Tytuł: Niebezpieczna przeszłość

Copyright © Róża Lewanowicz, 2022

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2022

Projekt graficzny okładki: Marcin Słociński

Korekta: Witold Kowalczyk

ISBN 978-91-8054-005-6

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S | Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Rozdział 1

Pod powiekami buszowały jeszcze resztki snu, ale praktycznie już była świadoma, że to koniec przyjemnego odpoczynku. Nie musiała otwierać oczu, żeby wiedzieć, że pada.

„Najlepsza pod słońcem pogoda – szarówa” – pomyślała Justyna i dalej ostentacyjnie pokazywała całemu światu, że się jeszcze nie obudziła. Budzik miał zadzwonić za pięć minut, ale rzadko kiedy zdarzało jej się nie obudzić przed jego jazgotliwym dźwiękiem. Za jej plecami nastąpiło nieznaczne poruszenie, a po chwili dało się słyszeć ciche stęknięcie.

– Ja pierdziu… leje.

– No – mruknęła, bo nic innego nie wypadało w tej sytuacji odpowiedzieć.

Łukasz obrócił się w jej stronę i objął ją ramieniem.

– Dzień dobry, żono – mówił to wprost do jej ucha, co było tak samo nieprzyjemne jak podniecające. Na przedramieniu Justyny pojawiła się gęsia skórka. – Jesteś gotowa na kolejny, ekscytujący dzień w twoim życiu?

– Zaraz cię rąbnę.

– A to czemu? – Chichotał. – Nie masz ochoty iść do biura? No coś ty, kochanie, przecież to uwielbiasz.

Wyrwała spod głowy poduszkę i zaczęła go nią okładać z całych sił. Walka, jak zawsze, była nierówna. Łukasz – silny i bardzo zwinny, nawet jak na tak dużego faceta – szybko przechwycił nadgarstki Justyny i przygniótł do materaca.

– Ty naprawdę tego nie lubisz. – Śmiał się całą szerokością swojej pogodnej twarzy.

– Naprawdę nie lubię.

– To nie idź.

– To sam spłacaj kredyt.

– Dobra, ale będziemy musieli nieco zmodyfikować nasze menu. Skończy ci się burżujstwo w Piotrze i Pawle.

– Mnie się skończy? – Wciąż nie udało jej się wyswobodzić, choć wydawało się, że wcale tak mocno jej nie trzymał. – A kto wpierdziela szyneczki i oliwki, i sery sto złotych za kilo na kolację, co?

– Oj, tam. W Biedronce też na pewno coś się znajdzie.

– W Biedronce, mój drogi, wcale nie jest tak tanio.

– Nie? – W końcu wypuścił ją z uścisku i zaczął się podnosić.

– Nieee – przedrzeźniła go. – Słabo się orientujesz. Zostaną ci tylko przeterminowane kurczaki i wędliny, dziewięć dziewięćdziesiąt za kilo, z wielkiego hipermarketu, rewitalizowane w jakimś specyfiku, żeby na zielono nie świeciły.

– Jakieś bujdy opowiadasz.

– Ech – westchnęła, kręcąc głową. – Czym wy się w tym Biurze zajmujecie?

– Jak to czym? Walczymy z korupcją, przestępcami różnej maści i łapiemy groźnych dla naszej ojczyzny zbirów.

– Tak, tak, oczywiście. – Zamruczała pod nosem, wchodząc do garderoby. – Weź mi lepiej, zbawco ojczyzny, śniadanie zrób.

– A może być szyneczka z oliwkami?! – krzyknął z kuchni.

– Może, może. – Roześmiała się.

Śniadanie jedli, niewiele się odzywając. Pogoda nie nastrajała do rozmów, poza tym Łukasz był ewidentnie czymś zaaferowany. Justyna łatwo odczytywała jego nastroje, wiedziała też, że szykuje się z Biurem do większej akcji, a w takich sytuacjach ciężko było zająć go czymkolwiek innym.

– Hm, kochanie, wracasz dziś normalnie do domu? – zapytał po dłuższej chwili ciszy znad talerza.

– Normalnie – kiwnęła głową. – Może jeszcze zahaczę o jakiś sklep, ale jeśli będzie dalej lało, to pewnie zamówię zakupy przez internet. A czemu pytasz?

– Bo mogę dziś wrócić późno.

– Rozumiem.

Łukasz spojrzał na żonę, jakby usłyszał coś bardzo niepokojącego.

– „Rozumiem”? Nie pytasz dlaczego? Nie złościsz się?

– Rany, Łukasz, co ty ze mnie robisz, wariata? Szykujesz jakąś akcję od dwóch miesięcy, z dnia na dzień robisz się coraz bardziej nieobecny, twoi kumple, jak nas odwiedzają, nawet piwa nie chcą pić, bo tylko w te wasze papiery się gapicie, jakby tam co najmniej gołe baby były.

– Może są.

– Jasne. Rozebrana żona prezesa Frankowskiego.

Wyprostował się gwałtownie, jakby połknął kij od miotły.

– Skąd wiesz?

– Bo nie jestem idiotką. Mieszkamy razem, jakbyś zapomniał. Widzę, jakie gazety czytasz, kiedy pogłaśniasz telewizor w czasie wiadomości, co oglądasz w sieci… Śledzicie ludzi z zarządu, prezesa Frankowskiego, jego żonę też. W zeszłym miesiącu dostaliście zgodę na podsłuchy, dwa tygodnie temu złapaliście młodego Frankowskiego na spekulacjach i próbach mataczenia. Więc… myślę sobie, że już czas, żeby zamknąć tę sprawę i zacząć łapać kogoś innego.

– Justyś… bardzo się staram być dyskretny. – Uśmiechnął się blado. – Jesteś jakimś Sherlockiem Holmesem czy co? A może mafia cię podstawiła jako moją żonę, żebyś…

W stronę Łukasza poleciała ścierka ze zlewu. Złapał ją, ale była na tyle mokra, że musiał zmienić koszulkę.

– Gdybym była z mafii, tobym ci tego nie powiedziała, co ci powiedziałam, panie funkcjonariuszu służb specjalnych. Obserwuję cię, po prostu.

– No to muszę uważać. Gdyby przyszło mi do głowy cię zdradzić, to zaraz musiałbym odpędzić tę myśl, żebyś mnie tylko nie przejrzała.

– Bardzo śmieszne.

Łukasz podwiózł Justynę tak blisko stacji metra, jak się dało, ale i tak nie uchroniło jej to od zmoczenia stóp po kostki.

„Cholera jasna, gdzie ja mam głowę?! Trzeba było włożyć kalosze”.

Na peronie był już dziki tłum, jak to zawsze o tej porze na stacji Pole Mokotowskie. Justyna stała, dygocąc z zimna i wyjątkowo prosząc Niebiosa, żeby droga do biura tym razem się skróciła, i przyglądała się swojemu odbiciu w drzwiach, za które już nie wolno było wchodzić. Prosta fryzura, prosty makijaż, nudna spódnica i buty na płaskim obcasie. Zrobiła, co mogła, żeby nie wyróżniać się z otoczenia. Może nieco bardziej się garbiła, ale to z tego powodu, że było jej zdecydowanie za zimno w granatowej marynarce i cienkim sweterku, który miała pod spodem. Dla swojego męża była najpiękniejsza i to jej wystarczyło. Inni mogli w ogóle jej nie widzieć. Swoich brązowych włosów nigdy nie ufarbowała, nie malowała nawet paznokci.

W wagonie nie było się czego chwycić, ale w ścisku nie miała wielkich obaw, że się przewróci. Jedynym, co ją każdego dnia niepokoiło, było to, że ktoś ją okradnie, gdy ona straci czujność.

Rzeka ludzi wypłynęła z paszczy metra przy Świętokrzyskiej, kierując się w różne strony, ale znaczna większość osób pomknęła tam, gdzie Justyna – do ronda ONZ. Odcinek ten niestety trzeba było przejść na piechotę, bo ulica była zamknięta z powodu budowy drugiej nitki metra, nawet jeszcze nierozpoczętej.

– Nic nie robią, ale ulicę zamykają. – Usłyszała znajomy głos z tyłu. Obejrzała się za siebie.

– Cześć, Magda. Jak tam leci?

– Tam nie wiem. A u mnie norma: rozwód, brak miejsca w przedszkolu, wredna teściowa i pies sąsiada drący mordę do trzeciej w nocy. Po prostu nudy. – Nerwowymi dłońmi wyciągnęła z torebki paczkę papierosów. – Czekaj, odpalę. Nic już lepszego mi w życiu nie zostało.

Magda pracowała z Justyną w jednej firmie, ale w innym dziale. Choć trudno było w to uwierzyć, była młodsza o cztery lata. Wysoka, ale mocno przygarbiona, z poobgryzanymi paznokciami i żółtymi od kawy i papierosów zębami. Ktoś pokazał kiedyś Justynie na Naszej Klasie jej zdjęcia z czasów liceum – to była prawdziwa bogini, której obecnie zupełnie nie przypominała. Miała dwójkę dzieci i męża, podobno alkoholika, z którym właśnie się rozwodziła. Justyna nie pamięta, by ta kiedykolwiek nie narzekała. Jej podejście do świata i ludzi nie było w zasadzie niczym odosobnionym w biurze, ale malkontenctwo Magdaleny stało się wzorcem niedoścignionym. Często chorowała przez wychodzenie na papierosa na zewnątrz bez ciepłego ubrania wierzchniego. Ponadto Justyna odnosiło się wrażenie, że Magdalena jest przeżarta toksynami z farb do włosów, na których obecnie prezentowały się monumentalne odrosty, oraz kosmetykami kupowanymi nałogowo w sieci, zawsze po okazyjnej cenie. Justyna podejrzewała u niej zakupoholizm albo inną formę uzależnienia.

– Pogoda pod psem. A podwyżek ani widu, ani słychu – ciągnęła w drodze swoją wyliczankę narzekań. – Słyszałaś, że dziunia z księgowości, ta… no… Martyna czy tam inna Sryna ma romans z naszym szefem?

– Nie, nie słyszałam. – Justyna uśmiechnęła się niewyraźnie. Unikała plotek jak ognia. Miała swoje powody, które skutecznie zniechęcały do korporacyjnych „przyjaźni”. Z niewieloma też osobami miała kontakt i była świadoma, że postrzegana jest przez wielu jako dziwaczka.

– No tak, nie pracujesz w moim dziale. – Magda zaciągnęła się mocno i z pasją, jakby dym z papierosa był najczystszym powietrzem z Alp. – To jakaś idiotka. Facet ma żonę, dzieci… Co ona myśli? Że dupą karierę zrobi? Już niejedna się na tym przejechała.

Justyna przygryzła wargę. Wiedziała bardzo dobrze, wcale nie z plotek, że Magda ma za sobą romans z byłym kierownikiem jej działu. Odwróciła głowę w stronę witryny sklepowej, jakby właśnie bardzo ją zainteresowały znajdujące się za szybą buty. Do wejścia do wieżowca nie odezwała się do koleżanki ani słowem. Z ulgą przyjęła fakt, że Magda skierowała się w stronę Coffee Heaven.

– Nie masz ochoty?

– Nie, dzięki. Wolę naszą na górze. – Postarała się przykleić sobie do twarzy jakiś szczątkowy uśmiech.

W windzie, jak zwykle, panowała absolutna cisza. Grupa wciśniętych w biurowe zbroje ludzi udawała, że nie widzi nikogo poza swoim odbiciem w metalowych drzwiach. Nadmiernie czuły nos Justyny bawił się wyławianiem unoszących się w powietrzu zapachów.

„Donna Karan, YSL, Chanel… uu! Ruda z ubezpieczeń piętro niżej chyba dostała premię. Flakonik kosztuje dobre cztery stówy. Albo prezent…”

Drogę od windy do biura pokonała wyjątkowo szybko, nie mogąc się doczekać, kiedy wreszcie zmieni buty na suche albo choć zdejmie mokre i dotknie stopą miękkiej wykładziny. Trzeba się było jeszcze podpisać na liście.

– Pan Słotwiński dawno przyszedł? – zapytała młodej sekretarki, nie podnosząc nawet wzroku.

– A skąd pani… – Szatynka z plakietką, na której błyszczało się imię Karolina, chyba nigdy wcześniej nie była równie zdziwiona. – Skąd pani wie, że dyrektor już jest?

– Wiem. – Zabrała torebkę z kontuaru i pomknęła do swojego biurka bez zbędnych wyjaśnień.

Odpowiedź była banalnie prosta: tylko Słotwiński używał tych piżmowych perfum. Mijając kolejne pomieszczenia, bez oglądania się naokoło, wiedziała, kto już dotarł, a kto nie, tylko dzięki temu, że wyczuwała kolejne zapachy. Skoro jednak sam dyrektor jest dziś tak wcześnie – zazwyczaj nie pojawiał się przed dziesiątą trzydzieści – to szykuje się jakaś poważna narada.

„Nikt nie ćwierkał o zebraniu zarządu. To musi być coś nagłego” – wnioskowała, zdejmując szybko czółenka i wcierając mokre stopy w przyjemnie ciepłą i suchą wykładzinę.

– Cześć. Nogi cię swędzą? – Przy jej biurku zatrzymał się Kamil, niewysoki, szczupły brunecik z jej działu, mający się za wielkiego analityka. Z zaciekawieniem obserwował jej poczynania.

– Nowy inwestor chce się wycofać? – odpowiedziała pytaniem nie na temat.

– Ee… że co? Kto ci powiedział? – Rozejrzał się nerwowo wokół i ściszył głos: – To jest info tajne przez… sam nie wiem.

– Ale nie dla ciebie.

– No nie dla mnie… – Zawahał się. – Przyszedłem wcześniej, bo stary mi kazał, więc się dowiedziałem, ale ledwie pięć minut temu.

– A ja minutę temu.

– Aha… – Wzruszył ramionami, jakby starał się ukryć emocje. – Wiesz, jak jest: nastawiali się na inwestora, nastawiali, a on chce się wycofać, więc panikują… chyba. Nie wiem…

Poszedł sobie w stronę kuchni.

Inwestorzy w ogóle Justyny nie interesowali. Było to o tyle ważne, że jeśli firma miałaby upaść albo zacząć zwalniać ludzi, ona powinna jak najszybciej zacząć szukać nowej posady. Ta korporacja była jej trzecią, od kiedy mieszkała w Warszawie, i już zdążyła się przekonać, że wszędzie jest tak samo. Nie obchodziło ją to, że jest postrzegana jako dziwoląg, bo nie jeździ na imprezy integracyjne, na których nie schlewa się do nieprzytomności, nie chodzi na dół na papierosa, nie pija kawy wspólnie przy ekspresie w kuchni i nie obgaduje szefa. To było coś, co nie miało nawet pozorów znaczenia. Najważniejsza była stała pensja, która wpływała regularnie na konto i pokrywała kolejne raty za ich mieszkanie na Mokotowie. Nikt z szefostwa się jej nie czepiał, przychodziła przed dziewiątą, po siedemnastej była w domu, weekendy były wolne, a czasami wpadła jakaś premia. Za to tę posadę kochała całym sercem, równie mocno, jak jej nienawidziła (z czego ciągle śmiał się Łukasz). I dlatego na jej biurku i wokół niego panował idealny porządek. Dbała o to miejsce, bo dzięki niemu żyła tak, jak tego chciała – ze swoim mężem, we własnym lokum. Dbała też o nie, bo na tyle nie znosiła firmy i tego, co robi, że pragnęła przynajmniej siedzieć w jakimś ładzie i porządku.

Wilgotną marynarkę powiesiła na oparciu fotela. Mokre buty wsunęła tak, by pozostawały poza zasięgiem wzroku. Zapasowe balerinki wyciągnęła z szafki i włożyła na suche już stopy. Blat biurka przetarła chusteczką (paczkę zawsze miała w szufladzie). Włączyła komputer i poszła do kuchni zrobić sobie kawę.

Jej praca nie była niczym skomplikowanym. W ogóle praca w korporacjach nie była niczym skomplikowanym. Prawie czteroletnie doświadczenia w tym zakresie pokazały jej bardzo wyraźnie, że pracują w nich ludzie, którzy do perfekcji opanowali sztukę udawania zapracowanych. Większość z tych rzeczy, jakimi się zajmowali, mogła robić kilkukrotnie mniejsza grupa osób w o połowę krótszym czasie. Najtrudniej było pogodzić się z tym, że wysokość ich zarobków wcale o tym nie świadczyła. Justyna miała krótki epizod w pracy w spożywczaku na Grochowie i dobrze wiedziała, że żadne z tych ludzi nie byłoby w stanie przełknąć takiej stawki godzinowej przy tak wielkim obciążeniu fizycznym i umysłowym, a dodatkowo z odpowiedzialnością materialną za towar i kasę. Nie dyskutowała jednak z takim porządkiem rzeczy. Nie było warto.

Niestety, stanowisko pracy Justyny znajdowało się w samym centrum wydarzeń. Wolałaby siedzieć w dziale, który stale zajmuje się ciągle tym samym, jak choćby kadry. Trafiła jednak do inwestycji zagranicznych – głównie z racji dobrej znajomości dwóch języków obcych, którymi mało kto w tej firmie się posługiwał – i bezustannie przed jej oczami przewijały się tabelki z nazwami i cyframi, których nie miała ochoty widzieć ani pamiętać.

– Pani Justyno, idziemy w węgiel – mówił na przykład swym niskim głosem dyrektor Słotwiński i już wiedziała, że za parę dni pojawi się jakaś chińska delegacja, co dla niej osobiście nie miało wielkiego znaczenia, poza tym, że będzie miała do opracowania kilkanaście tabelek w Excelu, które trzeba będzie okólnikiem rozesłać do członków zarządu i kierowników działów.

Obecna firma, w odróżnieniu od poprzednich, obracała naprawdę dużymi pieniędzmi. W tabelkach czasami trudno było się doliczyć zer na końcu słupka. Węgiel, przemysł zbrojeniowy, stal, a nawet diamenty i złoto. Był moment, gdy zaczęło ją to bardziej interesować. Zaczęła dogłębnie analizować, co dzieje się na giełdach, czytać odpowiednią literaturę, oglądała nawet zagraniczne stacje informacyjne z ukierunkowaniem na sprawy gospodarcze. Przewidywanie tego, co może się wydarzyć, było nawet podniecające, zwłaszcza wtedy, kiedy jej własne przypuszczenia potwierdzały się z dużą częstotliwością. Ale w firmie nie było o tym z kim porozmawiać. Jej koleżanek to nie interesowało, ludzie na innych stanowiskach olewali ją albo traktowali z góry. Zdała sobie sprawę, że – poza Słotwińskim i prezesem Jakubowskim – wszyscy „specjaliści” byli imbecylami.

– Jakie oni studia kończyli? – relacjonowała któregoś wieczora swoje odkrycia Łukaszowi. – Srebro zaczyna drożeć, będzie drożeć, zwłaszcza że kopalnie w Kanadzie szykują się do zamknięcia i nie wiadomo, co z nimi będzie, a oni na upartego brną w złoto, które traci na wartości i prawdopodobnie utrzyma tę tendencję przez najbliższe pięć lat.

– Nie rozumiem – mruknął Łukasz znad talerza z kiełbaskami.

– Pomyśl tylko: skoro srebro będzie droższe za rok czy dwa, to dziś trzeba go kupić jak najwięcej, choćby to miały być srebrne zastawy od bankrutującego lorda.

Przestała się jednak denerwować, a nawet tłumaczyć coś mężowi, któremu lepiej szło układanie terakoty w przedpokoju czy malowanie ściany w sypialni. Wystarczyło powiedzieć, czego się chce, i od razu zabierał się do pracy. Odpuściła sobie zajmowanie się tym, czy firma dobrze robi, inwestując w to, czy tamto. Szkoda było jej nerwów, także na słuchanie głupot, które niektórzy opowiadali.

Kiedy weszła w tym dniu do kuchni, do jej uszu docierały tylko strzępy rozmów:

– Ten gaz łupkowy to wrzód na dupie…

Lampka na ekspresie pokazywała brak wody w zbiorniczku.

„Korzystają wszyscy – nikt, jak zwykle, nie dolał”.

– Baryłka miała podrożeć… staniała… akcyza i tak w górę…

„Jak dobrze, że młynek do kawy pracuje wystarczająco głośno, żeby nie słyszeć własnych myśli”.

– A Rydzyk tylko o geotermie…

„W lodówce stoi znowu mleko zero procent – Małgośka próbuje z Dukanem drugi raz w tym roku”.

– Bo my się spóźniliśmy…

Na biurku miała elegancką podkładkę, na której postawiła kubek. Kupiła ją na targu w Marrakeszu w czasie podróży poślubnej. W tym samym stylu była podkładka pod mysz, ale ją przywiózł Łukasz z wyjazdu do Indii. Bardzo podejrzane było to podobieństwo. Śmiali się, że pewnie pochodzą z tej samej fabryki w Chinach.

Nabrała powietrza głęboko w płuca i wprowadziła swoje hasło.

„Witaj dniu podobny do wszystkich innych. Jakie nienowości mi dziś przynosisz?”

Na służbowej poczcie był tylko mail od kadrowej przypominający o dostarczeniu planu urlopów na przyszły rok. Poza tym wszystko wyglądało tak samo jak poprzedniego dnia. Tabelka była opracowana w dokładnie tym samym stopniu co wczoraj. Dwie następne czekały w kolejce…

– Pani Justyno, zapraszam do siebie. – Słotwiński nie mógłby jej bardziej zaskoczyć. Nie zauważyła, kiedy podszedł do jej biurka. Nie dał jej jednak czasu do namysłu, bo od razu odszedł w stronę swojego biura. Justyna z irracjonalnym żalem spojrzała na nienapoczętą nawet kawę.

– Niech pani zamknie drzwi – powiedział dyrektor, nie patrząc nawet w jej stronę, i usiadł za swoim wielkim szklanym biurkiem.

– Słucham, panie dyrektorze. – Mogła być miła bez wyrzutów sumienia, bo oceniała go całkiem dobrze: i jako szefa, i jako człowieka.

– Niech pani usiądzie. Chcę panią o coś zapytać. W zasadzie potrzebuję rady…

– Tak?

To było dziwne. W sumie przytrafiło jej się to pierwszy raz.

– Chodzi o tę inwestycję, którą mieliśmy podjąć wspólnie z Amerykanami…

– Którzy chcą się wycofać.

– Skąd pani wie?

– Gdybym była wredna, powiedziałabym, że wygadał się Walczak przed kwadransem przy moim biurku… ale domyśliłam się sama.

– No tak. – Uśmiechnął się. – Przecież siedzi pani w środku wszystkiego. Tak… w związku z tym mam do pani pytanie – oparł się łokciami o blat biurka i spojrzał na nią przenikliwie – co by mi pani radziła, jeśli chodzi o tę inwestycję?

Nabrała powietrza, jakby chciała coś powiedzieć, ale jej się to nie udało.

– Ja?

– No tak, siedzi pani przy tych tabelkach i cyfrach, zna już pani trochę naszą firmę… Czy ma pani jakieś sugestie?

„Musi być bardzo źle. Pewnie w desperacji woła każdego po kolei i pyta o zdanie, żeby postawić własną diagnozę”.

Ostatnia myśl nawet ją rozbawiła, ale niczego po sobie nie pokazała.

– Moim zdaniem Amerykanie nie chcą się wycofać, tylko nas zdenerwować, żebyśmy w tych nerwach podjęli decyzję dla nich korzystną. Chcą rozdawać karty, co sugeruje mi, że gra jest warta świeczki i trzeba iść w ten biznes…

– Mimo że jest tak daleko? – przerwał jej, choć delikatnie.

– Dla nich Wenezuela nie jest daleko. Sytuacja polityczna jest niepewna, ale to raczej problem dla rządu amerykańskiego niż naszego MSZ. Myślę, że polskiej firmie będzie łatwiej.

Pokiwał głową, ale nieznacznie. W kącikach jego oczu zobaczyła kurze łapki, które pojawiały się tylko wówczas, gdy się uśmiechał.

„Ma mnie za idiotkę”.

– Myślę, że… – kontynuowała, nie pokazując zdenerwowania. – Jeśli oni chcą się wycofać, to niech się wycofają.

– Zarząd będzie chciał, żebyśmy szli na jakieś ustępstwa, byleby ich zatrzymać.

– I o te ustępstwa im chodzi. Blefują. Ale gdy się wycofają, a my im na to pozwolimy, zostaniemy jedynym graczem.

– Albo graczem w przeciwnej drużynie. A dlaczego pani sądzi, że warto iść w ten biznes?

– Bo to właśnie plantacje ekologicznych upraw będą za kilka lat trzymać tę firmę w pionie. Pół Berlina jest „eko”, moda, a za nią zapotrzebowanie wciąż rośnie, także w Stanach. Trzeba będzie nasycać rynek, a u nas, w naszym klimacie szybko nic nie urośnie. Czas wegetacji roślin jest koszmarnie krótki, mamy powodzie na przemian z suszami… no i wiele innych czynników.

– Dziękuję pani bardzo, może pani iść.

Nie mógł jej tym bardziej zaskoczyć. Myślała, że będzie atakował jej wnioski albo chociaż powie, co sam uważa. A on nic.

Zupełnie osłupiała wyszła z gabinetu dyrektora, a na ciele czuła złowrogie spojrzenia z różnych biurek naokoło. Usiadła w swoim fotelu i przez moment nie miała pojęcia, co robić. Dotknęła kubka – była na rozmowie tak krótko, że nawet kawa nie zdążyła ostygnąć. Kiedy podniosła wzrok, zdała sobie sprawę, że nikt inny nie jest wzywany na rozmowę, nawet żaden z analityków, którzy mieli własne przeszklone gabinety. Tylko ona…

„Bardzo dziwne”.

W ciągu dnia nie było jednak zbyt wiele czasu na zastanawianie się nad dziwnymi zdarzeniami. Wszyscy biegali w kółko z racji planowanej na popołudnie narady zarządu, jakby każdy nagle poczuł, że bez jego zaangażowania – głównie w plotkowanie i snucie domysłów – to ważne wydarzenie się nie odbędzie albo nie będzie miało tak wielkiej rangi. Justyna opędzała się od natrętów, którzy koniecznie chcieli wiedzieć, co ona o tym wszystkim sądzi. Tymczasem jej dotychczasowe doświadczenia nauczyły ją, że rzeczy naprawdę ważne dokonują się po cichu i bez rozgłosu, a takie „sensacje” są jak pierdzenie słonia – dużo smrodu, dużo hałasu i nic poza tym. Męczyły ją ostatnie zestawienia do projektu węglowego, za nic nie mogła wymyślić takiego układu danych, żeby pomieścić wszystkie konieczne formuły.

Kiedy udało jej się w końcu odgonić pałętającą się obok Magdę (która nie wiedzieć po co też przybiegła) i urodzić w bólach przedostatnią tabelę, wolnym krokiem podszedł do niej Mirek Lubicki z kubkiem w dłoni. Był przykładem człowieka, którego wygląd może bardzo zmylić obserwatora. Lekko łysiejący i prawie siwy, chudy, niemal kościsty, niczym się nie wyróżniał z tłumu. Pociągła twarz z zapadniętymi policzkami i haczykowatym nosem nie zdradzała, że w środku kryje się wielki kawalarz i jeszcze większy imprezowicz. Justyna już kilka razy przekonała się, że ma niesamowite poczucie humoru i lubi korzystać z życia, jeśli ma na to czas i siły. Jej młodsze koleżanki uważały, że to jakiś stary zgred, który nosi grube swetry, żeby ogrzewały jego wystające kości, a skoro ma duże okulary, to na pewno jest już prawie ślepy.

– Cześć, mała. – Uśmiechnął się figlarnie. – Chodź się napić kawy, bo widzę, że teraz wszyscy przenieśli się z kuchni gdzie indziej.

Przyjęła tę propozycję z zadowoleniem. Z Mirkiem miło się rozmawiało, bo rozmowy polegały głównie na niemówieniu czegokolwiek, tylko niezobowiązującym siedzeniu przy stoliku w kuchni albo strojeniu sobie żartów z przygłupich nieco kolegów, co było dla Justyny niezmiernie odprężające. On jako jedyny czasami wciągał się w całkiem sensowne pogaduszki o giełdzie i tym, co się dzieje z firmą, ale też nie za często. Dla niego ta praca była tym samym co dla Justyny. Troje dzieci, czterdziestka na karku, wiele, bardzo wiele przykrych doświadczeń i dużo dystansu do otaczającej go rzeczywistości. Dziś jednak był nad wyraz rozmowny.

– Mało się nie posikają z tym zebraniem, a pewnie, jak zwykle, to jakaś pierdoła. – Oczywiście musiał napełnić zbiornik na wodę. – Jestem zmęczony tymi debilami.

Nigdy nie słyszała, żeby tak wyraźnie mówił, co myśli.

– Czy coś się stało? To znaczy coś przykrego?

– Poza tym, że muszę tu pracować? – Spojrzał na nią znad ramienia. – Nie, te same kłopoty co zwykle.

Usiadł naprzeciwko niej i wsypał do kubka dwie łyżeczki cukru.

– Chciałem ci o czymś powiedzieć… Nie wiem, czy to ważne, ale myślę, że powinnaś wiedzieć.

– Tak?

– Był tu niedawno taki facet, nigdy go wcześniej nie widziałem. Przyszedł pod wieczór, ja kończyłem jakieś zestawienie kwartalne, ciebie już dawno nie było. Rozmawiał ze Słotwińskim. Walczak twierdzi, że to jakaś firma, która chce się przyłączyć do inwestowania w nowe technologie wojskowe.

– Ale to nie nasza działka.

– No nie. Tyle że jakoś trafił do naszego działu, pogadał sobie z szefem i jak wychodził od niego, to zatrzymał się przy twoim biurku…

– I?

– Zobaczył twoją wizytówkę. Zapytał, kiedy pracujesz i w ogóle. Marta od razu przyleciała, żeby mu wyjaśniać, co i jak. Powstrzymałem ją od podania twojego adresu, NIP-u i numeru konta i tak dalej, i zapytałem, o co mu chodzi.

– Co powiedział? – Na plecach Justyny pojawiła się gęsia skórka.

– Że jesteś jego koleżanką z liceum z Łomży i w ogóle to chciałby się z tobą spotkać.

– Przedstawił się?

– Tak… czekaj, mam to zapisane na karteczce. – Sięgnął do kieszeni i wyciągnął pomięty karteluszek, który rozwinął i starannie wygładził. – O! Mariusz Jóźwiński. Mówi ci to coś?

Podał jej kartkę.

– Mówi… Chodziłam z jednym Jóźwińskim do klasy. Zresztą z jego siostrą też… Ale to był safanduła, który nie dotarł do matury. Mariusz i Edyta pochodzili ze strasznie biednej rodziny, picie, bicie, kupa dzieciaków, mało kto tam pracował. Nie pasuje mi, żeby teraz zjawiał się jako pracownik jakiejś firmy inwestycyjnej.

– Może nie doceniasz jego ukrytych talentów? Może się podźwignął i stał nowym człowiekiem? Dawno się z nim nie widziałaś?

– Szesnaście lat. Możesz powiedzieć, jak wyglądał?

– Średnio wysoki, taki jak ja mniej więcej. Brunet z ciemnymi oczami. Był jakiś taki podenerwowany… sam nie wiem. Coś mi się w nim nie spodobało. W zasadzie mógł być lekko upośledzony.

– Jak to?

– Tak trochę dziwnie mówił. Jakby się zastanawiał nad niektórymi słowami. Zacinał się lekko…

– Miał jakiś znak szczególny?

– Tak! Koło prawego ucha bliznę, może miała z dziesięć centymetrów.

– Hm… to może być i on. Stary Jóźwiński walnął go siekierą w szale alkoholowym, kiedy chłopak miał piętnaście lat. Właśnie do tego wypadku było z chłopakiem jeszcze w miarę dobrze. Rozumiesz? – Zrobiła znaczący gest wokół czoła. – Na umyśle. Potem zaczął mieć kłopoty w szkole i generalnie z emocjami. Poza tym niepokoi mnie co innego…

– Mianowicie?

– Na biurku mam wizytówkę z nazwiskiem po Łukaszu, nie może go znać. Skąd wiedział, że to moja?

– Zapytałem o to. Zmieszał się, ale powiedział, że znalazł na Naszej Klasie.

– Nie mam konta!

– Właśnie! Też mu to powiedziałem. Zmieszał się podwójnie. Coś tam wymamrotał i poszedł. Mówił, zdaje się, że jeszcze wpadnie.

– Jeny! Tego mi tylko trzeba. W każdym razie dzięki. Może i Jóźwiński ma dobrą pracę, ale normalny na pewno nie jest. Będę uważać po zmroku – roześmiała się, trochę po to, by rozładować swoje napięcie.

Mirek uśmiechnął się, ale niezbyt wyraźnie. Wrócili na swoje miejsca. Justyna zaczęła powoli zbierać się do wyjścia. Kiedy zjeżdżała windą, przyszło jej do głowy, żeby pójść na siłownię w Złotych Tarasach.

„Łukasza nie będzie, to chociaż trochę się rozruszam”.

Nie była typem sportowca, zwłaszcza że jej ciało miało spore ograniczenia. Szybko się męczyła, łatwo łapała kontuzje. Musiała bardzo uważać, żeby nie przeholować. W tej jednej kwestii zazdrościła mężowi – mógł ćwiczyć całą dobę, a nawet we śnie. Był wielkim, doskonale zbudowanym facetem, który, gdyby mu czas na to pozwalał, uprawiałby wszelkie możliwe sporty. W domu były ciężarki, na drzwiach zamontował drążek do podciągania. Wiedział wszystko o wszystkich typach treningów, diet i sposobów na regenerację organizmu. Na Justynę nic nie działało. Godzinę treningu musiała sobie odbijać dodatkową godziną snu, najlepiej zaraz po. Zapytała kiedyś Łukasza, czy nie przeszkadza mu taka żona lebiega.

– Nie, kochanie, nie przeszkadza, dopóki daje radę w łóżku. – Uśmiechnął się z błyskiem w oku. – Jeśli zaczniesz mieć zadyszkę, zanim przejdziemy do sedna sprawy, będę musiał pomyśleć o jakimś programie naprawczym.

Mimo wszystko z niepokojem kątem oka obserwowała snujące się wokół laski w opiętych strojach, eksponujących wszystkie możliwe atuty, jakie posiada kobieta wysportowana. Zmniejszyła prędkość na bieżni i spojrzała na swoje ramiona i uda, które trzęsły się lekko przy każdym jej ruchu.

– Jeśli chcesz, popracujemy nad tym. – Usłyszała głos Borysa, trenera osobistego wszystkich tych, którzy chcieli tu mieć trenera osobistego. Zastanawiała się, jak długo już tak stoi obok i się jej przygląda.

– Nie, dzięki. Jakoś to przeżyję.

– Słuchaj, w miarę upływu lat będzie coraz gorzej. Trzeba temu przeciwdziałać zawczasu.

Miała ochotę rąbnąć go w pysk.

– Pomyślę o tym przed pięćdziesiątką.

– A ile masz teraz?

– Trzydzieści cztery.

Zatkało go.

– Chyba dwadzieścia cztery! Masz twarz dwudziestolatki.

– Jesteś bardzo miły, ale już wiem, co myślisz o moim ciele, wystarczy.

– Ej, nie obrażaj się. Trzymasz się znakomicie. Ja tylko zamierzałem powiedzieć, że jeśli chcesz czegoś więcej, to daj znać. Pomogę.

– Idź już sobie. – Sama nie wierzyła, że to mówi. Asertywność to nie była jej mocna strona, ale facet tylko ją rozdrażnił.

Poszła do sauny z postanowieniem, że o wszystkim zaraz zapomni. Temat ciała nie był nigdy przyjemny. Stać ją było, żeby dobrze się ubrać, zwłaszcza że Łukasz chętnie robił jej prezenty w postaci wypadów na zakupy. Zawsze jednak była niezadowolona, mimo że ze strony męża nie usłyszała ani jednego złego słowa. Podejrzewała, że w duchu uważa to za jedną z jej kobiecych fanaberii, które trzeba cierpliwie znosić, bo nic nie dadzą próby jej naprawiania.

W saunie zrobiło jej się jeszcze bardziej smutno. Wyszła szybko i wróciła do domu. Ku jej zdumieniu po otwarciu drzwi do mieszkania usłyszała rozmowy i poczuła zapach pizzy. W salonie siedzieli niemal wszyscy kumple Łukasza z Biura. Wokół nich walały się stosy dokumentacji, fotografie i jakieś mapy. Na szklanym stoliku stały laptopy, a pod nim piętrzyły się płaskie pudełka z pizzerii. Sądząc po niewielkiej liczbie butelek piwa, nie mieli zbyt udanego dnia. Z niezrozumiałych dla niej powodów, gdy było im źle, nie mieli ochoty na alkohol.

– Cześć, kochanie. – Stanęła w progu, gryząc się w język, by nie wypalić: „Co z akcją łapania Frankowskiego?”, bo nie mogła się przecież wygadać, że zna ich wielkie tajemnice państwowe. – Kiepski dzień?

– Cześć. – Łukasz podniósł się z kanapy bez entuzjazmu. – Nieciekawy. Byłaś na siłowni – raczej to stwierdzał niż pytał. Znał ją niemal tak dobrze, jak ona jego. Niemal…

– Byłam, ale też mi nie szło. Pizza chociaż smakowała? – Pytanie skierowane było do wszystkich.

– Pomyjami – mruknął Tomek. – Choć i tak była lepsza niż specjały mojej eks.

– Niedobrze. To może ja wam coś na szybko przygotuję? Spaghetti albo jakieś kiełbaski, co?

– Nie, Justynka, dzięki. Będziemy się zbierać. Chłopaki, sprzątnijcie nasze graty, idziemy. – Tomasz jako najstarszy wiekiem często przejmował rolę nieformalnego dowódcy.

– Ja bym zjadł kiełbaskę – cichutko odezwał się drobny blondynek z fotela. Justyna w pierwszej chwili nawet go nie zauważyła.

– Sisior, miej litość! – Załamał się Tomek. – Jęczysz jak baba. Idziemy!

– OK, w każdym razie dzięki za odwiedziny. – Uśmiechnęła się, próbując ukryć ulgę na wieść, że zaraz ich nie będzie. – Łukasz, idę do łazienki.

– Dobra.

Duża łazienka była czymś, czego zupełnie się nie spodziewała, kiedy kupowali to mieszkanie. Marzyła o wyposażonej kuchni, ale kwestie mycia się zawsze uważała za coś, co można zrobić w naprawdę skromnych warunkach. Tymczasem okazało się, że powrót do domu z dużą wanną i przestrzenią, gdzie mieszczą się wszystkie kosmetyki i jeszcze można wstawić drewnianą ławeczkę, na której relaksuje się po kąpieli, to coś, czego nie da się przecenić. Odkręcała kran, wlewała płyn i zaczynała się rozbierać. Najlepszy był moment, w którym zanurzała ciało w ciepłej wodzie. Odpływały troski, umysł spowalniał.

Słyszała, jak Łukasz żegna kolegów w drzwiach. Po krokach poznała, że idzie do niej. Wszedł do łazienki i od razu zaczął się rozbierać.

– Sisior?! – Roześmiała się głośno.

– Tak – parsknął Łukasz. – Nasz nowy nabytek. Tomek go strasznie musztruje, ale wszyscy się niepokoimy, czy nie jest za młody na te nasze harce. Pani pozwoli?

Zrobiła mu miejsce, żeby wskoczył za jej plecami do wanny, a ona mogła się o niego wygodnie oprzeć.

– To czemu jest u was?

– Nie wiem. Stary potrzebował kogoś z językami, ale okazuje się, że nie jest łatwo znaleźć poligloty wśród funkcjonariuszy różnych służb w tym kraju. Sama wiesz, że ja także nie jestem dobry w te klocki. Nie wszyscy mamy taką głowę jak ty, kochana żono.

– A jakie zna języki?

– Angielski, niemiecki, włoski… wszystko biegle. Jeździł z rodzicami po świecie za młodu. Jacyś dyplomaci czy coś. Jeszcze byśmy się cieszyli, gdyby bronią posługiwał się równie biegle.

– Ma jakiś problem na strzelnicy?

– Aa, szkoda gadać. – Machnął ręką, uderzając o powierzchnię wody.

– No a jak ta wasza akcja? Miało cię nie być…

– O tym też nie chcę mówić. – Wyczuła, jak w jednej sekundzie mięśnie mu stężały. Potarł czubkami palców brwi, jak to zawsze robił, kiedy coś go naprawdę martwiło.

– Rozumiem. Nie mówmy o tym.

– A twoja praca? – zapytał.

– Nie mówmy o tym.

– He, he – roześmiał się cicho. – Parszywy dzień, co?

Objął ją mocno i pocałował w kark.

– Nie martw się, wszystko ci wynagrodzę dziś w nocy.

– Mhm. – Taka oferta w jej uszach zawsze brzmiała dobrze.

Mimo wszystko niepokój nie opuścił Justyny. Obudziła się przed świtem i próbowała jakoś to sobie w głowie poukładać. Życie i wrodzony dar nauczyły ją szybko wyławiać zagrożenia spośród licznych mniej lub bardziej znaczących wydarzeń, a ta sytuacja z nagłym pojawieniem się Jóźwińskiego taka właśnie w jej odczuciu była. Tylko nie wiedziała dlaczego…

Rozdział 2

Do pracy przyszła podenerwowana. Co chwila zerkała w stronę korytarza, czekając aż zjawi się ten nieproszony gość, który… rzeczywiście przyszedł. Wiedziała, że to on, ale jednocześnie jej mózg podpowiadał z uporem: „To nie jest Jóźwiński, to nie jest Jóźwiński”. Wyglądał jak on, naprawdę był podobny, w dodatku ta blizna koło ucha była czymś tak oczywistym… gdyby nie cała reszta, ten garnitur, doskonale dopasowany krawat, buty i jakiś rodzaj nonszalancji, której młody Jóźwiński nie miałby nawet przed jatką, jaką zgotował mu ojciec.

Kiedy szedł w jej stronę, nawet nie udawała, że patrzy gdzie indziej, jakby starała się cały czas mieć napastnika w zasięgu wzroku. Stanął przy jej biurku z szerokim uśmiechem na twarzy.

– Cześć, Justyna. Co za spotkanie!

– Znamy się?

– No tak… jestem Mariusz, chodziliśmy razem do klasy w liceum. Nie pamiętasz?

– Nie. – Postanowiła grać defensywnie, żeby zbić go z tropu i może w ten sposób jak najszybciej się go pozbyć.

Jego uśmiech przygasł. W oczach zobaczyła nieprzyjemny błysk.

– Nie wygłupiaj się. Twój kolega na pewno powiedział ci, że tu byłem. – Odszukał wzrokiem Mirka, który z napięciem obserwował tę scenę. – O, tam siedzi.

Kiedy pomachał w stronę Lubickiego, ten od razu spuścił wzrok na ekran swojego laptopa. Justyna przyjęła tę reakcję z ulgą.

– Słuchaj, może zjechalibyśmy na dół do kawiarni. Ja stawiam. Pogadamy, powspominamy stare czasy…

– Nie. Jestem zajęta.

– To może później…

– Nie. – W jej głosie można było wyczuć irytację. – Później też nie. Jestem cały czas zajęta. Mam męża, dom, obowiązki. Niech pan sobie już idzie, nie chcę, żeby szef widział, że nie zajmuję się pracą. Do widzenia.

Odwróciła od niego wzrok w stronę swojej przeklętej tabelki. Poczuła, że z nerwów drżą jej kolana. Jeszcze mocniej przysunęła się do biurka, żeby nie dać tego po sobie poznać. Stał jeszcze chwilę obok niej, w końcu odwrócił się na pięcie i wymruczał pod nosem:

– Jak chcesz. – Co miało w sobie ziarno złowrogiego ostrzeżenia.

Gdy tylko zniknął z pola widzenia, do Justyny podszedł Mirek.

– Kawa?

Kiwnęła głową i bez słowa poszła za nim do kuchni. Usiadła na krześle i ciężko westchnęła.

– Dziwny, prawda? – Mirek patrzył na nią z niepokojem.

– Jest w nim coś… sama nie wiem. Mam nadzieję, że już tu nie przyjdzie.

Lubicki kiwnął głową na znak zrozumienia.

– Ale to był ten cały Mariusz, tak?

Podniosła wzrok i spojrzała na niego jakby w zamyśleniu.

– Nie – odpowiedziała po dłuższej chwili.

– Nie?!

– Wiesz co… nie wiem, nie wiem. – Pokręciła głową i zakryła twarz dłońmi. – Wszystko jest bez sensu. Mam po prostu złe przeczucia.

– Rozumiem – odparł cicho. – Daj kubek. Średnia, tak?

– Tak, średnia – odpowiedziała z rezygnacją w głosie. – Dzięki. Wiesz, ja po prostu boję się świrów. Łaził kiedyś za mną taki jeden kilka miesięcy. Włamał mi się na konto na Naszej Klasie…

– Dlatego zlikwidowałaś?

– Tak. Wyobraź sobie, że dostajesz SMS-a na urodziny od kogoś, kto pisze: „Sto lat, sto lat. Kocham Justynę”.

– Żartujesz?!

– To nie był żart. Wystawał pod moim blokiem całymi dniami, chował się za drzewem i wyskakiwał zza niego, kiedy wracałam do domu wieczorem. Biegł za mną alejką, dopadał pod drzwiami, był natarczywy, agresywny…

– Poszłaś na policję?

– Nie. Napisałam do niego, że pójdę, jeśli nie przestanie, obsmaruję go w prasie i straci prawo do wykonywania zawodu.

– To był lekarz? – Podsunął jej kubek z kawą i usiadł naprzeciwko.

– Nie, psycholog z prywatną praktyką.

Mirek chciał coś powiedzieć, ale parsknął śmiechem.

– Przepraszam, ale to po prostu groteska. I pewnie w więzieniu leczyłby się u innego świra psychologa.

– To nie jest zabawne. – Chciała zachować powagę, ale też zaczęła chichotać znad kubka. W końcu obydwoje śmiali się głośno i bez zahamowań. – Pewnie tak by było.

– Słuchaj, a może ten cały Mariusz wtedy już znalazł cię na NK? Zanim zlikwidowałaś konto? – zapytał, kiedy już się uspokoili.

– Nie. – Pokręciła energicznie głową. – Zlikwidowałam je jeszcze przed ślubem z Łukaszem.

– Aha. – Oparł się plecami o ścianę i popadł w zadumę. – To po prostu musisz uważać.

Nic nie powiedziała Łukaszowi. Miała nawet zamiar napomknąć coś przy kolacji, ale on znowu był w ferworze przygotowań do kolejnej próby podejścia oszusta grabiącego naród z należnych mu podatków i wyzyskującego w niewolniczej pracy ludzi z biednych obszarów kraju. Nie dowiedziała się, co nie wyszło poprzednim razem, ale sądząc po jego minie, teraz naprawdę mieli drania na celowniku.

„I tak nic by nie pomógł” – skonstatowała, zbierając naczynia ze stołu.

Usiadła wieczorem do komputera, żeby zrobić przelew za czynsz. Na stoliku obok leżały nieotwarte koperty z wyciągami z banku. Rozdarła tę na wierzchu i uważnie przeczytała.

– Kotku! – krzyknęła w stronę męża zaabsorbowanego jakąś dokumentacją w salonie. – Słyszysz mnie?

– No, słyszę. Co tam?

Weszła do salonu z kartką w dłoni.

– Czy jest szansa, że za tę akcję, o której nic nie wiem, dostaniesz jakąś premię?

Spojrzał na nią, jakby nagle się obudził.

– Premię? Nie wiem… możliwe. A co? Chciałabyś lecieć do ciepłych krajów?

– Nie, szybciej spłacić tego lichwiarza, co zdziera z nas całą moją pensję.

– Kogo? – Zamrugał powiekami.

– Bank, w którym mamy kredyt hipoteczny.

– Aaa… bank… No tak… A jest taka możliwość?

– Jest. Zostało nam niewiele. Minęły już trzy lata, więc nie zapłacimy kary za wcześniejszą spłatę. Trzeba tylko wynegocjować skrócenie tego okresu.

– Ok… Jedna moja premia wystarczy?

– Nie, ale moglibyśmy wyciągnąć pieniądze z mojej lokaty. No wiesz – te czterdzieści tysięcy.

– Nie, kochanie. – Wyciągnął do niej rękę, chwycił za przegub i posadził sobie na kolanie. – Już o tym rozmawialiśmy. To są pieniądze na naprawdę trudne czasy. Na-praw-dę, tak? A nam się nie pali.

– Łukasz, tam jest więcej niż czterdzieści tysięcy. Urósł procent…

– …który będzie naprawdę wysoki dopiero za dwa lata. Daj spokój. Jakoś to jeszcze uciągniemy.

Opuściła z rezygnacją ramiona i odwróciła wzrok w stronę telewizora, włączonego, choć ściszonego.

– Ej, co się stało? – Potrząsnął nią delikatnie. – Czemu tak ci na tym zależy?

– A, nic… tak tylko, chciałam mieć to z głowy… i żeby mieszkanie było nasze.

Objął ją mocniej i pocałował w policzek.

– Będzie nasze, nie martw się.

Kredyt zaciągali w czasie, gdy ani mieszkania nie były jeszcze tak bardzo drogie – zwłaszcza na Mokotowie – ani kredyt we frankach nie zwalał z nóg. Umówili się, że jej pensja będzie szła na spłacanie rat, więc wynegocjowali, po długich i bolesnych bojach, że rata kapitałowa będzie wyższa, więc i czas spłaty zostanie im znacząco skrócony. Dopiero po groźbach, że pójdą do innego banku, udało się zmienić warunki umowy przygotowanej początkowo przez „ich” bank.

– Proszę pani, jest pani debilnie nielogiczna – wykłócał się Łukasz. – Jeśli spłacimy szybciej to mieszkanie, będziemy chcieli kupić większe, bo na pewno będziemy już mieli dzieci. Niech pani zgadnie, do jakiego banku wówczas się udamy?

Dzieci wciąż nie mieli, co Justynę niezmiernie bolało – Łukasz skrzętnie skrywał związane z tym uczucia. Ale większość kredytu była już spłacona. I kiedy Justyna siedziała tego wieczora przed komputerem, trapiąc się nachodzącym ją Jóźwińskim, wpadł jej do głowy pomysł, żeby spłacić go w całości, aby ona mogła odejść ze swojej pracy, której nie znosiła. Pomyślała nawet, że dobrze się stało, że znowu jakiś świr ją nachodzi – będzie miała dobry i mocny pretekst, żeby odejść. Ta myśl była tak pocieszająca, że od razu pobiegła z pytaniem do Łukasza.

Jego reakcja ostudziła nieco jej zapał. Doszła do wniosku, że przeczeka jeszcze jakiś czas, zanim znowu poruszy temat. Czuła jednak, że już nie zmieni zdania i zrobi wszystko, co możliwe, by uwolnić się z ciasnej klatki tej korporacji.

Jednak poranek przyniósł odpowiedź szybciej, niż mogła przypuszczać. Na swoim biurku znalazła ogromny bukiet czerwonych róż z karteczką, na której podpisał się Jóźwiński.

„Justynko, przepraszam, jeśli byłem zbyt nachalny. Proponuję spotkanie pojednawcze dziś po południu. Ty wybierz miejsce. Mariusz”.

Na kartce był też numer jego komórki.

Chwyciła bukiet w porywie gniewu i wrzuciła go do kosza na śmieci. Nie zmieścił się w nim cały i główki kwiatów rozsypały się po wykładzinie. Przytomnie schowała do torebki kartkę z numerem.

„Może się jeszcze przydać”.

Miała ochotę się rozpłakać. Stała z poczuciem bezsilności, nie wiedząc, co ma zrobić: sprzątać kwiaty z podłogi czy po prostu wyjść. Byłoby prościej, gdyby nie patrzyło teraz na nią pół firmy.

Na ramieniu poczuła lekki uścisk czyjejś dłoni.

– Jednym słowem: kolejny świr.

Mirek wpatrywał się w nią uważnie, z wyraźnym niepokojem.

– Przesadził – wyszeptała. – Mam naprawdę złe przeczucia, zupełnie tak samo jak z tym psychologiem.

– Może trzeba komuś to zgłosić?

– Nie, myślę, że trzeba dać sobie spokój z tą firmą.

– Z firmą? – Nie krył zaskoczenia.

– Tak… Muszę pogadać ze Słotwińskim. Przepraszam.

Zostawiła osłupiałego Mirka na środku biura i poszła do gabinetu dyrektora, który znowu zjawił się o wiele wcześniej niż zwykle. Przez głowę przemknęła jej myśl, że naprawdę szykuje się jakaś większa zmiana, ale nie miała zamiaru dłużej się przy niej zatrzymywać.

– Panie dyrektorze, mogę?

– Tak, oczywiście. Coś się stało, pani Justyno?

– Chcę odejść. To znaczy złożę dziś wypowiedzenie, ale nie chcę wracać do pracy od jutra. Wybiorę zaległy urlop…

– Zaraz, zaraz. – Podniósł dłoń, przerywając jej. – Jak to? Odejść? Z dnia na dzień? Niech pani usiądzie.

Nie miała na to ochoty, ale nie chciała wyjść na wariatkę, która rzuca wszystko, trzaskając drzwiami dyrektora.

– Co się stało?

– Nie chodzi o firmę, to sprawy osobiste.

– To niech pani weźmie urlop i załatwi te sprawy osobiste, a nie od razu rzuca pracę.

– No dobrze… – Westchnęła ciężko. – Chodzi o firmę.

Słotwiński wyprostował się na swoim skórzanym fotelu i spojrzał na nią z powagą.

– W czym problem?

– Ta praca jest jak więzienie. Czuję się w niej, jakbym siedziała w ciasnej klatce i nie mogła oddychać.

– To są pani odczucia, ale czy ma pani jakieś konkrety na potwierdzenie, że to nasza firma sprawia, że tak, a nie inaczej się pani czuje?

– Mam dość tych ludzi wokół mnie… To znaczy… Widzi pan, kiedy przyjechałam do Warszawy, krótko pracowałam w zwykłym sklepie spożywczym. Żeby się utrzymać, mieć na opłacenie pokoju. Zarabiałam strasznie mało, to znaczy dokładnie tyle, ile zarabia się w tego typu sklepach. Po dniu pracy nie czułam nóg, po dniu dostawy nie czułam rąk i pleców. W dodatku przyłazili do tego sklepu okropni ludzie, z pretensjami, z żalami, które wyładowywali na nas stojących za ladą. Jeden pijany śmierdziel powiedział mi kiedyś, że mam go obsłużyć, bo jestem od tego, jak dupa od srania… Ale mimo wszystko czułam, że moja praca… ma jakiś sens. Obsługiwałam kasę, nie mogłam się pomylić, bo inaczej musiałam oddawać ze swoich. Przychodzili też mili ludzie, czasem się z nimi pogadało, pożartowało… Wracałam do domu zmęczona, ale z poczuciem, że nie zmarnowałam tych godzin. A tu… W naszym dziale powinna pracować jedna trzecia osób, które pracują. Ludzie snują się po korytarzach jak smród po gaciach, kryją po kuchniach, dziesięć razy są na dole na papierosie. Ploty, romanse, ciągłe pretensje…

Przerwała zmęczona niespodziewanym, nawet dla siebie, wybuchem. Słotwiński nie odezwał się ani słowem, tylko nadal uważnie jej się przyglądał.

– Panie dyrektorze… ja nie neguję zasadności płodzenia tabelek w Excelu i przygotowywania zestawień. Ktoś to musi zrobić. Chodzi o to, że… – zawahała się nagle. – Kiedy dostałam swoją pierwszą pracę w korporacji, tej od ubezpieczeń, po rozmowie kwalifikacyjnej rekruter zapytał, czy nie będzie mi przeszkadzać taka niska pensja. Zaoferowali mi trzy tysiące brutto. Trzy tysiące! Kiedy w spożywczym nie byłam w stanie przekroczyć tysiąca sześciuset na rękę. Tyle miała najstarsza stażem pracownica, która samodzielnie zamykała i otwierała sklep. Kiedy dobiłam do czterech, zrozumiałam, że i tak wciąż jestem w grupie najmniej zarabiających ludzi…

– Czy uważa pani, że te pensje ekspedientek są w porządku?

– Nie! Bynajmniej! Chodzi mi właśnie o tę firmę, o rażącą dysproporcję. Pan wybaczy, że to powiem, ale skoro i tak chcę odejść… Chociażby ten cały Walczak: jest imbecylem, ale jako analityk giełdowy zarabia piątkę na rękę.

– Dlaczego uważa go pani za imbecyla? – Dyrektor wyraźnie był poruszony, choć Justyna mogła przysiąc, że raczej go to bawiło niż złościło.

– Bo nie odróżnia swojej prawej ręki od lewej, ujmując to po biblijnemu. Przygotowuje analizy wyssane z palca. Brak mu podstawowej wiedzy ekonomicznej, o giełdowej nie wspominając. Jest… jak by to ująć? Kimś w rodzaju figuranta dla korporacji, która musi mieć analityka i już.

Dyrektor Słotwiński oderwał wreszcie swoje błękitne oczy od Justyny i spojrzał przez szybę na rozkopaną Świętokrzyską znajdującą się dwadzieścia pięter niżej. Szpakowaty, przystojny, pełen dostojeństwa. Nikt go nigdy nie widział zdenerwowanego, nigdy nie podnosił głosu, nie dawał też sobą manipulować.

Nagle Justyna pomyślała, że musiała się strasznie wygłupić tą swoją szczerością o niesprawiedliwości w zarobkach. Spojrzała na garnitur szefa, który na pewno kosztował nie mniej niż dwa tysiące.

„Będzie dobrze, jeśli się na mnie nie obrazi”.

– Nie zmieni pani tej dysproporcji, pani Justyno – odezwał się w końcu, nadal na nią nie patrząc.

– Wiem…

Podniósł rękę, żeby jej przerwać.

– Nie od razu. – Spojrzał na nią z uśmiechem. – Czy pani odejście znacząco wpłynie na wasze finanse, to znaczy pani i męża?

– Moja pensja pokrywa ratę za mieszkanie, ale…

– Rozumiem. – Pokiwał głową, znowu jej przerywając. – Rozumiem też, sądząc po pani desperacji, że wolałaby pani jak najszybciej odejść z firmy.

– Tak – odparła bardzo cicho i poczuła się naprawdę wyczerpana.

– Dobrze więc. Niech pani weźmie urlop bezpłatny od dziś i idzie do domu. Proszę się jeszcze nie zwalniać. A swoje obowiązki przekazać Marcie.

Mimo że tego chciała, zrobiło jej się bardzo przykro… i jakoś dziwnie.

– Ma pani służbową komórkę?

– Nie.

– To proszę zostawić swój prywatny numer koleżance, jeśli go jeszcze nie ma. Wiem, że pewnie chciałaby pani odpocząć, ale proszę zrobić mi przysługę i być pod tym telefonem cały czas. Myślę, że w ciągu doby zadzwonię do pani. Muszę tylko się nad czymś zastanowić, dobrze?

– Dobrze, panie dyrektorze. Dziękuję… – Wstała i podeszła do drzwi.

– Aha, pani Justyno, niech pani poprosi do mnie tego „figuranta”. Nawet z wyssanymi z palca analizami zalega już od dwóch dni.

Spojrzała na szefa nieco wystraszona, ale nawet na nią nie patrzył, tylko przeglądał jakieś papiery. Nie wyglądał też na kogoś, kto z niej kpi.

Na biurku nie miała zbyt wielu rzeczy, ale kiedy zaczęła zbierać je do kupy, okazało się, że potrzebuje jakiejś większej reklamówki, żeby się z nimi zabrać. Jak na zawołanie podbiegła do niej Marta.

– Szef cię zwolnił? – Oczy miała wielkie jak pięciozłotówki.

– Nie, sama odchodzę. – Wolała nie komplikować tej historii opowieścią o urlopie bezpłatnym. Marcie mogłoby to zdecydowanie zamieszać w blond głowie.

– Jej! A dlaczego?

– Marta, masz przejąć moje obowiązki. Do końca tego tygodnia trzeba zrobić zestawienie ostatnich inwestycji w Chinach, które robiliśmy wspólnie z firmą Control Investments. Wszystkie dane mają Rafał i Bożena. Resztę skończyłam i wysłałam gdzie trzeba.

– OK. A co z tobą będzie?

– Nic, będę sobie żyć… normalnie.

Znalazła jakąś torbę w jednej z szuflad i powoli zaczęła ją wypełniać. Mirek podszedł, ale dłuższą chwilę nic nie mówił.

– Jesteś pewna?

Spojrzała na niego przez jedną sekundę, ale niczego nie powiedziała.

– Jesteś – westchnął. – Mogę ci jakoś pomóc?

Pokręciła głową. Poczuła, że gdyby się odezwała, popłynęłyby jej łzy.

– Wiesz co… – Lubicki rozejrzał się po biurze, jakby się upewniał, czy nikt go nie śledzi. – Zjadę na dół do Coffee Heaven i zamówię jakąś kawę. Pogadamy chwilę bez świadków.

– Mirek, tam będzie teraz pół firmy. Wszyscy „najlepsi” pracownicy przecież jeszcze nie dotarli na swoje miejsca. – Pomyślała o Magdzie, która na pewno pochłaniała właśnie wielką americano bez cukru. – Poza tym muszę iść do kadr…

– No to daj mi reklamówkę, zjadę z nią do kawiarni, a ty sobie załatwiaj, co masz załatwić, OK? Skoro siedzi tam pół firmy, to nie powinniśmy rzucać się specjalnie w oczy.

Uśmiechnęła się niewyraźnie i kiwnęła głową. Podała mu torbę i poszła do kadr.

Na dole rzeczywiście kłębił się mały tłumek przedstawicieli firmy B.S.K., ale nikt nie zwrócił na nią uwagi. Mirek zajął miejsce, z którego był dobry widok na wszystko, ale które nie rzucało się w oczy.

– Wziąłem ci mangoccino. – Podsunął jej wielki kubek z kawą. – Dużo słodkości przyda ci się na nowej drodze życia.

– Dzięki.

– Dziwnie się czuję, siedząc tutaj o tej porze, ale dobrze mi z tym – roześmiał się Mirek, rozglądając wokół. – Słodki smak wagarów. Co powiedział Słotwiński?

– Poprosił, żebym się nie zwalniała.

– Ale, jak widać, go nie posłuchałaś.

– Posłuchałam.

– Jak to?

– Kazał mi wziąć urlop bezpłatny. Ma do mnie zadzwonić i… coś powiedzieć.

– O… ale nie wiesz co?

– Nie…

Zbierała słodką piankę z kawy i także zaczynała odczuwać przyjemne uczucie, jakie miała zawsze wtedy, gdy nie musiała iść do szkoły, a wszyscy inni szli.

– Wyszłam na idiotkę – powiedziała w końcu, trochę jakby do siebie.

– Czemu?

– Bo z tego, co mu tam naopowiadałam, wyszło, że tylko ja pracuję w tej naszej firmie, a reszta to banda niedouczonych obiboków.

Mirek niespodziewanie roześmiał się szczerze, pokazując wszystkie zęby.

– A to dobre! Muszę to opowiedzieć żonie. Ona zawsze mi dogryza, że u nas to nic ciekawego się nie dzieje.

– Nie no… przesadziłam… Przejechałam się w sumie tylko po Walczaku. O reszcie mówiłam ogólnikowo.

– Fajnie. – Lubicki kiwał łysiejącą głową z aprobatą. – A szef poprosił, żebyś się nie zwalniała. Naprawdę ciekawie.

Wzruszyła ramionami.

– Najgorsze i tak przede mną. Muszę pogadać z Łukaszem.

– O to bym się nie martwił. – Nagle spoważniał. Nie patrzył na Justynę, tylko ze zmarszczonym czołem wyglądał przez okno. Poprawił okulary na nosie i wskazał palcem w stronę Świętokrzyskiej. – To jest teraz, zdaje się, największe twoje zmartwienie.

Justyna zobaczyła stojącego za szybą Jóźwińskiego, który spoglądał w górę na wieżowiec. Miał minę, jakby rozgryzał jakiś poważny problem. Wyciągnął z kieszeni marynarki telefon i zaczął z kimś przez niego rozmawiać.

– Boże – szepnęła. – On jest nienormalny.

– To o nim powinnaś raczej pogadać z mężem.

– Wścieknie się… ale z drugiej strony… – Schowała się głębiej w fotel, kiedy wydawało się, że może być zauważona przez Jóźwińskiego. – Dobrze, że tu siedzimy. Mam nadzieję, że nikt mu nie powie, gdzie jestem.

– Wchodzi do budynku. Może idź do domu?

– Nie, wolę zostać i widzieć, czy wyszedł. Nawet gdyby tu na nas wpadł, będę bardziej bezpieczna wśród ludzi.

– Może i racja…

Siedzieli dłuższą chwilę w napięciu. Po kwadransie nerwy nieco odpuściły, więc rozmawiali luźno o problemach Mirka z dziećmi i kredytach mieszkaniowych. Czujne oko Lubickiego dostrzegło Mariusza wychodzącego z budynku. Szedł bardzo szybkim krokiem, wyraźnie zdenerwowany. Znowu rozmawiał przez telefon.

– Wiesz co – Mirek położył dłoń na przedramieniu Justyny – jak pójdę na górę, postaram się dowiedzieć czegoś o jego wizycie i dam ci znać wieczorem, OK?

– Dobrze.

– Zadzwoń do męża, powiedz mu o wszystkim.

To wcale nie było takie proste. Zadzwoniła do Łukasza i poprosiła, żeby przyjechał po nią do centrum.

– Kochanie, jest dziesiąta. To nawet nie jest pora lunchu. Coś się stało?

– Tak… Muszę ci o czymś powiedzieć.

– Gdyby to było coś miłego… – zaczął z wahaniem – tobym to wyczuł… ale to coś złego, prawda?

– Niezbyt przyjemnego.

– Zaczekaj, zaraz oddzwonię.

Po minucie zadzwonił z informacją, że już jedzie.

Justyna siedziała w Pizza Hut przy Rotundzie, świadomie wtapiając się w większe skupiska ludzi. Łukasz wpadł zdyszany, z miną wyrażającą niekłamaną troskę. Podszedł do stolika i pocałował Justynę w czoło. Zawsze tak robił, gdy bardzo się martwił.

– Szef dał mi wolne. Mam być pod telefonem, gdyby coś się działo… – Usiadł naprzeciwko niej i wziął jej dłonie w swoje. – O co chodzi?

Nabrała powietrza głęboko w płuca.

– Wzięłam bezpłatny urlop.

– Jak to? Po co?

– Nie będę cię okłamywać… chciałam się zwolnić, ale Słotwiński stwierdził, żebym lepiej wzięła wolne.

– Czemu chciałaś… No tak, nie cierpisz tej pracy i masz dość. Ale… tak nagle?

Nic nie odpowiedziała, zbierając w głowie odpowiednie słowa, kiedy na twarzy jej męża pojawiła się mina świadcząca o tym, że dobrze rozumie, o co chodzi.

– Ten kredyt… To dlatego chciałaś go szybciej spłacić! Żeby odejść.

Kiwnęła głową i… się rozpłakała.

– Myślałam, że dam radę…

Wstał i usiadł obok niej.

– Daj spokój. Przecież to nie koniec świata. Jakoś sobie poradzimy. Jeśli to aż takie ciężkie, to nigdy nie będę cię zmuszał. Chodź, pojedziemy do domu.

Reakcja Łukasza spowodowała, że Justyna rozkleiła się jeszcze bardziej. Nie musiała walczyć o swoje racje, bronić się i szukać stosownych argumentów. W aucie próbowała jakoś to wytłumaczyć, ale za każdym razem mówił, żeby się nie denerwowała. Zanim dojechali do domu, już bolała ją głowa. Dał jej tabletkę i kazał iść spać. Zasnęła, choć nie przypuszczała, że to będzie możliwe. Kiedy się obudziła, siedział obok i pisał coś na laptopie.

– Cześć. – Uśmiechnął się i odłożył komputer na stolik obok łóżka. – Lepiej?

Przysunęła się do niego i mocno go przytuliła.

– Lepiej.

Leżeli długo objęci, nie mówiąc nic do siebie. Justyna pomyślała, że nawet biorąc pod uwagę przykre okoliczności, przez które znaleźli się w tej sytuacji, to jest to jedna z piękniejszych chwil w jej życiu. Znowu się rozpadało i mimo że była dopiero trzynasta, zrobiło się ciemno, jakby nastał wieczór. Całe miasto żyło gdzieś tam sobie, jak wielkie mrowisko uwijając się przy robieniu kasy i zdobywaniu sławy… a ona była bezpieczna z twarzą wciśniętą w ramię Łukasza, który delikatnie masował ją po plecach. Nie siedziała w biurze, nie musiała oglądać tych samych twarzy, nie szczypały ją oczy od wpatrywania się w ekran komputera.

„To jakby spełniło się moje największe marzenie – nagle i bez zapowiedzi”.

Po trzech latach małżeństwa nauczyła się na tyle ufać mężowi, że czuła się przy nim bezpiecznie jak przy nikim innym. Oswoiła się, zapanowała nad falami niepokoju, które tak często zalewały ją przy spotkaniu z innymi ludźmi. Łukasz był inny – to był Łukasz, po prostu… Wyszła za niego tylko dlatego, że przy nim w końcu mogła się nauczyć być szczęśliwa. Poza doskonałym węchem, który czasami bywał talentem uciążliwym, miała nieprawdopodobną intuicję do ludzi. Umiała też doskonale wyczuć każde zbliżające się zagrożenie. Były to jednak cechy, które czasami przeradzały się w utrapienie, bo nie miała w sobie dość swobody, by szybko zawierać znajomości. Patrzyła na człowieka i wiedziała od razu, co ją może z jego strony spotkać przykrego. Wystarczyło jedno spojrzenie w oczy, odczytanie gestu dłoni czy nerwowego poruszenia i już znała intencje, z jakimi ktoś do niej podchodził. Uniknęła więc kłopotów, ale traciła wiele szans na fajne przyjaźnie.

Łukasz był prostym i szczerym człowiekiem. Nie zawsze każde jego słowo czy gest były w jej odczuciu miłe, ale nigdy nie miała wątpliwości co do czystości jego intencji. Uważała, że to prawdziwy Cud, że nie dała się ponieść emocjom i nie uciekła od niego, gdy tylko zaczął się zalecać na poważnie. Wiedziała, że to jej szansa, by nieco znormalnieć, ale też nadzieja na udany związek. Wyszedł z całkiem zwyczajnej rodziny, bez balastu zranień i patologii, nie zawsze więc łatwo było im znaleźć wspólny język, jeśli chodzi o pokręcone ludzkie losy – on widział sprawy prosto, jako czarno-białe, a Justyna doszukiwała się drugiego dna. W innych przypadkach jej osądy bywały stanowcze i jednoznacznie oceniające jakieś postawy, Łukasz zaś był bardziej skłonny do pobłażliwości. Nauczyli się z tym koegzystować, a także żyć ze świadomością, że jeszcze nieraz dojdzie między nimi do spięć, co szczególnie dla Justyny było ciężkie do zaakceptowania.

Sprawa z Jóźwińskim na tyle wytrąciła Justynę z równowagi, że na moment zapomniała, jakim człowiekiem jest jej mąż. Gdy siedziała w restauracji, cała się trzęsła ze strachu, tracąc zupełnie jasny osąd rzeczywistości. Bała się konfrontacji, gdyby Łukasz sprzeciwił się jej decyzji, bo nie była do końca pewna swoich racji.

Ten brak pewności brał się głównie stąd, że nie mogła zrozumieć, dlaczego tak emocjonalnie zareagowała na Jóźwińskiego. Ostatnio przydarzyło jej się coś takiego przed niemal dekadą i naprawdę jej przeczucia nie zawiodły. Tyle że teraz bardzo nie chciała, by znowu miało ją spotkać coś złego …

– Dzwonił ktoś? – odezwała się, chcąc odgonić niemiłe myśli.

– Tak, doktor Andrzejewska. To znaczy jej pielęgniarka… przypominała o wizycie w sobotę.

– Ojej, zapomniałam. – Wyswobodziła się z jego objęć i usiadła obok.

– Może nie masz ochoty iść? – Odgarnął jej włosy z czoła.

Pokręciła energicznie głową.

– Chcę… pójdźmy.

Patrzył na nią z niepokojem.

– Wszystko w porządku?

– Mhm… – Kiwnęła głową, ale starała się nie patrzeć mu w oczy.

„Nie dam rady mu powiedzieć…”

– Martwię się pracą.

– Daj spokój. Już ci mówiłem, że to nie jest aż tak istotne. Od zawsze się tam męczysz, w końcu coś musiało się wysypać.

– Ale ten kredyt…

– Jeśli będzie naprawdę źle, wybierzemy twoje pieniądze z lokaty. Na razie zawsze jest szansa na tę moją premię. – Uśmiechnął się szeroko z błyskiem w oku. – Pamiętasz? Szykujemy wielką akcję.

– Pamiętam. – Też się uśmiechnęła. – Nikt się nie domagał twojego powrotu do Biura?

– Jak widać, nie. Niezmiernie mnie to cieszy. Jestem tak zadowolony, że mam ochotę zamówić jakieś dobre jedzenie do domu i niczym się nie martwić do wieczora.

– Dobry plan. Bez gotowania i bez zmywania.

Do wieczora czas upłynął im całkiem przyjemnie. Zamówili pizzę, którą zjedli przed telewizorem. Więcej jednak rozmawiali niż oglądali. Łukasz opowiadał o koledze poliglocie i o tym, jakim był ciamajdą. Justynie nie bardzo przypadła do gustu ta opowieść, ale starała się przynajmniej uśmiechać, kiedy Łukaszowi jakaś część jego historii wydawała się szczególnie zabawna.

– Może się wyrobi? – powiedziała w pewnym momencie cicho.

– Jasne, wyrobi – prychnął Łukasz. Siedział rozwalony w fotelu i wymachiwał pilotem. – Może i on umie gadać w innych językach, ale na akcje na pewno się nie nadaje.

Justyna chwilę siedziała w milczeniu, patrząc tylko w swój talerz. Łukasz spojrzał na nią z lekkim niepokojem, zastanawiając się przez chwilę, co mogło ją w tym tak zdołować.

– Przysłali nam kolesia, który ledwo trzyma broń w ręku i który boi się własnego cienia – kontynuował swój wywód, jakby starał się usprawiedliwić. – Stanowi zagrożenie dla siebie i dla nas, gdyby… gdyby coś się stało.

– Mhm… – mruknęła tylko, dalej nie patrząc w jego stronę.

– No co? – Wyprostował się gwałtownie.

– Nic. – Pokręciła lekko głową. – A czy ma chęci, żeby z wami pracować?

Pytanie go zaskoczyło.

– Co? Jakie chęci? Do tej roboty same chęci nie wystarczą. Trzeba mieć jaja i łeb na karku.

– Skąd wiesz? Może pewnego dnia okaże się, że jego jaja są większe niż wasze? – Spojrzała na niego, a w jej wzroku było coś, czego Łukasz nigdy wcześniej nie widział. Mógłby przysiąc, że przez sekundę patrzyła na niego zupełnie inna kobieta.

– Nie rozumiem. – Naprawdę był zdezorientowany.

Roześmiała się cicho i potrząsnęła głową, jakby odganiała muchę.

– Widzisz rzeczy powierzchownie. Nie przyszło wam do głowy, że ten chłopak ma cechy, z którymi się nie obnosi?

– Aha, oczywiście! Jest ukrytym zboczkiem. – Opadł znowu na fotel, ale z uczuciem dziwnej ulgi, że znowu poznaje żonę w kobiecie siedzącej obok.

– Albo jest podstawiony.

Obrócił głowę w jej stronę z wielkim znakiem zapytania w oczach.

– Przez kogo?

– Jest kretem, który was inwigiluje.

– Zwariowałaś… – Miał ochotę unieść się gniewem, ale z jakiegoś powodu mu przeszło.

– Dlaczego to takie nieprawdopodobne? Przychodzi do was koleś, który wydaje się kompletnie do tej roboty nie nadawać. Wy od razu traktujecie go tak, a nie inaczej. Nawet jeśli jest gamoniem, to w waszym interesie leży, żeby go przygotować. Powinien być przez was traktowany najlepiej… – Ostatnie słowo wypowiedziała z naciskiem, po czym urwała nagle, jakby jakaś myśl wyparła wszystkie inne. Wydawało się, że nie ma jej w tej chwili w pokoju.

– Najlepiej? – Pytaniem chciał ją wyrwać z tego zamyślenia. Nie bardzo podobał mu się kierunek tej rozmowy.

– Tak, najlepiej. – Znowu patrzyła na niego tym dziwnym wzrokiem. – Jeśli jest u was przez pomyłkę, bo ktoś źle wpasował go do waszego działu, powinniście zrobić z niego komandosa, i to jak najszybciej, żeby, jak to mówisz, nie stanowił dla was i siebie zagrożenia. Każdy z was powinien na niego chuchać i dmuchać, a nie pomiatać nimi i zmuszać, żeby odszedł. Wy nie jesteście od decydowania, kto u was jest, a kto nie, musicie pracować z tymi, których wam przydzielono. Bo jeśli tak się stanie i on przez was odejdzie, to któregoś dnia wróci i się zemści.

– Co? Przyjdzie do biura z kałachem i nas pozabija? – Roześmiał się nerwowo.

– Nie, zajdzie w pewnych strukturach tak wysoko, jak to możliwe, żeby któregoś dnia was wszystkich udupić na amen. A za każdym razem, gdy będzie mu ciężko, wspomni na was i wasze głupie gęby, zaciśnie poślady i pójdzie dalej. Jeśli jednak jest kretem, który został wysłany, by was śledzić albo, co gorsza, oceniać, to tym bardziej musicie być mili. Rozumiesz teraz, co mam na myśli, mówiąc, że widzisz fakty powierzchownie?

Nic nie odpowiedział. Odwrócił głowę w stronę telewizora i przygryzł wargę.

– Wasz debilizm jednak nie na tym polega, kochanie – ciągnęła dalej.

– No, to teraz się dowiem… – mruknął.

– On polega na tym, że głównym motywem waszego postępowania jest to, że przy tym chłopaku sami chcecie się poczuć lepiej. Sądząc po tym, jak nim pomiatacie, wasze poczucie własnej wartości jest naprawdę tycie.

– Nie sądziłem, że możesz tak się po mnie przejechać. – Na jego twarzy pojawił się grymas zranionego chłopczyka.

– Miło ci?

– Nie! A co ty myślałaś, że fajnie słyszeć od własnej żony, że mam głupią gębę i niskie poczucie własnej wartości?! – Wyprostował się znowu.

– Temu całemu Sisiorowi też nie jest miło – odparła ze spokojem. – Zastanów się, co ma sobie myśleć, kiedy codziennie robicie z niego pośmiewisko. Jest bardzo młody, więc jesteście dla niego autorytetami, w chwili obecnej największymi.

– W sumie racja. – Oparł głowę o dłonie, a łokcie na kolanach. Kiwał się chwilę w tył i w przód, jakby się nad czymś zastanawiał.

Odłożyła talerzyk i podeszła do niego. Wcisnęła się na kolana Łukasza, który udawał przez chwilę, że stawia opór. Objęła jego szyję i ugryzła go lekko w ucho.

– I tak uważam, że jesteś najfajniejszym facetem na ziemi.

– Nawet z niskim poczuciem własnej wartości? – Wcisnął nos pomiędzy jej obojczyk a szyję.

– Nawet z głupią gębą.

– Boże, to jak straszni muszą być inni!

– No i są. Dlatego jestem z tobą.

Przeprowadzenie takiej rozmowy – wbrew temu, co można by przypuszczać po jej spokojnym zachowaniu – nie było łatwe. Powstrzymanie się przed niekontrolowanym wybuchem emocji i żalu, który niespodziewanie zalał Justynę od czubka głowy po palce stóp, kosztowało ją wiele wysiłku. Przez chwilę chciała zrezygnować z zamiaru poruszenia tego tematu i puścić mimo uszu opowiastki Łukasza, ale szarpnął nimi dawno niedotykane struny w jej duszy, która właśnie wydała dźwięk.

Wieczorem zadzwonił Mirek. Miała nadzieję, że to szef, choć sama nie wiedziała, czego po nim oczekuje.

– Cześć – mówił zdyszany, jakby szybko szedł. Pewnie biegł po jedną ze swoich córek, która chodziła na lekcje baletu. – No, to dowiedziałem się, że Jóźwiński był w biurze, dowiedział się od Marty, że odeszłaś, i był, delikatnie mówiąc, niezadowolony…

– Coś mówił albo źle się zachowywał?

– Nie, no… Marta zeznawała, że miotał się chwilę przy twoim biurku, a potem wypytywał kolejnych pracowników, czy czegoś na twój temat nie wiedzą… to znaczy, czy nie wiedzą, dokąd poszłaś i czy zmieniłaś pracę. Ta mała idiotka była gotowa dzwonić do ciebie od razu, bo, jak twierdziła, było jej go żal, że tak bardzo chciał cię zobaczyć…

– Matko! Ukręcę jej szyję.

– W końcu jednak tego nie zrobiła, a on poleciał do Gośki do kadr.

– Sukinsyn! O co… – Podniosła głos, ale szybko stłumiła wybuch, oglądając się nerwowo, czy Łukasz czegoś nie usłyszał. – O co mu chodzi? Kto to w ogóle jest?

– No, ja nie wiem… myślałem, że ty jesteś lepiej zorientowana.

Nabrała powietrza i powstrzymując łzy, patrzyła w sufit.

– W każdym razie – ciągnął wciąż zdyszany Lubicki – poszedł sobie i niczego się nie dowiedział, jeśli wierzyć Marcie i Małgosi, którą też dyskretnie przepytałem. A poza tym… poza tym byłem w twojej sprawie u Słotwińskiego.

– Tak? – ożywiła się. – I co?

– W sumie to nic. Podpytywał, co u ciebie i co mogło spowodować twoją nagłą decyzję. Mówił, że widywał, jak czasami pijemy razem kawę, więc myślał, że może coś wiem. Nie chciałem kłamać… – zawahał się – więc powiedziałem, że wiem o pewnej sprawie, ale bez twojej wiedzy nie chcę mu o niej opowiadać.

– Rozumiem. Dobra odpowiedź.

– Jedyna słuszna w tej sytuacji, wydaje mi się. Pytał, czy to ma znaczący wpływ na twoją pracę i czy uważam, że przez to nie będziesz w stanie wrócić do firmy. Odparłem, że póki się ten problem nie rozwiąże, lepiej, żebyś została w domu. I tyle. Kazał mi wracać do obowiązków i siedział w swoim gabinecie.

– Dzięki.

– Nie ma sprawy. Słuchaj, ta robota nie jest niczym ekscytującym, ale uważam, że dobrze dajesz sobie radę, a Słotwiński to widzi i docenia… No, może trochę kiepsko to okazuje. Ale szkoda by było, gdybyś odeszła przez jakiegoś świra. Powinnaś powiedzieć o wszystkim Łukaszowi, bo widzę, że naprawdę się kolesia boisz… i pewnie masz powody. Sam próbowałem to jakoś sobie w głowie poukładać i zrozumieć, czego może chcieć. Ale tym bardziej trzeba to rozwiązać i może go po prostu posadzić, bo pewnie to nie pierwszy raz, gdy za kimś łazi i jest nachalny. Twój mąż pewnie wie, jak to załatwić.

– Tak, masz rację. – Trudno było odeprzeć takie argumenty. – Tym bardziej dziękuję za pomoc.

– Spoko. – Usłyszała, że się uśmiecha. – Dobra, kończę, bo jestem już na miejscu. Trzymaj się i uważaj na siebie.

– No, na razie.

Oparła się o zlew i stała nieruchomo, patrząc przez okno. Było już ciemno, ale dobrze z tego miejsca widziała bramę wjazdową na osiedle.

Do kuchni wszedł Łukasz. Podszedł i objął ją ramionami.

– Na co patrzysz?

– Co? A… na nic. Rozmawiałam z kolegą z pracy i myślę o tym, co mi powiedział… Ale widzę, że ktoś chce wjechać na osiedle.

Łukasz spojrzał przez okno.

– No, a Zdzich nie chce go wpuścić. Normalne. Pewnie ktoś przywiózł meble, a właściciel nie chce wyjść do stróżówki.

– Myślisz, że to dostawczy?

– No tak. Przecież widać, że to jakiś większy van.

– Ale nie jest oznaczony. – Zmarszczyła brwi. – Poza tym kto vanem wozi meble?

Łukasz wzruszył ramionami.

– Pewnie ktoś na czarno rozwozi jakiś towar po mieście i nie chce się rzucać w oczy.

– Ej! – Spojrzała na niego znad ramienia. – Powinieneś wykazywać się większą czujnością jako stróż prawa i porządku. Ktoś może rozwozi narkotyki albo broń.

– Może, ale nie mam ochoty teraz się tym przejmować.

– No, ładnie. A więc to tak działają te nasze służby.

– Oj tam. Zobacz, Zdzich jest najlepszym stróżem prawa w okolicy. Nie wpuścił ich. I jakiś Kowalski nie ucieszy się dziś z nowego kompletu wypoczynkowego.

„I naprawdę ze zwykłego lenistwa jakiemuś Kowalskiemu nie chciało się przejść kilkaset metrów, żeby wpuścić dostawcę?” – pomyślała, ale nie podzieliła się tą uwagą z mężem.

Łukasz siedział w salonie i dumał nad papierami. Justynie przyszło do głowy, że przygotuje mu na drugi dzień coś do jedzenia. Wspominał, że będą z Tomkiem siedzieć na obserwacji i nie wiadomo, jak długo im zejdzie. Wyciągnęła z lodówki sałatę, świeże warzywa i wędzonego indyka. Zabierała się do przygotowania sosu, kiedy zadzwonił telefon.

Słotwiński!

– Justyna Meyer, słucham. – Miała jego numer, ale wolała nie wyskakiwać z pretensjonalnym „słucham, panie dyrektorze”.

– Słotwiński. Dobry wieczór.

– Dobry wieczór, panie dyrektorze.

– Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.

– Nie, mogę rozmawiać.

– Dobrze. Pani Justyno, mam dla pani propozycję. W zasadzie dwie.

– Tak?

– Rozmawiałem z prezesem Jakubowskim w sprawie warunków pani zatrudnienia. Rozmowa była praktycznie formalnością, bo nie pamiętam, żeby pan Konrad kiedykolwiek zakwestionował moje sugestie odnośnie do pracowników mojego działu. – Roześmiał się, mówiąc to. – No ale zapytać trzeba. No i prezes zgodził się na wprowadzenie pewnej modyfikacji, jeśli oczywiście pani się zgodzi i wyrazi chęć pozostania w naszej firmie.

– Czego miałaby dotyczyć ta modyfikacja? – Rozbolały ją nogi, więc przeszła do sypialni i usiadła na łóżku.

– Z racji tego, że pani praca nie wymaga od pani ciągłej obecności w biurze, zaproponowałem, by wykonywała ją pani z domu. Przynajmniej przez jakiś okres próbny. Moglibyśmy sprawdzić, czy to zdaje egzamin i czy jest pani zadowolona. Co pani na to?

– Brzmi dobrze. W sumie jestem bardzo mile zaskoczona… – Pierwszy raz od wielu dni poczuła, że na myśl o firmie BSK nie robi jej się duszno.

– Cieszę się. Proponuję, żeby przyszła pani w poniedziałek i po prostu zawarła nową umowę, z nowymi warunkami godzinowymi. Co do płacy… Wie pani, nie widzę powodu, żeby ją zmniejszać, ale mogę zasugerować, żeby rozważyła pani formę samozatrudnienia.

– Mam być wolnym strzelcem?

– Proszę się nie obrażać i nie bać, że w ten sposób ktoś chce panią odsuwać od firmy. Dobrze pani wie, że nie o to chodzi. Jednak własna działalność otworzy panią na szerszą działalność.

– Na przykład?

– Choćby w naszej firmie. Być może nie powinienem pani tego tak otwarcie mówić, ale w obecnych strukturach nie mam możliwości zaoferowania pani czegokolwiek ponad to, co pani robi. A chciałbym pani coś zaproponować… I to jest ta druga sprawa.

Nie mogła być bardziej zaskoczona.

– Czego dotyczy?

– Mam prośbę, żeby napisała pani analizę sytuacji na rynku diamentów. Wie pani, że dość poważnie przymierzamy się do zainwestowania w ten biznes, mimo że wielu nam to odradza. Na pewno wyrobiła sobie pani własne zdanie na ten temat. Proszę przyjrzeć mu się także od strony gospodarczej i historycznej: coś poczytać, poszukać w sieci. Niech pani spróbuje odpowiedzieć na pytanie, czy zarzuty o nierentowność kopalni, w które zamierzamy inwestować, są słuszne i co z kosztami zatrudnienia. Chcę, żeby rozwinęła pani swoją kreatywność, a nie sugerowała się opiniami kogokolwiek, na przykład Walczaka.

– Dobrze… Na kiedy chce pan taką analizę?

– Bez pośpiechu. Niech się pani do tego porządnie przyłoży.

– Rozumiem. A co ma do tego samozatrudnienie?

– Gdyby przygotowała pani taką analizę jako firma zewnętrzna, mogłaby pani wystawić nam fakturę. Ja ją chętnie podpiszę. Aha, jeszcze jedno. Przejrzałem pani CV… Powinna pani uzupełnić wykształcenie. Pewnie wiele panią na tych studiach magisterskich nie nauczą, ale to zawsze lepiej niż licencjat.

– Panie dyrektorze, mogę o coś zapytać?

– Oczywiście!

– Pracuję w tej firmie ponad rok i do tej pory miałam wrażenie, że w ogóle nie jestem dostrzegana, jakbym była powietrzem… A teraz… chcę odejść, a pan rysuje przede mną arcyciekawą ścieżkę rozwoju zawodowego. Coś się zmieniło?

Westchnął głośno.

– Pani Justyno… powiedzmy, że widzi pani tę rzeczywistość powierzchownie.

„Zaraz padnę. Dobrze, że Łukasz tego nie słyszy”.

– Mówiła pani o ludziach, którzy w korporacjach nic nie robią albo udają, że robią. I oczywiście taka jest prawda. Złości panią nierówny podział obowiązków i usadowienie pewnych ludzi na nieodpowiednich stanowiskach. I to też jest fakt. Ale gdyby spojrzała pani na tę strukturę z innej perspektywy, zobaczyłaby pani, że wszystko to jest gra, którą ktoś toczy po swojemu. Komuś zależy na tym, żeby byli tacy ludzie jak Walczak, który nie odróżnia lewej od prawej. Żeby byli pracownicy, którzy, jak pani, wykonują swoją pracę i idą do domu bez głośnego komentowania różnych spraw. Mnie zależy, żeby się pani odzywała… ale nie głośno. Układ zależności w BSK jest obecnie taki, że nie byłoby to mile widziane. Mogłaby pani nadepnąć niejednemu na odcisk…

– Panu?

Roześmiał się.

– Jest pani naprawdę dobra. Mnie. Bo odbiłoby się to na mnie, bez dwóch zdań. Ale ja też rozgrywam swoją grę…

– I chce się pan mną posłużyć.

– Widzi pani, właśnie dlatego chcę mieć panią po swojej stronie barykady.

– Czyli że ta propozycja z pracą w domu jest próbą odsunięcia mnie od centrum wydarzeń.

– Tak. Chcę rozegrać pewną partię, ale nie mogę swoich asów pokazywać przed jej zakończeniem. Planowałem wcisnąć panią w te diamenty już jakiś czas temu. Nie było jednak sposobności. W zasadzie pani decyzja była dla mnie jak dar z nieba. Chciałem zrobić z pani młodszego analityka, ale teraz to po prostu niemożliwe. Nie mam dobrych notowań. Na górze się gotuje… – Zamilkł na chwilę, jakby zastanawiał się nad tym, co chce powiedzieć. – Pani Justyno, jutro na pani koncie powinny pojawić się pewne środki.

– Jakie środki?!

– Premia. Dwukrotność pani wynagrodzenia pomniejszona jedynie o podatek.

– Za co? – Serce zabiło jej mocno, choć nie tylko z radości.

– Za analizę o Wenezueli.

– Jaką ana…? Tę naszą rozmowę?

– Tak. Musiałem się nagimnastykować, żeby znaleźć odpowiedni powód, by ją pani przyznać. Udało się zamaskować to Chinami i jakimiś jeszcze drobiazgami.

– Ale dlaczego?

– To na zachętę. – Uśmiechał się, wyczuwała to wyraźnie. – Góra się gotuje właśnie przez Wenezuelę. Przedstawiłem na zebraniu Zarządu moją decyzję odnośnie do wycofania współpracy ze Stanami. Chcieli mnie zjeść…

– Ktoś jest pewnie przekupiony – wyrwało jej się.

– Jest pani urodzonym analitykiem, pani Meyer. – Był mocno rozbawiony. – Oczywiście, że tak. Żona wiceprezesa Adamiaka siedzi w ich kieszeni od jakiegoś czasu. Wiedzieli, jak podbudować jej niespełnione ambicje. Pozostałem jednak nieugięty. Jeszcze tego samego dnia Amerykanie wpadli w popłoch. Potwierdziły się pani przypuszczenia. Chcieli znowu zasiadać do negocjacji, ustalać nowe warunki. Też się nie zgodziłem. Prezes Jakubowski z Majewskim lecą przez Atlantyk podpisywać warunki umowy. W poniedziałek zostaną uruchomione potężne środki na rozpoczęcie inwestycji.

– Wenezuelczycy podpiszą?

– Tak. I w tym też miała pani rację: wolą to robić tylko z nami.

– To chyba dobrze?

– I to bardzo. Należy się pani za to znacznie więcej, ale myślę, że znajdę jeszcze sposób, żeby panią wynagrodzić.

W tym momencie Justyna miała ochotę się rozpłakać. Tyle się namęczyła w tej cholernej firmie, tyle zaciskania zębów i tyle nerwów… A wystarczyła chwila szczerości, żeby się to wszystko zmieniło.

– Pani Justyno, granie ludźmi w korporacjach nie zawsze polega na tym, że pozwala się im nie pracować. Czasami, a nawet bardzo często, wyciska się z nich wszystko, co mają, a potem wyrzuca na bruk jak zużytą oponę. Ta samodzielność, którą pani sugeruję… Chciałbym, żeby pani tego uniknęła, kiedy ktoś pojmie, ile ma pani do zaoferowania. Niech się pani szybko uczy pozostawać z dala od tego typu sytuacji. Życzę dobrej nocy i do zobaczenia w poniedziałek.

Rozłączył się szybko, nawet nie zdążyła podziękować. Siedziała w ciemnej sypialni i czuła, że cała drży. Chciała pobiec do Łukasz i mu o wszystkim opowiedzieć, ale pomyślała, że chce najpierw ochłonąć.

„Nie będę musiała ruszać TYCH pieniędzy” – ta refleksja przyszła na nią nagle, choć wydawało się, że jest bez związku ze sprawą.

„Czy to jest dla mnie najważniejsze? Pierwsze, o czym myślę, to pieniądze, których nigdy nie chciałam wydać”.

Żeby odgonić te rozważania, wstała i poszła zobaczyć, co robi Łukasz. Rozmawiał przez telefon, to znaczy co sekundę powtarzał tylko „aha, aha” albo „czaję, czaję”. To mógł być tylko Tomasz, i to z jakimiś dobrymi wieściami, bo Łukasz lekko podskakiwał na kanapie wyraźnie czymś podekscytowany.

– Dobra, dobra, Tomuś, zadzwonię rano. No, bądź na parkingu po ósmej. Tak, jasne. No, cześć.

Nie zauważył, jak weszła. Rzucił komórkę na kanapę, klasnął w dłonie i potarł nimi szczęśliwy jak mały chłopczyk.

– Co „Tomuś” ci takiego powiedział? – zapytała rozbawiona.

Podskoczył wystraszony nieco, ale chwilę potem szeroko się uśmiechnął.

– Jest! Jest! Mamy drania.

Przyciągnął Justynę do siebie i powalił na kanapę. Zaczął ją ściskać i łaskotać, aż doprowadził ją do spazmów śmiechu.

– Wreszcie go dopadniemy, zakujemy w kajdanki, wsadzimy do ciupy, a resztą niech się zajmą więźniowie – Justyna nie mogła już złapać oddechu, więc zaprzestał swoich „pieszczot” i położył się obok niej, wtulając głowę w jej piersi. – Mam już tak dość tego fagasa i tego, że siedzi na wolności, że najchętniej sam bym go pomęczył, najlepiej jakimś prądem.

Głaskała go po głowie, myśląc sobie, że nie będzie mu teraz opowiadać o rozmowie z szefem. Kiedy Łukasz był czymś tak mocno zaabsorbowany, nic innego do niego nie docierało. Mógłby nawet nie do końca zrozumieć, co do niego mówi. Usłyszała dźwięk przychodzącej wiadomości na swojej komórce. Odsunęła lekko męża i poszła do sypialni zobaczyć, kto napisał.

– Zostaw – krzyknął Łukasz, nie ruszając się z miejsca. – Na pewno jakaś loteria i wygrałaś piątego mercedesa w tym miesiącu.

– To muszę odebrać. – Roześmiała się.

– Nie no, coś ty! Gdzie my postawimy te wszystkie mercedesy?

Wiadomość była od Słotwińskiego.

„Jutro przed południem kurier dostarczy Pani przesyłkę z laptopem i paroma dokumentami. Proszę odebrać. Pozdrawiam – W. Słotwiński”.

Weszła do kuchni, odłożyła telefon na lodówkę i zabrała się do kończenia sałatki dla Łukasza.

– Idę się kąpać. – Zerknął do kuchni, ale gdy miał się odwracać, coś mu się przypomniało. – Aha, na sobotni wieczór mamy zaproszenie na ten wernisaż.

– Jaki znowu wernisaż? – Ostatnie, o czym marzyła, to bieganie w sobotę po galeriach.

– No wiesz – skrzywił się – żony Sławka.

– Nie, proszę cię. – Spojrzała na niego błagalnym wzrokiem. – Ona robi to okropne… coś.

– Wiem, ale prosił, żebyśmy przyszli zrobić tłum. Wszyscy w Biurze dostali zaproszenia, i to po kilka. Jeśli masz kogoś, kto by poszedł… są u mnie w torbie na laptopa.

– Chyba żartujesz! Żeby mnie ten ktoś potem znienawidził do końca życia?!

– Kotek… Zróbmy to dla Sławka. Mówi, że jak nikt nie przyjdzie, to nici z seksu przez rok. Ona się załamie.

– Kotek, zróbmy to dla sztuki i nie idźmy! Ta idiotka będzie myślała, że jest świetną artystką. Ktoś powinien dać jej do zrozumienia, że tak nie jest.

Łukasz odwrócił się i wszedł do łazienki, ale wychylił jeszcze głowę zza drzwi.

– W sobotę o dziewiętnastej. Wejdziemy, podamy dłoń i uciekniemy.

Schował się i zamknął za sobą drzwi.

– Oczywiście – mruczała do siebie, maltretując mięso indyka wielkim nożem. – A potem się potniemy i będziemy mieć nocne koszmary.

Justyna już tej nocy spała bardzo źle. W roli głównej wystąpił Jóźwiński. Byli w galerii, w której wisiały psychodeliczne obrazy Sławkowej połowicy. Chodziła od obrazu do obrazu, szukając jednocześnie wyjścia, ale miała wrażenie, że jest w wielkim labiryncie. Jóźwiński chodził za nią, próbując jej dotknąć. Czasami jego facjata namalowana była na którymś z tych bohomazów, a wtedy ożywała i śmiała się Justynie prosto w twarz diabelskim śmiechem. Obudziła się, kiedy już ją dorwał w swoje łapy, z uczuciem, że ktoś naprawdę trzyma ręce na jej ciele. Jednak nie była nawet przykryta kołdrą. Łukasz leżał na boku na swoim skraju łóżka.

Patrzyła w sufit, ciężko oddychając. Bała się jeszcze bardziej, bo już miewała ten rodzaj snów – one zawsze się spełniały. Wstała, żeby się napić wody, i kiedy przechodziła obok drzwi wejściowych, jej wzrok padł na zwisający przy nich łańcuch. Podeszła z bijącym sercem i nacisnęła klamkę. Drzwi były otwarte.

– Łukasz, kurrr… – syknęła przerażona. Zamknęła gwałtownie drzwi i przekręciła górny zamek. Założyła też łańcuch.

Jej mąż miał obsesję na punkcie niezamykania drzwi. Pytała go kiedyś nawet, czy w dzieciństwie był zamykany przez rodziców na jakimś strychu albo w piwnicy. Zapierał się, że to nie obsesja. Dużo wody upłynęło w Wiśle, nim przyznał, że kiedyś zamknął się po wejściu do mieszkania i odłożył gdzieś klucze, których nie mógł znaleźć, kiedy musiał szybko wybiec do pracy. Był wtedy młodym, początkującym policjantem. Nie zjawił się na jakiejś ważnej akcji, a koledzy szydzili z niego z tego powodu przez dobrych kilka miesięcy. Od tego czasu wolał, żeby drzwi były otwarte – tak na wszelki wypadek, co było dla Justyny niezrozumiałe, skoro mieli drzwi zamykane od wewnątrz nie na klucz, lecz na pokrętło. Wiele razy łapała go na tym, jak bezwiednie niemal sunie wieczorem w stronę wejścia i sprawdza, czy drzwi są otwarte. Tłumaczył, że mieszkają na strzeżonym osiedlu, a drzwi do klatki są otwierane kodem. Uważał, że takie zabezpieczenie w zupełności wystarczy. Justyna jakoś znosiła tę fanaberię, ale dziś poczuła, że ma jej dość. Rano powiedziała mu o tym przy śniadaniu.

– Chcę, żebyś je zamykał. Bardzo cię o to proszę.

– Dobrze, kochanie – powiedział to tonem, który tego dnia znienawidziła, choć zazwyczaj jej nie przeszkadzał. Oznaczał, że po sekundzie nie będzie pamiętał ani prośby, ani swojej odpowiedzi. Smarował dalej swoją grzankę masłem, nawet nie podnosząc głowy.

„On już jest na tej obserwacji. Już zakłada Frankowskiemu kajdanki na ręce” – westchnęła cicho i pokręciła głową zrezygnowana.

Spakowała mu sałatkę z indykiem, dorzuciła kilka kromek chleba, serwetki i plastikowy widelec. Wcisnęła mu pakunek do rąk i nastawiła usta do buziaka. Ucałował ją mocno i z pasją, przyciskając wolną ręką do siebie.

– Pa, kochanie. Życz mi szczęścia.

– Życzę. Zawsze życzę. – Patrzyła mu głęboko w oczy, czując ucisk w żołądku. Bała się. Każdego dnia czuła lęk o jego życie i zdrowie. Nikt nie mógł wyczytać tego z jej zachowania, ale bycie żoną Łukasza to ciągły stres, nad którym nie dało się zapanować.

– Odpocznij. – Pocałował ją w nos. – I niczym się nie przejmuj.

Uśmiechnął się ciepło i wyszedł.

Drzwi zamknęła dokładnie. Było przed ósmą, miała więc pomysł, żeby położyć się jeszcze na chwilę, ale zrezygnowała z niego i poszła do kuchni zrobić porządek. Stanęła przy zlewie i wyjrzała przez okno. Zobaczyła Łukasza idącego szybkim krokiem w stronę bramy. Kiedy zniknął jej z pola widzenia, pod stróżówkę podjechał van – ten sam, którego widzieli wieczorem. Zdzich skończył swoją zmianę o szóstej, teraz pracował inny ochroniarz, którego imienia nie znała. Nie lubiła go, bo rzadko odpowiadał na „Dzień dobry” i robił przykre uwagi, kiedy wracało się późno, a on musiał wstać i otworzyć furtkę. W przeciwieństwie do swojego poprzednika nie był jednak tak restrykcyjny, jeśli chodzi o sprawdzanie tych, co chcieli wjechać na osiedle. Teraz nawet nie wyszedł, tylko po prostu otworzył bramę. Van, ciemnogranatowy mercedes z przyciemnionymi szybami z tyłu, podjechał pod ich klatkę. Z szoferki, od strony pasażera, wysiadł wysoki, napakowany mężczyzna. Miał na głowie czarną bejsbolówkę, więc nie mogła dostrzec jego twarzy. Mimo że nosił skórzaną kurtkę, widziała, że ma potężne ramiona, które nie dotykały nawet korpusu. Podszedł do wejścia do klatki i zniknął z pola widzenia. W tej chwili pod stróżówkę podjechał wóz dostawczy DHL-u, więc w sekundzie straciła zainteresowanie „pakerem” z mercedesa, bo przypomniało jej się o przesyłce z firmy. Spojrzała na siebie i stwierdziła, że musi się nieco ogarnąć. Zawiązała mocniej szlafrok i szybko przeczesała włosy. Kurier nie wjeżdżał na osiedle, tylko przed bramą wysiadł z ciężarówki i wyciągnął z tyłu dwa większe pakunki.

„Mój komputer” – od razu pomyślała. Zaabsorbowana swoim wyglądem i spodziewaną wizytą przedstawiciela DHL-u, nie zwróciła uwagi na dziwne odgłosy dochodzącego spod drzwi mieszkania. Gdyby teraz przed nimi stała, zobaczyłaby, jak ktoś naciska na klamkę, ale bez rezultatu. Kiedy kurier zadzwonił domofonem, ten ktoś się spłoszył i zaczął szybko zbiegać po schodach…

Młody chłopak w czerwono-żółtej bluzie i w czapce z daszkiem był już nieco zdyszany, kiedy dotarł na trzecie piętro. Otworzyła mu szybko drzwi, żeby nie musiał czekać. Postawił pakunki na podłodze i ciężko westchnął.

– Jakiś debil mało mnie nie zabił na pierwszym piętrze. Zbiegał po schodach, jakby się paliło.

– Gdzie mam podpisać?

– O, tutaj. – Podał jej dokument na desce z klipsem. – Bardzo pani dziękuję. Miłego dnia.

– Ja również dziękuję. I niech pan uważa na innych debili.

– Jasne. – Już na progu się roześmiał. – Czasami mam wrażenie, że są dni, gdy kręci się ich więcej.

„Ja też” – pomyślała w duchu Justyna. Wniosła paczki do kuchni i postawiła obok lodówki. – „Trzeba będzie sobie zorganizować jakieś stanowisko pracy”.

Zerknęła z ciekawości przez okno i skonstatowała, że mercedes odjechał, a kurier właśnie prześlizgiwał się przez zamykającą się bramę.

Rozdział 3

Siedzieli z Tomkiem pod kamienicą Frankowskiego od dobrych dwóch godzin. Miała to być tylko obserwacja, ale z racji zdobycia bardzo poważnych dowodów, które pozwalały skazać go na co najmniej dekadę więzienia, stali się częścią większej obławy. Cieszyli się wszyscy. Szef powiedział, że jeśli przed weekendem zamkną Frankowskiego, to urżnie się w sobotni wieczór i będzie miał wszystko w dupie. Wieczorem poprzedniego dnia na jego biurku znalazły się nareszcie stosowne dokumenty, które pozwalały na zebranie całej ekipy i załatwienie wsparcia oddziałów specjalnych. Przypadkowy przechodzień nie mógł wiedzieć, że stojące właśnie w tym kwartale samochody i kilka busów z przyciemnianymi szybami pełne są uzbrojonych po zęby funkcjonariuszy, którzy czekali tylko na sygnał, żeby wyskoczyć i ruszyć do akcji. Wszystko wyglądało zwyczajnie i tylko wnikliwy obserwator mógł dostrzec, że facet z gazetą przy kiosku na rogu ma w uchu małe urządzenie, dzięki któremu może słyszeć to, co mówią mu inni.

Łukasz i Tomek ubrani byli po cywilnemu i siedzieli w aucie na cywilnych tablicach, ale nie byli w grupie tych, co znajdowali się najbliżej. Nie było nawet powiedziane, że będą brać udział w aresztowaniu. Mimo to pod koszulami mieli kamizelki kuloodporne, a pod kurtkami trzymali po dwie sztuki broni.

– Dwie klamki to chyba przesada, co? – wymamrotał Tomasz, przeżuwając pączka popijanego zimną kawą z papierowego kubka.

Łukasz wzruszył ramionami. Irytowały go nawyki żywieniowe kolegi, który później narzekał na swój niedoskonały wygląd, ale starał się zwalczać pokusę mówienia mu tego za każdym razem, gdy widział go ze śmieciowym żarciem w dłoni. Lubił go za bardzo, żeby to było aż tak istotne. Spędzali razem dużo czasu, zwłaszcza po rozwodzie Kotowicza.

– Ja tam nie wiem. – Machnął ręką. – Stary chciał dwie, to mamy dwie. Zawsze to dwa razy więcej ognia pod ręką.

– Nieee. – Tomasz pokiwał paluchem Łukaszowi przed nosem. – Chodzi o to, że niektórzy nie potrafią szybko wymieniać magazynków.

– Kto nie potrafi?

– Sisior.

Łukasz spojrzał na niego z politowaniem.

– Mam ci przypomnieć twoje początki?

– No, dawaj! Ja zawsze szybko zmieniam magazynek. Zawsze byłem szybki.

– Strzelnica wojskowa, Wesoła, jeździliśmy tam jeszcze jako policjanci. Pamiętasz?

– Nie. – Na policzkach pojawił mu się szkarłatny rumieniec. – Niczego nie pamiętam.

– Rok dwa tysiące czwarty. Strzelanie z glauberytu, dziewięć milimetrów…

– A, z tego gówna. Tak, coś sobie przypominam. Z tego się nie dało strzelać. Zacinał się.

– Jasne, zacinał… Strzelanie w ruchu. Trzeba było oddać strzał do pierwszego celu, zrobić rundkę wokół wiatki i strzelić do następnego. Obserwowały nas takie dwie panie w mundurach, jedna była kapralem, a druga sierżantem.

Tomek nie spojrzał na Łukasza nawet przez sekundę, ale obaj wiedzieli, o czym mowa.

– One obok miały strzelanie z kbk. Stały sobie w hełmach i patrzyły, jak Tomasz Kotowicz, zwany Kotem, biegnie ze swoim pistoletem maszynowym i miota się z magazynkiem, mijając wiatkę.

– Nie miotałem się.

– Oj, miotałeś, miotałeś. Długo nie mogłeś trafić do celu numer jeden, więc wystrzelałeś cały magazynek. Do dziś nie wiem, czy cel przypadkiem sam nie opadł, bo minął mu czas. I próbowałeś w biegu pod tą wiatką zmienić magazynek – Łukasz zaczął chichotać. – A jak go włożyłeś, to ci wypadł. Normalnie rąbnął o beton i zadźwięczał, aż miło.

Śmiał się dłuższą chwilę, mimo że widział narastającą irytację kolegi. Oparł się w końcu o zagłówek fotela i zerknął na Tomka.

– To było niesamowite. Panie rechoczą z tego pewnie do dziś. One z tymi swoimi kałachami, a ty ze swoim małym glauberycikiem.

Tomek odwrócił głowę w jego stronę. Minę miał groźną, ale w oczach pojawiły się iskierki rozbawienia. W pewnej chwili widać było, że i jemu chce się śmiać, więc szybko zwrócił twarz do szyby.

– Włożyłem go odwrotnie – wycedził przez zęby ledwo słyszalnie.

– Że jak? – Łukasz nadstawił ucho. – Co odwrotnie.

– Włożyłem ten cholerny magazynek odwrotnie.

– Co? Do góry nogami?

– Nie! Tyłem na przód.

– Ale jaja. – Łukasza od śmiechu zaczęła boleć przepona.

Po sekundzie śmiali się obydwaj.

– To może i Sisior się wyrobi? – Łukasz wytarł łzę z kącika oka.

– Może. – Tomek chrząknął, jakby zażenowany. – Może kiedyś będzie równie świetny co ja?

– Nie, to akurat niemożliwe.

Łukasz przechylił się pomiędzy fotelami i z tylnego siedzenia wziął torbę z sałatką.

– Zrobiłem się głodny przez te twoje pączki.

– Mówiłem, że ci kupię.

– Nie, Justynka zrobiła mi sałatkę.

– Nie!

– Co „nie”? – Podniósł zdziwiony wzrok, rozglądając się wokół w poszukiwaniu oznak jakiegoś ruchu. Nic się jednak nie działo.

– Nie będziesz mi tu jadł jakiejś sałatki!

– A czemu nie?

– Nie dość, że moja jedyna żona, jaką miałem, jest wredną jędzą, a twoja jest kobietą idealną, to musisz mnie jeszcze dobijać jej sałatką. „Zrobiła mi sałatkę” – przedrzeźniał go – „moja Justynka”.

Łukasz nie odezwał się, tylko bez odrywania wzroku od Tomka wyciągnął powoli serwetkę papierową, którą położył sobie na kolanach, zdjął pokrywkę pudełka i wbił widelec w jego zawartość. Nabrał sporą porcję i włożył do ust, a następnie zaczął przeżuwać i wydawać dźwięki zachwytu.

– Mm… rewelacyjna!

– Świnia. – Tomek odwrócił się ostentacyjnie i oparł ręce na kierownicy. – Mam nadzieję, że za sekundę pojawi się Frankowski i nie nażresz się tą swoją zieloną masą z kurczakiem.

– Z indykiem – poprawił go, mówiąc z pełną buzią.

Tomek parsknął zirytowany. Niestety, w uchu nie usłyszał informacji o tym, żeby mieli ruszać się z miejsca. Zapach świeżych warzyw, wędzonego mięsa i sosu drażnił jego nos i spowodował burczenie w brzuchu.

– Ho, ho! – Łukasz się roześmiał. – Ktoś jest głodny.

– Nie jestem. Jadłem pączka.

– No i na długo ci nie starczył. Mówiłem ci, żebyś nie jadł tego gównianego żarcia. Zapycha cię na pięć minut i zaraz jesteś głodny. Zjedz coś, co ma białko, będziesz dłużej syty.

– Mądrala, trala-la-la.

– Ja ci tylko dobrze radzę i jak najlepiej życzę.

– A co się stało, że Justynka zrobiła ci taką ucztę?

– Nic. Powiedziałem, że może nam zejść dzisiaj nieco dłużej, to mi zrobiła. Ma dobre serce. A poza tym moja żona wcale nie jest ideałem… i właśnie dlatego nim jest.

– No to się zdecyduj.

– Gdyby była idealna, to nie byłaby ani ciekawa, ani do życia. Ma swoje wady, które czasem tylko dodają jej uroku.

– Ciekawe jakie. Od kiedy ją znam, jakoś żadnych nie zauważyłem.

– Oj, Tomaszku, nie przesadzaj. Kiedy poznałem twoją Ewę, też nie mogłem powiedzieć o niej złego słowa. W zasadzie dalej nie mogę… jeśli mam być szczery.

Tomek popatrzył na niego z gniewem.

– Zbiera ci się. To wredna zdzira, która, gdyby mogła, oskubałaby mnie ze wszystkiego. Całe małżeństwo niszczyła mnie swoim krytykanctwem. Każdego dnia słyszałem, jakim jestem nieudacznikiem. Nie podobało jej się, że jestem „zwykłym” nauczycielem historii w „zwykłej” szkole. To zostałem policjantem. Schudłem dwadzieścia kilo, żeby zaliczyć ten cholerny egzamin. Kiedy włożyłem mundur, dzień w dzień wypominała mi, że jestem tylko krawężnikiem, że nawet nie potrafię sobie porządnego awansu załatwić… Wszyscy byli lepsi, zawsze był jakiś wzór niedościgniony, który stawiała mi za przykład.

– Ej, przecież całkiem szybko awansowałeś.

– No, szybko… – mruknął cicho.

– Co? – Łukasz przyjrzał mu się uważniej.

– Bo mi się podobało bycie krawężnikiem. Uwielbiałem drogówkę.

– Nigdy nie mówiłeś. Trzeba było zostać, tam też można niezłą karierę zrobić. No i mógłbyś jeździć motorem albo mieć za partnerkę jakąś ładną blondynkę, z którą wypisywałbyś mandaty przy Trasie Łazienkowskiej.

– Łukasz, nie wiesz, o czym mówisz. To ty mógłbyś zostać w drogówce, bo twoja Justyna pewnie nawet byłaby z tego zadowolona. A nawet gdyby nie była, to niczego by ci nie zabroniła, nie usłyszałbyś pół słowa sprzeciwu.

– Pewnie nie. – Mieszał widelcem w prawie już pustym pojemniku. – Nigdy wcześniej o tym w ten sposób nie pomyślałem – powiedział cicho.

– Oczywiście, że nie pomyślałeś! – Tomek wzniósł ręce do góry. – Normalne małżeństwo jest jak tlen: dopóki trwa, nie zastanawiasz się nad nim. Jakby ci się coś spieprzyło, to… – zamilkł nagle. – Wybacz, wcale nie chcę, żeby ci się spieprzyło.

– Spoko, nawet by mi to do głowy nie przyszło. No ale co z tą Ewą? Nie odpuściła? Nawet jak awansowałeś?

– Nie. – Pokręcił głową i uśmiechnął się zrezygnowany. – Dopiero jak trafiłem do CBŚ i poczułem, że teraz to jestem facet z jajami, zacząłem rozumieć…

– Co rozumieć?

– Że jej się nigdy nic nie będzie podobało, że zawsze będzie niezadowolona. – Nabrał powietrza, jakby przymierzał się do powiedzenia czegoś ważnego. – Po pierwszej większej akcji, pamiętasz, tej z tym wielkim przemytem na Ukrainę, o której wszystkie media się rozpisywały, wróciłem do domu. Byłem zadowolony i z takim nieziemskim poczuciem spełnienia. Wpadłem do mieszkania ze śpiewem na ustach, chociaż ze zmęczenia słaniałem się na nogach. Wchodzę do kuchni, ona stoi przy garach, coś pichci. Podchodzę do niej, taki cały roześmiany, z bananem na gębie, chcę ją objąć i przytulić, a ona do mnie z łapami i wali mnie z liścia w gębę. Rozdarła się na mnie, że mam spieprzać, bo śmierdzę i pewnie na dupach byłem. Ja jej na to, że nie, że wielka akcja, narkotyki, przestępcy… w sumie nawet nie powinienem był jej tego opowiadać… A ona do mnie z takim szyderczym uśmiechem: „Ty? W jakiejś akcji? Ty byś nawet gówna za srającym psem nie złapał”. Odwróciła się do mnie plecami i dalej mieszała w tych garach. A wieczorem nakryła do stołu, postawiła te swoje kulinarne dokonania na tymże stole i zawołała mnie, jakby nigdy nic, na kolację. Usiadła i zaczęła wpierdalać. Usiadłem też i patrzę się na nią, jakbym nie dowierzał, że to się dzieje naprawdę. Więc ona pyta, czemu nie jem. To nałożyłem sobie na talerz ten gulasz i te ziemniaki i wysypałem jej to na głowę. Rozdarła ryja, że ją parzy i że mnie na policję zgłosi, a ja jej na to, że proszę bardzo i podałem jej nawet telefon.

– Zadzwoniła?

– Coś ty. Darła się jeszcze chwilę, potem poszła do łazienki, umyła się, przebrała i zadzwoniła do koleżanki opowiedzieć, co jej zrobiłem. Była normalnie zadowolona, że może się pożalić na mnie, że dałem jej powód. Wyszedłem z mieszkania, poszedłem w miasto i łaziłem do rana. Dotarło do mnie, że to wszystko na nic, nie dogodzę jej, bo jej się nie da dogodzić. Po dwunastu latach małżeństwa pojąłem, że wcale nie chcę tak żyć.

– Trochę ci zeszło – skrzywił się Łukasz.

– No – roześmiał się niespodziewanie. – Jestem zajebiście szybki w kojarzeniu faktów.

– Ale dzięki temu jesteś z nami, jesteś facet z jajami, co łapie bandytów, nosisz dwie spluwy i wszyscy mogą ci skoczyć.

– Aha, jasne. I płacisz co miesiąc zdzirze alimenty, żeby cię nie nachodziła i nie robiła awantur.

– No, tego to akurat nie rozumiem.

– Zapewniam cię, wiele byś był w stanie zapłacić, żeby mieć choć trochę spokoju.

Łukasz nic nie odpowiedział. Zaskoczyła go ta opowieść i przygnębiła. Nigdy w życiu nie powiedziałby o Ewie Kotowicz, że z niej taka jędza. Zawsze była miła, uprzejma, a gdy kilka razy robili z Justyną jakąś domówkę, pierwsza przychodziła, przynosiła coś do jedzenia, pomagała obsługiwać gości i ostatnia wychodziła, wynosząc nawet śmieci. Z tego zaś, co mówił Tomek, wynikało, że przez kilkanaście lat był po prostu ofiarą przemocy domowej – psychicznej i fizycznej.

– Co? Nic nie mówisz, bo mi nie wierzysz? – W tonie głosu Tomka można było wyczytać lekką desperację.

– Mylisz się. Znamy się na tyle długo, że powinieneś wiedzieć, że zawsze stoję po twojej stronie.

Łukasz rozejrzał się uważnie po obserwowanej okolicy, wyglądając jakichś oznak poruszenia, ale dostrzegł jedynie, że ten od gazety przy kiosku w końcu sobie poszedł, żeby nie budzić podejrzeń.

„Pewnie zastąpił go ktoś udający menela w bramie”.

– Wierzę ci. – Spojrzał w oczy Tomkowi. – I przeraziło mnie to, co powiedziałeś.

– Powiedziałem ci to, żebyś docenił to, co masz.

– Nie. – Łukasz pokręcił głową. – Powiedziałeś, bo nie można żyć z taką tajemnicą. Powinieneś dostać baty za to, że mówisz mi o tym dopiero teraz, ale myślę, że wystarczająco jesteś już sponiewierany, żebym miał się nad tobą znęcać.

Łukasz zamyślił się na chwilę i potarł brwi czubkami palców.

– Może uznasz, że zwariowałem, ale uważam, że nie powinieneś jej płacić.

– Co? Nie żartuj! To nie przejdzie – Tomek energicznie pokręcił głową.

– Powinieneś mieć te pieniądze dla siebie i jeździć za nie do ciepłych krajów na wycieczki. Za to, co tutaj robisz… Ona ma wasze mieszkanie, to i tak za wiele…

Przez dłuższą chwilę siedzieli w milczeniu. Łukaszowi nie dawało spokoju to, że przez tyle lat znajomości niczego nie zauważył. Tomek był z tym sam, nie dając powodów do nawet cienia podejrzeń, że tak bardzo cierpi. Przypomniały mu się historie maltretowanych kobiet, jeszcze z czasów, kiedy byli policjantami. One nie zgłaszały tych przestępstw, bo często czuły się winne temu, że ktoś się nad nimi znęca. Jeden z psychologów pracujący dla Niebieskiej Linii tłumaczył im podczas jakiegoś szkolenia, że taki wpojono im model rodziny, że to pokłosie patriarchatu. Ale Tomek…

„Zresztą, kto by mu uwierzył?! U nas? Nikt. Bałby się, pewnie słusznie, że będą z niego drwić, więc… on drwił z kogoś jeszcze słabszego”.

Pomyślał o tym denerwującym tekście Justyny na temat poczucia własnej wartości.

„Moja żona ma chyba więcej rozumu niż podejrzewałem”.

– Pytałeś o wady Justyny… – zaczął po chwili.

– Nie pytałem, tylko powątpiewałem w ich istnienie. To różnica.

– Jedną z jej wad jest nadmierna emocjonalność – ciągnął, nie zważając na komentarz kolegi. – Wszystko bardzo przeżywa, choćby nawet starała się zachować spokój.

– To nie jest wada.

– No, może nie. – Łukasz uśmiechnął się na wspomnienie, jak popłakiwała poprzedniego dnia w samochodzie, kiedy wracali do domu. – Tyle że ta jej… cecha powoduje różne komplikacje.

– Na przykład?

– Justyna odeszła z pracy.

– O! – Tomek się ożywił. – Wyrwała się korporacyjnym wampirom?

– W sumie nie… jej szef wysłał ją na bezpłatny urlop. Nie wiadomo na razie, co będzie dalej. Chodzi o to, że coś ją mocno zdenerwowało, co stało się przyczyną tej nagłej decyzji, i na pewno za jakiś czas okaże się, że to błahostka.

– Ale nie wiesz, co to było? – Tomek zmarszczył czoło.

– Nie. Tomek, ja ją znam. Gdyby coś było na rzeczy, nie zgodziłaby się na ten urlop. Po pierwsze, odeszłaby naprawdę, a po drugie, powiedziałaby mi, o co chodzi. Coś przeżywa, dusi to w sobie, wyolbrzymia… Trzeba to przeczekać i żyć dalej.

– Mówisz mi o tym, bo…

– Bo… zanim usłyszałem twoją opowieść, chciałem ci pokazać, że pewnymi wadami u swoich kobiet nie ma się co przejmować… – popatrzył na Tomka ze smutkiem – a niektórymi trzeba przejmować się bardzo.

– Myślę, że powinieneś się dowiedzieć, co w pracy zdenerwowało Justynę – powiedział Tomek zdecydowanym tonem, jakby nie słyszał ostatniej wypowiedzi kolegi.

– Czemu tak sądzisz?

– Bo to może nie być objaw histerii, tylko jakaś poważna sprawa.

– Masz coś konkretnego na myśli?

– Mam: mobbing albo molestowanie.

– Co… co ty…

– Jeszcze na poprzednim stanowisku miałem kilka spraw, w których tak właśnie wyglądał początek czegoś poważniejszego: żona albo mąż zaczyna zachowywać się niepokojąco, małżonek i rodzina ignorują symptomy, potem problemy narastają, rodzina dalej nic… a po fakcie wszyscy mówią, że niczego nie zauważyli.

– Ale o jakie konkretnie „problemy” ci chodzi?

– No właśnie molestowanie w pracy, znęcanie się nad pracownikiem. Członek rodziny czuje się coraz bardziej osaczony, zaszczuty, nikt mu nie wierzy albo boi się powiedzieć… nie chce odejść, bo czuje się odpowiedzialny za stan finansowy najbliższych, albo myśli, że jakoś wytrzyma… i struna pęka.

W głowie Łukasza rósł wielki balon wypełniony koszmarnymi myślami.

„Od początku nie lubiła tej pracy, źle znosiła chodzenie do niej. Unikała wyjazdów integracyjnych, z nikim się nie kolegowała…”

– O jakiej strunie mówisz? – zapytał cicho.

Tomek westchnął ciężko.

– Różnie… głównie samobójstwa i ucieczki z domu, połączone z jakimś załamaniem nerwowym. Kiedyś jedna kobieta została po prostu zasztyletowana przez gościa, który nachodził ją w pracy, ale nikt nie brał poważnie tego, że się go boi. Potem się okazało, że był już notowany za napaści i leczony w psychiatryku. A mąż się zapierał, że nic nie wiedział, że nawet był zazdrosny o jakiś urojony romans… Ech, szkoda gadać. – Machnął ręką. – Naprawdę, sprawdź to.

– Skoro tak mówisz… Zapytam… to znaczy będę pytał, dopóki nie powie, bo pewnie będzie chciała mnie zbyć. W zasadzie to już mnie zbyła… – Pokręcił głową, jakby nie dowierzał, że to mówi.

Nagle aresztowanie Frankowskiego przestało mieć jakiekolwiek znaczenie. Języczek u wagi, na której szalach kładzie się różne sprawy ze swojego życia, znalazł się po stronie tej szali, na której leżały jego małżeństwo i przyjaźń. Pomyślał, że gdyby to stracił, całe jego życie ległoby w gruzach i żadna, nawet największa na świecie akcja łapania gangsterów i przemytników nie miałaby znaczenia.

– Coś mi dziś rano mówiła… – powiedział to raczej do siebie.

– Co?

– Wspominała przy śniadaniu, że bardzo ją zdenerwowało pozostawienie na noc otwartych drzwi. Była naprawdę zła.

– Dalej zostawiasz… Meyer, gdzie ty masz głowę! – Tomek pokręcił głową z dezaprobatą. – Co ci konkretnie powiedziała?

– Żebym tego nie robił… ale w sumie to nie słuchałem.

Tomek nic nie odpowiedział, pokiwał tylko głową.

Rozdział 4

Umówili się o osiemnastej w Złotych Tarasach. Łukasz zaproponował kino, a potem jakiś spacer, może nawet do samego domu. Zobaczył Justynę, jak wolnym krokiem spacerowała sobie po drugim poziomie, nie patrząc nawet na witryny sklepowe. Na jej twarzy zagościł szeroki uśmiech, kiedy go zobaczyła.

– Cześć! Wszystko się udało? – Objęła go rękami w pasie.

– Udało się.

– Ale nie skaczesz ze szczęścia.

– No, nie skaczę. Jak go złapaliśmy, okazało się, że bardziej cieszy mnie myśl o obejrzeniu z tobą filmu w ten piątkowy wieczór.

– Większa adrenalina? – Roześmiała się.

– No właśnie, nie wiadomo, co się może wydarzyć. Kupujemy popcorn?

– Rany, to już całkiem mainstreamowi będziemy. Wielkie centrum handlowe, multipleks i jeszcze duży popcorn z ogromną colą. – Spojrzała na niego, kręcąc głową. – Oczywiście, że kupujemy popcorn!

Projekcja ich filmu odbywała się w największej sali, ponieważ była to premiera. Wybrali film animowany, bo ani na komedię romantyczną, ani na strzelaniny i pościgi nie mieli chęci.

– Romantycznie będzie po powrocie do domu – argumentował Łukasz – a strzelaniny i pościgi…

– Tak, mogłyby odbiegać nieco od rzeczywistości.

– A może horror?

– O, nie! – zaprotestowała gwałtownie.

– Czemu?

– Jutro idziemy do galerii.

– A, racja – roześmiał się.

Przed wejściem na salę wpadli na Mirka z żoną i ich dwiema młodszymi córkami.

– Co za spotkanie! – Ucieszyła się Krystyna Lubicka. – Justynko, czy wy też dopieszczacie wasze wewnętrzne dziecko?

– Tak, zdecydowanie. Łukasz, to jest mój kolega z B.S.K., Mirek. A to Krysia, jego żona.

– Miło mi, nie mieliśmy jeszcze okazji. – Łukasz uścisnął im dłonie. – Łukasz Meyer.

– Nam również. – Mirek uśmiechnął się niewyraźnie. – To nasze młodsze pociechy: Zofia i Helena. Przywitajcie się.

Panienki Lubickie wyraźnie nie miały na to ochoty. Burknęły coś pod nosami i odwróciły twarze w inną stronę.

– Nie jesteśmy godni waszej uwagi? – Łukasza zawsze drażniły takie zachowania i nigdy nie potrafił powstrzymać się od odpowiedniego komentarza. Justyna bała się, że Mirek może źle do odebrać, ale niepotrzebnie.

– Mają muchy w nosie – zirytował się Lubicki. – Chciały iść na horror. Dziewięciolatka z dwunastolatką na horrorze o obdzieraniu ze skóry i obcinaniu głów piłą mechaniczną. Normalnie powinny dostać lanie i wrócić do domu.

– Tak, ale stwierdziliśmy, że w ten sposób ukarzemy też siebie – roześmiała się Krystyna.

– Więc zabraliście je na bajkę? – Łukasz uśmiechnął się z satysfakcją.

– No, niech się „pomęczą” trochę.

Łukasz żartował sobie z Lubickimi w najlepsze, jakby znali się już z dziesięć lat. Justyna nie śmiała się razem z nimi, bo kątem oka dostrzegła sylwetkę przypominającą Jóźwińskiego. Skóra ścierpła jej na całym ciele. Mocniej ścisnęła dłoń Łukasza i zaczęła się nerwowo rozglądać. Wokół kłębił się spory tłum. Ludzie nie stali w miejscu, więc tym trudniej było skupić uwagę na kimś konkretnie. W pewnym momencie zobaczyła jakiegoś faceta w ciemnym garniturze, wzrostem i kolorem włosów przypominającego jej natręta, ale kiedy odwrócił się tak, że dostrzegła jego twarz, stwierdziła, że nawet nie jest podobny.

„Mam obsesję”.

– Jesteś policjantem, prawda? – Do jej uszu dobiegło pytanie Mirka.

„Panowie już są po imieniu”.

– Tak, jestem gliną – odpowiedział bez zająknienia Łukasz. Mało kto wiedział, że pracuje w CBŚ. Nawet rodzina do końca nie zdawała sobie z tego sprawy.

– Fajnie – odezwała się niespodziewanie starsza latorośl Lubicka.

– Mówisz? – Łukasz spojrzał na nią ze śmiechem.

Mirek z Łukaszem tak sobie przypadli do gustu, że po seansie postanowili nie kończyć tego wieczora, tylko pójść do jakiejś knajpy na pizzę. Dziewczynki były zachwycone. Lubicka nie oponowała, mimo że było już dość późno.

– Jest piątek wieczór, sama chętnie gdzieś coś zjem – mówiła do Justyny, kiedy zjeżdżali schodami ruchomymi.

Podjechali wszyscy razem samochodem Lubickich na Puławską i znaleźli tam jakąś przytulną restaurację. Krysia zaoferowała się poprowadzić z powrotem, więc panowie wzięli sobie po piwie. Łukasz zdążył już zapomnieć o swoim planie rozmowy z Justyną, Justyna zaś niemal przestała myśleć o Jóźwińskim.

– Wujek, wujek. – Młodsza Lubicka ciągnęła Łukasza za rękaw. – A strzelałeś z pistoletu?

– Strzelałem.

– Jej! – Oczy sióstr zrobiły się wielkie jak młyńskie koła.

– Jesteś teraz ich bohaterem – śmiał się Mirek.

– No, pewnie nie zasną dziś z wrażenia. – Krystyna pokiwała głową.

Justynie zrobiło się nagle bardzo smutno. Starała się ukryć przykry nastrój pod uśmiechem, ale czuła, jak jakiś wielki ciężar naciska na jej serce. Przypomniała sobie o planowanej na rano wizycie u doktor Andrzejewskiej i o tym, co może usłyszeć. O tym, co słyszy wciąż od ponad dwóch lat…

Wyszli z pizzerii o wpół do drugiej. Zamówili z Łukaszem taksówkę, nie chcieli, żeby Lubiccy nadkładali drogi, by ich odwieźć. Kiedy się żegnali, wszyscy bardzo wylewnie, Mirek podszedł do Justyny i zapytał cicho:

– Jak twoje sprawy? Mówiłaś mu?

Pokręciła głową.

– Nie. Był bardzo zajęty. Ale… zbieram się. Poza tym wracam do pracy.

– Coś ty? – Mirek nie krył zaskoczenia.

– Tak, dzwonił Słotwiński. Zaproponował zmianę umowy, będę pracować z domu… przynajmniej na razie.

– A to szczęściara. – Uśmiechnął się całkiem szczerze. – Może ja też pójdę i powiem, że odchodzę… – Zerknął w stronę córek uwieszonych właśnie na ramionach Łukasza. – Albo nie. Ta zgraja by mnie rozniosła, i tak nic bym nie zrobił. No to się cieszę z takiego obrotu spraw – westchnął z ulgą. – Jedziemy, bo padam ze zmęczenia. Aha, kiedy się widzimy?

– Będę w poniedziałek na podpisaniu nowej umowy.

– Świetnie. To do poniedziałku.

– Do poniedziałku.

W taksówce oparła głowę na ramieniu Łukasza i wsunęła mu swoją dłoń w jego.

– Masz zimne łapki. – Uśmiechnął się. – Jak zwykle. Znak, że serce gorące.

– Mhm…

– Miałaś udany wieczór?

– Bardzo. A ty?

– Było super. W dodatku udało mi się wcisnąć Krystynie zaproszenia na jutrzejszy wernisaż.

Justyna podniosła gwałtownie głowę.

– Co? Łukasz, twoja przyjaźń z Lubickimi właśnie dobiegła końca.

– Nie będzie tak źle. Poza tym jutro możemy to powtórzyć, tyle że bez dzieciaków. Pójdziemy na jakieś porządne party z wódą i tańcami.

– O, wy… – Pogroziła mu palcem. – To spisek. Naprawdę przypadliście sobie do gustu.

– Masz coś przeciwko temu?

– Nie, coś ty. Mirek jest najfajniejszym kolegą z BSK. W zasadzie to jedyny normalny koleś w tej firmie. Według mnie oczywiście…

Rozdział 5

Wstali po ósmej, więc nie było nawet czasu na zjedzenie śniadania. Na szczęście była sobota i przejazd na Stary Żoliborz nie zajął im dużo czasu. Pielęgniarka poinformowała ich, że pani doktor przyjmuje i ma w gabinecie pacjentkę. Usiedli w fotelach na korytarzu i czekali w milczeniu.

Doktor Andrzejewska była profesorem, ale nie lubiła, gdy się ją tak tytułowało. Na co dzień pracowała u świętej Zofii przy Żelaznej i w szpitalu MSWiA. Była ginekologiem-położnikiem, specjalizowała się także w onkologii. Nie leczyła bezpłodności, jednak szef Łukasza polecał ją jako „ludzkiego” lekarza i namawiał do starania się o to, by to ona prowadziła ciążę Justyny. Mógł sporo powiedzieć na ten temat, bo jego żona przeszła prawdziwe piekło z innymi specjalistami, zanim do niej trafiła. Na Żoliborzu przyjmowała prywatnie. Wygospodarowała na ten cel część parteru w domu po swoich rodzicach. W pozostałej części mieszkał jej brat z rodziną.

Z gabinetu wyszła młoda kobieta w zaawansowanej ciąży, a za nią pojawiła się drobna postać doktor Andrzejewskiej.

– Justynka. – Uśmiechnęła się na ich widok. – Zapraszam.

Kiedy tylko usiedli przy biurku, Justynie wystarczył jeden rzut oka na twarz lekarki, żeby wiedzieć, co zaraz usłyszy.

– Justynko – zwracała się do niej po imieniu, choć Justyna nawet nie pamiętała, od kiedy tak robiła. – Zrobiliśmy wszystkie badania od nowa, prawda?

Justyna kiwnęła głową.

– Niczego nie przeoczyliśmy. I ponownie nie znaleźliśmy nic, co by sugerowało, że nie możesz zajść w ciążę. Budowa przydatków, regularne cykle, niezrośnięte jajowody, brak choćby cienia oznak endometriozy czy jakiegoś nowotworu … słowem nic.

– Rozumiem – powiedziała cicho. Łukasz spojrzał na nią ze smutkiem i wziął ją za rękę.

Twarz Andrzejewskiej cała pokryta była zmarszczkami, ale miała ciepły, łagodny wyraz. W jej błękitnych oczach można było zauważyć troskę i zrozumienie.

– Twój mąż też jest zdrowy. Nie można więc was „leczyć”, bo nie ma z czego. Jesteśmy bezradni, choć… w sumie powinniśmy się cieszyć, że nie jesteście na nic chorzy. Mogłabym próbować was umawiać do kolegi, który zajmuje się bezpłodnością, ale nie widzę do tego żadnych wskazań. Faszerowanie cię hormonami byłoby zbędne.

– To dlaczego… – Głos Justyny się załamał.

– Nie wiem. Naprawdę. Podejrzewam… – zawahała się – podejrzewam jakąś blokadę natury psychicznej.

– Ale ja chcę!

– Wiem – przytaknęła lekarka. – Ale być może twój organizm się na to z jakiegoś powodu nie zgadza, może zablokowałaś go w jakiś sposób.

– W jaki sposób można „zablokować” organizm? – Łukasz potrząsnął głową z niedowierzaniem.

– Czasami pewne wydarzenia albo sytuacje rodzinne czy finansowe powodują silne napięcie wewnętrzne i dopóki nie zostaną rozwiązane czy rozładowane, ciało nie podejmie się tak wielkiego wysiłku, jakim jest urodzenie dziecka. Miałam pacjentkę, która zaszła w ciążę dziesięć lat po ślubie, dokładnie w momencie, w którym w końcu ona i mąż wyprowadzili się od teściów i zamieszkali na swoim. Jak potem wyznała, to myśl o tym, że teściowa miałaby być blisko dziecka, kompletnie ją paraliżowała. Zaprogramowana była w ten sposób, że przebywanie obok pewnych ludzi stanowi realne zagrożenie. Być może i ty żyjesz w jakimś nieuświadomionym zagrożeniu…

Łukasz przygryzł dolną wargę i odwrócił wzrok w stronę okna, co nie uszło uwadze lekarki, jednak tego nie skomentowała.

– …i jeśli ono zniknie, wszystko będzie jak trzeba. Pomyślcie o tym. Może coś należy zmienić w waszym trybie życia albo w otoczeniu?

Justyna z Łukaszem nie odpowiedzieli na tę sugestię. Andrzejewska wyczuła napięcie, jakie spowodowała jej wypowiedź, ale uznała, że ta para sama powinna sobie z nim poradzić.

– Muszę wam powiedzieć jeszcze jedno. Kochani, czasami jest tak, że ciąża się nie pojawia. Po prostu. Są pary, które nie mają dzieci i nikt nie umie odpowiedzieć dlaczego. Ale żyją dalej i są dla siebie oparciem. Justynko, widziałam setki kobiet z twoim problemem, a jeszcze więcej takich, które są po prostu bezpłodne. I najgorszy nie był fakt, że nie są matkami, ale brak wsparcia ze strony mężów. Czuły się winne, choć nie powinny. A potem, gdy nawet jakimś cudem dziecko się rodziło, i tak nie były szczęśliwe, bo okazywało się, że to nie brak możliwości zajścia w ciążę był największym problemem w ich związku… Rozumiesz, o co mi chodzi?

– Bardzo dobrze, pani doktor. – Po jej policzku spłynęła łza.

– Pójdziemy już. – Łukasz czuł, że jeszcze chwila i Justyna całkowicie się rozklei. Był zły, że przyszli na tę wizytę. W ogóle był wściekły, że ciągle z uporem daje się żonie namawiać na tę walkę.

– Dziękuję, pani doktor. – Justyna powoli zaczęła się podnosić.

– Tak, dziękujemy. Pójdziemy zapłacić.

– Nie, panie Łukaszu, proszę nie płacić. – Lekarka się uśmiechnęła, ale z jakimś smutkiem w oczach. – Trudno to nawet nazwać wizytą, nawet nie badałam Justynki.

Kiwnął głową, ale nic już nie powiedział. Kiedy wyszli, podszedł do stolika, przy którym siedziała pielęgniarka, i wyciągnął z portfela sto złotych.

Wyszli z willi na ulicę i przez chwilę nic nie mówili. Samochód musieli zostawić dość daleko, więc czekał ich krótki spacer. Justyna miała spuszczoną głowę i dopiero po chwili Łukasz zorientował się, że żona płacze. Zatrzymał się i obrócił ją w twarzą do siebie.

– Justynko, daj spokój… – Objął ją i mocno przytulił.

– Nie rozumiem… – powiedziała cicho do jego ucha. – Dlaczego?

– Bez powodu, po prostu. Czasami tak jest, sama słyszałaś…

Wysunęła się z jego objęć i pokręciła głową.

– Nieee, zawsze jest powód. – Spojrzała na niego mokrymi oczami. – A nie myślałeś, że to jakaś kara?

– Kara? Za co niby?

Wzruszyła ramionami.

– Za to, że tak bezkarnie sobie żyjemy… szczęśliwi. Że nie borykamy się z kłopotami, mamy co jeść, dach nad głową…

– Co ty opowiadasz?

– No tak. Albo po prostu nie nadaję się na to, żeby być matką, bo mogłabym zrobić temu dziecku coś złego…

– Albo że ja byłbym złym ojcem. Możesz rozumować i tak. Justyna, to są jakieś niepoważne rozważania. Popatrz na mnie. – Podniósł jej twarz, trzymając za podbródek. – Czy tobie naprawdę aż tak potrzebne jest to dziecko? Czy ja ci nie wystarczę za dziesięcioro dzieci?

Rozpłakała się na dobre. Spojrzała na Łukasza, jakby zaraz miała się z nim rozstać na długo, i zarzuciła mu ręce na szyję.

– Wystarczysz mi! – szlochała już całkiem głośno. – Za całą setkę dzieci. Za setkę chłopców i setkę dziewczynek. Nie zamieniłabym cię na milion jakichś głupich bachorów.

Rozdział 6

Dzień spędzili w domu. Łukasz położył się na drzemkę, Justyna chciała dokończyć analizę dla Słotwińskiego, którą zaczęła pisać dzień wcześniej. Ponadto, zgodnie z jego sugestią, zabrała się do gromadzenia informacji na temat zakładania własnej działalności gospodarczej. Kiedy Łukasz wstał, ślęczała w kuchni przy stole nad listą rodzajów działalności, szukając odpowiedniego profilu dla swojej ewentualnej firmy.

– Wyspałeś się?

– Nawet – sapnął ciężko i pomasował się po brzuchu. – Nie przyszłaś się położyć.

– Jestem trochę zajęta.

– Tak? – Usiadł przy stole i potarł dłońmi zaspane oczy. Na policzku miał odciśnięty ślad po poduszce. – Czym?

– Robiłam dla Słotwińskiego analizę rynku diamentów.

– Dla Słotwińskiego?

– Tak, prosił mnie o to przedwczoraj.

– A zapłaci ci za to? Skoro jesteś na bezpłatnym…

– Zapłaci. – Uśmiechnęła się. – Nie odejdę z firmy. Będę pracować dla BSK w domu.

– Żartujesz?! – Łukasz nagle zupełnie się rozbudził. – Kiedy… kiedy to ustaliliście.

– Przedwczoraj. Dzwonił do mnie i złożył mi taką propozycję.

– Czemu nic nie mówiłaś?

– Bo byłeś zajęty i zaabsorbowany pracą… – Zerknęła na niego znad laptopa. – Uznałam, że nie jest to aż tak istotne.

– To jest istotne! – Chciał powiedzieć coś jeszcze, ale jakaś myśl mu w tym przeszkodziła.

„A po fakcie wszyscy mówią, że niczego nie zauważyli” – przypomniała mu się opowieść Tomka. Potarł palcami brwi.

– Justynko, chcę, żebyś mi mówiła o sobie wszystko.

– Jesteś jakiś dziwny… Łukasz, przecież ci mówię…

– Nie. – Spojrzał na nią z poważną miną. – Nie powiedziałaś mi na przykład, dlaczego chciałaś odejść z pracy.

Przez dłuższą chwilę Justyna nie wiedziała, co powiedzieć. Zaskoczył ją, a poza tym wyczuła w jego głosie pretensję, jakiej nigdy nie słyszała.

– Nie chciałam tam już dłużej przebywać – mówiła wolno i cicho.

– Ale dlaczego? Rozumiem, że jej nie lubiłaś, ale widocznie nie na tyle, żeby nie przyjąć oferty Słotwińskiego. Wyraźnie widzę teraz, że chodziło o to, by nie przebywać biurze.

Spuściła wzrok i milczała.

– Kochanie, muszę wiedzieć takie rzeczy. – Wstał i przesiadł się na krzesło bliżej niej. – Moja praca nie jest dla mnie wszystkim, ty jesteś. – Wziął jej dłoń w swoją i przycisnął do ust. – Czy wydarzyło się coś złego, co spowodowało, że chciałaś odejść?

– Tak.

Łukasz poczuł, jak zalewa go fala gorąca od czubka głowy po czubki stóp. Miał ochotę krzyknąć na Justynę, a potem zrobić krzywdę sobie za swoją głupotę. Uspokoił się jednak, bo wiedział, że to nie ma sensu, może tylko coś popsuć.

– Co się stało?

– To irracjonalne… – zaczęła i znowu zamilkła.

– Nie jest irracjonalne, skoro zmusiło cię do takiej decyzji. Muszę to wiedzieć.

– Do biura… do naszego biura przyszedł któregoś razu jakiś facet. Nie było mnie, rozmawiał z nim Mirek. Był u szefa w jakiejś sprawie, ale kiedy przechodził obok mojego biurka, podobno pytał o mnie. Przedstawiał się jako mój kolega z liceum.

– Podał nazwisko?

– Tak. Lubicki zapisał: Mariusz Jóźwiński.

– Znałaś kogoś takiego?

– Tak. Ale od razu mi nie pasował do osoby, o której mówił Mirek.

– Dlaczego?

– Bo Mariusz był klasowym przygłupem z patologicznej rodziny, który nie zrobił matury, a ten to jakiś inwestor w garniaku i pod krawatem. Pasował do opisu z wyglądu, ale… – pokręciła głową.

– I co dalej? Znowu pojawił się w biurze, tak?

– Pojawił – westchnęła. – Wyglądał jak Jóźwiński, ale… to bez sensu…

– Co jest bez sensu?

– Moim zdaniem to nie był on. Miał ten sam wzrost, kolor włosów, oczu… nawet bliznę koło ucha. Ale tak nie wygląda facet, któremu ojciec siekierą uszkodził mózg, gdy był nastolatkiem. Poza tym jak mógł wiedzieć, że to moje biurko, skoro na wizytówce mam twoje nazwisko, a nie to panieńskie?

Łukasz zmarszczył brwi, zastanawiając się chwilę.

– Hm… facet jakimś cudem mógł się wyrobić. Ale z tym nazwiskiem… Pojawił się znowu?

– Tak… to znaczy na drugi dzień znalazłam na swoim biurku wielki bukiet róż.

Łukasz wyprostował się gwałtownie.

– Od niego?

– Tak. Był z karteczką.

– Masz ją?

– Mam.

Justyna wstała z krzesła i poszła do przedpokoju po torebkę. Karteczka była w portfelu. Wyciągnęła ją i podała Łukaszowi.

– Skurwiel! Ale jest numer komórki. Zadzwonię.

– Nie! – wyrwało jej się.

– Dlaczego? Powiem mu, żeby spadał.

– A jeśli… – Usiadła znowu. – Długo się nad tym zastanawiałam. Może powinniście go sprawdzić?

– W Biurze?

– Tak.

– Chodzi ci o to, czy nie był notowany?

– Na przykład.

– W sumie racja – westchnął. – Może ma jakieś wyroki za nękanie i można go będzie postraszyć bardziej. Nie wiesz, czy był jeszcze w firmie?

– Był. Po mojej rozmowie z szefem zjechaliśmy z Mirkiem na kawę. Widzieliśmy go przez szybę, jak wchodzi do budynku. Potem Lubicki dzwonił i mówił, że miotał się po biurze, kiedy mu powiedzieli, że odeszłam.

– Ja pier… – Potarł dłonią czoło. – Zajmę się tym w poniedziałek z samego rana. Zapytam starego, czy pozwoli mi powęszyć u znajomych w policji. Kręcił chwilę głową z niedowierzaniem. Huczało mu w niej jak w ulu. „Gdyby nie ta rozmowa z Kotem, niczego bym się nie dowiedział”. – Justyś. – Spojrzał na nią w końcu. – Chciałbym, żeby to była ostatnia sprawa, o jakiej mi nie mówisz. Dobrze?

Kiwnęła głową, jednak zauważył w jej oczach wyraźny lęk, jakby ta rozmowa z nim wcale jej nie pomogła, a tylko jeszcze bardziej przestraszyła.

– Czy o czymś jeszcze chcesz mi powiedzieć? Chcę znać każdy detal.

– Nie. Wszystko już wiesz. Przepraszam…

Popatrzył na nią zdumiony.

– Dlaczego mnie przepraszasz? Nic złego nie zrobiłaś.

Justyna pomyślała, że jeśli rozpłacze się drugi raz tego samego dnia, to będzie przesada. Ale nie dała rady. Łzy płynęły jej dwoma nieprzerwanymi strumieniami po policzkach, a w piersi czuła ten okropny nieznośny ucisk. Łukasz przyciągnął ją do siebie i mocno przytulił.

„Puściły jej emocje. Za dużo wrażeń na jeden dzień: wizyta u lekarza, teraz ta rozmowa…”. Pomyślał też, że trzeba jej po prostu dać czas na wypłakanie i dojście do siebie.

Po godzinie jednak wcale nie było z nią lepiej. Kręciła się po mieszkaniu, to coś sprzątając, to wrzucając ręczniki do pralki, ale wyraźnie widział, że się męczy i pociąga nosem. W pewnej chwili zobaczył, jak zakłada buty i kurtkę.

– Dokąd idziesz?

– Do sklepiku za bramę. – Wyciągnęła z portfela pięćdziesiąt złotych i wsunęła do kieszeni spodni.

– A po co?

– Chcę zrobić obiad, ale nie mamy już w domu kilku rzeczy.

– Daj spokój! W takim razie jedziemy do sklepu po normalne zakupy. Czekaj, tylko się zbiorę.

Do wyjazdu na wernisaż piątkowe popołudnie upłynęło im więc całkiem jak sobotnie. Wizyta w Piotrze i Pawle, wspólne gotowanie risotto, kończenie prania i zmywanie podłóg, a potem szykowanie się do wyjścia. Łukasz nie był typem leniwego męża, którego pomoc w domu kończy się na podnoszeniu nóg, gdy żona odkurza, podczas oglądania meczu na kanapie, ale tego dnia był wyjątkowo zaangażowany. Justyna co chwilę uśmiechała się sama do siebie, kiedy przyglądała mu się, jak biega po mieszkaniu i ściera kurze albo wiesza pranie na balkonie. Dopiero gdy zaczął zabierać się do prasowania swojej ulubionej koszuli, zaprotestowała. To była umiejętność, której, mimo wielu chęci, jak dotąd nie posiadł.

Rozdział 7

Prywatna galeria, w której wystawiała się z bolesną regularnością żona Sławka Odrowąża, mieściła się w dzielnicy Włochy i należała do równie co ona stukniętej wizjonerki i artystki „nowej fali postmodernizmu”. Kolega Odrowąż potwierdzał, że to nic innego jak kółko wzajemnej adoracji, niemające pojęcia o normalnym świecie, o sztuce raczej też nie. Jeździli jednak na wernisaże niemal wszyscy z Biura, także dlatego, że stanowiły one doskonały pretekst do tego, by się potem wspólnie gdzieś na mieście urżnąć.

Justyna z Łukaszem nieco się spóźnili, bo zaskoczyły ich kolejne zamknięte ulice i trochę czasu zajęło im znalezienie objazdu. W środku był już spory tłumek, wszyscy wyraźnie skupieni na sobie, tylko nieliczne osoby stały zwrócone w kierunku obrazów, które gęsto pokrywały białe ściany galerii. Od razu na szyję rzuciła im się ekscentryczna postać Moniki, żony Sławka, i coś świergotała do ich uszu. Zaczęła ich komuś przedstawiać, potem polecała barek z koreczkami makrobiotycznymi i odfrunęła do kolejnych gości jak barwny ptak owinięta w długą i zwiewną tunikę.

Lubiccy byli już na miejscu. Od razu podeszli do Justyny i Łukasza.

– Cześć. – Mina Krysi wyrażała wiele, głównie rozbawienie i konsternację. – Właśnie się dowiedzieliśmy, że „to coś” odbywa się nie pierwszy raz.

– Tak, bywamy tu regularnie – odparł z przekąsem Łukasz.

– Mogłeś uprzedzić – śmiała się Lubicka. – Wzięlibyśmy coś na uspokojenie.

– Mówiłam Łukaszowi, że to koniec waszej dobrej komitywy. – Justyna kręciła głową. – Nie wybaczycie mu tego eksperymentu na waszych mózgach do końca życia.

– Wybaczymy. – Mirek położył dłoń na ramieniu Justyny. – Jeśli postawi nam dziś dobrą wódkę.

– Ho, ho! – Łukasz się roześmiał, odchylając głowę do tyłu. – To jest do zrobienia, panie Mirosławie.

Justyna zaczęła się rozglądać. Dostrzegła Tomasza stojącego obok ich szefa i jego żony. Szybko się zorientowała, że z działu męża są niemal wszyscy, niektórzy sami, inni z żonami albo partnerkami. Towarzystwo było w dość dobrych humorach, mimo że to, co wisiało na ścianach, wcale do tego nie nastrajało.

Na obrazach przeważała ciemna kolorystyka. Czernie, szarości i brązy tylko gdzieniegdzie przeplecione niewielkimi plamami ostrej czerwieni, która na pewno, jak zawsze, symbolizowała krew. Sławek przyznał kiedyś, że Monia nie umie malować, ale zobaczyła pewnego razu jakąś wystawę sztuki nowoczesnej i uznała, że jest urodzoną artystką. Rzuciła więc wszystko, co robiła do tej pory, i zabrała się do malowania bohomazów, które chętnie pokazywała światu. Świat niezbyt chętnie je oglądał, ale nawet druzgoczące opinie po jej pierwszych wystawach, jakie ukazały się w kilku gazetach, nie zniechęciły jej do robienia tego, co tak lubiła. Sławek był załamany, dlatego starał się ratować dokonania żony (i swoje małżeństwo, jak twierdził), spraszając na kolejne wystawy kolegów z pracy i połowę sąsiadów. Łukasz kiedyś wspomniał, że dziwi go, to skąd mają na to pieniądze, skoro utrzymują się tylko z pensji Sławka. Malarstwo to droga pasja, a dzieci posyłane były od zawsze do prywatnych szkół i przedszkoli.

O tym wszystkim Justyna opowiadała Krysi przed jednym z bardziej psychodelicznych obrazów. Kiedy tylko do niego podeszły, natychmiast obok znalazła się Monika, ale na szczęście nie zabawiła długo, wcisnęła im tylko w dłonie foldery ze zdjęciami i opisem jej „artystycznej drogi”.

– Wydrukowanie takich ulotek musiało rzeczywiście sporo kosztować. – Lubicka uważnie przyglądała się folderowi. – Trochę się na tym znam, bo nasza agencja też czasem robi takie zlecenia. Dobry papier, świetna jakość zdjęć, profesjonalne łamanie. Sam projekt to już duży wydatek, a raczej sama tego nie zrobiła. –Ściszyła głos, wypowiadając ostatnie słowa.

– Zwłaszcza że tego jest naprawdę dużo. Zobacz, że walają się w każdym kącie.

– Wiesz co, kiedy Łukasz dał mi zaproszenie, byłam przekonana, że to coś profesjonalnego, ale gdy tylko tu weszliśmy… – Parsknęła śmiechem. – I jeszcze nadaje im nazwy. Zobacz: „Jesienna zaduma” albo ten: „Hebanowe morderstwo”. Co to jest?!

Przechodziły kolejno od obrazu do obrazu, czytając umieszczone pod nimi karteczki. Przy jednym, który podpisany był: „Tajemniczy pan z blizną”, Justyna podniosła wzrok… i zamarła. Na dużym płótnie Monika nieudolnie próbowała namalować czyjś portret – nigdy wcześniej nie widziała, żeby na jej obrazach byli jacyś ludzie. Była to twarz mężczyzny z nienaturalnie dużymi oczami, który przy lewym uchu miał czerwoną bliznę, mocno odcinającą się swoją wyrazistością od reszty burej kolorystyki. Przez ułamek sekundy myślała, że śni, przez kolejny, że ma zwidy, a potem zrobiło jej się słabo.

– Justynko. – Krystyna szarpnęła ją lekko za rękaw. – Justynko, słyszysz mnie?

Odwróciła się i powłóczyła spojrzeniem za Łukaszem i Mirkiem.

– Łukasz, Łukasz. – Machnęła ręką w ich stronę. – Chodź tutaj!

W tym momencie Justyna była już blada jak ściana i lekko się zachwiała. Lubicka energicznym ruchem chwyciła ją za ramiona i pociągnęła w stronę wyjścia. Tymczasem Łukasz przecisnął się przez mały tłumek, który stał wpatrzony w tę scenę z zaciekawieniem, i przejął żonę od koleżanki.

– Zrobiła się blada jak ściana. Nie mogę złapać z nią kontaktu.

– Wyjdźmy, tu jest strasznie duszno. – Łukasz prawie ją niósł.

– Wezmę wasze płaszcze z szatni. Mirek, pożegnaj od nas gospodynię.

Chłodne powietrze nieco pomogło Justynie dojść do siebie. Krysia podała Łukaszowi płaszcz, w który owinął szczelnie żonę i przytulił tak, żeby mocno opierała się o niego całym swoim ciężarem.

– Już dobrze? – Przyjrzał się z bliska jej twarzy.

– Dobrze. – Chciała się uśmiechnąć, ale zupełnie jej się to nie udało.

Z galerii wyszedł Mirek z szelmowskim uśmiechem na twarzy.

– Justyna, jesteś moją bohaterką. Tak się poświęcić, żeby dać nam pretekst do opuszczenia tego strasznego miejsca.

– Mirek! – Lubicka spojrzała na niego z wyrzutem, ale Justyna roześmiała się cicho.

– To było jak spełnienie mojego najgorszego koszmaru – powiedziała cicho.

– Tak, tak. – Lubicki podniósł głowę i spojrzał na przelatujący właśnie nisko samolot, który podchodził do lądowania na Okęciu. – To było mocne. Nie pozostaje nam nic innego jak iść się czegoś napić.

– Nie wiem, czy to dobry pomysł. – Krystyna była wyraźnie zaniepokojona. – Może Justynka powinna wrócić do domu?

– Nie. – Justyna pokręciła głową. – Jedźmy na Krakowskie Przedmieście do BrowArmii albo na Mazowiecką do jakiegoś klubu. Miejmy coś z tego wieczoru.

Łukasz uśmiechnął się, choć też nie był do końca przekonany, czy nie lepiej byłoby położyć żony do łóżka.

Tym razem to oni transportowali Lubickich, którzy do galerii przyjechali taksówką. Po dłuższych naradach stwierdzili, że spróbują uderzyć najpierw na jakieś dobre piwo.

– Może do Guinnessa przy Miodowej? – rzucił propozycję Mirek.

– Nie. – Justyna wydęła usta z dezaprobatą. – Tam jest strasznie duszno i grają na żywo, ale jak dla mnie trochę za głośno, nie będzie można rozmawiać.

– Ale w BrowArmii może nie być miejsca – Mirek miał wątpliwości.

– Zobaczymy, może się wciśniemy. Jest jeszcze całkiem wcześnie. – Łukasz wykazał się większą dozą optymizmu.

Rzeczywiście, udało im się znaleźć przyzwoity stolik dla czworga. Panie zamówiły ciemne piwo, a panowie zastanawiali się, jak rozwiązać problem auta. W końcu stanęło na tym, że jeśli Justyna będzie w formie, pójdą jeszcze na Mazowiecką, a samochód przestawią na parking płatny i wszyscy wrócą taksówką. Tymczasem Łukasz z Mirkiem, który postanowił być solidarny w niepiciu, wznosili toasty kawą latte.

– Za niezbyt wielkie ofiary poniesione podczas oglądania obrazów artystki Moniki Odrowąż. – Mirek podniósł wysoko swoją szklankę. – To naprawdę mogło się skończyć gorzej.

Wszyscy się śmiali, tylko Justynie ciężko było znaleźć w sobie choćby cień radości.

„Może powinnam powiedzieć Łukaszowi?” – Wciąż trapiły ją wątpliwości. Ale myśl o tym, jak bzdurnie zabrzmiałaby jej opowieść o obrazie Moniki, który ją na śmierć przeraził, skutecznie ją od tego zamiaru odwiodła.

– Justynko, Mirek mówił, że jednak zostajesz w firmie – Krystyna chciała szybko zmienić temat.

– Tak, będę siedzieć w domu. Na razie przynajmniej.

– Nie spodziewałam się po Słotwińskim takiego gestu. – Pokręciła lekko głową. – Nie znam go aż tak dobrze, ale to dość osobliwe.

– Na pewno ma w tym jakiś ukryty cel. – Mirek wymierzył palcem w Justynę i puścił do niej oko. – Musi minąć trochę czasu, nim się okaże, o co mu naprawdę chodziło.

– Oj, nieważne – obruszyła się Lubicka. – Grunt, że dziewczyna ma pracę i nie będzie musiała przychodzić do tego waszego wieżowca.

Justyna nic nie odpowiedziała, tylko pokiwała głową na znak, że całkowicie się z tą opinią zgadza. Zastanawiała się, na ile Mirek żartował, a na ile były to jakieś poważne wnioski, ale na razie wolała nie poruszać tego tematu, zwłaszcza w tych okolicznościach.

– Ja też się cieszę z takiego obrotu spraw. – Łukasz bawił się mieszaniem łyżeczką w kawie. – Coś w tym waszym biurze ostatnio niezbyt przyjemnie się zrobiło, prawda? – Spojrzał wymownie na Mirka.

– Tak, bywają dni, że kręci się u nas wyjątkowo dużo antypatycznych osób – Mirek westchnął ciężko i uśmiechnął się do Łukasza.

– O czym wy mówicie? – Krystyna była wyraźnie zdezorientowana.

– O niczym, żabko. – Lubicki odchylił się mocno na krześle i położył rękę na oparciu za plecami żony. – Sama mówisz, że w korporacjach tylko wariaci mogą pracować. U nas ich nie brakuje.

– Wariaci albo desperaci – mruknęła Krysia.

– A ja do której grupy się zaliczam, według ciebie? – Mirek był wyraźnie rozbawiony.

– Właśnie sama się zastanawiam. Do jednej i drugiej, zdaje mi się. Trzymasz się tej firmy, jakby w tym mieście nic innego nie było do roboty.

– Oj, tam – żachnął się Lubicki. – Jakoś daję radę, jak widać. Aha, Justyna, dostałaś komputer?

– Tak, wczoraj rano. I dokumenty dotyczące Chin, które przygotowywała Marta.

– Żeby poprawić? – Uśmiechnął się Mirek.

– Nie… nie wiem. Jeszcze ich nie przeglądałam.

– Ech… nic się u nas nie zmienia i nie zmieni. Marta w życiu by tego dobrze nie zrobiła. Nie wiem, po co szef ją trzyma.

Justyna chciała coś powiedzieć, ale pomyślała, że nie byłoby taktownie dzielić się uwagami z rozmowy ze Słotwińskim. Wolała mówić o czymś bardziej neutralnym.

– Nie mam tylko dostępu do serwera. Widziałam, że informatyk usunął mi z pulpitu kopie robocze, więc na razie nie będę miała na czym bazować.

– Dostaniesz w poniedziałek token, spokojnie. Z tego co wiem, wszystko jest już dla ciebie przygotowane.

– Nie możecie w domu pracować na swoich dokumentach? – zdziwiła się Krystyna.

– Tak robi wiele firm – odezwał się Łukasz. – Dostęp do serwerów jest zastrzeżony, trzeba mieć hasło i token. Na samym komputerze nic się nie zapisze.

– Ciekawe.

– Widzisz, żaba, ty mówisz, że to kiepska firma. A my takie ważne rzeczy robimy, że są ściśle tajne. Nie to co te wasze reklamy podpasek i dezodorantów.

Krystyna spojrzała na niego groźnie.

– Grabisz sobie, panie Lubicki, oj, grabisz.

– Tak mnie mamusia wychowała. – Wzruszył ramionami w geście bezradności.

– Boże! – Lubicka przewróciła oczami. – Nie wywołuj złych duchów w tak miłej atmosferze.

– Nie lubisz teściowej? – Łukasz szczerze się roześmiał. – Czyżby jakiś konflikt interesów?

– Ej, ej. – Justyna klepnęła go w ramię. – To nie jest zabawne.

– Właśnie! – energicznie potwierdziła Krystyna. – To nie jest zabawne. Nas przynajmniej takie rzeczy nie śmieszą.

– Ale nagle zgodne jesteście. – Łukasz udawał wielkie zdziwienie.

– Jesteśmy, jesteśmy. – Krystyna machała głową w geście aprobaty dla słów Justyny. – Pewne sprawy zawsze łączą kobiety.

– Tak, zakupy i plotki – prychnął Mirek.

– Nie, kochanie, koszmarne teściowe.

– Nie przesadzaj, mamusia nie jest jeszcze taka zła. – Kiedy to mówił, wyraz twarzy zdawał się przeczyć jego słowom.

– Oczywiście. „Mamusia nie jest taka zła” – przedrzeźniała go żona. – Tylko jak przyjeżdża, od razu wpada do kuchni i zaczyna węszyć. „O, a co to?! Ojej, jak się ta podłoga tutaj lepi. Miruś, syneczku, tu się mogą kryć zarazki. To wam zaszkodzi”.

Krysia odstawiała małe przedstawienie, przy którym wszyscy rechotali w najlepsze.

– Albo przy obiedzie łapie go za głowę. – Lubicka wzięła głowę męża w obie dłonie i przyciągnęła do siebie, przekrzywiając mu przy tym okulary. – O tak. Głaszcze go po glacy i mówi: „Synusiu ty mój, jaki ty chudziutki, jaki bladziutki. Co oni tu z tobą robią?”. Cmoka go w czółko, i to przy dzieciach. Nasz syn nie wytrzymuje dwóch dni i wychodzi. Potem mamusia bierze się do jedzenia zupy i mówi: „No tak, nie dziwota, żeś taki chudy. W tej zupie nie ma grama tłuszczu, zero witamin, jakieś pomyje. Zostaw to, mówię ci, zostaw!”. Szarpie go za rękę, wyrywa mu łyżkę i wylewa zawartość talerza do zlewu. „Mama zaraz zrobi ci coś porządnego, zaraz coś tu zaradzimy, żebyś mi nie umarł przed emeryturą”.

– I co? Rzeczywiście coś gotuje? – Łukasz krztusił się ze śmiechu.

– Oczywiście – odpowiedział Mirek. – Otwiera lodówkę, trzaska szafkami, wyciąga szuflady. Kończy się to tak, że leci do sklepu po „porządne” zakupy. Przynosi wielkie siaty z kurczakiem, włoszczyzną, makarony, tony ziemniaków i inne duperele. A ja w czasie jej nieobecności jem w spokoju obiad. Potem siedzimy i oglądamy jakiś film, a ona lata jak szalona po kuchni i zrzędzi.

– Tak jest za każdym razem – potwierdziła Krysia.

– No i co, kotek? – Łukasz lekko trącił Justynę w ramię. – Moja Zofia nie wydaje się przy tym taka zła, co?

Mina Justyny wywołała u Lubickich salwę śmiechu.

– No co? – Twarz Łukasza wyrażała niemal oburzenie.

– Nic. – Wzruszyła ramionami. – Mogę poopowiadać o nalotach twojej matki w niedzielne popołudnia.

– Nalotach?

– Tak, kochanie, nalotach. Bo normalni ludzie zapowiadają się z wizytą, a nie wpadają nieproszeni.

– Święta racja. – Pokiwała głową Krystyna.

– Pierwsze pytanie: „A co wy? W kościele nie byliście? Dzieci, idźcie. Idźcie na wieczór. Tu u was taki fajny kościół jest. Stefan, pójdziemy, oni muszą się na mszę zebrać. Popatrz, trzecia, a oni ciągle w proszku”. Teściu oczywiście milczy. Siada na kanapie i ogląda telewizję, a Zofia biega z kuchni do sypialni, z sypialni do salonu, potem na balkon i znowu do kuchni. „Co gotowałaś? A czemu tak mało? Łukaszek lubi sobie podjeść, duży chłopak. A tego prania to tak nie trzymaj, bo niedziela jest, to nieładnie. Zasłony w sypialni aż się proszą o pralkę, sam kurz”. Ale najlepsze i tak przychodzi na wieczór. Jak już wiadomo, że do kościoła nie idziemy, to zasiada na krześle, nigdy w fotelu, bo nie ma tak dobrego widoku na całość sytuacji, i zaczyna wspominać…

– Nie, proszę cię – jęknął Łukasz i zasłonił dłonią oczy.

– „A pamiętasz, Stefciu, tę Lucynkę, co ją Łukaszek jeszcze w liceum poznał?” – ciągnęła niezrażona Justyna. – „Ładna była, prawda?” Teść mruczy coś pod nosem. „Takie miała długie włosy, do pasa normalnie. Ślicznie śpiewała w chórze kościelnym. Taką miała przed sobą przyszłość, tatuś był burmistrzem, to grosza nie żałował, na studia posłał, w naukę inwestował. Ale się zepsuła z tym łapserdakiem z Krakowa. A ja zawsze mówiłam, że to z żalu za Łukaszkiem. Oj, co by to było, gdyby oni jednak razem byli?”

– I mówi to przy tobie? – Krystyna zrobiła wielkie oczy.

– No i za kogo teraz będą mieć moją matkę, co? – Łukasz udawał oburzonego.

– Wiecie, Zofia nie jest taka najgorsza – Justyna zwróciła się do Lubickich. – Ona po prostu mnie nienawidzi.

– To nieprawda – protestował Łukasz.

– Prawda. Nigdy nie byłam dla niej dość dobra, żeby cię poślubić. Ma mnie za łazęgę i przybłędę. Sama mi to powiedziała dzień przed naszym ślubem. Zawsze twierdziła, że ożenek z kimś, kto nic sobą nie reprezentuje, to zły pomysł, bo to sprowadzi na ciebie kłopoty. Mówiła wiele razy, że śmierdzę obornikiem i zawsze będę, bo jak ze wsi jestem, to inaczej nie będzie. Nie wyprzesz się, że tego nie słyszałeś. Teraz przyjeżdża, żeby ci udowodnić, że miała rację.

– Ech… – westchnęła Lubicka. – Jakby nam życie innych problemów nie szczędziło. Dla ciebie, Łukasz, to może nic takiego, co mówi twoja matka, ale gdybyś był na naszym miejscu, chętnie zrobiłbyś jej krzywdę gołymi rękami.

– Mamuśki czasem trzeba przystopować. – Mirek pochylił się nad stołem, jakby miał do powiedzenia coś szczególnie istotnego. – Kiedy moja nieco przegina, delikatnie ją wypraszam. Oczywiście dostaje spazmów, opowiada głupoty w stylu, że zgnije pod mostem sama, skoro własny syn jej nie chce. Pakuje się ostentacyjnie, mówiąc, że widzimy ją ostatni raz…

– Tak, tak mówi. – Krystyna parsknęła śmiechem. – A miesiąc temu Helena, jak to usłyszała, wpadła do pokoju i z pretensją rzecze: „Babciu, ostatnio też tak mówiłaś. Weź się zdecyduj”.

– Co ona na to? – Łukasz zrobił wielkie oczy.

– Zatkało ją kompletnie. Nic się nie odezwała i pojechała. – Wzruszył ramionami Mirek. – A za jakiś czas znowu wraca i przedstawienie zaczyna się od początku. I w sumie bym się tym nie ekscytował, tylko że w którymś momencie zaczęliśmy się o to zbyt często kłócić.

– Osiągnęła swój cel. – Justyna pokiwała głową ze zrozumieniem. – Wsadziła kij między drzwi i cieszyła się, że się między wami psuje.

– Dokładnie – przytaknął Mirek. – Mieliśmy już dwójkę dzieci. Konrad poszedł do szkoły. Stwierdziłem, że albo-albo, matka albo rodzina. No i zacząłem stawiać granice.

Justyna spojrzała na Łukasza, który miał w tym momencie bardzo zamyśloną minę.

„Dzieci cementują…” – przemknęło jej przez głowę i od razu zrobiło jej się bardzo przykro. Krystyna dostrzegła zmianę jej nastroju i zaczęła namawiać panów do podjęcia decyzji co do dalszej części wieczoru.

– Idziemy na balety – powiedział zdecydowanym tonem Mirek. – My zajmiemy się autem, a wy idźcie szukać jakiejś fajnej mety. O, zrymowało mi się.

– Dobrze. – Lubicka przyklasnęła mężowi. – Chodź, Justynko, przejdziemy się.

Szły wolno ulicą Królewską, początkowo nic nie mówiąc. W końcu Krystyna spojrzała na Justynę i się uśmiechnęła.

– Bardzo zaimponowała mi twoja opowieść o teściowej. Mirek mówił, że jesteś raczej skryta, a tu taka ekspresja i asertywność.

– Zachęciła mnie twoja historia. – Justyna też odpowiedziała uśmiechem.

– Z tego, co zrozumiałam, twój mąż nie do końca jest świadomy, jaką przykrość ci to sprawia.

– Nie, nie jest. – Pokręciła głową. – Być może za słabo mu to przekazuję, a być może po prostu po części czuję, że sobie na to zasłużyłam.

Lubicka zatrzymała się gwałtownie.

– Co ty opowiadasz?! Jakie „zasłużyłam”?

– Nie wiem… – Wzruszyłam lekko ramionami. – Nie pochodzę z dobrego domu jak „Lucynka”, nie reprezentuję sobą niczego szczególnego… nie urodziłam dziecka.

– Ach! Więc o to chodzi! – Krystyna wzięła ją za rękę i lekko nią potrząsnęła. – Posłuchaj mnie uważnie: nigdy, przenigdy nie dawaj sobie wmawiać czegoś takiego. Dziecko czy jego brak nie ma wpływu na związek. Zresztą sama mówiłaś, że robiła ci uwagi jeszcze przed ślubem.

– Tak, ale jeśli nastawi Łukasza przeciwko mnie, to nie będzie argumentu, jaki miał Mirek! – Uniosła się, a w jej oczach pojawiły się łzy. – Nie będzie „albo-albo”. Nie będzie powodu, żeby zostawać i brać moją stronę.

Krystyna wyglądała na zdruzgotaną.

– Co ty… co ty mówisz? Mirek tak powiedział, bo tak rzeczywiście było, ale nie umiem sobie wyobrazić, co by było, gdybyśmy byli bezdzietni… Znamy się prawie dwadzieścia lat i on zawsze brał moją stronę. – Wzięła głęboki wdech. – Słuchaj, kiedy urodzą się dzieci, tak naprawdę łatwiej jest małżeństwo skłócić. Tak mi się wydaje z perspektywy czasu. Kiedy Konrad szedł do szkoły, a Zosia była malutka, mieliśmy straszny dołek finansowy. Niby dobrze się zarabiało, niby wszystko się na czas opłacało, ale początkowo nie ogarnialiśmy się tego wszystkiego. Wyprawka do szkoły, załatwienie opiekunki dla małej, remont mieszkania… no, po prostu milion spraw i ciągły stres. Kłóciliśmy się o pierdoły, jak chociażby ręcznik rzucony w łazience. I na to wszystko wpadła mamuśka, która oczywiście brała stronę Mirka, a mnie stawiała w złym świetle. Przez kilka miesięcy nasze małżeństwo wisiało na włosku, byliśmy bliscy rozwodu. Uważam za cud to, że Mirek wreszcie pogonił matkę i zaczął ratować rodzinę.

Znowu zaczęły iść w stronę Mazowieckiej. Po prawej stronie na placu Piłsudskiego trzech żołnierzy wystukiwało podkutymi butami równy rytm, zmierzając do zmiany warty przy Grobie Nieznanego Żołnierza. Od Wierzbowej dochodziły odgłosy rozbawionych ludzi – najlepsza oznaka, że Warszawa zaczyna swoją gorączkę sobotniej nocy.

– Bez względu na wszystko – zaczęła cicho Krystyna – uważam, że wasze małżeństwo przetrwa. Pewne sprawy widać gołym okiem. A poza tym, jeśli do tej pory matka Łukasza was nie poróżniła, to raczej już jej się to nie uda.

Rozdział 8

Justyna obudziła się pierwsza. Trochę bolała ją głowa, ale to pewnie tylko przez niewyspanie – nie wypiła w końcu aż tak dużo. Patrzyła przez niezasłonięte okno na wyjątkowo błękitne niebo.

„Ciekawe, która godzina. Umieram z głodu”.

Zerwała się z łóżka i poszła do kuchni, żeby szybko coś przekąsić. Zrobiła sobie herbatę i zaczęła przygotowywać kanapki, kiedy usłyszała, że Łukasz też wstał i poszedł do łazienki. Panowie sporo tej nocy wypili, ale on raczej nie miał kaca. Człowiek o takiej masie potrzebował naprawdę dużej dawki alkoholu, żeby zostać zwalonym z nóg. Po chwili wszedł do kuchni i opadł na krzesło.

– Cześć, żono. – Uśmiechnął się, ledwo przy tym otwierając oczy.

– Cześć, mężu. – Podeszła i pocałowała go w usta. – Kanapeczkę?

– Nie, dziękuję. Tylko się czegoś napiję. O, może być nawet herbatka. Zrobisz mi?

– Zrobię.

– Mamy jakieś plany na dziś?

– Nie przypominam sobie. Poza tym, że musimy wieczorem podjechać po samochód do centrum.

– Cudownie. Zostańmy w domu do wieczora. I bądźmy niegrzeczni, jedząc śniadanie w salonie przed telewizorem.

– Dobrze – roześmiała się. – Idź, zaraz ci przyniosę twoją herbatkę.

Siedzieli rozwaleni na kanapie i umilali sobie poranek oglądaniem telewizji śniadaniowej, w której tematy poważne, jak walka o ratowanie hospicjum dla chorych na raka dzieci, przeplatały się z wizytą jakiejś biuściastej blondyny pretendującej do miana nowej gwiazdy polskiej sceny. Kiedy na ekranie pojawiła się pani pogodynka z uśmiechem na ustach wieszcząca nadchodzące ochłodzenie i większe opady deszczu, zadzwonił domofon.

– Kogo tam znowu niesie? – mruknął Łukasz z marsem na czole.

– Ja zobaczę – Justyna poderwała się z kanapy, widząc, że to ostatnie, o czym teraz marzy jej mąż.

– Słucham.

– Pani Meyer? Yy… tu Walicki, sąsiad… – Usłyszała lekko drżący głos. Zaniepokoiło ją to, bo pan Krzysztof to raczej pewny siebie cwaniak, któremu niestraszne były nawet boje z babciami o dokarmianie osiedlowych kotów.

– Tak, to ja. Co się stało?

– Pani Justynko, zeszłaby pani na dół? Jest pewien problem z rowerownią.

– Jaki problem?

– Przyszli tu nowi lokatorzy i się skarżą, że nasze rowery zastawiły ich i nie mogą nimi wyjechać. Niech pani zejdzie.

– Dobra, dobra. Niech mi pan da pięć minut. Muszę się ubrać.

Była zła. Nie chciało jej się teraz zajmować takimi głupotami. Nie miała jednak ochoty na kolejną sąsiedzką awanturę. Takie sprawy trzeba było załatwiać szybko i bez zbędnych komentarzy. Dziwiła się tylko Walickiemu, że sam nie dał sobie rady.

– Co robisz? – Łukasz wyjrzał zza kanapy, kiedy szła do garderoby.

– Muszę zejść. Walicki mówi, że jest jakiś problem z pomieszczeniem na rowery.

– To niech to sam załatwi. Chciał być gospodarzem klatki, to niech się stara.

– Oj, dobra. Zejdę. Zajmie mi to parę minut i będzie z głowy.

Włożyła bieliznę, podkoszulek, bluzę dresową i te same spodnie co wczoraj. Miała na sobie ciepłe skarpety i adidasy, na wypadek gdyby trzeba było stać na dole i handryczyć się z jakimiś ludźmi dłużej, niż to konieczne. Nie miała ochoty złapać przeziębienia. Zdjęła klucz z haczyka przy wejściu i zajrzała do salonu.

– Idę. Postaram się załatwić to szybko i sprawnie.

– OK. Nie dawaj się wciągać w żadne dyskusje.

Kiedy zamknęły się za nią drzwi, Łukasz podniósł się z kanapy i poszedł z kubkiem do kuchni. Chciał zrobić sobie świeżą herbatę i przy okazji sprawdzić, czy da się zobaczyć przez okno, co się dzieje, choć z trzeciego piętra nie było widać wejścia do pomieszczenia na rowery. Jednak od razu zauważył stojącego pod klatką ciemnogranatowego vana…

Justyna zbiegła na parter i w drzwiach wejściowych dostrzegła sylwetkę Walickiego. Kiedy ją zobaczył, otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć. Gdy jej stopa dotknęła jednego z ostatnich schodków, sama miała zamiar odezwać się z pytaniem, gdzie ci lokatorzy, ale w tym momencie zza ściany, na której znajdowało się wejście do garażu podziemnego, wyskoczyła zamaskowana wielka postać ubrana w skórzaną kurtkę.

„Ten z mercedesa” – zdążyła wywnioskować, kiedy postać rzuciła się w jej stronę i jednym sprawnym ruchem chwyciwszy ją za rękę, pociągnęła do siebie tak, że natychmiast znalazła się przy jego wielkim korpusie. Przycisnął ją do siebie tak mocno i był na tyle duży, że kiedy zaczął iść, jej nogi wisiały w powietrzu. Chciała krzyknąć, ale napastnik drugą ręką sięgnął do jej twarzy i dłonią zasłonił usta. Mijając drzwi wejściowe, dostrzegła, że przed blokiem stoi drugi paker, też zamaskowany, który trzyma w dłoni pistolet wymierzony w głowę Walickiego.

– Kaptur. – Usłyszała krótkie polecenie nad swoim uchem. Wtedy dopiero dostrzegła samochód. Za kierownicą siedział trzeci mężczyzna z kominiarką na twarzy. Drzwi od strony pasażera były otwarte i przez nie właśnie kierowca wyrzucił czarny worek w ich stronę.

Łukasz z wysokości trzeciego piętra doskonale widział moment, kiedy facet w skórzanej kurtce zakłada kaptur na głowę Justyny. Zobaczył jeszcze, jak razem z drugim facetem, chowającym pistolet do kieszeni, wrzucają ją na tył vana i nieprawdopodobnie szybko sami do niego wskakują, by odjechać spod klatki z piskiem opon. Tylne drzwi zamykali w czasie jazdy. Reszty nie widział, bo rzucił się do drzwi wejściowych.

Bieg na dół z trzeciego piętra przypominał mu te wszystkie sny, w których próbuje coś gonić albo uciekać przed zagrożeniem i nie może, bo nie daje rady ruszać nogami lub rusza nimi w sposób tak wolny, że chce mu się krzyczeć. Teraz też chciał krzyczeć, ale to nie miało sensu. I wiedział dobrze, że biegnie bardzo szybko, o wiele szybciej, niż pozwalało mu na to jego wielkie ciało, chociaż był boso. A mimo to czuł pod czaszką, że to na nic, bo jeśli ten osioł w stróżówce miał ciągle otwartą bramę, to oni są już za nią. Kiedy wypadł z bloku, mijając siedzącego na trawniku Walickiego, który patrzył na swoje zasikane ze strachu spodnie, wiedział, że jest bez szans. Brama była wciąż otwarta, ale po mercedesie nie było śladu. Jednak biegł dalej. Wypadł z osiedla i biegł ulicą, dostrzegając jedynie, jak ciemnogranatowy van skręca w lewo, ale bardzo daleko od niego. Przestał biec, bo po kilkuset metrach przewrócił się, zdzierając sobie dłonie i robiąc dziury na kolanach w spodniach od piżamy. Kiedy upadł, w uszach mu huczało, a w skroniach palił niewyobrażalny ból. Chciało mu się płakać, ale nie mógł wydobyć z siebie szlochu. Myślał o jednym: porwanie to śmierć, porwanie to śmierć… Bez względu na to, z jakiego powodu do niego dochodzi, dla porwanego to prawie zawsze śmierć. Przed oczami w jednej sekundzie stanęły mu wszystkie sprawy, jakie ostatnio prowadzili. Kiedy powoli podnosił się z ziemi, widział twarze porwanych dzieci, żon, biznesmenów. Gdy zaczął iść w stronę zakrętu, za którym zniknął mu samochód z żoną, oglądał w głowie skrępowane ciała wrzucone do prowizorycznych grobów w lesie albo do studzienek kanalizacyjnych.

Policjanci w radiowozie, którzy przyjechali na wezwanie do rzekomego porwania, zobaczyli niezwykły widok. Po asfalcie biegł młody mężczyzna, boso, w podartej piżamie, z zakrwawionymi kolanami, który, gdy tylko ich dostrzegł, rzucił się na maskę wozu i coś zaczął krzyczeć.

– Jezu! – Starszy sierżant Różański wyskoczył z auta jak oparzony.

– Moja żona… – dyszał Łukasz. – Porwali moją żonę… Już ich tu widziałem… Nic nie mogłem zrobić…

– Spokojnie. – Różański złapał Łukasza za ramiona i podtrzymał lekko, bo wyglądało tak, jakby miał się zaraz przewrócić. – Niech pan wsiądzie do radiowozu, zabierzemy…

– Nie! – krzyknął. – Nie! Jedźcie za nimi! Jeszcze ich złapiecie.

Sierżant odwrócił się w stronę kolegi, który został w wozie, i zobaczył, jak wzywa posiłki.

– Proszę pana – powiedział bardzo spokojnie do Łukasza – jak wyglądał samochód? Pamięta pan markę?

– Yy… tak, tak. – Pokiwał energicznie głową. – Ciemnogranatowy mercedes, van…

– Może Vito?

– Chyba tak. Z tyłu miał przyciemniane szyby.

Partner Różańskiego wychylił się z radiowozu, więc powtórzył mu te szczegóły, żeby podał je przez radio.

– A napastnicy? Widział ich pan?

– Widziałem dwóch. Ktoś trzeci prowadził… ale mieli kominiarki na głowach.

– Prawdopodobnie trzech napastników! – krzyknął do kolegi, który kiwnął na znak, że usłyszał.

– Nie widziałem tablic rejestracyjnych. – Łukasz uprzedził kolejne możliwe pytanie. – Ale osiedle ma monitoring, można sprawdzić obraz z kamer.

– Rozumiem. Pojedźmy tam – pociągnął Łukasza lekko w stronę wozu i wsadził go na tylne siedzenie.

– Róża, chłopaki pytali o tablice. – Młody policjant zwrócił się do sierżanta, gdy ten usiadł za kierownicą.

Pokręcił głową, nic nie mówiąc. Młody przyłożył do ust radio.

– Nic nie mamy.

– OK, przyjąłem – odpowiedział ktoś po drugiej stronie.

– Jedziemy sprawdzić monitoring na osiedlu – powiedział Różański, gdy ruszył z miejsca.

Nagle jakiś kobiecy głos odezwał się w radiu.

– Róża, Ryba, słyszycie mnie?

– Tak. Co jest?

– Mamy sygnał od jakiejś kobiety z tego osiedla o granatowym mercedesie…

Łukasz pochylił się gwałtownie do przodu i gdyby nie kratka oddzielająca go od kierowcy, wyrwałby radio z rąk młodego policjanta.

– To znaczy?

– Widziała jadącego mercedesa, z którego ktoś wyrzucił przez okno telefon komórkowy.

– Ma ten telefon?

– Tak. Już powiedziałam tym, co do was jadą, żeby go od niej odebrali.

– Super! Dzięki.

Policjanci spojrzeli na siebie z minami wyrażającymi wielkie nadzieje.

– Odciski palców – powiedzieli razem.

Łukasz opadł zrezygnowany na kanapę. Wiedział, że to bzdura. Widział porwanie, miał pełną świadomość, że to nie byli nowicjusze.

„Oni zarabiają tym na życie”.

Chciał coś robić, działać, walczyć… żeby choć na chwilę nie myśleć o tym, co to oznacza dla niego i dla Justyny… Schował twarz w dłoniach i jedyne, czego pragnął, poza tym, żeby to wszystko okazało się snem, to śmierć – szybka i dająca zapomnienie.

Brama na osiedle wciąż była otwarta. Ochroniarz stał przy wjeździe z zafrasowaną miną. Kiedy zobaczył Łukasza wysiadającego z radiowozu, chciał coś do niego powiedzieć.

– Zabierzcie go ode mnie – wysyczał Łukasz do Różańskiego. Przy stróżówce został posterunkowy Rybczyński i zaczął wypytywać ochroniarza o szczegóły.

Przed klatką na trawniku nadal siedział Walicki z twarzą, na której malował się obłęd. Obok niego stała zapłakana Walicka. Kiedy zobaczyła Łukasza, podbiegła do niego i policjanta.

– Panie Łukaszu, on nie chciał, naprawdę nie chciał – szlochała. – Przystawili mu do głowy pistolet… wyszedł na chwilę… wyrzucał śmieci. Mówiłam mu, żeby je zostawił. Uparł się… Boże…

– Niech się pani uspokoi. – Policjant stanął przy Walickim i pochylił się nad nim. – Słyszy mnie pan?

Łukasz patrzył na sąsiada bez emocji, ale w środku szczerze go nienawidził i życzył mu bolesnej śmierci.

– Nie dogadamy się z nim. – Policjant pokręcił głową. – Wezwała pani karetkę?

– Tak. Zaraz będzie.

Jak na zawołanie w bramie pojawiła się karetka, a za nią podążał kolejny radiowóz, tyle że większy. Wysiadło z niego kilku funkcjonariuszy, w tym dwóch po cywilnemu. Łukasz zauważył, że niemal wszyscy sąsiedzi siedzieli w oknach. Włączył mu się zawodowy schemat myślenia i wszedł do klatki. Zaczekał tam na policjantów.

– Komisarz Wiśniewski, a to komisarz Malicki – zaczął wysoki blondyn w brązowej marynarce. – To pana żona została porwana?

Łukasz kiwnął tylko głową i zaczął wchodzić po schodach. Policjanci spojrzeli na siebie zdziwieni, ale poszli za nim bez słowa. Drzwi do mieszkania były otwarte. Wszystko zostało tak, jak w chwili, gdy z niego wybiegł. Z ekranu w salonie znowu szczerzyła się pogodynka z debilną miną. Wyłączył ją i usiadł w fotelu. Wiśniewski z Malickim stanęli w pewnej odległości od niego. Jeden z nich zaczął się dyskretnie rozglądać po mieszkaniu. Łukasz po dłuższej chwili podniósł na nich wzrok. Wydawał się niepokojąco spokojny.

– To wy będziecie się zajmować tą sprawą?

– Tak. – Wiśniewski kiwnął głową. – Czy stanowi to dla pana jakiś problem?

Łukasz podniósł się i podszedł do stołu, na którym leżała torba na laptopa. Wyciągnął z niej swoją odznakę i podał komisarzowi.

– Ja pierdolę! – Zrobił się kompletnie blady i usiadł na kanapie. – Michał, zobacz.

Podał odznakę koledze, który nagle stracił zainteresowanie mieszkaniem i też sobie usiadł.

Łukasz wiedział dobrze, jak to wyglądało z ich perspektywy. Niedzielny poranek, byli zaspani, może siedzieli przy śniadaniu z żoną albo kochanką (na palcu Malickiego nie było obrączki), a tu dzwoni telefon i trzeba się zbierać, jechać do zapłakanej rodziny, wydzierać każdy strzępek informacji, bo im szybciej, tym lepiej… Trzeba też okazać współczucie, zapewnić, że robi się wszystko, co możliwe, i tak dalej… Sprawa porwania kogoś z rodziny pracownika służb zmieniała jednak kompletnie zapatrywanie na problem. Zaczynało się myśleć o swojej żonie, swoich dzieciach, a także o tym, że to może nie być zwykłe porwanie dla okupu, tylko zemsta albo groźba.

– Dzwonię do starego. – Malicki zerwał się nagle z kanapy. – Powiem też chłopakom, żeby inaczej z ludźmi gadali.

Wiśniewski kiwnął głową.

– Myślę, że nie powinniśmy tego nagłaśniać. Dzwonił pan już do Biura?

– Nie. Kiedy?

– No tak… – westchnął. – Zanim pan to zrobi, zadam tylko jedno pytanie… Albo nie! – pochylił się w stronę Łukasza i podał mu dłoń. – Robert.

– Łukasz – odpowiedział automatycznie. – Jakie pytanie?

– Jaką sprawą się ostatnio zajmowałeś? Jeśli oczywiście możesz o tym mówić.

– W piątek aresztowaliśmy Frankowskiego i kilku jego ludzi.

Wiśniewski nic nie odpowiedział. Opadł na oparcie i pokręcił głową. Łukasz sięgnął po telefon, który leżał na szklanej ławie. Chciał od razu dzwonić do Kota, ale wyszukał numer szefa.

– Brenner – usłyszał niski głos. Szef zawsze tak odbierał telefony od swoich ludzi, unikał familiarności i bardzo pilnował odpowiedniego dystansu pomiędzy nimi.

Łukasz nabrał powietrza i zdał sobie sprawę, że nie może nic powiedzieć. Zamknął oczy, starając się nie rozpłakać. Gardło miał ściśnięte.

– Meyer, słyszy mnie pan? – W głosie Brennera można było wyczuć lekką irytację doprawioną niepokojem.

Robert wstał z kanapy i odebrał telefon od Łukasza.

– Dzień dobry, z tej strony komisarz Wiśniewski, Komenda Stołeczna Policji, wydział poszukiwań. Dziś rano żona pana Meyera została porwana sprzed ich bloku. Jak rozumiem, rozmawiam z przełożonym pana Meyera…

– Tak. Zaraz tam będę. – Rozłączył się.

Łukaszowi po policzkach płynęły łzy. Trzymał twarz w dłoniach i lekko kiwał się w przód i w tył. Wiśniewski przysunął sobie krzesło i usiadł obok Łukasza. Nic nie mówił. Nie wiedział, co ma mówić, choć w podobnej sytuacji był już kilka razy i zawsze miał przygotowaną jakąś przemowę. Ale co powiedzieć komuś, kto zawodowo zajmuje się łapaniem porywaczy? Usłyszał przed drzwiami głosy i jakieś poruszenie.

– To tutaj? – zapytał ktoś.

– Tak, tak. Tu mieszkają – odpowiedział kobiecy głos.

Drzwi do mieszkania się otworzyły i weszło dwóch pracowników pogotowia, siłą wypychając na zewnątrz wścibską sąsiadkę.

– Witam. – Lekarz podszedł do komisarza i podał mu dłoń. – Koledzy nas prosili, żebyśmy sprawdzili, czy nikomu nic się nie stało.

– A co z tym… na dole?

– Zabrali go. Pojechali z nim od razu na psychiatryczny, kompletna katatonia – machnął ręką. – A jak on się trzyma?

Robert pokręcił głową bez słowa. Lekarz westchnął i przyklęknął przy Łukaszu.

– Te kolana trzeba opatrzyć.

– Zostaw. – Łukasz miał ochotę go uderzyć.

– Panie, jak wda się zakażenie, to nikomu nie pomożesz. – Odwrócił się w stronę sanitariusza i kiwnął ręką, żeby podał mu torbę. Rozdarł Łukaszowi spodnie do ud i zaczął oglądać rany.

– Trzeba podać zastrzyk przeciwtężcowy. – Lekarz się podniósł i wymownie spojrzał na policjanta. Ten odpowiedział lekkim skinieniem głowy na znak, że rozumie. – Młody, daj mi… wiesz, ten na tężec. Tak, ten.

Kiedy robili mu zastrzyk, nawet nie drgnął. Czekał na pojawienie się szefa, wolał mieć przy sobie swoich ludzi. Lekarz kończył zakładać opatrunek, gdy drzwi do mieszkania gwałtownie się otworzyły i wszedł do niego wysoki i kompletnie łysy facet, który aparycją przypominał autentycznego bandziora. Za nim wbiegł Tomasz Kotowicz.

– Rafał Brenner – podał dłoń komisarzowi.

– Robert Wiśniewski. – Uścisk dłoni szefa Łukasza był morderczy.

– Co ustaliliście?

– Chodźmy do kuchni.

– Dobrze. Kotowicz, zajmij się Łukaszem.

Weszli do kuchni i stanęli przy oknie, z którego rozpościerał się widok na osiedle. Brama była wciąż otwarta, wokół biegali policjanci. Na alejkach stał spory tłumek gapiów.

– Ci „obserwatorzy” nie są nam potrzebni. – Brenner wskazał na sąsiadów.

– Wiem, kolega poszedł powiedzieć chłopakom, żeby nimi się zajęli.

– Macie jakieś konkrety?

– Łukasz podał markę i wygląd samochodu. Sprawcy mieli kominiarki, było ich trzech. A, i nie mamy tablic rejestracyjnych, ale już sprawdzają monitoring.

Brenner kiwnął głową.

– Z tym sąsiadem się nie dogadamy…

– Jakim sąsiadem?

– Kiedy tu jechaliśmy, udało nam się ustalić, że pani Meyer została zwabiona na dół przez jakiegoś sąsiada, któremu przystawiono pistolet do głowy. Lekarz mówił, że jest w psychiatryku i nie ma z nim kontaktu. Łukaszowi… – ściszył głos – podano coś na uspokojenie.

– Dobrze. Bardzo dobrze. Niestety, będziemy musieli go trochę przemaglować. Od jego zeznań zależy najwięcej.

Do kuchni wszedł zdyszany Malicki. Podał dłoń Brennerowi i przeszedł do konkretów.

– Na monitoringu widać tablice jak na dłoni, ale sprawdziliśmy w bazie…

– I co?

– Są kradzione. Kradzież zgłoszono miesiąc temu.

– Bo to byli zawodowcy, durniu. – W drzwiach stał blady Łukasz, z tyłu podtrzymywał go Tomek. Był przebrany w szary dres i wyglądał, jakby zaraz miał umrzeć.

– Usiądź. – Brenner podsunął mu krzesło.

Usiedli wszyscy.

– Ile widziałeś? – Szef nie zamierzał czekać na cokolwiek.

– Stałem przy oknie i zdołałem zobaczyć, jak zakładają jej czarny kaptur na głowę. I jak odjeżdżają… nic więcej. Pobiegłem za nimi, ale to było bez sensu. Policja przyjechała zaraz, nawet nie wiem, kto ich wezwał.

– Mówisz, że to zawodowcy?

– Oczywiście. Gdyby pan widział, jak sprawnie to robili… – Kręcił głową, ale nieco spowolnionymi ruchami.

– Każdy szczegół jest ważny, Łukasz. – Szef nigdy nie zwracał się do nich po imieniu. – Chcę wiedzieć wszystko.