Sheena Kamal

Nieobecna

Tłumaczenie:

Jakub Sosnowski

CZĘŚĆ PIERWSZA

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Dzwonek telefonu rozległ się tuż po piątej rano.

Natychmiast się spinam, bo wiadomo, że o tej porze nigdy nie dostajemy dobrych wiadomości, a przynajmniej nie przez telefon. Czy ktokolwiek miał okazję cieszyć się przed dziewiątą rano, że bogaty krewny zostawił mu w spadku fortunę? Na szczęście już od jakiegoś czasu jestem na nogach i właśnie piję drugą filiżankę kawy. Łatwiej zniosę to, co zaraz usłyszę.

Przed chwilą wróciłam z codziennego spaceru. Oparta o murek na nabrzeżu obserwowałam spokojną wodę, szarą jak całe miasto o tej porze roku. Swoim zwyczajem próbowałam wypatrzyć ciepłe prądy z Japonii, które wpływają do północnego Pacyfiku i zmieniają lekko temperaturę przy linii brzegowej, i jak zwykle poległam. Nie udało się, nigdy się nie udaje.

Vancouver. Niektórzy twierdzą, że to piękne miasto, ale zapewne chodzi o tych, którzy nigdy nie wałęsali się po miejscach, które ja nazywam domem. Nie byli na Hastings Street, gdzie dookoła przepełnionych śmieciami kontenerów piętrzą się malownicze sterty strzykawek. Nie przeszkadza im szare niebo i szara woda, bo tutaj właśnie tak wyglądają jesienne, zimowe i wiosenne miesiące. Przyzwyczaili się do ulewnych deszczów, które padają z taką zajadłością, jakby chciały zmienić koloryt miasta, co oczywiście nie może się udać. A potem nagle przychodzi lato, tak suche i gorące, że wszystkie okoliczne lasy zaczynają płonąć. Oczywiście na wybrzeżu jest wtedy przyjemnie, ale do lata jeszcze daleko.

Patrzę na nieznajomy numer na wyświetlaczu i po chwili wahania przerywam połączenie. Po kilku sekundach telefon dzwoni ponownie. To na tyle intrygujące, że postanawiam odebrać. Doceniam wytrwałość osoby, która chce się ze mną skontaktować.

– Halo, słucham.

Chwila ciszy, potem rozmówca chrapliwym głosem wyjaśnia, dlaczego dzwoni. Słyszę w jego głosie wahanie, jakby miał mi do powiedzenia o wiele więcej, ale uważał, że to nie jest rozmowa na telefon, a już zwłaszcza z kimś, kogo w ogóle nie zna. Wyobrażam sobie, że ze zdenerwowania ma spocone dłonie. Zgadłam, bo po chwili słyszę, jak telefon upada. Rozlegają się szmery i soczyste przekleństwa.

– Jesteś tam? – pyta po kilkunastu sekundach. – Słyszałaś, co powiedziałem?

– Tak, słyszałam – odpowiadam po namyśle. – Przyjdę. – Rozłączam się bez słowa pożegnania.

Everett Walsh… Nigdy wcześniej nie słyszałam o tym człowieku, który twierdzi, że mogę coś wiedzieć o zaginionej dziewczynie. Niestety nie chciał zdradzić żadnych szczegółów. Może nie powinnam się z nim spotykać, jednak wydawał się bardzo zdesperowany, a ja nie umiem odmawiać ludziom w takim stanie.

Odnajdywanie zaginionych to moja praca, ale co takiego popchnęło Everetta do telefonu o tak nieludzkiej porze?

Rozpacz i desperacja, tak świeże i bolesne, jak otwarta rana. Nie mogę się mylić, zawsze to wyczuwam.

ROZDZIAŁ DRUGI

Dzisiejszy poranek jest zimny, a wilgoć przenika do szpiku kości. Oczywiście właśnie tak wygląda zima w Vancouver. Przyjechałam na spotkanie z godzinnym wyprzedzeniem, dlatego siedzę na przystanku autobusowym i marznę, choć mogłam zostać w mojej wiekowej i poobijanej corolli. Mijają mnie kolejne samochody. To ciekawe, ale kierowcy zawsze starannie unikają wzroku tych, którzy bez względu na pogodę tkwią na przystankach, chyba że zatrzyma ich czerwone światło. Na szczęście w pobliżu nie ma sygnalizacji świetlnej, dlatego czuję się niewidzialna. Mam dość dobry widok na wejście do kawiarni i parking. W lokalu panuje półmrok, lepiej oświetlona jest tylko część tuż przy barze. A zatem spotkanie z Everettem Walshem będzie miało posmak tajnej schadzki. Dla mnie w porządku, ciekawe, czy on się tego nie przestraszy.

Kiedy zatrzymuje się przy mnie autobus, odprawiam go skinieniem ręki. Poirytowany kierowca na pożegnanie wyrzuca obłok spalin, które na sekundę pozbawiają mnie tchu.

Kawiarnia jest na Kingsway. Obok kilka barów szybkiej obsługi, warsztatów samochodowych i małych sklepików. Everett mieszka w Kerrisdale, zadbanym przedmieściu Vancouver, ja na drugim, wschodnim krańcu miasta. Ciekawe, dlaczego wybrał właśnie ten lokal z ładną czerwoną markizą i błagającymi o odnowienie żółtymi drzwiami. To nie jest elegancka kawiarnia, ale też żadna spelunka, coś pośredniego. Może uznał, że w takim miejscu oboje poczujemy się swobodnie.

Z moich obserwacji wynika, że w lokalu serwują obrzydliwą kawę i całkiem niezłe muffinki. Wszyscy klienci, którzy wychodzą na ulicę z papierowymi kubkami, po wypiciu kilku łyków krzywią się niemiłosiernie, a ci, którzy kupili tylko babeczkę, wydają się całkiem zadowoleni. Próbują, a potem wzruszają ramionami, jakby przyjmowali do wiadomości, że za takie pieniądze nie można więcej wymagać.

Dwadzieścia minut przed umówionym czasem po parkingu zaczyna krążyć sportowe audi w ciemnym kolorze. W środku elegancka para, oboje w okularach przeciwsłonecznych. Spoglądają w stronę kawiarni, potem odjeżdżają, ale już po pięciu minutach są z powrotem.

Parkują tuż przy wejściu do lokalu. Mężczyzna wysiada, zdejmuje okulary i wchodzi do środka. Jest niski i zwalisty, niemal pozbawiony szyi. Spod brązowej czapki bejsbolowej wystają rzednące ciemne włosy. Jest ubrany w ciemną marynarkę i wyraźnie się garbi, jakby dźwigał na barkach nieznośny ciężar. Po chwili z samochodu wysiada również kobieta. Odgarnia z twarzy rude włosy i wchodzi do kafejki. Nie zwraca uwagi na otoczenie. Jest piękna, przywykła, że wszyscy się na nią gapią. Nie zdejmuje okularów, dobrze wie, że dzięki temu jest jeszcze bardziej seksowna i otacza ją aura tajemniczości. To zawsze działa. Kelner w średnim wieku, który podaje jej kawę, jest pod wrażeniem. Odrywa wzrok od kobiety tylko na sekundę, by przyjąć pieniądze od towarzyszącego jej mężczyzny.

A potem czekają. Oboje mniej więcej czterdziestoletni, zadbani, dobrze ubrani. Nie rozmawiają ze sobą, i jest to ciężka, wroga cisza. Kiedyś byli namiętnymi kochankami, ale lata małżeństwa zrobiły swoje, zabiły pożądanie. Mężczyzna jeszcze coś czuje do partnerki, jednak na próżno próbuje zwrócić jej uwagę. Ona go kompletnie ignoruje, wygląda przez okno i obserwuje parking. Popijają kawę, w żaden sposób nie reagując na jej podły smak. Być może zaniemówili na skutek szoku, jakiego doznały ich kubki smakowe.

Obserwuję ich przez cały czas, który pozostał do umówionego spotkania. Według mnie ta para rzadko gdziekolwiek wychodzi razem, nawet na kawę. Teraz siedzą obok siebie, bo muszą, a zatem okoliczności, które ich do tego zmusiły, to poważna sprawa. Jestem tego niemal pewna, jednak zamiast się martwić, odczuwam zaciekawienie. Oczywiście sprawdziłam ich w sieci, wiem, że oboje są architektami, ale pracują w różnych firmach. Nie wydają się groźni, dlatego wchodzę do kawiarni bocznym wejściem. Są zaskoczeni, kiedy z muffinką w ręce staję przy ich stoliku.

Kobieta lustruje moje znoszone dżinsy i powyciągany stary kardigan. Natomiast mężczyzna najwyraźniej nie może oderwać wzroku od mojej twarzy. Nie mam ani bardzo jasnej, ani bardzo ciemnej karnacji, coś pośrodku, jakby ktoś wlał do błotnistej kałuży trochę mleka. Mocno zarysowane kości policzkowe i podbródek świadczący o uporze. Jednak najbardziej intrygują go moje oczy, jak wszystkich, którzy zadają sobie trud, by na nie spojrzeć. Są tak ciemne, że źrenice zlewają się z tęczówką, dodatkowo ocienione bardzo długimi rzęsami. Można by je uznać za ładne, tylko że każdego, kto popatrzy w nie dłużej, musi coś zaniepokoić. Otóż nigdy nie mrugam, naprawdę nigdy. Światło mnie nie razi, po prostu je wchłaniam. Umiem wyrazić wzrokiem, że właśnie o czymś zapomniałeś albo zrobiłeś coś głupiego.

– Everett Walsh? – Przystawiam krzesło do ich stolika i siadam. Zwracam się wyłącznie do mężczyzny, kobieta potrzebuje trochę czasu, by przejść do porządku dziennego nad moim wyglądem.

– Słucham? Tak, hm, to ja. – Zdejmuje czapkę, by otrzeć spocone czoło, i odkłada ją na stolik. Kobieta patrzy na niego z wyraźnym obrzydzeniem. – To moja żona Lynn.

– Miło poznać – rzuca Lynn tak oschle, by wszyscy zrozumieli, że jest wręcz przeciwnie. Nie zauważyli mnie, gdy siedziałam na przystanku, pewnie nawet nie zauważyli przystanku. Ludzie ich pokroju nie korzystają z publicznej komunikacji. Szczęściarze. Miejski transport w Vancouver zasłużenie cieszy się jak najgorszą sławą. Należy go za wszelką cenę unikać. Jeżdżą nim tylko ci nieszczęśnicy, których albo nie stać na samochód, albo akurat musieli oddać wóz do warsztatu.

Widząc, że Lynn nie zamierza go choćby w najmniejszym stopniu wspierać, Everett przejmuje inicjatywę.

– Dziękuję, że zgodziłaś się z nami spotkać – mówi. – Mój telefon na pewno cię zaskoczył, nie znasz nas i…

– Kto mnie polecił? – Przecież musieli od kogoś dostać mój numer telefonu.

– Co takiego? – Everett mruga gwałtownie. – Nikt. Wynajęliśmy kogoś, żeby cię odnalazł.

– O czym ty mówisz? – Teraz to ja jestem zaskoczona, zupełnie jakbyśmy grali w grę „to ja cię bardziej zbiję z pantałyku”.

– Nasza córka zaginęła – mówi Lynn.

– Kochanie, powiedziałem jej o tym podczas rozmowy telefonicznej. – Everett patrzy na żonę z niezbyt starannie skrywaną wyższością.

– A powiedziałeś, że chodzi o jej córkę? – Lynn odwraca się w jego stronę. Przez chwilę mierzą się spojrzeniem, które wiele mówi o ich małżeństwie.

Gapię się na nią jak cielę na malowane wrota. Mam otwarte usta, jakby mięśnie poraził paraliż. Lynn triumfuje, właśnie taki efekt chciała wywołać. Brakuje mi tchu, ale przecież to niemożliwe, żeby ktoś wypompował z pomieszczenia cały tlen. Lynn cały czas na mnie patrzy, i chociaż się nie uśmiecha, wiem, że jest z siebie bardzo zadowolona.

Everett odchrząkuje nerwowo, otwiera usta, próbuje coś powiedzieć, ale po chwili znów je zamyka. Przez moment gapimy się na siebie, a potem Everett znajduje wreszcie dość odwagi, by powiedzieć:

– Chodzi o dziecko, które oddałaś piętnaście lat temu do adopcji. – Uważnie mi się przygląda, ciekaw mojej reakcji.

Do tej pory udało mi się zachować kamienną twarz, jednak teraz ten spokój pryska. Najchętniej bym sprawdziła, czy nadal mam grunt pod nogami i czy tylko mi się wydaje, że śnię koszmar, w którym spadam w głąb króliczej nory.

Everett wyjmuje z portfela plik fotografii i rozkłada je przede mną.

Bez słowa patrzę na pulchną nastolatkę o złotawej skórze. Ma moje oczy, chociaż nieco głębiej osadzone i o nieco innym kształcie. Są smoliście czarne, wydają się bezdenne. Ciemne włosy, ciemniejsze od moich, sięgają ramion, brodę zdobi uroczy dołeczek. Wpatruję się we wszystkie szczegóły z niemal bolesną intensywnością. Chcę dotrzeć do najskrytszych zakamarków jej duszy. Już po chwili wiem, co ukrywa. Dziewczyna się uśmiecha, ale tylko ustami, jej oczy są smutne. Oszukuje obiektyw, udaje, że jest szczęśliwa.

– To Bonnie. Właściwie Bronwyn, ale mówimy na nią Bonnie – wyjaśnia Everett, a ja słyszę w jego głosie nie tylko dumę, ale też miłość.

Zerkam na Lynn, która odwraca wzrok od zdjęć. Wgryzam się w muffinkę, by trochę zebrać myśli i zyskać na czasie.

– Zaginęła prawie dwa tygodnie temu – mówi po chwili Everett, nie doczekawszy się żadnej reakcji z mojej strony. – Myśleliśmy, że pojechała ze znajomymi pod namiot, ale…

– Ale nas okłamała. Ukradła z domu wszystkie pieniądze i kartę kredytową, z której zdołała wypłacić tysiąc dolarów. – Lynn zdejmuje okulary i dopiero teraz widzę, jak bardzo ma zaczerwienione i podkrążone oczy. Jest na skraju wytrzymałości. Dziecko, z którym wiązała tyle nadziei, któremu podała pomocną dłoń, nagle zaczęło stwarzać problemy. Zamiast w motylka, przepoczwarzyło się we wredną nastolatkę. – Przedtem też znikała, dwa razy, ale nigdy na tak długo.

– Policja nie okazała się zbyt pomocna – wtrąca Everett. – Wszczęli co prawda poszukiwania, ale kiedy ustalili, że ukradła nam pieniądze, zaczęli to traktować jak ucieczkę z domu. Niewiele zrobili, chyba tylko porozmawiali z nauczycielami Bonnie i dali sobie spokój. To dobry dzieciak…

– Nazwali ją notoryczną, niepoprawną uciekinierką – przerywa mu gwałtownie Lynn. – Okradła nas.

– To dobry dzieciak – upiera się Everett. – No, może ostatnio rzeczywiście sprawiała trochę więcej problemów. Poznała nowych przyjaciół, wracała coraz później do domu, włóczyła się z różnymi typami w workowatych spodniach, którzy słuchają hip-hopu. Podejrzewaliśmy, że zaczęła pić i eksperymentować z narkotykami. Owszem, dwa razy już uciekła z domu, ale zawsze wracała. Aż do teraz. Musiało się stać coś złego. – Everett mówi coraz szybciej, nie radzi sobie z emocjami. Przykro patrzeć na płaczącego mężczyznę, jednak nie odwracam wzroku. W takich momentach łatwo stwierdzić, czy ktoś udaje, ale rozpacz Everetta jest szczera.

Lynn spogląda na niego przez chwilę, a potem odwraca się w moją stronę. Nie próbuje uspokoić ani pocieszyć męża.

– Sprawdziliśmy w jej komputerze historię wyszukiwań. Chociaż wiedziała, że jesteśmy temu przeciwni, zaczęła szukać w sieci biologicznych rodziców. Często wchodziła na strony tych… jak one się nazywają? – Patrzy na mnie, wyraźnie oczekując odpowiedzi, ale tylko wzruszam ramionami. – Jest niepełnoletnia, nie mogła wszcząć oficjalnych poszukiwań, tyle że w czasach internetu to żaden problem. Jest mnóstwo sposobów, by kogoś namierzyć. Te wszystkie portale społecznościowe… Mam nadzieję, że dla własnego dobra nie nawiązała z tobą kontaktu, ale jeżeli tak…

Everett pozbierał się już na tyle, by posłać Lynn karcące spojrzenie.

– Przepraszam za żonę – mówi. – Oboje jesteśmy bardzo zdenerwowani. Martwimy się o córkę.

Cóż, niestety umiem czytać między wierszami. To mnie obwiniają o złe zachowanie Bonnie. Niby jak miałabym wywierać na nią zły wpływ, skoro widziałam ją tylko raz w życiu? Jednak oni uważają, że to przeze mnie zaczęła pić i ćpać. W jakiś tajemniczy sposób wyrwała się spod ich opiekuńczych skrzydeł i odnalazła mnie. Uciekła, by być z prawdziwą rodziną i wieść próżniacze życie od jednej bibki do drugiej. A kiedy już trochę wytrzeźwiejemy, będziemy się zaśmiewać z Everetta i Lynn, tych naiwnych idiotów, którzy tak łatwo dali się oszukać.

Ludzie często mylą się w ocenie innych. Nie obchodzi mnie opinia tej pary, mimo to odczuwam lekką satysfakcję, że ich życie – w porównaniu z moim tak dostatnie i uporządkowane – błyskawicznie zmienia się w koszmar. I nagle do mnie dociera, dlaczego Everett niemal histerycznie nalegał na nasze spotkanie.

Jestem jego ostatnią nadzieją.

– Mniej więcej pięć lat temu popadła w lekką obsesję na temat swojej biologicznej rodziny. Bez przerwy ze wszystkimi o tym rozmawiała, ale nagle przestało ją to obchodzić. Tak nam się przynajmniej wydawało. Potem odkryliśmy, że znalazła papiery adopcyjne i swoje świadectwo urodzenia. Ciężko cię znaleźć. My musieliśmy wynająć prywatnego detektywa, ale może Bonnie miała więcej szczęścia.

– Zaraz, zaraz – przerywam mu zdenerwowana. – Zgodnie z prawem powinniście dostać świadectwo urodzenia ze zmienionymi danymi. W żadnych papierach nie ma mojego nazwiska.

– Owszem, ale było z tym trochę zamieszania. Metrykę ze zmienionymi danymi dostaliśmy dopiero po jakimś czasie. Kazali mi zniszczyć prawdziwą.

– Tylko że tego nie zrobiłeś – wchodzi mu w słowo Lynn.

– Przepraszam. – Zerka na żonę. – Ile razy mam jeszcze powtórzyć, że bardzo mi przykro?

– Nie odezwała się do mnie – mówię po chwili, patrząc tęsknie w stronę drzwi. Zjadłam babeczkę, nie mam tu już nic do roboty, ale ciekawość bierze górę. – Co pamiętacie z dnia, w którym zniknęła? – pytam.

– Powiedziała, że jedzie z przyjaciółmi pod namiot. – Lynn wzrusza ramionami.

– Tak, już to słyszałam od was. Gdzie wtedy byliście?

Patrzą na siebie lekko skonsternowani. Nie przywykli, by ktoś oceniał ich zachowanie.

– Pracowaliśmy – odpowiada Lynn, mrużąc oczy. Mówi tak głośno, że kilku innych gości kawiarni rzuca nam zaciekawione spojrzenia. Pewnie są wdzięczni za rozrywkę i cieszą się, że choć na chwilę mogą oderwać się od wstrętnej lury w kubkach.

– Może próbowała się skontaktować z biologicznym ojcem? – pyta Everett. Próbuje ponownie przejąć kontrolę nad rozmową i znów patrzy na Lynn przepraszająco. Widać, że nawykł do takiego zachowania.

Zdecydowanie potrząsam głową.

– Niestety nie mogę wam pomóc. – Wstaję od stolika i ruszam do wyjścia. Pewnie powinnam ich przeprosić, ale nigdy nie zrozumiałam tej kanadyjskiej manii wiecznego przepraszania za wszystko, nawet gdy tak naprawdę nie zrobiłeś nic złego.

Już przy drzwiach słyszę, jak Lynn syczy:

– Kolejny rewelacyjny pomysł, Ev. Po prostu genialny, moje gratulacje.

Spinam się, gdy słyszę za plecami czyjeś kroki. Są coraz bliżej, a ja mam jeszcze kawałek do samochodu. To Everett. Wciska mi do ręki fotografię Bonnie.

– Nora, przepraszam. Lynn… moja żona ma teraz trudny okres w pracy, jest zestresowana, a ostatnio zupełnie nie dogadywała się z Bonnie – szepcze.

Oczekuje ode mnie zapewnienia, że rozumiem i wybaczam, ale ja, tak jak Lynn, nie zamierzam go uspokajać i pocieszać. Mimowolnie napina mięśnie, rumieniec powoli zabarwia mu policzki, a potem pełznie na szyję. Kiedy próbuję mu oddać zdjęcie, cofa się gwałtownie.

– Zatrzymaj je, proszę. Jeżeli się z tobą skontaktuje, daj nam znać, dobrze? Zapisałem na odwrocie numery naszych telefonów. Bonnie to dobre dziecko, naprawdę. Ja tylko chcę, żeby bezpiecznie wróciła do domu.

Dobre dziecko? Powiedział to po raz drugi, i to w taki sposób, jakby próbował przekonać nie tyle mnie, ile samego siebie. I właściwie co rozumie pod pojęciem „dobre dziecko”?

– Dlaczego wynajęliście detektywa, żeby mnie odszukał, zamiast od razu zlecić mu odnalezienie Bonnie? – I już znam odpowiedź na to pytanie: – No tak, bo myśleliście, że się ze mną skontaktowała, a od czegoś trzeba zacząć.

– Tak, ale okazało się, że to ślepa uliczka. Bonnie wie, jak się ukryć. Zniknęła jak duch, nie mamy żadnego punktu zaczepienia.

Kiedy odchodzi, ja też ruszam w kierunku mojej poobijanej corolli. Bezskutecznie próbuję zapanować nad ogarniającą mnie paniką. Everett jest naprawdę zdesperowany, skoro poprosił mnie o spotkanie. Przecież nie miał pewności, że Bonnie do mnie dotarła. No dobrze, próbowała mnie odszukać, ale co z tego? Większość adoptowanych dzieci próbuje, choć na ogół bez powodzenia. Dał mi zdjęcie, chociaż wcale o to nie prosiłam. Z naciskiem powtarzał, że Bonnie to dobry dzieciak. Nie kłamał, ale próbował wpłynąć na mój ogląd sytuacji. Czego się obawia? Czy za ucieczką Bonnie kryje się coś więcej niż wybryk zbuntowanej nastolatki?

Poza tym wcale nie było trudno mnie znaleźć, skoro zachował oryginalną metrykę Bonnie. Dostał moje imię i nazwisko na tacy. Ale skąd wiedział, że zajmuję się odnajdywaniem zaginionych osób?

I czy ma świadomość, że Lynn skłamała, opowiadając o dniu, w którym zaginęła Bonnie?

ROZDZIAŁ TRZECI

Dziewczyna przykucnęła na skałach, zastanawia się gorączkowo, co dalej, jaki powinien być jej kolejny krok. Prawdopodobnie ma wstrząśnienie mózgu, a przynajmniej tak się czuje. Krwawi z głowy, strużki krwi ściekają też z ramion i nadgarstków. Kość biodrowa pulsuje tępym bólem. Dlaczego? Akurat tam jej przecież nie bili. Złowrogi łoskot fal niemal rozrywa jej bębenki w uszach. Spiętrzone bałwany uderzają w skały z zajadłością, pewnie zaraz strącą ją do oceanu. Jest na tyle przytomna, by wiedzieć, że wówczas byłaby bez szans. Woda to potężny żywioł, który na pewno by ją pokonał.

Nie powinna tak tkwić bez ruchu, musi się ruszyć.

Może wkrótce uznają, że nie przeżyła, i przerwą poszukiwania. Czepia się tej myśli jak tonący brzytwy, z trudem zbiera myśli. Mruży podrażnione oczy i próbuje zlizać kroplę słonej wody ściekającą po policzku. I nagle sobie uświadamia, że to łzy.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Skrzyżowanie Hastings z Columbia znajduje się w najgorszej części Vancouver, na wschodnim przedmieściu. Władze miasta od lat szumnie zapowiadają renowację okolicy, ale na razie nic na to nie wskazuje. To po prostu podła dzielnica. Ceny wszystkich nieruchomości w Vancouver osiągnęły szczyty absurdu, jednak jeśli chcesz zaistnieć na rynku, nie możesz wynieść się na wieś. Wynajmujesz taki lokal, na jaki cię stać. W okolicy jest pełno prywatnych detektywów i równie dużo dziennikarzy, którzy pracują nad kolejną książką i z szybkością karabinu maszynowego wypluwają z siebie rewelacje na blogach.

Jestem recepcjonistką i zarazem asystentką właśnie dwóch takich facetów. Żaden z nich nie byłby w stanie płacić mi pensji, dlatego połączyli siły. Dzielmy się kosztami, to przecież jedno z najpopularniejszych haseł ekonomicznych naszych czasów, a oni po prostu wprowadzili je w życie. Przez ostatnie trzy lata pracowałam dla nich prawie za darmo, w zamian nie płacąc ani grosza za moje lokum. Tyle że moi szefowie nie mają o tym pojęcia. Myślą, że piwnica to po prostu składzik zakurzonych rupieci. Na szczęście nigdy się nie pofatygowali, by to sprawdzić. Czasami rzucają żarciki na temat poobijanej corolli, która dzień w dzień parkuje przy tylnym wejściu. Uznali, że samochód należy do faceta z firmy mieszczącej się naprzeciwko. Do dziś nie wyprowadziłam ich z błędu, bo i po co?

Na końcu ulicy pełnej pijaków, dilerów, dziwek i alfonsów zaczyna się Gastown, raj hipsterów. To strefa buforowa między światem bogatych a światem biednych. Między tymi, którzy mogą sobie pozwolić na mieszkania w eleganckich dzielnicach, a dzikimi lokatorami piwnic i opuszczonych budynków, takimi jak ja. Moi szefowie mieszkają w Kitsilano, blisko plaży i wystarczająco daleko od slumsów, wśród których wynajmują biuro. Sebastian Crow jest rozwodnikiem o pochylonych ramionach, a Leo Krushnik to najbardziej ekscentryczny homoseksualista, jakiego kiedykolwiek poznałam. Są w sobie szaleńczo zakochani, ale Leo mocniej angażuje się w ten związek. Seb jest wybitnie utalentowanym korespondentem zagranicznym, który dość późno odkrył swój homoseksualizm. Miał wówczas czterdzieści trzy lata, właśnie dochodził do siebie po traumatycznych przeżyciach w Kosowie i tkwił w małżeńskim związku z pewną prawniczką. Być może nigdy nie wyszłoby na jaw, że romansował z prywatnym detektywem zatrudnianym przez żonę, jednak Seb postanowił się ujawnić. Rzucił wszystko i pomógł Leo rozkręcić prywatne biuro detektywistyczne. Nadal pracuje jako dziennikarz, ale jego kariera nieco wyhamowała, za to pozycja Leo zaczęła gwałtownie rosnąć.

To daje do myślenia, zawsze umiałam wyciągać wioski z cudzych doświadczeń. Czego się nauczyłam? Że nigdy nie należy otwierać firmy z kochankiem, bo nic dobrego z tego nie wyniknie. Na pewno będę umiała oddzielić życie zawodowe od prywatnego, nie chcę skończyć jak Seb. Ten biedak rzadko ma chwilę wytchnienia i czas na własne sprawy, głównie gdy Leo załatwia coś poza biurem.

– O, wreszcie raczył się zjawić nasz niezawodny wykrywacz kłamstw – wita mnie Leo, gdy wchodzę do biura.

Spóźniłam się, chyba po raz pierwszy. Mieszkanie w piwnicy pod biurem ma swoje zalety, niestety dzisiejsze spotkanie z Walshami wytrąciło mnie z rytmu. Nie zdobyłam nowego klienta, nie mam nic na swoje usprawiedliwienie, ale wcale nie zamierzam się tłumaczyć. Leo lustruje mnie uważnie, odrywając wzrok od jakichś papierów. Nosi okulary w modnych oprawkach i świetnie skrojone garnitury. Jego wizerunek zupełnie rozmija się z tym, jak większość z nas wyobraża sobie prywatnego detektywa. Właśnie dlatego jest taki dobry w swoim fachu. Ludzie go nie doceniają, a to duży błąd.

Seb otwiera drzwi swojego gabinetu, staje w progu i patrzy na mnie. Okulary w taniej oprawce zsunęły mu się do połowy nosa.

– Nora, wszystko w porządku? – pyta. Moje spóźnienie zakłóciło jego codzienną rutynę. Sam musiał sobie zaparzyć kawę i pewnie zastanawia się dlaczego.

– Tak – odpowiadam i wsuwam się za biurko. Czerwona dioda na telefonie nie mruga, zatem na szczęście nikt nie dobijał się do biura. – Przepraszam za spóźnienie.

– Możesz się częściej spóźniać. – Leo próbuje rozładować trochę napiętą atmosferę. – Serio, zacznij wreszcie korzystać z życia. Wyjdź gdzieś od czasu do czasu, kup sobie kilka fajnych ciuszków.

Leo dobrze wie, że nie posłucham żadnej z jego rad, których zresztą udziela mi od dawna. Nigdy nie snuję zabawnych ani sentymentalnych opowiastek o moim prywatnym życiu, mam dwie pary wytartych dżinsów i trzy powyciągane swetry, którymi zasłaniam dziury w koszulkach.

Właśnie zamierza wygłosić kolejny wykład o tym, że kilka markowych ciuchów to tak naprawdę przemyślana inwestycja, gdy ktoś z impetem otwiera wejściowe drzwi. Tak energicznie, że z głośnym łoskotem uderzają o ścianę. Cała nasza trójka krzywi się niemiłosiernie jak po zjedzeniu kilku cytryn. Do środka wkracza szczupła blondynka. Nie zwraca uwagi na mnie i Seba, skupia się wyłącznie na Leo. To nasza najwierniejsza klientka.

– Mam dla ciebie robotę – rzuca.

– Melisso… – zaczyna Leo.

Jednak ona nie pozwala mu dokończyć zdania.

– Zobowiązałeś się dbać o interesy i zdrowie psychiczne ojca mojego dziecka, nieprawdaż? – syczy, mrużąc groźnie oczy. – Jeżeli znów wpadnie w depresję, to przestanie płacić alimenty na Jonasa. Pieniądze z pierwszej książki już dawno wyparowały, a drugiej na pewno nie odda w terminie. Zamiast pisać, zabawia się prowadzeniem bloga. Na litość boską, tak chce zarabiać na utrzymanie? Żałosne – peroruje pewnym siebie tonem, chce, by do nas dotarło, że jest świetnie poinformowana. Eksżona Seba nie zamierza owijać w bawełnę, nie zawaha się uciec do emocjonalnego szantażu. Może sobie na to pozwolić, ma znacznie wyższe dochody od byłego męża. Często traktuje ich syna jak kartę przetargową. Jeszcze pielęgnuje nadzieję na uratowanie małżeństwa, jeszcze nie wierzy, że Seb do niej nie wróci, bo woli być z Leo. – Mamy tydzień na odnalezienie tego faceta. – Rzuca na moje biurko plik dokumentów.

– Nie potrzebujemy twoich zleceń. – Seb wzdycha ciężko. – Ile razy mam to powtarzać?

– Cóż, mnie się przydadzą. – Leo uśmiecha się kwaśno. – Oczywiście o ile zaakceptujesz moje warunki. Jestem najlepszym prywatnym detektywem w mieście. Proszę, weź naszą ulotkę. No i mogłabyś nas polecić swoim przyjaciołom.

Wszyscy dobrze wiemy, że Melissa, coraz bardziej rozchwytywana pani adwokat, nie ma przyjaciół. Leo wbił jej szpilę, jest tego świadoma. Patrzy na niego wrogo, jest wściekła, bliska ataku furii. Nadal nie rozumie, dlaczego Seb ją zostawił dla emigranta z Polski cierpiącego na nadwagę. Jak to się stało, że prywatny detektyw, z którego usług od czasu do czasu korzystała, omotał jej męża? I to w momencie, kiedy zleciła Leo śledzenie Seba, zaniepokojona, że mąż się od niej coraz bardziej oddala. A potem Seb oświadczył, że jest gejem, i zrobił to tak po prostu, jakby chodziło o zmianę opon. Jej świat się zawalił, jeszcze się z tym nie pogodziła.

– No to do przyszłego tygodnia – rzuca w przestrzeń.

Kiedy wychodzi równie głośno i energicznie, jak weszła, wszyscy oddychamy z ulgą.

Seb przez chwilę patrzy na Leo, potem znika w swoim gabinecie i delikatnie zamyka drzwi. Leo zaczyna przeglądać papiery na biurku. Wszyscy robimy dobrą minę do złej gry, nikt się nawet nie zająknie, że bardzo potrzebujemy nowych zleceń i nie możemy wybrzydzać. Owszem, książka Seba o ludobójstwie w Kosowie odniosła ogromny sukces, również komercyjny, ale to było dwa lata temu. Zarobione pieniądze wydał na dom, resztę pochłonęła sprawa rozwodowa.

Zaczynam przeglądać dokumenty przyniesione przez Melissę. Właśnie na tym polega moja praca.

Odszukuję świadków i przesłuchuję ich, próbując ustalić, czy kłamią. Jestem w tym dobra, umiem czytać między wierszami i wyczuwam, gdy ktoś chce coś ukryć. Leo zaproponował, że opłaci mi specjalistyczny kurs, na którym uczą takich rzeczy, ale po pierwsze, i tak go na to nie stać, a po drugie, zależy mi na tym, by jak najmniej osób wiedziało, co naprawdę potrafię. Czasami lepiej nie ujawniać swoich zdolności. Właśnie tego nauczyło mnie życie, i była to bardzo kosztowna lekcja.

Skupiam się na pretensjonalnym zdjęciu Harrisona Baichwala. Uśmiecha się promiennie, patrzy prosto w obiektyw. Pierwsze, co rzuca mi się w oczy, to że krzaczaste brwi i wypielęgnowana broda zakrywają sporą część twarzy. W tle widać falochron i lazurowe niebo bez jednej chmurki. Mężczyzna na tym pogodnym zdjęciu jeszcze cieszy się słońcem, jeszcze nie ma pojęcia, jak mroczna może się okazać jego przyszłość. Był świadkiem morderstwa, ale podczas przesłuchania uparcie twierdził, że nic nie widział i nic nie słyszał, a zaraz potem zapadła się pod nim ziemia.

Muszę przestać myśleć o zaginionej córce i skupić się na pracy. Niestety wyobraźnia nadal podsuwa najczarniejsze scenariusze. To normalne, gdy dowiadujemy się, że młoda kobieta nie daje znaku życia. I po co się okłamuję, że jej los jest mi obojętny, że przecież wcale jej nie znam? Jest nie tylko obecna w mojej świadomości, ale przez te lata zadomowiła się tam na dobre.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Ludzie kłamią zawsze i na każdy temat. Mijają się z prawdą, nawet kiedy zadajesz im bardzo konkretne i szczegółowe pytania. Jak przyłapać kogoś na kłamstwie, nawet notorycznego blagiera? Naucz się zadawać właściwe pytania. Na przykład kiedy spytasz:

– Kochanie, gdzie byłeś poprzedniej nocy? – sam zapędzasz się w ślepą uliczkę.

Nawet początkujący kłamca bez trudu wymyśli na poczekaniu kilka świetnych wykrętnych odpowiedzi i wymówek. Dlatego lepiej spytać:

– Czy bzykałeś wczoraj od dwudziestej pierwszej trzydzieści siedem do dwudziestej drugiej osiemnaście kasjerkę ze stacji benzynowej?

Na tak zadane pytanie każdy początkujący lub nieudolny blagier natychmiast odpowie zgodnie z prawdą, bo będzie zbyt zszokowany, by improwizować. Wytrawny kłamca na pewno się nie podda. Zasugeruje, że prawdopodobnie twoja najlepsza przyjaciółka widziała kogoś łudząco podobnego do niego. Możliwe, że ktoś taki wchodził z kasjerką do motelu, ale przecież była noc. A w nocy jest ciemno, wtedy wszystkie koty są czarne. Nie zamierza się do niczego przyznawać, bo przecież zachował wszelkie środki ostrożności. Upewnił się, że tej nocy nie będzie pełni, zarezerwował pokój oddalony od ulicy. Nawet jeśli prywatny detektyw udokumentował jego zdradę, wytrawny kłamca i tak będzie szukał wyjścia z sytuacji. Zacznie ci zadawać mnóstwo pytań, by ustalić, jak dużo wiesz. Wkrótce to ty poczujesz się winna, że mu nie ufasz.

Niektórzy kłamią jak z nut, ale zdradza ich mowa ciała. Mrugają, przygryzają wargę, gładzą podbródek lub bębnią palcami w stół. Czasami zmienia im się tembr głosu. Jestem bardzo wyczulona na takie sygnały, trudno mnie oszukać.

Oczywiście kłamią zarówno mężczyźni, jak i kobiety, młodzi i starzy. Kłamstwo jest nieodłączną częścią ludzkiego życia. Kłamią prawie wszyscy i większość robi to na tyle dobrze, że jest w stanie oszukać najbliższych.

Prawie wszyscy, ale nie ja. Nie umiem kłamać, nawet gdy sytuacja tego wymaga. Raczej przemilczę prawdę, niż coś zmyślę.

Wpatruję się w zdjęcie Harrisona Baichwala i zastanawiam się, co takiego zeznał, że woli nie pokazywać się w sądzie. Czego się boi, przed czym ucieka?

Leo nie jest naiwny. Dobrze wie, że brakuje mi kwalifikacji do pracy w jego agencji, dlatego najważniejsze sprawy zleca Steviemu Warsame’owi, młodemu somalijskiemu eksgliniarzowi z Alberty. Stevie jest naszym sprawdzonym współpracownikiem, zawsze zajmuje się tylko jednym zleceniem. Bystry, ale tempem pracy nie oszałamia. Gdy wpada do nas po kolejny czek, często mi powtarza, że pośpiech jest dobry tylko przy łapaniu pcheł. Obserwuj, słuchaj, a dopiero potem wyciągaj wnioski. To jedyny sposób, by uzyskać pełny obraz sytuacji.

Leo szybko się zorientował, że nie powinien polegać wyłącznie na oficjalnych, łatwo dostępnych dokumentach, i potrzebuje kogoś, kto ma kontakty w policji. Stevie wydawał się stworzony do tej pracy. Poza tym jest dobry w swoim fachu i nigdy nie odmawia przyjęcia żadnego zlecenia. Wie, jak śledzić ludzi, żeby nic nie zauważyli, i może dlatego ma bzika na punkcie własnej prywatności. Kiedy pracuje nad sprawą, trudno go namierzyć, nawet gdy grozi mu śmiertelne niebezpieczeństwo. Trzeba czekać, aż sam się z nami skontaktuje.

Właśnie dlatego mniej ważne sprawy trafiają na moje biurko. Brak mi umiejętności i doświadczenia Steviego, ale moje śledztwa zazwyczaj kończą się sukcesem.

Notatki, które sporządzam podczas rozmów ze świadkami, szybko zwróciły uwagę moich szefów. Zauważyli, że zawsze wykrywam kłamstwo. Ta umiejętność nie opiera się na żadnych naukowych podstawach, zresztą sporo osób w ogóle kwestionuje istnienie jakichkolwiek naukowych podstaw w tej dziedzinie. Nie mam też geniuszu i zdolności dedukcyjnych Sherlocka Holmesa, nic z tych rzeczy. To coś prostszego, co trudno mi nazwać. Oczywiście jestem dobrym obserwatorem, ale poza tym gdy ktoś kłamie, zaczynam czuć się nieswojo. Im bardziej ktoś się stara mnie oszukać, tym gorzej to znoszę. I zawsze wiem, kiedy świadek próbuje mataczyć albo po prostu uratować własny tyłek. Nie umiałabym tego udowodnić, ja tylko czuję, że coś jest nie tak. Dzięki latom spędzonym w rodzinach zastępczych doprowadziłam te zdolności do perfekcji.

Harrison Baichwal może i nie jest kłamcą, ale na pewno próbuje coś ukryć. W jego sklepie całodobowym nastolatek śmiertelnie postrzelił młodą kobietę, matkę dwojga dzieci. Użył broni należącej do jego rodziców, na którą zresztą mieli pozwolenie. Dziani rodzice natychmiast wynajęli Melissę, by próbowała udowodnić, że tego dnia ich syn nawet nie zaglądał do sklepu. Tylko że Harrison najwidoczniej nie chciał się bawić w tę grę, a skoro zniknął, nie można mu było dostarczyć wezwania do sądu. Moim zadaniem było odkryć, gdzie i dlaczego się ukrywa.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Nie zamierzam kłamać, bo jak już powiedziałam, nigdy tego nie robię. Zanim na dobre wytrzeźwiałam, przeżyłam wiele mrocznych lat. Miałam trzy poważne nawroty choroby alkoholowej. Podczas ostatniego, kiedy od dwóch tygodni staczałam się po spirali coraz niżej i niżej, pewnego dnia usłyszałam dobiegający z dworu dziwny dźwięk, ni to szept, ni to posapywanie. W pierwszej chwili uznałam to za jeden z objawów gigantycznego kaca. Przez godzinę tkwiłam skulona na łóżku z kocem zarzuconym na głowę, ale potem wpadłam w furię. No dobra, mam zwidy, to początek paranoi. Napiję się piwa, żeby zebrać się do kupy, i sprawdzę, co się dzieje.

Wyszłam z piwnicy uzbrojona w klucz do opon. Przy tylnym wejściu do biura natknęłam się na futrzaną kulkę, która wyraźnie zdegustowana obwąchiwała pojemnik z niezbyt świeżą chińszczyzną, którą wczoraj wyrzuciłam. Puszysta kulka spojrzała na mnie okrągłymi ślepkami, a potem z gracją rozprostowała kości. Próbowałam ją odpędzić, ale zignorowała moje wysiłki, zresztą przyznaję, niezbyt energiczne. Nazwałam ją Sapką. Tego dnia przestałam pić, bo każdy alkoholik to gówniany opiekun, co wiem z własnego doświadczenia. Jeżeli już ktoś sam ciebie wybiera, doceń to i zrób, co w twojej mocy, by go nie zawieść. Wybrańców jest niewielu, ciesz się, że dołączyłeś do tego elitarnego grona. Każda istota, nawet parszywy kundel, zasługuje na szansę.

Sapka jest szara, dzięki czemu idealnie wtapia się w otoczenie. Jej kolor współgra z kolorem chodników i chmur, które tak często wiszą nad miastem. Przemierza ze mną ulice dniem i nocą, widzi rzeczy, których inni nawet nie chcą zauważyć. Nie jestem wielbicielką zwierząt, ale z Sapką łączy mnie prawdziwa więź, to moja bratnia dusza. Ten pies codziennie mi przypomina, że na świecie jest wiele istot, które miały mniej szczęścia niż ja. Często wpatruje się we mnie smutnymi ślepiami, wygląda przy tym jak kupka nieszczęścia, która przeprasza, że żyje. Nigdy się nie dowiem, czego doświadczyła, skoro postanowiła rozpocząć nowe życie w najgorszej części miasta.

Już pierwszego dnia okazało się, że może być cennym pomocnikiem. Zabieram ją, gdy szukam informacji i ewentualnych świadków, bo ludzie spacerują z psami o najdziwniejszych porach dnia i nocy. Nikogo to nie dziwi, przecież wszyscy wiedzą, że psy należy wyprowadzać. Właśnie dlatego właściciele czworonogów nie wzbudzają podejrzeń, a nawet jeszcze lepiej – nikt nie zwraca na nich uwagi. Dzięki temu Sapka stanowi rewelacyjną przykrywkę podczas pracy śledczej. Jest też w idealnym wieku, już nie rozkoszny szczeniaczek, a jeszcze nie stary, łysiejący i spasiony pies. Wszyscy mijają ją obojętnie, jakby była niewidzialna. W tym jesteśmy do siebie bardzo podobne, różni nas tylko to, że ja od dawna nie odczuwam popędu seksualnego.

Co innego Sapka, wiecznie napalona i gotowa do kolejnej przygody. Dziwna sprawa, bo weterynarz zapewnił mnie, że jest wysterylizowana. Ta suczka, mieszaniec charta i wilczura, to prawdziwa nimfomanka. Kiedy ją znalazłam, miała zadbane futro i zdrową skórę, w ogóle była w niezłej kondycji. Ktoś o nią dobrze dbał, a potem być może po prostu wyrzucił za drzwi. Gdy tylko jakiś pies obwąchuje ją dłużej niż pięć sekund, natychmiast ochoczo nadstawia tyłek. Później popada w smętny nastrój, zupełnie jakby się wstydziła swojego postępku. Zachowuje się tak po każdej burzy hormonów. Nie wściekam się na nią, nigdy.

Dzięki Sapce pobieram darmowe lekcje pobłażliwości.

– Ale z ciebie puszczalska – mówię czule po jej kolejnym seksualnym wyskoku.

Zaczyna wtedy żałośnie zawodzić, a potem zanurza cały pyszczek w misce z wodą, zupełnie jakby próbowała się utopić.

Gdy Leo i Seb wreszcie idą do domu, schodzę do piwnicy i budzę Sapkę. Ożywia się zwykle dopiero po zachodzie słońca, zupełnie jak ja.

– Musimy kogoś poszukać – mówię do niej.

Unosi ogon, jakby rozważała, czy warto nim pomachać, ale potem z głośnym plaśnięciem opuszcza go na podłogę. Po chwili biegnie do drzwi gotowa do wyjścia. Nigdy by się do tego nie przyznała, ale tak jak ja uwielbia śledzić ludzi.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Gdyby Kanadyjczycy zechcieli rozmnażać się na tyle energicznie, by osiągnąć wymarzone 2,1 dziecka na rodzinę, rząd nie musiałby prowadzić tak ekspansywnej polityki imigracyjnej. Tymczasem teraz na rodzinę wypada mniej niż dwoje dzieci, co w przyszłości może zaowocować katastrofą demograficzną, a nasza gospodarka się załamie. Kto, do diabła, będzie dostarczać do naszych sklepów zdrową, ekologiczną żywność? Skrajni prawicowcy i zwolennicy zamkniętych granic mogą wrzeszczeć co sił w płucach, ale dopóki nie zaczną płodzić więcej dzieci, przyszłością Kanady jest tak przez nich znienawidzone multikulti. Tylko w ten sposób można zapewnić społeczeństwu względne bezpieczeństwo.

Kanada to tygiel różnorodnych kultur, co musi nieuchronnie prowadzić do konfliktów. Na razie nie dochodzi do poważnych incydentów, większość białych Kanadyjczyków ogranicza się do cierpkich rasistowskich uwag podczas gry w golfa. Myślę o tym, gdy siedząc przed wejściem do sklepu, obserwuję mijających mnie Hindusów. To przybysze zarówno z Indii, jak i z Fidżi, najliczniej reprezentowana grupa imigrantów z Azji Południowej. Jednak klienci sklepu to prawdziwy przegląd różnych ras i kultur, przecież wszyscy potrzebują gumy do żucia i pastylek na ból gardła.

Siedzimy z Sapką na ławce po drugiej stronie ulicy tuż naprzeciwko wejścia do sklepu i obserwujemy kobietę za ladą. W średnim wieku, trochę brzuchata, z długimi nienaturalnie czarnymi, zapewne farbowanymi włosami, które przytrzymuje kolorowa opaska. Jestem pełna podziwu, jak świetnie sobie radzi. Oszczędna w ruchach, spokojna, szybko odnajduje żądany towar i cierpliwie odpowiada na pytania klientów. Pomocna i grzeczna na tyle, na ile wymaga tego sytuacja. Ani zbyt opryskliwa, ani przesadnie serdeczna. Kiedy w sklepie akurat nie ma klientów, porządkuje towar na półkach.

Tak nie zachowuje się kobieta, która martwi się o los męża.

Dokładnie o siódmej wieczorem w sklepie pojawia się młody mężczyzna i przejmuje zmianę, a Bidi Baichwal wychodzi do domu. Nie śledzę jej, przecież dobrze wiem, gdzie mieszka z rodzicami, chwilowo zaginionym mężem i nastoletnim potomstwem. Takie śledztwo oczywiście wymaga pracy zespołowej, jednak obecnie ze Steviem Warsame’em nie mamy kontaktu, a Leo zajmuje się inną ważną sprawą, jestem więc skazana na własne siły. Zakładam, że Bidi pojedzie prosto do domu, bo jest zmęczona po długim dniu pracy, a poza tym na pewno chce spędzić trochę czasu z dziećmi. Skupiam się na obserwacji młodego sprzedawcy, kuzyna Bidi, który rok temu przyjechał z Indii. W dokumentach dostarczonych przez Melissę wyczytałam, że nazywa się Amir. Jest dobrym pracownikiem, ale ma tak smętny wyraz twarzy, że mógłby konkurować z Sapką o tytuł najbardziej żałosnego stworzenia. Bardzo się stara, tyle że mówi po angielsku znacznie gorzej niż Bidi, dlatego obsługuje klientów o wiele wolniej. Nikt nie zwraca na to uwagi, wszyscy są cierpliwi, bo w wyglądzie i sposobie bycia Amira jest coś takiego, że ludzie odruchowo chcą mu pomóc.

Mija kolejna godzina, ruch powoli zamiera. Jest spokojnie, zupełnie jak tuż przed świtem, gdy cisza staje się tak przeraźliwa, że aż uniemożliwia sen. O tej porze moje koszmary zawsze wypełzają z kątów gotowe do ataku i szukające kolejnej pożywki. Nie pozwalam sobie na myśli o Bonnie. Przecież nawet jej nie znam, nic o niej nie wiem, nie mam pojęcia, od czego miałabym zacząć poszukiwania. Oczami wyobraźni widzę twarz mojej siostry Lorelei. Co bym zrobiła, gdyby Lorelei zaginęła? Na pewno nie siedziałabym na tej ławce, tylko działała.

O jedenastej Amir zamyka sklep. Idę za nim aż do bloku oddalonego o kilkaset metrów od domu Bidi. Większość okien jest ciemna, niewielu tu nocnych marków. Amir wchodzi do środka, po chwili widzę zarys czyjejś sylwetki w oknie na trzecim piętrze. A więc ktoś na niego czekał.

Obserwuję okno, ale po chwili światło w mieszkaniu gaśnie. I wreszcie pozwalam sobie pomyśleć o zaginionej dziewczynie, która odziedziczyła po mnie oczy.

Tytuł oryginału: The Lost Ones

Pierwsze wydanie: William Morrow, An Imprint of HarperCollins Publishers, Nowy Jork 2017

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Jakub Sosonowski

Korekta: Sylwia Kozak-Śmiech

© 2017 by Sheena Kamal.

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2017

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji HarperCollins Publishers, LLC.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Projekt okładki: Allison. J. Warner

Ilustracja na okładce: © 2013 Bun Lee/Getty Images (skyline), © by Getty Images (trees). Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN: 978-83-276-2119-1

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Część pierwsza

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Strona tytułowa