Jolanta Anna Knitter-Zakrzewska

Niebieskie światło

wiersze odnalezione

© Jolanta Anna Knitter-Zakrzewska, 2021

Poezja jest wokół nas. W codzienności, w wyjątkowych chwilach, w wieczornym czasie, w myślach, w ciemności, w świetle dnia, w tobie, w drugim człowieku, wystarczy ją tylko dostrzec.

ISBN 978-83-8245-386-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Niebieskie światło

2. Z cyklu: szczęście

3. Z cyklu: cyrograf

4. „tęsknisz za białym światłem w zieleni…”

5. Z cyklu: podróż

6. Z cyklu: niebieskie światło

7. „mam dosyć…”

8. Z cyklu: klepsydra

9. Z cyklu: Wolność

10. Z cyklu: Sacrum

11. Z cyklu: Miłość

12. Z cyklu: zabawa słowem

Z cyklu: szczęście

**

mówisz — wtedy były ciężkie dni

zbyt gorące a noce zbyt zimne

a ja pamiętam tylko

jak szłam huśtając kanką

po mleko do leśniczówki

sierpień jak leniwy kot

rozciągał się na drodze

piasek płonący od słońca

zachód podpalał zboża

złote kłosy płonęły czerwienią

mieniły się złotem dachy domów

pachniały trawy

na kance — niebieskie kwiaty…

wzruszasz ramionami —

zwykły wieczór

— nie —

teraz wiem, że to

szczęście

było

**

porady których nich nikt nie

chce

pieniądze których chce

każdy

starania idące na marne

zmartwienia nikomu

niepotrzebne

zostaw, zostaw

to wszystko

jest teraz pora dla ciebie

ostatnie chwile

na szczęście

**

nie stawiaj szczęściu warunków

że za rok za pięć

że jak dostaniesz zarobisz zmienisz

ono jest tutaj przy tobie

teraz

tylko doceń

**

w ciszy odrastają skrzydła

kołyska spokoju

błękitna gondola

jesteś jak nowo

narodzony

**

moją modlitwą

jest

tylko

jedno słowo —

Dziękuję

**

czym były

tamte pocałunki

kradzione w ciemności

niemi świadkowie —

drzewa

nie wyszepczą nikomu

czym były…

skrzypiały konary

szeleściły liście

układając litery

w jedno słowo-

szczęście

**

O, zima spadła — mówiłeś

kiedy padał śnieg

a w majowe dni —

piknik, to jest taki obiad na trawie

czego więcej trzeba nam było

do szczęścia

**

Las — niemy świadek

naszych pocałunków

I nie mógł przerwać tego —

żaden szept

I milczał nawet wiatr —

w koronach drzew

**

**

leśne wędrówki

odkrywanie ścieżek

zbieranie patyków

co byśmy zrobili

bez tej radosnej paplaniny

flamastrów kleju kredek

rysunków na ścianie

okruszków po cieście pachnącym

bosych stópek na panelach gdzie

słońce przez okno

kładzie się miękko

jasnymi pasmami

nie mów nie mów

że jesteś zmęczony zmęczona

ciesz się, że to Jest

za chwilę oni wszyscy urosną

odejdą w siną dal, daleko hen, hen

wspominać ten czas będziesz

jak najpiękniejszy — sen

**

a kiedy cię dotknie

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.