. z o.o., Warszawa 2022

Redakcja i korekta: Joanna Wysłowska

Skład i łamanie: Sylwia Kusz, Magraf s.c., Bydgoszcz

Zdjęcia okładkowe: © Filip Zrnzević/unsplash.com (las); iStock/Michal Oska (dziewczynki)

Projekt okładki: Eliza Luty

Redaktor inicjująca: Blanka Wośkowiak

Dyrektor produkcji: Robert Jeżewski

Wszelkie podobieństwa zdarzeń lub osób są przypadkowe i niezamierzone.
Opowieść stanowi literacką fikcję

Wydawnictwo nie ponosi żadnej odpowiedzialności wobec osób lub podmiotów za jakiekolwiek ewentualne szkody wynikłe bezpośrednio lub pośrednio z wykorzystania, zastosowania lub interpretacji informacji zawartych w książce.

Wydanie I, 2022

ISBN: 978-83-8132-401-4

Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o.
ul. Widok 8, 00-023 Warszawa
tel. 22 312 37 12

Dział handlowy:
handlowy@grupazwierciadlo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie, w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Konwersja: eLitera s.c.

Emilia Borkowska przebudziła się, gdy usłyszała dziwny odgłos dobiegający z niższego poziomu mieszkania. Jej sypialnia mieściła się na piętrze. Z jednej strony było to wygodne rozwiązanie. Miała bowiem całą przestrzeń dla siebie, oddzieloną od innych domowników – własny azyl, do którego chętnie udawała się po trudach dnia codziennego. Z drugiej strony, schodzenie po nocy do toalety krętymi drewnianymi schodami nie należało do najbezpieczniejszych. Zwłaszcza że były już mocno wyślizgane przez jej dwóch urwisów, którzy za dnia robili tu sobie zjeżdżalnię. Uniosła głowę znad poduszki. Nasłuchiwała. Ale wkoło panowała cisza. Zegarek na jej stoliku nocnym pokazywał trzecią. Świetnie!, pomyślała z sarkazmem. Zawsze, gdy budziła się w nocy, przypominała sobie słowa swojej najlepszej przyjaciółki Kaśki, że wszystkie napady i morderstwa w nocy dzieją się w okolicy godziny trzeciej, bo wtedy większość ludzi śpi najmocniej. Nie lubiła więc budzić się o tej porze. Ale jako samotna matka dwóch synów była przyzwyczajona do zarwanych nocek. Zdarzało się, że budziła się, słysząc hałasy, które okazywały się tylko echem z przerwanego koszmaru. Czasem jej starszy syn chodził po mieszkaniu i lunatykował. Kiedy pewnego razu zeszła do salonu w środku nocy, siedział przy regale z książkami i układał je jedna na drugiej na podłodze. Oświadczył, że zombi zaraz tu będą. Początkowo próbowała go wybudzać, ale tylko pogarszała sytuację. Brał ją za kolejnego potwora i uciekał przez całe mieszkanie, skacząc po meblach. Teraz już do tego przywykła, a same „nocne akcje”, jak je nazywała, zdarzały się coraz rzadziej. Podobno dzieci z nich wyrastają. Chociaż nie wszystkie. Bywają przecież lunatykujący dorośli. Miała nadzieję, że on jednak wyrośnie.

Przeciągnęła się w łóżku i nasłuchiwała jeszcze przez chwilę. Cisza. Wtuliła się w miękką satynową pościel, chcąc wrócić do swojego snu. Tym razem był całkiem przyjemny. Ale nic z tego. Sen nie powracał. Poczuła, że chce jej się siku, ale tak bardzo nie lubiła schodzić w nocy po schodach. Dlaczego nie zrobiła łazienki na górze?, wypominała sobie. Zamknęła oczy i zmusiła się do leżenia pomimo coraz mocniejszego nacisku na pęcherz. Po chwili stwierdziła, że nie da rady. Poddaje się. Podniosła kołdrę i na ciele poczuła chłodne powietrze. Pożałowała, że nie miała na sobie grubej, zimowej piżamy, a jedynie bawełnianą koszulkę nocną na ramiączkach. Włożyła kapcie i pomału zeszła po krętych schodach prowadzących do salonu i dalej do łazienki. Siedząc na toalecie usłyszała, jak syn chodzi po mieszkaniu. A przynajmniej tak jej się wydawało.

– Tymon? – zapytała cicho, nie chcąc obudzić drugiego dziecka. Nikt nie odpowiedział.

Być może się jej zdawało, pomyślała. Pewnie to kwestia zbyt bujnej wyobraźni, po obejrzanym wieczorem horrorze. Przysięgła sobie w myślach, że już nigdy, ale to nigdy nie obejrzy nic strasznego sama. Delikatnie popchnęła drzwi łazienki, nie wyszła jednak od razu. No, dalej, dziewczyno, czego się boisz, dodawała sobie otuchy. Rozejrzała się dookoła, ale nikogo nie było. W mieszkaniu panowała cisza i wszystko zdawało się być na swoim miejscu, co znacznie ją uspokoiło. Właściwie była już pewna, że żadnych kroków nie słyszała. Musiało jej się zdawać. Weszła do pokoju Tymona. Spał jak zabity. Żadnego ciężkiego oddechu, ruchu gałek ocznych pod powiekami, niczego. Żadnych zombi, odetchnęła z ulgą. Wychodziła od niego, pomału, na palcach, nie chcąc go obudzić. Niemal bezszelestnie weszła do pokoju obok, gdzie spał młodszy syn. Szymon miał cztery latka. Ledowy, niebieski miś wciśnięty do gniazdka ledwo oświetlał jego drobną twarzyczkę. Blond włoski niedbale opadały na poduszkę. Jej mały aniołek. Rozkopał się trochę. Poprawiła mu kołderkę, na której uśmiechały się słodko leśne zwierzątka, pocałowała go w policzek i wyszła z pokoju. Wszystko było tak, jak powinno być.

Przechodząc koło przedpokoju, poczuła chłód dochodzący od drzwi. Była pewna, że je zamknęła. Po jej ciele przebiegł szybki dreszcz i mimowolnie potarła się po odsłoniętych ramionach. Widocznie temperatura na dworze spadła poniżej zera i mróz przedostawał się szczelinami. Ile to już razy obiecywała sobie, że przyklei odrywający się próg.

Wchodząc po schodach, pomyślała ze śmiechem, że znowu dała się przestraszyć odgłosom „żyjącego domu”. Tak zawsze mówiła jej babcia – dom żyje, pracuje, wydaje odgłosy. A drewniane elementy w szczególności, więc nie ma się czego bać. Zwłaszcza gdy paliła wieczorem w kominku – a teraz paliła prawie codziennie – wysoka temperatura rozchodziła się po mieszkaniu i schody pod jej wpływem wydawały specyficzne dźwięki. Wśliznęła się z powrotem na pusty, miękki materac i owinęła kołdrą. Zanim zasnęła, pomyślała jeszcze, jakie ma szczęście, mieszkając w tak pięknym miejscu, z dwoma zdrowymi, rezolutnymi synami, z dala od konfliktów i awantur domowych, na które skazani by byli, gdyby parę lat temu nie odeszła od męża.

– – –

Być może, gdyby w pokoju młodszego syna lepiej się rozejrzała... Gdyby skoncentrowała uwagę na długiej, grubej, granatowej zasłonie przysłaniającej ogromne okno, usadowione od podłogi do sufitu... Być może spostrzegłaby, że jednak coś jest nie tak, jak być powinno. Być może wtedy wszystko potoczyłoby się zupełnie inaczej. Może zdałaby sobie sprawę z tego, że zasłona przybrała nienaturalny kształt. Może zajrzałaby za nią i zobaczyła tego, który tam stał. Może zaczęłaby krzyczeć, budząc tym samym dzieci i dając im jakąkolwiek szansę na ucieczkę i powiadomienie sąsiadów. A może po prostu ofiar byłoby jeszcze więcej...

Kiedy Olga Balicka rozbijała szóste jajko na patelni, na której smażyła się już cebula z boczkiem, za oknem deszcz walczył o przetrwanie z nadchodzącym zewsząd mrozem. Z radia w salonie leciała jakaś głośna, rytmiczna muzyka, która akurat była na czasie i do której taktu można było całkiem nieźle podrygiwać. Aromatyczny zapach rozprzestrzeniał się po mieszkaniu, liczącym zaledwie czterdzieści dwa metry kwadratowe, w starej, zabytkowej kamienicy w centrum Jeleniej Góry. Zaczęła się zastanawiać, czy jajecznica z sześciu jaj to nie za dużo jak na jej możliwości, ale szybko doszła do wniosku, że skoro i tak się dziś nigdzie nie wybiera, lepiej mieć więcej przygotowanego jedzenia niż mniej. Dzień zamierzała spędzić, nie wychodząc nawet z piżamy. Jajecznica była jej ulubionym śniadaniem w dniach, kiedy mogła pozwolić sobie na gotowanie. Zazwyczaj Olga wstawała wcześnie rano i bez żadnego jedzenia, wypiwszy tylko szklankę wody, szła pobiegać ulicami zaspanego jeszcze miasta. A gdy wracała, brała szybki prysznic, w biegu robiła kawę i leciała na komisariat. Dziś miała dzień wolny i w końcu mogła się zrelaksować, pichcąc w swojej ciasnej, ale własnej kuchni, którą sama niedawno zaprojektowała i która przyjechała do niej niespełna dwa miesiące temu. Zastanawiała się, kiedy przestanie czuć ekscytację z tego powodu. W końcu wszystko z czasem powszednieje. Ale na razie sprawiało jej to niesamowitą przyjemność.

Zresztą nie tylko takich przyjemności tutaj doznawała. Mimowolnie oblizała usta na wspomnienie niedawnego gorącego seksu na kuchennym stole, z mężczyzną, który jak nikt inny zadowalał ją fizycznie i na którego punkcie jej ciało miało już chyba jakąś obsesję. Wystarczyło, że ktoś wspomniał tylko o prokuratorze Pawłowskim, a od razu czuła, że robi się mokra między udami i puls jej zaczyna przyspieszać jak szalony. Zaśmiała się, niemalże widząc, jak leży na stole, a Adam pochyla się nad jej rozłożonymi nogami i wylizuje topiące się na jej łonie lody śmietankowe. Potem wchodzi w nią namiętnie i doprowadza do takiej ekstazy, że może tylko błagać o więcej. Musi się opanować. Nie może pozwolić na to, żeby jakikolwiek mężczyzna zawładnął jej myślami. Nawet tak utalentowany jak Adam.

Pomimo głośnej muzyki usłyszała burczenie i poczuła, jak grają jej kiszki. Wróciła więc do przyrządzania posiłku. Kiedy jedną ręką intensywnie mieszała składniki, a drugą najpierw soliła, a potem pieprzyła jajecznicę, kątem oka spostrzegła delikatne przesuwanie się służbowego telefonu. Cholera! Wibracje sygnalizowały połączenie z komendantem. Przez chwilę zastanowiła się, czy odebrać. Nie miała dyżuru i nikt nie mógłby wyciągnąć wobec niej żadnych konsekwencji. Była całkowicie rozleniwiona i wcale nie uśmiechało jej się iść do pracy. A ten dzwonek właśnie to zapowiadał. Nawet nie ma co się oszukiwać, że jakąkolwiek sprawę służbową można załatwić przez telefon. Chwilę walczyła sama ze sobą, jednak jej wrodzone poczucie obowiązku, dzięki któremu zapewne wstąpiła do policji, przeważyło. Wyłączyła płomień i radio, wytarła ręce w nogawkę od piżamy i podeszła do stolika, na którym leżał jej nowy, złoty huawei. Do tej pory nie mogła uwierzyć, że policja szarpnęła się na takie cacka dla swoich detektywów. Zazwyczaj dostawała stare cegły z odzysku po przełożonych. Pewnie kupili je tylko dlatego, że ten telefon robił świetne zdjęcia i nie trzeba było inwestować w aparaty fotograficzne do dokumentowania miejsca zbrodni. Ale mniejsza o to. Grunt, że coś zmieniło się na plus.

– – –

– Lepiej niech to będzie coś ważnego, szefie, bo na dziś mam już plany – powiedziała, myśląc o zaleganiu pod kołdrą z Netflixem. Nie miała ani siły, ani ochoty iść dzisiaj na posterunek. Dopiero co zakończyła duże śledztwo i wychodziła na prostą z papierologią.

– Jeszcze mi podziękujesz – rzucił szybko rozmówca. Ewidentnie nie dzwonił z komendy. Nie był też sam. Z oddali dobiegały głosy innych ludzi. Zdawało jej się, że niektórych rozpoznaje.

– Oho! Czyżbym słyszała wydychane na mrozie opary z papierosa? – zganiła go, jak umiała najgrzeczniej. – Zdaje się, że miałeś rzucić to cholerstwo.

– Jak tu przyjedziesz, sama zaczniesz palić – brzmiał poważniej niż zwykle. – Zbieraj się, jest sprawa. Adres wysyłam na telefon. – Usłyszała kolejne zaciągnięcie się i wydech. – Aha. I jeszcze jedno.

– No? – Nie potrafiła powiedzieć, czy w tym momencie była bardziej zaciekawiona, czy zirytowana, że szlag trafił jej słodkie lenistwo.

– Mam nadzieję, że nie jadłaś śniadania – rzucił na odchodne i się rozłączył.

No dobra, chyba jednak była bardziej zaciekawiona. Może nawet poczuła lekki dreszczyk emocji. Skoro miała być mu wdzięczna, musiało chodzić o coś grubego. Usłyszała piknięcie i na ekranie wyświetlił się adres. A właściwie pomarańczowa pinezka z nawigacją, prowadzącą gdzieś do lasu w Przesiece. Całkiem nieźle znała te tereny. Sporo jej znajomych chodziło tam regularnie morsować przy wodospadzie. Dwadzieścia minut autem. Spoko, może jednak zdąży coś zjeść. Ale najpierw postanowiła się ubrać.

Rozgrzebała leżącą na kanapie stertę ciuchów do prasowania. Już dawno obiecywała sobie, że pilniej przyłoży się do obowiązków domowych. Tymczasem z dnia na dzień sterta tylko rosła, a kurz coraz widoczniej zalegał na meblach. Nie to, żeby się sama przed sobą usprawiedliwiała, ale to na ten weekend miała w planach sprzątanie. Tymczasem zapowiada się nowa sprawa i znowu brak czasu na życie prywatne. Popatrzyła za okno. Właściwie nie wiadomo, co to było. Śniegodeszcz? Wiatr rozbryzgiwał to coś o szybę, sprawiając, że obraz za oknem był całkowicie rozmazany. Beznadziejnie. Mokro i wilgotno, a do tego wietrznie. Znalazła czarne, obcisłe dżinsy i wciągnęła je na chude nogi. Gruby, szary sweter przerzuciła przez głowę. Jej szczupła sylwetka całkiem w nim ginęła. Ale przecież w lesie o tej porze roku będzie cholernie zimno, pomyślała.

W pośpiechu wyciągnęła z piekarnika gorącą grzankę i położyła na nią tyle jajecznicy, ile udało jej się zmieścić. Reszta musi poczekać. Wzięła dużego gryza i przewróciła oczami w ekstazie. Pycha! Zjadając kanapkę do końca, szukała kluczyków do auta, których jak zwykle nie znalazła ani w torebce, ani w miejscu, gdzie powinna je była położyć, czyli na komodzie w przedpokoju. Zaklęła w myślach. Zawsze to samo. W końcu zauważyła je na podłodze przy pralce. Nawet nie chciała się zastanawiać, co one tam robiły. Porządki nigdy nie były jej mocną stroną, chociaż nie wynikało to z zamiłowania do bałaganu. Raczej z notorycznego braku czasu na sprzątanie. Jako pracoholiczka rzadko bywała w domu na dłużej. A nawet jak już się zdarzało, zazwyczaj zmęczenie tak dawało jej się we znaki, że wolała poświęcić czas na porządny relaks albo porządną zabawę.

– Lufa! Jak wrócę, ma tu być błysk. – Ucałowała rudego, puchatego kota, który przeciągał się leniwie na parapecie w kuchni. – Niektórym to dobrze, co? Mogą się wylegiwać w ciepełku. – Potarmosiła go po lekko przydługawej grzywie na głowie. – Moja ty lwico!

Zbierając się do wyjścia, spostrzegła swoje odbicie na szkle między szafkami w kuchni. Cholera. Przez chwilę zastanawiała się, czy nie powinna się jakoś ogarnąć. Jest w końcu kobietą, „wizytówką ich komisariatu”, jak żartował sobie Stary. Długie, ciemne włosy upięła wysoko i niedbale. Grube kosmyki wymykały się z koka, który sprawiał wrażenie, jakby miał się zaraz rozpaść. Oczy podkrążone i lekko opuchnięta jeszcze z niewyspania buzia. Zabrakło jednak czasu, by coś z tym zrobić. Szef by się wkurzył, gdyby nie przyjechała najszybciej jak się da. Zresztą niby dla kogo miałaby się stroić? Pawłowski wyjechał do Warszawy na jakieś szkolenie dla ważniaków. Pod czapką i tak fryzury nie będzie widać. Wrzuciła do służbowej torby dwa telefony i chwytając puchową kurtkę za kolano, wybiegła na klatkę schodową.

– Pani Olgo! – zatrzymała ją sąsiadka z trzeciego piętra, która dokładnie, niemal z namaszczeniem sprzątała schody. – Dziś zebranie lokatorów. Pamięta pani?

– Tak, pani Zosiu. Pamiętam. Jak tylko dam radę, to będę. – Nigdy nie składała obietnic bez pokrycia. Naprawdę zależało jej, żeby tym razem się zjawić. Miała wyrzuty sumienia, że opuściła kilka ostatnich spotkań. Pani Zosia zawsze gotowa była stanąć na schodach i jej to wypomnieć.

– Dobrze, gdyby pani przyszła, mamy wiele pilnych spraw do omówienia. No i będą też nowi lokatorzy, których trzeba przywitać. – Złapała się za bolące już ze starości plecy i zaczęła je rozmasowywać. – Starość nie radość, widzi pani, co to się ze mną porobiło?

– Pani Zosiu, bardzo dobrze się pani trzyma – rzuciła, zbiegając po schodach. – Komendant zawsze to powtarza. – Wiedziała, że ten komplement był nieco na wyrost, ale kątem oka zdążyła jeszcze dostrzec, że momentalnie odjął kobiecie z dziesięć lat z wyglądu, dodając za to rumieńce na obu policzkach.

Kiedy Olga dojeżdżała na miejsce, zastanawiała się, dlaczego została wezwana. W sumie komendant nie powiedział jej przez telefon, czego będzie dotyczyła sprawa, ale samo stwierdzenie, że jeszcze będzie mu wdzięczna, zwiastowało przejęcie dochodzenia nad potencjalnym morderstwem.

Jako młoda pani detektyw była żądna takich zadań. Wiedziała jednak, że na komendzie mieli kilku bardziej doświadczonych śledczych. Sprawa prowadzenia tego morderstwa, o ile jakieś się tu wydarzyło, nie wydawała się więc taka oczywista. Może przydzielą ją jako pomoc do Michalika lub Zagrobnego. Ale wtedy słowa komendanta byłyby raczej na wyrost. Zatrzymała swojego piętnastoletniego opla najbliżej miejsca docelowego, jak tylko mogła. Dalej trzeba iść na piechotę. Mroźne powietrze dawało się jej we znaki, a wiatr pizgał niemiłosiernie, zacinając to śniegiem, to deszczem. Pomimo wczesnej, przedpołudniowej godziny z powodu kompletnego braku słońca i gęstego zalesienia dzień był ciemny, a aura przygnębiająca. Przez pewien czas słyszała tylko krakanie ptaków i szum wiatru. O tej porze roku drzewa liściaste nie miały już liści, a iglaste zmieniły odcień na brudną, głęboką zieleń i cały krajobraz zdawał się bardzo złowieszczy. Idealna sceneria do porządnego thrillera.

Po kilku minutach marszu dostrzegła poruszające się sylwetki i dotarły do niej odgłosy pracujących policjantów. Błyski aparatów świadczyły o tym, że technicy z kryminalistyki wzięli się już do roboty. Jedyni funkcjonariusze mający te wszystkie drogie zabawki, naszpikowane nowoczesną technologią, na których nikt nie oszczędzał i których nie dotyczyły cięcia budżetowe, tak dobrze znane detektywom. W większości zgrupowali się w jednym miejscu, zapewne przy potencjalnej ofierze. Dwóch oddaliło się na sporą odległość w poszukiwaniu tropów. Spostrzegła, że szef wyszedł jej naprzeciw.

– Jesteś wreszcie – powiedział, podając jej nitrylowe rękawiczki. Spojrzał na zegarek na lewej ręce. – Trzydzieści minut – skwitował. – Zwiedzałaś okolicę?

Był mężczyzną ponadprzeciętnie wysokim, ale przygarbionym. Zmarszczki układające się na jego twarzy w większe bruzdy świadczyły o zaawansowanym wieku. Miał sześćdziesiąt dwa lata. Jednak mimo to sprawiał wrażenie krzepkiego, twardego faceta, który niejedno w życiu widział i wiele jest w stanie zdzierżyć.

– Dzięki. – Włożyła rękawiczki, postanawiając zignorować jego złośliwość. – Co mamy? – Wychyliła się zza niego, chcąc wstępnie ocenić sytuację, jednak nie zdołała nic dostrzec.

– Dwa ciała... – Wstrzymał oddech. – Znalezione o szóstej rano przez przypadkowego biegacza. Okaleczone. Wygląda, jakby zrobił to jakiś pierdolony psychol. – Wyciągnął z kieszeni paczkę Marlboro i włożył sobie papierosa w usta. Zapalniczka jednak nie zadziałała. Poczuł nagły chłód i postawił na baczność kołnierz od płaszcza. Całe szczęście, że włożył dziś kaszkiet. Łysina nie pomagała w utrzymaniu ciepła.

– To co? Mogę już to zobaczyć czy będziesz mi zagradzał drogę cały dzień?

Wydawało jej się, że jest jakiś dziwny, jakby bledszy niż zwykle. Pomyślała, że to pewnie od przebywania zbyt długo na mrozie. On jednak nawet nie drgnął. Patrzył jej w oczy i nie ruszał się, jakby nie chciał jej tam dopuścić. Wyczuła, że robi to dla jej dobra, że chce ją przygotować na to, co może tam zobaczyć. Od pięciu lat, kiedy została wciągnięta do wydziału zabójstw, on – Stary, jak go nazywała – prowadził ją za rączkę jak własną córkę. Patronował jej i wiele ją nauczył. Ale nie była już żółtodziobem i miała kilka rozwiązanych spraw za sobą. Tak więc intuicja podpowiadała jej, że to, co tu się wydarzyło, musiało być przerażające.

– OK. Idź. Ale... Olga! – Zatrzymał ją w pół kroku.

– No, co? – zirytowała się.

– To są dzieci.

Dzieci. Przez jej ciało przebiegł zimny dreszcz. Widziała już małe, bezbronne ciałka pozbawione życia po wypadkach samochodowych. Ale jeszcze nigdy nie prowadziła sprawy o zabójstwo dziecka. Wiedziała, że pewne obrazy na zawsze pozostają w pamięci, a to, co za chwilę zobaczy, z pewnością do takich należy. Trzeba się na to przygotować psychicznie. Odpowiednio nastawić. Minęła chwila, zanim ruszyła ponownie w stronę miejsca zbrodni.

Ziemia była zmarznięta. O tyle dobrze, że chodzenie wokół nie zatrze śladów. Pogoda ułatwiała im chociaż to. Wiatr zawył w koronach drzew i Olga miała wrażenie, że poderwana od ziemi szadź układa się w dwie małe postacie. Podeszła, powoli, patrząc uważnie, żeby nie nadepnąć na coś, co może być potencjalnym śladem, wskazówką. Na ziemi rozłożono karteczki z numerami – tak technicy kryminalistyczni oznaczali prawdopodobne dowody lub miejsca, które należało sfotografować.

– Ja pierdolę... – Poczuła odruch wymiotny i złapała się ręką za usta. Niedawno zjedzona kanapka z jajecznicą podeszła jej do gardła, podrażniając jego tylną ścianę. Zakręciło jej się w głowie, a przed oczami zobaczyła białe, migające plamki na szarym tle. Chwyciła się ręką rosnącego obok drzewa.

Na ziemi znajdowały się dwa ciała, z odciętymi głowami, leżące w morzu krwi. Przecież wiedziała, że mówi się w kałuży, ale tej krwi było tyle, że nijak nie pasowało to do tego wyrażenia. Wyglądała trochę jak zaschnięty kisiel. Dzieci – długowłose blondynki o niebieskich, wybałuszonych w kierunku nieba oczach – były nagie i miały na sobie ślady wykorzystania seksualnego oraz bladoniebieskie sińce na całym ciele. Zastanawiające, że pomimo rzezi, jaką im zafundowano, ich skóra pozostała czysta. Jakby ktoś dokładnie umył je wodą z mydłem ze wszystkiego, co mogłoby je ubrudzić.

– Mówiłem ci, żebyś nie jadła śniadania. – Stary podszedł do niej od tyłu. – Nie mamy jeszcze potwierdzonych nazwisk. Wiemy tylko, że ofiary to dwie dziewczynki w wieku około pięciu lat. Z tego, co można się zorientować, choć niewiele można, są do siebie bardzo podobne, być może to siostry. Na dodatek były identycznie ubrane. – Pokazał jej worek z zakrwawionymi szmatami.

– To chyba nie są zimowe ciuchy? – Pomału wracała jej trzeźwość umysłu i zmysł równowagi tak mocno przed chwilą zachwiany.

Worek nie był duży, a mieścił odzienie dla dwóch osób. Wzięła go do rąk.

– Racja. To sukienki. Raczej letnie. Albo koszule nocne. Trudno powiedzieć. Gdy je znaleziono, leżały obok ciał. Pedantycznie poskładane w kosteczkę, a jednocześnie zalane krwią. Oddamy je do analizy, może sprawca zostawił jakiś ślad.

– Więc albo ktoś je zabrał z domu w pośpiechu, albo specjalnie tak ubrał, wiedząc, że na dworze jest zero stopni. A właściwie rozebrał. – Dopiero dotarły do niej słowa o ubraniach znalezionych koło dzieci, a nie na nich.

Kucnęła przy malutkich ciałkach.

– Wygląda na to, że zrobił im dokładnie to samo. Co wydaje się dosyć dziwne, jeżeli miałby działać w afekcie lub w jemu tylko znanym akcie desperacji.

– Zrobił albo zrobili – poprawił ją.

– Podejrzewasz kilku sprawców?

Wzruszył tylko ramionami.

– Ułożenie wskazuje, że nie jest to raczej dzieło przypadku. Ten pojeb wiedział, co robi, miał jakiś plan – kontynuowała. – Jakim trzeba być skurwysynem – zaklęła pod nosem.

– Olga, powstrzymaj emocje. Do niczego cię w śledztwie nie zaprowadzą, a jedynie zaślepią logiczne rozumowanie.

– Masz na myśli logiczne rozumowanie o gwałceniu dzieci i odcinaniu im głów? – Spojrzała na niego z wyrzutem.

– Dobrze wiesz, o co mi chodzi.

Miał rację. Doskonale o tym wiedziała.

– OK. Czy wiadomo, jak umarły? – Jeszcze kiedyś takie pytanie, zadane wobec takiego widoku, uznałaby za dziwne. Ale z czasem nauczyła się, że bardzo często nic nie jest takie, jakie się wydaje. Przyczyną śmierci wcale nie musiało być wykrwawienie, ale na przykład trucizna albo uprzednie skręcenie karku czy uduszenie poduszką. Nigdy nie można brać tego, co się widzi, za oczywistość.

– Masz na myśli, czy żyły, gdy odcinał im głowy?

– Owszem. Wiadomo coś?

– Poczekajmy na raport koronera. – Wstał i rozejrzał się dookoła. – Dobra. Powiedz mi, co myślisz.

Ona zrobiła to samo. Technicy w białych kombinezonach kończyli już pracę i chowali zebrane materiały do samochodu.

– Myślę, że morderca był jeden. Nic nie wskazuje na udział większej liczby ludzi. Poza tym dziewczynki, zdaje się, przeszły przez to samo starannie odwzorowane piekło, a to trudno osiągnąć, jeżeli mamy kilku sprawców. Nie wiem, czy najpierw je uśpił, czy nie i czy kazał im patrzeć na to, co im robi. Tego pewnie dowiemy się z badań toksykologicznych. Siniaki mogłyby świadczyć o walce, ale na takich drobnych ciałkach powstałyby i pod ciężarem dorosłego, który je gwałcił. Nie wiem, co sądzić o odciętych głowach. Po wszystkim ułożył ciała starannie, głowy zwrócone do góry, ale korpusy do siebie, trzymające się za ręce. Oczyścił je dokładnie z liści i patyków. Obmył z krwi. Myślę, że zrobił to tutaj. Zbyt daleko jesteśmy od szos, którymi dojechałoby auto, a przyniesienie ich tutaj, w dodatku w kawałkach, byłoby logistycznie trudne. Naraziłby siebie na to, że kiedy wracałby po drugie ciało, ktoś mógłby zobaczyć już to pierwsze, a przecież zależało mu na tym, aby zostały znalezione w odpowiednim ułożeniu. Poza tym większe ryzyko zostawienia po drodze śladów.

– Mógł je przecież nieść razem. Są lekkie.

– Być może. Dla mnie jednak bardziej prawdopodobne, że szły same, a on niósł tylko swoje, nazwijmy to, narzędzia. Ale poczekajmy z wnioskami, aż nasi technicy przedstawią nam najbardziej prawdopodobną wersję, opartą na śladach, a nie domysłach.

– Nie ma butów ani śladów chodzenia boso – kontrował.

– Ani też, jak widzę – kucnęła jeszcze raz przy ciałach – brudu za paznokciami.

– Co sugerujesz?

– Tylko tyle, że nie jesteśmy teraz w stanie powiedzieć nic na pewno. Mógł zabrać ich buty jako trofeum albo obmyć ich stopy tak dokładnie jak resztę ciała. Przecież to są dzieci. Widziałeś kiedyś dzieci z tak czystymi paznokciami? Myślę, że sprawca zostawił je dokładnie w takim stanie, w jakim chciał, i nic nie pozostawił przypadkowi. Nie wiem, czy znajdziemy cokolwiek, czego nie chciałby, żebyśmy znaleźli.

– OK. Wystarczy. – Podniósł do góry dłoń.

– Czy mamy narzędzie?

– Co? – Stary się zamyślił.

– Narzędzie. Piłę, siekierę, cokolwiek, czym dokonał rozczłonkowania?

– Nie.

– Kto znalazł ciała?

Spostrzegła, że zanim odpowiedział, zawahał się. – Zawadzki. – Patrzył na nią przenikliwie, sprawdzał reakcję.

– Co, kurwa?!!! – Uniosła brwi ze zdziwienia – Ten Zawadzki?

– Taaa.

– No, teraz to dopiero robi się ciekawie. I czekałeś z tą informacją, aż sama zapytam? – Czuła, że krew znowu zaczyna krążyć w jej żyłach i że twarz nabiera rumieńców. Jeszcze przed chwilą musiała być blada jak ściana. – A co Zawadzki robił wcześnie rano w lesie w taką pogodę?

– Biegał.

– Weź nie pierdol. Biegał, w lesie, tak daleko od domu? – zdenerwowała się. Wiedziała, że tak nie było, że to wyjaśnienie śmierdzi na kilometr. Zastanawiała się tylko, czy Stary w nie wierzy, czy może tylko chce wierzyć.

– Nie muszę chyba dodawać, że sprawa jest delikatna i nie przekazujemy tej informacji mediom.

– A w ogóle jakieś przekazujemy? – zirytowała się. – Wiesz, że będę musiała go przesłuchać?

– Wiem. Czeka na ciebie na Mickiewicza. Wyślę ci dokładne namiary.

– Już nie mieszka przy Krótkiej?

– Nie. Przeprowadził się, ale to tylko kilka ulic dalej. Rozumiem, że bierzesz tę sprawę?

– Biorę. – Miała świadomość, że to będzie dla niej wyzwanie. Pewnie, że analizowała, czy da radę, ale z drugiej strony bardzo tego chciała. Dla takich spraw właśnie przyszła do wydziału kryminalnego. – Kto jest prokuratorem?

W duchu cieszyła się, że Pawłowski wyjechał. Mieszanie doświadczeń prywatnych z zawodowymi, zwłaszcza tak ciężkich, nie przysłużyłoby się nikomu.

– Dołęga. I jeszcze jedno... – zrobił pauzę. Umiał budować napięcie. Domyślał się też, że nie spodoba jej się to, co powie.

– Dawaj. – Pomyślała, że teraz niczym już jej nie może zaskoczyć. A jednak się myliła. Ze Starym nigdy nie wiadomo.

– Przydzieliłem ci partnera.

Parsknęła i kopnęła butem leżący koło niej patyk.

– A ja, głupia, sądziłam, że w końcu zacząłeś mi ufać i że jestem dostatecznie dobra, by sama to poprowadzić – podniosła głos. Miała wrażenie, że leci z nią w kulki. Że nią steruje. Zarzucił przynętę, pokazał, że może podjąć śledztwo, które zapewne będzie jednym z najgłośniejszych w tym rejonie od... Właściwie nie pamięta od kiedy. Za jej kadencji nie zdarzyły się jeszcze takie sprawy. A potem łapie ją na haczyk, mówiąc, kto znalazł ciała, i każąc pracować z partnerem.

– Jesteś dobra. I ufam ci. Ale to duży kaliber. Czegoś takiego jeszcze nie miałaś. A co dwie głowy, to nie jedna.

– Nie uważasz, że to trochę niestosowne powiedzenie, zważywszy na okoliczności? – Wiedziała, że jest wredna, ale wkurwił ją tym partnerem.

Nie odpowiedział. Dał jej chwilę na opanowanie emocji.

– Który to będzie? Michalik czy Zagrobny? I dlaczego, do cholery, nie ma ich jeszcze na miejscu zbrodni?

– Żaden. Obaj są zajęci. A prokurator Dołęga już był. Przyjechał, popatrzył i pojechał. Czeka na raport. Za to ty się spóźniłaś – przywołał ją do porządku. – Ten, którego ci przydzieliłem, jest nowy w naszym wydziale, ale to doświadczony śledczy. O piętnastej widzimy się na komendzie. Wtedy go poznasz. Poza tym nie mamy wyboru i musimy go przyjąć. Polecenie przyszło z góry.

– – –

Nowy. Właściwie to nie potrafiła powiedzieć, czy to dobrze, czy źle. Z jednej strony tamtych już znała, wiedziała, jak pracują. Z drugiej, oni na bank chcieliby grać pierwsze skrzypce w dochodzeniu, a ją traktowaliby jak pomagiera. Z tym nowym będzie mogła budować zasady współpracy na własnych warunkach. Ta myśl pozwoliła jej opanować wzburzenie. Może nie będzie wcale tak źle.

– Oby on też się nie spóźnił, bo o siedemnastej mam spotkanie w radzie osiedla – rzuciła.

– Poważnie, kurwa? – Przez chwilę nie wyczuł jej intencji. Wyluzował, gdy załapał, że żartuje. – Sądzę, że pani Zosia da ci dyspensę, zwłaszcza że pomogę ci zrealizować jeden z punktów tego spotkania.

Tak to jest, pomyślała, jak kupuje się mieszkanie od swojego szefa, który zna wszystkich sąsiadów. Pewnie komenda podaruje wspólnocie jakieś środki do dezynfekcji. Szef zawsze lubił się przypodobać jej dozorczyni.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki