Patroni:

@bookloveraneta @brunettebooks @za.czyta.na @fascynacja.ksiazkami

@ksiazkowy_mruczek @ilonaneta_czyta @z_ksiazkanadloni @stara_czyta

@za_czy_ta_na @naczteryksiazki @paulaczyta @pajkaa.czyta

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_ @sisters_as_books @monia.czyta

@_extremely_books_ @snieznooka @livrocat @siedzewksiazkach

@literacka_baba @za_czytamm @mrs.r_u_d_a @noswksiazce

@mol_nad_molami @daga_czyta @violowe.pl @agnieszka.rybska

©Charlotte Mils, 2022

©Wydawnictwo Spark, 2022

Niniejszy utwór jest fikcją literacką. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci

(żyjących obecnie lub w przeszłości) oraz do rzeczywistych zdarzeń losowych, miejsc czy

przedsięwzięć jest przypadkowe.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i powoduje naruszenie praw autorskich tejże publikacji.

ISBN: 978-83-67200-15-8

Wydanie I

Wydawnictwo Spark

Prolog

Moretti.

Włoska rodzina, która uchodziła za całkiem normalną w oczach przeciętnego Włocha. Dobrze ukrywali fakt, że są źli. Przesiąknięci złem do najmniejszej cząstki. Choć wydawało się, że można znaleźć w nich odrobinę dobra, to były tylko pozory. Tak dobrze trzymające przeciwnika w niepewności, że do samego końca nie było wiadomo, po której stronie stali. I mimo że Moretti wybierali zawsze tę najczarniejszą, mroczną stronę, to widz – przyglądający się ich czarującemu wizerunkowi wykreowanemu dla potrzeb publiczności – pomyśli, że wcale nie są tak koszmarnie okrutni… Tylko że on właśnie tak ma myśleć. Ma trwać w nadziei, że Moretti się opamiętają i ostatecznie wygra w nich dobro.

O ich złych czynach wiedzieli tylko nieliczni. Pozostali mogli jedynie domyślać się prawdy. Tego, że Cesare zabił swojego syna, który knuł przeciwko niemu.

Edmondo – jego syn, wszedł w konszachty z bossem kartelu narkotykowego i chciał zabić swojego ojca. Spotkała go za to kara, jak wszystkich w tym świecie, którzy sprzeciwili się donowi.

Był jeszcze Lorenzo – najstarszy z synów, i Fabio, któremu rządy ojca przestawały się podobać.

Rozdział 1

Dzisiaj mijał trzeci dzień od śmierci Edmondo, jego brata. Po południu miał odbyć się jego pogrzeb. Wystawny, pełen czci dla domniemanego bohatera. Wielka szkoda, że nie znali prawdy o Edmondo i nie wiedzieli, jakim oszustem był.

Fabio nie zamierzał tam iść. Nie, kiedy ojciec wszystkich okłamał, twierdząc, że Ed dostał kulkę, żeby go uratować. Zrobił z niego dobrego żołnierza, który przeciwstawił się Rossiemu. Szkoda, że tak naprawdę Ed knuł z Rossim, bossem kartelu, jak ich wszystkich zabić. Był głównym prowokatorem tej wojny i chciał pociągnąć za spust, nie tylko przy głowie własnego ojca. Mafia takich jak on grzebała żywcem.

Fabio nie mógł się z tym pogodzić, nie widział się z donem od tamtego dnia. Wypełniał swoje obowiązki, a wieczorami oddawał się rozrywce. Robił wszystko, co umiał, by zagłuszyć swoją rozpacz.

Sam nie miał pojęcia, jak dostał się do klubu jednego ze znienawidzonych donów. Gdyby nie wypił wcześniej kilku butelek szkockiej, nie odważyłby się na taki krok. Jednak po cichu liczył na to, że Valentino di Marco był na pogrzebie jego brata, a po nim nie uda się do swojego klubu, by mieli okazję się spotkać.

Nie lubił go tak bardzo jak sam Cesare. Nie było ku temu żadnego konkretnego powodu. Valentino odrzucał go ze względu na władczy charakter. Wiadomo, że dwa silne koty zawsze będą ostrzyć na siebie pazury. W tym przypadku ostrzyli noże i zawsze mieli pełen magazynek w pistoletach.

– To nie nasze rejony – odezwał się Arturo. Był to jeden z żołnierzy Fabio, którego nigdy nie trzeba było namawiać na imprezowanie. Kochał alkohol bardziej niż swoją dziewczynę.

– To nic. – Fabio machnął ręką, wciąż będąc w dobrym humorze. – Tu są nowe lalki.

Wskazał palcem na tańczącą na parkiecie piękność. Miał na myśli ją i jej przyjaciółki. Wszystkie, ubrane w skąpe sukienki, nadawały się do dobrej zabawy. Dlaczego miałby nie skorzystać? Noc była jeszcze młoda i do tej pory dobrze mu szło zapominanie o hańbie brata.

– To…

– Idź się zabaw. – Klepnął go przyjaźnie w plecy, a sam ruszył na parkiet. Ocierał się o tańczące z pasją kobiety i uśmiechał do nich, gdy zawieszały na nim wzrok. Zawsze to robiły. Każdy Moretti był przystojny i okrutnie bogaty, chociaż o tym drugim nie wszyscy wiedzieli. Wygląd jednak wystarczył, by mężczyźni im zazdrościli, a kobiety wręcz rzucały się na nich. Chłopak teraz nie zwracał na nie uwagi, szedł dalej, do tej jasnowłosej dziewczyny, która wydawała się lekko zagubiona. Była idealna dla Fabio. To on był panem, on sprawował władzę, a jego kobieta miała być posłuszna jego rozkazom. Ta wyglądała właśnie na taką.

– Świetnie tańczysz – rzucił niby od niechcenia, obdarzył ją przelotnym spojrzeniem i przeszedł obok dziewczyny. Obejrzała się za nim, zastanawiając, czemu nie poprosił jej do tańca. Przecież faceci zazwyczaj tak robili. Komplement poprzedzał zaproszenie do małego flirtu. Z chęcią przyjęłaby to zaproszenie. Impreza dopiero się zaczynała, a mężczyzna był niczego sobie. Wypiłaby z nim drinka i może doszłoby do czegoś więcej. W końcu pierwszy raz wyrwała się z domu bez obstawy, musiała więc skorzystać z okazji.

– Poszedł sobie? – odezwała się jej koleżanka, widząc całe zajście.

– Tak.

– Co za dupek, ja bym mu wygarnęła brak jaj.

– Nie jestem tobą. – Dziewczyna zmarszczyła lekko czoło, patrząc, jak Fabio siada przy barze. – Widziałyście go tu wcześniej?

– Nie, ale wydaje mi się jakiś znajomy – powiedziała jej przyjaciółka, Miley. Zazwyczaj to ona była tą rozważną, podczas gdy Agnese byłą tą drugą – romantyczką, przez co zawsze widziała świat przez różowe okulary.

– Agnese, przecież i tak by nic z tego nie wyszło. Pamiętasz, jak się skończył twój ostatni podryw? Musieli biedula wyciągać wyjściem ewakuacyjnym – odezwała się, niszcząc jej wyobrażenia o idealnym wieczorze.

– Tak, ale czy widzisz tu tego narwańca? – zapytała, wskazując parkiet.

– A tak między nami, twój brat powinien coś ze sobą zrobić.

– Nie wiń go, przejął się, gdy zmarł ojciec. Czuje się za mnie odpowiedzialny.

– Brzmisz jak stara kwoka, idź lepiej zagadaj do tego gościa – powiedziała druga przyjaciółka, popychając Agnese w kierunku baru, a Miley ciągnąc za sobą. Wszystkie wiedziały, że ten wieczór pełen wolności może się szybko nie powtórzyć, o ile to w ogóle kiedykolwiek nastąpi.

Agnese wiedząc, że przyjaciółki nie dadzą jej spokoju, jeśli nie spróbuje, podeszła do baru i usiadła na wolnym krzesełku, tuż obok Fabio. Nie spoglądała na niego, a mimo to czuła jego obecność. Cały jej bok mrowił od spojrzenia tego mężczyzny.

– Naprawdę ładnie tańczysz – odezwał się Fabio, przekręcając się na stołku w jej stronę. Zarzucił haczyk, czekając na głupią rybkę.

– Mam podziękować? Poczułam się zignorowana… – urwała, widząc jego pewny siebie uśmieszek. Ta postawa wiele mówiła i wcale jej nie odrzucała. Kto by nie chciał, by na czole faceta gościł napis: „podobasz mi się”? Przecież chciała go mieć, a on podawał się jej jak na tacy.

Przyglądali się sobie, a ich oczy były przepełnione iskrami. Podobało im się to, co w nich widzieli.

Barman podszedł do nich i zapytał:

– To co zawsze?

– Tak – przytaknęła, nawet na niego nie patrząc. Była zbyt pochłonięta dobrym humorem Fabio. Wydawało jej się, że przyszedł tu sam, co więcej – nie kojarzyła go, a spędzała tutaj mnóstwo czasu ze swoim bratem. Był pewnie świeżakiem, skoro nie miał pojęcia, że była siostrą właściciela. Tym lepiej dla niej. Po wszystkim nie będzie musiała się tłumaczyć, bo on jej nie wyda.

– Co taka śliczna dziewczyna robi w takim barze jak ten? To miejsce nie pasuje do ciebie.

– Ach, bo ja jestem taka… – urwała, szukając słowa.

– Delikatna? – podpowiedział jej, wciąż się uśmiechając. Podobał jej się ten uśmiech. Nie był łagodny, przemawiała przez niego pewność siebie, która wręcz podkreślała jego przystojne oblicze. Ściągnęła brwi, próbując nie zachwycać się jak jakaś nastolatka.

– To przez moje jasne włosy, one odbierają mi całą charyzmę. – Przewróciła oczami, wyznając prawdę. Cóż… genów nie zmieni, zawsze będzie wyglądała jak porcelanowa lalka, jak jej matka.

– Nie odpowiedziałaś na moje pytanie. Co tu robisz? – Wskazał na salę, kiedy barman podał jej drinka. Uprzejmie podziękowała i wzięła słomkę do ust. Pociągnęła słodki płyn, widząc, jak rozprasza tym towarzysza.

– Próbuję się dobrze bawić – wyznała. – A ty? Nie widziałam cię tu wcześniej.

– Tak, jestem tu nowy – zaśmiał się. – Postanowiłem odwiedzić wszystkie kluby w okolicy. Dziś padło na ten.

Jego śmiech dziwnie pobudzał i jej. Miała ochotę nie tylko się z nim śmiać. Musiała się nieźle powstrzymywać, by nie wyglądać jak napalona idiotka. Jeszcze się nie zdarzyło, żeby nieznajomy facet tak na nią działał.

– Jak masz na imię?

– Fabio.

– Ja jestem Agnese. – Automatycznie podała mu dłoń, którą pochwycił i musnął wargami jej wierzch. Umiał być nie tylko wyluzowany, ale i romantyczny, a po rozmowie z nią, doszedł do wniosku, że właśnie takiego faceta szukała. Mógł być jej rycerzem tej jednej nocy. Zrobiłby wszystko, czego by chciała , byleby tylko się z nim rozerwała. Nie miał dużych wymagań.

– Piękne imię…

– Dla pięknej dziewczyny – przerwała mu. – Nie masz innych tekstów na podryw?

– O! Nie dość, że ładna, to jeszcze czyta w myślach. – Uśmiechnął się, pokazując szereg białych zębów. Oboje mieli na siebie ochotę i oboje ukrywali to, prowadząc grę.

– Studiowałam Księgę Tanich Podrywów. – Uniosła brwi do góry w geście prowokacji. Była zadowolona z efektów. Zaimponowała mu, a przecież miał ją za kruchą księżniczkę. Ona również wiedziała, co na niego działa.

Upiła drinka do połowy i odstawiła na blat. Spora dawka alkoholu sprawiła, że nabrała ochoty na jeszcze niedawno zakazane rzeczy. Musiała działać, dopóki brata dalej nie było.

– Może…– zaczęła, ale zaraz jej przerwał.

– Zatańczysz?

Wyciągnął w jej kierunku dłoń, a ona ją uścisnęła, zapominając o swojej propozycji. Sam dotyk ją elektryzował, aż korciło ją, by sprawdzić, co poczuje, gdy dotknie jego ust, a nawet gdy te wargi dotkną znacznie wrażliwszego miejsca.

– Myślałam, że przyszedłeś się tu napić. Nie wyglądałeś na chętnego do tańca – powiedziała, kiedy złapał ją w talii, zaczynając się ruszać. Zerknęła na otaczające ich pary. Niektórzy w ogóle nie czuli rytmu i pląsali albo za szybko, albo za wolno. Fabio był jednym z nielicznych, którzy idealnie wczuwali się w muzykę. Czy on miał jakieś słabości? Trafiła na pieprzony ideał?

– A tak, miałem to w planach, ale zobaczyłem pewną dziewczynę. Przypomina trochę porcelanową lalkę. Wyjątkową, delikatną…

– Mam rozumieć, że to komplement? – Spojrzała w jego półotwarte oczy. Chłopak wyglądał, jakby był na haju i nigdy nie zgadłaby, że to była jej sprawka.

– Widzisz tu inną podobną do siebie? – zapytał, sunąc dłonią w dół jej pleców. Nawet nie zdawał sobie sprawy, jak jej się to podobało, jak jej ciało zapamiętywało drogę jego dotyku. Doskonale czuła, jak jego dłoń przesuwa się w bok, by zaraz złapać jej nogę pod kolanem i przyciągnąć wysoko do siebie. Odchylił się w tył tak, że jej ciało oparte o jego klatkę było zależne od jego ruchu. W zasadzie to był tylko taniec, ale dzięki niemu czuła, jak oddychał, a ich usta bez przeszkód mogłyby się złączyć. Szaleńczo patrzyła w jego oczy, pragnąc, by ten nieznajomy facet ją pocałował. To było czyste szaleństwo.

– W tłumie jest pełno ślicznych kobiet – odpowiedziała, a jej wargi muskały jego policzek.

– Pięknych, ale czy wyjątkowych?

– Taka właśnie jestem?

Wyprostował się, a ona mogła opuścić nogę w dół, ale tego nie zrobiła. Niemal przyklejona do jego ciała chciała więcej. Podobało jej się to, jak z nią pogrywał. Doskonale wiedziała, że to wszystko było tylko po to, by mu uległa. Dała się podrywać, bo ją zaciekawił.

Musnęła jego wargi, ciekawa reakcji. Ledwo się powstrzymała, żeby nie pogłębić pocałunku, nie posmakować tego zakazanego owocu.

Koniuszek jego ust drgnął, jakby doskonale wiedział, że był dla niej pokusą. Ta pewność siebie wcale jej nie przeszkadzała, zdawała sobie sprawę, że nie zwrócił na nią uwagi bez powodu. Ta delikatna lalka, którą w niej widział, złamała serce już niejednemu mężczyźnie. Choć głównie przez zaborczego brata, który pieczołowicie pilnował młodszej siostry.

– Taka właśnie jesteś – powiedział, puszczając jej nogę. Stanęła prosto, delektując się jego potwierdzeniem. Gdy taki twardy facet jak on przyznawał się do można rzec babskich uczuć, był stracony.

Uśmiechnęła się przebiegle, wiedząc, że to nie ona połknęła haczyk. Fabio zarzucił wędkę, a nawet sieć, sam w nią wpadając.

Splotła swoje palce z jego i pociągnęła go w kierunku wyjścia. Szedł za nią jak zaczarowany, ciesząc się, co zaraz nastąpi. Zazwyczaj to on prowadził kobiety do toalety albo samochodu. Choć to było zupełnie coś innego, nadal czuł podekscytowanie.

Wyszli na chłodne nocne powietrze. Nikt ich nawet nie zatrzymywał. Widocznie ochroniarz jej brata jeszcze nie połapał się, że tu była. Musiał być dzisiaj nadzwyczajnie nieostrożny.

– Masz ochotę na przejażdżkę? – zapytał, zatrzymując się na końcu chodnika.

– Mam – przytaknęła, a on wskazał na bordowe cudeńko. Zazwyczaj nie zapraszał do niego kobiet na jeden raz, za bardzo cenił swój wóz, ale dzisiaj zrobi wyjątek. Delikatna Agnese była przeciwieństwem zarówno jego zadziornego wyglądu, jak i poprzednich jego kobiet. Będzie jedyną w swoim rodzaju.

Dziewczyna zrobiła krok w jego stronę i dotknęła jego drugiej dłoni. Kilka sekund stała tak, patrząc w jego oczy. Kiedyś myślała, że utrata dziewictwa będzie dla niej wielkim przeżyciem, że zrobi to z tym jedynym. Teraz wiedziała, że brat wybierze dla niej kogoś, kogo nawet nie znała. To nie było spełnienie jej marzeń.

Fabio różnił się od wcześniejszych mężczyzn, których próbowała uwieść. Nie obleciał go strach przed jej bratem, choć w duchu myślała, że tak było tylko dlatego, że wcale go nie znał. Inaczej uciekłby już przy barze.

– Jesteś pewna? Wyglądasz, jakbyś się rozmyśliła. – Kiwnął głową na auto. Czemu ją o to pytał? Normalnie nie dbałby o uczucia kobiety, nie znałby nawet jej imienia.

– Zastanawiam się, dlaczego akurat ty…

– Chodź, to zaraz ci wyjaśnię dlaczego. – Jego uśmiech wywołał w niej przyjemne podniecenie. To musiał być on. Jego aparycja i to, jak z nią grał… To wszystko sprawiało, że zgodziłaby się na bardzo wiele.

– A będziesz wyrozumiały? – zapytała nieśmiało.

– Nie rozumiem.

– No wiesz… Hmm… jestem trochę nowa na tym polu. Chciałam ci powiedzieć, zanim sam się dowiesz. – Przewróciła oczami. Nie było sensu tego ukrywać, a potem się tłumaczyć. Nie miała pojęcia, jak na to zareaguje, a nie chciała później słuchać niemiłych komentarzy.

– Jesteś dziewicą? – zapytał.

Westchnęła, myśląc, że szybko skończą rozmowę i przejdą do auta, ale wtedy za jego plecami zobaczyła swojego brata.

– Tak… Rozmyśliłam się. Nie patrz za siebie – dodała, a jej tętno przyspieszyło. Obawiała się kolejnego napadu frustracji Valentino. – Mój brat tutaj idzie. Może być nieprzyjemnie.

– Z chęcią go poznam. – Wyszczerzył zęby, puścił jej dłonie i obrócił się, chcąc miło zacząć pogawędkę, ale rozpoznał go. Jej bratem był Valentino, jeden ze znienawidzonych donów – ten, z którym od zawsze miał na pieńku.

– Jesteś siostrą Valentino di Marco i nic mi nie powiedziałaś? – Znów odwrócił się w jej kierunku, nie zważając na wściekłego dona.

– A co to zmienia?

– Jestem Fabio Moretti, kurwa. To sporo zmienia.

– Fabio – usłyszał głos Valentino, który już stał obok nich. – Co ty tutaj robisz? Nie było cię na pogrzebie.

Valentino ubrany był cały na czarno, wyraz jego twarzy również pasował do uroczystości pogrzebowej. Fabio wcale to nie dziwiło, w końcu trzymał za rękę jego siostrę. W świecie mafii nie było przyzwolenia na randki bez zgody głowy rodziny.

– Nie było, ależ jesteś spostrzegawczy – zaśmiał się, denerwując go jeszcze bardziej. Mężczyzna zdjął czarne skórzane rękawice, a siostrę obrzucił morderczym wzrokiem. Wiedziała, że będą musieli sporo przegadać, a mówił będzie głównie on, podczas gdy ona znów będzie słuchać, o tym, jaka to była nieobliczalna.

– Dzisiaj masz dzień łamania zakazów? – zapytał, wskazując na ich splecione dłonie. Drażniło go to, że wcale nie kwapili się, by je puścić i chociaż zachować przy nim jakieś pozory.

– Nieobecność na pogrzebie brata to dopiero początek, poczekaj na finał. – Fabio żartował dalej. – Chciałbym zaprosić twoją siostrę na randkę. Mam zapytać najpierw ciebie czy od razu przydzielisz nam przyzwoitkę?

– Szacunku też nie wpoiłeś od ojca?

– Sztywny Valentino – podsumował. – Oczywiście w tej sytuacji to nie jest komplement.

Tym razem wesołe usposobienie młodego capo mogło sporo namieszać. Znajdował się na obcym terytorium jednego z donów, z którym miał konflikt, a ponadto Fabio upodobał sobie jego siostrę. Cesare na miejscu Valentino już dawno pokazałby Fabio, gdzie jego miejsce, na całe szczęście Val widocznie nie chciał robić przedstawienia.

– Fabio, tylko przez wzgląd na twojego ojca i moją siostrę powstrzymuję się, żeby ci teraz nie przyłożyć.

– Mógłbym powiedzieć to samo. Więc? Mam wysyłać list z prośbą, gońca czy może gołębicę?

– Agnese, co ty robisz z tym dupkiem? – spytał bezpośrednio siostrę, której teraz płonęły policzki. Tak naprawdę tylko się zaróżowiły, ale przy jej jasnej skórze wyglądało to jak żar. I nawet taka zagubiona podobała się Fabio.

– Rozmawiam. – Wzruszyła ramionami. – Myślałam, że po pogrzebie jedziesz poznać swoją przyszłą żonę.

– I dlatego uciekłaś bez obstawy? Agnese! – krzyknął, aż się wzdrygnęła. Zazwyczaj nie krzyczał. Mówił, i to dużo, pouczał i dużo zakazywał, ale był przy tym spokojny. Dzisiaj ktoś musiał przekroczyć jego granice.

– A jak myślisz, czemu? – Ona również zaczynała się denerwować. Miała dość brata, który zachowywał się jak niańka, i jego pomagierów.

– To nie jest dobry czas na twoje pytania – powiedział, po czym zwrócił się do capo: – Zabieraj swojego przyjaciela, zanim będę miał w dupie twoje rodzinne koneksje. – Pociągnął siostrę za wolną rękę do siebie. Fabio czuł się dziwnie bez jej dotyku, a jeszcze dziwniej z faktem, iż niewiele mógł z tym zrobić. To on był tutaj nieproszonym gościem i powinien być wdzięczny, że Valentino nie potraktował go bardziej surowo.

Arturo, jego żołnierz, właśnie szedł prowadzony w obstawie dwójki ludzi Valentino. Przekaz był jasny. Mieli się stąd wynosić.

– Dzięki za znalezienie mojego kolegi – powiedział z przekąsem.

– Drobiazg – mruknął i odszedł, wciąż ciągnąc za sobą Agnese. Jej drobne ciało ledwo nadążało za tą bryłą lodu. We wnętrzu Fabio aż się gotowało, ale musiał to stłamsić. Tym razem nikogo nie uderzy, by upuścić trochę ciśnienia.

– Dupek – warknął, ale Valentino już nie mógł go usłyszeć. Za to doskonale słyszeli to goryle.

– Jak nazwałeś naszego szefa? – zapytał jeden z nich, pchając w jego stronę Arturo. Chłopak zachwiał się, ale ostatecznie stanął na baczność przy boku Fabio.

– Duuupek – przedłużył samogłoskę. – To takie określenie na idiotów. – Uśmiechnął się, czekając tylko, aż któryś z nich zacznie bójkę.

– Licz się ze słowami.

– Tak? Bo co? Wasz szefuncio zabronił wam mnie tknąć – mówił pewny siebie, a oni tylko zaśmiali się, jakby to miało przeczyć słowom capo. – Nie? To proszę. – Podał im swój pistolet i wskazał na swoją klatkę piersiową. – Strzelaj.

Spoważnieli, patrząc na gnata. Żaden się nie odezwał, nie kiwnął nawet palcem. Stali przyłapani na kłamstwie jak przedszkolaki. Ten wyższy rzucił pistolet i pociągnął za sobą kolegę. Gdy wchodzili do klubu, Fabio podniósł sprzęt i z satysfakcją spojrzał na kompana. Valentino nie był głupi, gdyby coś stało się Fabio z jego winy, Cesare by mu tego nie darował. Nie tylko dlatego, że zaatakowałby jego syna, ale dla zasady, by nikt nie myślał, że może bezkarnie podnosić rękę na rodzinę Morettich.

– Dałeś się złapać? – nie dowierzał, spoglądając spode łba na jednego z najlepszych swoich żołnierzy.

– Zostawiłeś mnie tam, a nagle wszyscy ochroniarze poczuli na mnie miętkę. – Kiwnął na klub, który zostawiali już za plecami. Szli koło siebie zgodni co do tego, że ta impreza wyjątkowo im się nie udała.

– No ja też miałem ochotę komuś przywalić. Valentino to jednak tchórz. – Podeszli do auta i wsiedli do środka. Fabio odpalił silnik i chwilę popatrzył na budynek. Dobrze go sobie zapamięta i tu wróci. Nie żeby zezłościć di Marco, ale żeby jeszcze raz spotkać Agnese.

– Cieszmy się, że żyjemy.

– Pierdolisz. Miałem mieć przyjemną noc, a okazało się, że to jego siostra. – Odwrócił się do chłopaka i zabrał mu zapalniczkę. – W tym aucie się nie pali.

– Próbowałem cię ostrzec, ale czemu miałbyś mnie słuchać, co? – Arturo schował papierosa, nie próbując się z nim spierać. Miał ogromną ochotę zapalić, ale słowo szefa było ważniejsze.

– Bo to ty masz słuchać się mnie.

– I widzisz, jak na tym wyszedłeś? Nie poruchałeś.

– Może to i lepiej. Agnese nie jest dziewczyną na takie zabawy.

– No, to siostra dona, który, gdyby tylko mógł, poderżnąłby ci gardło.

– Jeszcze jakieś uwagi, Arturo? – Spojrzał na niego z irytacją. – Jesteś pijany, przez ciebie i tak byśmy przegrali.

– Oni o tym wiedzieli, dlatego puścili nas wolno – przytaknął, zapinając pas.

– Nie. On to zrobił dla niej – mówił przez zaciśnięte zęby. Pierwszy raz od bójki uratowała go kobieta.

***

Valentino posadził Agnese na krześle, tym na zapleczu, gdzie zazwyczaj przesłuchiwał różnych dziwnych gości, którzy odwiedzili klub. Nie raz podejrzała, co tu z nimi robił. Krew w tym pomieszczeniu już dawno wsiąknęła w posadzkę, ale ona się nie bała. To był przecież jej brat.

– Ze wszystkich ludzi na świecie chciałaś się oddać akurat temu skurwysynowi? – niemal krzyczał, chodząc po pomieszczeniu. Nie mógł nic poradzić na swój wybuch. Gardził Fabio, odkąd pamiętał, a siostra nie ułatwiła mu spotkania z nim. Od pewnego czasu podejrzewał, że Agnese chce stracić dziewictwo z pierwszym lepszym napotkanym facetem, byleby tylko utrzeć mu nosa.

– Od razu się oddać – fuknęła na niego.

– A po co szłaś z nim do auta? – Przystanął obok niej. Czekał na sensowne wyjaśnienie, by móc odzyskać wiarę we własną siostrę.

– Jakim prawem w ogóle mnie przepytujesz? Czy ty się mi spowiadasz ze swoich seks- randek? – Wstała w przypływie nagłego gniewu. Nawet zdenerwowana wyglądała uroczo. Świat zrobił jej wielkiego psikusa, że taka delikatna osoba była częścią tak krwawej rodziny.

– Nawet gdy się złościsz, wyglądasz jak mała chihuahua – powiedział, opierając się o blat stolika.

– Tyle masz mi do powiedzenia? Jeśli tak, to już pójdę. – Położyła ręce na biodrach i zrobiła krok do przodu. Valentino pokręcił głową, na co przystanęła. Nie chciała go jeszcze bardziej drażnić, chciała tylko wyjść.

– Nie możesz chodzić bez ochrony, dobrze to wiesz.

– Ale oni nie pozwalają mi tańczyć z mężczyznami. To co, mam być lesbijką?

– Agnese!

– Co?! Jestem dorosła, a odkąd umarł ojciec, traktujesz mnie jak smarkulę. To mogę, tego nie mogę… nagle muszę siedzieć pod kloszem.

– Nie chcę, żeby coś ci się stało.

– A co może mi się stać? Chcę tylko przekonać się, jak to jest się zakochać, pobawić, zanim przydzielisz mi jakiegoś dupka na męża.

– Agnese – powtórzył znowu.

– Nie. Wiesz, że mam rację. Sam korzystasz z życia, ile się da, a mnie skazujesz na psychiczne tortury.

– Ojciec wyznaczył ci kandydata w testamencie.

– Co? I ty mi to mówisz dopiero teraz? – Jej pytanie zawisło między nimi, ale on milczał. Wpatrywał się w nią, nie rozumiejąc, czemu w ogóle jej to mówił. Obiecał sobie, że tego nie zrobi, specjalnie zatuszował ślady, jakby ojciec nigdy nie spisał testamentu. Nie zamierzał oddawać ukochanej siostry jakiemuś zwyrodnialcowi. Wiedział, jacy byli jego kompanii w mafii, i ta delikatna i szczuplutka Agnese nie pasowała do nich.

– Staram się, by ominęło cię piekło na ziemi. Lepiej to doceń i przestań szukać sposobu, żeby mnie zirytować. Dzisiaj ci się to udało, ale to był ostatni raz.

– Dlaczego milczałeś? – naciskała, a jej postawa utwierdzała go w przekonaniu, że była zbyt krucha. Dobrze zrobił, usuwając cień śladu po testamencie, Agnese zasługuje na kogoś lepszego, niż ich ojciec myślał.

– Słońce, robię to wszystko tylko dla twojego dobra.

– Bzdura. Mogłeś mi powiedzieć. Co by to zmieniło? – Patrzyła na niego, ściągając brwi. Już sama nie miała pojęcia, czy jest zła, czy wzruszona.

– Chodźmy do domu, Agnese. – Pociągnął ją za rękę, otworzył drzwi i kazał ochroniarzowi przyprowadzić auto. Rozmowa dobiegła końca, a ona nigdy nie dowie się, kto był jej przypisany. To, co ich ojciec planował, nikomu nie wyszłoby na dobre. Val jeszcze tylko nie wiedział, czemu aż tak oszalał przed swoją śmiercią.

***

– Gdzie ty byłeś?! – krzyknął Cesare, widząc w oddali sylwetkę swojego najmłodszego syna. – Przegapiłeś pogrzeb.

– Wiem, nie chciałem tam być. – Fabio wzruszył ramionami. Zaczynało świtać, a on nie spał ani przez chwilę. Owszem, leżał w łóżku, ale nie mógł zapomnieć o Agnese. Valentino też krążył po jego myślach, ale tego chciałby udusić, a do Agnese czuł zupełnie co innego.

– Był twoim bratem – powiedział, gdy ten do niego podszedł.

– Był zdrajcą, któremu przypisałeś łatkę bohatera. Był naszą rodziną, którą zdradziłeś. Jak mogłeś wiedzieć o tym, co knuje, i pozwolić mu na rzeź? Prawdziwy szef dba o swoich żołnierzy.

– Fabio – warknął znajdujący się obok Lorenzo.

Cesare powstrzymał go gestem dłoni, nie potrzebował obrońcy.

– Mów dalej, Fabio – polecił.

– Mogłeś uchronić własną żonę, a naszą matkę przed strachem, Camillę przed obrażeniami, a Chiarę przed gwałtem. To wszystko mogło się nie wydarzyć. – Jego słowa wypływały z ust niczym jad. Paliły serce Cesarego i więź, która była między nimi.

– Wiesz, co by się stało, gdybym zaatakował pierwszy?

– Niech zgadnę – zaśmiał się – ponieślibyśmy klęskę?

– Nie. – Jego uśmiech wydawał się dopasowany do jadu Fabio. – Klęska to zbyt mało. Planował nas zabić i to by mu się udało.

– W mafii śmierć jest wybawieniem – szepnął Fabio.

– Tylko jeśli jesteś gotowy na wieczne potępienie przez swoje grzechy, mój synu.

– To i tak mała kara, jak na taką grę pozorów.

– Fabio, wystarczy! – krzyknął Lo, mając dość nieposłuszeństwa brata. Mafia oznaczała co innego niż to, co on robił teraz. Tu nie było miejsca na pyskówki i dziwił się, że Cesare mu na to pozwala. – Cesare jest twoim donem, pamiętaj o tym.

– Pamiętam – rzucił i wszedł do środka budynku, przed którym stali.

– W porządku? – zapytał Lo, gdy ojciec się nie odzywał.

– Tak. Lepiej niż na pogrzebie – odparł niezrozumiale i poszedł za synem.

Mimo dzisiejszego pochówku czekała na nich jeszcze praca. To, że byli ubrani w drogie garnitury, nie przeszkadzało w niesieniu śmierci. Wręcz pasowało na każdą okazję. A kolor czarny jak żaden inny przypominał o nieuchronnym końcu żywotu.

Rozdział 2

Niczym głupiec myślał, że zakazany owoc nie będzie go pociągał. Ile to już minęło, odkąd tu stał? Trzy godziny?

Tak. Trzy godziny wpatrywał się w śmiejące się dziewczyny, które przesiadywały w jednej z drogich kafejek. Przyszły tu z uczelni, a on jak wierny piesek podążał ich śladami.

Wśród nich była Agnese. Drobna, delikatna i taka szczęśliwa. Fabio miał wrażenie, że to był inny świat – jej świat. Nawet Camilla nie prowadziła takiego życia. Prawdę mówiąc, sama odcięła się od wszystkich przyjaciół. Nie było to dobrym pomysłem. Przez to traciła całkiem fajną stronę młodości.

Jego wzrok przykuło ciemne auto, stojące w pobliżu wejścia do kawiarni. Nie zauważył wcześniej, że są z nią ochroniarze. Był zbyt wpatrzony w jej porcelanową buzię. Zawsze sobie powtarzał, że musi się trzymać od takich kobiet z daleka. Jednak ciekawość, a może też inne pobudki zwyciężyły.

– Szlag! – zaklął pod nosem. Wypełniały się jego najgorsze obawy. Nie mógł zabiegać o względy tej dziewczyny, to zawsze miało być odwrotnie. To kobiety miały biegać za nim, a on cieszyć się, że nie stracił dla żadnej głowy.

Odpalił silnik i odjechał, zerkając ostatni raz na jej jasne włosy. Musiał wykazać się silniejszą samokontrolą, o ile jeszcze w ogóle ją posiadał.

Miał tylko nadzieję, że jej ochroniarze go nie zauważyli. Nie chciał niemiłych pytań od Valentino. Sam nie wiedział, dlaczego tak właściwie ją śledził. Powinien zostawić ją w spokoju. Tak byłoby lepiej dla niej i dla jego serca.

***

Kilka godzin później, gdy uporał się ze swoimi sprawami, pojechał do klubu, gdzie umówił się z Lorenzo. Mieli omówić ostatnie wydarzenia i wymyślić wspólny plan działania. Fabio miał nadzieję, że brat nie zechce trzymać strony ojca, bo ten stracił w jego oczach po tym, jak zastrzelił jednego z nich. Edmonda. Nie byli z nim szczególnie związani, ale jednak to był ich brat, a Famiglia miała się wspierać, nie uśmiercać. Co jeśli oni będą następni, jeśli Cesare nie będzie się bał odstrzelić również ich?

Wszedł do środka, jak zwykle, przyglądając się tancerkom. Jego brat wiedział, co dobre, i zebrał naprawdę piękne kobiety, które umiały ruszać swoim ciałem, by faceci ślinili się na ich widok. Mimo że pięknych włoszek widział wiele, to ta jedna – Gianna – ruszała się niczym lwica. Drapieżna i taka giętka. Każdy facet chciałby mieć ją nad sobą.

Podszedł bliżej, żeby popatrzeć na jej krągłości. Ciekaw był, czy Chiara nie miała nic przeciwko, że Lorenzo mógł sobie na taką popatrzeć i zrobić z nią, co tylko chciał. Chiara była teraz jego oficjalną partnerką, pierwszą w Famiglii. Zastanawiał się, czemu Lo tak łatwo przyszło ją pokochać i trwać przy jej boku. Przeszli razem piekło, to znaczy ona przeszła, gdy Dario gwałcił ją na oczach Lo, ale co dawało im siłę i spokój, dzięki którym to wszystko było już za nimi? Fabio był pewien, że szalałby z niepokoju o życie swojej potencjalnej narzeczonej, gdyby tylko takową miał. Dzień w dzień. Dlatego właśnie nie chciał się zakochać, bał się, że nie ochroni swojej wybranki. Lorenzo, starszy i bardziej doświadczony w Famiglii, nie podołał i patrzył na cierpienie Chiary, Fabio nie chciał podzielić jego losu.

– Fabio? – usłyszał za swoimi plecami. Odwrócił się, słysząc ten delikatny głos, a na jego ciele zagościła gęsia skórka. Co ona tu robiła?

– Agnese? – zapytał, widząc ją w kusej sukience naprzeciwko. To nie było miejsce dla niej. To nie był najlepszy czas. Gdzie była jej ochrona?

– Valentino zatrzymał się w hotelu obok, wcześniej mówił, że ten klub jest twojego brata, więc miałam nadzieję, że cię tu spotkam – wyjaśniła szybko. Jej delikatny uśmiech i nadzieja w oczach zepchnęła na bok obawy chłopaka, a zauroczenie nią przyćmiło zdrowy rozsądek.

– On wie, że tu jesteś? – zapytał, czując w powietrzu zapach krwi. To nie wróżyło niczego dobrego.

– A co, jeśli nie? – Wzruszyła ramionami.

– A twoja ochrona? – dopytywał dalej, rozglądając się za ludźmi di Marco.

– Hmmm… zostali w restauracji w hotelu, bo rzekomo musiałam iść do łazienki. Nie mogą za mną wejść do środka.

– A jeśli wejdą, a ciebie tam nie będzie? – zapytał. Gdy nie znalazł wzrokiem żadnych nieproszonych gości, spojrzał na nią i jej pogodną twarz. Był pewien, że los zesłał mu ją, by go zgubić. Ta porcelanowa buzia musiała być stworzona specjalnie dla niego, by go uwieść i zniszczyć. To właśnie miało się stać, jeśli Valentino odkryłby, co Fabio zamierzał z nią zrobić.

– Wtedy będę się o to martwiła. Czy nigdy nie działałeś pod wpływem impulsu? – zapytała, szukając na jego twarzy cienia zrozumienia.

Jasne, że działał. Jego reakcje prawie zawsze były impulsywne. Dlatego doskonale ją rozumiał. Nawet teraz chciał zabrać ją stąd i już nigdy nie oddać temu dupkowi, Valentino.

– Chodź, zanim mój brat cię zobaczy. – Złapał ją za dłoń i pociągnął w stronę wyjścia. – On może już nie działać pod wpływem impulsu – zaśmiał się do niej.

Uśmiechnęła się, zadowolona, że ją rozumiał. Odkąd poznała go w klubie, myśli o nim nie mogły jej opuścić. Dlatego musiała przekonać się, czemu ten facet zaprząta jej głowę. Za wszelką cenę.

Na zewnątrz Fabio rozglądał się, czy może już połapali się w jej oszustwie i ktoś ją śledził. Otworzył drzwi auta i polecił jej wsiadać. Dziewczyna zrobiła to bez wahania. Jeszcze godzinę temu po jej głowie krążyły obawy, czy nie ośmieszy się propozycją spędzenia wspólnego czasu, teraz wiedziała jednak, że postąpiła słusznie. Nie tylko ona nadal czuła dotyk ich dłoni.

Chłopak odpalił samochód i nacisnął pedał gazu. Silnik mruczał niczym drapieżne zwierzę, szykujące się na gody. Tak właśnie myślał o swoim aucie, to była tylko zabawka pomagająca w usidleniu konkretnej kobiety.

– Podoba ci się? – zapytał, uderzając w kierownicę.

– Masz na myśli auto? – zapytała, przyglądając się wnętrzu.

– Tak.

– No cóż… – zaczęła, ściągając brwi. – Nie jestem blacharą ani też w życiu nie jeździłam autem, ale podoba mi się.

– To jest kolejny powód, dlaczego zabrałem cię ze sobą. – Pstryknął nagle palcami.

– Tak? – Zaśmiała się.

– Jesteś pierwszą kobietą, która siedzi w tym aucie.

– To jest ten twój podryw? – Skinęła głową, by popatrzeć na niego spod grubej linii rzęs.

– Nie. Po prostu stwierdzam fakt.

– Ten fakt brzmi jak kiepski podryw. Nie stwierdzaj go już – śmiała się, a jemu się to podobało. Musiał być ostatnim palantem, jeśli cieszył się, że jakaś dziewczyna się z niego śmiała. Tylko palantem albo zauroczonym palantem…

– Puśćmy to w niepamięć.

– Dobrze, ale powiedz mi, dokąd jedziemy. – Popatrzyła na drogę, którą jeszcze poznawała. Jechała tędy z bratem, doskonale przyglądając się każdemu budynkowi. Ot tak, gdyby miało jej się to przydać w takiej okazji jak ta.

– Zgaduję, że Valentino nie pozwala ci zapuszczać się tak daleko od domu i nie znasz pobliskich atrakcji.

– Nie, a jakie atrakcje masz na myśli? Wiesz… w zoo na pewno byłam.

W odpowiedzi parsknął śmiechem. Podobało mu się jej poczucie humoru, zdecydowanie łatwo będzie się im dogadać.

– Nie. Chociaż perspektywa oglądania małp w klatce o tej porze jest kusząca, to znam lepsze miejsca.

– Pokaż mi, gdzie zazwyczaj zabierasz dziewczyny – powiedziała, zerkając na niego.

– Nieee – przeciągnął zmieszany.

– No pokaż, proszę. Jestem ciekawa, czy to zrobi na mnie wrażenie.

Popatrzył na jej ciepły uśmiech i przepadł. Nie mógł jej odmówić. Skręcił w pierwszą w lewo i złapał się za głowę. Czy to był dobry pomysł? Zaraz się okaże. Miał tylko nadzieję, że to ostatni raz, kiedy jej uległ. Nie mógł być pantoflem.

– Mam kilka takich miejsc. – Potarł czoło dłonią. Wyglądał na zestresowanego, na co ona szczerze się zaśmiała. – Takich właśnie reakcji facet nie chce widzieć u kobiety, kiedy zabiera ją w pewne miejsca.

– Wybacz, nie sądziłam, że aż tak się tym przejmiesz.

– Niecodziennie pokazuję kobiecie, gdzie podrywam inne.

– Przeszkadza ci to?

– Troszeczkę.

– A mi nie, bo przecież nie jestem kolejną, prawda? – Spojrzała na niego, czekając na odpowiedź.

Zaczął hamować, by zatrzymać auto na poboczu. Tak bardzo pragnął jej powiedzieć, że mogłaby nią być, ale to zdecydowanie popsułoby ich relacje, a tego nie chciał. Podobała mu się, całą swoją osobą robiła na nim dobre wrażenie. Nie mógł jej zranić, czuł, że to zraniłoby i jego.

– Nie, Agnese. Nie ma drugiej takiej jak ty – odpowiedział z pełną powagą, zaglądając głęboko w jej oczy. Przeciągnęła spojrzenie, docierając niemal do jego duszy, po czym klepnęła go zabawnie w udo. Ledwo się znali, a już złapali wspólny język. Jeśli to nie było przeznaczenie, to czym było to przyciąganie, które wzajemnie odczuwali?

– To pokaż mi, gdzie miękną niewieście serca. – Odwróciła się i szarpnęła za klamkę. Zgrabnym ruchem wysiadła z auta, kiedy Fabio doskonale widział jej wypięty tyłek. Zagryzał wargę, by się powstrzymać i go nie klepnąć. Przy jej drobnej figurze ten kształt był cudowny, cała Agnese była niepowtarzalna. Był pewien, że żadna inna już mu się tak nie spodoba. Bóg stwarzając ją, trafił w jego gust jak szóstka w lotto.

Wyszedł z auta i stanął przy niej, delikatnie wplatając palce w jej. To był tylko dotyk dłoni, nic wielkiego, a czuł ciarki w okolicach karku. To niebiańskie uczucie było jak narkotyk. Jedna dawka stanowiła przystawkę, a on chciał dostać już deser.

– Stoimy na drodze – zauważyła, trzymając jego dłoń. – To jest to romantyczne miejsce?

– Miało być romantyczne?

– Tak przypuszczałam.

– Chodź. – Kiwnął głową w kierunku drzew, a ona bez słowa szła za nim. – Odkryłem to miejsce przypadkiem. Włócząc się z braćmi i nabijając sobie kolejne guzy po pijaku. Jako nastolatkowie byliśmy nieco… rozrywkowi.

– A to już spoważniałeś? – zachichotała. Cieszyła się, że mogła przy nim być sobą, że rozumiał jej żarty.

– Lubię twój śmiech. – Odwrócił się do niej i automatycznie spojrzał na pełne usta. Zamknęła je, zauważając, jak na nią patrzy. Po takim spojrzeniu oczekiwałaby pocałunku, a jej przyspieszające bicie serce tylko to potwierdzało.

– Fabio…

– To tutaj – przerwał jej i wystawił dłoń przed siebie. Spuściła z niego wzrok i skierowała w kierunku, który wskazywał.

Stali na urwisku, na małej polanie, z której było widać miasto. Małe, świecące punkciki migotały z oddali niczym lampki na choince w Boże Narodzenie. Ściana drzew za nimi kąpała się w poświacie miasta. Można było tu przyjść po ciężkim dniu, spojrzeć w dół i zatracić się w widoku.

– Piękne – skomentowała. – Masz dobry gust.

– Tak mówią.

– Inne, które tu przyprowadzasz? – zapytała zaczepnie.

– Może. Nie będziemy o nich gadać.

– Szkoda. Zastanawiałam się, jak reagowała konkurencja.

– Konkurencja?

– Tego miejsca. Nie wyobrażaj sobie zbyt dużo.

– Agnese. – Pociągnął ją za rękę, aż zatrzymała się centymetry od jego filuternego uśmiechu. – Pogrywasz ze mną.

– W życiu – szepnęła, czując jego ciepło. Miał na sobie koszulę, jej dłonie ledwo dotykały materiału, a i tak czuła podniecenie. Czy był dla niej obcy? Znacznie mniej, gdy dowiedziała się, że również pochodzi z Famiglii. Normalny chłopak nie zrozumiałby jej, on siedział w tym świecie od dziecka i doskonale znał jego realia. Być może to sprawiało, że czuli się sobie bliżsi.

– Nie ze mną takie numery – zaśmiał się łobuzersko.

Dotknął jej talii i przesunął dłonią do góry, aż zatrzymał się na obojczyku. Delikatnie wsunął dłoń pod gęsty pukiel włosów i spojrzał w jej oczy.

Może była naiwna, a może zatracona w chwili, ale nie myślała o niczym innym jak o pocałunku. Rozchyliła nieśmiało wargi, jakby miało mu to ułatwić podjęcie decyzji. Nawet jeśli przyprowadził ją w miejsce, gdzie wszystkie rozkładały przed nim nogi, ona nie będzie jedną z nich. To tylko pocałunek i to w pięknym otoczeniu. Dlaczego miałaby go nie pocałować? Chciała tego.

– Długo mam jeszcze czekać? – szepnęła, bojąc się, że już się rozmyślił. On natomiast uśmiechnął się przebiegle, bo tylko tego wyczekiwał. Aż to ona będzie goniła za nim. Nie mógł przecież złamać swoich obietnic i pocałować ją, gdyby nie wyrażała na to chęci.

Jego usta dotknęły jej warg, a dłoń na szyi lekko zadrżała, zdradzając jego emocje. Wsunął lekko język, a ona mu na to pozwoliła. Dała się całować, czując się dobrze, gdy jedna jej ręka była spleciona z jego, a druga wyczuwała pod koszulą bicie jego serca.

Tak wyobrażała sobie pierwszy pocałunek, ale niestety on nim nie był. Mimo to przeżywała coś cudownego, czego nawet nie umiała opisać. Te słynne motyle w brzuchu, wokół których było tyle szumu, nie występowały, ale uczucie, które tliło się w niej, można było porównać do szczęścia. Tak po prostu całowała prawie obcego faceta, a mimo to była szczęśliwa. Musiała przyznać, że Fabio spodobał jej się od pierwszej chwili. Był całkiem w jej guście, nie tylko pod względem fizycznym.

– Dziewięć na dziesięć – szepnęła, kiedy się odsunął.

– Proszę? – jęknął. Kobiety zazwyczaj mówiły albo robiły po takim pocałunku zgoła co innego. W zasadzie to nie mówiły, a rozbierały się.

– Jeszcze musisz poćwiczyć, do perfekcji trochę ci brakuje, ale jesteś na dobrej drodze – wytłumaczyła, uśmiechając się półgębkiem.

– Mówił ci ktoś kiedyś, że żartujesz w okropnych ku temu momentach?

– Nie, a tobie?

– Nie raz, ale ty mnie pobiłaś.

Dziewczyna zagryzła wargę, próbując zdusić uśmiech. Nie pamiętała, kiedy ostatnio tak często się śmiała. Nie chciała przyznać, że była to zasługa tego uroczego palanta, bo w końcu nim był, prawda? Zabijał na zlecenie, otaczał się bogactwem i chętnymi panienkami. Jak wszyscy mężczyźni w Cosa Nostrze.

– Próbuję się do ciebie dostosować. – Przewróciła oczami, okręcając kosmyk włosów wokół palca. Żartowała sobie, a on patrzył na nią jak wygłodniałe zwierzę, co nie uszło jej uwadze. Na co dzień taka nie była, a już na pewno nie przy bracie.

Komórka Fabio zaczęła wibrować w jego kieszeni, zakłócając harmonię tego miejsca. Spojrzał na wyświetlacz i odebrał, nawet na chwilę nie puszczając jej dłoni.

– Co jest? – zapytał wpatrzony w jej ciekawskie oczy. Trochę się wystraszyła, że może Valentino domyślił się, gdzie uciekła, i teraz będą mieli kłopoty. – Coś mnie zatrzymało. Najlepiej będzie, jak to przesuniemy… Nie, nie czekaj na mnie. Zadzwonię jutro.

Rozłączył się, nie słuchając dalszych narzekań brata. Miał je głęboko gdzieś. Oni mogli porozmawiać chociażby kolejnego dnia, a ta ślicznotka niedługo zniknie i znowu będzie już tylko w jego myślach.

– To… gdzie teraz? – zapytała, gdy schował komórkę.

– Nie masz już dosyć? Valentino pewnie porusza niebo, żeby cię znaleźć – mruknął rozbawiony. Chciałby go zobaczyć takiego zezłoszczonego i powiedzieć, że to on porwał jego siostrę. Pewnie nieźle by mu przywalił, ale Fabio byłby na to gotowy, w końcu jak żaden inny Moretti uwielbiał się bić.

– Powodzenia. – Wzruszyła ramieniem. – Przy tobie chyba nie stanie mi się nic złego, co? – zapytała, podnosząc jedną brew. Chciała jego zapewnienia, chciała, by ten wiedział, że ma się o nią troszczyć, nawet jeśli za kilka godzin ona zniknie. Chciała być delikatną kobietą przy jego boku, żeby mógł być jej superbohaterem. Faceci lubili się wykazać, szczególnie przy tej jednej kobiecie.

– Kochanie, jestem Moretti – parsknął pewny siebie. – To wiele znaczy.

– A ja di Marco i ostatnio sam mówiłeś, że takie połączenie to nic dobrego. – Usiadła na mchu, patrząc w dół na światła. Fabio nie chcąc tracić jej dotyku, poszedł w jej ślady i przysiadł tuż obok, ramieniem otaczając jej talię. Nie miała nic przeciwko jego dłoni nad swoją pupą. Nie zamierzała na niego krzyczeć i go strofować, chciała tylko rozkoszować się chwilą.

– W innych okolicznościach wyobrażałabym sobie, że siedzielibyśmy w pięknej restauracji i jedli coś pysznego. Ja bym zamówiła wino i pod koniec czuła się nieco pijana, a ty jako dżentelmen odwiózłbyś mnie grzecznie do domu.

– Bajki dla dzieci – zaśmiał się. – Odwiózłbym cię, ale do mojego domu i podróż należałaby do jednych z tych niegrzecznych.

– Byłabym zbyt pijana, żeby rozłożyć nogi – doprecyzowała.

– Aha, ale rano już byłabyś trzeźwa i…

– I wtedy bym się nie odważyła, ale miło, że tak pieczołowicie myślisz, jak mnie rozebrać – zaśmiała się i uderzyła go delikatnie w udo.

– Taka mała a taka pyskata. – Pokręcił głową, udając oburzenie.

– Dzięki. W końcu ktoś to docenia.

Nie interesował go widok przed nim, cały czas przyglądał się jej porcelanowej cerze, zastanawiając się, czemu ta dziewczyna tak go fascynuje.

– Co się stało? – zapytała, odwracając się do niego. Wcześniej nie wpatrywał się w nią aż tak długo.

– Zastanawiam się.

– Nad czym?

– Dlaczego ty, taka drobna, delikatna, słodka…

– Może starczy już tych komplementów? – szepnęła, przybliżając się do niego. Chłodny wiatr zawiał w jej stronę, przynosząc ze sobą jego zapach. Pachniał lepiej niż dobrze. Piżmowa woń skóry i jakiś płyn po goleniu uderzyły w nią, pobudzając zmysły. Chciała go nie tylko pocałować, ale też zedrzeć z niego ubranie i zanurzyć się w tym zapachu. Nie poddała się pierwotnym instynktom, chciała, by to on szalał na jej punkcie, by to on miał w głowie podobnie niewiarygodne myśli o niej, by co noc wyobrażał sobie jej skórę przy swojej. To jak pasują do siebie, jak może być im razem dobrze.

Pocałował ją powoli, dłońmi przysuwając jej krągłe biodra. Wdrapała się na jego uda, siadając na nim okrakiem. Czuła, jak jego męskość na nią reaguje, i była pełna podziwu dla siebie samej, że wywołuje w nim takie odczucia. Jednak słuchanie głupich porad koleżanek nie poszło na marne, a staranie się, by to on padł u jej stóp, zdaje się skutkowało.

– To nie jest dobre miejsce – wyszeptał przy jej policzku, sunąc dłonią w górę jej uda i docierając do pupy. Mówił to resztkami samokontroli. Najchętniej posadziłby ją na swoim członku i podziwiał, jaka jest piękna. Jednak to nie była kolejna łatwa panienka, to nie była dziewczyna na jedną noc. Wbrew zdrowemu rozsądkowi Agnese należała do tej grupy kobiet, których chciał za wszelką ceną unikać. Do tych na stałe, do tych, które rządzą twoim umysłem i boisz się o nie, jak o nikogo innego. Była kobietą, z którymi romans kończył się przed ołtarzem, a ślubowanie wierności i zapewnienie bezpieczeństwa Fabio brał całkiem na poważnie. W Cosa Nostrze wypełnienie tych przyrzeczeń mogło sprawiać problemy, między innymi dlatego nigdy nie chciał się angażować.

– Tak, powinieneś mnie zabrać do swojego domu – wyszeptała, odsuwając się od jego ust. Doskonale widziała, że się wahał, i to się jej podobało. Sama przez chwilę zastanawiała się, co by było, gdyby się zgodził, ale zaraz potem usłyszała głos rozsądku. Co by było, gdyby o wszystkim dowiedział się Valentino?

Fabio też przypomniał sobie o istnieniu tego mafioso, który strzeliłby mu w łeb, gdyby widział ich razem.

– Agnese… – wyjąkał, prostując się. – Jasne, że bym chciał… ale… – zająkał się, nie wiedząc, jak jej nie urazić, a jednocześnie zapewnić, że chciałby ją mieć nie tylko w swoim łóżku.

– Jak to…

– Z nikim tak bardzo nie chciałem, ale, Agnese, dzisiaj to nie jest dobry pomysł. To w ogóle nie jest dobry pomysł, ale jeśli kiedyś dasz mi jeszcze szansę, to na pewno ją wykorzystam, jednak nie w plenerze, z oddechem twojego brata na karku.

– To było słodkie. – Uśmiechnęła się. – Jasne, że nie tutaj, ale miło było posłuchać, jak się wysilasz, bym nie zalała się łzami. Fabio, nie jestem z porcelany. – Cmoknęła go w policzek i wstała, dając mu chwilę, by zrozumiał, że nie czuje się zraniona.

– Myślałem… – westchnął i wstał, otrzepując spodnie. – Zdecydowanie nie jesteś z porcelany. – Pokręcił głową, pewien, że zakochuje się w tej dziewczynie. – Chodź, odwiozę cię do hotelu.

Musnął jej dłoń swoją, a ona ją pochwyciła, jakby to było naturalne.

– A Valentino? – jęknęła, bo wcześniej nie zastanawiała się nad tym, jak wytłumaczy się bratu.

– Biorę to na klatę. W końcu jestem Moretti. – Puścił do niej perskie oko i chwycił za rękę.

– Nie przekonałeś mnie – mruknęła, zostawiając za sobą pamiętne miejsce i ich niedawne pocałunki.

– Będziesz musiała uwierzyć w moc tego nazwiska, chyba że nie chcesz już się ze mną spotkać. – Pokazał rząd białych, prostych zębów w zawadiackim uśmiechu.

Agnese zaśmiała się i nie podważała już jego obietnicy, mimo że była pewna niekoniecznie pozytywnej reakcji Vala.

Fabio otworzył przed nią drzwi auta i jak prawdziwy dżentelmen ucałował jej dłoń i pomógł wsiąść do środka. Zaskoczył ją, zresztą on też nie podejrzewał, że stać go na takie gesty. To znowu był kolejny powód, by zakończyć tę relację, dopóki serce Fabio nie oddało się jej całkowicie.

Usiadł na miejscu kierowcy i odpalił silnik. Patrzyła na każdy jego ruch, zastanawiając się, czemu czuła, że już za tym tęskni. Czy mogła tak szybko poczuć coś do tego chłopaka?

Całą drogę przebyli w milczeniu, pogrążeni we własnych myślach, zastanawiając się nad swoimi uczuciami. Oboje czuli, że ta relacja nie zmierza do chwilowego zapomnienia i nie skończy się na tym spotkaniu. Najbardziej bali się o złamane serca, bo czy Valentino pozwoliłby na ten związek? Czy Fabio miałby w ogóle odwagę się z nią wiązać?

– Jesteś pewien? On wpadnie w szał – powiedziała pod hotelem.

– Agnese – zaczął z uśmiechem. – Zaufaj mi.

– Ja się o siebie nie boję, tylko… – zawahała się, bo czy mogła się o niego bać? Czy te uczucia nie były zarezerwowane dla kogoś bliższego?

– Nie bój się – rzucił, dobrze odczytując jej wahanie. Sam bał się przyznać, co właśnie między nimi się rodziło. Wolał o tym nie myśleć i udawać, że to tylko kolejna dziewczyna, w której się nie zakocha. – Chodź.

Wysiadł z auta, okrążył je i pomógł jej wysiąść, podając jej dłoń. Nawet za taki gest mógłby dostać niezłego kopa od jej brata i dobrze wiedział, że mu się należało.

Trzymając ją za rękę, wszedł do hotelu, gdzie Valentino już rozpoczął poszukiwania zaginionej siostry. Cały personel biegał, jakby się paliło, a goryle di Marco rozstawieni byli przy każdym wejściu. Właśnie tego Fabio się spodziewał. Nie oponował, kiedy jeden z nich docisnął go do posadzki i przystawił pistolet do głowy.

– Co ty robisz?! – krzyczała przestraszona Agnese. – Zostaw go!

– Spokojnie. – Fabio próbował ją uspokoić, doprawdy nie chciał, by się denerwowała. – Wołaj szefa, miejmy to już za sobą – powiedział do goryla.

Mężczyzna tak też zrobił. Zadzwonił po Valentino, który w ciągu minuty znalazł się przy swojej ukochanej siostrze.

– Gdzie byłaś? – zaczął już z oddali. – Znikasz, nic nie mówisz, nie zabierasz ze sobą nawet komórki i pojawiasz się z… – zrobił pauzę, przyglądając się leżącemu na kafelkach Fabio. – Nie…

– Cześć, wiesz, fajnie byłoby porozmawiać w pionie – zaśmiał się cwaniacko.

– Puść go – rozkazał, po czym podszedł do chłopaka. – To twoja sprawka?

– Jeśli masz na myśli znalezienie twojej siostry i uratowanie jej przed jakimś palantem handlującym żywym towarem, to tak. To moja sprawka – odparł spokojnie, jakby robił zakupy w sklepie, a ekspedientka nie rozumiała, czego chciał.

– Że co? – zapytał, spoglądając na Agnese, która nie miała pojęcia, jak zareagować. Fabio nie powiedział jej, że jego plan był tak beznadziejny.

– Wyciągnęli ją przez małe okno w łazience, możesz zbadać ślady. Jeden z ochroniarzy mojego brata, który ma klub prawie naprzeciwko – wskazał gdzieś za siebie na drzwi – zauważył nowe auto kręcące się po ulicach. Musiałem to sprawdzić. Znalazłem ją dwie przecznice dalej, nieprzytomną. Zdaje się, że wyciągając ją przez okno, podali jej środek nasenny.

– Agnese? – zapytał Valentino, nie bardzo wierząc w historię Fabio.

– Nic nie pamiętam. – Wzruszyła ramionami. – Ocknęłam się w jego aucie. – Wskazała na chłopaka.

– Zostawili ją na ulicy? – dopytywał, próbując zrozumieć.

– Może połapali się, kogo zwinęli – mruknął. – Nie musisz dziękować, wracam do siebie. – Obrócił się na pięcie, pstryknął palcami na pożegnanie i wyszedł.

Valentino spoglądał na zdezorientowaną Agnese i jeszcze bardziej zdziwionych swoich ludzi. Zdecydowanie nie wierzył w słowa chłopaka, ale cieszył się, że ten przynajmniej wymyślił jakąś historyjkę, by zamknąć pretensjonalne usta jego ludzi. Co by powiedzieli, gdyby Fabio tak po prostu oddał mu jego siostrę, mówiąc, że byli na randce bez zgody dona? Nie chciał rewolucji w szeregach, a tak chociaż miał wymówkę, dlaczego nie strzelił mu w łeb. Cwany był ten Fabio.

– Rozejść się. Banda matołów nieumiejąca upilnować kobiety!

Nie minęła minuta, a jego ludzie zniknęli z holu.

– A myślisz, że kobieta nie może być cwana i uciec? – zapytała zezłoszczona.

– Dziękuję. Właśnie potwierdziłaś, że ten dupek kłamał. – Wskazał ręką na drzwi, przez które wyszedł. – Tak się właśnie zastanawiałem, czy masz przyklejone szpilki, czy w trakcie, jak cię porywali, to się po nie wróciłaś, bo raczej obstawiałbym, że spadłyby ci w tej pieprzonej łazience!

– Za dużo przebywasz z babami i dlatego masz taki zniewieściały trop. Dobrze, że twoim argumentem nie jest moja torebka, ją miałam przyklejoną na taśmie – odpyskowała i minęła go, kierując się do swojego pokoju.

– Agnese! – krzyknął, idąc za nią. – Nie możesz się z nim spotykać.

– A czemu nie? – zatrzymała się na środku korytarza, patrząc mu prosto w oczy.

– Bo to palant Moretti. Nie lubimy się.

– Ale ja go lubię i mam gdzieś te wasze mafijne koneksje. Nie możesz tego zaakceptować?

– Nie bardzo.

– Jesteś moim bratem, postaraj się mnie zrozumieć. Teraz zachowujesz się okropnie – prosiła miłym tonem.

– Ale, Agnese, to prawie wróg.

– To zrób coś, by nim nie był.

– Cała jego rodzina jest – obstawał dalej przy swoim.

– Czy dla swojej siostry nie możesz pójść z nimi na jakiś układ? Nie wiem, cokolwiek? Ja chcę tylko go lepiej poznać i proszę cię, żebyś mi na to pozwolił – szepnęła zmęczona byciem pod czujnym okiem brata.

– Układać się z Morettim… – Pokręcił głową, jakby mówiła o rzeczach niemożliwych. – Nie wiem, jak on zareaguje na wieść, że spotykasz się z jego synem.

– Czyli mogę? – Uśmiechnęła się, wstąpiła w nią nowa nadzieja.

– Tego nie powiedziałem, ale to rozważę – wyjaśnił i podszedł do drzwi swojego pokoju. – Muszę to przemyśleć.

– Zawsze cię miałam za dobrego brata, Valentino – powiedziała, kiedy znikał w pokoju.

– Właśnie tu tkwi problem – westchnął. – Jestem tylko dobrym bratem.

Table of Contents

Patroni:

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2