Spis treści:

Strona redakcyjna

Dedykacja

TERAZ...

ROZDZIAŁ 1. PODRÓŻ

TERAZ...

ROZDZIAŁ 2. DAVIDOFF COOL WATER

ROZDZIAŁ 3. ZIELONE DRZWI

ROZDZIAŁ 4. ERYK

TERAZ...

ROZDZIAŁ 5. CZARNA WDOWA

ROZDZIAŁ 6. ŚLUB

TERAZ...

ROZDZIAŁ 7. WESELE

ROZDZIAŁ 8. VICTORIA

TERAZ...

ROZDZIAŁ 9. CITY CENTER

TERAZ...

ROZDZIAŁ 10. OSTATNI TANIEC

ROZDZIAŁ 11. NIE ZABIJĘ CIĘ, NIE ZASŁUŻYŁAŚ NA ŚMIERĆ

TERAZ...

ROZDZIAŁ 12. OSTATNIE WSPÓLNE WAKACJE

TERAZ...

ROZDZIAŁ 13. NASZ OSTATNI REJS

TERAZ...

ROZDZIAŁ 14. MERCEDES

ROZDZIAŁ 15. PRZESTALIŚCIE BYĆ DLA SIEBIE BLISCY

ROZDZIAŁ 16. OXFORD STREET

TERAZ...

ROZDZIAŁ 17. WIGILIA

TERAZ...

ROZDZIAŁ 18. WCZORAJ...

TERAZ...

ROZDZIAŁ 19. KILKA GODZIN WCZEŚNIEJ...

TERAZ...

OD AUTORA

Redakcja

Robert Ratajczak

Korekta

Natalia Jargieło

Projekt okładki, skład, łamanie

Natalia Jargieło

© Copyright by Tomasz Brewczyński

© Copyright by Wydawnictwo „Vectra”

Druk i oprawa

WZDZ Drukarnia Lega, Opole

ISBN 978-83-65950-89-5

Wydawca

Wydawnictwo „Vectra”

Czerwionka-Leszczyny 2022

www.arw-vectra.pl

Cóż, czasem dobrzy ludzie

podejmują złe decyzje...

Jandy Nelson, „Oddam ci słońce”

...dlatego

książkę dedykuję wszystkim,

którzy stoją przed ważnymi życiowymi wyborami

TERAZ...

Z przerażeniem spoglądam w dół klifu. Fale rozbijają się o krawędzie skał. Nie widzę go. Zniknął przed chwilą w ciemnościach. Moment wcześniej ucichł jego desperacki krzyk, w którym bez trudu rozpoznałam kolejną groźbę zemsty i zrujnowania mi życia. Czuję, jak strach kłuje mnie w żołądek, gdyż wiem doskonale, że mój mąż, jak nikt inny na świecie, umie dotrzymywać słowa. Umiał... — poprawiam się w myślach i oddycham z ulgą. Z lekkim uśmiechem uzmysławiam sobie, że więcej nie zrobi mi krzywdy.

Zauważam, że przestało padać. Porywisty wiatr stracił na sile, a ciemnogranatowe morze również zdaje się być spokojniejsze. Tak jak ja. Przestają już we mnie buzować emocje. Znów jestem w stanie nad sobą panować. Wyciszam się i zaczynam intensywnie myśleć. Postanawiam wracać. Odsuwam się z wolna od stromej krawędzi urwiska. Odwracam się i uważnie rozglądam na wszystkie strony. Sprawdzam, czy nikt mnie nie widział. Nie dostrzegam nikogo.

Z każdą sekundą coraz bardziej zaczyna do mnie docierać, że właśnie zabiłam człowieka. Przewiduję w myślach konsekwencje, jakie mogą mnie spotkać z tego powodu i od razu przysięgam przed sobą, że poświęcę wszystko, aby ich uniknąć. Nigdy się nie przyznam. Nie dam się złapać i pozbawić wolności, na którą nareszcie otrzymałam szansę. Nie teraz. Ja już swoją karę odbyłam. Psychicznym więzieniem odkupiłam winę za zepchnięcie ze skarpy mężczyzny, który postanowił mnie zniszczyć.

Nie przyspieszam kroku, idę spokojnie w stronę samochodu. Nie oglądam się za siebie, bo pierwszy raz jestem w stu procentach pewna, że nie muszę już przed nim uciekać. Pozostało mi tylko odjechać. Wrócić do domu i zastanowić się, co dalej. Muszę się przygotować. Czeka mnie trudny czas, w którym stanę się rasową aktorką. Zrobię sobie kąpiel i zacznę obmyślać oficjalną wersję wydarzeń. Mam na to całą noc. Będzie dobrze — pocieszam się w myślach i zaczynam wypierać z pamięci ostatnią godzinę mojego życia. Docieram do auta. Wsiadam. Uruchamiam silnik. Po raz ostatni patrzę w stronę klifu. A jednak mam wątpliwości. Czy to się wydarzyło naprawdę? Ale co? Przecież mnie tutaj w ogóle nie było.

ROZDZIAŁ 1 | PODRÓŻ

Piła, 15 maja 2005 roku, wieczór

Nie wiem, dlaczego tak łatwo zdecydowałam się na ten krok. Bardzo się boję porażki i sporo mam do stracenia. Radość życia, młodzieńczą beztroskę, niezależność, wolność, wieloletnią przyjaźń. Tak... Tej ostatniej będzie mi brakowało najbardziej. Wiem, że ten wyjazd zapoczątkuje koniec naszej przyjaźni. Koniec, którego on nie zrozumie. Sama tego zresztą nie rozumiem. Uwielbiam jego towarzystwo niezmiennie od piętnastu lat, a jednak pragnę uciec od niego jak najdalej. Dlaczego? Czy coś się we mnie zmieniło? A może to on stał się już innym człowiekiem? Nieważne... Nie chcę się teraz nad tym zastanawiać. Klamka zapadła. Co będzie, to będzie — stwierdziłam na przekór temu, jak bardzo zszokowała mnie jego reakcja.

Gdy oznajmiłam Kacprowi, że za dwa tygodnie wyjeżdżam na stałe do Anglii, wyczytałam w jego oczach bierność, a spodziewałam się nie tyle desperackiej próby odwiedzenia mnie od szalonego pomysłu, co chociażby pogratulowania mi niecodziennej odwagi. Powiedzenia, że jako przyjaciel cieszy się moim szczęściem, będzie mi kibicował i jest przekonany, że sobie poradzę, wynajmując porządne mieszkanie, czy znajdując pracę bardziej interesującą niż ta, którą na początek miałam nagraną w Londynie. Zamiast tego Lesiak głupio się uśmiechnął i od niechcenia bąknął, że mój plan wcale go nie dziwi, że wielu Polaków wyjeżdża ostatnio na Wyspy, zostawiając z dnia na dzień swoje dotychczasowe życie, szukając szczęścia w nowym, stanowiącym wielką niewiadomą świecie.

I chyba to w tym wszystkim pociąga mnie najbardziej. Chęć diametralnej zmiany, spróbowania czegoś zupełnie innego, czegoś, na co nie każdy by się zdecydował. A ja to zrobiłam, bo chciałabym być wyjątkowa, czuć intensywniej, żyć bardziej, mieszkać lepiej, dostać od losu nieco więcej, niż łatwą do przewidzenia dorosłość w nudnym, przesiąkniętym nienawiścią i brakiem perspektyw kraju. No i nie chcę rozpoczynać pracy, jaką dla mnie wymyśliła matka. Co to to nie. Żadnego urzędu, przyciasnego biura i codziennego grzebania w papierach, co według niej zagwarantuje mi stabilizację i finansowy komfort. A przecież powtarzałam jej setki razy, że nie potrzebuję ani komfortu, ani stabilizacji. Szczególnie, jeśli z ich powodu stałabym się w przyszłości jej kopią. Nie dam się zamknąć w ramach szaroburego obrazu, na którym ona już dawno namalowała mój portret.

Siedzi teraz na zatłoczonym przystanku. Prawie wcale się nie odzywa. Tak, jakby była zła, że pierwszy raz w życiu się jej sprzeciwiłam, miałam swoje zdanie i sama podjęłam decyzję. I jeśli nawet ten wybór ma doprowadzić moje przyszłe życie do katastrofy, to będę z tego wyboru dumna i nigdy się przed nikim nie przyznam, że poniosłam klęskę. Właśnie w tej chwili to sobie przyrzekłam. Dokładnie teraz, zauważywszy piętrowy, niebieski autobus Orbisu wjeżdżający na dworcowy parking. Zaciskam dłoń na uchwycie wypchanej po brzegi walizki, drugą upewniając się, że w kieszeni dżinsów bezpiecznie spoczywa cały mój majątek: pięćdziesiąt funtów na dobry start za granicą. Większej kwoty nie potrzebowałam i powiem szczerze, większej nie zdołałam zorganizować. Obliczyłam jednak, że taka ilość gotówki pozwoli mi przeżyć pierwszy tydzień w Anglii. Później zarobię już własne pieniądze, które wystarczą mi na jedzenie oraz zapłacenie czynszu — zapewniała mnie pani Edyta Gajewska, Polka wynajmująca rodakom mieszkania w Londynie i pomagająca im znaleźć zatrudnienie tuż po przyjeździe do Wielkiej Brytanii.

Mama poderwała się z ławki, ojciec zrobił dokładnie to samo. Zawsze się na nią oglądał. Bał się wyskoczyć przed szereg. Na ich poszarzałych twarzach, choć tego bardzo pragnęłam, nie zobaczyłam smutku z powodu wyjazdu za granicę ich jedynej córki. Postanowiłam się tym nie przejmować, nie dać po sobie poznać, że jest mi niezmiernie przykro. Z całej siły przygryzam wewnętrzną stronę policzka. Zawsze tak robię, kiedy do moich oczu z różnych powodów napływają łzy, a kiedy za wszelką cenę nie chcę demonstrować ich światu. Teraz, mimo kilkukrotnie przetestowanej na sobie metody, rozpłakałam się. Do końca wierzyłam, że Lesiak przyjdzie się ze mną pożegnać. Miałam nadzieję, że jego wcześniejsze zachowanie było reakcją obronną na naszą rozłąkę, której kompletnie się nie spodziewał i na którą nie był w żaden sposób przygotowany. Męski honor nie pozwolił mu okazać prawdziwych emocji i zachować się zgoła inaczej. A może po prostu był zły, że nie opowiedziałam mu wcześniej o swoich planach i że go w nich pominęłam? A co, jeśli marzył, by pojechać ze mną, a ja... Ja tego nie chciałam, przynajmniej nie wtedy, nie w momencie, w którym podejmowałam decyzję o wyjeździe z Polski. Ale teraz chyba oddałabym wszystko, aby mój przyjaciel wyruszył ze mną w tę podróż. Byłoby wspaniale móc przeżywać z Kacprem każdą emocjonującą chwilę, których niebawem w moim życiu będzie z pewnością bez liku. I oby przyćmiły one momenty mojej niepewności oraz strachu przed tym, co mnie czeka za niecałą dobę.

W każdym razie łzy, które teraz prawdziwą powodzią płyną po moich policzkach, są w dużej mierze wywołane tym, że w tej chwili nie ma przy mnie Kacpra. Jestem tego pewna. Nieważne czy wsiadałby teraz wraz ze mną do autobusu, czy przyszedłby na przystanek tylko po to, aby się ze mną pożegnać. Istotne jest to, że nie ma go w żadnej z tych dwóch sytuacji, a ja właśnie uświadamiam sobie, że moje dotychczasowe życie właśnie się skończyło. Rozerwało się na strzępy, których w pojedynkę nie będę już chyba umiała pozszywać. Za drzwiami wypełnionego turystami pojazdu czeka na mnie nowe, całkiem inne, i chociaż niesamowicie kuszące, to jakże nieznane i budzące niepewność życie Kamili Winiarskiej. Odważnej i przerażonej dwudziestotrzylatki z Polski, która na przekór rodzicom i fali niepokojących przeczuć postawiła wszystko na jedną kartę.

— Kamilko, zadzwoń, kiedy będziesz mogła, dobrze? — wchodząc do środka, ledwie słyszę głos matki. Mam wrażenie, że wyuczyła się tej kwestii na pamięć i powtarza ją w kółko tylko po to, by pokazać, jak się o mnie troszczy. Bo tak trzeba, tak ją wychowano. Nie skomentowała nawet moich łez, mało ją chyba obeszły. I nie powiedziała „kocham cię”, bo przecież te słowa z wielkim trudem przechodzą jej pokoleniu przez gardło.

— Jasne — odpowiadam łamiącym się głosem. — Zadzwonię — rzucam i ostatni raz obracam się za siebie. Rodzice wpatrują się jeszcze przez chwilę w okna pojazdu, a potem giną gdzieś w tłumie ludzi zgromadzonych na dworcu.

Biorę głęboki, uspokajający oddech. Wierzchem dłoni ścieram z policzka ostatnią łzę i idę w głąb autokaru. Z obu stron dobiegają do mnie podniesione głosy pasażerów. Wyłapuję z nich strzępki pojedynczych zdań, głośne śmiechy, zawołania, żarty. Mam w sobie dziwne uczucie. Zazdroszczę im tej radości. Denerwuje mnie ich dobry nastrój, bo ja mam ochotę znowu się rozpłakać. Opanowuję się jednak. Postanawiam smutek i niepewność zostawić daleko za sobą. Najlepiej by było, gdyby te emocje jak najszybciej ze mnie wyfrunęły i zniknęły gdzieś poza wypełnionym po brzegi pojazdem. Wodzę wzrokiem po zupełnie nieznanych mi twarzach. Pragnę odnaleźć wśród nich Sandrę Kryńską — koleżankę, która miała wsiąść do autobusu na jednym z wcześniejszych przystanków. Nie ma jej, więc zaczynam się niepokoić. Czuję, jak stres jeszcze intensywniej ściska mi żołądek. Uzmysławiam sobie, że bez wsparcia Sandry na pewno sobie nie poradzę. Nie znam angielskiego, a ona jako osoba bardziej doświadczona, która do pracy na Wyspy wyjeżdża już drugi raz, miała być moim przewodnikiem po obcym Londynie.

Jestem załamana. Mam ochotę zawrócić, lecz tego nie robię. Docieram na tył autobusu. Dostrzegam dwa puste miejsca. Zajmuję jedno z nich. Robi mi się duszno i gorąco. Czuję pod sobą drgania zwiększającego obroty silnika. Drzwi zamykają się. Nie mam już wyboru. Znalazłam się w pułapce, jestem całkiem sama, a jeszcze dziś rano, w moim dobrze mi znanym i bezpiecznym świecie, miałam wokół siebie kilku dobrych ludzi. W szczególności Kacpra, przyjaciela, którego obecność przydałaby mi się teraz, jak jeszcze nigdy dotychczas. W głowie zatrzymuję myśl, żeby do niego zadzwonić, porozmawiać z nim choćby przez minutę, pożalić mu się, jak mi samotnie i źle oraz jak bardzo będzie mi go brakowało. Albo najlepiej poprosić, by natychmiast zjawił się na dworcu i udaremnił mój nieprzemyślany wyjazd. A jutro wieczorem pójdziemy nad rzekę, jak zawsze, kiedy świeci słońce, tak jak każdej wiosny.

Znów zaczynam płakać, rozklejam się, nie mogę zapanować nad uczuciami smutku i tęsknoty, a przecież powinnam być silna. Przymykam powieki. Po raz kolejny z całej siły gryzę się w policzek. Staram się sobie tłumaczyć, że okazywanie słabości niczego nie zmieni, nie odwróci biegu wydarzeń, jeśli sama o tym nie zadecyduję. Ale przecież nie chcę powrotu do dawnego życia. Przeciwnie, pragnę je odmienić. To jest moim aktualnym celem, więc pod żadnym pozorem nie mogę zadzwonić do Kacpra.

Wypełniony mieszaniną ludzkich zapachów i denerwujących mnie głosów autokar rusza. Skrywam w dłoniach zapłakaną twarz. Opieram głowę o miękki zagłówek. Nie otwieram oczu, staram się nie myśleć o tym, co postanowiłam i co za sprawą mojego uporu właśnie zaczynało stawać się rzeczywistością. Mam ochotę zapaść się pod ziemię i po prostu zniknąć. Nienawidzę siebie, żałuję swojej pochopnej decyzji. Nie sądziłam, że tak szybko poznam smak porażki.

— Kama! — nagle słyszę znajomy tembr głosu. — Gdzie byłaś? — Sandra Kryńska przekrzykuje innych pasażerów. — Już myślałam, że zrezygnowałaś.

— Nie, no coś ty, nie zrezygnowałam — odpowiadam, czując jak zaczyna tlić się we mnie iskierka radości. Staram się odwzajemnić uśmiech koleżanki. — Co ci strzeliło do głowy? — Mam nadzieję, że mój głos brzmi wiarygodnie.

— No ja myślę! Przecież zaczynamy nasze new lifes! — Sandra stara się utrzymać równowagę w mocno rozkołysanym pojeździe. — W takim razie wstawaj! — Szarpie mnie za rękę. — To nie nasze miejsca, za chwilę ktoś nas opierdoli. My siedzimy z przodu, zaraz za kierowcą. — Chwyta za mój bagaż, zawraca.

Wstaję i podążam za nią. Nadal jestem zrezygnowana i smutna, lecz uczucie przygnębienia słabnie z każdą upływającą sekundą. Widząc przed sobą przebojową Sandrę, chłonąc jej entuzjazm i pogodny nastrój, znów zaczynam wierzyć, że nasz wspólny wyjazd się uda. Coraz mniej jestem też na siebie zła, że tak łatwo dałam się ponieść emocjom. Zachowałam się jak mała, bezbronna dziewczynka, która bez wsparcia rodziców nie jest w stanie poradzić sobie w trudnych sytuacjach. Ta dziewczynka zawsze we mnie będzie, ale postanawiam, że nie pozwolę jej więcej sprawować nade mną kontroli.

TERAZ...

Nie, nie było mnie w Dover, jestem tego pewna, a im bardziej utwierdzam się w tym przekonaniu, tym mocniej zaczynam wierzyć, że nie zabiłam Eryka. Nie mogłam przecież popełnić morderstwa, przebywając przez cały czas w domu z córką. Zastanawiam się, czy alibi dziecka będzie miało dla policji jakiekolwiek znaczenie, czy będzie wiarygodne i niepodważalne? Dochodzę do wniosku, że chyba nie, a raczej na pewno nie. Dlatego muszę zapewnić sobie pewniejszą ochronę. Nie wiem, może Martin? To w końcu jedyna osoba, której tutaj w stu procentach ufam. Jedyna, przed którą nie mam tajemnic i która poznała prawdziwe oblicze mojego przeszczęśliwego małżeństwa. Tylko czy Collins jest osobą o charakterze na tyle silnym, aby nie dać się złamać podczas policyjnych przesłuchań? Czy będzie na tyle odważny, żeby pomóc mi w tak poważnej sprawie? I przede wszystkim, jak zareaguje na informację, że popchnęłam męża w stronę śmiertelnej przepaści?

Tego nie umiem przewidzieć. Jasne! Wielokrotnie słyszał, jak pod wpływem stresu mówiłam, że mam ochotę roztrzaskać Erykowi głowę kijem bejsbolowym i że bardzo często marzę we śnie o tej sytuacji. Podejrzewam jednak, że Martin przenigdy nie uwierzyłby w to, że mogłabym zabić naprawdę. Sama w to nie wierzyłam, do dzisiaj... Dlatego od ponad trzech godzin wypieram z pamięci wszystkie zaistniałe fakty.

Wcale nie pojechałam do Dover, nie pozbawiłam życia mężczyzny, którego czarowi ulegałam, a którego z biegiem lat znienawidziłam do granic ludzkich możliwości. I nie uwierzyłam słowom: „Ja chcę się dogadać, naprawdę. Musimy spróbować, proszę. Nie możemy wziąć tego rozwodu. Kocham cię i bez względu na to całe zło, jakie do tej pory wdarło się do naszego życia, chcę, abyś wiedziała, że wszystko co robię, wciąż robię z wielkiej miłości do ciebie i Victorii. To był ostatni raz, przysięgam, nie wstąpi już we mnie agresja. Nawet cię nie dotknę. Potrafię się opanować. Przecież wiesz, że umiem. Dla naszej rodziny stanę się dobrym człowiekiem”.

Boże, ile razy ja już to słyszałam? — prycham i wychodzę z wanny. Waniliowe świece doszczętnie się wypaliły. Spełniły już swoją rolę. Szampan również. Czuję w swoim ciele jego zbawienny, odprężający wpływ. Owijam się białym, puszystym ręcznikiem. Podchodzę do lustra i przecieram dłonią jego zaparowaną powierzchnię. Zbliżam twarz do swojego zniekształconego odbicia. Patrzę sobie w oczy i uśmiecham się blado. Eryk, ty skurwielu! — klnę. Gdzie ty się podziewasz? A mnie ciągle ganisz, że to ja włóczę się nocami po pubach z moim kochankiem, Martinem...

Biorę do ręki telefon. Sprawdzam, która jest godzina i zastanawiam się, co się teraz może dziać z Erykiem. Martwię się o niego, mimo wszystko. Bez względu na liczne przykrości, jakimi przez lata rozrywał na strzępy serce kochającej żony. Postanawiam czym prędzej do niego zadzwonić. Muszę sprawdzić, czy przypadkiem nic mu się nie stało. Będę spokojniejsza, gdy moja komórka zarejestruje kilkanaście prób skontaktowania się z mężem, który z niewyjaśnionych przyczyn nie wrócił na noc do domu. Czekam niecierpliwie... Nie odbiera, więc jednak coś musiało się wydarzyć. Jestem przerażona. Obserwuję w lustrze, jak na moim czole występują liczne kropelki potu. Robię się purpurowa na twarzy. Zawsze tak reaguję, kiedy zaczynają mną rządzić emocje. Wciskam ponownie symbol zielonej słuchawki, stukam paznokciami w ścianę, sygnał się urywa. Powtarzam tę czynność jeszcze kilkukrotnie. Ależ ja jestem troskliwa... Z każdym kolejnym brakiem połączenia utwierdzam się w przekonaniu, że Eryk wpadł w tarapaty.

Mój oddech stopniowo przyśpiesza. Staram się nie wpadać w panikę. Planuję odczekać jeszcze kilkadziesiąt minut, a potem zadzwonić do Polski. Moja idealna matka... — wzdycham sarkastycznie. — Ona wie wszystko najlepiej. Z chęcią udzieli mi rady, jak powinnam postąpić w takiej sytuacji. Czy zawiadomić policję, czy najpierw poszukać Eryka na własną rękę. I czy w ogóle mam powody do zmartwień. A jeśli z nim wszystko w porządku i świetnie się bawi na imprezie z kolegami z pracy? Przecież upijał się prawie co wieczór. A następnie stawał się wulgarny i agresywny. Groził mi przy dziecku. Boję się, że również tym razem wróci do domu wstawiony, a potem rozpęta się piekło.

Nie — szepczę, podejmując decyzję. Rośnie we mnie pewność, że nie ma seansu, przynajmniej na razie, zawiadamiać służb o zaginięciu męża. Ośmieszę się tylko, sprowadzając tym samym na siebie nową falę jego psychopatycznego gniewu. Przecież nic takiego się nie wydarzyło, wszystko jest w porządku, a ja, wiedziona jak zwykle dozgonną miłością i małżeńską troską, robię z igły widły.

Martin Collins... Tylko on jest w stanie pomóc mi zatuszować tę sprawę. Martin mnie zrozumie, nie bez powodu stał się powiernikiem moich największych sekretów. A dzisiaj spełni się w całkiem innej roli. W roli mężczyzny, który zapewni mi stuprocentowe alibi.

ROZDZIAŁ 2 | DAVIDOFF COOL WATER

Calias, Francja, 16 maja 2005 roku, ranek

Ósma rano. Jestem zmęczona i głodna. Jakiś czas temu pierwszy raz od początku jazdy przysnęłam, tracąc zupełnie kontakt z nową rzeczywistością. Ta na szczęście wraz z upływem czasu stawała się coraz mniej wroga i przygnębiająca. Moi współpodróżni, z początku bardzo mnie irytujący głośnym i wulgarnym zachowaniem, okazali się być życzliwymi i towarzyskimi ludźmi, dzięki czemu wraz z Sandrą stworzyłam z nimi niezwykle zgrany i roześmiany zespół. Pomyślałam nawet, że żal będzie mi się z niektórymi osobami rozstać. Trudno, ale tak już bywa. Czasem spotykamy ludzi, o których wiemy, że będą stanowić w naszym życiu wyłącznie krótki, nic nieznaczący epizod, podczas gdy innym razem los stawia na naszej drodze kogoś, kto nam ją całkiem odmieni i już z niej nigdy nie zejdzie. I nie umiem teraz tego wytłumaczyć, ale od początku mojej podróży do Anglii odnoszę graniczące z pewnością wrażenie, że jakaś nieznana mi jeszcze osoba diametralnie zmieni moją przyszłość. A może się znowu zakocham? Kto wie...

— Kama, paszport! — zdecydowany głos Kryńskiej wyrywa mnie z krótkich przemyśleń. Wstaję z fotela i ze schowka nad siedzeniami wysuwam swoją walizkę. Rozglądam się wokół. Zauważam poruszenie wśród pasażerów. Część z nich wyrywa się ze snu, inni, tak jak ja, wstają z miejsc, zaczynając gorączkowo szukać dokumentów. — Kontrola graniczna! — Sandra wyjaśnia mi przyczynę nagłego zamieszania.

Widzę jak do autobusu wchodzi dwóch ubranych w ciemne uniformy strażników. Jeden z nich od razu podchodzi do nas. W ostatniej chwili łowię z torby paszport i bez wahania podsuwam dokument pod nos młodego, postawnego mężczyzny. Patrzy na mnie wrogo, ma posępną twarz i ani na moment nie odwzajemnia mojego wymuszonego uśmiechu. Zaczyna mówić coś do mnie po francusku, a gdy zauważa moją skonsternowaną i przerażoną minę, kontynuuje oschle w języku angielskim. Blednę. Nic nie zrozumiałam, czuję się niezręcznie i z każdą upływająca sekundą rośnie we mnie poziom zdenerwowania. Ale nie z powodu kontroli, której przecież nie mam się co obawiać. Mój stres ma inne podłoże. Po raz pierwszy bowiem od chwili wyjazdu uświadamiam sobie, jak ciężko będzie mi porozumiewać się za granicą. Żarty się skończyły — wzdycham. Jestem załamana, gdyż wiem, że to dopiero pierwsza, w dodatku nieskomplikowana językowo sytuacja, w której sama nie umiem sobie poradzić. A co będzie dalej?

— Otwórz na stronie ze zdjęciem! — Z opresji wybawia mnie współpasażerka. — Nie chce się, durniowi, wertować paszportu. — Jak zwykle umie rozładować sytuację poczuciem humoru i pewnością siebie.

Wykonuję czym prędzej jej polecenie, a po chwili dostrzegam grymas kpiny, jaki maluje się na twarzy francuskiego celnika. Oddycham z nieskrywaną ulgą, że już sobie poszedł, ale nie potrafię przestać się dołować, że bez znajomości języka jestem na obczyźnie uzależniona od Sandry. Znów gryzę się w polik i modlę w myślach, aby nasze drogi nigdy się nie rozeszły. Nigdy, a przynajmniej do czasu, kiedy zacznę choć w niewielkim stopniu mówić po angielsku.

— Wieśniak! — Za swoją porażkę obwiniam gburowatego celnika. To trochę nie fair, ale znieważenie go w myślach od razu przynosi mi ulgę. Chcę się uspokoić, zapomnieć o przykrości, jaka mnie z jego strony spotkała. Spoglądam przez okno i z zaciekawieniem obserwuję jakże odmienną niż ta, do której się przyzwyczaiłam w Polsce, rzeczywistość.

— Zaraz wjedziemy na prom — komunikuje z uśmiechem moja koleżanka. — Wysiądziemy w końcu z autokaru i będziemy mogły rozprostować kości.

— Prom? — dziwię się, jakbym nie wiedziała o istnieniu kanału La Manche, oddzielającego Francję od Wielkiej Brytanii, lecz od wczoraj po prostu nie jestem sobą. Wciąż zaskakują mnie skutki podjętej przeze mnie decyzji o wyjeździe z Polski, a także to, jak szybko i konsekwentnie pokonuję kolejne etapy podróży, o których wiem, że bezpowrotnie oddalają mnie od rodzinnego domu.

— No prom, prom, a co?

— Tak, tak — odpowiadam, siląc się na lekki ton. — Jasne, spoko, prom — udaję, że się zamyśliłam. Nie mam ochoty rozpoczynać konwersacji z Sandrą. Jestem zbyt zmęczona i zestresowana. Wkładam paszport z powrotem do torby i czym prędzej zajmuję miejsce w swoim fotelu. Opieram głowę o miękki zagłówek i staram się zrelaksować. Z rozmów, jakie znów zaczęły się toczyć między rodakami, wyłapuję zdanie, że za pół godziny rozpocznie się morski odcinek drogi do Londynu.

Wychodzę z Sandrą na pokład promu. Koleżanka natychmiast ciągnie mnie za rękę w stronę wejścia do sklepów bezcłowych. Nie stawiam oporu. Z przyjemnością poddaję się jej sugestii, gdyż jestem niezmiernie ciekawa, jak wyglądają takie miejsca na statkach. Do tej pory widziałam je tylko na lotniskach. Poza tym chciałabym sprawdzić, czy w którejś z drogerii znajdę perfum, o którym zawsze marzyłam. Raczej nie będzie mnie na niego stać, ale byłoby super, móc chociaż wziąć go do ręki i spryskać sobie nim skórę. Tracę Sandrę z pola widzenia. Dziewczyna znika gdzieś w obszernym, ale gęsto zastawionym wysokimi regałami sklepie. Przypominam sobie, jak wcześniej wspomniała, że musi pilnie zaopatrzyć się w coś do jedzenia i picia. Ja nie biorę pod uwagę takiej możliwości. Mam do dyspozycji zaledwie pięćdziesiąt funtów i niestety na zakup żywności nie mogę sobie w tej chwili pozwolić. Ale nie martwię się tym. Wprawdzie spakowany jeszcze w Polsce prowiant skończył mi już jakiś czas temu, ale prognozuję, że do końca drogi nie powinnam zrobić się jakoś nadzwyczajnie głodna.

W pawilonie handlowym jest niezwykle tłoczno. Co jakiś czas ktoś mnie popycha, wpada na mnie albo trąca łokciem, co staje się wkurzające. Staram się jednak tym nie denerwować i cierpliwie przeszukuję wzrokiem każdą ze sklepowych półek działu z perfumami. Jestem pewna, że za moment znajdę to, czego tak usilnie szukam. Jest, Davidoff Cool Water! Serce zaczyna bić szybciej. Zauważam kilkanaście szarobłękitnych kartoników w różnych rozmiarach, obok których pyszni się flakon niemal doszczętnie wykorzystanego testera. Pierwsze co robię, ujmuję go w dłoń i z rozkoszą spryskuję sobie nadgarstek. Jestem podekscytowana, kiedy wdycham świeży, intensywny zapach. Jest po prostu piękny! Przymykam powieki i uśmiecham się błogo. To doświadczenie stanowi pierwsze przyjemne przeżycie od momentu pożegnania się z domem rodzinnym. Zapominam o wszystkich zmartwieniach i nieprzyjemnościach, cieszę się chwilą, jestem tu i teraz. Marzę o swojej przyszłości...

Znów ktoś na mnie wpada. Jestem wściekła. Otwieram oczy, wracam powoli do rzeczywistości, szczególnie, kiedy z najmniejszego z pudełeczek odczytuję cenę. Dwadzieścia dwa funty, czyli prawie połowa mojego budżetu, skrojonego tak „dobrze”, że po opłaceniu pierwszego tygodnia pobytu w Londynie będę musiała grubo się zastanawiać, czy zostanie mi forsa na zakup żywności. Z rezygnacją i smutkiem odkładam przyjemną w dotyku, obłą buteleczkę na regał z kosmetykami. Wiem, że im szybciej się od niego oddalę, tym mniej zaboli mnie fakt, iż nie mogłam sobie pozwolić na zakup wymarzonej wody toaletowej.

Wychodzę pośpiesznie ze sklepu z piekącymi mnie coraz mocniej oczami, do których znów mimowolnie zaczynają napływać łzy. To niesprawiedliwe! — syczę przez zęby i zaciskam pięści. Biegnę zapłakana w stronę autobusu. Jestem zdruzgotana. W ciągu ostatnich kilkunastu godzin przekonuję się po raz kolejny, jak ciężkie i beznadziejne potrafi być życie oraz że niebawem może mnie czekać więcej, być może jeszcze dotkliwszych, niż to, rozczarowań. I zarówno rozsądek, jak i garść złych przeczuć, znów podpowiadają mi, że mogę, niestety, mieć rację. Modlę się w duchu, aby tak nie było.

ROZDZIAŁ 3 | ZIELONE DRZWI

Londyn, 16 maja 2005 roku, wieczór

Londyn, Rosebank Road. Stoję przed dużymi, zielonymi drzwiami. Odczytuję z nich numer „13”. I choć to moja ulubiona liczba, pierwszy raz w życiu zaczynam jej przypisywać przynoszące pecha właściwości. Nie potrafię jednoznacznie stwierdzić, co konkretnie jest tego przyczyną. Chyba wszystko naraz. Obce miejsce, rosnąca tęsknota za Kacprem, uczucie zmęczenia, a także głód, który z każdą minutą dokucza mi coraz dotkliwiej, sprawiają, że jestem daleka od prognozowania pozytywnych zdarzeń. Wspominaniem negatywnych, owszem. Te znów mnie dopadły, podczas rejsu promem.

* * *

Oczarował mnie widok białych klifów w Dover. Ostre, przedpołudniowe promienie słoneczne, które odbijały się od potężnej ściany urwiska na tle lazurowego nieba i mieniącej się w dziennym świetle tafli spokojnego morza, stwarzały oszałamiający klimat. Mogłabym patrzeć w ich stronę bez końca, lecz okręt niestrudzenie mknął w kierunku przystani. Rozmarzyłam się, śmiałam się sama do siebie, a po mojej twarzy tym razem spływały wyłącznie łzy szczęścia. W wyobraźni przyrównałam płaskie, śnieżnobiałe wapienie do czystej kartki, mojej czystej kartki, którą chciałabym od teraz zacząć zapisywać wyłącznie najwspanialszymi zdaniami. Podkreśliłam przeszłość grubą czarną kreską i postanowiłam tworzyć swoją historię od nowa. Miałam głowę pełną optymistycznych myśli.

Nagle za plecami usłyszałam skrzekliwy głos Sandry oraz kogoś jeszcze. Odetchnęłam ciężko. Żałowałam, że w takim momencie nie mogę być sama ze sobą. Marzyłam, aby choć jeszcze minutę móc cieszyć się doskonałością widoku, którego wcale się nie spodziewałam. Wybrzeża, którego oryginalność i piękno były dla mnie wielkim zaskoczeniem, ale i małym zwiastunem korzystnych zmian w moim życiu. Niechętnie spojrzałam za siebie.

Koleżanka szła pod rękę z jedną z Polek z naszego autobusu. Obie miały w rękach prostokątne buteleczki z wódką. Śmiały się do siebie, przeklinały i raz po raz raczyły się alkoholem.

— Jest i nasza beksa — zawołała w moją stronę Kryńska. — Znowu płaczesz? Za mamusią czy za przyjacielem, który nawet nie przyszedł się z tobą pożegnać? — zakpiła, wychyliła się za burtę i splunęła ostentacyjnie. — O! — Cisnęła do wody opróżnioną flaszkę. — Tam jest miejsce dla takich, jak ty. Skocz do morza i się utop, skoro tak ci źle! — Obie dziewczyny parsknęły niepohamowanym śmiechem. — Tak mówi mój stary, kiedy słyszy, jak ktoś bez powodu wciąż się nad sobą użala.

Nic nie odpowiedziałam. Totalnie mnie zamurowało. W pierwszych sekundach szukałam w głowie riposty, ale po krótkim czasie dałam sobie z tym spokój. Z niedowierzaniem i nieskrywanym żalem popatrzyłam w mętne oczy Sandry. Liczyłam, że pod wpływem mojego karcącego wzroku dziewczyna uświadomi sobie, jak bardzo mnie obraziła, lecz ta czknęła tylko prostacko, a potem znowu zaczęła się śmiać.

— Co ty, stara, na żartach się nie znasz? — zapytała i puściła oko swojej towarzyszce. W dalszym ciągu milczałam. Odgarnęłam z mojej twarzy włosy, które jeszcze przed chwilą w błogiej samotności rozwiewał wiatr, założyłam ręce na piersi i czym prędzej ruszyłam w stronę miejsca, gdzie stał nasz autokar.

— Kamila, sorry, nie obrażaj się! — Głos Kryńskiej wcale nie przybrał przepraszającego tonu. Przeciwnie, odnosiłam wrażenie, że był jeszcze bardziej szorstki i impertynencki. — Kama! — Obserwując moją bierność, zawołała za mną jeszcze głośniej, ale potem dość łatwo i szybko dała sobie spokój. Wróciła do imprezowania z nową przyjaciółką.

Było mi przykro, ale nie obraziłam się na nią. Usprawiedliwiałam jej zachowanie wpływem alkoholu, który najwyraźniej bardzo źle podziałał na zbyt przemęczoną dziewczynę. Po jakimś czasie zaczęłyśmy normalnie rozmawiać, a ja próbowałam się łudzić, że między nami wciąż istnieje szansa na zawiązanie trwałej, zażyłej relacji. Ale upływ czasu rozwiał moje nadzieje. Nie wiem dlaczego, ale ogarnęło mnie dziwne przeczucie, że już bezpowrotnie.

Gdy dojechałyśmy do Londynu, Sandra włączyła swój angielski telefon i zamówiła dla nas taksówkę. Jej znajomość języka okazała się niezwykle pomocna. Nie dość, że bez problemu wytłumaczyła kierowcy, dokąd dokładnie ma jechać, to jeszcze wynegocjowała korzystną stawkę za kurs, który sama opłaciła z góry. Pomyślałam, że znajoma chce mnie tym gestem jeszcze raz przeprosić za głupi incydent na promie. Jednocześnie bardzo się ucieszyłam, że dzięki przypływowi jej hojności przyoszczędzę kilka cennych funtów.

— Oddasz mi na miejscu! — rzuciła oschle, patrząc mi prosto w oczy. — Nie myśl sobie, że ci podaruję — uzupełniła z fałszywym uśmieszkiem.

Byłam zszokowana. W okamgnieniu zmienił mi się nastój. Nie sądziłam, że Kryńska potrafi być do tego stopnia bezczelna i że w takim tempie umie zmieniać swoje zachowanie. Zrobiła to naumyślnie. Chciała mnie poniżyć, już nie miałam co do tego żadnych wątpliwości. Przecież wiedziała, jak mało mam forsy i jak jest mi z tego powodu cholernie niezręcznie i przykro, a mimo to postanowiła zagrać na moich emocjach. Tak nie postępuje dobra koleżanka.

* * *

— My do pani Edy... — Sandra zwraca się po polsku do Hindusa, który otwiera nam drzwi. Dziewczyna urywa w pół zdania. Widzę po jej minie, że jest nie mniej zaskoczona ode mnie. Wszystko było przecież ustalone. Pod adresem, który dostałyśmy przed wyjazdem z kraju, miała nas przywitać Edyta Gajewska — gdańszczanka podnajmująca część swojej kamienicy wyłącznie Polakom. I to ona miała załatwić nam pracę. Przez mą głowę przechodzi myśl, że zostałyśmy wystrychnięte na dudka i spędzimy nadchodzącą noc na ulicy, jednak staram się zachować spokój. Milczę. Obserwuję, jak Kryńska sprawnie kontynuuje rozmowę po angielsku. Po raz kolejny jestem pod wrażeniem jej biegłości w posługiwaniu się obcym językiem, ale po tym, jak mnie ostatnio potraktowała, nie pokazuję tego po sobie. Nie daję jej satysfakcji. Mam swój honor! Mam też moje pierwsze londyńskie postanowienie, żeby jak najszybciej zapisać się na jakiś kurs angielskiego. Tylko... czy i kiedy będzie mnie na niego stać?

— Spokojnie, wszystko jest ok — komunikuje Sandra, w ogóle nie patrząc mi w oczy. — To tutaj, dobrze trafiłyśmy — dodaje.

Mężczyzna, który otworzył nam drzwi, ma poważną minę. Nawet teraz, kiedy delikatnym ruchem ręki zaprasza nas do budynku, na jego twarzy nie dostrzegam cienia serdeczności. Nigdy nie ufałam i nie zaufam tak zachowującym się ludziom, gdyż mam wrażenie, że mnie nie lubią, że jestem przez nich niemile widziana i zupełnie im do niczego niepotrzebna. Ale najwyraźniej Kryńskiej w ogóle to nie przeszkadza. Z podniesioną głową i zadowoleniem z siebie, jakie maluje się na jej twarzy, przekracza próg kamienicy. Wcale nie mam ochoty iść za nią. Wolałabym zostać na ulicy. W wyobraźni widzę, jak te ogromne, ciemnozielone drzwi bezpowrotnie zatrzaskują się za Sandrą, a ja nareszcie uwalniam się od niej. Z każdą chwilą coraz bardziej przeszkadza mi jej arogancja. Czuję, że to dopiero początek demonstrowania przez nią, na co naprawdę ją stać.

Myślę o Kacprze. Oczywiście nie tylko w tym momencie, ale aktualnie robię to jeszcze intensywniej. Tak wiele bym dała, aby móc go teraz zobaczyć i choć przez chwilę usłyszeć jego miły, optymistyczny głos. Od razu poprawiłby się mi humor. Moglibyśmy wspólnie ponarzekać na prostactwo i dwulicowość Kryńskiej, pośmiać się z niej, a potem po prostu powiedzieć jej „spadaj”. Obiecuję sobie, że jak tylko zainstaluję się w nowym mieszkaniu i zorganizuję sobie brytyjską kartę SIM, czym prędzej skontaktuję się z przyjacielem. Mogłabym to zrobić już teraz. Mam bowiem ustawiony roaming w polskim telefonie, ale wiem, że te kilka minut połączenia, na które pewnie wystarczy mi środków na koncie, muszę zostawić na naprawdę awaryjne sytuacje.

Mężczyzna prowadzi nas do swojego mieszkania. Jest niewielkie, ale przytulne i gustownie urządzone. Ja nie czuję się w nim komfortowo. Prawdą jest, że atmosferę miejsca tworzą przede wszystkim ludzie, a okazuje się, że jestem tutaj jedyną osobą, która ma ochotę o tę kwestię zadbać. Przechodzimy dalej do dość przestronnego salonu. Momentalnie docierają do mnie przyjemne zapachy przygotowywanych gdzieś za ścianą potraw. Słyszę, jak mój żołądek wydaje z siebie serię głośnych, zawstydzających mnie dźwięków. Uświadamiam sobie, jak bardzo jestem głodna, a także to, że ostatni porządny posiłek jadłam dobę temu. Gospodarz wskazuje nam miejsca spoczynku, żegna się, po czym znika za drugimi drzwiami.

— Mamy tu czekać na niego godzinę? — upewniam się, że dobrze zrozumiałam ostatnie słowa rzucone przez właściciela mieszkania.

— Dwie godziny! — prycha głośno coraz mniej dla mnie miła blondynka. — A poza tym nie na niego, tylko na jego żonę! Panią Edytę! Jest teraz zajęta przygotowaniem kolacji. Przyjdzie do nas dopiero jak skończy.

— Żonę? — pytam zszokowana, tak jakby małżeństwo osób różnych ras było jakimś dziwnym i niespotykanym zjawiskiem. Poczułam się głupio, jak jakaś nietolerancyjna kretynka, ale po prostu przez całą podróż do Anglii miałam w głowie myśl, że jadę tam na spotkanie ze znajomą mojej ciotki, starszą panią, która musi mieć męża Polaka i powinna tworzyć typowo polską, katolicką rodzinę.

— Coś taka zdziwiona? — Moja rozmówczyni szuka kolejnej zaczepki.

— Nie, coś ty — Nie daję się jej sprowokować. — Musiałam coś źle zrozumieć — kłamię. — Ale dlaczego ona, to znaczy ta cała pani Edyta nie może do nas wyjść, a potem wrócić do gotowania kolacji? A on? Nie może nas zaprowadzić do naszych pokoi?

— Skąd mam wiedzieć? — ofukuje mnie Sandra. — Przecież nie byłabym na tyle bezczelna, żeby pytać o to kogoś, kogo dopiero poznałam i kto mnie gości w swoim domu! Myślisz, że nie mam w sobie kultury?

— Nie, coś ty — kopiuję swoją poprzednią odpowiedź. — Myślałam, że sam ci coś o tym napomknął.

— Nie, nie napomknął. — Kryńska ucina dyskusję, odwracając się ode mnie na swoim fotelu. Patrzy w okno, za którym z minuty na minutę robi się coraz ciemniej.

Zapada wieczór, a przede mną pierwsza noc w Londynie. Pierwsza samotna noc, bo przecież nie mogę brać pod uwagę towarzystwa kogoś, kto ewidentnie źle mi życzy i najchętniej utopiłby mnie w łyżce wody. Woda... Oprócz głodu odczuwam uczucie pragnienia, ale nie mam szans na jego ugaszenie. Jestem zszokowana brakiem gościnności, jakie ma miejsce w tym domu. W Polsce taka sytuacja byłaby nie do przyjęcia. Gość w dom, Bóg w dom, tak zawsze mawiała moja babcia, a ja dopiero teraz tak naprawdę doceniłam znaczenie jej słów. Zastanawiam się, jak bardzo nieczułym trzeba być człowiekiem, aby tak przywitać gości swojej żony, dwie wycieńczone dziewczyny, które po całodniowej podróży z ledwością trzymają się na nogach. Żeby nie zaproponować im nawet niczego do picia? I jeszcze przez dwie godziny katować przyjezdne zapachami, których intensywność jest wprost proporcjonalna do upływu czasu? Szczyt bezduszności!

Mam wszystkiego dosyć. Jestem zmęczona, brudna i zrezygnowana. A jedyne wsparcie, jakie miałam mieć w rówieśniczce z Polski, zmienia się powoli w moje kolejne zmartwienie. Zastanawiam się, co jest ze mną nie tak. I dlaczego muszę mieć ciągle pod górkę. Z jakiego powodu nie mogę dostać od życia jakiejś przyjemności na tacy, choćby jednej, przyjaciółki od serca, która by mnie rozumiała. A może to ja zbyt mocno się wszystkim przejmuję? Może mam zbyt delikatny charakter? Może tragizuję... Przecież tak naprawdę nic złego się nie wydarzyło. Nikt mnie nie okradł, nikt na mnie nie nakrzyczał, nikt nie wyrządził mi fizycznej krzywdy, a tylko ja z małych rzeczy robię wielkie sprawy. Będzie dobrze! — myślę sobie. W końcu przyjdzie pani Gajewska, przywita nas serdecznie na Wyspach, poczęstuje obiadem, zaprowadzi do naszego mieszkania, omówi warunki zatrudnienia, powie, gdzie mamy się zgłosić do pracy, wszystko wytłumaczy i jutrzejszy dzień zacznie się prawdziwą, dobrą zmianą w moim życiu. Właśnie taką, dla jakiej tutaj przyjechałam, stawiając wszystko na jedną kartę.

Oddycham głęboko i opieram się całą powierzchnią pleców o oparcie miękkiej, welurowej sofy. Próbuję nie skupiać się na aromatach, które coraz mocniej świdrują moje nozdrza. Przymykam zmęczone powieki. Wyobraźnią jestem w najbliższej przyszłości. W nowej pracy, w której niebawem poznam wspaniałych ludzi, nawiążę przyjaźnie, zapomnę o koszmarze mojej podróży do Anglii oraz o pierwszych godzinach spędzonych w Londynie. Czuję, jak zapadam w sen. Zmęczenie daje o sobie coraz mocniej znać. Robi mi się błogo. Spowita nerwami i stresem świadomość gdzieś znika, a pod powiekami nagle widzę Kacpra. Uśmiecha się do mnie, stara się coś mi powiedzieć. A jednak przyszedł na dworzec, przyszedł się pożegnać. Autobus rusza, jego twarz staje się coraz mniej wyraźna. Mimowolnie się od niego oddalam. Mam wrażenie, że znika mi z pola widzenia na zawsze. Chcę zatrzymać nabierający prędkości autokar, ale jest za późno. Znów się niepokoję. Znów zostaję sama. Nie opuszcza mnie przekonanie, że przez kilka lat, a być może już do końca życia, nie spotkam się z przyjacielem.

Ze snu wyrywa mnie Sandra. Szarpie mnie za ramię i syczy coś przez zaciśnięte zęby. Przecieram oczy. Z początku zupełnie nie wiem, gdzie jestem, ale szybko orientuję się w sytuacji. Dostrzegam, jak w moją stronę zbliża się jakaś kobieta. Może mieć z pięćdziesiąt pięć lat. Nie wygląda na miłą. Wstaję z kanapy, podaję jej dłoń na przywitanie, ale ona nie wyciąga swojej. Przedstawia się chłodno, rzuca ledwo słyszalne „dzień dobry”. Nie chce wiedzieć, jak nam upłynęła podróż i czy jesteśmy głodne. Nie przeprasza, że kazała nam na siebie tyle czekać.

— Dzień dobry — odpowiadam niepewnie.

— Dzień dobry — wtóruje mi Sandra. Jest grzeczna, nawet bardzo, niczym dobrze wychowana panienka z arystokratycznego domu. Po raz kolejny przyrównuję ją do kameleona, który potrafi idealnie przystosować się do warunków, w jakich się znalazł. I znów gdzieś z tyłu mojej głowy kiełkuje myśl, każąca mi się zastanowić, na co jeszcze tę dziewczynę stać.

— Niestety nie mam dla was dobrych wiadomości. — W głosie Edyty Gajewskiej słychać pewność siebie.

Milczę, otwieram szeroko oczy i wpatruję się w twarz nowopoznanej osoby. Przewiduję, że informacja, jaką nam zaraz przekaże, zwali mnie z nóg. Zapominam o tym, jak głośno kiszki grają mi marsza, przez chwilę nie czuję zmęczenia, a jedynie przyśpieszone bicie mojego serca. Stres stara się zmiażdżyć klatkę piersiową.

— Co się stało, pani Edyto? — Kryńska chyba była bardziej zaciekawiona i niecierpliwa ode mnie. — Mamy nadzieję, że...

— Nie mam was, gdzie położyć — wchodzi jej w słowo właścicielka kamienicy. — Skończyły mi się wolne pokoje, niestety — wyjaśnia, ale nie słyszę, aby było jej z tego powodu jakoś szczególnie przykro. — To znaczy... znalazłabym jeszcze dwa miejsca, w przechodnim salonie w największym z moich mieszkań, tutaj na parterze. Mam w nim wprawdzie pełne obłożenie, ale jeszcze rozkładana sofa jest wolna. — Powieka pani Edyty ani drgnie. — Oczywiście za tę samą stawkę. Trzydzieści funtów za tydzień, płatne z góry. Nie mogę wam jej obniżyć. Przepraszam i zrozumiem, jeśli nie zdecydujecie się zostać i poszukacie sobie czegoś innego. — Kobieta spogląda w okno, za którym jest już bardzo ciemno. Pierwszy raz na jej twarzy pojawia się delikatny uśmiech, ale taki, który zdradza bardziej zadowolenie z siebie, niż miłe usposobienie. Dobrze wie, że nie jesteśmy w stanie znaleźć o tej porze żadnego innego noclegu. Jestem pewna, że z pełną premedytacją kazała nam na siebie czekać tak długo, aż zapadnie zmrok.

— Ale... — Sama nie wiem, czy się cieszyć, że jednak dzięki jej łaskawości nie wylądujemy zaraz na ulicy i nie spędzimy pierwszej nocy w Anglii gdzieś na ławce w parku, czy też zacząć płakać, że pierwotne ustalenia, jakich moja ciotka dokonała kilka dni temu z Gajewską, wzięły najnormalniej w łeb.

— To co? — przerywa mi hardo kobieta. — Jaka decyzja? — Patrzy raz na mnie, raz na Sandrę, która, o dziwo, milczy jak zaklęta.

— A co z naszą pracą? — pytam zamiast odpowiedzieć. — Czy ta pomoc przy składaniu ubrań, od jutra, jest wciąż aktualna? — Widzę, jak gospodyni odrywa wzrok od moich źrenic. — Wytłumaczy nam pani, co i jak?

— Pracy, moje dziecko, to jest tutaj od zatrzęsienia! — Znajoma ciotki niemal na mnie krzyczy. — Coście się wszyscy uczepili tego cholernego składania? To najgorsze z zajęć! Nie macie godności, czy jak?

— Nie wiem. — Cała drżę ze stresu. — Przecież mówiła pani, że...

— No co? Co mówiłam? — Gajewska zadziera podbródek. — Czy ja coś komuś kiedyś obiecałam? — Odwraca się w stronę drzwi, w których pojawiła się kilka minut wcześniej. — Daję wam minutę. Jeśli zdecydujecie się zostać, to jutro wam powiem, gdzie powinnyście się udać, aby znaleźć jakieś zatrudnienie. W Londynie jest mnóstwo pośrednictw, na pewno na coś właściwego traficie. To najmniejszy problem.

Kobieta wychodzi z pokoju. Przez chwilę stoję jak wryta, a potem odruchowo schylam się po swoją torbę. Nic tu po mnie — myślę i dziękuję Bogu, że kupując bilet autobusowy do Anglii, opłaciłam z góry podróż powrotną. Pozostaje kwestia ustalenia terminu i sprawdzenia aktualnego rozkładu jazdy Orbisu. Cieszę się, że jednak zostawiłam pieniądze na polskiej karcie telefonicznej, że nie zadzwoniłam do Kacpra. Dzięki temu za moment, jak tylko się stąd wydostanę, zorganizuję sobie podróż powrotną od domu.

— Pani Edytko, proszę zaczekać! — Tak miłego tonu głosu u Kryńskiej jeszcze nie słyszałam. — Oczywiście, że zostajemy. Wszystko jest w porządku. — Koleżanka patrzy na mnie z ukosa. Pociera szybko palcami lewej dłoni i charakterystycznym gestem daje mi znać, żebym przygotowała gotówkę. — Już płacimy, zgodnie z umową. Przecież chcemy u pani nocować.

Jestem skołowana. Nie wiem co robić, a kolejną czynność znów wykonuję niczym zahipnotyzowana. Sięgam do kieszeni torby i wyjmuję z niej małe zawiniątko. Przełykam głośno ślinę i odliczam trzydzieści funtów. Wolałabym je wydać na zakup jedzenia, nawet jeśli potem musiałbym spędzić kilka nocy na Londyńskim dworcu. Mój mózg zaakceptował już plan powrotu do kraju, jednak Sandra zadecydowała inaczej. Całą sobą czułam, że jej decyzja jest zła, że nieodwracalnie wpływa na moją przyszłość. Pełna obaw kładę na pulchnej dłoni Gajewskiej trzy pomarańczowe banknoty. Po chwili moja towarzyszka uzupełnia szeleszczący stosik o kilka następnych papierków. Kobieta uśmiecha się, a ja zapadam się w sobie. Zostajemy, a byłam tak bliska ucieczki przed nadchodzącymi zmianami.

ROZDZIAŁ 4 | ERYK

Londyn, 17 maja 2005 roku, ranek

Przez całą noc nie zmrużyłam oka. Sandra też nie, ale od wczoraj praktycznie ze sobą nie rozmawiałyśmy. Przestałam już szukać jej towarzystwa i wsparcia. Przeciwnie, starałam się sobie wyobrazić, że przyjechałam tu sama, że ona w ogóle nie istnieje. Miałam jej serdecznie dosyć i wieczorem przechodziłam prawdziwą gehennę, kiedy musiałam położyć się z nią na jednej, trzeszczącej przy najmniejszym ruchu sofie. Do teraz mam w uszach ten drażniący zgrzyt. Tak samo jak wwiercający się w moją głowę charkot dwóch stojących tuż przy naszych głowach lodówek. Ale nie to było tej nocy moim największym koszmarem. Najgorsze miało dopiero nadejść. Mniej więcej o czwartej nad ranem, kiedy to przez pokój, w którym za trzydzieści funtów miałam z Kryńską tydzień wegetować, zaczęły przetaczać się hordy odprawiających się do pracy mężczyzn. Do końca życia nie zapomnę tego upokorzenia. Czułam się fatalnie. Ogarniało mnie zażenowanie za każdym razem, gdy lokatorzy Gajewskiej obrzucali mnie zaciekawionymi spojrzeniami, uśmiechali się niejednoznacznie, coś komentowali pod nosem lub zadawali pytania typu: „Jakim cudem dałyście się tak jej załatwić?”. Nie odpowiedziałam na żadne z nich. Udawałam, że niedosłyszałam, odwracałam głowę w stronę okna i czekałam, aż kolejna partia moich nachalnych rodaków nareszcie opuści mieszkanie.

Zatrzymujemy się z Sandrą przed kolejną agencją pracy w Londynie, których przy Uxbridge Road zlokalizowanych jest naprawdę sporo. Pani Edyta miała rację. Rzeczywiście, ulica, którą nam rekomendowała odwiedzić w pierwszej kolejności, jest wręcz przesycona placówkami zajmującymi się pozyskiwaniem pracowników dla brytyjskich firm. I kiedy się na niej przed dobrą godziną znalazłam, przeszła mi nawet cała złość na niesłowną znajomą ciotki, która minęła się z prawdą nie tylko w kwestii oferty mieszkania, ale też w sprawie pracy, jaką ponoć nam gwarantowała już od następnego dnia po zatrzymaniu się u niej. Wstąpiły we mnie nowe nadzieje i siły. Odczytując z elewacji licznych punktów usługowych powielający się napis recruitment, byłam przekonana, że dość szybko uda nam się znaleźć jakieś sensowne i dość dobrze płatne zajęcie na tak zwane „zaczepienie się” w Anglii. Ale błyskawicznie się rozczarowałam. Po dosłownym „odfajkowaniu” kilkunastu niczym nieróżniących się od siebie pośrednictw jestem wściekła i zrezygnowana.

— Zajebiście! — daję upust negatywnym emocjom, kiedy okazuje się, że również i tutaj drzwi są zamknięte na klucz. Przed niskim budynkiem z czerwonej cegły kłębi się grupka Polaków, którzy informują nas, że właściciele agencji nie wpuszczają nikogo do środka, gdyż nie dysponują ofertami pracy. Dowiadujemy się, że propozycje owszem, sporadycznie się pojawiają, ale wówczas zatrudnienie znajdują maksymalnie trzy osoby w ciągu jednego dnia. Nie muszę nawet liczyć, aby stwierdzić, że przed pośrednictwem, oprócz mnie i Sandry, czeka zdecydowanie więcej rodaków zainteresowanych pracą.

— Kurwa mać! — Kryńska też jest wściekła. Poza złością na jej twarzy maluje się niesamowite zmęczenie. — Mam na dzisiaj dosyć! — Odwraca się na pięcie i rusza w stronę powrotną.

— Sandra, zaczekaj! — Staram się ją zatrzymać. Nie chcę rezygnować, mam ochotę spróbować szczęścia jeszcze w kilku miejscach, ale bez niej nie mam czego szukać w centrum potężnego miasta. Zresztą, z tego co się dowiedziałam, w większości agencji kandydaci są obsługiwani wyłącznie w języku angielskim. — Przecież jest jeszcze wcześnie, może...

— Rób, co chcesz! — wrzeszczy na mnie, odwracając się. Przyśpiesza kroku tak, jakby przede mną uciekała. Staram się ją dogonić, ale zastanawiam się, jaki to ma sens. Dobiegnę do niej, i co? Porozmawiam z nią jak z przyjaciółką? Bynajmniej. Nie, nie chcę w ogóle z nią wracać. Znam drogę, przejdę się, ochłonę, uspokoję myśli.

— To do zobaczenia w domu — rzucam najweselej jak umiem i silę się na szeroki uśmiech. Niech wie, wredna małpa, że umiem sobie poradzić bez niej. Nic nie odpowiada. Macha tylko na mnie ręką, tak jakby właśnie spisała na straty naszą znajomość. Oddala się coraz bardziej, a ja czuję niesamowitą ulgę. Po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu, że towarzystwa Sandry powinnam unikać jak ognia. Bez niej jest zdecydowanie lżej, i to mimo stresu związanego z faktem, że właśnie stawiam pierwsze samodzielne kroki w zupełnie mi obcym, budzącym niepewność i niesamowity respekt, Londynie. Jestem przerażona, ale pierwszy raz od dłuższego czasu kiełkuje we mnie jakieś dobre przeczucie. Wydarzy się coś pozytywnego, czuję to pod skórą.

Idę przed siebie coraz odważniej i pewniej. Postanawiam na razie nie wracać na Rosebank Road. Nie mam ochoty spotkać się znów z arogancją i nieprzychylnością rodaków, którzy przecież powinni być dla siebie wsparciem na obczyźnie. Chcę się po prostu przespacerować ulicami tej niesamowitej, tętniącej życiem aglomeracji. Jestem nią oszołomiona i ten stan chciałabym w sobie utrzymać. Otoczenie, w którym się znajduję, jest zgoła odmienne od tego, do którego przywykłam, w jakim dorastałam i dokładnie tę różnicę zapragnęłam poczuć, kiedy wyjeżdżałam z Polski. A może właśnie dla tej chwili warto było przyjechać do Anglii? Może właśnie na tym ma polegać moja nowa droga, pierwsza próba dojrzałości i niezależności?

Pobudzona szczyptą optymizmu unoszę głowę i otwieram jak najszerzej oczy. Rozglądam się wokół, uśmiecham się delikatnie. Widzę w końcu to, co chciałam zobaczyć od dawna. Wiarę, nadzieję i wolność. Dostrzegam detale londyńskiej przestrzeni, analizuję każdy element inności, jakich w tym niesamowitym miejscu bym nie zobaczyła, gdybym nadal była uczepiona Sandry. Emocjonalne rozedrganie, każące mi utrzymywać nerwy na wodzy i zmuszające mnie do powstrzymywania się od kłótni z nieprzewidywalną Polką, przysłaniałyby mi widok mojej przyszłości. Widok mojej pozytywnej zmiany.

Mijam kolejne pośrednictwa pracy. Wszystkie wyglądają niemal identycznie, a przed każdym z nich obserwuję jednakową scenę — zbiorowisko ludzi oczekujących na swój zawodowy cud. Ja w tym momencie żadnego cudu nie oczekuję. Jest mi wszystko jedno. Nie będę się o niego prosić, nie dzisiaj. Co ma być, to będzie — mówię zdecydowanym głosem i przyśpieszam. Nie orientuję się nawet, kiedy docieram do skrzyżowania ulic, a moje nogi decydują się skręcić w lewo. Stawiam jeszcze kilkadziesiąt kroków, po czym zatrzymuję się jak zaprogramowana. Słyszę za sobą głos, który brzmi zaskakująco znajomo. Niski, aksamitny, do złudzenia przypominający brzmienie głosu Kacpra. Jestem zdezorientowana. Odwracam się. Mam przed sobą jednego z lokatorów Edyty Gajewskiej.

— Aaa... to pan — mówię niewyraźnie, wracając myślami do początku dnia, w którym spotkałam już tego mężczyznę w obleganym przez wszystkich salonie.

— Eryk... — Nieznajomy wyciąga dłoń w moim kierunku. Waham się, czy powinnam jej dotknąć. Zawsze obawiałam się obcych, zwłaszcza tak przystojnych i bezpośrednich mężczyzn. Poza tym gdzieś z tyłu głowy odczytuję myśl, że akurat temu człowiekowi nie powinnam ufać. Nie wiem skąd we mnie takie złe, nieuzasadnione niczym przeczucie. Karcę się za nie w duchu. Przecież przywitanie się z miłym rówieśnikiem i zawiązanie pierwszej znajomości w Londynie nie jest żadną zbrodnią. Przeciwnie, może mi ułatwić budowanie mojego nowego, wspaniałego świata na Wyspach. O tym przecież tak mocno zaczęłam marzyć kilka tygodni temu. — Eryk Wagner — wypowiada śmiało.

— Kamila Winiarska. — Pokonuję swój wewnętrzny opór i podaję mu rękę. Moja skóra chłonie dziwnie uzależniające ciepło. Nasz dotyk trwa kilka sekund, które wystarczają, abym zapragnęła go jak najszybciej powtórzyć. Poczuć po raz drugi przeszywający na wskroś moje ciało, dodający energii dreszcz.

— Super imię — mówi, świdrując mnie niemal na wylot swoimi wielkimi, czarnymi jak węgiel oczami. — Wyspana?

— Nie bardzo. — Mój głos ledwie wydobywa się ze ściśniętego emocjami gardła. — W takich warunkach nikt by się nie wyspał.

— No tak, racja. To najgorsza miejscówka, do jakiej mogłyście trafić. Jestem w szoku, że Gajewska zakwaterowała kogokolwiek w tym ciasnym salonie. To pokój przechodni, służący mieszkańcom do przechowywania jedzenia i szykowania kanapek do pracy.

— Zdążyłam zauważyć — wzdycham niezadowolona. — Mam nadzieję, że pani Edyta dotrzyma danego nam wczoraj słowa i wkrótce przeniesie nas do oddzielnego pokoju. W przeciwnym razie będziemy musiały rozejrzeć się za jakimś innym mieszkaniem. Jeśli oczywiście będzie nas stać na wynajęcie choćby najciaśniejszej klitki.

— Jak to, nie będzie was stać? To wy nie macie pieniędzy na start? — Czy mi się wydaje, czy w oczach Eryka dostrzegam mroczny, zagadkowy błysk.

— Nie mamy, a przynajmniej ja nie mam — tłumaczę, nie przejmując się zaobserwowanymi faktami. — Nie wiem jak Sandra, ale ja przyjechałam na Wyspy przygotowana finansowo wyłącznie na bieżący tydzień, po którym miałyśmy już dostać pierwszą wypłatę. Ale...

— Ale... Niech zgadnę — mój rozmówca wpada mi w słowo — wypłaty nie będzie, bo nie macie pracy?

— Otóż to — przyznaję zrezygnowana. — Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami miałyśmy nagraną fuchę już od dzisiaj. No ale Gajewska wszystkiego się wczoraj wyparła. Zainkasowała od nas po trzydzieści funtów, a potem stwierdziła, że niczego więcej nam przecież nie obiecywała i że musimy sobie same znaleźć pracę, której jest tutaj ponoć, jak się wyraziła, od zatrzęsienia.

— Tutaj? Dobre sobie. — Wagner robi zdziwioną minę. Sama widzisz, jakie kolejki przed pośrednictwami. — Zatacza ręką niewidzialną pętlę, biorąc w nią całą okolicę. — W niezłe maliny was nasza kochana Edytka wpuściła, nie powiem, ale to w jej stylu. I nie jesteście pierwszymi osobami, które też tak załatwiła — kwituje. I zamiast okazać mi choć odrobinę współczucia, rozciąga usta w beztroskim uśmiechu, jakby mi przed chwilą opowiedział dowcip. — Chodź! Coś ci pokażę. — Kładzie dłoń na moim ramieniu i lekko nim potrząsa. Znów odczuwam to przedziwne, całkiem dla mnie nowe doznanie: uzależniającą przyjemność połączoną z nieznaną mi dotąd odmianą stresu. Nie potrafię tego dokładnie opisać, ale bardzo ciężko jest mi nie poddać się wpływowi tego mężczyzny. To spojrzenie, wdzięk, barwa głosu, nieuznająca sprzeciwu postawa... Boję się tego wszystkiego, a jednocześnie pragnęłabym więcej. — Popatrz tam! — Wskazuje palcem zlokalizowaną w odległości kilkunastu metrów restaurację.

Podchodzimy bliżej. Słyszę gwar ożywionych rozmów, czuję zapach orientalnych przypraw, dokładnie tych samych, które wczoraj niemal doprowadziły mnie do obłędu podczas czekania na właścicielkę naszej kamienicy. Jestem głodna. Najchętniej przysiadłabym się do jednego z suto zastawionych stolików i bez pytania poczęstowała się tak kusząco pachnącym jedzeniem. Zamiast tego odczytuję napis z drewnianego szyldu, jaki wisi nad wejściem do knajpy: Black Widow. Zastanawiam się, co też może znaczyć druga część tej nazwy.

— Czarna Wdowa. — Eryk zdaje się czytać w moich myślach. Gestem dłoni zaprasza mnie do wejścia na teren restauracji. Ulegam jego sugestii. Czuję się, jakbym była bogatą klientką tego ekskluzywnego lokalu, choć domyślam się, że nie stać mnie tutaj nawet na szklaneczkę wody mineralnej. — Usiądziemy? — Odsuwa krzesło od jedynego niezajętego stolika.

— Sama nie wiem. Mówiłam ci przecież, jaką mam sytuację — moje wątpliwości biorą górę. W jednej chwili mam ochotę zacząć się ewakuować, wziąć nogi za pas, pobiec w stronę domu i rozpłakać się, wspominając wszystkie ostatnie niepowodzenia.

— Nie przejmuj się, ja stawiam. Zjedzmy coś, napijmy się kawy. Na dobry początek naszej znajomości. Co ty na to, Kamilo? — Hebanowe źrenice Eryka jakby nie uznają sprzeciwu. Mężczyzna jest ponadprzeciętnie miły, a jednocześnie władczy. Zdawać by się mogło, że takie dwie cechy powinny stanowić idealne połączenie, ale ja nie mogę oprzeć się wrażeniu, że jedna z nich jest sztuczną, wystudiowaną przez lata pozą. Tylko która? Miałam nadzieję, że żadna.

TERAZ...

— Możemy się spotkać? — pytam bez słów przywitania. Odbiera od razu, jak zawsze. Mam wrażenie, że całymi dniami czeka na połączenie ode mnie. Martin to naprawdę wspaniały człowiek... I jestem niezmiernie ciekawa, ile będzie w stanie dla mnie zaryzykować.

— Spotkać się? Teraz? — pyta. — Nie możemy pogadać przez telefon?

— To nie jest rozmowa na telefon — oświadczam. — Masz trzydzieści minut!

— Coś się stało? — Collins wydaje się być zaintrygowany. W jego głosie pobrzmiewa też nuta zaniepokojenia.

— Nie — kłamię. — Wszystko w najlepszym porządku — dodaję, akcentując przesadnie.

— Rozumiem. — Martin zdążył mnie poznać na tyle, żeby zorientować się, że sprawa musi być poważna. Natychmiast przestaje dociekać. — Daj mi chwilę — prosi. — A...

— Nie ma go — wchodzę mu w słowo. Wiem, o co chciał mnie spytać.

— Dobra, zaraz będę. Czekaj! — Rozłącza się.

W pośpiechu wychodzę z łazienki. Słyszę, jak za ścianą po raz kolejny wybrzmiewa ulubiona piosenka mojej córki. Kiedy byłam w Dover, teściowa przywiozła Victorię do domu. Babcia! Nawet nie zainteresowała się, dlaczego ani mnie, ani Eryka jeszcze nie ma w Merstham. Po postu wysadziła wnuczkę z samochodu i odjechała, jak zawsze.

Za jakiś czas będę musiała ponownie zajrzeć do trzynastolatki, która zamartwiała się nieobecnością ojca o tak późnej porze. Uspokoiłam ją. Powiedziałam, że nie ma powodów do obaw, gdyż z pewnością Eryk znów poszedł na kolejną imprezę z kolegami z pracy. Tak zresztą ostatnio zdarzało się coraz częściej. Dziś jednak i ja będę zaniepokojona. Wagner ma wyłączony telefon, co w jego przypadku było rzeczą dziwną i niespotykaną. Zawsze miał uaktywnioną komórkę. Choćby po to, by co chwilę dzwonić do mnie i sprawdzać, czy aby na pewno jestem w domu i czy nie romansuję z Martinem.

Zatrzymuję się w przedpokoju. Podchodzę do lustra i zbliżam swoją twarz do pomazanego szkła. Patrzę sobie w oczy. Sprawdzam, czy pojawiło się w nich zdenerwowanie. Od dłuższego czasu mój kochany mąż do mnie nie zadzwonił. Zaczynam się martwić. Ćwiczę przed lustrem odpowiednie miny. Te, które teraz udaje mi się w emocjach wymyślić, staram się utrwalić w pamięci na dłużej. Do momentu, kiedy do moich drzwi zapuka policja. Martinowi powiem całą prawdę. On mnie nie zawiedzie. Przez te wszystkie lata naszej znajomości ani razu nie wystawił mojego zaufania na próbę. Znosił wszystko, słuchał cierpliwie moich opowieści, współczuł mi z całego swojego kawalerskiego serca i za każdym razem, gdy było mi naprawdę źle, tulił w bardzo silnych, mocno umięśnionych ramionach. Dlaczego nie Collins? Czemu na mojej drodze najpierw pojawił się Wagner? — przeklinam opatrzność za denny scenariusz, jaki napisała dla mnie dokładnie piętnaście lat temu.

Otrząsam się z zamyślenia. Nie mam czasu popadać w zadumę, ale gdzieś pod czaszką mały strzępek myśli sugeruje mi, że być może teraz, kiedy pozbyłam się mojego największego utrapienia, uda mi się stworzyć z wiernym przyjacielem jeszcze głębszą i trwalszą relację. Nic tak przecież nie scala i nie wiąże ze sobą ludzi, jak wspólna, mroczna tajemnica. Dlatego czym prędzej muszę powierzyć mój sekret mężczyźnie, na którego zawsze mogłam liczyć.

Wchodzę do salonu. Wyjmuję z gablotki butelkę mojego ulubionego Chianti. Otwieram wino, siadam na kanapie i napełniam po brzegi kieliszek. Bez zastanowienia wypijam całą jego zawartość. Czuję, jak przyjemne, rozluźniające ciepło rozchodzi się po moim organizmie. Stres staje się mniejszy, a ja zaczynam wierzyć, że wszystko się jakoś ułoży. Postąpiłam słusznie, tak najwidoczniej musiałam. Nic przecież nie dzieje się bez przyczyny. Na tym świecie nie było już miejsca na kogoś takiego jak Eryk. To skurwiel. Zaczynam żałować, że nie zabiłam go wcześniej. Gdybym zrobiła to w dniu, w którym po raz pierwszy podniósł na mnie rękę, oszczędziłabym sobie wielu lat upokorzeń i bólu. I już dawno byłabym szczęśliwa. Ułożyłabym sobie życie na nowo. Wyparłabym z głowy wyrzuty sumienia. Tylko... Czy ja je w ogóle posiadam? Chyba nie. Nie po tym, jak wielką, ten łajdak, wyrządził mi krzywdę. A co, jeśli skrupuły dopiero nadejdą? Czy będę umiała z nimi funkcjonować? Spojrzeć w oczy córce i rodzinie męża?

Ponownie napełniam szkło ciemnorubinowym płynem. Przez chwilę obserwuję, jak tańczą w nim wiązki światła docierające z żarówki kryształowej lampy. Dostałam ją od Martina i okupiłam ten prezent kilkoma siniakami na twarzy. Pamiętam jak ciężko było mi je ukryć, ale robiłam wszystko, aby nie były widoczne. Musiałam iść wtedy do pracy. Musiałam odebrać ten awans. Na przekór jego choremu podejściu, na przekór jego psychopatycznej zazdrości.

Piję Chianti nieco mniej łapczywie, nie potrzebuję już uspokojenia. Zaczynam się nim delektować, a nawet przez moją głowę przebiega myśl, że ta porcja wina może być dzisiaj toastem. Przypieczętowaniem mojego sukcesu. Lecz na huczne świętowanie przyjdzie jeszcze czas, kiedy niebawem otworzę szampana u boku najwierniejszego Martina. Przyjaciela, który, mam nadzieję, już wkrótce stanie się dla mnie kimś więcej. Jakież to dziwne uczucie, że tak szybko zaczęłam o nim myśleć w nieco inny, lecz zachłanny sposób.

Odkładam kieliszek na przezroczysty blat ławy. Głośny szczęk szkła współgra z kurantem zegara. Patrzę w jego stronę. Dziewiąta. Collins powinien tu być lada moment. Zastanawiam się, czy zdążę zadzwonić do matki Eryka. Powinna wiedzieć, jak bardzo zaczynam się martwić. A może ona wie, gdzie on się podziewa? Muszę się tego czym prędzej dowiedzieć. Wstaję z kanapy. Czuję wpływ wypitego zbyt szybko alkoholu. Świat wiruje w głowie. Wracam do łazienki, biorę do ręki telefon i odblokowuję ekran, na którym wyświetla się komunikat o otrzymanej właśnie widomości. Ignoruję go. Mam ważniejsze sprawy. Wyszukuję numer do teściowej i w tym momencie smartfon zaczyna wibrować w dłoni. To ona, Kinga — matka mojego ukochanego Eryka.

ROZDZIAŁ 5 | CZARNA WDOWA

Londyn, 18 maja 2005 roku, ranek

Jestem przeszczęśliwa. Sandra pewnie też, ale ona oczywiście nie będzie umiała się do tego przyznać. Przecież nie może być tak, że ja zamiast niej — odważnej, przebojowej i znającej angielski dziewczyny — tak szybko i łatwo wyczarowałam nam pracę. Zresztą przed sekundą po raz kolejny skomentowała ten fakt w swoim gburowatym stylu. „Na pewno pójdziemy na zmywak — prychnęła. — Czyścić gary od rana do nocy. Niżej już upaść nie można!” — ironizowała. Ale zgryźliwość Kryńskiej w ogóle mi dziś nie przeszkadza. Nie jest w stanie stłamsić we mnie tego, że po prostu jestem z siebie dumna. Cieszy mnie świadomość, że gdyby nie ja, wciąż błądziłybyśmy po ulicach Londynu w poszukiwaniu jakiegokolwiek zajęcia. A tak? Właśnie zbliżamy się do restauracji Black Widow, zwarte i gotowe do podjęcia zawodowych wyzwań.

Eryk był wczoraj niesamowity. Czarujący, uśmiechnięty, miły. Świetnie się bawiłam w jego towarzystwie, piłam pyszną kawę, śmiałam się do łez. Takich doznań niezmiernie mi brakowało, odkąd nie mam kontaktu z Kacprem. To niezwykłe, ale tych dwóch mężczyzn ma ze sobą naprawdę dużo wspólnego: ponadprzeciętną urodę, aksamitny tembr głosu, bystre spojrzenie, niemal identyczne poczucie humoru, pełne usta, a przede wszystkim ogromną inteligencję. W niektórych momentach mojej pogawędki z nowo poznanym mężczyzną odnosiłam nawet wrażenie, że nie spotkałam się z nim, tylko z przyjacielem, którego tak bardzo mi tutaj brakuje. I chyba źle odczytałam z początku intencje Eryka. Oceniłam go nazbyt surowo. Po moim pierwszym, z pewnością mylnym wrażeniu postanowiłam dać mu wczoraj szansę. Intuicję odłożyłam na bok, a złych przeczuć i nieuzasadnionych obaw nie dopuściłam do głosu. To się opłaciło. Zwyciężyłam.

Już po kilku minutach dowiedziałam się, że Wagner jest zaopatrzeniowcem w Black Widow i że ma świetne relacje z właścicielem firmy. Od razu po naszym spotkaniu obiecał porozmawiać z szefem, a późnym wieczorem, kiedy wrócił z pracy, oznajmił, że jutro o jedenastej razem z Sandrą zaczynamy zmianę. Wcześniej czeka nas tylko krótki, będący czystą formalnością interview z nijakim Hasanem Ismanem, naszym pracodawcą. W pierwszej chwili miałam ochotę zaprotestować i powiedzieć, że niepotrzebnie włączył do naszych ustaleń Kryńską, ale jakoś nie umiałam być w stosunku do niej aż tak nie w porządku. Mimo krótkiego przebłysku w głowie, że moja rówieśnica w odwrotnej sytuacji z pewnością nie miałaby najmniejszych skrupułów, aby mnie pominąć, nie zaprotestowałam. Przeciwnie, w przypływie euforii ucieszyłam się nawet, że nie będę w nowym miejscu sama. Stwierdziłam, że znany mi osobiście wróg, do którego zdążyłam się już przyzwyczaić i którego reakcje nauczyłam się już przewidywać, zawsze będzie lepszy niż zupełnie nieznany przeciwnik, jakiego mogłam przecież jeszcze w nowej pracy spotkać. Oby nie — westchnęłam i czym prędzej odegnałam złe wizje.

Podziękowałam Erykowi i już chciałam się z nim pożegnać, kiedy ten rozciągnął usta w szelmowskim uśmiechu. Z nieskrywaną dumą powiedział, że ma dla mnie jeszcze jedną bombową wiadomość. Oprócz pracy udało mu się załatwić dla mnie i dla Sandry wspólny pokój na poddaszu budynku, w którym działała nasza restauracja. Mało tego, jako osoby w niej zatrudnione, nie będziemy musiałby płacić czynszu! Byłam wniebowzięta i bez wahania rzuciłam się Erykowi na szyję. To się stało całkiem samoistnie. I choć od wczoraj marzyłam o takim momencie, kompletnie nie planowałam tej kilkusekundowej bliskości, podczas której mogłam poczuć jego męski, oszałamiający zapach, musnąć wargami jego kędzierzawe włosy, przymknąć zmęczone powieki i na moment stracić kontakt z rzeczywistością.

Kilka minut później, kiedy Wagner zniknął już za drzwiami swojego mieszkania, wstąpiła we mnie niesamowita energia. Tak jak stałam, zaczęłam pakować do torby wszystkie swoje rzeczy, żeby wczesnym rankiem móc jak najszybciej opuścić tę ciasną, znienawidzoną czynszówkę. Przepełniła mnie radość, lecz jednego zaczęłam żałować... — że w nowej miejscówce nie będzie za ścianą Eryka. Zakochałam się? Nie, to niemożliwe. Takie rzeczy nie dzieją się ot tak, z dnia na dzień. A już na pewno nie w moim przypadku. Nie wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia, gdyż nigdy mnie takowa jeszcze nie spotkała. Właściwie to nigdy mnie nie spotkała, żadna! Skąd zatem miałabym wiedzieć, że właśnie w ten sposób objawia się to uczucie. A jeszcze niedawno rosła we mnie wiara, że tuż przed wyjazdem zaczęłam darzyć nim Kacpra. Chyba się myliłam. Znajomość, którą wczoraj zawarłam, coraz bardziej zaczynała utwierdzać mnie w tym przekonaniu.

— Idziesz czy będziesz tak stała? — Kryńska odwraca się szybko i wbija we mnie swój bazyliszkowy wzrok. Stoi pierwsza przed wejściem do knajpy. — Nie myślisz chyba, że będę cię wiecznie niańczyła. Nawet na to nie licz! — Otwiera szklane drzwi i przepuszcza mnie przodem. — Wchodź! I namierzaj tego twojego Hasana!

Nic nie odpowiadam. Nie mam zamiaru szarpać się z jej arogancją i ani myślę popsuć sobie humor. Dam sobie radę ze wszystkim, nie potrzebuję pomocy tej wrednej, przemądrzałej małpy. Przywitać się i powiedzieć „to work” będę przecież umiała. Imię właściciela też jakoś wymówię, a poza tym on wie o naszym przyjściu, oczekuje nas, więc wszystko powinno pójść bezproblemowo. Wiadomo! Byłoby dużo lepiej, gdyby dziś w restauracji był na zmianie Eryk, ale niestety, mój nowy przesympatyczny znajomy wziął dzień wolnego.

Jestem zaskoczona, że w środku nie ma żywej duszy. Po wczorajszym dniu, kiedy Black Widow pękała w szwach od nadmiaru gości, teraz świeci pustkami. Taka pora dnia najwidoczniej — myślę i bardzo powoli przesuwam się w stronę znajdującego się na drugim końcu sali kontuaru. Krząta się za nim młoda dziewczyna o długich, nienaturalnie jasnych, prawie białych włosach. Z miejsca uderza mnie jej wygląd, zbyt wyzywający i kontrowersyjny jak na kogoś, kto stanowi personel tak porządnego lokalu. Jej przesadny, wręcz ordynarny makijaż, a także niespotykanie skąpy strój nie przywodzą na myśl schludnej, uprzejmej kelnerki, ale bardziej pracownicę domu publicznego. Spoglądam na Sandrę. Jej mina zdradza nie mniejsze od mojego skonsternowanie. Koleżanka milczy. Za nic w świecie nie rusza się z miejsca, nie podchodzi bliżej, aby się pierwsza odezwać. Jest niezwykle harda.

Dziewczyna za ladą odrywa się od swoich zajęć, spogląda z zaciekawieniem na trzymane przez nas w dłoniach torby, a potem koncentruje swój badawczy wzrok na mnie. Oprócz zaintrygowania, wyczytuję z jej oczu coś jeszcze. Nie umiem tego w tym momencie jednoznacznie nazwać, ale mam wrażenie, że blondynka jest po prostu wściekła, że tutaj przyszłyśmy. Jej postawa nie dodaje mi odwagi. Przeciwnie, powoduje, że stres coraz silniej zaciska gardło, robi mi się gorąco i duszno. Przewiduję klęskę. Na pewno za chwilę się skompromituję. Właściwie to już się ośmieszam, nie mogąc wydusić z siebie najprostszego zdania. A przecież powinnam się wreszcie odezwać, choćby się przywitać, nie dać satysfakcji Kryńskiej.

— Słucham? — pytanie barmanki totalnie mnie zaskakuje. Mam wrażenie, że się przesłyszałam. — Jesteście Polkami?

— Tak — odpowiadam przeciągle, a mój głos mocno drży. Domyślam się, że pracownica Black Widow musiała dosłyszeć głośne marudzenie Sandry, zanim weszłyśmy do środka. — My w sprawie pracy — oświadczam. — Do Hasana Ismana. — Kiedy wymawiam ostatnie słowo, iskry nieprzyjaźni, które do tej pory ledwie tliły się w źrenicach wysokiej i szczupłej kobiety, zmieniają się w prawdziwy pożar. Nic nie odpowiada. Jeszcze raz obrzuca nas nieprzychylnym spojrzeniem, odwraca się na pięcie i znika za drzwiami.

Słyszę ją zza ściany. Przywołuje właściciela firmy, kilkukrotnie powtarza jego imię. Kobieta jest wściekła, a ja jestem zbulwersowana, że pozwala sobie zwracać się do szefa podniesionym tonem. Nie umiałabym się zachować w ten sposób, nie tak zostałam wychowana. Do moich uszu dociera coraz wyraźniejszy dźwięk kroków. Nie jest to stukot obcasów, jaki przed chwilą odbijał się nerwowym echem od ścian restauracji. Chód jest spokojniejszy. Po kilku sekundach w drzwiach pojawia się wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna, a ja czuję, jak na całym ciele występują kropeleczki potu. Serce przyśpiesza swój rytm do maksimum, a żołądek ulega skręceniu, powodując tępy, niemal paraliżujący ból. Zawsze kiedy mi na czymś niezwykle zależy, okupuję to przeogromnym stresem, ale teraz jego poziom osiąga poziom krytyczny. Nie umiem racjonalnie myśleć, stoję jak wryta, mam ochotę zapaść się pod ziemię.

— Camilla? — śniady, postawny mężczyzna wypowiada moje imię z angielskim akcentem. — Nice to meet you. — Wyciąga rękę przed siebie, a ja, niczym zahipnotyzowana nie rejestruję momentu, w którym podaję mu dłoń. Gdyby nie jego silny i zdecydowany uścisk, z pewnością przegapiłabym tę sytuację. Jestem beznadziejna.

Staram się opanować, złapać oddech, odpowiedzieć cokolwiek, jednak nie daję rady. Silę się na uśmiech, ale mam wrażenie, że na mojej twarzy, zamiast miłej i przyjaznej miny, występuje wrogi, nieprzyjemny grymas. Isman przenosi uwagę na Sandrę, również się z nią wita. Ich konwersacja trwa zdecydowanie dłużej, co jakiś czas wyłapuję z niej słowo „work”, akcentowane zbyt silnie zwroty grzecznościowe, a także moje imię, wymawiane dużo oschlej i ciszej. Kryńska raz po raz śmieje się zalotnie. Jest odważna, czuje się swobodnie. Nagle zaczyna podchodzić coraz bliżej swojego rozmówcy, a kiedy już prawie muska biustem jego umięśniony tors, obraca się w moją stronę i mówi:

— I po interview! Idziesz na zmywak, niestety! Sorry, koleżanko, ale nie umiesz anglika, nie nadajesz się do niczego... — zawiesza teatralnie głos — innego.

— A ty? — pytam, ale dobrze wiem, jaki poziom satysfakcji przybierze jej trajkot.

— Będę kelnerką, przynajmniej na razie. Później mam szanse na awans. — Zadowolenie z siebie niemal wylewa się uszami ukontentowanej dziewczyny, która już na mnie nie patrzy. Znów szczerzy się do przełożonego. Co za przebiegła i wyrachowana hiena.

Nie wiem co powiedzieć. Mało tego, nawet gdybym wiedziała, nie umiem tego powiedzieć. Wiem, że refleksja, przynajmniej ta polskojęzyczna, przyjdzie do mnie po czasie, ale na Sandrę nie będę sobie strzępić języka. Odpuszczam, niech świętuje sukces. Niech się chełpi swoją wyższością i sprytem. Jej przecież nie zmienię, taki ma wredny charakter. Po trupach do celu, bez względu na uczucia i emocje innych. Przynajmniej nie będziemy musiały wchodzić sobie w drogę, bo zaczynam uświadamiać sobie, że prędzej czy później mogłoby dojść do sytuacji, w której zaczęłybyśmy tłuc sobie na głowach talerze. Nie chcę być kelnerką, jeśli miałabym bez przerwy się z nią konfliktować. A zmywając spokojnie naczynia, nie będę musiała się niczym stresować. Będę robić swoje, a każdą możliwą okazję wykorzystam na uczenie się angielskiego. Zacznę od najprostszych zwrotów. Będzie dobrze. Najważniejsze, że mam pracę i darmowe lokum.

Hasan jeszcze raz podaje mi rękę, żegna się z uśmiechem, ustala coś z Sandrą, a potem znika za drzwiami zaplecza. Koleżanka tłumaczy mi, że za kilka minut wyjdzie do nas Nina — Polka, którą widziałyśmy kilkanaście minut temu za barem. Zaprowadzi nas do pokoju i powie, co dokładnie będziemy robić.

— To podobno przesympatyczna dziewczyna — rzuca niby ironicznie Kryńska, ale znając jej przebiegłość i fałsz, doskonale wiem, że uczyni wszystko, aby od razu wkupić się w łaski nowej koleżanki. Mnie zostawi w tyle, jak zawsze. Nie pierwszy i nie ostatni raz.

— Zauważyłam — kwituję. Odwracam się od niej, stawiam kilka kroków i siadam przy najbliższym stoliku. Kręci mi się w głowie od nadmiaru myśli. Jestem przerażona, a jeszcze przed jakimś kwadransem byłam szczęśliwa, pozytywnie nastawiona do życia i zachodzących w nim zmian. Nie tak miała wyglądać moja przygoda w Londynie. Miała być pasmem sukcesów, a nie drogą pod górkę pełną emocjonalnych przeszkód. Chce mi się znów płakać. Eryk...

Nie wiem dlaczego, ale kiedy ponownie wspominam jego szczery i serdeczny uśmiech, robi mi się lżej na sercu. Mam nadzieję, że wkrótce go znowu zobaczę, porozmawiamy spokojnie, opowiem mu o pierwszym dniu w pracy... A może znów mnie zaprosi na randkę? Może pozwoli się jeszcze do siebie przytulić, kto wie?

Świeżo upieczona kelnerka siada obok mnie, wspiera głowę na łokciach i czekając na rozwój wydarzeń, stuka niecierpliwie palcem w lśniący, hebanowy blat. Jest bezczelna, robi to specjalnie, wiem to, poznałam się na niej. Usiłuje znów wyprowadzić mnie z równowagi, sprawić, żebym przed ponownym spotkaniem z nieprzychylną nam Niną miała podły nastrój i abym jak zwykle, wypadła gorzej od Kryńskiej. A wtedy ona znów zwycięży. Naprawę? Istnieją jeszcze tacy podli ludzie? Co mają z tego, że ciągle robią komuś przykrość? Jakie swoje wady i niedoskonałości chcą zakamuflować, skupiając swoją agresję na innych? Tego chciałabym się o mojej rywalce dowiedzieć.

Mijają minuty, z których każda dłuży się niemiłosiernie. I nawet kierowanie myśli w stronę poznanego wczoraj znajomego nie sprawia, że czas płynie szybciej. Chyba nie jest w stanie wygrać ze stresem, który zarządza teraz moim ciałem i umysłem.

Nagle drzwi do zaplecza otwierają się z hukiem. Staje w nich Nina. Z odległości kilku metrów ciężko mi uchwycić jej wzrok, a chciałabym sprawdzić, czy zmieniła choć trochę swoje nastawienie. Chyba tak, bo kiedy się zbliża, nie ma już twarzy zacienionej złością, niechęcią i brakiem gościnności. Uśmiecha się nawet subtelnie i o dziwo, nie zwraca w ogóle uwagi na grającą zawsze pierwsze skrzypce Sandrę. Podrywam się z krzesła, staram się również uśmiechnąć. I choć czuję, że wychodzi mi to trochę sztucznie, mam wrażenie, że Nina jest zadowolona z mojego życzliwego gestu. Podchodzi jeszcze bliżej mnie i bez skrępowania chwyta za moją walizkę.

— Daj, pomogę ci — wyjaśnia, kiedy staram się protestować. — Zaprowadzę was do pokoju, będziecie miały chwilę, aby się rozgościć, a za pół godziny widzimy się znowu na dole, ok? Powiem wam, co zrobić, aby tutaj... przetrwać. — Wypowiadając ostatni wyraz dziewczyna cyka wymownie ustami i niejednoznacznym spojrzeniem omiata wnętrze Black Widow. — To naprawdę specyficzne miejsce — dodaje, a potem, z moją torbą na ramieniu, daje nam znać ruchem ręki, byśmy poszły za nią.

— Dziękuję — odpowiadam ściszonym głosem. Obserwuję Kryńską. Ta zaciska zęby ze złości. Najwyraźniej nie spodobało się jej, że została pominięta przez Ninę. Nie jest mi w ogóle z tego powodu przykro i nie mam wyrzutów sumienia. Myślę, że nic się nie stanie, jeśli chociaż raz na własnej skórze ta samolubka poczuje, jak to jest być tą drugą, mniej ważną, nieliczącą się w stawce, osobą.

Mijamy bar, a następnie wkraczamy do kuchni. W pomieszczeniu krząta się kilka osób, głównie młodych kobiet. Każda nich przypatruje się nam z niekrytym zainteresowaniem, ale żadna nie odpowiada na moje i Sandry słowa przywitania. Nikt się nie uśmiecha, nikt nie spogląda nam w oczy. Czuję się niezręcznie, jak intruz, nieproszony gość. Zadziwia mnie atmosfera oraz dziwne napięcie, jakie panuje między pracownikami restauracji. Mijając ich, zaczynam się zastanawiać, czy ich oschłość nie wynika z wychowania, albo z kultury panującej w tym kraju, i czy czasami nie jest tak, że wyłącznie w Polsce wita się obcych nad wyraz serdecznie i zawsze z otwartymi rękami. Coś w tym jest — wracam myślami do mojego pierwszego wieczoru na Wyspach i równie chłodnego przyjęcia, jakie zgotowali nam państwo Gajewscy. Niby rodacy, a jednak już nie do końca. Czy tak szybko zapomina się o dobrych manierach? Czy tych dwoje ma coś na sumieniu? Nie wiedzieć czemu dopada mnie nagle taka refleksja.

Myśl ta pozostaje mi w głowie. Obserwuję Sandrę oraz drugą, pnącą się przed nami po stromych schodach białowłosą, niestosowanie ubraną rodaczkę. Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że kobieta też ma jakiś sekret. Tylko jaki? I dlaczego w tak krótkim czasie zmieniła nastawienie do mnie? A może to ja źle ją oceniłam? Może jest, jak to określiła Kryńska, przesympatyczną dziewczyną, która najzwyczajniej w świecie ma takie, a nie inne usposobienie? Mam nadzieję wkrótce wszystkiego się dowiedzieć. Czuję, że Nina to jedna wielka zagadka, tajemnica i emocjonalny wulkan.

— To tutaj — rzuca nagle, nie odwracając się. Z całej siły zaciska dłoń na rozklekotanej klamce. Szarpie gałką tak, jakby chciała wyładować na niej całą swoją złość. Pomalowane na różowo skrzydło ustępuje z niemiłosiernym zgrzytem. — Zanim się rozgościcie, proszę, abyście na godzinę dały mi swoje paszporty. Muszę wpisać wasze dane do ewidencji gości.

— Ewidencji? — Reaguje trzeźwo Kryńska. — Jakiej ewidencji? Po co?

— Rejestr hotelowych gości — podnosi głos barmanka. — Będziecie mieszkać w jednym z pokoi, które normalnie są wynajmowane dla klientów z miasta. No dalej, dalej, nie mam czasu. — Czy mi się wydaje, czy w wyrazie jej twarzy ponownie dostrzegam wrogość? — Szybko! Nie ma czasu, szef nie lubi czekać. Dokumenty albo możecie stąd spadać! Nie wy tutaj pierwsze i nie ostatnie.

ROZDZIAŁ 6 | ŚLUB

Piła, 6 lipca 2006 roku, popołudnie

Najbardziej boję się tego, że zostanę zdemaskowana, że mój wyraz twarzy, mimika, nienaturalny uśmiech, uciekający wzrok, a przede wszystkim brak blasku, jaki powinien być widoczny w oczach zakochanej kobiety, zdradzą moje wątpliwości. Nie, to już nawet nie są wątpliwości. To jest pewność, jakiej chyba jeszcze nigdy w życiu nie posiadałam. Nie chcę tego robić! Chcę wykrzyczeć to całemu światu, właśnie tu i teraz, lecz najbardziej przerażający jest fakt, że znając siebie, nie zdobędę się na odwagę, by powiedzieć „nie”. Szepnę smętne „tak” i pożałuję tego do śmierci.

Widzę coraz mniej wyraźnie i kręci mi się w głowie. Robi mi się duszno, jestem na skraju omdlenia. Boję się, że stracę na dobre kontakt z rzeczywistością. Staram się z tym walczyć, nie mogę ulegać słabościom. Zaczynam myśleć o czymś zgoła innym niż sytuacja, w jakiej się teraz znajduję. Ołtarz, zapach ciętych kwiatów, szelest celofanu, płacz jakiegoś dziecka, ciche rozmowy odbijające się echem od ścian kościoła, muzyka, która generuje nieprzyjemne wibracje i świdruje głowę tak głęboko, że mam ochotę zatkać sobie uszy. To wszystko jest jakąś iluzją. To się nie dzieje naprawdę...

Sama nie wiem, jak do tego doszło. Zawsze sobie przecież powtarzałam, że nie wyjdę za mąż z rozsądku, bez cienia miłości, krzty zaufania, powodowana litością, wdzięcznością i przeświadczeniem, że po prostu „tak będzie lepiej”. Tylko dla kogo? Dla zgromadzonych za moim plecami gości, dla moich rodziców, dla Eryka? Tak, zdecydowanie. Reakcji tych trzech osób boję się najbardziej. One nie wybaczyłyby mi słów sprzeciwu. Taka kompromitacja, taki wstyd! Jak mogłaś nas tak upokorzyć? Ja mogłaś ośmieszyć nas na oczach całej rodziny.

Jestem zbyt słaba, aby się zbuntować. Nie dam rady. Jakaś siła pcha mnie w złym kierunku. Zbliżam się do przepaści, do granicy, po której przekroczeniu, nie będzie już mojego indywidualnego świata. Nie będzie mnie samej, będę ja i Eryk — mężczyzna, którego nie kocham, którego coraz poważniej się boję, ojciec dziecka żyjącego we mnie od kilku tygodni. Jestem przerażona i zrezygnowana. Nie umiem się przeciwstawić presji, jaką chyba sama na sobie wywieram. Zrobię to, poślubię Eryka Wagnera. Musi być w tym sens.

Ilekroć staram się przestać myśleć o tym, co się wydarzy za chwilę, tylekroć mój umysł wyświetla przed oczami wspomnienia z ostatnich czternastu miesięcy. Przykre doświadczenia, które coraz bardziej utwierdzają mnie w przekonaniu, że wyjeżdżając do Anglii, popełniłam duży błąd. Ale nie największy, niestety... Ten największy dopiero przede mną.

* * *

Zaczęło się lekko, zupełnie niewinnie. Jak w romantycznej komedii. Jak gdyby ktoś stworzył specjalnie dla mnie scenariusz przepięknego filmu, wykreował przyszłość, punkt po punkcie rozpisał moje przeznaczenie. Tak przynajmniej mi się wydawało, tak wtedy myślałam, albo raczej... tak miałam myśleć. Młoda, samotna, zagubiona w nowej rzeczywistości kobieta, szuka w obcym kraju pracy, szczęścia, miłości. Chce żyć bardziej, osiągnąć więcej, spełnić najskrytsze marzenia, wzbić się wysoko ponad rzeczywistość. I usilnie wierzy, że los ma specjalnie dla niej wyjątkowy, oparty na pozytywnych zbiegach okoliczności plan. Naiwna dziewczyna poddaje się temu bez reszty, bierze to, czym mami ją świat. Zamyka oczy, leci z wiatrem i z dnia na dzień czuje się bardziej spełniona. Szczególnie, jeśli tak niesamowicie przystojny, zaradny i opiekuńczy mężczyzna zaczyna interesować się właśnie nią. Ale to tylko pozory.

Paszport... Czar zaczął pryskać w dniu, w którym przekroczyłam wraz z Sandrą złowrogie progi Black Widow. Od momentu, w którym nieuznająca sprzeciwu Nina kazała nam oddać paszporty. Naprawdę dałam się nabrać i uwierzyłam, że te dokumenty są rzeczywiście potrzebne wyłącznie do zrealizowania formalności związanych z naszym zakwaterowaniem. Niestety, już kilka godzin później okazało się, w jakim tkwiłam błędzie. Kiedy blondwłosa pracownica restauracji zniknęła za drzwiami naszego pokoju, zaczęła się moja walka o odzyskanie wolności. Walka trwająca do dzisiaj, walka niszcząca mnie z każdą kolejną podejmowaną przeze mnie decyzją.

Z początku nie przewidywałam dramatu. Grzecznie, na polecenie Niny, rozpoczęłam pracę na zmywaku. Sandra nie miała racji, że „niżej już upaść nie można”. Otóż można, przed czym od razu przestrzegła mnie moja nowa koleżanka z pracy, Larysa — piękna Ukrainka, która się poddała i przestała wierzyć, że kiedykolwiek odzyska wolność, że kiedyś ucieknie, przestanie być prostytutką, że opowie światu, czego doświadczyła ze strony Hasana oraz jego bogatych, niezwykle wpływowych przyjaciół. Gdy kobieta zaczęła opowiadać ze szczegółami swoją historię w Londynie, coraz bardziej odnajdywałam w tej opowieści wspólne, jakże przerażające mnie elementy. Z każdą minutą czułam, że tracę grunt pod nogami, że coraz bardziej zapadam się w sobie, z przerażeniem zdając sobie sprawę, że niedługo, podobnie jak upokorzona do granic ludzkich możliwości Larysa, będę dziwką na każde skinienie Ismana. „Nje dawajtie ijm pasportiw, tikaij!” — raz po raz powtarzała zdanie, które do dzisiaj huczy w mojej głowie. Ale już wtedy wiedziałam, że na ucieczkę było zdecydowanie za późno. Ogarnęła mnie wściekłość, bo zachowałam się jak największa na świecie kretynka. A przecież zawsze myślałam o sobie, że jestem rozsądną, myślącą logicznie i nie dającą nabierać się na tanie chwyty kobietą. Bzdura! Byłam głupia, głupsza od Kryńskiej, która w ogóle nie zdawała sobie sprawy z zagrożenia. Późnym wieczorem, kiedy opowiedziałam jej o tym, czego dowiedziałam się od Larysy, wyśmiała mnie i podsumowała, że mam jakieś chore urojenia. I że najwidoczniej z głodu i zmęczenia zaczynam bredzić od rzeczy. Przechwalała się jeszcze, że trafiła najlepiej jak tylko mogła, że ma okazję się najeść za darmo, że zbiera zajebiste napiwki podczas kelnerowania i nawiązuje, jak to określiła, „korzystne, rokujące na przyszłość relacje z nadzianymi kolesiami”.

Po rozmowie z Sandrą byłam pewna, że po raz kolejny nie mam co liczyć na wsparcie tej głupiej, zepsutej do szpiku kości prostaczki. Zostałam znów sama, z bardzo poważnym, zatrzymującym oddech i przyprawiającym o dreszcze problemem. Byłam w pułapce, z której nijak nie wiedziałam, jak mogłabym się wydostać. Wtedy pomyślałam o telefonie do Kacpra albo do moich rodziców. Ważyłam już nawet w dłoni uruchomiony telefon, który wydawał mi się ciężki jak cegła, jedna z tych, z których zbudowany był nieprzewidywalny Londyn. Nie, nie mogłam się przyznać do błędu. Nie przed najważniejszymi osobami w moim życiu. Zawsze miałam honor, a ten, również i w tamtym momencie, kazał mi schować komórkę z powrotem do szafy i na spokojnie, jeśli w ogóle umiałam być w tamtych chwilach spokojna, zastanowić się, co powinnam zrobić. Ucieczka z Black Widow nie wchodziła w grę. Larysa kilkukrotnie przecież podkreślała, że Hasan mnie znajdzie, a wtedy pogorszę jeszcze bardziej swoje położenie. Przestrzegała mnie też przed zawiadomieniem policji. Według niej to bezcelowe, gdyż większość funkcjonariuszy z najbliższych komisariatów było skorumpowanymi klientami Ismana. Byłam zdruzgotana. Kiedy miałam już zamiar wtulić twarz w śmierdzącą stęchlizną poduszkę i zacząć bezsilnie płakać, zobaczyłam przed oczami miłą twarz Eryka i jego zniewalający uśmiech. Usłyszałam szept. Ciepły, aksamitny głos nowego kolegi, który zdawał się powiedzieć do mnie: „Będzie dobrze, pomogę ci, nie pozwolę cię skrzywdzić.”

Wagner był moją jedyną nadzieją. I nie zastanawiałam się nawet, czy Larysa mogła mieć rację również w stosunku do niego. Powtarzała przecież kilkukrotnie, że wszyscy mężczyźni z Black Widow są zamieszani w erotyczny biznes prowadzony przez jej właściciela. Być może Ukrainka nie minęła się z prawdą, nie mogłam przecież tego w tamtej chwili wiedzieć, lecz podskórnie czułam, że Eryk jest inny, że jest uczciwym, godnym zaufania człowiekiem. Może i pracował dla Ismana ładnych parę lat, może i miał z nim dobre układy, jednak nie dawałam wiary, że mógł poznać ciemną stronę swego pracodawcy. Zaufałam przecież nowemu koledze i tego musiałam się trzymać. Nie miałam, zresztą, innego wyboru. Nie pomyliłam się, tak przynajmniej wtedy mi się wydawało.

Kiedy następnego dnia spotkałam Eryka w pracy, z miejsca oświadczyłam mu, że muszę z nim pilnie porozmawiać.

— Coś się stało? — spytał i powiedział, że dostrzega w moich źrenicach dziwny strach i zdenerwowanie.

— Tak, musimy pogadać. Masz chwilę? — Spojrzałam mu głęboko w oczy. Chciałam sprawdzić, czy znajdę w nich szczerość. Miałam wątpliwości, ale nie miałam innego wyjścia i ani chwili do stracenia.

— Mam — odszepnął. — Dla ciebie zawsze będę miał — dodał i uśmiechnął się tajemniczo. — Ale najpierw ja muszę ci o czymś powiedzieć. Chodź! — Pociągnął mnie w stronę pomieszczenia gospodarczego. Chciałam coś odrzec, ale przytknął palec do mych ust, rozejrzał się konspiracyjnie dookoła i dał znać, abym wraz z nim zniknęła za drzwiami. — Musisz stąd uciekać! — oznajmił, kiedy byliśmy już w środku. W magazynie panował półmrok. Czuć w nim było zapach jedzenia i przypraw.

— Dlaczego? — odetchnęłam z ulgą i pierwszy raz od kilkunastu godzin zrobiło mi się lżej na sercu. Przewidziałam, o czym chce mi opowiedzieć Wagner. Nabrałam pewności, że mężczyzna przyjdzie mi z odsieczą.

— Dowiedziałem się o czymś... O tym, co się tutaj dzieje. Od dawna miałem swoje przypuszczenia, ale teraz jestem tego pewny.

— Czego? — pragnęłam, aby to, o czym mówi Eryk, dotyczyło sprawy, w którą ja również zostałam wplątana.

— Hasan... On prowadzi tu burdel. Werbuje kobiety do...

— Wiem — weszłam mu w słowo. Byłam niecierpliwa. — Larysa, ta kobieta, z którą pracuję na kuchni, o wszystkim mi opowiedziała. A ta cała Nina zabrała mi paszport.

— Co?! — Eryk niemal krzyknął. Szybko jednak z powrotem obniżył swój głos. — Jak to zabrała? — Był skonsternowany.

— Normalnie. Kazała nam je oddać, bo niby będą potrzebne, aby nas tu zameldować.

— Jasna cholera! — syknął. — Musisz go szybko odzyskać!

— Tak... — westchnęłam z rezygnacją w głosie. — Tylko jak? Ponoć nie mam szans. Pół Londynu jest w to zamieszane. Wszyscy znają Ismana, są z nim powiązani. Jestem skończona! — Moim ciałem coraz silniej kierował stres.

— Bez przesady... — Po wyrazie twarzy mojego rozmówcy poznałam, że zaczyna intensywnie myśleć. — Coś wykombinuję, daj mi trochę czasu, ok? Rozejrzę się, spróbuję się czegoś dowiedzieć. Jestem blisko Hasana. Ma do mnie duże zaufanie.

— Tylko nic mu nie mów! — nakazałam. — On nie może...

— Zaufaj mi! — Tym razem to Wagner nie dał mi dokończyć. Zamilkł i zaczął bardzo intensywnie się we mnie wpatrywać. Miałam wrażenie, że jego duże, czarne jak węgiel źrenice generują gorące, przenikające mnie na wylot, światło. Poddają mnie głębokiej hipnozie, wprowadzają w trans, z którego nie mogłam i wcale nie zamierzałam wychodzić. Czułam na sobie ciepły i wilgotny oddech, zapach włosów, skóry, stukot krwi, pulsującej w jego smukłych, opalonych skroniach. A po chwili pełne, męskie usta zwarły się mocno z moimi. Nie wiem na jak długo. Kompletnie straciłam rachubę czasu, łączność ze światem, który coraz bardziej zaczynał wirować w mojej głowie.

Wyszedł, a ja zostałam sama w ciemnym pomieszczeniu. Ale nie byłam już sama. Zyskałam osobistego anioła. Stróża, któremu w tamtej chwili powierzyłam moje przyszłe życie. Gdybym tylko mogła przewidzieć, że ten pocałunek będzie kolejnym stopniem w dół, prowadzącym mnie prosto do piekła. Ale jak wówczas miałam to odgadnąć? Nikt mi nie powiedział, że lokuję uczucia w niewłaściwym miejscu, że podpisuję pakt z diabłem. Nikt, absolutnie nikt...

TERAZ...

— Zawsze mnie nienawidziłaś! — Niepotrzebnie decyduję się na takie słowa. Matka Eryka się zemści. — Jak możesz myśleć, że się o niego nie martwię. Jak możesz być taką zimną i wyrachowaną suką! — mówię coraz głośniej, gdyż nie mogę się uspokoić. — Uprzedziłaś mnie, chciałam do ciebie zadzwonić. Odchodzę od zmysłów, dobrze o tym wiesz!

— Ochłoń wreszcie! — Kinga stara się zachować spokój. — I zamiast znów mnie oczerniać, powiedz, o której widziałaś go po raz ostatni?

— Powiedziałam przecież, o dziewiątej rano. Kiedy wychodził do pracy. — Pociągam kolejny łyk Chianti. — Mówił, że wróci do domu o siódmej wieczorem.

— No i?

— Co, no i? — pytam pogardliwie. — Jest dziewiąta. A Eryk ma wyłączony telefon, przecież dlatego do mnie zadzwoniłaś. Przyznaj, że też się niepokoisz. Jestem przerażona! — Mam nadzieję, że teściowa nie wyczuwa fałszu w moim głosie. — Nie wiem, co mam robić.

— Przestań tragizować. Przede mną nie musisz udawać! Doskonale wiem, że mój syn mało cię ostatnio obchodzi. Już dawno cię zdemaskowałam. Twój mąż wszystko mi o tobie mówi, o twoim kochanku również.

— Kochanku!? — Znów podnoszę głos i odruchowo patrzę w stronę pokoju Victorii. Nie chciałabym niepokoić córki, lecz po prostu wstępuje we mnie agresja, ilekroć cały świat wmawia mi romans z Martinem. I coraz częściej zaczynam żałować, że nie sypiam z moim przyjacielem. Wiedziałabym przynajmniej, z czego się tłumaczyć. — Bardzo śmieszne, bzdura! — prycham, ale czym prędzej poprawiam swój ton. Chcę być wiarygodna, powinnam udawać kochającą, zaniepokojoną żonę. — Mamo, nie rozmawiajmy w ten sposób, proszę... Dobrze wiesz, jaka jest prawda. Nigdy nie zrobiłabym niczego przeciwko rodzinie. Kocham Eryka i Victorię najbardziej na świecie — kłamię połowicznie.

Kinga nie odpowiada. Zamiast niej słyszę w słuchawce serię głuchych trzasków, a po chwili następuje cisza. Odrywam telefon od ucha i sprawdzam, czy nadal trwa połączenie. Nie trwa, zostało przerwane. Staram się je nawiązać ponownie. Stukam nerwowo w wyświetlacz, czekam. Nie odbiera. Po jakiejś minucie wybieram ten sam numer po raz kolejny. Teściowa jest poza zasięgiem.

ROZDZIAŁ 7 | WESELE

Piła, 9 lipca 2006 roku, noc

Jest trzecia nad ranem, a ja do tej pory nie wypiłam ani grama alkoholu. Ani jednego toastu za moje udane małżeństwo. Po prostu się boję, że nawet mały łyk szampana zadziała na mnie w niekorzystny sposób. Rozluźnię się i przestanę panować nad nerwami, które trzymam na wodzy od momentu, kiedy z trudem wydusiłam z siebie sakramentalne „tak”. Stało się — zostałam żoną Eryka, który od kilku godzin nie musi już zgrywać idealnego mężczyzny. Osiągnął to, czego chciał. Mógłby już sobie odpuścić, a jednak niczego takiego nie robi. Przeciwnie, po ceremonii zaślubin jest jeszcze bardziej wesoły, ujmujący, czarujący, miły. No, kurwa, prawdziwy, chodzący ideał! Ileż to razy zdążyłam podczas tego wieczoru usłyszeć, że lepiej trafić nie mogłam, że taki facet to skarb, że mam go pilnować, żeby mi go czasem nie ukradła jakaś przebiegła Angielka. A niech sobie kradnie, będę miała spokój! — odpowiadam w myślach, mówiąc na głos coś całkiem innego.

* * *

Eryk wcale nie pomógł mi wydostać się z pułapki, do jakiej wpadłam zaraz po przyjeździe do Anglii. A przecież odzyskał mój paszport, stanął na wysokości zadania i byłam przez chwilę szczęśliwa. Kochałam się z nim jeszcze tego samego wieczoru, w którym zabrał mnie z burdelowego pokoju na poddaszu budynku Black Widow i zawiózł w bezpieczne miejsce. Powiedział, że to mieszkanie jego przyjaciela, który musiał wrócić na kilka miesięcy do Polski. Stwierdził, że już dawno sam zamierzał się tam przeprowadzić, ale jakoś ciągle nie mógł się za to zabrać. Tym bardziej, że wygodnie mu było w mieszkaniu, jakie wraz z rodzicami wynajmował w kamienicy należącej do państwa Gajewskich. Nie musiał się martwić o wypełnianie obowiązków, takich jak sprzątanie, pranie, robienie zakupów czy przygotowywanie dla siebie posiłków. Szkoda mu było na to pieniędzy i czasu, a matka i ojciec z przyjemnością dbali o jego wygodę. Zagwarantował, że mogę mieszkać za darmo, jeśli oczywiście zadbam odpowiednio o powierzone mi lokum i oczywiście o... niego. Mrugnął do mnie okiem w tak seksowny sposób, że poczułam dreszcze na całym ciele. Chciał dostać swoją nagrodę, a ja nie zastanawiałam się długo. Zajęłam się moim Erykiem. Od razu, bez wahania, bez żadnych oporów. Zerwałam z niego ubranie. Chciałam mieć go tylko dla siebie, sprawdzić, jak smakuje, jak to jest kochać się z mężczyzną, o jakim większość kobiet w Londynie mogła jedynie pomarzyć.

Smakował niesamowicie. Nawet nie wiedziałam, że ludzkie ciało może się składać z tak wielu milionów fragmentów, które chciałoby się pocałować w jednym, krótkim czasie. Wchłonąć je natychmiast do swojego wnętrza. Ale mój partner doskonale wiedział, którym elementem powinnam się zająć na starcie. Uklęknęłam przed nim, z ledwością zmieściłam w ustach jego nabrzmiałą, lekko pulsującą męskość. Bałam się, że nie będzie mu ze mną dostatecznie dobrze. Nie miałam dużego doświadczenia w seksie, ale w przypadku bliskości z Erykiem wszystko potoczyło się samo i to w najlepszym kierunku. Do celu zaczęły prowadzić mnie moja kobiecość, zmysłowość, namiętność oraz pożądanie. Stałam się ekspertką, wytrawną znawczynią wszystkich ludzkich pragnień, a mój nienasycony kochanek to poczuł, jak jeszcze nigdy dotychczas. Powiedział mi o tym, kiedy skończyliśmy. Wyszeptał do ucha, że jeszcze nigdy z nikim nie było mu tak cudownie.

Zapytałam wtedy, czy mnie kocha. Wiem, że nie powinnam, że to zdecydowanie za wcześnie. Zawahał się, zrobił kwaśną minę, a ja po raz kolejny uchwyciłam w jego spojrzeniu „to coś” i wcale nie było to przyjemne doświadczenie. Odniosłam wrażenie, że zajrzałam w oczy dzikiej, szykującej się do ataku bestii, planującej rozszarpać swoją ofiarę na tysiąc kawałków. Był to wprawdzie tylko nanosekundowy przebłysk, ale jednak zostawił po sobie silną, długotrwałą, niedającą o sobie zapomnieć niepewność. Tamtego wieczoru jeszcze nie wiedziałam, że te krótkie, z ledwością dające się zauważyć iskry, spalą mnie wkrótce doszczętnie.

Wreszcie odpowiedział „tak”. Skłamał. Dziś to wiem na pewno. Tak jak ja skłamałam kilka godzin temu przed Bogiem.

* * *

Idzie w moim kierunku. Jest mocno wstawiony. Upił się jak świnia na własnym weselu, ale nikt prócz mnie nie widzi w tym niczego nieodpowiedniego. Co ich to, zresztą, obchodzi? Przecież to ja będę się z nim męczyć, a na końcu wyjdę na tą złą. Nudziarę, która nie umie się bawić, która się nie zna na żartach, żyje w swoim świecie, jest oschła, nieczuła i ma w dupie potrzeby swojego partnera.

Wstaję od stołu, chcę iść do łazienki, muszę przed nim uciec, ominąć jego gromowładny wzrok. Nie zamierzam się teraz z nim kłócić, nie tutaj, nie przy naszych gościach. Łapie mnie za rękę i ciągnie z impetem na parkiet. Zmusza mnie do podrygiwania w rytm tandetnej, discopolowej muzyki. Jestem zła, ale staram się udawać, że ta sytuacja mnie bawi, tak jak wszystkich wokół, którzy patrzą na mnie i pogwizdywaniem oraz oklaskami zachęcają mnie do zabawy. Ulegam. Po raz kolejny, choć wiem, że nie powinnam pozwolić mu znów dominować. Wystarczająco dużo już poświęciłam dla tego człowieka. Zabrał mi już wszystko: wolność, Kacpra, życie osobiste i satysfakcję z pracy, do której tuż przed ciążą zabronił mi chodzić. „Nie powinnaś się męczyć i stresować, staramy się przecież o dziecko” — tłumaczył. — „Jak to wygląda, że będąca w związku dziewczyna, przyszła mężatka i matka, wydzwania bez przerwy do obcego faceta w Polsce? Przecież teraz tylko ja się liczę. Masz mnie i to ja dla ciebie jestem tym jedynym! Uważasz, że jesteś w porządku? Czy tak postępuje odpowiedzialna, kochająca kobieta? Powiedz! Czy ja się tak zachowuję? No mów! Czy robię cokolwiek, aby sprawić ci przykrość?”

Eryk szarpie mną tak, jakbym nie była jego partnerką w tańcu, tylko jakąś kukłą, manekinem. Pewnie wyobraża sobie, że obcuje z dmuchaną lalą, z którą może teraz zrobić wszystko. „Kiedyś będziesz moja, tylko moja. Staniesz się moją własnością” — tak mu się kiedyś wyrwało podczas seksu, a ja, tkwiąc jeszcze wtedy w stanie fascynacji i zauroczenia, zinterpretowałam jego słowa na swój, jakże niewłaściwy sposób. On wcale nie chciał, by moje serce biło wyłącznie dla niego, nie miał na myśli wierności i uczciwości. Oczekiwał więcej — życzył sobie, abym została jego niewolnicą, która jest bez reszty uzależniona od swojego pana. Nie! Nie pozwolę na to, nigdy! Ślub niczego nie zmieni, nie da mu jeszcze większej przewagi nade mną. Będę walczyć o siebie, o swoją kobiecość, niezależność, o przyszłość i spełnienie marzeń. Jeszcze będę szczęśliwą, spełnioną zawodowo Kamilą Wagner. Tego sobie życzę w dniu własnego ślubu.

Muzyka cichnie, a wodzirej po raz setny zaprasza gości weselnych „na jednego”.

— Słyszysz mnie? — mamrocze mój mąż, zaciskając smukłe dłonie na moich pośladkach. Dotkliwie piecze mnie skóra. — Na jednego — dodaje. Wiesz, że mam jednego, ale za to dużego i stercz...

— Przestań! — syczę przez zaciśnięte zęby. Nie daję rady, uśmiech schodzi z mojej twarzy, ale w tym momencie mam gdzieś, czy ktoś na mnie patrzy.

Patrzeć a dostrzegać, to zresztą ogromna różnica. A mojej tragedii nie chciała zauważyć nawet własna matka, która jak nikt inny na świecie powinna wyczuwać emocje i samopoczucie swojej córki. Kiedy zaraz po ceremonii w kościele napomknęłam jej, że mam wątpliwości, czy dobrze zrobiłam, wychodząc za mąż za Eryka, zaczęła się głupio śmiać. Zapytała, czy stroję sobie z niej żarty, czy właśnie opowiedziałam jej dowcip, a kiedy nic nie odpowiedziałam, starała się mnie przekonywać, że mój dzisiejszy ślub z tym wspaniałym, przystojnym, dobrze wychowanym i — co najważniejsze — dobrze zarabiającym mężczyzną był najlepszą rzeczą, jaka mogła mi się przytrafić. I że mam nie marudzić, lecz lepiej pomyśleć, iż tysiące dziewczyn na moim miejscu skakałoby pod sam sufit z radości.

Matka nie dopuszczała myśli, że ja, jej rodzona córka, mogłam się pomylić odnośnie tego, czy naprawdę kocham mojego wybranka i czy będę z nim szczęśliwa. Ciekawe, czy Kacper dopuszczałby taką możliwość? Z pewnością. On zawsze czuł mocniej, widział więcej, był dla mnie jak bliźniak. Myślał o tym samym w tym samym momencie, był moją bratnią duszą. Był... Tak, teraz powinnam już mówić o nim tylko w czasie przeszłym. Odebrano mi nawet szansę zaproszenia przyjaciela na wesele. Zresztą... i tak by nie przyszedł. Zerwałam z nim przecież wszelkie kontakty. Jest przekonany, że nasza wieloletnia znajomość nic dla mnie nie znaczy i tak naprawdę nigdy nic dla mnie nie znaczyła. Kacper jest w błędzie, a ja żyję ogromną nadzieją, że jeszcze kiedyś będę mogła mu wszystko wyjaśnić. Obym tylko miała taką szansę.

— Rób, co ci każę, żono. — Wagner kładzie akcent na ostatnie słowo. Wypowiada je z kpiną i brakiem szacunku. Ciągnie mnie za suknię.

— Co robisz? — Jestem roztrzęsiona. — Puść mnie! — nakazuję mu podniesionym głosem. Jesteśmy już poza salą balową, przed drzwiami do toalety.

Eryk rozgląda się na wszystkie strony, a kiedy upewnia się, że w pobliżu nie ma nikogo, wciąga mnie siłą do środka. Słyszę trzask przekręcanego w drzwiach zamka, a potem jego kwaśny, przyśpieszony oddech. Jest bezczelny i zdesperowany, a co najważniejsze wie, że ma nade mną przewagę. W tym momencie fizyczną, która pozwala mu zrobić ze mną, co mu się żywnie podoba. Zdaję sobie sprawę, że muszę się poddać, nie mogę stawiać oporu. Jeśli zacznę krzyczeć, skupię na sobie uwagę gości albo pracowników restauracji i wywołam skandal, którego mój mąż nie wybaczy mi do końca życia. Zemści się — to pewne. Przez ponad rok naszej znajomości przekonałam się na własnej skórze, jak nieokiełznana oraz jak nieprzewidywalna jest jego natura.

Jedną dłoń kładzie na moich ustach i zaciska ją ze wszystkich sił. Nie wiem co jest gorsze: potężny, powodujący niemiłosierne pieczenie ból, który zniekształca mi twarz, czy brak możliwości wydania z siebie najmniejszego dźwięku. Czuję się jak w klatce, jak skazane na zagładę zwierzę, totalne uzależnione od zamierzeń swojego oprawcy.

— Piśnij tylko słowo, a gorzko tego pożałujesz, słyszysz? — bełkocze. W kącikach ust zbiera mu się ślina. Śmierdzi śledziami i wódką. Jak mogłam pożądać kiedyś tego sukinsyna? — Jesteś moją żoną i od dzisiaj masz względem mnie nowe obowiązki. Jednym z nich jest obowiązek małżeński. Mówi ci to coś?

Milczę. Dobrze wiem, na co stać tego desperata. Pomna jego dotychczasowych wybryków — szczególnie po alkoholu — jestem zszokowana, jak jeszcze chyba nigdy w swoim dwudziestoczteroletnim życiu. Nie wiem co robić, jak zareagować, bo cokolwiek teraz bym nie powiedziała, spotkam się z jego gniewem i nieobliczalnością.

— Tak — stawiam na prostą, uległą odpowiedź. — Ale przecież, Eryk... Jestem w ciąży. — Postanawiam wykorzystać jedyną linię obrony, która w tym momencie wpada mi do głowy.

— Zamknij się, ty sprzedajna suko! — Tego się bałam najbardziej, że wróci do swoich urojeń i bezpodstawnych oskarżeń. — Jak śmiesz? Jak śmiesz w dniu naszego ślubu przypominać mi o twoim romansie z Collinsem?

— Ale to nieprawda — odpowiadam najdelikatniej, jak umiem, choć serce bije mi jak szalone, a stres sięga zenitu. Jestem przerażona. — Już to sobie przecież wyjaśniliśmy. Dobrze wiesz, że poza tobą nie ma innego mężczyzny. I nigdy, ale to nigdy, nie było.

— To skąd wziął się w tobie bachor? — Z oczu Wagnera wydostaje się seria podsycanych nienawiścią iskier. — Nawet mnie nie wkurwiaj! Dobrze wiem, kiedy się puściłaś z tym angielskim fiutem! — wrzeszczy, odejmuje dłoń od moich ust i natychmiast usiłuje zdjąć ze mnie ślubną sukienkę. Kiedy mu się to wreszcie udaje, rozpina pasek od spodni, wyszarpuje go z bardzo ciasnych szlufek, a potem z nieopisywalną furią ciska nim wprost pod nogi. Huk metalowej sprzączki uderzającej o podłogę z płytek wwierca się w moje uszy, generuje paraliżujący strach. Drżę. Boję się, ale nie o siebie. Martwię się o życie, które od kilku tygodni tli się we mnie, dając mi nadzieję. Zabiję tego skurwiela, jeżeli wyrządzi krzywdę mojemu dziecku. Nagle podejmuję decyzję. Zabiję go... Kiedyś go zabiję, jeśli nie pozostawi mi innego wyboru, a wszystko wskazuje na to, że tak właśnie będzie. To więcej niż pewne, że z dnia na dzień, z miesiąca na miesiąc, z roku na rok, Wagner będzie traktował mnie coraz gorzej. Sam sobie jest winien. Zmusza mnie do podejmowania tak skrajnych i radykalnych decyzji.

— A teraz przerobię ci tego bachora na swojego prawdziwego syna! — syczy mi prosto do ucha. Ciepły i wilgotny pęd powietrza, jaki z jego ust wdziera się gdzieś głęboko pod moją czaszkę, obrzydza mnie go granic możliwości. Nienawidzę go. Zbiera mi się na wymioty.

Popycha mnie w stronę jednej z kabin, każe mi do niej wejść, stanąć tyłem, wypiąć się i oprzeć się dłońmi o sedes. Zdziera ze mnie majtki. Nie mogę zrobić już nic, jak tylko przymknąć zmęczone powieki, zacisnąć zęby i żarliwie pomodlić się w duchu, żeby nic złego nie stało się mojej Victorii... Mimo piekącego bólu, jaki zaczynam w sobie raz po raz odczuwać, pomimo rosnącego wstydu i uczucia klęski, mocno się uśmiecham. Nie mogę po prostu uwierzyć, że już wkrótce zostanę mamusią prześlicznej córeczki, mojej Victorii, mojej „Zwyciężczyni”. Nie potrafię sobie wytłumaczyć, dlaczego akurat w tej chwili nabrałam co do tego bezsprzecznej pewności. Jakim cudem w mojej głowie pojawiła ta myśl?

Z oczu spływają łzy, które raz po raz, z każdym jego pośpiesznym pchnięciem, odrywają się od moich policzków. Liczę je dokładnie. Staram się zająć czymś podczas upokorzenia, które za chwilę — mam nadzieję — wreszcie się skończy. Piętnaście? Co może oznaczać ta liczba. Piętnaście łez szczęścia? Tylko takie od tej pory obiecałam sobie wylewać. Ale czy będzie mi to dane? Nie zakładam innej możliwości. W przeciwnym razie zabiję Eryka. Roztrzaskam mu głowę kijem bejsbolowym.

Skończył, opadł z sił, wychodzi. Każe mi się ubrać, doprowadzić swój wygląd do porządku, a potem natychmiast wrócić do stołu. A potem mam milczeć i czekać na jego rozkazy. Może pozwoli mi ze sobą zatańczyć.

ROZDZIAŁ 8 | VICTORIA

Piła, 3 maja 2007 roku, noc

Nakręcam pluszową pozytywkę. Kładę ją na miękkiej różowej poduszeczce. Sprawdzam, czy nie leży zbyt blisko Victorii. Jednak zbyt blisko. Odsuwam zabawkę na skraj mahoniowego łóżeczka. Choć jestem wycieńczona do granic możliwości i od kilku godzin marzę o gorącym, choćby kilkuminutowym prysznicu, nie wychodzę jeszcze z pokoju. Wpatruję się w moją przepiękną córeczkę, przysłuchuję się jej oddechowi, wdycham jej zapach, a wyjątkowości i magii tych doznań nie da się porównać z niczym innym na świecie. Czuję się spełniona, ale nie jestem szczęśliwa.

Martin zadzwonił do mnie pół godziny temu. Rozmawiałam z nim w takim stresie, że właściwie nie pamiętam, co mi dokładnie powiedział. Bo tego, że pytał o możliwość zobaczenia się ze mną, nie musiałam nawet rejestrować. Ta propozycja padała z jego strony praktycznie podczas każdej z naszych zdalnych rozmów. Pytał niestrudzenie, ale dobrze wiedział, jaką usłyszy odpowiedź.

On jedyny wie o moim dramacie. Zna wszystkie szczegóły mojego nieudanego małżeństwa, każdy detal trwającego od kilku miesięcy koszmaru. Bardzo chce mi pomóc, ale nie jest w stanie. Dla Collinsa wyjście jest tylko jedno. Rozwód. Dla mnie nie istnieje żadne. Może z wyjątkiem zamordowania Eryka. Śmieję się sama do siebie. Dobrze wiem, że na razie tego nie zrobię, bo na świecie pojawiła się mała Victoria. Gdybym zadecydowała pozbyć się męża, prędzej czy później skazałabym na śmierć również siebie. Umarłabym, gdybym poszła do więzienia bez możliwości tulenia w ramionach mojego największego szczęścia, jakie mnie dotąd spotkało. Kiedy przed chwilą opowiedziałam o swoich morderczych zapędach Martinowi, uznał, że gdy tylko zechcę, on mi we wszystkim pomoże, że jeśli wymyślę i zaprezentuję mu przepis na popełnienie zbrodni doskonałej, zrealizuje ją ze mną bez mrugnięcia okiem. Nie wiedziałam, czy sobie żartował, czy też mówił zupełnie poważnie. Ze względu na stres nie byłam w stanie tego jednoznacznie stwierdzić, ale reakcja Collinsa pozytywnie mnie zaskoczyła. Zdałam sobie sprawę, że nawet jeśli nie dał wiary, iż byłabym zdolna odebrać komuś życie, to swoją postawą udowodnił mi, że mogę liczyć na jego wsparcie w absolutnie każdej sytuacji. To naprawdę wiele powiedziało mi o naszej relacji. Dawało pozytywnego kopa i nadzieję na przyszłość. Na to, że mimo więzienia, jakie zafundował mi mąż, gdzieś za jego kolczastymi murami czeka na mnie ktoś, kto bez względu na okoliczności wskoczy za mną w ogień.

* * *

Martina poznałam w pracy, którą udało mi się podjąć kilka tygodni po ewakuowaniu się z Black Widow. „Udało mi się”... — to naprawdę trafne określenie, biorąc po uwagę, jak zacięcie Eryk izolował mnie od świata zewnętrznego. Najchętniej zamknąłby mnie w klatce, nosiłby przy sobie złoty klucz do niej i używał go jedynie w momencie, kiedy potrzebowałby rozładować swoje erotyczne napięcie. A potrzebował niemal bez przerwy. Nie powiem, na początku byłam z tego bardzo zadowolona, odpowiadało mi to, czułam się ważna, wyjątkowa, byłam zmysłowym obiektem jego pożądania. Ale w tamtym czasie nie zdawałam sobie sprawy, że stopniowo Wagner robi ze mnie swoją osobistą dziwkę. Bo jak można nazwać przymus oddawania mu się w każdym dogodnym dla niego momencie, w zamian za coraz słabszy orgazm, dach nad głową oraz marną dniówkę, wystarczającą zaledwie na opłacenie rachunków i zakupów w najtańszym dyskoncie. O nowych ubraniach, kosmetykach, a tym bardziej o wodzie toaletowej, o jakiej zawsze marzyłam, a jaką obiecałam sobie kupić za jedną z pierwszych wypłat w Londynie, mogłam tylko marzyć. Praca... No właśnie, przecież głównie dla niej przyjechałam na Wyspy. To ona miała mi dać poczucie zawodowego spełnienia, niezależności, satysfakcji i stabilizacji. Tak, chciałam osiągnąć w tym obszarze sukces, do jakiego za żadne skarby nie byłabym w stanie się zbliżyć, pozostając w Polsce. Ale poznałam Eryka. Kiedyś się z tego cieszyłam, a dziś gorzko tego żałuję. A co będzie jutro?

W każdym razie, pewnego dnia zdecydowałam postawić na swoim. Kiedy wrócił z pracy, zastał mnie siedzącą na spakowanej walizce. Mina mu zrzedła. Nie wiedział, co ma powiedzieć, a ja odczułam niespodziewany przypływ sił i adrenaliny, które mimo strachu pozwoliły mi zebrać się w sobie i przygotować do stawienia mu czoła. Był zszokowany, całkiem zdezorientowany. Nie spodziewał się mojego buntu, nie przewidział takiej sytuacji. Doszło do szarpaniny. Pierwszy raz, odkąd go poznałam, mężczyzna, którego jeszcze kilka dni wcześniej uważałam za osobistego anioła stróża, podniósł na mnie rękę. A więc jednak się nie pomyliłam... Dobrze odczytałam gniew, jaki od początku żarzył się na dnie jego kruczoczarnych oczu.

Do tej pory w moich uszach brzmi krótki, aczkolwiek przerażający odgłos uderzenia w twarz. Zaraz potem ogarnęła mnie wściekłość, jakiej dotychczas w sobie jeszcze nie odkryłam. Czym prędzej złapałam za torbę, z całej siły odepchnęłam Eryka i zaczęłam na niego wrzeszczeć, że nie jest mnie w stanie teraz powstrzymać, że się pomyliłam, że się wyprowadzam, że nie wytrzymam z nim dłużej, że chcę iść do pracy, pragnę żyć normalnie, kochać się bez strachu i po prostu mieć normalnego faceta.

Chyba się przestraszył. Byłam z siebie dumna, że tak łatwo udało mi się nad nim zapanować. Zamiast się bronić, zaczął mnie przepraszać. Diametralnie zmienił swoje zachowanie. Był roztrzęsiony, a po policzkach ciurkiem spływały mu łzy. Jeszcze nigdy nie usłyszałam pod swoim adresem tylu czułych słów, morza komplementów, a także złożonej mi na kolanach przysięgi, że będę mogła pracować, jeśli tylko z nim zostanę. W spazmach oraz — dziś to wiem — w wyreżyserowanej skrusze, w świetnie odegranym przypływie wzruszenia, wyznał, że ukradł mi mój paszport i że go przede mną ukrył. Powiedział, że czuje się głupio, jak rasowy zdrajca i oszust, ale nie może mi na razie oddać dokumentów. Dla mojego dobra, dla naszej wielkiej miłości, a także ze strachu, że w przyszłości mogłabym podjąć kolejną pochopną decyzję o zerwaniu naszej znajomości.

Miałam w głowie galopadę myśli. Czułam, jakby ktoś zaczął z zawrotną prędkością kręcić moim ciałem i wtłaczać mi gdzieś głęboko pod czaszkę wszystkie najmniej pożądane emocje. Najgorszą z nich była bezradność. I przeświadczenie, że znów będę sama, że kompletnie sobie nie poradzę w nieprzyjaznym mi od początku Londynie, że bez tożsamości mogę pomarzyć o załatwieniu jakiejkolwiek sprawy za granicą, a już w szczególności o zorganizowaniu sobie legalnej pracy.

Postawiłam warunek, choć tego wieczoru cholernie mocno się bałam, że to nie ja jestem w tym związku od ustalania reguł. Oznajmiłam mu, że zostanę, że będę z nim, jeżeli dotrzyma danego mi słowa i pozwoli mi być wolną kobietą. W przeciwnym razie dzwonię na policję, nasyłam na niego prasę, telewizję i wszystkich, którzy go zniszczą, kiedy dowiedzą się, jakim tak naprawdę człowiekiem jest Eryk Wagner — niezwykle przystojny, miły, uśmiechnięty, gotowy nieść pomoc mężczyzna, o którym śni każda napotkania na jego drodze kobieta. Przytaknął, ale dziś to wiem, że jego gest nie był zgodą na moje warunki, lecz wypowiedzeniem mi wojny.

Położyliśmy się spać. Tamtej nocy nawet nie próbował mnie mieć. Do samego końca był potulny i miły, łkał, obiecywał poprawę, a ja nabrałam się na jego aktorskie sztuczki. Naprawdę mam do siebie żal, że wzięłam na siebie ciężar wyrzutów sumienia. Bo to ja czułam się katem w zaistniałej sytuacji, to ja przecież sprowokowałam ten konflikt. Zamiast zasnąć, wyrzucałam sobie, jak mogłam potraktować w ten sposób człowieka, który tak wiele dla mnie poświęcił, tak bardzo mi pomógł, a którego dopiero zaczęłam poznawać. Każdy ma swoje wady, ja również. A co, jeśli Eryk ma jakieś problemy, o których woli mi nie mówić? Z pewnością nie chce, abym się martwiła. Być może potrzebujemy się dotrzeć i zamiast skakać sobie do gardeł, powinniśmy nauczyć się ze sobą rozmawiać. Mówić głośno o naszych pragnieniach i oczekiwaniach. Czy dopiero w kłótni ludzie umieją wyrzucić z siebie wszystko to, co im leży na sercu? Nie tak powinno być w związku? — dedukowałam, dochodząc do wniosku, że jako mało doświadczona w relacjach partnerskich kobieta, muszę być bardziej cierpliwa i wyrozumiała. I sprawiać więcej radości swemu przystojniakowi. A to uderzenie? Zabolało, to prawda, ale byłam pewna, że Eryk dał się porwać złym, niekontrolowanym emocjom, a te często nami zawiadują. Każdy ma prawo popełnić błąd, ja też zachowałam się nie fair, wszczynając niepotrzebną awanturę. Byłam gotowa, aby dać naszemu związkowi jeszcze jedną szansę.

Sen zmorzył mnie dopiero nad ranem, a kiedy z trudem otworzyłam spuchnięte od łez powieki, Eryka nie było już w domu. Wyszedł do pracy. Nawet nie słyszałam, jak szykował się do wyjścia. Złapałam się za policzek i uśmiechnęłam, nie czując już bólu. Zaczęłam wypierać z pamięci ostatnie przykrości. Nie chciałam rozpamiętywać naszej pierwszej kłótni. Wolałam zacząć wszystko od nowa. Chciałam być szczęśliwa, pragnęłam wierzyć, że los postawił na mojej drodze akurat tego mężczyznę w jakimś konkretnym i uzasadnionym celu. Nic nie dzieje się bez przyczyny — tak mawia mój ojciec i przynajmniej w tym się z nim zgadzałam.

Obróciłam się na drugi bok i przetarłam oczy z niedowierzaniem. Dłuższą chwilę upewniałam się, czy to, co widzę, nie jest wytworem mojej wyobraźni. Na nocnej szafce stał wazon z kwiatami. Ojej! — zawołałam w zachwycie. Byłam oczarowana. Jeszcze nigdy nikt nie dał mi bukietu składającego się z tak ogromnej ilości przepięknych, krwistoczerwonych, nieskazitelnych róż. Moich ulubionych róż... Poczułam się jak księżniczka, którą każdego ranka służba wita podobnymi niespodziankami. Czym prędzej wyjęłam z wody rozłożysty bukiet i wtuliłam twarz w miękkie, pachnące nadzieją i szczęściem, pieszczące łagodnie moją skórę płatki. Byłam pewna, że nigdy nie zapomnę tych doznań. W tamtej chwili intensywny, różany zapach w połączeniu z niezmiernie zmysłowym, niemal mistycznym dotykiem aksamitnych rozet, doszczętnie zamaskował złe wspomnienia sprzed kilkunastu godzin. Ale czy wymazał je z pamięci? Wtedy jeszcze się łudziłam, że taka możliwość naprawdę istnieje. Wszystko jednak niebawem miało się zmienić.

W liściku uzupełniającym kwietną niespodziankę przeczytałam ujmujące mnie, chwytające za serce słowa: „Przysięgam, że to się już więcej nie powtórzy. Kocham Cię najbardziej na świecie i zrobię dla Ciebie wszystko. Kolejna niespodzianka wieczorem. Twój Anioł Stróż.” W przypływie szczęścia z całych sił przywarłam do ust miniaturowy bilecik. Przymknęłam powieki i przestałam liczyć pocałunki, jakie złożyłam na złotym kartoniku. Modliłam się w myślach, aby mój mężczyzna już zawsze był taki, jakim chciałabym go widzieć, jakim go czułam w tamtym niesamowitym momencie. Wybaczyłam mu wszystko, chciałam go czym prędzej przytulić, kochać się z nim bez końca i — co najważniejsze — również obiecać ze swojej strony poprawę. Zrobiło mi się po raz kolejny przykro i głupio. To naprawdę wspaniały mężczyzna — pomyślałam. Przeznaczenie, niesamowity prezent od losu, diament z delikatną skazą, która już nigdy nie zaważy na naszych wspólnych relacjach. Wystarczy, że będziemy się kochać, a miłość wygra z ludzkimi wadami i słabościami. Zatrę w nim tę rysę, będzie idealny! Byłam pełna nowych nadziei.

Rozpakowałam walizkę, przygotowałam pyszną kolację i zadbałam o swój wygląd. Chciałam wyglądać oszałamiająco, gdyż tym razem postanowiłam pozytywnie zaskoczyć wracającego z pracy Eryka. Od progu rzuciłam mu się na szyję, a on drugi dzień z rzędu nie wiedział, jak zareagować. Zaniemówił, ale było po nim widać, że jest bardzo zadowolony. Wówczas nie odczytywałam z jego twarzy satysfakcji z pierwszej wygranej bitwy, jaką ze mną stoczył, a jedynie zadowolenie, że między nami wszystko wróciło do normy. Byłam głupia i miałam klapki na oczach. Do dzisiaj nie mogę sobie tego wybaczyć, a przecież wtedy miałam jeszcze czas wycofać się z tego wszystkiego, nie marnować sobie życia, które pragnęłam odmienić na lepsze. Nie miałabym tylko Victorii, ale czy jedyne szczęście, które mnie spotkało, musiałam okupić prawdziwą gehenną? Dlaczego ja?

Do kolacji zasiedliśmy z dużym opóźnieniem. Właściwie była ona tylko krótkim przerywnikiem w długim, obfitującym w seks wieczorze. Kochaliśmy się tak, jakby świat miał się skończyć wraz z nastaniem świtu, jakby jutro miało nigdy nie nadejść. I z perspektywy czasu zaczynam żałować, że tak się nie stało. Kiedy zasypialiśmy zmęczeni, wtuleni w siebie tak mocno, że żadne z nas nie mogło swobodnie oddychać, Wagner przekazał mi rewelacyjną wiadomość. Miał dla mnie nową, legalną pracę. Powiedział, że zadba o wszystkie szczegóły z nią związane i pojedzie ze mną we wszystkie miejsca, które muszę odwiedzić, żeby móc pracować na takich samych warunkach, jak Anglicy.

W pierwszej chwili nie dotarła do mnie ta informacja. Myślałam tylko o tym, jak to dobrze się stało, że wczoraj nie wyszłam ze spakowaną walizką z mieszkania. Przecież tak naprawdę nie miałam dokąd pójść. Nie miałam alternatywy odnośnie noclegu, nie dysponowałam gotówką, a jeszcze gdybym zorientowała się, że z nieużywanej przeze mnie, najgłębszej przegródki w bagażu w niewyjaśnionych okolicznościach zniknął gdzieś mój paszport, chyba bym się rozpłakała na samym środku ulicy. Byłabym skończona. A tak? Miałam u boku najprzystojniejszego w Londynie kochanka, byłam erotycznie zaspokojona i wciąż mogłam snuć plany o wielkiej, unoszącej się ponad ludzkimi wadami i słabościami miłości. Czy byłam zakochana? Teraz wiem, że nie. Dziś mam tę świadomość, że miłość od nienawiści dzieli cienka, niezauważalna linia. Łatwo ją przekroczyć i przerwać jej ciągłość, lecz niesamowicie trudno jest przywrócić jej pierwotny kształt. Właściwie to nie da się jej odbudować, a jeśli komuś się to na świecie udało, to na pewno tą osobą nie jestem ja.

Pierwsze dni w nowej pracy dostarczały pozytywnych wrażeń. Z jednym małym, ale jakże znaczącym wyjątkiem... Znów dziwnym trafem zaczęłam się użerać z Sandrą, która za nic w świecie nie chciała odpowiedzieć na jedno proste pytanie: dlaczego odeszła z Black Widow? Harda koleżanka nie umiała mi też wytłumaczyć, jak to się stało, że nasze zawodowe drogi skrzyżowały się po raz kolejny. „Takie przeznaczenie, niestety!” — prychnęła w swoim jakże grubiańskim i lekceważącym stylu, po czym dorzuciła oschle, że nie ma czasu na bezproduktywne pogaduszki w pracy. „Tobie też radzę się wziąć do roboty. Nie jesteś tu na wakacjach!” — dodała, odwróciła się na pięcie i zniknęła za kontuarem kawiarni City Center.

Nie wiem... To, że ja i Kryńska ponownie miałyśmy ze sobą pracować, było dla mnie dziwne. Przecież Londyn to nie Piła. Są tu tysiące knajpek, kafejek i sklepów, w których można starać się o zatrudnienie, a tu nagle taka sytuacja! Może to i było przeznaczenie, nie wykluczałam takiej możliwości, gdyż skrycie wierzyłam w zaskakujące mnie coraz bardziej zbiegi okoliczności. Góra z górą raczej się nie zejdzie, ale człowiek z człowiekiem zawsze. Jednakże to wytłumaczenie jakoś wtedy mi nie wystarczało, wciąż nie dawało spokoju, ale w kawiarni miałam taki ogrom zajęć, że brakowało mi czasu na zastanawianie się nad tą sytuacją. Eryk wyjaśnił mi, że nic o niej nie wie, pracę dla mnie udało mu się cudem załatwić dzięki wstawiennictwu Hasana Ismana, który w zamian za milczenie na temat jego ciemnych interesów w Black Widow, wyświadczył Wagnerowi przysługę. Nie wnikałam, ile było w tym prawdy. Chciałam wierzyć mojemu chłopakowi i starałam się nie szukać dziury w całym. Tym bardziej, że na sam dźwięk imienia mojego byłego pracodawcy miliony włosków na moim ciele stawało dęba. Wolałam o nim zapomnieć. Ten przykry rozdział w moim życiu również pragnęłam odciąć grubą, niezmazywalną kreską. Tak było najlepiej. Miałam dość przeszłości. Marzyłam o pięknej przyszłości, która jawiła się w jasnych, żywych kolorach.

Jednym z nich był fakt, że już w drugim dniu pracy w Café City Center awansowałam. Z pomywaczki stałam się pomocnicą kelnerek. Usłyszawszy tę rewelacyjną wiadomość bezpośrednio z ust Martina Collinsa — menadżera kawiarni, który starał się przekazać ją wolno i wyraźnie — ucieszyłam się jak dziecko. W pierwszej chwili, rzecz jasna, bowiem już w drugiej zdążyłam sobie uświadomić, że powierzane mi stanowisko wiąże się z bezpośrednim kontaktem z klientami, do których — jeśli nawet uda mi się ich zrozumieć — nie będę umiała przemówić po angielsku. Collins dostrzegł przerażenie, jakie malowało się na mojej twarzy. Don’t worry. — Położył dłoń moim na ramieniu i uśmiechnął się. — You can do it — szepnął z entuzjazmem, mrugnął okiem, a kiedy wszedł ze mną za ladę, rzucił kilka zdań w stronę Sandry, która odwróciła się od dużego ekspresu do kawy i wprost zzieleniała ze złości, zdając sobie sprawę, że będzie mi musiała ciągle pomagać, uczyć mnie wszystkiego, a co najgorsze, dzielić się ze mną napiwkami. Martin nie dostrzegł jej gromowładnego wzroku, ale ja akurat wiedziałam, czego mogę się spodziewać po tej dziewczynie i jak będzie wyglądać nasza współpraca. Postanowiłam jednak się nią nie przejmować. Obiecałam sobie, że nie pozwolę się jej sprowokować, będę robić swoje, podpatrywać ją w akcji i uczyć się najczęstszych zwrotów, jakie Kryńska wykorzystuje podczas rozmów z gośćmi kawiarenki.

Z dnia na dzień było mi coraz łatwiej. Nie za sprawą Sandy, rzecz jasna. Ona robiła wszystko, aby mnie zdołować, zniechęcić do siebie, a przede wszystkim do pracy. Chciała się mnie pozbyć, wyeliminować rosnącą jej pod nosem konkurencję. Najbardziej ku temu motywował ją fakt, że Martin spędzał coraz więcej czasu ze mną, że mnie polubił i często, zamiast Kryńskiej, to właśnie mnie nagradzał serdecznym uśmiechem, miłym słowem, a nawet sporadycznymi premiami. To dzięki mojemu kierownikowi, który postawił sobie za cel jak najszybciej nauczyć mnie angielskiego, poczułam, że City Center staje się moim miejscem w wielomilionowym Londynie. Przyswajanie języka szło mi bardzo dobrze. Sama sobie się dziwiłam, jak szybko i łatwo chłonę coraz to nowe słówka, wyrażenia i zwroty. Byłam z siebie dumna, a przebywanie z moim nauczycielem stawało się dla mnie coraz większą frajdą. Ja i Martin nadawaliśmy na tych samych falach i to mimo językowej bariery, która stopniowo stawała się coraz mniej odczuwalna... byliśmy na najlepszej drodze do tego, aby zostać prawdziwymi przyjaciółmi.

Nawet słowem nie wspominałam o tym Erykowi, który coraz mocniej dawał mi do zrozumienia, że poza nim nie mam w Londynie nikogo innego. Tak było, przecież w dalszym ciągu tylko on się dla mnie tak naprawdę liczył. Żyliśmy w zgodzie, nasz związek był w miarę poukładany, ale wtedy jeszcze nie mogłam wiedzieć, dlaczego cały czas tlił się we mnie cień niepewności. Przeświadczenie, że im bardziej zacieśniam swoją relację z Wagnerem, tym bliżej jestem nieszczęścia, które prędzej czy później musi nadejść.

Pierwsze z nich wydarzyło się, kiedy zaszłam w ciążę, a był nim kategoryczny zakaz chodzenia do pracy, udanie się do lekarza i przebywanie aż do rozwiązania w domu, na zwolnieniu lekarskim. Nie w takim momencie! — choć ucieszyłam się z wyniku testu ciążowego, byłam zła, że tak potoczyły się moje sprawy prywatne, podczas gdy kilka tygodni wcześniej Martin rekomendował mnie do objęcia po nim stanowiska menadżerki kawiarni. Sam też awansował i nie wyobrażał sobie współpracować w zarządzaniu City Center z kimś innym, jak ze mną. Od razu przystałam na tę propozycję. Byłam naprawdę szczęśliwa. Czułam, że moja życiowa karta wreszcie się odwróciła i spełniałam się zawodowo. Zyskałam nowego przyjaciela, którego wbrew sprzeciwom Eryka, mogłam widywać codziennie, a przede wszystkim w sposób komunikatywny posługiwałam się już językiem angielskim. Wszechpotężny, dający nieograniczone możliwości Londyn stał przede mną otworem i nawet coraz bardziej perfidne i podstępne zachowanie Kryńskiej nie było w stanie powstrzymać płynącego w moim kierunku strumienia zawodowych sukcesów.

Nie zapadłam bowiem na jakąś śmiertelną chorobę. Zaszłam tylko w ciążę, a to przecież, przynajmniej w pierwszym jej stadium, nie wykluczało mnie z życia zawodowego. Co innego Eryk. On zaczął ograniczać mnie w dużo większym stopniu. Jego nerwowość, zaborczość i władczość powróciły ze zdwojoną siłą. Zachowanie mojego partnera znów stało się nieprzewidywalne i pozbawione skrupułów. Próbowałam się oczywiście buntować, tłumaczyć mu, że nie jestem jego własnością, że nie ma prawa o mnie decydować, ale on w bardzo prosty sposób gasił wszelkie przejawy mojego buntu. Mówił, że wprawdzie nie jestem jego własnością i nikt nie może o mnie decydować, ale on jako przyszły rodzic ma prawo do wykluczania z mojego życia wszystkiego, co będzie zagrażać zdrowiu i życiu dziecka. I oczywiście praca, a przede wszystkim zbyt zażyłe kontakty z Collinsem, stanowiły takie zagrożenia. Jego wielką „troskę” o mnie i dziecko poparli moi rodzice, którzy podczas swojej pierwszej wizyty w Wielkiej Brytanii utwierdzili się w przekonaniu, że ich wymarzony zięć pragnie przychylić nieba ich jedynej córce i dla jej dobra po prostu zrobiłby wszystko. A kiedy uznali, że mój podły nastrój i emocjonalna huśtawka wynikają z błogosławionego stanu, w jakim się znajduję, straciłam ostatnie nadzieje na wsparcie w kimkolwiek. Został tylko Martin, ale kontakty z nim były mi zakazane. Musiałam się z nimi ukrywać. Rozmawiałam z Collinsem tylko podczas nieobecności Eryka, albo kiedy wychodziłam z domu na zakupy. Tak, tak... — dźwiganie ciężkich, wypełnionych po brzegi siatek jakoś nie zaliczało się do największych niebezpieczeństw ciążowych na liście, którą Wagner wciąż modyfikował, dostosowując ją wyłącznie do swoich coraz to większych korzyści i potrzeb. Ostry seks i brutalne obchodzenie się z moim ciałem też nie było takim zagrożeniem. Za to stawało się moim koszmarem.

Bałam się coraz bardziej. Nie potrafiłam być sobą, myśleć o przyszłości, swobodnie rozmawiać z nowym przyjacielem. Z dnia na dzień odnosiłam coraz bardziej zbliżające się do granicy pewności wrażenie, że Eryk w jakiś nieznany mi sposób podsłuchuje moje rozmowy telefoniczne. Wówczas jeszcze starałam się w to nie wierzyć. Tłumaczyłam sobie, że to jakaś moja nowa paranoja, w którą wpędził mnie mój przyszły mąż, ale już niebawem zmieniłam swój sposób myślenia. Czułam się jak w klatce, jednak to uczucie było dopiero zalążkiem piekła, jakie zaczynało rozrastać się w moim sercu. Byłam u progu gehenny.

* * *

Victoria zasnęła na dobre. Otrząsam się z natarczywych wspomnień. Nie chcę po nie sięgać, ale one same upominają się o uwagę. Wracają niczym bumerang, nieustannie kłębią się pod czaszką, nie dają o sobie zapomnieć. Tak jakby chciały, bym wyciągnęła z nich wnioski i na ich podstawie zaplanowała od nowa swą przyszłość. Przyszłość bez Wagnera — ta mrzonka z dnia na dzień zmienia się w moją obsesję.

Nieustannie wyobrażam sobie, o ile piękniejszy byłby świat bez mojego męża. Tylko ja, Victoria i nasza nieskończona miłość. Prawdziwe uczucie, które wszystko przetrwa. Kiedy o tym myślę, czuję się silną kobietą. Zaczynam wierzyć, że naprawdę mogłabym zamordować człowieka tylko po to, by darować życie sobie i swojemu dziecku. Jedna śmierć, dwa nowe istnienia. Niby bardzo proste, ale... kiedy w mojej głowie pojawiają się przebłyski odwagi, kończą się chwile nadziei przechodzącej w radość i zaczynam się bać. Tak bardzo, że cała się trzęsę. Dopada mnie strach, że jakąkolwiek podejmę decyzję, zawsze będzie ona powodować złe, nieodwracalne skutki zbliżające mnie na skraj przepaści. Wolę zatem nie planować nic i cierpliwie czekać. Podporządkowywać się dalej mężowi, aby móc obserwować, jak rośnie moja córeczka, i naiwnie karmić się nadzieją, że życie się jakoś ułoży. Nie ma w tym logiki, wiem... Wagner i jego tyrania pozbawiają mnie złudzeń. A jednak... wciąż w mojej świadomości tli się przeświadczenie, że kiedyś to wszystko się skończy. A jeżeli stanie się odwrotnie? Jeśli mój koszmar dopiero nabiera rozmachu i stanowi preludium do zła, które coraz zachłanniej wdziera się do mojego świata?

Ekran telefonu zaczyna się świecić. Jak długo Eryk próbował się ze mną skontaktować? Sprawdzam listę niedobranych połączeń. Przy symbolu czerwonej słuchawki widnieje dwucyfrowa liczba. Jestem przerażona, robi mi się gorąco i duszno. Cholera! — syczę przez zaciśnięte zęby i czym prędzej wybiegam z pokoju. Kieruję się w stronę wejścia do mieszkania, oblewam się zimnym potem. Jestem na siebie wściekła. Jak mogłam nie zgłośnić komórki tuż po tym, kiedy z trudem ukołysałam Victorię do snu. Zabije mnie! — przewiduję czarny, wysoce prawdopodobny scenariusz. Jestem skończona — myślę i odruchowo łapię się za twarz. Chcę utrwalić w pamięci dotyk gładkiej, niespuchniętej skóry. Nie... Nie obawiam się tak bardzo fizycznego bólu. On prędzej czy później mija, nie zostawia śladów na psychice. Drżę przed bólem duszy, który z każdym ciosem rozrywa ją i zostawia w strzępach, przemienia ją w sito, przez które przecieka moja nadzieja na normalne życie.

Podchodzę do drzwi. Mrużę oczy. Biorę głęboki wdech, który za nic w świecie mnie nie uspokaja. Czuję złą aurę Eryka. Jest po drugiej stronie. Nie muszę się nawet upewniać, nie muszę spoglądać przez wizjer, aby wiedzieć, że jest już za progiem. Nie użyje dzwonka, nie zaznaczy w żaden sposób swojej obecności. Będzie tak stał i czekał. Będzie się pastwił nade mną, udowadniał mi, jaką jestem niesłowną, nieposłuszną i egocentryczną suką. Bo przecież mieliśmy odwiedzić dziś jego rodziców, tak zadecydował. Po skończeniu pracy miał do mnie zadzwonić, dając mi znać, żebym zeszła z Victorią na parking. Przysięgałam być przygotowana. Obiecałam nie marnować jego bezcennego czasu. I co? Zapomniałam o tym, co ustalił mój wspaniały mąż! Nie raczyłam od niego odbierać! A wcześniej miałam zajęty telefon! Jak mogłam?! Spotka mnie za to kara.

Nie myliłam się. Jest. Czeka przed wejściem. Widzę go. Patrzy w światełko wizjera. Uśmiecha się, macha do mnie ręką, ale wiem, że jego zachowanie nie zapowiada niczego miłego. Przeciwnie, zwiastuje emocjonalny huragan, który lada moment zmiecie mnie z powierzchni ziemi. Odblokowuję zamek i drżę. Modlę się żarliwie, by dzisiejszy wieczór nie skończył się awanturą. Zachodzę w głowę, jak to się stało, że moje marzenia upadły tak nisko?

Otwieram drzwi. Wraz z Erykiem do mieszkania wdziera się fala skumulowanej agresji. Mężczyzna nie musi nic mówić, w żaden sposób demonstrować swojego nastroju. Robią to jego źrenice. Czarne jak smoła, zajadłe i wściekłe, szklące się wrogością, która z każdą sekundą przybiera na sile. Nie umiem w nie patrzeć zbyt długo. Te dwa rozpalone do maksimum węgle emitują skoncentrowaną nienawiść, która w jednej chwili trawi moje serce. A potem spala mnie doszczętnie.

— Dzień dobry, kochanie — mówi z kpiną w głosie. Wie, jak nienawidzę, kiedy zwraca się do mnie w ten sposób. Jest spocony. Zauważam, że nerwowo pulsują mu skronie. Zbliża się w moim kierunku, usiłuje objąć mnie w talii, przyciągnąć do siebie i przywitać się ze mną pocałunkiem. Prowokuje mnie. Mój mąż doskonale zdaje sobie sprawę, że nie życzę sobie, aby mnie teraz dotykał. Jest inteligentny, świadomy tego, co robi. Liczy na mój sprzeciw, na brak uległości, na moją nieczułość, którą mógłby wykorzystać jako pretekst do spowodowania kłótni. Ale ja nie daję mu tej satysfakcji.

— Cześć — odpowiadam, zmuszając się do uśmiechu. — Muskam wargami jego pełne usta. Wydobywa się z nich zapach wódki. Dlaczego policja jeszcze nigdy nie zatrzymała Eryka za jazdę po alkoholu? Robi mi się niedobrze. Moim ciałem zawiaduje seria odruchów wymiotnych. Kamufluję swoje obrzydzenie. Mam nadzieję, że ten furiat tego nie dostrzega.

— No co? Już ci nie smakuję? Na mój widok zaczynasz się krzywić?

— Nie — kłamię. — Źle się czuję... Jestem przemęczona.

— Przemęczona? — sarka. Kropla jego śliny ląduje na moim policzku. Tłumię w sobie chęć pozbycia się jej wierzchem dłoni. Nie, nie mogę tego teraz zrobić, to byłby mój koniec. — A ciekawe czym? Chyba nie pierdoleniem głupot przez telefon?

— Nie... — Moje serce zaczyna bić w przyśpieszonym tempie. Robi mi się słabo. Przed oczami widzę białe, powiększające się plamy. Muszę się wziąć w garść, nie mogę stracić kontroli nad sobą. A może tak byłoby lepiej?

— Nie? A to ciekawe. — Wyrywa mi z dłoni smartfona. — Pokaż! Zaraz się przekonam. — Odpycha mnie od siebie, wchodzi do salonu. Rzuca na podłogę plecak i opada na skórzaną sofę. Spogląda na mnie z wyższością. Spija z moich oczu lęk, napawając się jego widokiem.

Nie wiem co powinnam zrobić. Jestem w kropce. Nie zdążyłam wykasować ostatnich połączeń. Byłam nieostrożna i głupia, a teraz pozostało mi już żarliwie się modlić, aby mój mąż mnie nie zabił. Wchodzę za nim do gościnnego pokoju.

— Dwadzieścia nieodebranych połączeń! — wrzeszczy usatysfakcjonowany. — Dwadzieścia jebanych połączeń ode mnie! Od własnego męża, najważniejszej osoby na świecie! — Z wściekłości czerwienieje na twarzy. — A to co jest? Co to, do chuja, ma być? — Odrywa wzrok od ściskanego w dłoni urządzenia i obraca je ekranem do mnie. — Znasz ten numer? Bo ja chyba tak! Jakoś wcześniej zdołałaś odebrać. I pierdolić z tym zbolałym fiutem przez całą godzinę! Taka jesteś, kurwa, zarobiona opieką nad córką? Tym się tak zmęczyłaś? A ja się do ciebie dodzwonić nie mogę! — Robi duży zamach, chce we mnie rzucić komórką, ale się powstrzymuje. — Radzę ci, suko, prosić pierdolonych świętych, żeby to nie był numer tego ciapatego skurwiela, Collinsa! O czym z nim gadałaś? Mów!

Milczę. Jestem przekonana, że cokolwiek za chwilę odpowiem, wzmogę jego gniew. Mam jednocześnie świadomość, że jeżeli w ciągu kilku sekund nie otworzę ust, Wagner nie poprzestanie na krzyku. Jestem skołowana. Utknęłam w jednej z setek sytuacji, w których nie mam bladego pojęcia, jak zareagować, żeby potęgująca się w Eryku furia nie zacisnęła mu dłoni w twardą jak skała pięść. Rozmowa z nim jest grą w rosyjską ruletkę, w której tylko mnie przystawia się lufę do skroni. Stoję w bezruchu, patrzę na niego niewidzącym wzrokiem. Powinnam mieć teraz przed oczami pijanego, szykującego się do ataku mężczyznę, ale mój mózg przesyła do podświadomości całkiem inny widok, lepszą rzeczywistość. Taką, w której na kanapie nie ma już rozwścieczonego Eryka, albo w której z czubka jego roztrzaskanej głowy płynie gęsta purpurowa strużka. Uśmiecham się w duchu. Na moment wstępuje we mnie nowa nadzieja. Chciałabym go zabić. Nie... Nie pozbierałabym się psychicznie po popełnieniu morderstwa. I na pewno nie uniknęłabym kary, ale krusząc mu czaszkę kijem bejsbolowym, zyskałabym pewność, że więcej nie zrobi mi krzywdy.

Mija kilkanaście sekund, podczas których ja, zamiast się skupić na wykrzesaniu z siebie odpowiedzi, wyobrażam sobie, jaki byłby świat bez mojego męża. I jaki sposób zadania mu śmierci byłby najłatwiejszy, kosztowałby mnie minimum wysiłku i stresu. Jestem przerażona, bo zaczynam zachowywać się gorzej od swojego ciemiężyciela. Nie chcę stać się nim! On jest zły, jest pozbawiony empatii, nie ma serca i za grosz współczucia. Jest wyzuty z pozytywnych uczuć, nie potrafi kochać, a jedynie robić na innych pozytywne wrażenie. I chyba nie mogę go już nazwać bliskim mi człowiekiem... A przecież byłam nim tak zafascynowana. To wprost niemożliwe, abym się aż tak bardzo kiedyś pomyliła i żeby Eryk tak diametralnie się zmienił. A jeśli jest chory? Do tej pory nie zastanawiałam się nad tym. A może pomówię o tym z jego rodzicami? Wspomnę o swoich obawach? Może w końcu powinnam skończyć z zachowywaniem milczenia? Tylko czy nie jest za późno? Bo kto mi uwierzy? Większość ludzi stwierdzi, że po dwóch latach przestałam kochać swojego wybranka, znudziłam się nim i że wszystko, co złe, najzwyczajniej w świecie sobie uroiłam. Ciekawe, czy siniaki też można sobie wymyślić?

Uderza mnie fala rozdzierającego bólu. Tak rozległego i intensywnego, że na kilka sekund przestaję oddychać. Kręci mi się w głowie, obraz przed oczami traci na wyrazistości. Przymykam powieki, dociera do mnie, że znów staję się ofiarą. Ja nie czynię zła, poprzestając na myśleniu o tym, co mogłabym zrobić swojemu wrogowi. On zaś myśli, a następnie wdraża swój plan w życie. I po raz kolejny udowadnia mi, że jest bestią, po zachowaniu której mogę się spodziewać wszystkiego. Upadam na dywan. Próbuję chronić swoje ciało przed uderzeniami. Osłaniam głowę rękami, kulę się, z całej siły zaciskam zęby, staram się przygotować na następne ciosy. Słyszę w tle coraz głośniejsze kwilenie Victorii, która się obudziła. W płaczu córeczki odnajduję nadzieję na to, że Eryk się opamięta, jakimś cudem otrząśnie się z szału i pójdzie położyć się spać. Ale nic takiego nie następuje.

— I widzisz, do czego, kurwa, doprowadzasz? — ryczy tuż nade mną. — Znowu obudziłaś dziecko! — Czubek jego buta kilkukrotnie wbija mi się w plecy. Nie są to mocne kopnięcia i chyba nie mają zadawać szczególnie dotkliwego bólu. Bardziej świadczą o tym, jak mało szacunku ma do mnie mężczyzna, dla którego jeszcze tak niedawno zrobiłabym wszystko i którego dobra nie potrafię dostrzec. Mają mi pokazać, jak niewiele znaczę, jak niewiele ode mnie zależy i że sama sobie zgotowałam ten los. Jestem beznadziejna i powinnam się cieszyć, że w ogóle żyję, pałać niepojętym szczęściem, że mam dach nad głową oraz niezwykle wspaniałomyślnego partnera, u boku którego, gdybym tylko była dobrą żoną, spełniała jego erotyczne wizje i posłusznie wykonywała wszystkie polecenia, miałabym jak w raju. A tak?

— Eryk, proszę... — nie powinnam się była odzywać. Teraz jest za późno, bym mogła ugryźć się w język. Popełniłam błąd, jaki może mnie wiele kosztować.

— Zamknij się, kretynko! Skurwysyńska dziwko! Tylko ten skurwiel ci w głowie! — Otrzymuję silny cios w kręgosłup. Przeszywa mnie ból, który tak jak prąd błyskawicznie rozprzestrzenia się po moim ciele i dociera do najdalszych jego zakamarków. Czuję, że tracę przytomność. Nie jestem w stanie opanować odbierających mi zmysły boleści. Kopniak się powtarza, raz, drugi, a potem kolejny.... Z każdym uderzeniem coraz mniej wyraźnie słyszę płacz Victorii oraz wrzask rozjuszonego do granic możliwości Wagnera. Odpływam, zmieniam czas i miejsce. I gdyby nie moja córeczka, a także coś jeszcze, co właśnie przed chwilą po raz kolejny sobie obiecałam, wolałabym nigdy już tutaj nie wracać. Zasnąć i już więcej nie móc się obudzić. Życie mnie zawiodło, ale nie mogę go teraz zakończyć. Sprawiedliwości musi stać się zadość. Kiedyś będzie pięknie, zupełnie normalnie, a ja będę wreszcie szczęśliwa.

Muszę się uwolnić, muszę iść do pracy, muszę osiągnąć to, po co tak naprawdę przyjechałam do Londynu przed dwoma laty. Wszystko dzieje się po coś i ma swój sens, którego być może ja dotychczas nie zdążyłam odkryć. Mocno w to wierzę. Zresztą nic innego mi nie pozostaje, nie mam alternatywnego wyjścia.

Zasypiam. Ból i cierpienie nie mają już dla mnie znaczenia. Ja już poznałam ich paskudny smak, zdążyłam przywyknąć do jego goryczy. Mało co jest dzisiaj w stanie mnie zaskoczyć i złamać. Ale jest człowiek, który jeszcze tak naprawdę mało o mnie wie i bardzo niewiele rozumie. Kiedyś przyjdzie dzień, w którym to ja będę rozdawała karty. Stanę się panią sytuacji, boginią życia i śmierci. Role się odwrócą, jestem tego pewna. I nie będę tak pobłażliwa jak Wagner. Ja zamiast go męczyć, po prostu go zamorduję. Ja to wiem i ta wiedza zaczyna dodawać mi skrzydeł. Rozwinę je i pokażę światu ich potęgę... Zrobię to na pewno. Zrobię, kiedy zniknie Eryk.

TERAZ...

Odkładam telefon na stolik. Biorę ostatni łyk wina. Gdybym miała jeszcze jedną butelkę, od razu bym ją otworzyła. Dobrze, że jej nie mam, nie mogę się upić. Nie dzisiaj. Powinnam zachować trzeźwość, mam zbyt wiele spraw do załatwienia. Przede wszystkim muszę mieć siłę, aby o wszystkim opowiedzieć Martinowi, który już niebawem do mnie przyjedzie. Poza tym planuję jeszcze zadzwonić do Polski, porozmawiać z matką, a ta absolutnie nie może się zorientować, że piłam alkohol. Znów będzie mnie umoralniać, podkreślać, jak fatalnie się prowadzę, że przez nieodpowiedzialne zachowanie mogę zrazić do siebie kochającego i troskliwego męża. I że daję beznadziejny przykład wchodzącej w dorosłość córce. Ech, gdyby tylko moja matka miała świadomość, jak niewiele wie o swoim wymarzonym zięciu. I jak bardzo mija się z prawdą w stosunku do niego. Oczywiście, to mój błąd. Niepotrzebnie nigdy nie napomknęłam jej o gehennie, jaką przechodziłam za sprawą tego psychopaty. Czego tak naprawdę się bałam? Czego się wstydziłam? Skąd u mnie tak głęboko zakorzeniony strach przez przyznaniem się do porażki? Honor... To słowo jest sprawcą mojej tragedii. Honor oraz to, jak usilnie pragnęłam wszystkim udowodnić, że mój wyjazd z Polski był najlepszą decyzją, jaką mogłam kiedykolwiek podjąć.

Ale nie czas na zastanawianie się, co by było „gdyby”. To moje życie, moje przykre konsekwencje niewłaściwych wyborów, ale też moja korzyść z tego, że jednak przyjechałam do Wielkiej Brytanii. Mimo wszystko osiągnęłam sukces. Urodziłam Victorię i mam pracę marzeń. I nie mam już największego zmartwienia. Pozbyłam się męża, który nienawidził mnie z całego serca, poniżał, traktował jak szmatę, usiłował mnie psychicznie złamać. Zwyciężyłam, z tego jestem dumna. A przecież Wagner bez przerwy podkreślał, że nigdy nie zdołam z nim wygrać. I kto poniósł klęskę, Eryku? — prycham. — Czyje wiotkie ciało, już na wieki, pochłonęła woda?

Dlatego nie mogę pozwolić odebrać sobie zasłużonego zwycięstwa. Nigdy i nikomu. Policja... Teraz tylko ona jest w stanie to zrobić. Nie, nie zaryzykuję wpadki podczas przesłuchania. Gliniarze są sprytni i skorumpowani. Zawsze stali po stronie Wagnera. Zdążyłam się o tym przekonać. Złamią mnie, odkryją we mnie cichą morderczynię, mają przecież na to swoje sprawdzone sposoby. I nawet alibi Martina mnie nie uratuje. Nie dam im szansy mnie zniszczyć. Muszę być sprytniejsza, muszę ich przechytrzyć. Będę od nich szybsza. Ucieknę... Dokładnie, innej drogi nie ma. Kierunek jest jeden — ukochana Polska. Czas na wielki come back. Return to innocence. Mam nadzieję, że zdołam kupić bilety na jak najszybszy lot do Poznania. Najlepiej byłoby wyszukać jakieś połączenie na jutro.

Włączam komputer i uruchamiam internet. Jestem niezwykle podekscytowana. Czuję się tak, jakbym cofała się w czasie o piętnaście lat. Jakbym znów stała u progu wielkich życiowych, nieodwracalnych zmian. Bo takowe właśnie następują. Zabiłam swojego ciemiężcę, uwolniłam się od jego chorych urojeń, od wszystkiego, co mnie zżerało od środka, co mnie kiereszowało na zewnątrz. A teraz zacznę wszystko od nowa. Wrócę do Polski. To postanowione. Zabiorę ze sobą Martina. Do Londynu już nigdy nie wrócę. Zbyt dużo tu ryzykuję. Poza tym nie będę umiała żyć normalnie w miejscu, które mimo iż finalnie doprowadziło mnie do upragnionego sukcesu, przysporzyło dziesiątek upokorzeń i nieszczęść. Przeżyję. Na szczęście mam odłożone pieniądze. Nie potrzebuję forsy Eryka, jeśli jakaś po tym pijaku pozostała. Podejrzewam, że przez swoje pijaństwo zdążył już roztrwonić wszystkie oszczędności. Nic nie chcę od niego. Już nie. Marzyłam wyłącznie o zemście, pragnęłam jego śmierci, a ta nareszcie nadeszła. Dała mi lekkość i wyzwolenie. Niesamowite uczucie, jakiego w ogóle się nie spodziewałam. Niepotrzebnie się tego dnia bałam. Gdybym wiedziała, że zamordowanie człowieka może być tak proste, że przysporzy mi tak potężną i czystą satysfakcję, zabiłabym go dużo wcześniej. Mogłam już dawniej zaufać podpowiedziom serca. Mogłam go posłuchać, zamiast w dalszym ciągu znosić przepite charczenie Eryka Wagnera.

W przeglądarce internetowej wpisuję adres linii lotniczych i czekam niecierpliwie. Chciałabym się już dowiedzieć, kiedy wreszcie skończy się nasz koszmar. Cena nie gra roli, pierwszy raz w życiu zabukuję bilety nawet, jeśli miałabym wykorzystać cały limit złotej karty kredytowej. Mam to gdzieś! Przestaję się martwić błahostkami, przejmować rzeczami, które przy powadze zbrodni, jakiej się dopuściłam, przestały mieć jakiekolwiek znaczenie.

W głowie mam już tylko jeden cel — uniknąć konsekwencji popełnionego przestępstwa. Czuję, że jest to możliwe. Coraz mocniej tkwi we mnie przeświadczenie, że nikt nigdy nie odnajdzie zwłok Wagnera, że na zawsze zabrało je morze. Właśnie na taki los sobie zasłużył. Tylko ja i Martin będziemy znać prawdę, to my już do końca będziemy mieli przewagę nad kimś, kogo marzeniem było górowanie nad wszystkimi ludźmi. Kontrolowanie ich, trzymanie ich w szachu, granie im na nerwach, karmienie się wywoływanym w nich strachem. Wszystko minęło, wszystko się skończyło. Nic nie trwa bez przerwy, nikt nie żyje wiecznie. Moje poczucie winy tym bardziej. Czy ono w ogóle się urodziło?

Bingo, mam! Stansted — Poznań, jutro, godzina dwudziesta pierwsza piętnaście. Patrzę na zegarek. Uśmiecham się błogo. Dwudziesta pierwsza piętnaście! Dokładnie za dwadzieścia cztery godziny odleci samolot unoszący mnie na stalowych skrzydłach ku absolutnej wolności. To zaledwie chwila, krótki moment, ułamek wieczności, która bez jednego skurwiela nie powinna przecież zmienić swego biegu. Świat się nie zawali, a Eryk stanowił w nim jedynie nanosekundowy przebłysk, okamgnienie, bladą iskrę, która nigdy nie powinna mieć szans się zapalić.

Rezerwuję czym prędzej ostatnie trzy miejsca. Jestem podekscytowana, a zarazem zdziwiona. Wprost nie mogę uwierzyć, że wszystko układa się po mojej myśli. Nigdy tak nie było, to nie jest normalne. Zastanawiam się, gdzie tkwi haczyk, gdzie czeka na mnie jakieś zaskoczenie, przykra niespodzianka. Kiedy żył mój mąż, nic nie przychodziło mi łatwo. Czegokolwiek się nie dotykałam, z miejsca wpadałam w kłopoty, a za wszystko, co dostawałam od losu, musiałam po jakimś czasie zapłacić. Łzami, siniakami i zadrapaniami. O psychicznych kosztach nie chcę już nawet rozmyślać. Czyżby moja przeszłość tak bardzo była zależna od woli Wagnera? Czyżby miał tak wszechpotężną władzę nad wszystkim, co mnie w życiu dotychczas spotykało? Miał, oczywiście, że tak. Teraz, po jego śmierci, czuję tę różnicę. To zaskakujące, w jak błyskawicznym tempie moja psychika zdążyła zacząć uwalniać się spod jego wpływu. Czuję się szczęśliwa. Nie wiem co mnie czeka i cały czas cholernie boję się konsekwencji popełnionej zbrodni, ale jedno wiem na pewno — postąpiłam słusznie, popychając go w stronę przepaści. Zrobiłam to raz, a przecież zasłużył na więcej. On przybliżał moją duszę do granicy życia i śmierci miliony razy. I to jest najgorsze. Był bezlitosny, czerpał przyjemność z mojej powolnej agonii. Sama nie wiem, jak to wytrzymałam, ale dopiero w tej chwili, podczas gdy jego bezwładne ciało jest rozszarpywane przez wzburzone fale, dostrzegam, jak wiele wycierpiałam.

Dokonuję płatności, kończę proces rezerwacji. „Dziękujemy i życzymy wspaniałego lotu!” — moje oczy cieszy komunikat, jaki wyświetla się na ekranie. Ten rejs... właśnie taki będzie — mówię na głos i wyłączam komputer. Przywieram plecami do oparcia sofy. Mrużę oczy, oddycham spokojnie. Moje usta składają się do delikatnego uśmiechu. Nic nie jest w stanie zmącić mojej radości. Czuję, że ogarnia mnie senność. Potrzebuję chwili odpoczynku. Relaksu, na który bezwzględnie sobie zasłużyłam.

ROZDZIAŁ 9 | CITY CENTER

Londyn, 29 listopada 2013

Obiecałam sobie, że nie będę popadać w rozczulenie, ale po prostu nie umiem inaczej. Zbyt wiele pozytywnych wspomnień wiąże się z moją pracą w tym miejscu. To w nim nauczyłam się mówić po angielsku, w nim awansowałam mimo urodzenia dziecka, tutaj czekała na mnie najprawdziwsza przyjaźń. City Center stało się moim azylem. Bezpieczną przystanią, dzięki której każdego poranka zapominałam o piekle, jakie wieczorami powracało do mojego życia. Ale dziś muszę opuścić tę przystań, wymazać z mapy Londynu jego najjaśniejszy punkt, światełko, dzięki któremu udało mi się codzienne odnajdywać siebie, przetrzymując dramatyczne chwile. Nie mam wyjścia. Nadszedł czas na zmiany. Jeśli chcę się rozwijać, jeśli pragnę się wspiąć na wyżyny moich zawodowych pragnień, stać się wolną i niezależną kobietą, muszę zaryzykować i odejść. Mówią, że pieniądze to nie wszystko i że nie dają szczęścia, ale ja ich teraz bardzo potrzebuję. W moim przypadku są one jednym z kluczowych elementów, które w przyszłości pozwolą mi raz na zawsze odciąć się od uzależniającego wpływu Eryka.

* * *

Nie, oczywiście, że nie. Mój mąż nie był zadowolony z decyzji, jaką drżącym głosem mu przedstawiłam. Wściekł się, napił wódki, rzucił mną o ścianę. Wrzeszczał w furii, bez opamiętania, ale ja spodziewałam się po nim takiej reakcji. Znałam go już na wylot. Stwierdził, że bez niego nic dla nikogo nie znaczę, jestem nikim, jestem zwykłą szmatą, nie poradzę sobie sama w nowym miejscu. Rozbił butelkę o ścianę, przeleciała obok mojej głowy. Zakpił przy tym, że jak na poziom, który sobą reprezentuję, to praca menadżerki knajpy i tak stanowi szczyt moich możliwości. I powinnam całować swego łaskawcę po piętach, że w ogóle mam możliwość jeszcze do niej chodzić. Powiedział to z wielkim przekąsem tak, bym odczytała jego słowa jako objaw nadludzkiej dobroduszności. Przecież to on załatwił mi tę pracę, a po urodzeniu córki litościwie pozwolił do niej wrócić. Pozwolił! Dobre sobie. Nie pamiętam, ile całonocnych awantur musiałam znieść, żeby ten szowinista w ogóle przyjął do wiadomości fakt, że czy tego chce, czy też nie, ja wracam na etat do City. Przeżyłam istny horror i sama w pewnym momencie przestałam się łudzić, że Wagner kiedyś oswoi się z tą myślą. Nie poddałam się. Nie ustępowałam, toczyłam z nim wojnę, którą z początku przynosiła mi coraz większe i poważniejsze straty.

Uległ dopiero pewnego poranka, w którym znalazł mnie nieprzytomną w sypialni. Leżałam na gołej podłodze z wyłuskanym do połowy blistrem tabletek nasennych. Byłam zdumiona, że Stilnox może mieć aż tak silne działanie. Nie, nie zażyłam tych proszków po to, żeby się zabić. Połknęłam zaledwie trzy małe pigułki, a napoczęte już wcześniej opakowanie dostałam od mamy, kiedy byłam na wakacjach w Polsce. Przypomniałam sobie o nich dopiero ostatnio, gdy przez kilka nocy z rzędu nie zmrużyłam oka. Stres, w jakim żyłam, i terror psychiczny fundowany bez przerwy przez mojego męża skutecznie spędzały mi sen z powiek. Mój organizm zaczął się buntować. Obserwowałam, jak przez długotrwałą bezsenność i nieustające zmęczenie podupadam na zdrowiu, staję się nerwowa, a na to nie mogłam sobie pozwolić. Zaplanowałam przecież swój powrót do pracy, a do tego potrzebowałam być zdrowa, mieć siły witalne. Musiałam wypocząć i kiedy pewnego wieczoru odwiozłam Victorię na nocowanie do teściów, wyjęłam z mojej tajnej skrytki w podłodze płaski biały kartonik. Byłam tak wycieńczona, że nie pamiętałam dokładnie, jaką dawkę leku mama sugerowała zażyć. Uznałam, że jedna mikroskopijna pastylka to zdecydowanie za mało, by mogła mnie skutecznie odciąć od wszystkich problemów i pozwolić porządnie się wyspać. Wzięłam zatem dwie, a kiedy po kilkudziesięciu minutach wciąż nie odczuwałam jakichś specjalnie zbawiennych efektów, popiłam lampką wina kolejną małą, niewinnie wyglądającą tabletkę. I była to ostatnia czynność, jaką zarejestrowały moje zmysły tamtego wieczoru.

A potem zobaczyłam nad sobą twarz przerażonego Eryka. Pierwszy raz od czasu, kiedy z przesympatycznego, przystojnego mężczyzny stopniowo przeistaczał się w bezwzględną bestię. W pierwszej chwili nie wiedziałam, co się z mną dzieje. Tkwiłam w stanie tak mocnego oderwania od rzeczywistości, że kompletnie nie umiałam połączyć odbieranych bodźców z sytuacją, w jakiej się znalazłam. W końcu jednak stopniowo odzyskiwałam świadomość. Wsparłam się na łokciach i rozejrzałam się po pomieszczeniu.

— Gdzie Victoria? — zapytałam z trudem. W ustach miałam suchość.

— Nie pamiętasz? — Eryk był bardzo spokojny. — Odwiozłaś ją wczoraj do moich rodziców.

— O której wróciłeś? — przypomniałam sobie, że Wagner imprezował wczoraj w Black Widow. Jak zresztą coraz częściej ostatnimi czasy.

— Przed chwilą. — Z miny mężczyzny dało się wyczytać wzbierającą w nim złość. Znałam doskonale ten specyficzny grymas. Zawsze za jego pomocą demonstrował mi, że nie musi się przecież z niczego tłumaczyć. A ja? Jestem jego rzeczą, nie mam prawa niczego dociekać, a jedynie winnam akceptować wszystko, co mój pan i władca raczył postanowić. — Nocowałem w knajpie — tym razem pokusił się o odpowiedź. Widok, jaki zastał, musiał naprawdę nim wstrząsnąć.

— Aha — wydusiłam z siebie. Chciałam wstać z podłogi, ale mnie powstrzymał, złapał mnie za rękę.

— Co to jest? — zapytał, ujmując w drugą dłoń małe pudełko po lekach. — Ile tego wzięłaś?

— Nieważne — odparłam, uzmysławiając sobie, do jakich wniosków doszedł przed chwilą mój mąż. — To nie twoja sprawa. — Postanowiłam wykorzystać sytuację, wyciągnąć z niej korzyść. A niech sobie myśli, że usiłowałam popełnić samobójstwo. Ostatecznie przecież taki pomysł mógłby zaświtać mi w głowie. Żyjąc tak długo pod jednym dachem z ukrytym despotą, męcząc się w domowym karcerze, czując pętlę ubezwłasnowolnienia, jaka coraz mocniej zaciskała się na mojej szyi, mogłam mieć powody, aby skończyć ze swoim cierpieniem. Ale Eryk, na szczęście, nie wiedział o mnie jednego. Nie miał świadomości, że ja uważałam, że ten skurwiel absolutnie nie zasłużył na to, bym przez niego pozbawiła się przyszłych przyjemności. Miłych niespodzianek, których mam nadzieję, jeszcze sporo wciąż na mnie czekało w Londynie. Wśród nich, na pierwszym miejscu plasował się szczery i niewinny uśmiech mojej córeczki, ale też powrót do pracy, która na kilka godzin dziennie mogłaby mnie odciągnąć od szarej, wrednej rzeczywistości. Żaden mężczyzna nie zasługiwał na taką ofiarę. Ale na zemstę już tak. On też. Zapracował sobie na odwet, do którego przygotowania potrzebowałam czasu, siły, zdrowia, a przede wszystkim dobrze przemyślanego planu. Dlatego musiałam wyjść z domu, wybyć z miejsca, które mnie ograniczało, w którym czułam, że tracę energię i powoli zamykam się w sobie. W mojej głowie pojawiła się wreszcie nadzieja.

— Nieważne? Chciałaś się zabić i mówisz, że to nie jest ważne?

— I co z tego? — mój głos zabrzmiał dużo pewniej niż jego. Pierwszy raz od dłuższego czasu zyskałam przewagę nad kimś, kto, wydawało się, nigdy nikomu nie odda palmy pierwszeństwa w manipulowaniu ludźmi i dominowaniu nad nimi. Czyżbym odkryła czuły punkt Eryka Wagnera, znalazła jego achillesową piętę? — Miałbyś święty spokój.

— Weź nie pierdol głupot! — fuknął. Widziałam, jak stara się opanować emocje, których chyba sam u siebie nie potrafił dokładnie rozpoznać. Był zaskoczony i oszołomiony. — Nie możesz mi tego zrobić!

— Tobie? — syknęłam z ironią. — Chyba raczej sobie!

— Usiadłam, opierając się plecami o łóżko Victorii. — Ja nie dam rady tak żyć! — Popatrzyłam mu głęboko w oczy. Były przekrwione po całonocnej balandze. Oprócz wielkiej nienawiści do mnie, która od zawsze czaiła się na samym ich dnie, z rozszerzonych źrenic Eryka zdołałam odczytać coś jeszcze. Strach, bezradność, przerażenie, skruchę. Albo wszystko naraz. Postanowiłam wykorzystać tę chwilę. — Zrobię to i tak — oznajmiłam, zadzierając podbródek. — Będę próbować do skutku.

— Opamiętaj się! — Znów chwycił mnie za nadgarstek. Przysunął się do mnie i wbił we mnie swój zaborczy wzrok.

— Puść! — zaprotestowałam. Wyswobodziłam się z jego silnego uścisku. — Nie masz prawa o mnie decydować! Nie o mojej śmierci! Bo o tym, jakie mam dzięki tobie życie, już dawno postanowiłeś! O mojej beznadziejnej przyszłości w ciasnej klatce, którą zbudowałeś, o bólu, jaki mi codziennie zadajesz, również zadecydowałeś. Za mnie! Popełniłeś największą z możliwych zbrodni na drugim człowieku. Zniewoliłeś najbliższą osobę! Kobietę, którą powinieneś chronić ponad wszystko, o którą powinieneś dbać! — mimo wpływu środków nasennych, słowa wylatywały z mych ust z prędkością karabinu maszynowego. — Ale nie masz całkowitej władzy nade mną, niezmiernie mi przykro, Eryku. I nigdy nie zdołasz jej zdobyć. Nie posiądziesz prawa do zaplanowania mojej śmierci i zanim mnie znowu skatujesz po jednej z domowych awantur, ja sama wcześniej postąpię inaczej. Przegrasz, zobaczysz, obiecuję ci to tu i teraz. Nie dam sobie wmówić, że możesz zrobić ze mną wszystko!

— Czego chcesz? — Wagner zorientował się, że mając asa w rękawie, rozpoczęłam negocjacje z wrogiem. Uległ, byłam zszokowana, chciałam się triumfalnie uśmiechnąć, ale dla utrzymania przewagi, nie mogłam pokazać po sobie euforii. — Mów! — Wstał i zaczął nerwowo krążyć po pokoju. Podszedł do okna i popatrzył przez szybę. Padało. Milczał, nie odwracając się w moją stronę. Doskonale wiedział, jaki będzie mój podstawowy warunek.

— Chcę wrócić do pracy — zakomunikowałam spokojnie.

W pomieszczeniu znów zapanowała cisza. Mój oponent nie odpowiedział do razu. Nie mógł sobie zapewne pozwolić na okazanie słabości, na szybką ugodę, łatwe pójście na moje warunki. Trzymał mnie w niepewności, intensywnie myślał. Miałam gdzieś, co powie. Nie zależało mi na jego reakcji. Wystarczyła mi niepewność, jaką dziś dostrzegłam w jego zachowaniu. Bał się o mnie, co odbierałam jako niezwykłą, nieznaną wcześniej emocję. Nienawidził mnie do granic możliwości, tłukł mnie niemal każdego wieczoru, wyzywał od kurew i dziwek, a mimo wszystko wystraszył się, że mogłabym go opuścić na zawsze. Czy Eryk naprawdę mnie kochał, czy tylko uważał mnie za swoją własność? Rzecz, kukłę, robota, który nagle postanowił się zbuntować i odpłacić swojemu stwórcy pięknym za nadobne.

— Zniszczę cię, wiesz o tym! — zagroził, zamiast ustosunkować się do mojego żądania.

— Wiem — odrzekłam, wstałam z podłogi i usiadłam na skraju dziecięcego łóżka. Spojrzałam na jedną z pluszowych zabawek Victorii. Była pobrudzona od krwi, nie zdążyłam jej uprać. Wróciłam myślami do wczorajszej sceny, w której Eryk, gdy tylko wróciłam od jego rodziców, uderzył mnie pięścią w twarz. Za co? Bo zapomniałam spakować córce do plecaka jej ulubioną maskotkę.

Po policzku spłynęła mi łza. Odruchowo złapałam się za rozcięte usta. Nie bolały bardziej niż rana na sercu, którą wściekłość i zaborczość Wagnera rozdzierały coraz bardziej z każdym dniem mojej udręki. Pomyślałam jak bardzo dałam się uzależnić od człowieka, którego przecież tak bardzo kochałam. Czasem, gdy był trzeźwy, gdy uśmiechał się do mojej córki, wypierałam z głowy przeświadczenie, że ten młody, wrażliwy, niesamowicie przystojny człowiek może gnić od wewnątrz, może być zepsuty do szpiku kości. Często łudziłam się, że obudzę się wreszcie z chorego, paranoidalnego letargu, sennego koszmaru, który jest wytworem tylko i wyłącznie mojej wyobraźni. Ale nic takiego nie następowało.

— Boisz się? — Obrócił się za siebie i zrobił kilka kroków w moim kierunku.

— Nie — skłamałam. Bałam się cholernie. Wiedział to, karmił się mym strachem. Miałam ochotę cofnąć się na łóżku, odsunąć się od niego, przestać czuć zapach jego potu zmieszanego z alkoholem, którego na wczorajszej imprezie wypił pewnie całe hektolitry. Ale wytrzymałam. Dałam radę znieść jego bliskość, a także jego przenikliwy, bazyliszkowy wzrok, jakim z pełną premedytacją usiłował przeszyć mnie na wylot. — Przestałam się już ciebie bać. — Ani drgnęłam podczas kolejnego blefu. — Od momentu, kiedy zdałam sobie sprawę, jak łatwo mogę przerwać swój koszmar. Wczoraj spróbowałam, to banalnie łatwe, po prostu zasypiasz. Nie boję się śmierci, nie mam już nic do stracenia.

— A Victoria? Ją również chcesz stracić? — indagował Wagner.

— Dobrze wiesz, że nie! — żachnęłam się. Uderzył w mój najczulszy punkt. — Ale będzie lepiej, jeśli zapewnimy naszej córce beztroskie, szczęśliwe dzieciństwo i nie pozwolimy jej pamiętać, jak jej najwspanialszy na świecie tatuś znęca się nad wyrodną matką, która jej nie kocha! Bo nie kocham własnej córeczki, prawda? Tak jej wciąż powtarzasz? Ale spokojnie, już niedługo nie będziesz musiał tego robić. Zejdę ci z drogi na zawsze, zniknę, jeśli nie pozwolisz mi iść do pracy.

— Idź, kurwa, spierdalaj! Leć do tego pierdolonego Collinsa. — Mój mąż był znów sobą. Przegrał i nie umiał sobie z tym poradzić. Zamachnął się, a ja odruchowo osłoniłam rękami swą głowę. Czekałam na cios, byłam gotowa na uraz, ale ten nie nadszedł. Zamiast bólu usłyszałam kroki. Ciężkie, nerwowe, oddalające się ode mnie szybko. — Ale to nie koniec! Dobrze o tym wiesz. To się tak nie skończy! — wykrzyczał, a potem zniknął za drzwiami pokoju.

— Wiem... — szepnęłam i odetchnęłam z ulgą. Popatrzyłam na leżące na podłodze, zgniecione opakowanie po lekach, dzięki któremu dowiedziałam się czegoś nowego o moim mężu. Poznałam jego słaby punkt, a do tej pory byłam przeświadczona, że on takowego nie ma. Każdy ma... Nawet Eryk Wagner. Ja nim byłam. Był uzależniony ode mnie, choć nigdy głośno o tym nie powiedział. Jakie to dziwne i zaskakujące. Jak to możliwe, że ktoś, kto tak naprawdę kilkukrotnie miał szansę mnie zabić i wyrządził mi krzywdę, może jednocześnie bać się mojej śmierci?

Ze mną jest inaczej. Nigdy nie podniosłam ręki na swojego męża. Nigdy nie próbowałam zadać mu cierpienia. Zrobię to tylko jeden raz. Nie będę bestią, podobną do niego. Nie umiałabym patrzeć na jego powolne dogorywanie. Tym się od siebie różnimy, kulturą, klasą i umiejętnością kochania. Szkoda, że tych różnić nie zauważyłam na samym początku naszej znajomości. Nie ma tego złego. Lepiej późno niż wcale...

* * *

Zatrzymuję się przed City Center. Do moich uszu dociera brzmienie niezwykle przyjemnej muzyki wymieszanej z szumem prowadzonych w restauracji rozmów. Będzie mi brakować ciepłej atmosfery miejsca, w którym spędziłam ostatnie trzy lata.

Mrużę oczy. Biorę głęboki wdech. Staram się opanować łopotanie serca i wewnętrzne drżenie. Usiłuję poskromić emocje, które coraz mocniej zaciskają gardło. Wierzchem dłoni przecieram mokre od łez oczy. Chcę się uspokoić i zacząć się cieszyć ostatnim spędzonym w pracy wieczorem, podczas którego nadarzy się jeszcze niejedna okazja do przywoływania najwspanialszych wspomnień. Przyjdzie czas na czułość, na szczere uściski oraz na wznoszenie serii pożegnalnych toastów.

Ale teraz nie powinnam ulegać smutkowi. Muszę wejść do środka z podniesioną głową i z szerokim uśmiechem na ustach. Nie dać satysfakcji Kryńskiej, która nawet nie zadała sobie trudu, aby ukryć radość z powodu złożonego przeze mnie wypowiedzenia. Awansowała. Od jutra wskakuje na moje miejsce, więc z jakiego powodu miałaby czuć smutek? Nigdy nie kochała ludzi, była samolubna i widziała tylko czubek własnego nosa, który ja nie raz jej przytarłam. Ale od dziś może czuć się zwyciężczynią. Dziś się rozdzielimy, nasze drogi w Anglii trwale się rozejdą, a ona w końcu dopnie swego — zostanie menadżerką jednej z najlepszych restauracji w tej części Londynu.

Naciskam na mosiężną klamkę. Potężne drzwi ustępują, dobiega mnie zapach City Center, którego nie zapomnę już do końca życia. Palącego się w kominku drewna, świeżo zaparzonej kawy i korzennych, orientalnych przypraw. Od razu poprawia mi się nastrój. W głowie kiełkuje myśl, że przecież będę mogła tutaj co jakiś czas przychodzić. To, że rezygnuję z pracy, wcale nie oznacza, że zaczyna mnie obowiązywać zakaz wstępu do tej restauracji. Tak, będę tu przychodziła, kiedy tylko... Kiedy tylko Eryk mi na to pozwoli. A nie pozwoli na pewno. Nie ma takiej opcji. Zresztą, nawet gdyby jakimś cudem, zupełnie takim jak dzisiaj, przymknął oko na moje wieczorne, czysto towarzyskie spotkanie, nie miałabym na nim spokoju. Byłabym kontrolowana co pięć minut, co i rusz musiałbym się meldować, dzwonić do męża i odpisywać na setki jego rozliczających mój rozwiązły tryb życia wiadomości. Przecież normalna, kochająca żona, dbająca o swojego, jedynego na świecie, pod każdym względem idealnego mężczyznę, nie szlaja się wieczorami po knajpach z obcymi facetami, a w szczególności z Martinem Collinsem, który — jak go już niejednokrotnie zdiagnozował Eryk — „rucha wszystko, co tylko się rusza i nie spierdala na drzewo”. Wagner jest obleśny w tych swoich grubiańskich, związanych z seksem stwierdzeniach. I popada w chorobliwą zazdrość. Nie potrafi znieść, że w Londynie żyją miliony innych, przystojnych, dużo milszych, inteligentniejszych od niego, i mających większe poczucie humoru mężczyzn. On ich nienawidzi, gardzi nimi i gdyby tylko miał taką możliwość, pozabijałby wszystkich, jak leci. Nie tylko ich, kobiety też z chęcią by wytępił, czego ja jestem żywym (jeszcze) przykładem.

Mam tylko nadzieję, że dzisiejszego wieczoru da mi więcej luzu, że telefony oraz SMS-y od niego będą się pojawiać nie co pięć, ale co piętnaście minut. Jest na to szansa, wszak pan domu, głowa wzorowej i niezwykle szczęśliwej rodziny, również ma wychodne. Spotyka się na wieczornym piwku z kolegami z pracy. Wśród nich jest znany mi osobiście od najgorszej strony Hasan Isman. Do dziś nie potrafię zrozumieć, jak bardzo Wagner zmienił się od dnia, w którym zabrał mnie z Black Widow i uchronił mnie od pracy w charakterze dziwki. Wtedy był wściekły na swojego szefa, odgrażał mu się, powtarzał, że nie pozwoli, aby jakiejkolwiek kobiecie, która jest zatrudniona u tego kryminalisty, spadł z głowy choćby jeden włos. Nie wiem... Mam wrażenie, że to wszystko, jego zachowanie, było tylko fikcją, mistyfikacją, perfidnym kłamstwem, które w zastosowaniu do mojej osoby miało pomóc mu szybciej zdobyć, a w konsekwencji całkowicie uzależnić od siebie dziewczynę, którą wybrał na swoją ofiarę. Czy tak było naprawdę? Rośnie we mnie pewność, że mogę mieć rację.

— Hello, Milla! — Martin mnie dostrzega. Podbiega do mnie i całuje mnie w oba policzki. Mam wrażenie, że za sprawą jego sensualnego dotyku zmieniam się nagle w zupełnie inną osobę. Chce mi się znów żyć, śmiać, oddychać, nucić słowa mojej ulubionej piosenki, która właśnie sączy się z głośnika. Staję się szczęśliwa. Marzę, bym już nigdy nie musiała przeistaczać się w drugą wersję siebie. W smutną, pozbawioną radości i nadziei na przyszłość dziewczynę, trwającą bez słowa sprzeciwu przy brutalnym mężu.

— Come! — Przyjaciel staje za moimi plecami, dłońmi przykrywa mi oczy, kręci mną wokoło, a później delikatnie popycha.

— Co robisz? — pytam, chociaż wiem, że Martin i Michelle, najlepsza kelnerka pod słońcem, z którą polubiłam się już pierwszego dnia po moim powrocie do City, z pewnością przygotowali dla mnie jakąś niespodziankę. — Nie musisz mnie jeszcze podpierać! Jeszcze nie jestem schorowaną, niedołężną babcią — żartuję. — Sama dam radę dotrzeć do stolika. Tylko odsłoń mi oczy, bo się za moment przewrócę! — zaśmiewam się w głos.

— Na pewno nie. Znasz City Center na pamięć, nawet najmniejszą przeszkodę, każdą odstającą klepkę.

— No i co z tego! Zawsze jeszcze jakaś wredna żmija może podstawić mi nogę.

— Cicho! — Martin przybliża usta do mojego ucha i szepcze: — Jeszcze cię ta żmija usłyszy. Przed chwilą rozpoczęła wieczorną zmianę.

— Mam ją gdzieś, niech słyszy! — odpowiadam, nie przestając trząść się ze śmiechu. — Niech się w końcu dowie, co o niej myślę! — Zatrzymujemy się.

— Ok. A teraz obiecaj mi, że nie będziesz podglądać, dobra? — Odejmuje dłonie od moich powiek. — Muszę otworzyć ci drzwi. Obiecujesz?

— Drzwi? — dziwię się. — Dokąd mnie prowadzisz?

— Cierpliwości, za chwilę wszystkiego się dowiesz.

Na twarzy przestaję czuć dotyk męskich, delikatnych palców. Od razu zaczynam tęsknić za słodkim zapachem skóry przyjaciela. Uświadamiam sobie, jak niezbędna do życia jest mi bliskość tego wspaniałego, pełnego wdzięku i zrozumienia dla innych człowieka. Co ja narobiłam? — zastanawiam się. Na kilka sekund wyparowuje ze mnie cały dobry humor. — Podjęłam kolejną tragiczną w skutkach decyzję. Nie powinnam rozstawać się z City, nie powinnam opuszczać najbliższych, pozbawiać się prawa do przebywania w miejscu, które codzienne, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, teleportowało mnie do innego, piękniejszego świata.

— Gotowa na mega imprezę? — pyta.

Bez uśmiechu potakuję głową. Mam nadzieję, że Collins nie widzi teraz mojej miny. Słyszę przed sobą charakterystyczne skrzypienie wprawionych w ruch drzwi. Znam doskonale ten dźwięk. Wchodzimy do biura Martina.

— Jeszcze nie, jeszcze nie, jeszcze nie... — prosi mnie kolega. — Jeszcze sekundeczka...

— Martin, błagam! — Nie wytrzymuję napięcia. Robi mi się duszno. Staram się stłamsić w sobie uczucie smutku, jakie mimochodem zaczyna zawiadywać moim rozedrganym wnętrzem. Wnioski, do jakich doszłam przed momentem, a także strach przed nowymi zawodowymi wyzwaniami, kompletnie mnie paraliżują. — Już? — pytam zniecierpliwiona, robiąc kilka małych kroczków do przodu. — Mogę już patrzeć?

— Możesz! — Głos przyjaciela przepełniony jest wesołością. — Dajesz! Niespodzianka! — Oprócz niego, słyszę dodatkowo radosne zawołanie Michelle.

Boję się otworzyć oczy. Doskonale bowiem zdaję sobie sprawę, że cokolwiek miłego za moment zobaczę, to widok ten ugruntuje we mnie przekonanie, jak bardzo nie chcę rezygnować z zatrudnienia w City. Znów zbiera mi się na płacz. Nie potrafię pogodzić się z myślą, że dorosłe życie jest tak cholernie trudne. Nie ma w nim miejsca na beztroskę, podejmowanie spontanicznych, powodujących przykre konsekwencje decyzji, nie ma w nim miejsca na ciągłość, na nieprzerwalność biegu rzeczy, które sprawiają nam radość. A jak jest ze zgryzotami? W tej materii nie mam już takiej pewności. Obserwując moje dotychczasowe losy na obczyźnie śmiem twierdzić, że wszystko, co przykre może nie mieć końca. Trwa wiecznie, zmieniając jedynie siłę i natężenie wywierania złego wpływu na każdy dzień mojej egzystencji u boku Eryka. Chciałabym się mylić, ale nie potrafię wyzbyć się graniczącego z pewnością przeczucia, że dopóki żyje mój nieobliczalny mąż, nie będę umiała przeciąć pasma moich niepowodzeń i nieszczęść.

— No! — krzyczy w moją stronę Michelle. — Co z tobą, Milla? Otwórz wreszcie oczy!

Jej wysoki głos dociera do mnie i intensywnie wibruje w głowie, ale ja zamiast poddać się jego wpływowi, coraz mocniej zaciskam powieki. Usiłuję przedłużyć ten moment, uciekający czas, po upływie którego rozpłaczę się jak małe dziecko. I skończy się znowu mój świat, tym razem na własne życzenie.

Liczę bezgłośnie do trzech, a kiedy w myślach wypowiadam ostatnią cyfrę, przestaję się w końcu opierać.

— O matko! — krzyczę po polsku. — Jezus, Maria, czy wyście powariowali? — Z emocji zapominam, że współpracownicy mogli mnie nie zrozumieć.

— Czy to znaczy, że ci się podoba? — Podbiega do mnie uśmiechnięta od ucha do ucha Michelle. Dziewczyna rzuca mi się na szyję, obejmuje mnie mocno rękami i z całej siły przyciska do siebie. — Wszystkiego najlepszego w nowej pracy, kochana! I nigdy, ale to nigdy o nas nie zapominaj, ok?

— Nigdy w życiu — odpowiadam, wciąż nie mogąc wyjść z oszołomienia. — Przysięgam — dodaję i zaczynam płakać. Wiedziałam, że nie dam rady opanować rosnącego w sobie rozrzewnienia, ale nie sądziłam, że to nastąpi tak szybko.

— No, masz szczęście. — Przyjaciółka zwalnia swój uścisk, odsuwa się ode mnie na odległość ramion i ze łzami, jakie zaczynają kręcić się w kącikach jej delikatnie skośnych oczu, patrzy na mnie przez dłuższy moment. — To dla ciebie, skarbie. Miłego wieczoru! Mamy nadzieję, że zapamiętasz go do końca życia. Już my się o to postaramy, prawda? — Spogląda na swojego szefa.

— Oczywiście. Masz to, Kamilko, jak w banku. — Teraz to Martin przywiera do mnie całym swoim ciałem. Pięknie pachnie i ten zapach, właśnie zapisany w tej chwili w moim chłonnym jak gąbka umyśle, zostanie już ze mną zawsze. Na skrzydłach nadziei i delikatności poniesie mnie w przyszłość. Zapewni mi bezpieczeństwo w ciężkich dniach, które z pewnością jeszcze mnie czekają. — A teraz chodź! — Ciągnie mnie za rękaw w głąb skrzącego się blaskiem migających świateł pomieszczenia. Zamyka za nami drzwi, które totalnie odcinają mnie od świata istniejącego na zewnątrz. Czuję, że tej nocy nie dotrą tu do mnie żadne jego troski i nieprzyjemności... Żadne z wyjątkiem furiackiego gniewu Eryka Wagnera.

Siadamy przy małym stoliku. Martin otwiera szampana, śpiewa na głos sto lat, uśmiecha się do mnie serdecznie. Michelle bierze do ręki pilota i sprawnym ruchem uruchamia taneczną muzykę. Skoczne rytmy dyskotekowego szlagieru dopełniają atmosferę wnętrza. Kolorowe lampy, które pulsują w jej rytm, kilkadziesiąt zapalonych świec, a także zawieszona pod sufitem szklana, obracająca się kula, tworzą klimat magii i wyjątkowości. Mam wrażenie, że znalazłam się w prywatnym, zarezerwowanym tylko dla mnie i moich przyjaciół klubie.

Z oczu wciąż ciekną łzy. Nie umiem mieć władzy nad nimi, ich siła wygrywa z moją wrażliwością. Są słonym symbolem nie tylko mojego w tym momencie szczęścia, lecz też wyrzucenia z siebie wszystkich złych emocji, które Eryk wpychał we mnie siłą przez ostatnie lata. Nie mam pojęcia, co przyniesie jutro, nie chcę się teraz nad tym zastanawiać. Liczy się dla mnie mijająca chwila, kilkadziesiąt przecudownych minut, które spędzę z najbliższymi sercu osobami poznanymi w przepięknym, ale i trudnym do pokochania Londynie.

Żałuję jednego. Jest mi bardzo przykro, że nie mam pod ręką niezastąpionego na takich imprezach, szalonego i rozrywkowego Kacpra. Tylko jego brakuje mi teraz do szczęścia. Wracam myślami do chwil, w których byliśmy ze sobą nierozerwalnie związani. I nie mogę po prostu uwierzyć, jak bardzo nienawiść do całego świata, a także nieumiejętność szanowania ludzi przez mojego męża, potrafiły zniszczyć moją relację z dawnym przyjacielem z Polski. Przymykam powieki na ułamek chwili, przywołuję Kacpra intensywnymi, pełnymi czułości myślami. Jest... Znów dostrzegam jego uśmiechniętą twarz. Chociaż w taki sposób jedna z najważniejszych mi osób może być znów przy mnie i świętować mój życiowy sukces. I nie chodzi bynajmniej o to, że znalazłam sobie nową, lepiej płatną pracę, gdyż nie mogę jeszcze dokładnie przewidzieć, jaka ona będzie. Bardziej mam na myśli sytuację, w której się dzisiaj znalazłam. Wieczór, który będzie płynął w ciepłej i przyjaznej atmosferze, a przede wszystkim to, że w całej mojej londyńskiej gehennie nie opuściło mnie do końca szczęście. Przewrotny i niesprawiedliwy los postawił przecież na mojej drodze Martina Collinsa i Michelle Jordan. Tego daru nikt mi nie odbierze, nawet Eryk, który z pewnością, choć jeszcze nie zdążył się do tego przyznać, postawił to sobie za swój najważniejszy cel.

TERAZ...

— Mamo, śpisz? — Jak przez ścianę słyszę głos Victorii. Otwieram oczy i czym prędzej podnoszę głowę z bocznego oparcia kanapy. Odpłynęłam? Najwidoczniej, choć nie zarejestrowałam momentu, w którym zaczął morzyć mnie sen. Zahaczam wzrokiem o zegar. Szlag! Zmarnowałam jakieś pół godziny. Nie powinnam teraz wyłączać się z aktywnego działania. Na odpoczynek przyjdzie jeszcze czas. Już niebawem, w Polsce, kiedy będę bezpieczna. — Nie, kochanie. — Mój głos brzmi chrypliwie. — Położyłam się tylko.

— Tata się odzywał? — Nastolatka ma zmartwioną minę. Patrzy z niesmakiem na butelkę po winie i na umazany szminką pusty kieliszek.

— Nie — odpowiadam szybko. Podrywam się z sofy i idę do kuchni. Victoria podąża za mną. — Ale mam nadzieję, że zaraz włączy telefon, albo wróci z imprezy i powie, że rozładowała mu się bateria w komórce. — Kręci mi się w głowie.

— Mam nadzieję, bo zaczynam się naprawdę martwić. On nigdy nie...

— Też się niepokoję, skarbie — wchodzę córce w słowo. Staram się unikać jej wzroku, dlatego obracam się w stronę lodówki i udaję, że czegoś w niej szukam. — Na pewno nic mu się nie stało.

— Obyś miała rację, mamo.

— Ja zawsze mam rację — żartuję, ale dbam o to, aby w moim głosie wciąż wyczuwalna była nutka zaniepokojenia. — Obym tym razem też się nie myliła — wzdycham i dopiero teraz, kiedy jestem pewna, że moje oczy nie zdradzą rozbieżności między tym, co mówię a myślę, spoglądam na moją Victorię. Jest już taka duża. Z każdym dniem robi się coraz piękniejsza i coraz bardziej podobna do swojego ojca. Odziedziczyła po nim nieskazitelną, południową urodę. To jedna z dwóch rzeczy, za co jestem wdzięczna mojemu mężowi. Drugą jest to, że nie przekazał naszemu dziecku najgorszych cech swojego charakteru.

Dziewczyna omija kuchenną wysepkę i podchodzi bardzo blisko mnie. Jej kruczoczarne źrenice zdają się prześwietlać mnie na wylot. Robi mi się gorąco, jeszcze mocniej czuję wpływ wypitego w nadmiarze alkoholu. Mam ochotę na kolejny, uspokajający łyk wina. Moje myśli zaczynają gęstnieć w przyśpieszonym tempie. Wszystkie starają się przypomnieć mi, że przed kilkoma godzinami dopuściłam się zbrodni, że z wieloletniej ofiary stałam się katem, morderczynią, która z zimną krwią zepchnęła w przepaść człowieka. Kogoś, kogo już nie ma wśród żywych. Każda mijająca sekunda staje się wiecznością, czasem, który jest wystarczający, aby moja córka wyczytała z mojej twarzy kłamstwo. Jeszcze nigdy nie doświadczyłam tak nieprzyjemnego uczucia. Nie wytrzymuję napięcia. Odskakuję od własnego dziecka. Pierwszy raz w życiu czuję, że jej bliskość stanowi dla mnie zagrożenie. Karcę się za to w myślach, żywiąc jednocześnie nadzieję, że taki stan kiedyś minie.

— Mamo... — Victoria jest nieustępliwa. Nie daje za wygraną. Po raz kolejny zmniejsza między nami odległość do minimum. Przez dłuższy moment patrzy mi prosto w oczy, a potem bierze mnie w objęcia. Pierwszy raz w życiu jestem słabsza od niej, pierwszy raz czuję jej siłę, a także to, że to ona chce mi teraz pomóc. Gasnę w jej ramionach, jestem na granicy całkowitego rozklejenia się. Nasze policzki zwierają się. Chłonę miły, kojący chłód delikatnej skóry mojej powierniczki. Wybucham, zaczynam spazmatycznie płakać. Nie, nie udaję w tej chwili kobiety, która martwi się, że jej ukochanemu mogła stać się krzywda. Po prostu bezsłownie przyznaję się do winy, szukam rozgrzeszenia, zrozumienia, które przecież nigdy nie nadejdzie. Nie mogę się przyznać do tego, co zrobiłam. Nawet przed nią, nawet przed własnym dzieckiem, choć mam pewność, że nigdy w życiu nie wyjawiłoby światu mrocznej tajemnicy matki.

— Płacz, mamo! — delikatny, nastoletni głos ledwie przebija się przez mój spazmatyczny szloch. — Wszystko będzie dobrze, obiecuję. Bez względu na to, co się wydarzyło, chcę żebyś wiedziała, że zawsze będę przy tobie. Stanę po twojej stronie.

Ze wszystkich sił zaciskam ramiona na szczupłym ciele dziewczyny. Obiecuję sobie, że nigdy nie zwolnię tego desperackiego uścisku, aby nie musieć spojrzeć w oczy komuś, komu zabrałam jedną z najważniejszych osób na świecie. Pragnę się zapaść pod ziemię, zniknąć. Jestem zdruzgotana. Zdaję sobie sprawę, że nie będę w stanie przeżyć tak silnej emocjonalnej huśtawki. Nie spodziewałam się podobnej karuzeli wrażeń. A przecież to dopiero początek. A co będzie dalej? A jeśli policja przyjdzie tu szybciej, niż mi się wydaje? Zanim zdążę dotrzeć na lotnisko i stąd odlecieć w stronę rodzinnego domu?

— Kochanie, muszę... — próbuję przekrzyczeć szum myśli, wirujących w głowie.

— Nic nie mów, mamo. — Delikatne dłonie Victorii tulą moje barki. — Twoje oczy już dawno powiedziały wszystko.

ROZDZIAŁ 10 | OSTATNI TANIEC

Londyn, 30 listopada 2013

Wszystko co dobre, szybko się kończy. Dokładnie tak samo, jak moja pożegnalna impreza w City Center. Jest przecudownie, jednakże ofiarowany mi czas pędzi jak szalony, przywracając mnie z każdą sekundą do codziennego koszmaru. Czuję się jak bohaterka Kopciuszka, której na jeden wieczór pozwolono stać się piękną i wyjątkową kobietą tylko po to, by po chwili wszystko jej odebrać. Happy end? — jako dziecko wierzyłam, że dobro zawsze zwycięża, ale w życiu dorosłym zdałam sobie sprawę, że dzieje się to niesamowicie rzadko. Prawie wcale, a już szczególnie nie w moim przypadku. Ale ja nigdy się nie poddam. Gdybym to zrobiła, przestałabym marzyć o lepszej przyszłości. Nowa praca, coraz częstsze sprzeciwianie się woli Eryka, mniejszy przed nim strach, a przede wszystkim siła, jaką daje mi niewinny uśmiech Victorii, utwierdzają mnie w przekonaniu, że jeszcze nie wszystko stracone. Mam zamiar wszystko przetrzymać, nie dać Wagnerowi posiąść nade mną absolutnej władzy i nie pozwolić mu wygrać z moimi pragnieniami. Potrzebuję żyć dla córki, dla siebie, Martina, Michelle. To oni w każdym dniu naszych wspólnych zawodowych wyzwań, a także podczas dzisiejszego wieczoru, swoim przyjacielskim wsparciem pokazali mi, że to nie ja jestem złą, samolubną, zepsutą do szpiku kości, beznadziejną, wyzutą z uczuć kobietą, która dla własnych przyjemności stawia na szali szczęśliwe życie rodzinne. Gdyby nie ta para, już dawno uwierzyłabym, że taką osobą jestem. Mój mąż stara się wmówić mi to niemal każdego dnia, znam na pamięć jego oklepane formułki, które stały się jego modlitwą, czymś, bez czego nie potrafi już rozpocząć i zakończyć dnia.

— Zatańczymy? Ostatni raz, proszę. — Z chwilowych rozmyślań wyrywa mnie głos przyjaciela, który wstaje od stołu, uśmiecha się promieniście, a następnie kładzie swoją dłoń na moim ramieniu. Zostaliśmy sami. Michelle przed kilkoma minutami musiała wracać do domu. Również Kryńska, która bardziej z wrodzonej wścibskości, niż z chęci spędzenia ze mną ostatniego, uroczystego wieczoru zaglądała raz po raz do naszego imprezowego biura, jakiś czas temu przepadła bez wieści. I nie powiem, abym jakoś szczególnie tęskniła za jej towarzystwem. — Zostało nam kilka minut. — Martin patrzy mi głęboko w oczy.

— Z tobą zawsze — odpowiadam z pogodną miną, ale usiłuję zwalczyć serię złych przeczuć, jakie ogarnęły mnie dosłownie przed ułamkiem chwili. Pośpiesznie odblokowuję telefon, sprawdzam, czy mam nowe, kontrolujące rozpustną, niemoralną żonę wiadomości, lecz od pół godziny żadna z nich nie pojawiła się w komunikatorze. Jestem zdziwiona. Zastanawiam się, co się wydarzyło, że Wagner odpuścił mi nagle konieczność nieustannego odpowiadania na lawinę pytań oraz szczegółowego relacjonowania mu, co i z kim aktualnie robię. I o której raczę wrócić z tej, jak to kilkukrotnie określił, „chamskiej popijawy z jebniętymi ludźmi”.

— No chodź! — chłopak nie rezygnuje. — Musimy się śpieszyć, mamy mało czasu. Zaraz mu odpiszesz, świat się nie zawali! — Chwyta mój nadgarstek i świdruje mnie stanowczym, ale przepełnionym czułością spojrzeniem. Z głośnika wypływają pierwsze rytmy przepięknej, nastrojowej ballady Jamesa Blunta, You’re Beautiful. Uwielbiamy z Martinem ten utwór, towarzyszy nam od samego początku przyjaźni. Niczym na komendę na naszych twarzach maluje się zrozumienie i zadowolenie. Ożywają najcudowniejsze wspomnienia.

Stajemy naprzeciwko siebie. Kolega do razu przywiera do mnie ciepłym, emanującym spokojem, roztaczającym aurę bezpieczeństwa ciałem. Czuję na sobie każdą jego cząstkę przepełnioną niesamowitą energią, magią, której przyciągania nie umiem opisać słowami. Kładę obie dłonie na pełnych, lekko umięśnionych ramionach, wtulam twarz w szyję przyjaciela, wyczuwam na swoim policzku jego przyśpieszony puls, szybki przepływ krwi. Zatracam się całkiem w krainie Collinsa, w naszym wspólnym świecie, przez ostatni moment, w tę ostatnią chwilę. I choć obiecaliśmy sobie kilkukrotnie podczas kończącego się właśnie wieczoru, a wraz z nim pewnej epoki w naszej niesamowitej relacji, że nigdy nie dopuścimy do tego, aby nasze drogi oddaliły się od siebie choćby na centymetr, to jednak każde z nas doskonale zdaje sobie sprawę, że nic w naszej znajomości nie będzie już takie, jak przedtem. Od jutra wszystko się zmieni. Przede wszystkim stracimy możliwość codziennego widywania się, a kontakt telefoniczny będzie nam skutecznie ograniczany przez mojego męża.

Kołyszemy się w rytm ulubionej muzyki. Milczymy. Nasze oddechy są ze sobą idealnie zgrane. Jest wspaniale. Pokój wypełnia zapach waniliowych świec i cedrowej wody toaletowej Martina. Tej aromatycznej mieszanki będzie mi brakować już do końca życia, uzależniłam się od niej w ciągu kilku godzin. Szkoda, że nie mogę zabrać jej ze sobą na wynos. Albo nasączyć nią wacika, zamknąć w miniaturowym flakonie i nosić na szyi jako magiczny talizman. W ciężkich chwilach, których, jak przewiduję, jeszcze miliony przede mną, mogłabym odkorkować małą buteleczkę i wdychać wspomnienia kończącego się właśnie spotkania. Ten zapach uwodzi, oszałamia zmysły, rozbudza ukryte tęsknoty... Dla niego byłabym nawet gotowa zrezygnować z marzeń o zakupie swoich ulubionych perfum. Davidoff Cool Water... — wciąż niespełnione marzenie, jakie noszę w sercu od ośmiu lat, gdy z nadzieją przyjechałam do Wielkiej Brytanii.

Nasza ulubiona piosenka kończy się, lecz zarówno ja, jak i mój przyjaciel nie przestajemy się do siebie tulić. Dobrze wiemy, że gdy ballada wybrzmi z głośników do ostatniej sekundy, będziemy musieli się rozstać, dlatego z premedytacją usiłujemy przedłużyć ten moment.

Przymykam powieki. Odpływam do świata fantazji. On jest nieskończony, nie ma ograniczeń, upokorzeń, bólu, przybiera kształt wszystkich moich pragnień. Wśród nich, oprócz życzeń zdrowia i szczęścia Victorii, pozostania na dłużej w ramionach Martina Collinsa i możliwości spotkania się z Kacprem — dawnym przyjacielem z Polski — odnajduję jeszcze jeden, skrzący się z każdym dniem większą siłą i intensywnością cel. Proszę Boga, kosmos, wszechświat, przeznaczenie, łaskę opatrzności, żeby pozwoliły mi ten plan jak najszybciej wykonać. Postanawiam, że od dziś aż do dnia, w którym moje marzenie się zrealizuje, każdej nocy chwilę przed zaśnięciem będę wypowiadać w myślach jedno krótkie zdanie: „Pragnę śmierci Eryka Wagnera”.

Nagle słyszę trzask. Tak głośny, jakby ktoś zdetonował granat tuż przy moim uchu. Podskakuję zlękniona. Mój partner robi dokładnie to samo. Nie wypuszczając mnie z ramion, skupia wzrok gdzieś za moimi plecami. Boję się odwracać, gdyż przerażenie, jakie w jednym ułamku sekundy maluje się na twarzy Martina, nie wróży niczego dobrego. Ale wcale nie potrzebuję sprawdzać, kto z tak potężnym impetem wtargnął przed sekundą do biura. Tak negatywną, siejącą emocjonalną pożogę energią emanuje tylko jedna osoba. I nie mam wcale na myśli Kryńskiej. Mój niepokój jeszcze nigdy nie przybrał tak przeogromnych rozmiarów. Słabnę, moje nogi, niczym dwie zapałki, łamią się nagle w kolanach.

— Ty... — słyszę za sobą zajadłe syknięcie i tym samym utwierdzam się w najczarniejszych domysłach sprzed chwili. Niczym poparzona odskakuję od przyjaciela. Obracam się w stronę drzwi. Są rozpostarte. Stoi w nich mój mąż, Eryk Wagner, we własnej psychopatycznej osobie, w najgorszej ze swoich wszystkich dotychczasowych wersji. W oczach ma furię, zaciska dłonie tak mocno, że mam wrażenie, iż słyszę chrupot jego pękających palców. Z przerażeniem obserwuję, jak mężczyzna walczy ze sobą, aby nie dać się ponieść emocjom, usiłującym przejąć kontrolę nad jego postępowaniem. Modlę się w myślach, by wygrał. Pragnę, żeby wyładował całą swoją złość dopiero w domu, kiedy będę z nim sam na sam. Nie chcę, by cokolwiek zrobił Martinowi. Nie mam pewności, czy mógłby go pobić. Zakładam, że nie, choć w podobnej sytuacji nigdy nas nie zastał. Liczę jednak na to, że mój mąż, zgodnie ze swoją dotychczasową strategią, nie będzie chciał demonstrować światu, jakim jest potworem. I dziś nie zamierza się jeszcze ujawniać. Łudzę się, że wytrwa, będzie grał anioła. Przecież to ja jestem tą najgorszą, on jest oazą spokoju, uosobieniem miłości, klasą samą w sobie, dobrem w najczystszym wydaniu. I oby również w bieżącym momencie wytrwał w swoim najważniejszym celu udowodnienia wszem i wobec kim naprawdę jest Kamila Wagner.

Martin robi krok w przód, chce mnie minąć, ruszyć w kierunku nieproszonego gościa. Powstrzymuję go, zagradzam mu drogę. Nie mogę pozwolić, aby jakakolwiek reakcja Collinsa stała się iskrą zapalną, spowodowała eksplozję agresji, której skutków pierwszy raz w życiu nawet ja nie jestem w stanie przewidzieć. Chciałabym stąd wyjść, czym prędzej. Stoczyć batalię z Erykiem na ukrytym ringu, do którego zdążyłam się już przyzwyczaić. W naszych czterech ścianach, w ciasnych murach głuchych na płacz i błagalne prośby. Mój przyjaciel nie wytrzymałby ich przeraźliwego brzmienia, rzuciłby się na mojego kata, próbowałby mnie uratować, ale tak naprawdę, oprócz mnie, zaszkodziłby również i sobie.

— Wychodzimy! — głos Wagnera złowrogo wibruje. — Pożegnaj się z szefem, kochanie — kładzie akcent na ostatnie słowo. — Niekoniecznie tak czule, jak przed chwilą, w romantycznym tańcu. — Jest ironiczny, podły, kipi z niego żółć, jaka, doskonale zdaję sobie z tego sprawę, zabarwi bez reszty tę noc. Tylko kolor mojej świeżej krwi będzie miał szansę przykryć ją głębokim odcieniem czerwieni.

Odrywam od męża swój wzrok. Patrzę na zdezorientowanego szefa City Center. Błagalnym, pełnym przerażenia spojrzeniem daję mu do zrozumienia, żeby nie przyszło mu na myśl teraz się odzywać. Dam sobie radę — wysyłam ku niemu nieprawdziwy przekaz. Podchodzę do stołu, drżącą dłonią sięgam po telefon, pakuję go do torebki, a z oparcia krzesła zdejmuję kurtkę. Nie marnuję czasu, aby się ubierać. Chcę być już na zewnątrz, jak najprędzej zacząć przyjmować na siebie serię upokorzeń. Im wcześniej się one rozpoczną, tym wcześniej się skończą. Tą zasadą kieruję się już od dawna.

Po raz ostatni zerkam na Collinsa. Czy mam urojenia, czy dostrzegam w jego oczach łzy? Nie przywidziało mi się. Mój przyjaciel płacze i wiem doskonale z jakiego powodu. Ten wrażliwy na ludzką krzywdę, pełen empatii i zrozumienia trzydziestolatek cierpi razem ze mną, czuje już na skórze każdą moją ranę, przyjmuje do serca każdy cios, jego dusza krzyczy, ale nijak nie ma szans mi pomóc. Wie, że mu na to teraz nie pozwolę. Jeszcze nie tej nocy, na pewno nie teraz. Może kiedyś, być może pewnego wieczoru, gdy przystąpię do realizacji mojego pięknego marzenia. Kiedyś... tylko ja, Victoria i Martin. Wszechpotężny Londyn bez Wagnera. Czy doprawdy oczekuję od życia tak wiele?

Mijam stojącego w drzwiach mężczyznę, którego się boję, którym szczerze gardzę. Wstrzymuję oddech. Nie chcę chłonąć jego niszczycielskiej aury. Wierzchem dłoni ocieram rozpalony policzek. Jest cały mokry od łez. Czuję w ustach ich znajomy smak, ich esencjonalną słoność, która teraz jest intensywniejsza niż kiedykolwiek. Stanowi połączenie mojej tragedii z totalną bezradnością Martina. Tak się kończy moja druga przyjaźń, tak się kończy moje City Center.

ROZDZIAŁ 11 | „NIE ZABIJĘ CIĘ, NIE ZASŁUŻYŁAŚ NA ŚMIERĆ”

Londyn, 30 listopada 2013

Otwieram oczy, staram się wstać z łóżka. To niezwykle trudne. Jestem obolała, wszędzie. Przed chwilą przestałam liczyć na moim ciele miejsca, których nie dosięgnęły twarde jak skała pięści Eryka Wagnera. Nie ma tych miejsc wiele.

Nawet gdy mnie gwałcił, nie szczędził mi ciosów. I po raz pierwszy przestał dbać o to, czy gdziekolwiek jutro będzie na mnie widać ślady przemocy domowej. Bił na oślep, niczym oszalały. Nie jak ktoś, kto tylko wyżywa się na kimś fizycznie, wyrzuca z siebie całą nagromadzoną agresję, pragnie poczuć ulgę, ale na końcu odpuszcza swojej ofierze. Wagner zachowywał się jak człowiek, który uderza, by zabić. Byłam przerażona, czekałam aż skończy, ale on się rozkręcał. Z każdą chwilą wzrastała w nim furia. Bałam się, że w końcu przekroczy granicę, za którą znajduje się śmierć. Nie, nie odczuwałam lęku przed tym, że mogę pożegnać się z życiem. W pewien sposób byłoby to nawet prostsze, bo raz na zawsze skończyłby się mój koszmar. Raczej obawiałam się tego, że już nigdy nie zobaczę mojej najdroższej córeczki. Nigdy więcej nie usłyszę jej cichego płaczu, gromkiego śmiechu, melodyjności jej głosu, gdy na przykład opowiada mi o swojej pierwszej miłości. I nie przestrzegę jej przed popełnieniem błędu, który przez źle odczytane uczucie może przekreślić jej przyszłość, zabić młodzieńcze marzenia. Chciałam przeżyć. Chciałam dać jej szansę, jakiej ja nie miałam na usłyszenie wskazówki, mogącej ją przestrzec przed wejściem do piekła, które na pierwszy rzut oka wydaje się rajem, krainą prawdziwej miłości.

* * *

Kiedy wczoraj minęłam Eryka w drzwiach biura, zaczęłam biec. Uciekać. To było silniejsze ode mnie, nie chciałam się zatrzymywać. Miałam jeden cel: dogonić niedaleką przeszłość, dobrnąć do tego feralnego dnia, w którym poznałam Wagnera, i przeżyć ten czas zupełnie inaczej. Zamiast iść na kawę z moim przyszłym mężem, wrócić z Kryńską do kamienicy Gajewskiej. Dlaczego tego nie zrobiłam? — w mojej głowie bez przerwy huczało to samo pytanie.

Wybiegłam na ciemną ulicę. Słyszałam za sobą zbliżające się kroki, goniła mnie przyszłość. Wiedziałam, że nie jestem w stanie teraz przed nią uciec. Była zbyt potężna, za bardzo mnie ubezwłasnowolniła, uzależniła od siebie. Trzymała mnie w garści, a każda próba poluźnienia pętli, jaką mi założyła na szyję, powodowała zaciskanie się jej coraz bardziej. Zaczynało brakować mi powietrza, traciłam oddech. Czułam, że nie dam rady uciekać, biec dłużej, gdyż w końcu całkowicie opadnę z sił, przewrócę się, a potem poczuję na sobie długą serię ciosów.

Eryk zbliżał się do mnie coraz bardziej. Dzieliły nas centymetry, czułam za plecami jego przyśpieszony oddech, zapach jego potu, siłę jego niszczycielskiej aury. Nie dopadł mnie od razu, choć byłam już w jego zasięgu, nie uderzył mnie tam, na ulicy. Kroczył za mną, czekał aż się poddam, sama zrezygnuję. Chciał mi pokazać, jaka jestem słaba, jak blado wypadam w porównaniu z jego wielką siłą, kondycją, męskim, zdrowym ciałem i możliwościami. Zawsze tak robił, nie tylko podczas tego morderczego biegu. Niszczył mnie stopniowo, zabijał powoli. Sprawiał, żebym sama dochodziła do wniosku, że nie jestem w stanie z nim zwyciężyć, uciec przed nim, pokonać długiego dystansu, jaki mnie dzielił od wolności i niezależności. Chełpił się swoją przewagą.

Kątem oka zauważyłam, że zrównał się ze mną, biegnie obok mnie. Obróciłam głowę w jego stronę. Na twarzy miał uśmiech, a w oczach błysk satysfakcji. Resztką sił starałam się jeszcze przyśpieszyć, ale każda próba pokonania mojego zmęczenia, moich słabości i lęków kończyła się niepowodzeniem. Odpuściłam. Zatrzymałam się i zaczęłam płakać. Nie byłam w stanie nic zrobić. Zagrodził mi drogę. Podszedł do mnie i stanął tak blisko, że po raz kolejny przesłonił cały mój świat. Nie widziałam nic, poza nim. Zupełnie jak kiedyś, jak w dniu, w którym zabrał mnie na kawę do restauracji Black Widow.

— A teraz grzecznie zawrócisz i wsiądziesz do samochodu — warknął z szyderczym uśmiechem. — Jedziemy do domu, kochanie. — Słowa męża były czystą groźbą.

Nie wytrzymałam jego dzikiego spojrzenia. Spuściłam pokornie wzrok, odsunęłam się od zagrożenia, zawróciłam. Byłam zrezygnowana, załamana, ze stresu zakłuł mnie żołądek, z bólu pulsowała głowa, traciłam kontakt z rzeczywistością. Czułam przedsmak tego, co mnie czeka później.

Nawet nie wiem, jak pokonałam drogę do zaparkowanego niedaleko City samochodu, jak przebiegała kilkuminutowa podróż, jak znalazłam się w naszym mieszkaniu. Byłam zbyt roztrzęsiona, nie umiałam racjonalnie myśleć. Pamiętam tylko, że oglądając Londyn zza szyb rozpędzonego pojazdu, miałam wrażenie, że robię to po raz ostatni. I żałowałam jednego, że Victoria nocowała u teściów. Jej obecność była mi dzisiaj potrzebna, jej płacz mógłby choć troszeczkę zatrzymać porywczość Wagnera, rozproszyć go, wybić z rytmu uderzeń. Ale nic takiego dziś się nie wydarzy. Uświadomiłam sobie, że będę totalnie bezbronna.

— Do tej pory cię szanowałem, kochałem, wybaczałem ci wszystko — usłyszałam zaraz po tym, jak trzasnęły za mną drzwi do naszego mieszkania. — Ale od dziś koniec, zapamiętaj, suko! — Mówił coraz głośniej, a ostanie słowo wykrzyczał, zbliżając swe usta do moich.

— Nie będę z tobą rozmawiać. Piłeś — odparłam. — Idę spać... — Miałam wrażenie, że wcale nie wydobywam z siebie głosu, a tylko poruszam ustami. W uszach wybrzmiewał jednostajny pisk wywołany strachem. Postawiłam krok, chciałam ominąć Eryka, ale zastąpił mi drogę. Wprost kipiał ze złości.

— Najpierw wyjaśnimy sobie kilka spraw! — wrzasnął. Wiedziałam, że przestanie się już powstrzymywać przed okazywaniem emocji, był w swoim żywiole, w jego królestwie, w miejscu, w którym mógł bez skrępowania bawić się w sędziego, ferować wyroki, egzekwować nałożone kary. — Upokorzyłaś mnie, odebrałaś mi honor, potraktowałaś jak najgorsze ścierwo! Zapłacisz mi za to, przyrzekam! Od dziś zaczynam ci uświadamiać, co dzięki mnie miałaś, co osiągnęłaś w Londynie, a co bezpowrotnie straciłaś. I może nareszcie docenisz, jak ci było ze mną doskonale. — Z każdym ostrym słowem coraz mocniej wbijał we mnie palec wskazujący. Miałam wrażenie, że za chwilę przebije mi serce na wylot. — Możesz mi, kurwa, łaskawie powiedzieć, co to miało znaczyć? Ten wasz, kurwa, taniec? Sypiasz z tym kurwiarzem?

— Zejdź mi z drogi! Jutro ci wyjaśnię... — Postawiłam wszystko na jedną kartę. Wiedziałam, że stawiając opór, ściągam na siebie gniew, którego potęgi, jak się okazało, jeszcze nie zdążyłam tak naprawdę poznać. Ale nie miałam siły na kolejną kłótnię z pijanym Wagnerem. Miałam nadzieję pominąć pierwszą część moich upokorzeń, mieć za sobą chociaż ból psychiczny. Przed fizycznym nie byłam w stanie się ustrzec.

Wyminęłam Eryka. Zdziwiłam się, że tak łatwo sobie na to pozwolił. Ogarnęła mnie groza, gdyż natychmiast domyśliłam się, na co go naszła ochota. Przewidywałam najgorsze. Nie dzisiaj... — zaczęłam modlić się w myślach. — Nie po tym, jak spędziłam wieczór w objęciach czułego i opiekuńczego Martina. Nie w momencie, w którym nadal miałam w nozdrzach jego sensualny zapach, czułam na skórze resztki aksamitnego dotyku. Ostatnią rzeczą, o jakiej chciałabym dziś w nocy zapomnieć, były te przepiękne, niesamowite doznania. Niestety, wszystko wskazywało na to, że za chwilę zostaną one zdarte ze mnie siłą, razem z resztkami mojej kobiecej godności. Drżałam, kierując się w stronę pokoju Victorii.

Przyśpieszyłam kroku. Nie oglądałam się za siebie. Szarpnęłam nerwowo za klamkę, zamknęłam za sobą drzwi i przekręciłam klucz w zamku. Przywarłam plecami do oszklonego skrzydła, przymknęłam powieki, oddychałam ciężko, wsłuchiwałam się zarówno w przyśpieszone bicie swego serca, jak i w odgłosy dochodzące z zewnątrz. Byłam przerażona. Wiedziałam, że Eryk nie odpuści, nie podaruje mi tego, czego świadkiem stał się kilkadziesiąt minut temu. Byłam pewna, że właśnie obmyśla strategię, szykuje się do ataku. Miałam, rzecz jasna, nadzieję się mylić, jednak to uczucie zawodziło mnie od pierwszych godzin mojego horroru na Wyspach. Nie liczyłam na łut szczęścia, bo dlaczego miałby się pojawić właśnie w tym momencie.

Liczyłam zza ściany jego ciężkie kroki, bardzo głośne trzaski, nerwowe porykiwania. Był rozwścieczony, przestawał panować nad sobą. Jego złość eskalowała, a ja się kurczyłam do rozmiarów myszy zagonionej w kąt, z którego już nie ma ucieczki, w którym czyha śmierć.

— Otwieraj! — Niczym poparzona odskoczyłam od drzwi. W cienkiej mlecznej szybce dostrzegłam profil Eryka Wagnera. Był przystojny, jak zawsze, to się nie zmieniało. Nawet przez matowe, zniekształcające obraz przeszklenie, oceniałam delikatność rysów jego twarzy, idealne proporcje ciała. Zachodziłam w głowę, jak to jest możliwe, że pod tak nieskazitelnie piękną, będącą niewątpliwie cudem natury powłoką, tkwi odrażająca bestia. Potwór najohydniejszy z wszystkich, budzący obrzydzenie, wstręt, przyprawiający o mdłości. To straszne, jak mylne mogą okazać się kobiece zmysły, w jak potężnym stopniu potrafią oszukać i zauroczyć nieświadomego zagrożeń człowieka. Tak, czułam się oszukana. Zdradzona przez samą siebie.

W żaden sposób nie reagowałam na wrzaski dobiegające zza ściany. Słuchałam, czekałam podenerwowana na rozwój wypadków. Po raz kolejny dowiedziałam się całej prawdy o sobie, jaką jestem kurwą, rozwiązłą, puszczalską, niewierną i nieszanującą się suką, ladacznicą, zwykłą tanią ździrą. I że nie mam wyjścia. Skoro robię laskę gejom i ciapatym, daję dupy na lewo i prawo, nie powinnam stawiać jakiegokolwiek oporu, by dzisiejszej nocy kilkukrotnie spełnić najświętszy obowiązek żony. Zaczął się rozbierać, widziałam jak w spazmatycznym szale rozerwał na sobie koszulę, jak mocował się z paskiem od spodni, jak je z siebie ściągnął, cisnął nimi z furią o podłogę, wsunął dłoń pod swoją bieliznę.

— Kamilko, otwórz swojemu mężowi — syknął zajadle przez zęby. — Zaraz ci pokażę, co to znaczy być z prawdziwym, silnym i twardym mężczyzną. — Ze szczególnym akcentem wypowiedział przedostatnie słowo. — Zamiast pieścić się z jakimś ciapatym mięczakiem, zerżnę cię tak, że odechce ci się rozglądać za innymi, czarnymi, zwiędłymi fiutami. — W jego głosie dało się wyczuć ekstatyczną nutę.

Zamilkł. Mijały sekundy. Złagodził swój ton, rozpłakał się, przywarł policzkiem do szyby. Jego stan psychiczny zmieniał się jak w kalejdoskopie. Uderzał w dzielące nas drewno, plaskał w nie otwartymi dłońmi, przepraszał mnie w spazmach, prosił, bym odbezpieczyła zamek, chciał tylko pogadać, wytłumaczyć mi, jak bardzo mu na mnie zależy. A potem kochać się ze mną do utraty tchu, tak jak kiedyś, jak za pierwszym razem.

Znałam kolejność zmian nastroju męża. Nie marnowałam czasu. W mojej głowie urodził się plan. Podbiegam do okna, otworzyłam je szybko na oścież. Starałam się generować przy tym maksimum hałasu, chciałam, żeby wiedział, co robię. Do pomieszczenia wdarło się chłodne, wilgotne powietrze. Usłyszałam głośny mruk ulicy, w oddali dźwięk samolotu. Zapragnęłam znaleźć się na jego pokładzie, stać się częścią potężnej maszyny, móc rozpocząć podróż w stronę rodzinnego domu, polecieć ku mojej przeszłości, cofnąć się w czasie i naprawić błędy, jakie popełniłam, jakich cenę płacę do dziś.

Jeśli mam ponosić przykre konsekwencje, to chcę wiedzieć za co! — szepnęłam, przystępując do urzeczywistnienia wizji, która zawładnęła moim umysłem. Zaczęłam się głowić, jak by to było, gdyby mój pijany mąż wypadł z okna, uległ nieszczęśliwemu wypadkowi. Upadek z takiej wysokości pewnie by go zabił, na zawsze wyeliminował ze społeczeństwa, usuwając go tym samym z mojego nieszczęśliwego świata. Tylko jak spowodować, aby ten furiat podszedł do parapetu i wychylił się przez okienny próg? — miałam w głowie galopadę myśli. — Czy będę mieć siłę, aby przepchnąć go na drugą stronę? A co, jeśli się nie uda? Czy Wagner odpłaci mi pięknym za nadobne? Czy byłby gotowy mnie zabić?

— Skoczę! — zawołałam. — Zabiję się, Eryk. Kocham cię, ale nie mam siły żyć, nie pozwolę być tak traktowana! — dodałam i zaczekałam na jego reakcję. — Jeśli nie odejdziesz, nie dasz mi spokoju i nie położysz się spać, będę zmuszona to zrobić.

— Nie rób tego. Otwórz, Kama, proszę! — Mężczyzna był znowu stanowczy.

Nie planowałam spełniać jego prośby, trwałam w przekonaniu, że za chwilę sam sforsuje zamek i wtargnie z impetem do środka. Przecież i tak planował to zrobić, i tak chciał mnie zgwałcić, a blokada drzwi nie stanowiła dla niego przeszkody. Było tylko formą budowania we mnie nerwowości, napięcia, podsycania strachu, pastwienia się nad zapędzoną w kozi róg ofiarą.

— Odejdź! — wydałam mu polecenie. — Przysięgam, odbiorę sobie życie. Wiesz, że jestem do tego zdolna, już raz próbowałam! I wiesz co? Masz rację, jestem beznadziejna, rujnuję ci życie, a nasza córeczka zasługuje na normalną matkę i na szczęśliwą rodzinę — wyjaśniłam i czym prędzej schowałam się za zasłoną.

— Otwórz te pierdolone drzwi! — Głos mojego męża stał się arcygroźny. Sprawiał, że mieszkanie uległo złowieszczym wibracjom. Niepokój, niczym wygłodniały boa, owijał mi się wokół szyi. Dygotałam z przerażenia i zimna, które coraz intensywniej wdzierało się do niewielkiego pokoju. — Ty jebnięta suko, pożałujesz wszystkiego, co robisz. Zajebię cię, kurwa, przysięgam, zerżnę cię na śmierć, a potem wyrucham cię znowu, za siebie i za twojego pierdolonego Martina. Odechce ci się kurestwa!

Wraz z ostatnim słowem usłyszałam odgłos kruszonego szkła. Obserwowałam z ukrycia, jak podłużna szyba rozbija się z hukiem o ziemię. Mój oprawca przełożył rękę przez powstałą w drzwiach wyrwę, kalecząc się przy tym dotkliwie. Syczał i klął w bólu, lecz nie ustępował. Przekręcił klucz w zamku.

Wstrzymałam oddech. Nie mogłam się nawet subtelnie poruszyć, w żaden sposób zdradzić, że wciąż jestem w pokoju Victorii. Chciałam by pomyślał, że wyskoczyłam przez okno. Do moich uszu dotarło skrzypnięcie zawiasów, tumult ciężkich kroków, których głośność przybierała na sile. Zbliżał się. Byłam zatrwożona. Skamieniałam. Eryk zamknął okno, nie popatrzył przez nie, nie nabrał się na to, że mogłam się zabić. Przegrałam, byłam tego pewna. Zmrużyłam powieki ze zrezygnowaniem. Czekałam na karę, na moment, w którym szarpnie za ciężką tkaninę i mnie zdemaskuje.

— Za kogo mnie masz, ty pusta, pieprzona kretynko! — Pięść Wagnera dosięgnęła mnie przez aksamitny materiał, który wcale nie umniejszył mych dolegliwości. Od początku wiedział, że planowałam wyprowadzić go w pole. Jego! Tak... Miał rację, jestem pieprzoną kretynką, pierwszy raz musiałam się z nim zgodzić.

Skuliłam się w nieprzeciętnym bólu, który niczym elektryczna wiązka błyskawicznie rozprzestrzeniał się po moim ciele. Straciłam oddech. Nie pamiętam na jak długo. Zaczęłam się dusić. Obraz przed oczami tracił całkiem na wyrazistości. W uszach dźwięczał głuchy, jednostajny pisk przerywany raz po raz przytłumionym wrzaskiem rozsierdzonego mężczyzny. Nikłam, zapadałam się w ciemność, miałam ochotę stracić przytomność na wieki, choć doskonale wiedziałam, że ten potwór nigdy by mi na to nie pozwolił. Będzie robił wszystko, bym była bez przerwy świadoma i reagowała na każdą próbę zadania mi tortur. Sprawi, bym go błagała o litość, przepraszała, przyznawała się do mojej winy i na kolanach obiecywała poprawę. Bym się mu poddała, była jego rzeczą, bezwarunkową własnością, aby mógł bez reszty panować nad moim umysłem i ciałem.

Poczułam szarpnięcie za włosy. Tak silne, jakby miały mi zostać wyrwane wraz z płatami skóry. Odzyskiwałam świadomość, przebierałam pośpiesznie nogami, zostawiając na jasnym parkiecie ciemnoszare ślady. Zaciskałam palce na twardym nadgarstku Wagnera. Ze wszystkich sił wbijałam paznokcie w jego napięte przedramię. Nie rezygnował z zamierzeń. Był wytrzymały na ból. Mimo że bardzo tego nie chciałam, z głośnym piskiem i ze łzami w oczach, pomagałam mojemu oprawcy zaciągnąć się do sypialni.

Rzucił mnie na łóżko i zanim zaczął zdzierać ze mnie ubranie, objął dłońmi moją szyję. Nie zaciskał ich jakoś specjalnie mocno. Chciał mnie tylko skutecznie unieruchomić. Usiadł na mnie okrakiem. Byłam przygotowana na jego dłuższą wypowiedź, podczas której będę niejednokrotnie zmuszana do patrzenia mu prosto w oczy, wysłuchania wszystkiego, co będzie miał do zakomunikowania. Bez możliwości stawiania jakiegokolwiek oporu, bez możliwości sprzeciwu.

— Zapamiętaj sobie raz na zawsze, kochanie! — Nienawidziłam, kiedy się tak do mnie zwracał i on o tym wiedział. Wstręt i obrzydzenie, jakie wówczas malowały się na mojej twarzy, sprawiały mu wielką przyjemność. Taką, że niejednokrotnie osiągał szczyt erotycznego podniecenia. Zupełnie jak wczoraj, jak w momencie, kiedy jego slipy zaczęły się szybko wybrzuszać. — To ja jestem jedynym mężczyzną, do którego od tej pory się zbliżysz na odległość metra, rozumiesz?

Potaknęłam wymownym mrugnięciem.

— I to ja mam jedyne, niezbywalne prawo dotykania ciebie, zabawiania się z tobą, żądania bezwzględnego posłuszeństwa, przede wszystkim tego, abyś zaspakajała wszystkie moje potrzeby. Masz mnie zadowalać, robić mi dobrze codzienne! Jesteśmy małżeństwem, jesteś moją żoną, własnością, na dobre i na złe, w zdrowiu i w chorobie, tak mi dopomóż Bóg! Mówiąc to, wbił swój błędny wzrok w wiszący nad łóżkiem krucyfiks. — A ty, kurwa, co odpierdalasz? Jak możesz mnie zdradzać, jak możesz doprowadzać do upokarzania najważniejszego człowieka w twoim zafajdanym życiu. Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, jak wiele zawdzięczasz mnie i mojej rodzinie? Mojej matce, ojcu? Gdyby nie my, zamiatałabyś ulice w Londynie, zgniłabyś w rynsztoku, a w najlepszym wypadku byłabyś dziwką Hasana w Black Widow. Chociaż nie wiem, czy w ogóle dałabyś radę utrzymać się w tej robocie. Przyznam... Nie należysz do najlepszych w łóżku. I wiesz co... Już dawno, podobnie jak ty dziś wieczorem, mogłem zastąpić cię jakąś zajebistą, gotową na wszystko dziewczyną. Ale... — przerwał swój monolog, kiedy przymknęłam powieki.

Zrobiło mi się słabo. Nie mogłam swobodnie oddychać, gdyż jego kościste palce boleśnie grzęzły w mojej miękkiej krtani.

— Otwórz, kurwa, oczy! — Wrzasnął i potrzasnął mną energicznie. — Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię! Gdzie twoje maniery? Co? Gdzie kultura podczas rozmów z mężem? Rozpuściły się w spermie Collinsa?

Rozwarłam natychmiast powieki. Skupiłam wzrok na czarnych jak węgiel źrenicach. Były rozszerzone i emanowały gniewem, szkliły się dzikością, prymitywnym instynktem mordercy.

— Nie zaprzeczysz, wiem, że mu obciągasz! Jesteś zwykłą szmatą, tanią beznadzieją rozjechaną rurą, jakich on może mieć na pęczki. I ma! To londyński kurwiarz. I dziwię się bardzo, że w ogóle było mu z tobą dobrze. Bo jak powiedziałem, boginią seksu nie jesteś i nigdy nie będziesz. Powinnaś się cieszyć, że mimo to, oraz po tym wszystkim, co odpierdoliłaś, jeszcze z tobą jestem, że mam ochotę cię dotknąć. Powinnaś być zajebiście wdzięczna, bo wciąż daję ci szansę spróbować, jak smakuje moja ciepła sperma, jaki smak ma mój nabrzmiały członek. Zaraz się o tym przekonasz, zaraz ci go wpierdolę do ust, a ty nawet nie zaprotestujesz! I spróbuj mnie ugryźć, jak ostatnio. Pożałujesz, będziesz do rana zwijać się w konwulsjach, będziesz cierpieć, znienawidzisz siebie za to, co zrobiłaś. — Z ust mojego kata raz po raz wyskakiwały malutkie spienione kropelki.

Rozluźnił swój uścisk. Zaczęłam łapać zachłannie powietrze, tak jakby dało się dotlenić organizm na zapas. Taka opcja nie była, niestety, możliwa. W przeszłości wykluczyłam jej istnienie wielokrotnie.

— Uduś mnie, proszę... — wychrypiałam z trudem.

Oczywiście, że nie! Nie złożyłam broni. Ani mi się śniło schodzić z tego świata. Przeciwnie, modliłam się o to, by na nim pozostać. Przetrwać i móc się niebawem na Wagnerze zemścić, wprowadzić go w aurę psychozy, w jaką sam mnie wpędził, w jakiej trwałam przez ostatnie lata. A na końcu mieć szansę go zabić.

Błagając jednak Eryka o pozbawienie mnie życia, demonstrując, że nie boję się umrzeć i że śmierć jest lepsza od życia z ogarniętym obłędem mężczyzną, miałam nadzieję powstrzymać go przed wyrządzeniem mi krzywdy. Zawsze bowiem, kiedy wspominałam o tym, że kiedyś popełnię samobójstwo, że nie mam już siły zmagać się z jego agresją, poniżaniem, bólem i łzami, których był notorycznym sprawcą, odpuszczał. Rezygnował. Tak, jakby się bał, że to nie on stanie się wyrocznią, jedyną osobą posiadającą władzę tak potężną, by móc decydować o losie swojej ofiary. To go rozbijało, kruszyło na tysiąc kawałków, burzyło misterny plan niszczenia mnie bardzo powoli, doprowadzania do fizycznej skrajności tylko po to, żeby nie zadać kończącego ciosu, nie skrócić mojego cierpienia.

— Zabij mnie. Dasz radę, tak będzie dla wszystkich najlepiej — powtórzyłam, patrząc mu prosto w oczy. Chciałam sprawdzić, czy ich czerń przybiera być może łagodniejszy odcień. Nic takiego się nie wydarzało.

— Stul pysk, zakłamana suko! — warknął, całym ciałem kładąc się na mnie. Jedną dłoń ponownie zacisnął na mej obolałej krtani, drugą rozsuwał mi nogi. A potem poczułam, jak wpycha się we mnie. Z nadnaturalną dzikością, zwierzęcością, wielką bezwzględnością, z siłą tak potężną, jakiej u niego wcześniej nie zanotowałam.

Krzyczałam, bo wrzask zazwyczaj przynosił mi ukojenie. Był jedyną rzeczą, jakiej mogłam się desperacko uchwycić, aby jakoś przetrwać momenty takie jak ten. Tym razem jednak nie poczułam ulgi. Zamiast niej grzęzłam w potężnym bólu, który coraz bardziej ciągnął mnie na dno. Byłam na granicy omdlenia.

— Nie zabiję cię, nie zasługujesz na śmierć! I nie pozwolę ci odejść, zabiorę ci wtedy Victorię! — Ostatnie słowa docierały do mnie jakby z opóźnieniem. Odpływałam, traciłam przytomność.

Pod powiekami ujrzałam Martina. Uśmiechał się mile, chwycił mnie za rękę. — Nigdy jej nie puszczę — szepnął. — On już cię nie skrzywdzi, poradzimy sobie — dodał, a potem ulotnił się jak kamfora. Zostałam znów sama. Nikt nie był w stanie mi pomóc.

* * *

Mój telefon zaczyna wibrować. Eryk. Tylko on umie nasycić ten dźwięk taką nerwowością. Widzę na ekranie jeden komunikat. Miałam rację — to wiadomość od mojego męża. Nie mam siły jej teraz otwierać, ale wiem, że jeśli tego nie zrobię, spotkam się z jego niezadowoleniem, może nawet znowu zostanę zgwałcona. Klikam w odpowiednie miejsce. To zdjęcie Wagnera. Stoi przed centrum handlowym, jest uradowany. W rękach ściska bukiet. Róże... Są przepiękne, świeże, mają żywy, intensywnie czerwony kolor. Lecz ja nienawidzę tych kwiatów! Ogarniają mnie mdłości, kiedy na nie patrzę. Kojarzą mi się wyłącznie z cierpieniem, z zacieraniem śladów, z tuszowaniem kłótni, zadrapań i sińców. Przywodzą na myśl wszystkie chwile, w których dawałam się nabrać, że to był już ostatni raz. I że to nigdy się już nie powtórzy.

Zastanawiam się, kto zrobił to zdjęcie. W obiektywie zmieściła się cała postura Eryka, zatem skorzystał z czyjejś pomocy. Wyobrażam sobie jak kogoś zapewnia, że to dla najwspanialszej kobiety na świecie, ukochanej żony, dla prawdziwego anioła, który wart jest tego, żeby otrzymywać podobne bukiety, ot tak, bez okazji. Najgorsze jest to, że wszyscy wokół dawali się nabrać na jego aktorskie sztuczki. Wszyscy, łącznie z moimi rodzicami. Czy i oni byli aż tak ślepi, czy dla świętego spokoju woleli nie dopuszczać do siebie myśli, że ich jedyna córka jest ofiarą przemocy? Ich również straciłam, w pewnym momencie stali się dla mnie parą obcych ludzi. Jeśli bowiem nie potrafili dostrzec przerażenia w moich źrenicach, nie wyczuwali podskórnie, że przeżywam prawdziwą gehennę, to po prostu nie zasługiwali na poznanie prawdy. Zresztą... Prawda była taka, jaką światu serwował mój partner. Miał siłę perswazji, dar przekonywania, nieprzeciętny wdzięk i urok, był doskonałym aktorem, bezbłędnie grał w filmie, w którym nie uwzględniał miejsca na znęcanie się, katowanie czy wywieranie presji psychicznej na żonie.

Muszę mu szybko odpisać. Stwierdzić, że są piękne, że go przepraszam i że już nigdy nie dotknę żadnego innego mężczyzny, że na żadnego nie spojrzę. Odpowiadam, dokładnie takimi słowami. Wysyłam wiadomość, rzucam na pościel ciężkie urządzenie. Pragnę wykorzystać czas, w którym jestem sama, na regenerację, poskładanie myśli, na utkanie w głowie choćby siatki planu, jak zabić człowieka. Muszę to zrobić, nawet jeśli moja dusza miałaby bez końca podziewać się w piekle. Poświęcę się, trudno. Kilkadziesiąt lat, jakie mogę jeszcze przeżyć bez strachu i wstydu, warte są tej ceny.

Kładę głowę na miękkiej poduszce. Przymykam oczy i skupiam się na tych fragmentach mojego ciała, które bolą mnie najmniej. Jest ich niewiele, zatem ciężko jest je w ogóle namierzyć. Nie ustępuję, ta czynność zawsze mi pomaga, uspokaja mnie. Każe wierzyć, że ból nie posiadł nade mną absolutnej władzy, a z miejsca, w których się raczył rozgościć, kiedyś go przepędzę. Jak intruza. Sprawię, że po prostu zniknie... Tak jak zniknie Eryk, zabierając do grobu całe zło.

Komórka znów wydaje z siebie krótkotrwały bzyk. To znów on. Jedzie do domu z kwiatami, będzie za pięć minut. Jestem załamana.

TERAZ...

Postanawiam zacząć się pakować, zająć się czymś do czasu przyjazdu Martina. Mam wrażenie, że wskazówki zegara w salonie zatrzymały się, nie przybliżają mnie do ucieczki z Anglii.

Idę w kierunku sypialni. Mijając pokój Victorii zwalniam. Stąpam delikatnie, staram się zachowywać bezgłośnie, nie chcę jej rozbudzić. Dopiero przed chwilą zgasło u niej światło. Otwieram drzwi do najmniejszego z pomieszczeń w całym domu. Tu najbardziej czuć zapach Wagnera. Tak niewiele po nim już zostało, a nadal tak mocno potrafi oddziaływać na moją psychikę. Staram się uśmiechnąć, mimo wszystko. Pocieszam się, że z każdym dniem będę się bać mniej, szczególnie po opuszczeniu Londynu, u boku Martina.

Podchodzę do szafy. Rozsuwam powoli jej lustrzane skrzydła. Wspinam się na palcach. Za żadne skarby nie mogę dosięgnąć walizki. Rozglądam się po sypialni, szukam czegoś, na czym mogłabym stanąć, ale nie dostrzegam niczego odpowiedniego. Wychodzę pośpiesznie z pokoju, przecinam hol domu i otwieram drzwi prowadzące na strych, pamiętając, że ostatnio Eryk zanosił tam małą, składaną drabinkę. Pomyślałam, że od razu poszukam u góry torby podróżnej Victorii. Wciskam włącznik światła i bardzo ostrożnie pokonuję każdy z wąskich schodów. Nadal czuję silny wpływ wina na mój organizm. Boję się stracić równowagę. Nie chciałabym skończyć jak moja dzisiejsza ofiara. Mam plan nacieszyć się wolnością, wykorzystać pozytywne aspekty morderstwa, jakiego się dopuściłam. Właściwie to nie widzę jego negatywnych stron. Żałuję, że już wcześniej nie zabiłam mojego ciemiężyciela.

W pomieszczeniu jest przyjemnie chłodno. Dopiero teraz uświadamiam sobie, w jakim stopniu silne emocje i adrenalina, ale i alkohol podniosły mi temperaturę, rozpalały moje ciało. Biorę kilka głębokich wdechów, korzystam z kojącego zimna. Rozglądam się uważnie i obracam wokół własnej osi, szukam tego, po co tutaj przyszłam. Po chwili zatrzymuję się, lokalizuję podręczną drabinkę. Stoi oparta o stary, zabytkowy kredens, którego Eryk nigdy nie chciał sprzedać. Zabraniał mi nawet zbliżać się do niego, mówiąc, że jako życiowa niedojda zdewastuję pewnie wartościowy antyk, który z biegiem lat może przecież zyskać na atrakcyjności. Miałam to w głębokim poważaniu, miałam gdzieś ten rupieć i nie zamierzałam patrzeć, a już w szczególności dotykać niczego, co było własnością tego popaprańca, co miało z nim jakikolwiek związek. Teraz jednak, gdy oglądam z bliska elegancki mebel, czuję nieodpartą pokusę sprawdzenia, jakie skarby skrywa w swoim wnętrzu. Pragnę się przekonać, czego tak zażarcie bronił przed światem mój mąż.

Zaglądam do oszklonej nadstawki. Na jej półkach nic nie ma. Pokrywa je tylko cienka warstwa kurzu. Wysuwam, jedną po drugiej, drewniane, ozdobnie rzeźbione szufladki. Te również świecą pustkami. Schylam się, klękam na chłodnej posadzce. Obejmuję dłońmi duże mosiężne uchwyty. Zamknięte. W zamku nie ma klucza. Trudno — myślę i wstaję z podłogi. Nie mam czasu walczyć teraz z jakimś głupim meblem! Postanawiam tylko zabrać tę drabinę, poszukać walizki Victorii i natychmiast zacząć się pakować.

Odwracam się. Podchodzę do dużych kartonów stojących pod ścianą po przeciwnej stronie pomieszczenia. Z tego co pamiętam, w jednym z nich powinna znajdować się druga z rzeczy, których potrzebuję. Zaglądam do każdego z pudeł, aż w końcu na nią natrafiam. Wyciągam torbę podróżną z opakowania, a kiedy mam już je zamknąć, moją uwagę zwraca coś spoczywającego na dnie. Skupiam wzrok na dostrzeżonym przedmiocie. Nie mogę uwierzyć, na co natrafiłam. Nurkuję w przepastnym sześcianie. Z trudem dosięgam metalowy kluczyk, ledwie go chwytam koniuszkami palców, a potem ważę go w dłoni. Przyglądam się znalezisku. Domyślam się, do jakich drzwiczek pasuje.

Podchodzę znów do kredensu. Umieszczam klucz w zamku, kręcę nim pośpiesznie i słyszę głuchy dźwięk ustępującej zapadki. Ciągnę za mosiężne gałki. Skrzydła komody ustępują z kruszącym ciszę zgrzytem. Lustruję wzrokiem prawie pustą skrzynię. Prawie... Jestem zaintrygowana. W lewym rogu leży dość spora szkatułka.

Oglądam skrzynkę z każdej strony. Nie wiedzieć czemu, boję się ją otworzyć. Mam ochotę z powrotem zamknąć ją w kredensie i zapomnieć o tym, że w ogóle ją tutaj znalazłam. Puszka Pandory — myślę. Przebiega mnie fala złych przeczuć. Chłód poddasza, który do tej pory wpływał na mnie bardzo pozytywnie, sprzyja teraz powstawaniu dreszczy, jakie długą serią przebiegają wzdłuż kręgosłupa. Spłyca się mój oddech, słyszę przyśpieszone bicie mojego serca. Mimowolnie wracam do przeszłości, wracam do morderstwa z Dover.

Siadam na podłodze. Opieram się plecami o trzeszczący mebel, kładę szkatułkę na udach, a następnie uchylam jej wieko. Zaglądam do środka i dostrzegam stosik wywołanych zdjęć. Biorę do ręki pierwsze z góry. Moje usta otwierają się ze zdziwienia i niedowierzania. Odkładam fotografię na bok. Sprawdzam, co przedstawia drugie, a potem, co znajduje się na kilkunastu następnych. Jestem zdruzgotana. Po raz kolejny wali się mój świat. Jak mogłam być taka naiwna, jak mogłam do samego końca pozwolić sobie wmówić, że to ja byłam tą najgorszą, że to ja byłam skłonna zdradzić zawsze wiernego i oddanego Eryka. Po policzkach spływają łzy. Jestem wściekła. Tyle lat pozwoliłam sobą manewrować, gardzić, robić z siebie kurwę. Podczas gdy tą kurwą był mój prawy, szanowany wszem i wobec mąż.

Tak perwersyjnych, pornograficznych zdjęć nie miałam jeszcze w życiu okazji oglądać. A już takich, na których głównym bohaterem był Wagner, tym bardziej. Ale — choć z początku tak mi się zdawało — nie to było w tym wszystkim najgorsze. Od dawna wiedziałam, że Eryk to kawał skurwiela. Sposób w jaki się ze mną obchodził, spełniając swoje najobrzydliwsze fantazje, świadczył o jego postępującej chorobie, o wynaturzonej psychice. I gdzieś w głębi duszy zawsze zakładałam, że mogę już mu nie wystarczać, że w zaspokajaniu swoich erotycznych pragnień jest zmuszony do szukania wrażeń poza domem, że uprawia wyuzdany seks z kim popadnie. Ale nigdy w życiu bym nie przypuszczała, że jedną z jego sadomasochistycznych, żywych zabawek będzie... Sandra Kryńska. Zdradzał mnie z tą żmiją, podczas gdy przez tyle lat szukał we mnie winy.

Rozsypuję zdjęcia po podłodze. Widzę jak na jednym z nich całuje się z Sandrą, łapiąc ją za pierś. Są w restauracji, w moim City Center! Już do końca życia będę miała przed oczami bladą twarz tej szmaty umazaną nasieniem Wagnera. Nienawidzę go! I chyba jeszcze bardziej niż dotychczas, nienawidzę Kryńskiej. Niech ich wszyscy diabli!

Ocierając łzy, zbieram z podłogi porozrzucane odbitki, zamykam szkatułkę i wkładam ją do torby. Nagle zaczynam coś słyszeć. Seria nerwowych uderzeń ma swoje źródło na dole. Biorę pod pachę drabinkę, chwytam za walizkę i ruszam z nią w stronę schodów. W szybkim tempie pokonuję stopnie, a drzwi poddasza zatrzaskują się za mną. Zatrzymuję się pośrodku holu. Ponownie słyszę pukanie. Martin... Muszę mu prędko otworzyć, muszę go wpuścić, zanim obudzi Victorię.

ROZDZIAŁ 12 | OSTATNIE WSPÓLNE WAKACJE

Piła, 23 lipca 2016

— Lepiej się już czujesz? — To pytanie nigdy by nie padło, gdyby nie obecność mojej mamy w kuchni. Na szczęście, odkąd wczoraj wylądowaliśmy w Polsce, matka nie odstępowała mnie na krok. Byłam bezpieczna, przynajmniej przez kilka nadchodzących dni. Eryk grał troskliwego męża. Był miły, opiekuńczy i wspaniałomyślny. Dokładnie taki, jakim chcieli go widzieć moi rodzice. — Może jednak pojedziesz z nami na Płotki? Mamy przepiękną pogodę, której przecież w Anglii bardzo ci brakuje. — Szczerzy się do mnie fałszywie. — Woda w jeziorze na pewno jest ciepła, po prostu trzeba to wykorzystać — dodaje, przenosząc spojrzenie na Victorię, która już nie może się doczekać kąpieli i zabawy na plaży.

— Nie — odpowiadam cicho. — Nadal pęka mi głowa, nie dam rady — kłamię. Mam ochotę zostać w domu sama, uwolnić się od Wagnera, a jedynie tutaj, w Polsce, mam ku temu niepowtarzalną okazję. — Jedźcie i bawcie się dobrze. — Wstaję od stołu, kładę dłoń na ramieniu córki. Całuję ją w czubek głowy. — Jutro się z wami zabiorę, obiecuję. Dziś muszę odpocząć.

— Mamo, zawsze tak mówisz... Za każdym razem, kiedy chcemy zrobić coś razem z tatą. To nie fair! — Dziewczynka robi kwaśną minę.

Milczę. Obserwuję triumf, jaki maluje się na twarzy Eryka. Znów jest ideałem w oczach naszego dziecka. Ja jestem tą złą, która nie chce spędzać czasu z najbliższymi. Moja matka obrzuca mnie chłodnym, krytycznym spojrzeniem. Ona nie stoi po mojej stronie. Właściwie to od kiedy wyemigrowałam, jest przeciwko mnie. Trzyma sztamę z wymarzonym zięciem, wierzy w jego opowieści o mnie, że się diametralnie zmieniłam, stałam się zimna i oschła, że zaniedbuję obowiązki domowe i że zamiast o kochającą rodzinę, dbam tylko o siebie i swoją karierę. Wiem... Wszystko wiem, kilkukrotnie próbowała już ze mną o tym rozmawiać. Ilekroć do mnie telefonowała, nie raczyła nawet kryć się z tym, że Eryk bez przerwy skarży się na mnie, z wielkim smutkiem opowiada jej, jak mu ze mną ciężko i że oczywiście będzie robił wszystko, aby między nami znów było jak dawniej.

Spuszczam wzrok i wychodzę. Nie odpowiadam na zastrzeżenia Victorii. Przygryzam boleśnie policzek, staram się opanować przykrość, jaka coraz silniej daje o sobie znać napływającymi do oczu łzami. Ani myślę okazywać słabość, która również i w tej sytuacji będzie odebrana, jako moje emocjonalne rozchwianie, jako coś, czego zdrowa, szczęśliwa kobieta, mająca w życiu tak naprawdę wszystko, nie powinna w ogóle doświadczać. I cokolwiek zrobię, czy zareaguję śmiechem, złością, czy też płaczem, będę skrytykowana przez męża, mamę i... — nad czym mocno ubolewam — także córkę.

Mija pół godziny. Najpierw słyszę strzępki rozmów dochodzących z holu, a następnie do moich uszu dociera odgłos zatrzaskiwanych drzwi. Samochód z podekscytowanymi letnim wypadem za miasto pasażerami odjeżdża spod domu. Wszystko nagle cichnie, a ja mam kilka godzin spokoju. Czuję się wspaniale, zupełnie inaczej niż w chwilach, w których zostawałam sama w naszym nowym domu w podlondyńskim Merstham. Tamto miejsce wprost znienawidziłam. Od początku byłam w nim więźniem Eryka, zakładniczką, którą można bez ustanku sprawdzać, kontrolować, śledzić każdy jej ruch. Nie pytałam skąd wytrzasnął pieniądze na zakup takiej posiadłości. I tak, zresztą, nie udzieliłby mi odpowiedzi. Podejrzewam jednak, że któryś z jego szemranych kumpli, z którymi od dawna robi interesy, prędzej czy później upomni się o coś, co z pewnością nie jest darowizną albo bezzwrotną pożyczką.

Oddycham z nieskrywaną ulgą. Uśmiecham się. Pierwszy raz od dłuższego czasu. Czekałam na ten moment jak na zbawienie, ale nie sądziłam, że możliwość bycia samą w domu wpłynie na mnie w aż tak pozytywny sposób. Nie zamierzam jednak siedzieć w czterech ścianach. Potrzebuję przestrzeni, wolności, odwiedzenia moich ulubionych zakątków miasta, przespacerowania się jego, z roku na rok piękniejącymi i zyskującymi nowy blask, uliczkami. Pragnę wrócić do swojej przeszłości, być na powrót sobą, zamienić się w dawną Kamilę Winiarską. A może spotkam w Pile kogoś znajomego? Kto wie — myślę i od razu przeszywa mnie dziwne uczucie. Ekscytacja, ale i niepokój. Mam wrażenie, że ten dzień na długo zostanie w mojej pamięci. Oby tylko zapisał się w niej w pozytywny sposób...

Zamykam za sobą drzwi. Ubrałam się w zwiewną sukienkę, którą wczoraj wygrzebałam z szafy stojącej do dzisiaj w moim panieńskim pokoju. Kiedy przed chwileczką zdjęłam pranie z linki rozpiętej pomiędzy drzewami w ogrodzie, sukienka była jeszcze gdzieniegdzie wilgotna. Ale nie przejęłam się tym ani trochę. Najważniejsze było dla mnie to, że akurat dzisiaj mogę ją na siebie włożyć, wyglądać i czuć się jak kiedyś.

Staję na podjeździe przed domem, wciągam do płuc dużą porcję gorącego, lipcowego, pachnącego nastoletnimi wspomnieniami powietrza. Zamykam oczy, staram się odciąć od wszystkich problemów, od wszystkiego, co mnie pożera od środka. Usiłuję zapomnieć, kim jestem w teraźniejszości, jak poważne w życiu popełniłam błędy i jak bardzo przez nie muszę teraz cierpieć. Zeruję swoją świadomość, na te kilka godzin, na darowany mi czas, w którym zamierzam być wolną, niezależną, szczęśliwą kobietą.

Ruszam bez celu przed siebie, idę w stronę centrum. W plecaku wibruje telefon. Eryk! Pierwsza dzisiejsza kontrola. W głowie triumfuje myśl, aby nie odbierać, gdyż i tak przy mojej rodzinie nie zrobi mi o to zadymy. A zanim wrócimy do Anglii, zdąży jeszcze skumulować w sobie setki innych ku temu powodów. Ale swoją złość wyładuje dopiero w Londynie, w naszej nowej willi, w więzieniu o zaostrzonym rygorze.

Telefon milknie. Moje mięśnie przestają się wreszcie napinać, mogę się rozluźnić. Rozglądam się wokół. Jest pięknie, zielono, tyle tu wolnej przestrzeni. Przez ostatni rok zdążyłam się od niej znowu odzwyczaić, obserwując na co dzień gęste skupiska czerwonych kamienic, ciasno zabudowane ulice, wielkomiejski ruch, przepełnione wagoniki metra, setki ludzi, zgiełk...

Ja to wszystko pokochałam w Anglii, skłamałbym mówiąc, że nie. Londyn przekazuje mi swoją potężną energię, zagrzewa do walki o siebie, nie pozwala zrezygnować z marzeń, oferując wiele możliwości. Jestem jego częścią i nie wyobrażam już sobie mieszkać gdzie indziej. Muszę tylko pozbyć się Wagnera...

W Pile jest trochę inaczej, równie wspaniale, ale dużo wolniej, spokojniej, mniej agresywnie, ciszej. To idealne miejsce na letnie sentymentalne powroty, czas na złapanie oddechu i powrót do wczesnej młodości. Okazja do naładowania akumulatorów na kolejny rok walki z despotycznym mężem. Dlatego dziś pragnę wykorzystać do maksimum to, gdzie się znajduję, choćby przyszło mi za to zapłacić najwyższą cenę.

Z każdą minutą upał się nasila. Powietrze staje się gorące i suche. Powiewy rześkiego, porannego wiatru tracą stopniowo na intensywności. Mam ochotę odpocząć, przysiąść gdzieś w jakiejś małej kawiarence, napić się kawy, zjeść deser lodowy, zrobić sobie niewielką przyjemność. Patrzę na zegarek — właśnie dochodzi południe. W gastronomicznych punktach cudnie odrestaurowanej ulicy 14 Lutego zaczynają zbierać się klienci, głównie młodzież. Jest szczęśliwa, uśmiechnięta, cieszy się z lata, słonecznych beztroskich wakacji, korzysta z wolności, o jakiej ja już dawno zapomniałam. Ale dziś, przez ten krótki moment, mogę być częścią tych rozpromienionych ludzi, mogę się wtopić w ich szczęście.

Wchodzę do cukierni. Czuję zapach świeżo zaparzonej kawy, a myśli biegną w stronę moich zawodowych początków na emigracji. Serce natychmiast przyśpiesza. Rejestruję w brzuchu delikatny skurcz spowodowany stresem, którego chyba już nigdy z siebie nie wygonię. Mimo to podchodzę do lady, składam zamówienie, wychodzę na zewnątrz i zajmuję miejsce przy małym, okrągłym stoliczku. Przywieram plecami do oparcia krzesła. Przymykam powieki, ustawiając twarz w kierunku palącego słońca. Jest mi błogo... Mogłabym trwać tak nieskończenie długo, chwycić za rękę Victorię i wraz z nią, w milczeniu, chłonąć ciepło lipcowych promieni.

Nagle zamieram. Jestem niemal pewna, że przed chwilą do mych uszu dobiegł, aksamitny, doskonale znany mi głos. Odrywam głowę od miękkiego zagłówka i otwieram oczy.

— Kamila? — Po raz drugi słyszę swoje imię.

— Kacper? — Czym prędzej podrywam się z krzesła, o mało nie przewracając stolika. Nie mogę uwierzyć, kogo mam przed sobą. Mam wrażenie, że śnię, że to jakaś fikcja. Pragnę, by ktoś mnie uszczypnął.

— Co ty tu robisz? — odzywamy się niemal jednocześnie i w tym samym czasie rzucamy się sobie w objęcia. To się dzieje samo, a przynajmniej ja nie potrafię nad tym zapanować. Emocje związane z tak nieoczekiwanym spotkaniem wzięły górę nad zastanawianiem się, czy powinnam witać się z Kacprem w tak czuły i przyjacielski sposób, czy w ogóle na to zasługuję. Bo przecież to ja bez słowa zerwałam z nim kontakt, nasze wieloletnie więzi, i kiedy to sobie teraz uświadamiam, czuję się jak zbrodniarka.

Ja? — znów odpowiadam, pytając. — Przyleciałam wczoraj na wakacje, a ty? — Też przecież wyjechałeś z Polski. To znaczy... miałeś wyjechać, wspominałeś, że... — urywam. Nie wiem co powiedzieć. Jest mi strasznie głupio, że nie pamiętałam, jak przebiegała jedna z naszych ostatnich rozmów telefonicznych. Wtedy nie przyswajałam już jego słów, byłam mocno podenerwowana, czując na sobie spojrzenie Wagnera, słysząc tuż przy uchu jego władczy szept. To on tego dnia rozkazał pożegnać się z Kacprem na zawsze, to on mi powiedział, jak mam potraktować bliskiego kolegę, wetknął w moje usta słowa, które nigdy nie powinny wybrzmieć: „musimy przerwać naszą znajomość”, „nie ma w moim życiu już dla ciebie miejsca”, „mam męża, kocham go, musisz to zrozumieć”, „to jedynie przyjaźń, przepraszam, jeżeli liczyłeś na więcej”, „niczego ci przecież nie obiecywałam, nie dzwoń do mnie, nigdy...”.

— Tak, wyjechałem. — Lesiak dostrzega moje zakłopotanie. Jest miły, stara się mi pomóc, macha wymownie ręką. Daje do zrozumienia, że to stare dzieje, przeszłość, której szczegółów nie musimy już rozpamiętywać oraz że wszystko mi dawno wybaczył.

— Również jestem na wakacjach w Pile — wyjaśnia.

— Dokładnie od wczoraj, tak jak ty, dasz wiarę? Ale niesamowita historia, nie?

— Tak... Niesamowita. — Szeroki uśmiech na twarzy kolegi sprawia, że ulatuje ze mnie całe napięcie. O tym również zdążyłam zapomnieć. Przy tym mężczyźnie nie musiałam niczego udawać. Akceptował mnie taką, jaką byłam. Zawsze. W stu procentach. I po latach to się nie zmieniło. — Tak się cieszę... Nie mogę uwierzyć, że się spotkaliśmy. Siadaj! — Odsuwam mu krzesło. Obracam się w stronę wejścia do kawiarenki i dostrzegam kelnerkę, niosącą na tacy moje zamówienie.

— Jeszcze raz to samo? — młodziutka blondynka czyta w moich myślach. Puszcza do mnie oczko, a potem w sugestywny sposób przenosi spojrzenie na mojego gościa. Jej usta rozciągają się w subtelnym uśmiechu. Jej oczy się śmieją, jest szczęśliwa, ma wolny umysł. Nie ma głowy zapchanej czarnymi myślami, nikt nie robi jej fizycznej krzywdy, zupełnie jak mnie kiedyś, za czasów mojej pierwszej prawdziwej przyjaźni.

— Tak, poproszę — odpowiadam. Odprowadzam wzrokiem kopię samej siebie sprzed lat. Żałuję tego, co utraciłam na zawsze. Dziewczyna znika za drzwiami.

— Ale gorąco, prawda? — Nigdy nie lubiłam głuchych przerw w rozmowie. — Cały makijaż już mi spłynął z twarzy!

— Tak. To znaczy... nie. Wyglądasz świetnie, niczym się nie przejmuj. Jak zawsze, zresztą, nic się nie zmieniłaś.

— Jasne, jasne. — Przewracam oczami. — A świstak siedzi i zawija w te małe sreberka. — Zaczynam się śmiać. — Kłamać to ty nie umiesz. Nie umiałeś i już chyba nie będzie ci dane się tego nauczyć, na szczęście...

— Serio mówię, Kama. Znasz mnie.

— Znam, dziękuję. — Zamyślam się nagle, nie potrafię wybaczyć sobie, jak wiele lat straciłam na braku kontaktu z tym wartościowym człowiekiem. — Ty też nieźle się trzymasz.

— Jasne, trzymam się, ale chyba poręczy! — Kacper jak zwykle żartuje. — Ale też dziękuję, chociaż ktoś prawi mi komplementy.

— Jak to? Nie masz nikogo? — Karcę się w duchu za nazbyt odważne pytanie. — Przepraszam... Nie odpowiadaj, jeśli nie chcesz.

— Nie no, przestań. Możesz mnie pytać o wszystko. Tak jak kiedyś, jak za dawnych czasów.

— Wiesz... — Patrzę prosto w oczy wciąż młodego, choć o wiele już dojrzalszego, chłopaka. Jest przystojny, dobrze zbudowany, bardziej niż kiedykolwiek. Nie mogę uwierzyć, że nie znalazł sobie nikogo na stałe. — Myślałam, że ułożyłeś sobie z kimś życie, że jesteś szczęśliwy. Taką zawsze żywiłam nadzieję, mimo wszystko, Kacper... — Jego źrenice są piękne, krystalicznie czyste, szczere, mienią się podobne jak u Martina Collinsa, przeciwnie do morderczych źrenic Wagnera.

— Jestem szczęśliwy. — Czy mi się wydaje, czy na twarzy mojego rozmówcy pojawia się cień niepewności. — Ale nie jestem z nikim w związku, nie umiałem Kama, po twoim wyjeździe, nie...

— O! Idzie twoja kawa — przerywam i spuszczam wzrok, przeczuwając, że Lesiak powie za moment za dużo. Nie jestem gotowa usłyszeć, że zostawiając go w Polsce, a potem zrywając z nim kontakt, po prostu zniszczyłam mu życie. Kompletnie bym się rozkleiła, a tego zupełnie sobie nie życzyłam. Nie tak miał wyglądać mój dzisiejszy dzień, nie zaplanowałam dla siebie przykrych, niewygodnych chwil. Wystarczająco mocno przeżyłam już nasze rozstanie, za dużo łez wypłakałam w każdą smutną noc, kiedy po skatowaniu mnie przez zazdrosnego męża, miałam ochotę zadzwonić do Kacpra, szczerze go przeprosić i błagać, aby przyjechał do mnie do Londynu. A potem pojawił się Martin. Na niego przelałam całą swoją przyjaźń, po raz drugi zawodząc Lesiaka, po raz wtóry wymazując go ze swego świata. Jestem złą kobietą, zdrajczynią i nie powiem, abym była z tego powodu szczęśliwa.

Pracownica kafejki stawia na stoliku drugą kawę i pucharek z lodami. Kątem oka obserwuję minę przyjaciela. Tkwi w niej jednak smutek, ledwie wyczuwalny, z pewnością zauważalny wyłącznie przeze mnie, ale jednak. Jest mi bardzo przykro. Nie będę umiała już się z tym pogodzić. Usprawiedliwiam się przed sobą, że nie miałam na ten smutek stuprocentowego wpływu. Nie pomaga.

— A jak tam u ciebie? — Kolega przerywa niezręczną ciszę. Częstuje się kawą. Jego usta pokrywają się lśniącym w słońcu, ciemnobrązowym napojem. Są niesamowite. Byłam głupia, tracąc je na zawsze. Nie wybaczę sobie swoich błędów, jestem beznadziejna! — Wszystko w porządku? — Jak twój mąż, macie dzieci? Przyjechałaś sama na wakacje?

— W jak największym — poświadczam nieprawdę. Staram się, aby wyraz mojej twarzy tego nie zdradził. Szukam wsparcia w sporej porcji słodkiego deseru, którą natychmiast wkładam sobie do ust. Zyskuję czas na przygotowanie jakiejś odpowiedzi. — Mam dziewięcioletnią córkę, Victorię. Przyleciała ze mną, ale pojechała z tatą i dziadkami na Płotki. Więc mam całą sobotę dla siebie. I jak się okazuje, również dla ciebie.

— Świetnie, ja też nie mam na dziś żadnych planów. Możemy zatem nadrobić stracone lata. Jeśli oczywiście masz na to ochotę. — Jestem zaskoczona. Kacper kładzie rękę na mojej dłoni. Ściska ją nieznacznie, uśmiecha się do mnie serdecznie. Mam wrażenie, że czas zatrzymuje się w miejscu, ale przewiduję, że tak naprawdę pędzi w kierunku ponownego rozdzielenia mnie z pokrewną mi duszą. — To co? — pyta. — Dokończymy kawę i pójdziemy się przejść do Wyspiarza? Mówię ci! Jak tam się zmieniło, zdziwisz się!

— To ta przystań jeszcze funkcjonuje? — Wspominam w myślach jedno z naszych miejsc. Park na Wyspie, ze wszystkich stron otoczony rzeką, położony w ścisłym centrum Piły, z roku na rok stawał się piękniejszy. Dla spędzających wakacje w mieście stwarzał wiele możliwości do wypoczynku, relaksu, uprawiania sportu, ale i spotkania się ze znajomymi w klimatycznej restauracji połączonej z dużą, miejską plażą.

— Funkcjonuje, i to jeszcze jak! — Kacper odpowiada z entuzjazmem w głosie. — A nasz tramwaj wodny nadal kursuje po Gwdzie. Mam nadzieję, że dasz się namówić na podróż z dawnym przyjacielem?

— Jasne — odpowiadam przeciągle, gdyż mam mieszane uczucia. Ogarnia mnie radość, ale też niepewność. Nie wiem dlaczego, ale w jednej chwili moje myśli biegną w kierunku Eryka. Przypominają mi, że już dawno zabronił decydować o sobie, robić to, na co mam ochotę. Pociągam ostatni łyk kawy, tłumię w głowie nagłe wątpliwości i opanowuję strach przed Wagnerem. On dziś nie istnieje, nie ma go w tej rzeczywistości. — Ale pod warunkiem, że to będzie nasz prywatny rejs. Tylko ty i ja, obiecujesz? — Promienieję już na samą myśl o przyjemnym czasie, jaki spędzę z życzliwym mi Kacprem. Statek to niesamowity pomysł.

— Daję słowo! — Przyjaciel wyciąga przed siebie dłoń i na znak przysięgi składa palce w charakterystyczny sposób. — Tylko ty i ja. No... i jeszcze kapitan statku, bez niego nie damy rady wypłynąć.

— Eee tam! — Macham ręką. — Dla nas nie ma rzeczy niemożliwych, a przynajmniej kiedyś nie... — urywam, ogarnia mnie smutek.

— Nadal nie ma, Kama. — Lesiak kolejny raz zagląda mi głęboko w oczy. Musiał zauważyć tlące się we mnie wyrzuty sumienia, niegasnący żal, że w tak brutalny sposób próbowałam zniszczyć naszą przyjaźń. — Wciąż wiele możemy, mamy szansę, musimy się tylko postarać. — Jego głos wibruje, łamie się pod wpływem emocji.

Mną również zaczyna zawiadywać ogromne wzruszenie. To magiczne miejsce, ciepłe lato, spokój, to przypadkowe spotkanie, ożywające wspomnienia. I przeszłość, która właśnie dzisiaj daje mi szansę naprawić jeden z popełnionych błędów. Czuję na twarzy powiew gorącego powietrza. Mam nadzieję, że jest ono w stanie natychmiast osuszyć łzę, która spływa po moim policzku. Nie chcę, aby przyjaciel ją dostrzegł. Nie powinnam okazywać słabości, tęsknoty za tym, co mogłam mieć, a co na zawsze przepadło. Jestem żoną, matką, spełnioną kobietą, która powinna być dumna ze swoich decyzji, opowiadać z podniesioną głową o odniesionych sukcesach, zamiast się rozklejać przy pierwszej lepszej okazji. Ale nie potrafię, nigdy nie umiałam niczego udawać i akurat Kacper dobrze o tym wiedział. Nie jestem go w stanie oszukać. Moim umysłem zawładnęło wrażenie, że siedzący naprzeciwko mnie mężczyzna po kilkunastu minutach rozmowy, po moich drobnych gestach i zachowaniu, po niepewnych, zdradzających smutek i ból spojrzeniach, dowiedział się o mnie wszystkiego. W naszej relacji rozumieliśmy się zawsze bez słów, czytaliśmy z siebie nawzajem na bazie eteryczności, bliskości, nadawania na tych samych falach. I to nie uległo zmianie. Nie, nie zamierzam zatem niczego udawać, chcę się uwolnić od chronicznego blokowania myśli, przykrywania prawdziwych emocji teatralną maską, którą codziennie zakładam.

— Chciałabym, uwierz... — z wielkim trudem wyduszam z siebie słowa — powrócić do dnia, w których podjęłam decyzję o emigracji do Anglii. Ja uciekłam, Kacper... Zrobiłam to trochę po złości, obawiałam się, że nigdy nie zauważysz, jak bardzo mi na nas zależy, na naszej przyjaźni, może na czymś więcej. Liczyłam, że przyjdziesz się ze mną pożegnać, ale kiedy zabrakło cię na przystanku, umocniłam się w wierze, że podjęłam najlepszą decyzję. A ty po prostu nie mogłeś tam być.

— Nie mogłem, przepraszam, chociaż bardzo chciałem.

— Wiem, dlatego z perspektywy czasu oceniam mój wyjazd, jako skrajnie nieprzemyślane działanie, chęć udowodnienia tobie, rodzinie i znajomym, że dam sobie radę, że osiągnę sukces i nie będę żyć pospolicie.

— A nie jest tak? — pyta dociekliwie kolega.

— Zaczyna tak być, ale...

— Ale nie jesteś szczęśliwa?

— Nie jestem. — Sama się sobie dziwię, że to powiedziałam, tak łatwo, tak szybko, bez owijania w bawełnę. Zwierzyłam się komuś, kto nie powinien się nigdy dowiedzieć, co tak naprawdę przeżyłam na Wyspach. — Ale będę, kiedyś, jestem tego pewna. Muszę tylko zlikwidować jeden mały problem...

TERAZ...

— Co ty tu robisz? — pytam z niekrytą wrogością. Mam ochotę rzucić się na nią i rozszarpać tę dziwkę na strzępy. Mało brakuje, abym to zrobiła, ale za jej plecami widzę zbliżającego się w stronę domu Martina.

— Przyszłam ci coś uświadomić! Na dobry początek! — Kryńska wrzeszczy, jej donośny pisk rozrywa wieczorną ciszę. — A już wkrótce wszyscy się dowiedzą, jaką suką jest Kamila Wagner. Zgnijesz w pierdlu, zobaczysz! — Plącze się jej język, chwieje się na nogach. Jest wstawiona, w porównaniu z nią jestem całkiem trzeźwa.

— Cześć... — Collins jest skonsternowany. Staje obok Sandry. Spogląda raz na nią, raz na mnie. — Wszystko w porządku, Milla? — pyta. — Co się dzieje?

— Nic nie jest w porządku! — Intruz nie przestaje krzyczeć. Muszę ją czym prędzej uciszyć. Boję się, że za chwilę zbudzi mieszkańców ulicy. Już chyba zdążyła to zrobić. Kątem oka obserwuję, jak w sąsiednim domu zapala się światło, a w tym naprzeciwko rusza się w oknie zasłona. Ta wariatka dzisiaj przesadziła. Mam jej dość, szczególnie po tym, co przed kilkoma minutami odkryłam na strychu. Nie daruję jej takiej zniewagi. Za chwilę wygarnę jej całą kompromitującą prawdę.

— Wchodź! — Szarpię ją za rękaw. Staram się czym prędzej wciągnąć kobietę do środka. Daję Martinowi znać, aby mi w tym pomógł. Przyjaciel bierze pijaną pod rękę i przepycha ją siłą przez próg.

Zamykam drzwi za moimi gośćmi. Na jednego z niecierpliwością czekałam, lecz drugiego kompletnie się nie spodziewałam. Wciąż mam przed oczami zdjęcia, które w sekrecie przechowywał w starym kredensie mój mąż. Doskonale wiedziałam, do czego ten bydlak był zdolny. Demonstrował to przez piętnaście lat. Bił mnie, torturował, gwałcił, prześladował, znęcał się nade mną psychiczne. Ale nigdy bym nie pomyślała, iż wmawiając mi przez cały ten czas, że jestem szmatą, latawicą, kurwą, i że oddaję się każdemu przypadkowo napotkanemu mężczyźnie, sam brał udział z orgiach, których przebieg dokumentował i przetrzymywał pod kluczem. A do tego Kryńska! Jej gołej dupy było najwięcej na znalezionych odbitkach. Ten widok... Do końca życia będę go pamiętać.

Nakazuję wejść jej do salonu. Stawia opór, krzyczy, że mam krew na rękach. Z każdą sekundą zalewa mnie fala gorąca. Kręci mi się w głowie, świat zaczyna w niej prędko wirować. Niczym na taśmie filmowej, przed oczami przewijają się wszystkie kadry zarejestrowane w moim umyśle dziś w Dover. Czy ona mogła nas widzieć? — dedukuję. Czy to w ogóle możliwe? Wątpię. Kilkukrotnie się przecież rozglądałam. A może robiłam to niezbyt dokładnie? Rządziły mną przecież emocje, wpadłam w amok i nie byłam sobą w momencie popełnienia zbrodni. Sama nie wiem, o czym bełkocze ta ździra. O co jej chodzi, do jasnej cholery?

— Puść mnie! — Zaczyna syczeć zajadle. Usiłuje się wyrwać z uścisku Martina. Jej przepity głos odbija się echem od ścian przestronnego salonu. Oprócz niego słyszę z holu skrzypienie drzwi prowadzących do pokoju córki. Biegnę w tym kierunku. Widzę zaspaną Victorię.

— Co się dzieje, mamo? — pyta dziewczyna z przerażeniem w oczach. — Kto tu jest? Co to za hałasy? — Spoglądam z uwagą w kierunku, z którego dobiegają wrzaski.

— Nic, kochanie — staram się mówić wolno i spokojnie. — Sandra, moja i ojca znajoma, za dużo wypiła, robi zamieszanie.

— Ale... — Córka wbija we mnie swój badawczy wzrok. — Czy ona... Czy to ma związek z...

— Ma! — nie pozwalam Viktorii dokończyć. Przytykam palec do jej miękkich ust. — Proszę, wracaj do pokoju! I o nic się nie martw — zniżam głos do szeptu. — Nic mi się nie stanie. Właśnie przyszedł Martin.

Nastolatka przytakuje niechętnie, wraca do pokoju z przerażeniem w oczach. Wyczytałam z nich też wątpliwości. Być może dotarło do mojego dziecka z dużym opóźnieniem, co tak naprawdę się dziś wydarzyło. Obawiam się, że jako młoda i nad wyraz wrażliwa dziewczyna długo nie wytrzyma ze świadomością, że zamordowałam jej ojca. Nie poradzi sobie z nową sytuacją. Załamie się prędzej czy później, zacznie o niej mówić, wyda mnie policji. Jestem skołowana, targają mną wątpliwości, ale nie mam w sobie wyrzutów sumienia. I nigdy nie będę ich miała! Co się stało, to się nie odstanie — stwierdzam. Wagner nie żyje i koniec. Zasłużył sobie na śmierć. A psychiczną równowagą córki zajmę się już w Polsce. Nie teraz. Teraz muszę uspokoić awanturującą się Sandrę. Opanować sytuację, której totalnie się nie spodziewałam.

Wracam do salonu. Martin nadal szarpie się z niedającą się ujarzmić Kryńską. Dziewczyna wrzeszczy wniebogłosy, jest bezczelna, wulgarna i nieustępliwa, jak jeszcze nigdy dotychczas.

— O! Wróciła, suka! Nasze, kurwa, ciche niewiniątko! — Wyswobadza się z uścisku Collinsa i odpycha go od siebie z tak potężną mocą, że mężczyzna traci równowagę. Stawia kilka niekontrolowanych kroków do tyłu, zahacza butem o krawędź dywanu i przewraca się. Trzaska głową o przezroczysty blat kawowego stolika. W głuchym pomieszczeniu rozlega się przeraźliwy dźwięk tłuczonego szkła. Z niebywałą trwogą obserwuję, jak przyjaciel przestaje się nagle poruszać, a z jego skroni ścieka gruba, purpurowa strużka.

Kryńska doskakuje do mnie. Z całej siły uderza mnie w twarz, a następnie spluwa mi pod nogi. — Ty szmato, ty bezwzględna dziwko, wszystko wiem! — cedzi przez zaciśnięte zęby. — Nie myśl sobie, że nie widziałam was w Dover. Ciebie i mojego Eryka. — Napastniczka przybliża się bardziej. Dzieli nas odległość kilku centymetrów. Nasze twarze niemal się stykają. Czuję odór jej alkoholowego oddechu.

— Zostaw mnie, głupia furiatko! — Z całej siły odpycham Sandrę od siebie. — Co ty, kurwa, bredzisz?

— Nie bredzę, tylko chcę ci, suko, uświadomić, że widziałam, jak go zrzuciłaś ze skarpy! Całą drogę za wami jechałam, śledziłam was. Nie mogłam zostawić Eryka sam na sam z taką degeneratką, jak ty. On był mój, zbrodnicza pijawko, a ty go zabiłaś. Zabrałaś mi go! Nie zasłużyłaś na niego! Od początku nie zasługiwałaś. A on nie zasłużył na śmierć. Tak mocno się kochaliśmy, od pierwszego dnia, od pierwszej sekundy, w której go poznałam. — Kryńska mięknie, zanosi się spazmatycznym płaczem. To w jej stylu, zawsze potrafiła zmieniać nastrój na zawołanie. Jest doskonałą aktorką, rasową, emocjonalną żonglerką.

— Właśnie przed chwileczką odkryłam, jak się kochaliście! — prycham. — A raczej jak się rżnęliście po kątach, przed obiektywem komórki. Jesteś obleśna, obrzydliwa, tak samo jak Wagner. Masz tego świadomość? Wątpię! Ale nie masz także świadomości, że mój mąż bzykał się z wszystkimi dziwkami z Black Widow. Żadnej nie przepuścił, a ty byłaś tylko jedną z jego erotycznych zachcianek.

— Kłamiesz! — Znajoma łka niczym małe dziecko. — Eryk nie był taki, w to ci nie uwierzę! Za to ty... On zawsze powtarzał, że jesteś puszczalska, że tylko zgrywasz taką cnotkę niewydymkę!

— Ja? Że niby kłamię? — Śmieję się jej w twarz. Kątem oka obserwuję zakrwawionego Collinsa. Mam nadzieję, że żyje.

— Tam są dowody! — Wskazuję na leżącą w holu walizkę.

— Jakie dowody, co ty, kurwa, pieprzysz?

— Dowody na to, że mówię prawdę. Zdjęcia, na których twój boski kochanek uwiecznił igraszki z innymi dziwkami. — Odwracam się ostrożnie, mając baczenie na Sandrę, która zdaje się zaintrygowana tym, co chcę pokazać. Biegnę do przedpokoju, a następnie wracam do salonu z torbą podróżną Victorii. Zanurzam w niej rękę. Wyciągam ze środka znalezioną na strychu szkatułkę. Otwieram skrzyneczkę i z ogromną złością wysypuję całą jej zawartość wprost na pijaną dziewczynę. Masz, proszę bardzo! — Małe kartoniki odbijają się od niej, a po chwili rozsypują się po całej podłodze. — Miłego oglądania życzę.

Kryńska jest zaskoczona obrotem wydarzeń. Kuca, podnosi z parkietu losowo wybrane odbitki. Wnikliwie się im przygląda. Na twarzy dziewczyny maluje się zdziwienie, niedowierzanie i wściekłość. Widzę, jak z każdym upływającym momentem robi się coraz bardziej czerwona, coraz mocniej zaciska zęby. Staje się wulkanem, który lada chwila może eksplodować. Odsuwam się od agresorki, szukam czegoś, czym mogłabym się obronić w razie kolejnego wybuchu jej złości, ale niczego takiego nie znajduję. Patrzę na Collinsa. Nadal się nie rusza. Wokół niego leżą setki kawałeczków skruszonego szkła. Sytuacja robi się nerwowa.

W strzępkach upływającego czasu zachodzę w głowę, co dalej. Kryńska wie o wszystkim, nie da się z nią pertraktować. Powie o tym glinom, to pewne. Zrobi wszystko, aby mnie pogrążyć. Zawsze tego chciała, począwszy od dnia, w którym miałyśmy wątpliwą okazję się poznać. A potem w Londynie, co uświadamiam sobie właśnie w tym momencie, spiskowała przeciw mnie z Wagnerem. City Center... Moje pożegnanie w pracy... Ale ze mnie idiotka! Do dziś zastanawiałam się, dlaczego Eryk przyjechał wtedy na koniec imprezy. Od kogo dowiedział się, że zostałam sam na sam z Collinsem.

Nienawidzę jej! Tak bardzo, że mogłabym znowu to zrobić. Zabić ją, a potem wrzucić jej ciało do morza. Dokładnie w tym samym miejscu, w którym zginął Eryk. Mogliby się spotkać, byliby szczęśliwi. Tylko on i ona. Dwie pokrewne, pokręcone dusze, które już na wieki będą mogły razem niszczyć ludzi. Zza grobu, tam, gdzie ich miejsce. Zastanawiam się, czy drugie morderstwo pogorszyłoby bardzo moją sytuację. Przecież i tak zaraz stąd ucieknę, zabierając ze sobą córkę i Martina. Kwestia jednej doby... Kwestia spakowania się i wejścia na pokład samolotu do Polski, a być może potem jeszcze dalej. Gdzieś, gdzie mogłabym rozpocząć swoje nowe życie.

— Po co mi to pokazujesz? — Sandra podnosi głowę znad pakietu zdjęć. Ma zaciętą minę niczym wygłodniała bestia szykująca się do ataku na swoją ofiarę. W tym była bardzo podobna do mojego męża. I nagle, gdy ją obserwuję, przestaję się dziwić, że czuli się ze sobą dobrze. Szkoda, że Eryk nie potrafił odejść ode mnie, że postawił sobie za cel kochać mnie do śmierci... Kochać mnie i niszczyć powoli, dzień po dniu rujnować mi życie, rozszarpywać mi serce na milion kawałków, doprowadzając do ostateczności, która właśnie nadeszła. Muszę zabić Kryńską. Tylko ona stoi na przeszkodzie w dogonieniu mojej przyszłości bez strachu.

— Żebyś uzmysłowiła sobie, jaką jesteś szmatą! — pluję jadem, nie mam dla tej małpy już nawet krzty szacunku. — Zwykłą nachalną wywłoką, która dawała dupy temu psychopacie!

Kryńska wstaje z podłogi. Ciska ze złością zdjęciami o parkiet, a potem je depcze. Zaczyna po nich skakać.

— To wszystko twoja wina! — wrzeszczy. — I tego skurwiela, Martina! — Obraca się nagle za siebie. Collins się lekko poruszył, oby odzyskał przytomność. — To przez was mój Eryk zrobił się taki nerwowy! Opowiadał mi jakie ma problemy, że wasz romans w City kompletnie odbiera mu chęć do wszystkiego. Nie! Nie mam mu za złe niczego. Robił co chciał, był wolnym człowiekiem. A że kochał seks? Musiał się gdzieś wyładować, nie ma co się dziwić, skoro ty od urodzenia Victorii ani razu nie dałaś mu dupy! Ale tylko mnie kochał naprawdę, tylko ze mną łączyło Eryka coś więcej niż niezapomniany seks. Nie zrozumiesz tego, jesteś przebiegłą kurwą pozbawioną uczuć. Tylko praca się dla ciebie liczy! I ten czarnoskóry kutas! — Macha ręką w stronę leżącego za jej plecami mężczyzny.

— Jesteś chora! — Niedowierzam w brednie pijanej kobiety. Jestem zszokowana, w jakim stopniu Wagner umiał manipulować ludźmi. Był w tym niedoścignionym mistrzem. — A teraz spierdalaj! — wrzeszczę, pokazując jej wyjście. Mam ochotę ją zabić, ale wiem, że nie będę dziś do tego zdolna. Mogę mieć tylko nadzieję, że zanim zgłosi sprawę na policję, zdążę ulotnić się z Anglii.

— Nie będziesz mi rozkazywać! — Słyszę w odpowiedzi. W oczach Kryńskiej płoną dwa ogniki. Jest wściekła. Nie cofnie się raczej przed niczym. — Zajebię cię, szmato! Zapłacisz za to, że mi zabrałaś Eryka. — W kącikach jej ust gromadzi się piana.

Wyciąga coś z tylnej kieszeni dżinsów — składany nóż, którego ostrze z charakterystycznym trzaskiem wyskakuje nagle ze lśniącej rękojeści. Napastniczka rusza bez wahania w moim kierunku, jest zdesperowana, a ja zupełnie nie wiem, co robić. Szukam w głowie planu, nawet najmniejszej wskazówki, której mogłabym się teraz uchwycić, ale żadne rozwiązanie nie chce się pojawić. To ja powinnam ją zabić! — myślę. A nie ona mnie. Żałuję, że nie zaatakowałam jej pierwsza.

— I co teraz powiesz? — mamrocze. Przybliża się do mnie szybkimi krokami.

— Sandra, nie wygłupiaj się! — Usiłuję zagrać na czas. Rzucam okiem w stronę Collinsa. Jest świadomy, żyje! Podnosi się z kolan, bardzo powoli, z dużą ostrożnością. Modlę się w myślach, żeby zdążył przyjść mi z odsieczą. — Pogadajmy, proszę — staram się być miła.

— Może uda nam się dojść do porozumienia. Wagner jest bogaty. Przecież wiesz, że ma dużo kasy. Spora jej część może należeć do ciebie.

— Był bogaty, jeśli już! On przecież nie żyje, zamordowałaś go z zimną krwią. — To mówiąc, Kryńska zaciska z całej siły dłoń na rękojeści noża i po ułamku sekundy atakuje. — Pierdolę jałmużnę od ciebie!

— wrzeszczy.

W ostatnim momencie udaje mi się złapać przeciwniczkę za napięty do granic możliwości nadgarstek. Stalowe ostrze zatrzymuje się tuż przy mojej piersi. Wywiązuje się szamotanina. Desperatka z niebywałą siłą napiera na mnie całym swoim ciałem. Ulegam jej werwie, daję się zaskoczyć. Nie jestem w stanie się bronić, gdyż całą energię kumuluję tylko w jednym punkcie, na jej naprężonym przegubie. Modlę się, by nie przebiła mi serca. Lecę bezwładnie do tyłu, pokonuję sporą odległość, by wreszcie z ogromnym impetem uderzyć głową o graniasty filar. Głuchy trzask wypełnia mi uszy, w których po upływie chwili słyszę już tylko cichutki, jednostajny pisk. Słabnę, nie dam rady dłużej odpychać od siebie uzbrojonej w nóż ręki. Przegrałam.

Obraz przed oczami traci na wyrazistości. Stopniowo rozmywa się, a kolory i kształty zaczynają się zlewać w bezkresną, szarawą poświatę. Z ledwością rozróżniam w niej zbliżającego się do nas Martina. Ma coś w ręku, coś przeźroczystego, chyba butelkę po Chianti. Jest za jej plecami, strzępkami zmysłów rejestruję, jak kobieta obraca nieznacznie głowę w jego stronę, w oczach ma zdziwienie i strach. Collins bierze zamach tak potężny, że trzymany przez niego przedmiot znika na chwilę z pola mojego widzenia, a potem ląduje na skroni całkiem zaskoczonej napastniczki. Znów drobinki szkła... Znowu ludzka krew, której kilka kropli ląduje na moich policzkach. Widzę coraz słabiej, nie słyszę zupełnie niczego. Osuwam się w ciemnoszarą przepaść. Niknę.

ROZDZIAŁ 13 | NASZ OSTATNI REJS

Piła, 23 lipca 2016

Nie, nie wyznałam Kacprowi, czego doświadczam w Londynie. Nie musiałam. Już od samego początku spotkania byłam przekonana, że przyjaciel sam się wszystkiego domyślił. Może z wyjątkiem stosowania wobec mnie przemocy fizycznej. Tego wstydziłabym się najbardziej. No, a reszta? Cóż... Ludziom nie zawsze się przecież układa. Mają niezgodne charaktery, odmienne spojrzenie na świat, inne cele. I żywię nadzieję, że Lesiak to wszystko rozumie. To już dojrzały, nad wyraz inteligentny mężczyzna.

Opowiedział o sobie wszystko. Ledwie zajęliśmy miejsca na pokładzie statku, ledwie zamówił dla nas zimne piwo, które w taki upał smakowało świetnie, zaczął streszczać całą swoją młodość... Młodość, którą spędził samotnie. Nigdy nie był w stałym związku, nie zakochał się, a jego życie obfitowało wyłącznie w krótkie, przelotne romanse. Gdy zerwałam z nim kontakt, wybył do Hiszpanii. Miał to być chwilowy wakacyjny wyjazd, ale okazało się, że w Katalonii znalazł ciekawą, dobrze płatną pracę, w której wciąż się spełnia i realizuje. Został grafikiem w firmie reklamowej i jest zafascynowany tym, co może tworzyć. Opowiadał o swoim zajęciu z przeogromną pasją, z jasnym błyskiem w oku, z szerokim uśmiechem na ustach. Ma w Hiszpanii wspaniałych przyjaciół, tworzą zgraną, niezawodną paczkę. Spędzają wspólnie również pozazawodowe chwile.

Kiedy wspominał o pracy, w której jest szczęśliwy, stanowiącej połączenie jego dawnych marzeń z możliwością tworzenia nierozerwalnych więzi z grupą młodych i przyjaznych ludzi, biegłam bez przerwy myślami w stronę mojego aktualnego zajęcia. Uśmiechałam się w duchu, gdyż przynajmniej w tym wycinku mojej zagmatwanej rzeczywistości czułam się szczęśliwa.

Tak, to była najlepsza decyzja ze wszystkich, jakie dotychczas podjęłam w Londynie. A może raczej... jedyna dobra, spośród morza beznadziejnych w skutkach postanowień. Choć dopiero z perspektywy czasu mogłam jednoznacznie stwierdzić, że odejście z City było właściwym wyborem. Zanim to do mnie dotarło, przepłakałam wiele długich nocy, modląc się żarliwie o możliwość powrotu do zarządzanej przez Martina knajpki. I pewnie bym tak zrobiła, gdyby nie kategoryczność Wagnera. Mąż zabronił mi zbliżać się nawet na kilometr do Collinsa, zakazał jakichkolwiek z nim kontaktów, śledził mnie, analizował billingi, łamał moje hasła do internetowych komunikatorów, jakie o dziwo, wciąż jeszcze mogłam instalować w komórce. Dopiero po kilku miesiącach dowiedziałam się, na czym polegała łaskawość i wspaniałomyślność Eryka w tej kwestii. Pewnego dnia, kiedy wtargnął do domu pijany, od progu zaczął na mnie wrzeszczeć. Odczytał moją czułą konwersację z Martinem. Wpadł w furię. Bił mnie bez opamiętania, na oślep, nie szukając dających się zamaskować pod ubraniem miejsc na mojej skórze.

* * *

Oczywiście, następnego dnia znowu mnie przepraszał, znałam ten schemat na pamięć. Gdy po całym popołudniu, jakie w bólach przeleżałam w łóżku, ujrzałam na stole bukiet czerwonych róż, tak jak stałam, wyrzuciłam kwiaty przez okno, na ulicę. Nie dbałam już o to, czy spotka mnie za to kara, było mi wszystko jedno. Nadszedł moment, w którym życie nie miało już dla mnie najmniejszej wartości. Nawet możliwość obcowania z dorastającą Victorią nie była w stanie wydobyć mnie z samego dna piekła. Czułam się zrozpaczona, zrujnowana, jak śmieć, który gdziekolwiek się pojawia, zostawia za sobą niedający się zlikwidować bałagan. Chciałam odejść, skończyć ze sobą raz na zawsze, zamknąć oczy i się nie obudzić. Pomyślałam wtedy, że widocznie taki już mój los. Nie zasłużyłam na życie. Ale jak się kilka dni później okazało, również nie zasłużyłam na śmierć.

Tabletki zamówiłam w osiedlowym sklepie, który zaopatrywał się w artykuły sprowadzane z Polski. Jego właścicielka zawsze zwracała uwagę na fakt, że bardzo źle wyglądam, mam podpuchnięte powieki, jestem nienaturalnie blada i że coraz mniej się uśmiecham, a przecież nie mam powodów do zmartwień z tak wspaniałym mężem oraz piękną córeczką u boku. Za każdym razem kłamałam w żywe oczy. Wyjaśniałam nadopiekuńczej kobiecie, że po prostu jestem przemęczona, cierpię na dziedziczne problemy z zaśnięciem, które z wiekiem stopniowo się nasilają. Uwierzyła. I tak szczerze współczuła młodszej od siebie rodaczce, że pewnego razu wyjawiła w sekrecie, że chyba jest w stanie mi pomóc. Powiedziała, że sama od lat przyjmuje środki nasenne. Nie te ziołowe, ogólnodostępne, które na nią wcale nie działają, ale te porządne, do nabycia w Polsce tylko na receptę. I że ona, z uwagi na naszą znajomość, może je dla mnie zamówić.

Odebrałam Stilnox już po kilku dniach i od razu przystąpiłam do realizacji planu. Nie zastanawiałam się, czy powinnam umrzeć, czy też nie. Ja to po prostu wiedziałam. Eryk był w Black Widow, a Victoria w szkole, z której tego popołudnia, jak zresztą ostatnio codziennie, odbierała ją moja teściowa. Ja nie byłam godna zajmować się córką. Najlepiej by było, gdybym do minimum ograniczyła z nią kontakt, gdyż mająca zły wzorzec dziewczynka może w przyszłości „wyrosnąć na taką wariatkę jak ja”. Stać się matką, która często pije, robi wszystko źle, wiecznie krzyczy, nie zabiera córki na spacery, nie interesuje się jej problemami, nieustannie płacze i wciąż jest zmęczona. A najgorszy w tym wszystkim był fakt, że Wagner miał w sobie niebywałą zdolność manipulowania ludźmi, zmieniania ich postaw, kształtowania światopoglądów i narzucania prawdy, która zawsze musiała być po jego stronie. W zaskakujący sposób potrafił zjednywać sobie nawet najbardziej odporne na siłę jego perswazji jednostki. Podążały za nim w ciemno, leciały na oślep niczym ćmy do światła. Był dla nich jak guru. Podobnie omamił Victorię. W jej oczach był troskliwy, mądry, uśmiechnięty, miły. Zawsze miał w zanadrzu czułe, ciepłe słowo, drogi upominek, sztuczny gest, za pomocą których wkupiał się stopniowo w łaski naszej córki. Wszystko po to, żeby mnie pogrążyć, zrobić ze mnie wroga, udowodnić, że jestem najgorszą matką i żoną na świecie. I co było jego największym przestępstwem, kazać mi samej w to wierzyć.

Uwierzyłam. Postanowiłam się zabić. Wysłałam pożegnalną wiadomość do Martina. Napisałam też list, w którym chciałam opowiedzieć światu moją prawdziwą historię. Przestrzec w nim inne kobiety przed podejmowaniem zbyt pochopnych, niedojrzałych decyzji. I chociaż miałam świadomość, że nikt poza Erykiem nie przeczyta moich przedśmiertnych wynurzeń, potrzebowałam przelać na papier cały mój smutek i rozczarowanie życiem, jakie od momentu opuszczenia rodzinnego domu ani trochę mnie nie oszczędzało. Ponadto musiałam utwierdzić się w przekonaniu, że posiadam bezdyskusyjne powody do popełnienia samobójstwa, że podjęłam najlepszą decyzję, że nie mam już szans na poprawę swojej sytuacji, a czegokolwiek bym się nie chwyciła, mogę ją tylko pogorszyć.

List położyłam na stole, gdzie godzinę wcześniej zobaczyłam wazon z bukietem róż od Wagnera. Pomyślałam, że to idealne miejsce, aby mu pokazać, że zamiast kwiatów ten tyran codziennie ofiarowywał mi śmierć. Stopniową i bardzo powolną, ale też cierpliwą i konsekwentnie upominającą się o moje obolałe ciało. Wiedziałam, że jej nie pokonam. Straciłam nadzieję, że wygram ze złym przeznaczeniem. Byłam w tamtym czasie do cna zagubiona, zbyt bezbronna, wyczerpana, słaba. Mój wieloletni ciemiężca odebrał mi wszystko, na czym mi znienacka przestało zależeć: wolność, uśmiech, niezależność, przyjaźń, wiarę w ludzi, w szczęście, a najbardziej w to, że potrafię nadal kochać własne dziecko.

Połknęłam całe opakowanie tabletek. Już po krótkiej chwili zaczęłam odczuwać skutki ich działania. I gdybym wiedziała, że te prochy potrafią wywrzeć tak zbawienny i odprężający wpływ na moją psychikę, zamówiłabym je dużo wcześniej.

Zawirowało mi w głowie, świat przycichł, stał się delikatny, miękki, ciepły, zupełnie inny niż w rzeczywistości. Z każdą sekundą głębiej się w nim zanurzałam, chłonął mnie bez reszty, a ja za żadne skarby nie chciałam już z niego wychodzić. Osunęłam się na dywan w salonie, zamknęłam posłusznie powieki, a pod nimi zobaczyłam przeszłość, którą w tamtej chwili mogłam nareszcie dogonić. Byłam szczęśliwa, nie żałowałam niczego. Pragnęłam już nigdy nie otwierać oczu. Nigdy więcej nie spotkać Eryka Wagnera. Ale nic takiego się nie wydarzyło. Bo przecież nie mogło... Nie w moim przypadku. Nie zasłużyłam na śmierć, nawet na nią. Ten skurwiel miał rację, jak zwykle miał, kurwa, pierdoloną rację!

Od momentu, w którym odzyskałam świadomość w klinice jego przyjaciela, bardzo się o mnie troszczył. Z niedowierzaniem odmierzałam sekundy, minuty, godziny, po upływie których ten stan się odmieni. Nie mogłam uwierzyć, że mąż, który jeszcze wczoraj skatował mnie do nieprzytomności, tak niesamowicie przejął się moim stanem i wyrzucał sobie kilkukrotnie, że gdyby wrócił do domu kilka minut później, nie zdołałby mnie uratować. Nie dawałam wiary jego zapewnieniom, że nie chciał mnie stracić, że panicznie bał się mojej samobójczej śmierci, gdyż doskonale wiedziałam, co tak naprawdę wzbudzało w tym człowieku strach: urojenie, że stanowię jego absolutną własność, osobistą rzecz, o której to on decydował, a nie ja. Kompletnie tego nie rozumiałam. Zachodziłam w głowę, do jakiego stopnia jest skomplikowany psychopatyczny umysł Wagnera, jak poważnie chorą ma psychikę, a przede wszystkim, czym jeszcze mnie wkrótce zaskoczy.

Po naszym powrocie do domu, powiedziałam mu, że spróbuję znowu, że będę usiłowała się zabić, za każdym razem, gdy tylko poczuję, że nie mam już siły z nim walczyć. Oczywiście, że tak... Bazując na wcześniejszych doświadczeniach w obcowaniu z tym zwyrodniałym mężczyzną, wnioskowałam, że on nie jest już w stanie się zmienić. Mogłam tylko liczyć, że uda się go kiedyś zabić, zanim to on zdąży doprowadzić mnie samą do ostateczności.

* * *

— Tak? To naprawdę super! — reaguje żywo Kacper, kiedy mówię mu, że ja również jestem niezmiernie szczęśliwa w mojej nowej pracy. — A czym się dokładnie zajmujesz? — Pyta, biorąc ostatni łyk piwa. Siedzimy naprzeciw siebie przy małym, przytwierdzonym do pokładu, okrągłym stoliku. Jesteśmy jedynymi pasażerami statku.

— Sprzedaję samochody — odrzekam z satysfakcją w głosie. Mam ochotę pocałować Kacpra. Sprawdzić, jak smakuje wrażliwy, czuły i delikatny mężczyzna. Oczywiście, że nie... Nigdy nie odważę się na taki krok. Nie powinnam robić przyjacielowi nadziei. Nasze drogi wkrótce się rozejdą, znowu... Oby nie na zawsze.

— Rewelacja! Jestem pod wrażeniem. Jakiej marki?

— Najlepszej na świecie! — Zadzieram z dumą podbródek. — Mercedes! Pracuję w największym londyńskim salonie.

— Serio? — W oczach Lesiaka widzę ognik podziwu i zadowolenia. Tylko bratnia dusza umie się cieszyć z czyjegoś, tak ogromnego sukcesu. — Gratuluję ci z całego serca, Kama. Zawsze wiedziałem, że jesteś stworzona do tak ekskluzywnej pracy. Bardzo się cieszę, naprawdę.

— Ja też — odpowiadam. — To zajęcie jest obecnie całym moim światem, ucieczką od szarej rzeczywistości, która czasami... — gryzę się w język. Żałuję, że odpowiadam w ten sposób. — Zresztą... sam wiesz, jak jest. Czasem życie potrafi dać w kość. — Smutnieję.

Rozglądam się wokół. Statek, którym płyniemy, obiera już kurs w stronę miasta. Nasz rejs za kilka minut się skończy. I chociaż będzie mi z tego powodu niesamowicie przykro, dziękuję losowi, że całkowicie oderwałam się od wspomnianej przed chwilą rzeczywistości, jaka dla mnie przybrała najgorszą z możliwych, najwredniejszą formę. Czuję jednak, że ten dzień wiele zmieni w moim spojrzeniu na otaczający mnie świat i na życie, umiejące czasem pozytywnie zaskoczyć również mnie. Dziś udowodniło mi, że niekiedy nawet małe odejście od tego, co stanowi naszą niechcianą codzienność, oddalenie się od układu sił, które nas odciągają od upragnionego szczęścia, może spowodować, że wszystko się zacznie układać. Takie zbiegi okoliczności muszą o czymś świadczyć i coś zapowiadać. Wszystko wydarza się po coś. I nie bez powodu spotkałam mojego najlepszego kompana z przeszłości. Chciałabym móc go uwzględnić w moich przyszłych, czekających mnie jeszcze pozytywnych i miłych zdarzeniach. Obym miała rację, obym się znów nie myliła. Tego sobie życzę, kiedy patrzę w skrzące się empatią, zrozumieniem i dozgonnym oddaniem duże oczy Kacpra. Wierzę w to bardzo, tylko... dlaczego ciągle noszę w sobie graniczące z pewnością wrażenie, że kończący się akurat rejs, jest ostatnim naszym wspólnym rejsem. Dokąd właściwie płyniemy? Dokąd dotrze kiedyś każde z nas?

— Daj spokój. — Lesiak przysuwa się do mnie. Czuję zapach męskiej, wykąpanej w letnim słońcu skóry. — Wszystko wiem, nie musisz nic mówić. Najważniejsze, że masz super pracę i po kilku niepowodzeniach w UK osiągnęłaś wreszcie to, po co tam przede mną uciekłaś. — Puszcza do mnie oko i rozciąga śnieżnobiałe zęby w serdecznym uśmiechu. — A może wtedy, gdybyś mnie ze sobą zabrała, teraz pracowalibyśmy razem?

— Kacper, proszę cię. Ja naprawdę nie chciałam... — Przytyka palec do moich ust. — Nic już nie mów! — Wstaje od stolika, chwyta mnie za rękę. — Nic nie mów i chodź!

— Co robisz? — pragnę się dowiedzieć.

— Polatamy sobie? Tak jak kiedyś? Gdy byliśmy młodzi, szczęśliwi i wolni? Gdy mieliśmy wspólną, barwną rzeczywistość, pełną odwagi i marzeń?

— Żartujesz? Nie wpuszczą nas na dziób. Nie ma szans, przecież nie znamy już obsługi.

— Założymy się?

Kolega, prowadząc mnie nadal za rękę, opuszcza jako pierwszy część przeznaczoną dla turystów tramwaju wodnego. Wbiega po stalowych schodkach, puka do kapitańskiego kokpitu i nie czekając na zgodę, wchodzi wraz ze mną do środka.

— Dzień dobry, panie kapitanie! — Salutuje.

— Dzień dobry — odpowiada z konsternacją wysoki szpakowaty mężczyzna ubrany w ciemny mundur z biało-granatową przechyloną na bakier czapką. — Słucham? Coś się stało?

Lesiak zostawia mnie w progu, podbiega do zawiadującego statkiem, szepcze mu coś do ucha, a po chwili woła mnie do siebie.

— Kama, chodź, prędko! Zgoda kapitana! Szybko, zostało nam kilka minut.

Jestem przeszczęśliwa. Nie tyle z powodu, dla którego już za chwilę, po przejściu przez drzwi po przeciwnej stronie przestronnej kabiny sternika, znajdę się sam na sam z dawnym przyjacielem w najpiękniejszym punkcie płynącego rzeką, lśniącego w słonecznych promieniach wycieczkowego pojazdu. Bardziej dlatego, że mężczyzna znany mi przed laty, nadal jest zupełnie taki jak dawniej, i bez względu na okoliczności, pozostał tym samym, gotowym na wszystko człowiekiem. Za wszelką cenę stara się sprawić mi frajdę, zrobić coś z niczego, w jednej chwili zorganizować arcyciekawą, spontaniczną zabawę, zadbać o to, by dany nam czas upłynął w atmosferze, która zostanie w naszych pamięciach na zawsze. Jest niesamowity, tak bardzo mi przypomina Martina. Obaj są do siebie zaskakująco podobni, no... może poza odcieniem ich skóry. Mam nawet wrażenie, że stanowią jedność, dwie podzielone tuż po narodzinach, rozrzucone po przeciwnych częściach świata połówki, które ja w jakimś sensie scalam, które miałam niewątpliwe szczęście spotkać na swej drodze. Ciekawe, czy by się polubili? Pewnie tak, nie ma innej opcji. A być może kiedyś popłyniemy w trójkę w fantastyczny i niezapomniany rejs, pełen czułych wspomnień i rozmów o rodzącej się na nowo przyszłości? Chciałabym to wiedzieć... Uradowani, oczarowani sobą i chwilą, której żadne z nas jeszcze wczoraj się nie spodziewało, zatrzymujemy się na dziobie statku. Kacper przepuszcza mnie przodem, abym mogła stanąć bliżej balustrady. Wchodzę na jej próg i przywieram kolanami do niskiego ogrodzenia. Cała drżę, ale nie obawiam się, że stracę równowagę. Tym bardziej, kiedy nagle czuję, jak przyjaciel przywiera całym ciałem do moich pleców, chwyta mnie za dłonie i bardzo powoli rozkłada je na boki.

— Zamknij oczy... — szepcze mi do ucha.

— Już dawno to przecież zrobiłam — odpowiadam z uśmiechem. Moją twarz dosięgają teraz najgorętsze promienie słoneczne, które wcale nie są uciążliwe. Delikatny, rześki wiatr znad wody świetnie równoważy żar lipcowego południa.

— Kacper, dziękuję ci za...

— Nic nie mów — wchodzi mi w słowo Lesiak. — Nie ma za co, to ja ci dziękuję. Ciesz cię chwilą i wypowiedz bezgłośnie życzenie. Tak jak dawniej, jak za dobrych czasów. Tylko takie, co do którego masz pewność, że kiedy się spełni, będziesz naprawdę szczęśliwa.

— Ja mam tylko takie — ripostuję, nie myśląc wcale o następnym spotkaniu z moim przyjacielem w Polsce. Jeszcze silniej zaciskam powieki, po czym trzykrotnie powtarzam w myślach jedno wyświechtane zdanie: „Pragnę śmierci Eryka Wagnera”.

— Już? — pyta po niedługim czasie kolega.

— Już! Ale jeszcze nie otwieramy oczu, dobra? — staram się przekrzyczeć warkot zwalniającego obroty silnika okrętu.

— Tak jak zawsze, do samego końca. Do momentu, w którym po skończonym rejsie kapitan nas grzecznie wyprosi.

— Właśnie tak, dokładnie! — krzyczę, niezmiernie się ciesząc, że jest nam znów dane wypełnić nasz dawny, marynistyczny rytuał. Bez niego nigdy nie uznawaliśmy odbytego rejsu za udany. Ba! Uważaliśmy nawet, że otwarcie oczu przed całkowitym wyhamowaniem tramwaju przynosi pecha.

Statek kończy bieg. Niechętnie podnoszę rozpalone słońcem powieki. Żałuję, że podróż się kończy, lecz ten żal po ułamku chwili okazuje się moim najmniejszym zmartwieniem. Przestaję się nagle uśmiechać. Moje mięśnie napinają się, a serce drastycznie przyśpiesza. Czuję ścisk w żołądku wywołany stresem. Zaczynam dygotać. Jestem przerażona. W pierwszym odruchu odpycham Kacpra od siebie. Wiem, że to nic nie da, to i tak już niczego nie zmieni. Zacięta mina Wagnera utwierdza mnie w tym przekonaniu. Nie mam już po co wracać do Londynu. Chyba, że po śmierć.

— Kama, co się dzieje? — pyta kompletnie zdezorientowany Lesiak. — Ducha zobaczyłaś, czy co?

— Gorzej... — usiłuję szepnąć, lecz nie jestem w stanie wydobyć z siebie nawet najcichszego głosu.

Niczym zahipnotyzowana, nie zwracając uwagi na zostawionego w tyle przyjaciela, wchodzę do kapitańskiego kokpitu, a następnie stawiam ostatnie kroki na stalowym pokładzie tramwaju. Schodzę posłusznie na ląd, coraz bardziej zbliżam się do stojącego nad brzegiem mężczyzny. Obserwuję, jak zaciska dłoń na delikatnym nadgarstku Victorii. Mam wrażenie, że za moment rączka córki pęknie pod naporem kumulującej się w Eryku złości. Uczepiam się wzrokiem właśnie tego punktu. Boję się zaglądać Wagnerowi w oczy. Nie chcę spłonąć w ogniu nienawiści, jaki z pewnością z nich zieje.

— To ci niespodzianka! — Jego głos wibruje w jakże charakterystyczny sposób. Tylko ja jestem w stanie rozpoznać zakamuflowaną w nim furię. — Dobrze się bawisz, kochanie?

— Kama! — Dogania mnie Kacper. — Dzień dobry — rzuca w kierunku Eryka.

— No, dzień dobry — odpowiada z pogardą mój mąż. — A pan... jest?

— Kacper. — Przyjaciel wyciąga przed siebie dłoń. — Kacper Lesiak, bardzo mi miło. Jestem dawnym przyjacielem Kamili — wyjaśnia.

— Doprawdy? Ten sam Kacper, o którym Kamilka tak wiele opowiadała?

— Mam nadzieję, że same dobre rzeczy. — Usta nieświadomego zagrożenia mężczyzny składają się do serdecznego uśmiechu.

— Nawet bardzo dobre, proszę się o nic nie martwić. — To zdanie brzmi jak obietnica zemsty. — A teraz... pan wybaczy. Zabieram moją piękną i wspaniałą żonę na następny rejs, z rodziną. Właśnie kupiliśmy bilety, prawda córeczko?

— Yhm — potakuje ulegle dziewczynka. Mam ochotę ją teraz przytulić, wyrwać ze szponów tego psychopaty, ale wiem, że nie mam do tego najmniejszego prawa. To on rozdaje tu karty, on decyduje o wszystkim.

— I zobacz, kochanie — Wagner schyla się i całuje Victorię w czubek głowy. Głaska ją po plecach — my tu gnamy na złamanie karku, zabieramy z plaży babcię, która się gorzej poczuła, spędzamy pół dnia u lekarza, marnujemy szansę na udany dzień, a twoja mamusia jako pierwsza płynie sobie twoim wymarzonym statkiem! Z jakimś obcym panem. — Śmieje się szyderczo. Jest bezczelny, ma tego świadomość. — A tak się martwiłaś, że mamusię ciągle boli głowa, że się sama pewnie nudzi w domu, podczas gdy my pluskamy się w wodzie. Całkiem niepotrzebnie, prawda, Kamilko? — Czuję na sobie siłę jego nienawistnego spojrzenia. — Ale nic się nie martw. Tatuś ci przecież obiecał, że w ramach rekompensaty za straconą zabawę na Płotkach, przepłynie się z tobą tym oto okrętem. I jak zwykle dotrzymuję słowa. Cieszysz się, słoneczko?

— Tak — odpowiada cicho dziewięciolatka.

Nastaje niezręczna cisza. Dopiero podczas jej trwania zmieniam kierunek patrzenia. Zerkam na Wagnera. Triumfuje. Jest zadowolony z takiego obrotu wydarzeń. Ma w źrenicach morderczą pożogę, której siłę poznam już niebawem, zaraz po powrocie do Wielkiej Brytanii. Modlę się w myślach, aby Kacper widział mojego męża pierwszy i ostatni raz w życiu. Dla jego dobra...

— Idź już, żegnaj, dziękuję. — Mam nadzieję, że przyjaciel właśnie takie słowa czyta z moich oczu. — Dziękuję ci za wszystko, dziękuję, że mi wybaczyłeś. Do zobaczenia w przyszłości... Do widzenia w naszym lepszym świecie.

— Pójdę już. — Kacper i ja zawsze rozumieliśmy się bez słów. I tak już zostanie, bez względu na wszystko. — Do zobaczenia, Kamilo. Do widzenia, panu! — Czy to była fikcja, czy oczy Lesiaka nagle się zaszkliły, zupełnie jak moje? Nie wiem, dlaczego, ale gdzieś z tyłu głowy uchwyciłam myśl, że widzę jego piękną, szlachetną twarz po raz ostatni. Gryzę się w policzek, nie mogę się teraz rozpłakać. Na łzy przyjedzie jeszcze pora. Po zakończonym urlopie.

— Żegnam! — Wagner niemal krzyczy.

— Cześć — decyduję się na krótkie słowo, po którym przyjaciel, krok za krokiem, oddala się ode mnie, odwraca się jeszcze dyskretnie, by po pewnym czasie zniknąć mi z pola widzenia. Jestem przerażona, mam pod czaszką galopadę myśli. Czarnych, złych, rodzących strach i niepokój myśli.

Tym razem niczym na skazanie idę w kierunku przystani. Z rozrzewnieniem patrzę na dziób statku, na którym jeszcze kilka minut temu byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie. Właśnie tu, w przeszłości, w mojej pięknej Pile, otulona zapachem prawdziwego, czułego i opiekuńczego mężczyzny. Teraz wszystko znikło. Magia dnia ulotniła się jak poranna mgła. Tak samo, jak wypowiedziane przeze mnie życzenie: „Pragnę śmierci Eryka Wagnera.”...

TERAZ...

Pierwsze co ujrzałam, gdy odzyskałam przytomność, to wystraszona twarz nachylającego się nade mną Martina. Z początku nie wiedziałam, co się ze mną dzieje i gdzie się znajduję. Jednak z każdą sekundą, upływającą w towarzystwie bólu i zawrotów głowy, zaczęłam powoli orientować się w sytuacji. Sytuacji, która dla mojej odwiecznej rywalki okazała się tragiczna w skutkach.

— Ona chyba żyje! — mówię najciszej jak umiem. Mam wrażenie, że Sandra otwiera na moment powieki. A może mi się wydawało?

— Wydawało ci się! — Collins zdaje się czytać w moich myślach. Rządzi nim panika. Ciągnie ofiarę za nogi. Zastanawiam się, w jaki sposób pozbędę się czarnej smugi, którą na parkiecie zostawia jej ciało. — Przynieś tę łopatę! Dasz radę? Idź! Ja ją zawlokę na miejsce. — Mocuje się z klamką szklanych tarasowych drzwi. — I zgaś światło w ogrodzie!

Potakuję. Jestem obolała i ogarnia mnie groza, ale staram się zmobilizować. Nie mogę ulegać emocjom. Trzeba działać. Pozbyć się zwłok Sandry, to postanowione.

Wchodzę do garażu. Nie zapalam światła. Włączam jedynie latarkę w smartfonie. Namierzam wiszącą na ścianie skrzyneczkę z bezpiecznikami. Otwieram ją szybko i wyłączam prąd. Obracam się w stronę podniesionej bramy garażowej. Upewniam się, że rozległy teren jest pogrążony w ciemności. Wytężam wzrok. Z trudem dostrzegam w oddali Martina. Przemieszcza się w stronę zagajnika. Muszę mu czym prędzej pomóc.

Rozglądam się wokół. Zauważam narzędzia oparte o przeciwną ścianę pomieszczenia. Chwytam za trzonek łopaty, a gdy mam już wracać, zatrzymuję nagle smugę światła na leżącej opodal siekierze. Rośnie we mnie pewność, że powinnam ją ze sobą zabrać. Sama nie wiem, skąd to przeświadczenie. Czyżbym nie miała pewności, że mój najlepszy przyjaciel naprawdę uśmiercił kochankę Wagnera? Zdążyłam przywyknąć do myśli, że już nigdy nie zobaczę tej fałszywej małpy? Najwyraźniej... I jest mi z tym dobrze.

Chowam telefon do kieszeni spodni. Zabieram ze sobą narzędzia i ruszam w kierunku Martina. Biegnę. Zostawiam okazałą willę w tyle. Pierwszy raz odkąd tutaj mieszkam, doceniam ogromną powierzchnię nieogrodzonego, przynależnego do domu terenu. Nie sądziłam, że kiedykolwiek wykorzystam ten atut do tak makabrycznych celów. Ale życie i śmierć potrafią człowieka zaskoczyć, zmienić jego plany, napisać historię, która, gdyby się na przykład o niej przeczytało w książce, wydawałaby się nieprawdopodobna. Dzisiaj wiem i jestem tego najlepszym przykładem, że wszystko się może wydarzyć, zaś między miłością a zbrodnią nie ma wyraźnej granicy. Mnie w każdym razie nie dano szansy na jej dostrzeżenie.

Powoli doganiam Martina. Obserwuję, jak zbliża się do gęsto zadrzewionego terenu. Słyszę trzask gałęzi pękających pod jego stopami oraz szelest liści, po których przyjaciel przesuwa zwłoki Sandry Kryńskiej. Jeszcze kilkanaście metrów i powinnam się z nim zrównać. Jestem coraz bliżej. Zauważa mnie. Przystaje zziajany, opiera się plecami o strzeliste drzewo, odpoczywa.

— Milla? — z trudem wydobywa z siebie głos.

— Jestem... — odpowiadam, wypuszczając z dłoni narzędzia. Dźwięk uderzających o siebie metalowych części rozćwiartowuje ciszę.

— Uważaj! Co robisz? — karci mnie za spowodowanie hałasu. — Włącz latarkę!

Wyciągam z kieszeni telefon. Klikam w odpowiednie miejsce i kieruję na Martina jasne, białe światło.

— Ja będę kopał. Świeć! — komenderuje. Cieszę się, że przejął inicjatywę. I nie zostawił mnie samej z tym wszystkim. Razem damy radę — dodaję sobie w myślach animuszu.

Mężczyzna schyla się po łopatę.

— Siekiera? — pyta zaintrygowany. — Po jaką cholerę siekiera?

— Nie wiem. Na wszelki wypadek, gdyby... — Nie mam szansy skończyć. Czuję, jak ktoś chwyta mnie za kostkę. Czym prędzej odskakuję zlękniona. — Martin! — reaguję głośno. Jestem zaskoczona. — Mówiłam ci, kurwa, że żyje!

Wyswobadzam się z uścisku Sandry. Odskakuję w bok. Mój przyjaciel zastyga w bezruchu. Intensywnie myśli. Widzę w jego oczach, że zastanawia się, czy jeszcze mógłby się jakoś wykręcić z tej sytuacji. Wiemy oboje, że mógłby... Jego ofiara wciąż żyje, on nie jest mordercą, więc nie jest za późno, aby jego życie toczyło się po staremu. Nie mam ani chwili do stracenia. Przeczuwam, że każda mijająca sekunda przybliża Collinsa od udzielenia pomocy kobiecie, której jakiś czas temu roztrzaskał butelkę na głowie. Ja na pewno nie mam zamiaru jej pomóc. Zbyt dużo mi krzywd wyrządziła, zbyt mocno przez nią cierpiałam. Ja wyjeżdżam, a ona zostaje pod ziemią. Nie mam już dla niej litości.

Oświetlam jej zakrwawioną twarz. Ma otwarte oczy, bezskutecznie stara się wydobyć z siebie głos. Z ruchu jej warg odczytuję krótkie słowo: „Eryk”. Wspiera się na łokciach, usiłuje się podnieść, ma w sobie nienawiść, wyciąga dłoń w moim kierunku. Jest nieustępliwa, jak zawsze. Gdyby miała siły, znów by stanęła do walki. Widzę to po niej, po jej hardej minie. Nie mogę pozwolić jej wygrać.

Ostatni raz patrzę w kierunku Martina. Otwiera usta, żeby coś powiedzieć. Nie mogę mu na to pozwolić, gdyż wiem doskonale, że będzie próbował odwieść mnie od decyzji, jaką podjęłam już wcześniej. Wyrok padł na strychu, kiedy z obrzydzeniem oglądałam zdjęcia z orgii urządzanych przez mojego męża.

Przestaję racjonalnie myśleć. Wstępuje we mnie zew zemsty, podświadomy instynkt, którego za chwilę nie będę już mogła w sobie zahamować. I nawet nie będę próbować. Lubię ten stan w sobie, pokochałam dzisiaj to uczucie. Jest jak narkotyk, uzależnia...

Schylam się po siekierę. Dobrze przeczuwałam, że powinnam zabrać ją z garażu. Odrzucam na ziemię telefon. Obejmuję dłońmi obły, szorstki trzonek i zaciskam palce aż do piekącego bólu. Jestem zdecydowana. Nie mam już odwrotu. Zupełnie tak samo, jak kilka godzin wcześniej, kiedy zepchnęłam ze skarpy Wagnera. Wtedy również nie miałam wyjścia... Usłyszałam prawdę, na którą nie byłam gotowa. Nie mogłam mu jej podarować. Nienawidzę go z całego serca! Gardzę wszystkim, co jest z nim związane, a szczególnie ludźmi, którzy nadal żyją, oddychają, są po jego stronie.

Biorę duży zamach. Obserwuję zardzewiały obuch, który unosi się z wolna, by po chwili zniknąć ponad moją głową. Jestem gotowa, by zabić.

— Milla, nie! — protestuje desperacko Martin. — Co ty, kurwa, robisz?

Nie reaguję. Zastygam w bezruchu. Mrużę powieki i zaciskam zęby. Wciągam do płuc przesycone wilgocią powietrze. Myślę o przyszłości. Nie mogę się zdekoncentrować. Nie chcę uwalniać potęgi, jaką w sobie skumulowałam przez lata. Tylko dzięki niej będę w stanie zgładzić odwiecznego wroga. Dzięki złej energii, którą tak zajadle wtłaczał we mnie Wagner. Z każdą ostrą pięścią, z każdym nienawistnym ciosem. Ta zbrodnia to jego zasługa. Sandra to jego ofiara...

Nagle słyszę trzask. Głuchy dźwięk przypominający odgłos pękającego arbuza. Otwieram oczy. Próbuję unieść siekierę, lecz jej ostrze zbyt głęboko zanurzyło się w czaszce nieruchomej Kryńskiej.

Wstaję z kolan. Odchodzę od swojej ofiary. Namierzam wzrokiem komórkę, podnoszę ją z ziemi i oświetlam przestrzeń między mną a Martinem. Nasze spojrzenia się spotykają. Tkwimy przez chwilę w milczeniu, a ja czekam z nadzieją na jego reakcję. Czy mnie znienawidzi, czy pozostanie po stronie dozgonnej przyjaźni? Pierwszy raz, odkąd go spotkałam, nie mam tej pewności. Będzie w stanie wziąć na siebie winę?

— Świeć! — odzywa się wreszcie. — Trzeba ją zakopać. A potem to wszystko posprzątać!

Oddycham z ulgą. Staram się nie patrzeć na leżące u moich stóp truchło. Muszę się skupić na dalszym działaniu, na zatarciu śladów, ogarnięciu tego bałaganu. Na zatuszowaniu zbrodni przynajmniej do jutra, do czasu naszego odlotu.

— Musiałam — chcę się wytłumaczyć. — Przepraszam...

Collins nie odpowiada. Jest na mnie zły, widzę to.

Zabiera się do wytężonej pracy. Jego mięśnie napinają się do granic możliwości, z każdym wbiciem szpadla, z każdym podważeniem ziemi. Mijają minuty, a on wciąż, niczym zaprogramowany, wykonuje powtarzane ruchy. Wykopany rów staje się coraz szerszy i głębszy.

— Hej, wystarczy. — Oceniam, że Kryńska zmieści się w powstałym wgłębieniu. Łapię Martina za ramię. Jest rozgrzane i mokre od potu. Cały drży. — Już, dobrze... — Wyjmuję mu z dłoni łopatę i opieram ją o pień drzewa. Mężczyzna jest zdenerwowany. Zaczyna zanosić się spazmatycznym płaczem, zapada się w sobie. Puszczają mu nerwy. Biorę go w ramiona, tulę z całych sił. Chłonę jego strach, oddycham jego paniką. Trzęsę się w rytm jego rozedrganych ramion. Najmocniej jak umiem, przyciskam przyjaciela do siebie. Czekam, aż mu przejdzie, aż się uspokoi. Pierwszy raz obserwuję stan, w jakim się znalazł. Wesprę go. Od teraz ma mnie, tylko mnie. Skrawki jego samotnego świata przestały dzisiaj bezpowrotnie istnieć.

— Spokojnie — szepczę mu do ucha. — Będzie dobrze, obiecuję... — dodaję, choć sama przestaję w to wierzyć. Płaczę razem z nim. Schodzą ze mnie wszystkie nagromadzone w ciągu tego feralnego dnia emocje. Mam ochotę pojechać do Dover, skoczyć z klifu i skończyć ze sobą. To byłoby chyba najprostsze. Ale byłoby oznaką tchórzostwa, porażki, z jakiej najbardziej cieszyłby się Eryk. Nie dam mu tej satysfakcji. Udowodnię mu, a przede wszystkim sobie, że nie zasługuję na śmierć. Przeciwnie, mam prawo do życia, do niezależności, na którą dotychczas nie było mnie stać.

Odklejam się od Martina. Muszę dać mu chwilę na dojście do siebie. Znam go dobrze, ma twardy charakter, będzie dla mnie wsparciem, gdy odzyska spokój. Podchodzę do Kryńskiej. Chwytam ją za nadgarstek. Jest chłodny i wiotki. Przewracam ją na bok. Wytężam się i wlokę ją w stronę czarnej wyrwy w ziemi. Z każdym szarpnięciem jej bezwładne ciało przybliża się do krawędzi wykopu. Brakuje naprawdę niewiele, by do niego wpadła. Obchodzę ją z drugiej strony. Siadam za jej plecami. Jestem wykończona, słabnę, ale nie mogę się poddać. Nagroda, po którą sięgnę już wkrótce, jest zdecydowanie warta poświęcenia. Kładę stopy na łopatce i lędźwiach ofiary. Opieram plecy o drzewo i prostuję nogi. Spinam mięśnie. Wydaję z siebie krótkotrwały jęk. Udało się. Zwłoki Sandry osuwają się w nicość. Czuję na policzkach wilgoć. Coraz więcej chłodnych, ożywczych kropelek. Zaczyna padać. Wieje.

Podrywam się z miejsca. Obserwuję zapadającego w stupor Collinsa. Muszę go czymś zająć, zmobilizować do dalszej współpracy. Będzie mi jeszcze potrzebny. Przed nami mnóstwo roboty.

— Martin! — Kładę rękę na barku kolegi. — Biegnij do garażu! Przynieś jakieś grabie, ok? Trzeba tu szybko posprzątać.

— Ok... — Mężczyzna jest nieobecny, patrzy w moją stronę niewidzącym wzrokiem. Kiwa smętnie głową, po czym oddala się w stronę zabudowań.

Nie marnuję czasu. Sięgam po łopatę i pośpiesznie zgarniam ziemię z piętrzącej się nieopodal sterty. Z każdą czarną grudką spadającą na nieżywą Kryńską, znika moja przeszłość, odchodzą w niepamięć przykrości, jakie wraz z Wagnerem mi zafundowała. Mimo ogromnego stresu, zmęczenia, a także obawy przed tym, co może wydarzyć się jutro, czuję ogarniającą mnie ulgę. Najgorsze minęło. W to chciałabym wierzyć i tego faktu muszę się uczepić.

Deszcz zacina coraz intensywniej. Jestem przemoczona, ale usta same składają się do uśmiechu. Ulewa jest dziś naszym sprzymierzeńcem. Woda zmyje krew, zatrze wszystkie ślady. I nikt się o niczym nie dowie.

ROZDZIAŁ 14 | MERCEDES

Londyn, 21 grudnia 2019

Kocham Londyn, szczególnie o tej porze roku. Skrzy się milionem kolorowych świateł i wygląda zupełnie jak z bajki. Jestem oczarowana tym miastem. Z perspektywy czasu stwierdzam, że jest moim miejscem na Ziemi. Na tę chwilę, mimo przykrości, jakich tu doznałam, nie wyobrażam sobie mieszkać gdzie indziej.

Mam wreszcie wymarzoną pracę. To dla niej przybyłam na Wyspy czternaście lat temu. O nią wytrwale walczyłam. Nigdy nie złożyłam broni, a miałam ku temu naprawdę miliony powodów. Każdy dzień u boku Eryka coraz dosadniej uzmysławiał mi, że muszę czym prędzej wykreować swój alternatywny świat, odkryć azyl, do którego będę uciekała, zmieniając się w zupełnie inną, pełną wdzięku, uśmiechniętą i nastawioną optymistycznie do życia kobietę. I na szczęście, od dłuższego czasu nie muszę jej jakoś specjalnie udawać, powstrzymywać łez, czy przyklejać do twarzy sztucznego uśmiechu, żeby koleżanki i koledzy z pracy nie dostrzegli we mnie zagubienia, strachu i zrezygnowania. W momencie, w którym przekroczyłam próg jednego z największych, najbardziej prestiżowych salonów samochodowych w Londynie, poczułam, że zanurzam się w innej, odizolowanej od mojego męża magicznej rzeczywistości.

* * *

Naprawdę mało brakowało, a nie stałabym się w ogóle jej częścią. Po tym, jak Wagner przyłapał mnie w czułych, pożegnalnych objęciach Martina, otrzymałam kategoryczny zakaz podejmowania jakichkolwiek zawodowych działań, spotykania się ze znajomymi, a nawet wychodzenia z domu bez nadzoru. Moje wysiłki związane ze zdobyciem zatrudnienia w Mercedes-Benz West London legły w gruzach w ciągu kilku godzin.

Załamałam się. Nie wiedziałam, co robić. Był to pierwszy moment, w jakim miałam ochotę się poddać, rzucić wszystko w diabły i wrócić z podkulonym ogonem do Polski, zadzwonić do matki, przestać w końcu powstrzymywać płacz i poprosić ją o rodzicielską pomoc. Było mi wszystko jedno, ale od upokorzenia i przyznania się do wielkiej, życiowej porażki wybrałam samobójczą próbę. Szczęście w nieszczęściu, Martin odczytał pożegnalną wiadomość ode mnie, bardzo się przeraził i od tamtej pory nie ustawał w wysiłkach uwolnienia mnie spod wpływu despotycznego małżonka. Wiele miał do stracenia, mówiłam mu o tym, ostrzegałam go, że Eryk jest nieobliczalny, że ostatnio zyskał wpływowych, niekoniecznie uczciwych przyjaciół. Policjanci, lekarze, prawnicy — wszyscy zakłamani i skorumpowani, na usługach międzynarodowej mafii. Wagner robił z nimi jakieś interesy, miał w tych ludziach wsparcie, rósł dzięki nim w siłę i nie bał się prawie niczego. Ale słowo „prawie”, szczególnie w jego przypadku, robiło ogromną różnicę. Eryk obawiał się prawdy i samego siebie. Coraz częściej drżał, że mógłby zostać publicznie zdemaskowany, upokorzony wśród bliskich, przed którymi skrywał swoje prawdziwe oblicze — twarz furiata, gwałciciela oraz bezwzględnego damskiego boksera. I dlatego ja, za radą niezawodnego Collinsa, postanowiłam to wykorzystać.

Spotykałam się potajemnie z Martinem. Ryzykowałam. Domyślałam się, że mogę być na podsłuchu, gdyż mój mąż dał mi to już wcześniej parokrotnie odczuć. Musiałam się spieszyć, miałam mało czasu. Czułam, że to kwestia kilku nadchodzących dni, po których cierpliwość Wagnera się skończy. Potem znów wybuchnie i zaatakuje. Wypracowałam z kolegą szczególny system komunikowania się. Ważne sprawy, które pragnęliśmy sobie naprędce przekazać, wypisywaliśmy na małych karteczkach, a potem dyskretnie się nimi wymienialiśmy. Konwersowaliśmy na głos wyłącznie o przysłowiowej pogodzie. Wówczas blefowałam, że czuję się świetnie, że sama podjęłam decyzję o zrezygnowaniu z pracy w City Center oraz że ograniczenie kontaktów z przyjacielem stamtąd wyszło na dobre mojej szczęśliwej rodzinie.

Nasze grypsowanie dotyczyło kamer. Miałam je ukryć w mieszkaniu celem zebrania dowodów mogących mi pomóc w rozwodzie i uzyskaniu prawa do wyłącznej opieki nad córką. Bałam się jak nigdy. Naprawdę piekielnie się bałam, ale bez wahania postawiłam wszystko na jedną kartę. Tym bardziej, że wpadłam na pomysł, aby zebrane nagrania wykorzystać w nieco inny, niż ten ustalony z przyjacielem sposób. Upatrywałam w nich szansę na szantażowanie Wagnera, jeśli ten nie pozwoli mi podjąć zatrudnienia. Przeczuwałam powodzenie tej misji. Eryk obawiał się prawdy o sobie, chyba nawet bardziej niż wymiaru sprawiedliwości i lokalnych władz, które za wszelką cenę pragnął utrzymać po swojej stronie. Posłyszałam jedną z jego rozmów, w której z dumą informował matkę, że chce wystartować w zbliżających się samorządowych wyborach. Był zakłamany, gnił coraz bardziej od środka, ale za nic w świecie nie chciał tego uzewnętrzniać. Za to ja chciałam, żeby miał świadomość, że nie zawaham się zrobić to za niego.

Tego Eryk kompletnie się nie spodziewał. Nie przewidział, że wojując obosiecznym mieczem, sam otrzyma dotkliwy cios w serce. Na pozyskanie obciążających go filmów nie musiałam wcale długo czekać. Wystarczyło, że wrócił pijany ze służbowego wyjazdu. Jednego wieczoru zebrałam niezbite dowody, świadczące o jego psychopatycznej naturze, o jego bestialskich zapędach, a przede wszystkim, obnażające związki przyszłego radnego ze światem przestępczym. Po kilku godzinach, gdy po raz setny błagałam rozszalałego oprawcę o litość, pokazałam mu ukrytą w sypialni kamerkę. Skłamałam, że nagrywam jego wyczyny od dawna. Oświadczyłam hardo, że nie zrobię użytku z materiałów wideo, tylko pod jednym warunkiem. Zapomnę o sprawie, jeśli pozwoli mi podjąć pracę w firmie, której szefostwo wciąż czekało na moją decyzję.

Opanowała go furia, którą zdołał jednak w sobie natychmiast poskromić. Zrozumiał swój błąd i chciał go naprawić. Uległ szantażowi. Przystał na moje warunki. Nawet na to, że nie przekażę mu nagrań do chwili, w której dojdziemy do porozumienia w sprawie rozwodu i prawa do wychowywania Victorii. Następnego dnia zadzwoniłam do mojego przyszłego pracodawcy, a tuż potem skontaktowałam się z Martinem. Był na mnie zły, że tak łatwo zmarnowałam szansę na zebranie większej ilości obciążających mojego ciemiężcę dowodów. — To wystarczy, dziękuję — powiedziałam cicho. — Jesteś wspaniałym człowiekiem, nigdy nie zapomnę ci tego, co dla mnie zrobiłeś.

Nie sądziłam, że w nowej pracy zakocham się do szaleństwa. Zostałam w niej niezwykle ciepło przyjęta, z miejsca polubiłam moich współpracowników, bardzo szybko przyswajałam wiedzę, pozyskałam pierwszego klienta. Już po dwóch tygodniach szef powiedział mi, że bardzo się cieszy, że to właśnie ja dołączyłam do jego zespołu. Czułam się kimś ważnym, wyjątkowym i niezastąpionym. Byłam przeszczęśliwa. Nareszcie wkroczyłam do świata, będącego wyłącznie moją, nienaruszalną przestrzenią, do której Wagner nie miał żadnego dostępu. Mogłam o niej sama decydować. Zwyciężyłam. Osiągnęłam cel, jaki sobie postawiłam czternaście lat temu, gdy z pięćdziesięcioma funtami w kieszeni wyruszałam w karkołomną podróż ku marzeniom.

Oczywiście, że nie! Wagner nie mógł ze spokojem patrzeć, jak nagle ożywam, rozkwitam, podnoszę się z kolan, jak wstępuje we mnie pozytywna energia. Obrzydzał go uśmiech, jaki coraz częściej gościł na mojej twarzy. Sukces żony nie był mu na rękę, miał względem niej przyziemniejsze plany, ale nie był w stanie nic na to poradzić. Doskonale wiedział, że trzymam go w szachu, że tak łatwo mi się nie wywinie. Ponadto zaczęłam porządnie zarabiać, dostałam służbowy samochód, z każdym dniem stawałam się niezależna, coraz bardziej wolna, a Eryk przestawał nade mną panować. Skupił się na sobie, na swoich problemach, których ku mojej uciesze przybywało mu w zastraszającym tempie.

Nie... Ludzie jego pokroju nigdy się nie poddają. Mój mąż w dalszym ciągu wyładowywał na mnie swoją frustrację i złość. To się nie zmieniło. Robił to jednak zdecydowanie rzadziej, i co najważniejsze, nie stosował przy tym przemocy fizycznej. Przestał też mnie gwałcić. Czyżby tak bardzo przestraszył się tego, że jestem gotowa wykorzystać upokarzające go filmy? A może szykował się do kolejnego ataku? Pewnie tak, taką miał naturę. Tego nie mogłam być pewna. Ale w tamtym czasie nie zaprzątałam sobie tym głowy, korzystałam z chwili, nie chciałam po prostu zapeszać. Obawiałam się, że czar, który sama na siebie rzuciłam, nagle pryśnie, i że jak Kopciuszek, stanę się znowu zamkniętą, niewiele znaczącą, zamkniętą w czterech ścianach, uciemiężoną przez bliskich osobą.

Najbardziej drażniło mnie to, że Eryk coraz częściej i coraz zuchwalej nastawiał przeciwko mnie córkę. Robił jej wodę z mózgu, czyniąc ze mnie bezwzględną, zajmującą się wyłącznie sprawami własnej kariery matką. Pewnego dnia Victoria zapytała mnie, czy to prawda, że już jej nie kocham, że jestem alkoholiczką, mam romans z Martinem i że na niego przerzuciłam całą swoją miłość. Byłam zszokowana. Starałam się jakoś bronić, lecz w źrenicach córki nie dostrzegłam cienia zrozumienia. Tkwiła w nich tylko pogarda. Ale gdyby wtedy oczy tej dziewczyny wyjawiły tajemnicę, którą w sobie kryła... Zabiłabym drania bez mrugnięcia okiem. Rozerwałabym męża na strzępy, gdybym odkryła tę prawdę. Ale na nią widocznie również nie zasługiwałam.

* * *

Skręcam w Oxford Street. Nie mogę odmówić sobie przyjemności podziwiania miasta w tak niesamowitym, pełnym serdecznych uśmiechów, mieniącym się feerią jaskrawych kolorów, bożonarodzeniowym wydaniu. Już na początku grudnia obiecywałam sobie, że wracając któregoś dnia z pracy zahaczę o jedną z największych londyńskich arterii, która przed świętami ma niepowtarzalny klimat. Pooddycham atmosferą, której nie da się poczuć gdzie indziej, a przy okazji zrobię świąteczne zakupy. Dostałam dziś premię i mam zamiar co nieco poszaleć. Może pozwolę Martinowi wybrać sobie prezent? Kto wie... Kiedy dziś rano do niego dzwoniłam, bardzo się ucieszył i powiedział, że powinien znaleźć czas na krótkie spotkanie. Ja też się cieszyłam. Do teraz nie mogę uwierzyć, że możemy ze sobą rozmawiać, ot tak, twarzą w twarz, bez pisania wiadomości na znienawidzonych karteczkach. To wszystko jest jego zasługą, wielkiej siły charakteru Collinsa. Wierności i oddania, dzięki którym nigdy o mnie nie zapomniał. Zawsze próbował nieść pomoc, aż w końcu dopiął swego. To ogromne szczęście, że miałam okazję go poznać, że los postawił na mojej drodze akurat tego mężczyznę, a potem już nigdy nie pozwolił mu z niej zejść. Tak jak kiedyś Kacpra...

W ułamku sekundy smutnieję. Do oczu napływają łzy. Wracam wspomnieniami do dwa tysiące szesnastego roku. Nie dowierzam, że minęły już ponad trzy lata od momentu, w którym mój świat zawalił się po raz kolejny.

ROZDZIAŁ 15 | „PRZESTALIŚCIE BYĆ DLA SIEBIE BLISCY”

Trzy lata wcześniej...

Londyn, 13 września 2016

— Oczywiście, mamusiu. — Eryk jest przesadnie uprzejmy. — Już ci ją podaję. Całuję, pa! — Odsuwa telefon od ucha. — Do ciebie, kochanie — dodaje, po czym zmienia wyraz twarzy na demoniczny i nieuznający sprzeciwu. Zaciska zęby i z wrogością kładzie urządzenie na mojej dłoni. Mam ochotę cisnąć komórką o ścianę, by nie musieć dotykać niczego, co należy do tego tyrana. Brzydzę się nim, gardzę wszystkim, co jest z nim związane. Ale się go boję. I dlatego jestem mu posłuszna.

— Proszę... — mówię, zamiast się przywitać. Spoglądam w przestrachu na męża i pod jego wpływem uruchamiam tryb głośnomówiący.

— Dzień dobry, Kamilo — matka jest bardzo oficjalna. Cała ona, cała Joanna Winiarska. Nigdy nie rozmawia ze mną jak z córką, ale jak z dawną znajomą. To już się nie zmieni. Jednak dziś z jej słów wychwytuję nutę łagodności. A może to szczypta współczucia? Nie wiem, jak zinterpretować jej głos. W każdym razie brzmi nieco inaczej niż zwykle. — Wiesz, kochana... Ja...

— Coś jest nie w porządku, zdecydowanie, po prostu to czuję. Ogarnia mnie aura złych przeczuć, a te nigdy mnie nie myliły. Dlaczego więc nigdy nie chciałam ich słuchać?

— Co się dzieje? — Mam na plecach ciarki. Moje mięśnie napinają się, spodziewam się ciosu. Informacji, jaka — jestem tego pewna — będzie gwoździem do trumny szykowanej dla mnie od lat przez mojego męża.

— Nic — kobieta odrzeka przeciągle. — A... tak tylko dzwonię do ciebie, z czystej ciekawości. Żeby się dowiedzieć, co słychać? — Nie wierzę w żadne jej słowo. Mało ją przecież obchodzę, jak zawsze. Ma na oczach klapki, podobnie jak ojciec.

— Do mnie, czy do... — gryzę się w język. Wrogość, jaką emanują smoliste tęczówki Eryka, mrozi krew w mych żyłach. W kilka sekund uświadamiam sobie, że jedno moje niewłaściwe słowo może wywołać lawinę jego niepohamowanej złości. — Wszystko w porządku — rzucam, odwracam się i podchodzę do kuchennego okna. Wolę z bólem serca obserwować rodzinną sielankę sąsiadów, którzy w objęciach i wyśmienitych humorach wracają akurat do domu, niż patrzeć na przystojniaka, którego mam obok. Totalny paradoks. Boże, za co ten despota tak mnie nienawidzi?

— Nie odzywasz się do nas, kochanie — stwierdza z wyrzutem Joanna. — Od lipca ani razu do nas nie dzwoniłaś. Zapomniałaś o mnie i o tacie? Już cię nie obchodzą nasze polskie sprawy?

— Nie, nie zapomniałam, przesadzasz — irytuję się. — Po prostu ostatnio... — nie wiem co powiedzieć. Na wyznanie prawdy nie mogę sobie pozwolić, kłamać nie mam siły. — Za dużo mam teraz na głowie — tłumaczę. — Znowu zaczęła się szkoła. Victoria ma dużo nauki, a Eryk do późna pracuje. Jestem tym wszystkim zmęczona... — Mam ochotę dodać: „przerażona, zaszczuta, zobojętniała, na granicy psychicznej przepaści”. Ale nie, nigdy nie zdecydowałabym się na podobną szczerość. Nawet gdyby Wagnera nie było w pobliżu. Mam swój honor. Tylko honor mi jeszcze pozostał, tylko nad nim mogę wciąż jeszcze panować. Nikt mi nie odbierze ostatniego skrawka mojej autonomii.

— Zmęczona? — słyszę ogromne zdziwienie. — Ale czym dokładnie? Przecież masz lekką pracę, poza nią nie zajmujesz się praktycznie niczym. Nie masz powodów do utyskiwania!

— Nie mam, to prawda — wzdycham tak mocno, że wisząca w oknie firanka zaczyna wyraźnie falować. — Masz całkowitą rację, mamo. To pewnie przejściowe. Muszę się znów przyzwyczaić do obowiązków związanych z edukacją córki.

— Ale przecież Eryczek wspominał przed chwilą, że cię w tym odciążył. Mówił, że jego rodzice odbierają Victorię ze szkoły i że w tygodniu ona nocuje u dziadków. Doceń to, jak bardzo ten chłopak się o ciebie martwi, jak się troszczy o to, żebyś odpoczęła, miała czas dla siebie. To wspaniały człowiek!

— Odciążył? — prycham. — Mogę się odważyć na krztynę ironii, gdyż przed momentem Wagner wyszedł z kuchni. Odebrał służbowy telefon.

— A nie? — Joanna jest skonsternowana. — Sama powiedziałaś, że...

— Przecież nie miał praktycznie od czego mnie odciążać. Moje życie to istna idylla — ironizuję, igram z ogniem agresji Wagnera. Mam nadzieję, że nie podsłuchuje.

— Kamilo, przestańmy się przekomarzać. — Rodzicielka bardziej nakazuje, niż prosi. — Po prostu doceń to, jak łaskawego masz męża. On by ci nieba przychylił, dobrze o tym wiesz. Taki mężczyzna to skarb.

— Oczywiście. — Mam wrażenie, że moje usta same się poruszyły, nieproszone przyznały rację matce. — Nie ma sensu się sprzeczać. — Staram się nad nimi panować. — Powiedz lepiej, co u was? Co słychać w Pile?

— No właśnie, nie ma sensu — stwierdza. Odnoszę wrażenie, że jest zadowolona z kierunku, w jakim zmierza rozmowa. — A wiesz? Wiesz kogo ostatnio spotkałam? Tylko proszę, nie denerwuj się. Wiem, że pewnie nie będziesz już tego przeżywać, bo minęło ponad jedenaście lat, przestaliście być dla siebie bliscy i...

— Co się stało? — nie daję jej skończyć. Czuję serię krótkich, intensywnych dźgnięć gdzieś w okolicach mostka. Moje zaniepokojenie rośnie.

— Spotkałam dziś rano panią Lesiakową. — Słowa matki świdrują mą głowę na wskroś, powodują nieopisywalny ból. Jestem niemal pewna, że to, co za chwilę usłyszę, rozerwie mi czaszkę na strzępy.

Robi mi się gorąco. I duszno. Nie mogę swobodnie oddychać. Obraz za oknem zaczyna falować, a pod powiekami wyświetla mi się twarz zasmuconego Lesiaka. Właśnie takim go zapamiętałam. W takim nastroju żegnał się ze mną na przystani. Po niezręcznej, psychodelicznej wręcz sytuacji, jaką w lipcu w Polsce sprowokował Eryk, przestałam się łudzić, że kiedykolwiek porozmawiam jeszcze z dawnym przyjacielem.

Wagner nie zabronił mi kontaktu z Kacprem. Po moim pomyśle z ukryciem kamer w mieszkaniu, bał się tego zrobić. Ale w dalszym ciągu mógł mnie kontrolować. I rzecz jasna, korzystał do woli z takiej możliwości. Sprawdzał każdy mój najmniejszy ruch, śledził mnie, podsłuchiwał moje rozmowy, łamał hasła do komunikatorów, jakie instalowałam w komórce. Miał w tym nowy cel. Zbierał dowody, aby udowodnić światu, że jestem złą żoną, że go notorycznie zdradzam i uzależniłam się od alkoholu, przez co nie powinnam sprawować opieki nad dorastającą córką. Zbroił się. Szykował się do rozwodu, a dokładniej mówiąc, do odpowiedzi na pozew, o którym zaczęłam coraz odważniej wspominać. Nie chciał mi go dać. Nie marzyłam nawet, że dojdziemy do porozumienia. Odgrażał się, że jeśli zdecyduję się na ten krok, to mogę być pewna, że przegram. Miał zamiar mnie zniszczyć, zmieszać w sądzie z błotem i przede wszystkim pozbawić mnie prawa do wychowywania Victorii. W związku z tym nie zamierzałam podawać mężowi na tacy argumentów, jakie mógłby wykorzystać w sprawie rozwodowej. Byłam sprytna. Komunikowałam się z Kacprem przez Michelle Jordan — dobrą koleżankę z City Center.

Utrzymywałam z nią kontakt, gdyż jako kobieta wykraczała poza krąg inwigilacyjnych celów i chorych podejrzeń Wagnera. Byłam jej wdzięczna, że mi pomagała. Bez wahania zgodziła się, żebym za jej pośrednictwem mogła kontaktować się z przyjacielem z Polski. Podczas naszych spotkań udostępniała mi swoją komórkę, dzięki czemu mogłam bez przeszkód pisać do Lesiaka, a od czasu do czasu nawet do niego zadzwonić. Byłam przeszczęśliwa i cieszyłam się na każde spotkanie z Michelle, a w rzeczywistości na spotkanie z Kacprem. Obiecaliśmy sobie, że już nikt i nic nie odbierze nam możliwości kontaktu. Mieliśmy nadzieję być ze sobą blisko, zacząć nadrabiać stracone lata, dzielić się smutkami, problemami, ale i osiągnięciami. Opowiadać o wielkich radościach, małych szczęściach, lub po prostu o codziennych sprawach. Takie oblicze powinna mieć przyjaźń. Bez względu na utrudnienia trzeba o nią dbać, a obie zaangażowane w to uczucie strony nie mogą pozwolić jej zgasnąć. Ale ona zgasła. Zupełnie bez ostrzeżenia. I zarówno ja, jak i Michelle nie znałyśmy odpowiedzi na jedno podstawowe pytanie: dlaczego?

Nie dawał znaku życia już od kilku dni. Nie odpisywał ma maile, SMS-y, nie odczytywał wiadomości w WhatsApp, miał wyłączony telefon. Niepokoiłam się. Przewidywałam najgorsze, ale żywiłam nadzieję, że straszne przeczucia mnie mylą. Bo dlaczego miałyby nie zrobić wyjątku?

— Halo! — z najwrażliwszych wspomnień wyrywa mnie głos mojej matki. — Jesteś tam?

— Jestem — odpowiadam, choć mam ochotę przerwać połączenie. Odchodzę od okna, siadam przy kuchennym stole. Kładę dłoń na piersi, osłaniam nią serce przed strzałem, który i tak mnie dosięgnie.

— No i wiesz... — ciągnie dalej Joanna. — Lesiakowa była załamana, płakała, nie mogłam się z nią dogadać. Kacper jest w szpitalu, jego stan jest ciężki. Halinka mówiła, że miał wypadek w Hiszpanii.

— Wypadek? — Moje usta znów poruszyły się same. Nie panuję nad sobą, jestem w innym świecie, odpływam. Czarne myśli kłębią się w głowie, brakuje im miejsca, próbują rozsadzić niepojemną czaszkę. Robi mi się słabo. Obserwuję Eryka, który wchodzi zaintrygowany do kuchni. Staje nade mną, wlepia wzrok w komórkę. Wytęża słuch, podczas gdy ja modlę się, by nie usłyszeć nic więcej.

— Tak, straszna sprawa. Zapalił mu się samochód, on... — głos z drugiej strony cichnie na ułamek chwili. — I nie zdążył uciec, doszło do jakiegoś zwarcia. Nie wiem dokładnie, Lesiakowa była w takim stanie, że nie potrafiła wydobyć z siebie najcichszego głosu. I wcale jej się nie dziwię... Taka tragedia.

Osuwam się w ciemność, mdleję. Nie chcę żyć, jeszcze bardziej niż kiedykolwiek. Resztkami mglistej świadomości po raz kolejny dochodzę do wniosku, że nie mam po co i dla kogo. Zastanawiam się, co jest ze mną nie tak? Czym zasłużyłam sobie na takie dramaty? Za co płacę coraz wyższą cenę? Grzechy... — jeśli to za nie ponoszę karę, to chciałabym w końcu je poznać, mieć możliwość ich weryfikacji, sprawdzenia, czy nie zaszła w ich liczbie pomyłka, czy okrutny los nie pomylił mnie z inną osobą, na przykład z Erykiem Wagnerem. I kiedy on odpokutuje swoje przewiny? A jeśli bycie złym człowiekiem oznacza bycie tym dobrym? Gdzie leży prawda, gdzie jest sprawiedliwość i w jakim świecie, do jasnej cholery, utkwiłam.

— Słyszysz mnie, halo... — słowa matki zlewają się w niewyraźny bełkot. Rejestrowane przeze mnie obrazy tracą na barwach i wyrazistości. Otaczająca mnie przestrzeń zaczyna się kręcić. Mam wrażenie, że krąży milionem szarobiałych szkiełek, które przyśpieszają i z każdą sekundą zaciskają krąg wokół mojej głowy. Odpływam. I wcale nie chcę się obudzić.

Budzę się jednak. Otwieram oczy i rozglądam się po pomieszczeniu. Mija kilka sekund, po upływie których orientuję się w sytuacji. Leżę w łóżku. Eryk musiał mnie na nim położyć. Nie to, żeby przejmował się moim stanem zdrowia, to nie w jego stylu. Pewnie przeszkadzałam mu w kuchni, źle wyglądałam z głową opartą o stół. A może sytuacja była mu na rękę? To jest już bardziej prawdopodobne. Jestem niemal pewna, że zanim przeniósł mnie do sypialni, postawił obok mnie butelkę po wódce, zrobił kilka zdjęć, a potem zawołał Victorię, aby jej pokazać, że mamusia znowu się upiła. Ale nie obchodzi mnie to. Mój przyjaciel walczy o życie w szpitalu, a ja o życie w domu, i jak przewiduję, żadne z nas nie wygra tej nierównej walki.

Drzwi do pomieszczenia uchylają się. Widzę w nich Wagnera. Jest ostatnią osobą, którą mam ochotę teraz oglądać. Idzie w moim kierunku, siada na skraju łóżka. Boże, żeby tylko nie przyszło mu do głowy mnie męczyć. Nie teraz, nie dzisiaj, nie w takim dniu. Modlę się w myślach, aby uszanował choć trochę tę chwilę, dał mi święty spokój, ten jedyny raz. Jeśli nie z szacunku do Kacpra, jeśli nie z wyrozumiałości dla żony, to przynajmniej z resztek człowieczeństwa, które, mam nadzieję, tlą się w sercach nawet największych zbrodniarzy.

— Przykro mi — szepcze. — Staram się popatrzeć mu w oczy. Zebrać w sobie siłę, aby nie miał podstaw do zrugania mnie, że nie skupiam się na tym, co mówi, że nie doceniam faktu, iż przyszedł ze mną szczerze porozmawiać, wyciągnąć rękę do zgody. To był ostatnio jeden z jego ulubionych pretekstów do wszczynania kłótni. — Dzwoniła przed chwilą jeszcze raz twoja mama... — urywa. Usiłuję odczytać emocje, jakie malują się na jego twarzy, ale ja nie umiem już ich poprawnie ocenić. Według mnie tęczówki Eryka nigdy nie zdradzają pozytywnych uczuć, wciąż wyrażają to samo: nienawiść, brak współczucia, ironię, wzgardę, szyderstwo i groźbę zniszczenia mi życia. Być może gdyby nie wszystkie spędzone z nim lata, gdyby nie krzywdy, jakie wyrządził, ból jaki zadał, mogłabym chociaż spróbować doszukać się w czarnych jak heban źrenicach cienia przychylności. — On nie żyje, Kama. Naprawdę mi przykro...

ROZDZIAŁ 16 | OXFORD STREET

Londyn, 21 grudnia 2019

Nie mogę powiedzieć, że się pozbierałam. Musiałbym skłamać, bo to nie nastąpi. Po prostu z biegiem czasu oswoiłam się z myślą, że jedna z najbliższych mi osób odeszła na zawsze. Na dodatek w chwili, w której zaledwie wróciła do mojej rzeczywistości. A potem mnie zostawiła, ot tak, bez ostrzeżenia, nie zapytawszy o zgodę. Z dnia na dzień, nie żegnając się, tak nagle... I chyba ta nagłość, nieprzewidywalność i przebiegłość śmierci boli mnie najmocniej, rozszarpuje serce do dzisiaj. Nie umiem się z nią pogodzić. Nienawidzę jej za to, że wraz z przyjacielem, zabrała mi niedającą się zmierzyć część siebie. Brakuje mi Kacpra ogromnie. Każdego dnia za nim tęsknię, zbliżam się bez przerwy do krawędzi uczuć, mam w sobie gorycz i pustkę. To mężczyzna, za którego wskoczyłabym w ogień, za którego oddałabym życie. Własne? Oczywiście, ale chętniej życie Eryka Wagnera. To jego powinno tu nie być, to on zasługuje na śmierć.

Po odejściu jednego z przyjaciół przelałam swoje uczucia na drugiego z nich. To był mój sposób, żeby nie zwariować. Choć ostatnio coraz częściej przyłapuję samą siebie na tym, że między fikcją a bytem realnym przemieszczam się bez jakiegokolwiek problemu. Wypieram z głowy zmartwienia, skupiam się na pracy, doceniam, ile radości mi sprawia, zabiegam, by jak najszczelniej wypełniała umysł, nie zostawiając w nim miejsca na najgorsze myśli. Na refleksje dotyczące popełnionych błędów, zakosztowanego bólu, upokorzenia, strachu, nieodżałowanych strat i wszechmocnej śmierci, nad którą sama próbowałam kiedyś zapanować. Martin... On mnie z niej wybawił, on mnie wydobył z jej szponów, niejednokrotnie uświadamiając mi, że życie, nawet u boku wynaturzonego męża, zawsze jednak generuje szanse. Każdego poranka rozbudza nowe możliwości na doświadczenie czegoś niedoświadczonego, sprawienie komuś drobnej przyjemności, ofiarowania komuś nadziei na miłość. Ja taką nadzieję dałam Collinsowi. Nie nachalnie, nie jakoś specjalnie zachłannie, ale naturalnie, bez pośpiechu, bez tworzenia reguł, bez stawiania przed sobą wzajemnych wymagań. Czas pokaże, jak to się rozwinie... Czas najlepiej umie rozplanować przyszłość. Lepiej niż ja sama, zupełnie inaczej niż ktoś, dla kogo jedynie powrót do nastoletniości pozwala czuć się szczęśliwą.

Martin wie o mnie już wszystko. I zupełnie mu to nie przeszkadza. Ma świadomość, że zostałam w życiu zraniona tak mocno, że nie zawahałabym się przed zadaniem śmierci mojemu wieloletniemu oprawcy. Na razie, na szczęście, ta zbrodnicza iskra tkwi we mnie głęboko, jest jeszcze uśpiona. Tylko sporadycznie uruchamia moją wyobraźnię, wyświetlając gdzieś pod powiekami obraz zakrwawionej głowy Wagnera, roztrzaskanej kijem bejsbolowym. W gorszych chwilach zastanawiam się, jak by to było, jakich wówczas doznałabym uczuć. Jaki smak ma zemsta, czy jest słodka, czy można się nią w ogóle nasycić, czy wiedzie mordercę do kolejnych zbrodni? Tego nie wiem, ale podświadomie czuję, że będzie mi dane to niebawem sprawdzić.

— Milla, cześć! — Z coraz częstszych ostatnio rozważań wytrąca mnie głos przyjaciela. — Długo na mnie czekasz? — pyta.

Przytulamy się czule, muskamy się policzkami.

— Krótko. Dopiero przed chwilą zaparkowałam samochód. Ale ruch, co nie? To jakieś szaleństwo!

— Straszne — potakuje kolega. Jest modnie ubrany. Pachnie sobą, jest przesycony aromatem chwili, która towarzyszy mi nieprzerwanie od sześciu lat. Od dnia, w którym tańczyłam z nim w City. — Nie wiem, czy w ogóle uda nam się znaleźć wolne miejsce, żeby wypić kawę. — Krzywi się nieznacznie, co w żadnym stopniu nie odbiera mu wdzięku. Ogarnia wzrokiem ruchliwą ulicę. Z każdej strony otaczają nas przemieszczający się ludzie.

— Chodź! Mam lepszy pomysł. — Uśmiecham się. — Myślę, że ci się spodoba. Łapię Collinsa za rękę i ciągnę w stronę przejścia dla pieszych. — Kawa innym razem!

Przedzieramy się z trudem przez tłumy. Odbijamy się od mijających nas ludzi, którzy kompletnie nie zwracają uwagi na innych. Rozmawiają, są rozradowani, śpieszą w stronę pięknie przystrojonych sklepów. Większość z przechodniów ma w dłoni telefon i nie zważając na to, że akurat przecinają jezdnię, robią sobie zdjęcia, kręcą filmy, prowadzą ożywione dyskusje. Ulegają przedświątecznej aurze, która w tej części Londynu jest niezwykła i niepowtarzalna. Tego popołudnia ja również zamierzam jej ulec. To przecież możliwe. Mam przy sobie najwspanialszego mężczyznę, najpodlejszy wyjechał w interesach, a Victoria, jak zwykle, będzie nocować u dziadków.

Ja i Martin mamy mało czasu, w związku z czym planuję wykorzystać jak najlepiej te kilkadziesiąt minut. Pragnę spełnić jedno z marzeń, które, od kiedy znalazło się wreszcie w moim zasięgu, z różnych przyczyn musiałam odkładać na potem. To właściwie szczegół, drobnostka, jaka dawno temu była dla mnie wprost nieosiągalna. Ale w końcu jest! Będzie ukoronowaniem mojej siły i niezależności. Symbolem pierwszego z dwóch zwycięstw, jakie niewątpliwie odniosłam w walce o siebie i wolność. Pierwsza to pokonanie panicznego strachu, powstrzymanie fizycznej agresji Wagnera. Druga wciąż przede mną — rozwód i opieka nad córką. Wygram, nie zakładam innej możliwości. Nie pozwolę zrobić z siebie pijaczki i schizofreniczki, nie jemu. Karta się odwraca, a koło fortuny kręci się zgodnie z kierunkiem moich osobistych pragnień.

W zaplanowanych naprędce zakupach znajduję też drugi, równie ważny osobisty cel. Mam zamiar podarować Martinowi bożonarodzeniowy prezent. Będzie protestował, to więcej niż pewne, nie lubi być zaskakiwany w ten sposób, i podobnie jak ja, woli sprawiać przyjemność innym, niż być jej odbiorcą. Ale dziś ja decyduję! Niech się obraża, jak chce. Wiem, że będzie się ze mną droczył. I tak coś mu fundnę. Drobnym gestem odwdzięczę mu się za dobroć i wsparcie, jakie mi ofiarowywał przez lata.

— Dokąd mnie prowadzisz? — Mój towarzysz zatrzymuje się. Wbija we mnie zaintrygowany wzrok. Przystaję tuż obok lekko zadyszana. — Jeśli na zakupy, to lepiej od razu wybij to sobie z głowy! — wypala, ale półuśmiech nie schodzi mu z twarzy. — Liczyłem, że chciałaś pogadać, spotkać się, nadrobić czas, w którym się nie widzieliśmy. Zresztą... — Wskazuje na tonące w gąszczu londyńczyków wejście do centrum handlowego Selfridges. — Sama zobacz, co się tutaj dzieje. Istny koszmar!

— Ale, Martin... — Robię krok ku niemu. Patrzę prosto w duże, pełne blasku oczy. Niczym dwa zwierciadła odbijają setki różnobarwnych, migoczących świateł. Nie ma w nich za grosz stanowczości. Sympatia, niegasnąca miłość do ludzi i wewnętrzna radość — to odczytuję w tej chwili z tęczówek Collinsa i wiem, że przyjaciel przekomarza się ze mną. — To jest dla mnie ważne, zgódź się, proszę... — nalegam. — Po prostu zrób to... dla nas... — Pocieram energicznie dłonie, chcę je szybko rozgrzać. — Idą święta, wyjątkowy okres, daj się ponieść magii! — Kładę ręce na śniadych policzkach kolegi. Są miękkie i ciepłe, pokryte przyjemnym w dotyku zarostem. — A ja... — wracam mimowolnie do najczulszych wspomnień dotyczących Kacpra — nauczona wszystkim, co mnie przykrego dotknęło, uważam, że z takich momentów powinno budować się przyjaźń. Daj mi dzisiaj stworzyć jeden z nich!

— Brzmi to całkiem nieźle. — Na twarzy Martina pojawiają się ledwie zauważalne rumieńce. — Powiedz tylko, co dokładnie mam zrobić? Co ty znowu wykombinowałaś?

— Nic szczególnego. — Macham ręką. — Chciałabym po prostu zapamiętać ten wieczór już do końca życia. I mam nadzieję... ty również.

— Ale dlaczego akurat ten wieczór? — Mężczyzna jest skołowany, ale i nieco spłoszony. — To jakaś nasza rocznica? Coś przeoczyłem, prawda? O czymś zapomniałem?

— Bynajmniej. — Zaczynam się śmiać. — Wszystko jest w porządku, nie musisz się martwić. — Wykorzystując skonsternowanie Martina, popycham go lekko w stronę wejścia do okazałego gmachu. Kapituluje.

— I co? — pyta, kiedy zatrzymujemy się w środku. Rozgląda się na wszystkie strony — Robimy coś konkretnego, czy będziemy się szlajać bez celu, napawać się blichtrem, podziwiać kolumny z marmuru i słuchać ogranych, świątecznych piosenek?

— Jeśli się szlajać, to wyłącznie z tobą! — ripostuję. — Ale na dzisiaj... — mrużę oczy i celuję w przyjaciela placem wskazującym — mam bardzo, ale to bardzo konkretny plan. — Przedostatnie słowo wypowiadam z symulowanym przekąsem. — Chciałabym, abyś odwiedził ze mną tylko jedno miejsce, a potem przestanę cię męczyć, przysięgam.

— A dokładniej? Zdradzisz wreszcie, Milla, coś ty wym...

— Zaraz wszystkiego się dowiesz. — Przytykam palec wskazujący do ust mężczyzny. Uśmiecham się tajemniczo. — I przestań być taki ciekawski, tylko rusz się wreszcie! — nakazuję, odwracam się i maszeruję odważnie przed siebie.

Nie oglądam się. Słyszę za sobą rytmiczne dreptanie kolegi, który dogania mnie po krótkiej chwili. Chwyta mnie za rękę, ściska ją subtelnie. Nasze spojrzenia spotykają się na ułamek sekundy, przestrzeń między nami zdaje się wibrować. Ten moment wystarcza, żeby ugruntować moje przeświadczenie, że nie jestem i już nigdy nie będę sama. Nie, póki jest Martin.

Mijamy dziesiątki wystawowych gablot, które skrzą się czystym, śnieżnobiałym światłem. Podziwiamy cudnie zaaranżowane stoiska z szyldami największych i najbardziej znanych producentów modowych na świecie. Staję jak wryta przed jednym ze sklepów. Przytykam nos do wystawy i niczym w hipnozie, wpatruję się w ustawiony za szybą przedmiot.

— Davidoff Cool Water? — Collins wpada na mnie zdezorientowany. — Nie jesteś już fanką Chanel’a 1957? — pyta, kiedy orientuje się w sytuacji. — Zdradzasz swoją ulubioną markę?

— Nie... To znaczy tak, jestem fanką — szepczę. — Ale dziś zrobię wyjątek. Dla zapachu, o jakim przed wyjazdem z Polski mogłam wyłącznie pomarzyć. A później, kiedy już było mnie na niego stać, nie miałam okazji go kupić — dodaję i nie oglądając się na Martina, przestępuję próg perfumerii.

— Boże, Milla! — Chłopak na powrót stara się dotrzymać mi kroku. — Ty to masz pomysły, nie ma co!

— stwierdza, nie odnajdując logiki w moim zachowaniu. — I po to mnie tutaj ciągnęłaś? Żeby sobie perfumy kupić? Mogłaś powiedzieć, zamówiłbym ci je w internecie. O połowę taniej! I nie tracilibyśmy teraz czasu na bieganie po...

Głos Collinsa przestaje do mnie docierać, skupiam się na sobie, na moich potrzebach, na najodleglejszych wspomnieniach. Myślę o drodze, jaką zdołałam pokonać. O jej pierwszych metrach, gdy przyjechałam do Anglii, żeby znaleźć pracę i osiągnąć sukces. Nie miałam zupełnie niczego, byłam nieświadoma zagrożeń i czyhających na mnie niebezpieczeństw. Wykazałam się dużą odwagą, a jednocześnie stchórzyłam... Uciekłam od przepięknego uczucia, od rozkwitającej przyjaźni, której panicznie się bałam. Wyzbyłam się jej tylko po to, aby wpaść w niszczycielskie sidła Eryka Wagnera. A potem tę przyjaźń straciłam...

Nie, nie szukałam w Londynie miłości. I choć tak wstępnie myślałam, nie znalazłam jej. Po porostu się pomyliłam. Uległam fatalnemu zauroczeniu. Zaufałam komuś, kto z premedytacją zrujnował mi życie, z uporem maniaka starając się mi udowodnić, że jestem słabą, nic nieznaczącą kobietą. I nadal to robi, nie ustaje w swoich destrukcyjnych próbach. Nigdy nie odpuści — mam tego świadomość, nie da za wygraną. Czuję pod skórą silne rozedrganie, ilekroć sobie przypomnę, że ten człowiek nadal jest w moim życiu, że nie umiem się od niego uwolnić. Próbuję... Stawiam małe kroki, robię wszystko, by się przeciwstawić jego morderczemu wpływowi, ale w głębi duszy nie opuszcza mnie przeświadczenie, że jednak jestem zbyt słaba. Czy się oszukuję, robiąc sobie małe przyjemności, tak jak tę w tej chwili? Czy zaklinam czas, realizując marzenia, jakie miałam w sercu zanim spotkałam Eryka? Być może... I być może to na nic, ale jestem pewna, że muszę tak postępować, żeby nie zwariować, żeby się nie poddać, nigdy nie zejść z drogi, która swój początek miała na promie płynącym do Dover. Wówczas tak naprawdę zaczynałam śnić, biec odważnie w stronę niejasnej przyszłości, snuć swoją historię. Dokładnie tam... W bezcłowej drogerii, kiedy na regale wypatrzyłam mały niebieski kartonik.

Podchodzę do lady. Trzymam w dłoni również dodatkowe pudełko, męską wersję mojego zapachu, prezent dla Martina.

— Mam nadzieję, że nie kupujesz go dla mnie! — Patrzy wymownie na trzymane przeze mnie sprawunki. — Nie zgadzam się na to! — ekscytuje się. — Absolutnie!

— A dlaczego nie? — Z satysfakcją kładę kosmetyki na marmurowym, wypolerowanym do granic możliwości kontuarze i przesuwam je w stronę ekspedientki. Dziewczyna rozciąga usta w serdecznym uśmiechu, sprawnie rejestruje sprzedaż, po czym sięga po niewielką, papierową torbę.

— Nie, nie — protestuję. — Bardzo proszę nam je odpakować. — Chcielibyśmy z przyjacielem spryskać się od razu.

Kasjerka potakuje uprzejmie. Zdejmuje celofan z tekturowych paczek, a potem wysuwa z nich flakoniki. Z głośnym stukiem stawia je przed nami.

— Jesteś niemożliwa! — Collins ujmuje w dłoń mniejszą z buteleczek, bez wahania przystawia ją do mojego dekoltu i naciska kilkukrotnie spust atomizera. Odbieram przez skórę sensualny chłód. Nagłe orzeźwienie rozbudzające pragnienia. W nozdrzach czuję orientalną, wyrazistą i delikatną zarazem cytrusowo-kwiatową mieszankę. Wdycham ją zachłannie, przymykając z lubością powieki. Tuż pod nimi widzę swoją przeszłość, cofam się w czasie o czternaście lat, znowu jestem wolna, pełna młodzieńczej fantazji i zwariowanych pomysłów. Uciekam, staram się ominąć lata spędzone w Londynie, prę do przodu, chce dogonić przyszłość, ale ta, na przekór wszystkiemu, nie chce się ujawnić. Obraz się zaciemnia, znika w przeciągu sekundy, pozostawia po sobie niepokój.

— Teraz ja! — wołam, wracając do rzeczywistości. Czym prędzej biorę do ręki wodę toaletową Martina. Rozpylam ją w jego kierunku. — A masz! — z rozbawieniem obserwuję delikatną, wręcz chłopięcą twarz, tonącą w zbyt gęstej aromatycznej mgiełce.

— Ok, Milla, dosyć! — Kaszle efekciarsko. Udaje, że brak mu powietrza. — Bo się tym zaraz uduszę. — Stara się rozpędzić dłonią niewidzialną chmurę.

— Dobra, już dobra — ulegam. Kątem oka patrzę na pracownicę drogerii. Nadal się uśmiecha, ale już się nami nie interesuje. Jej telefon zaczyna wibrować, skupia na nim całą swą uwagę. — Dziękujemy bardzo — rzucam w jej kierunku. — Kobieta kiwa głową w mechanicznym geście, tylko raz odrywając swój wzrok od rozświetlonego ekranu.

Patrzę na kompana, który, oceniając zachowanie młodej ekspedientki, wzrusza ramionami i przewraca z dezaprobatą oczami. Robi śmieszną minę, za pomocą której udaje się mu mnie rozbawić. Spadamy! — bezgłośnie porusza ustami. Przysuwam ku sobie zakupową torbę. Wkładam do środka prezent dla Martina, a potem odbieram od niego mój. I nagle zastygam w bezruchu.

Wagner? — Jakaś siła każe mi po raz kolejny zahaczyć wzorkiem o wibrującą na blacie komórkę. — To on, czy mi się zdawało? — Zalewa mnie fala gorąca. Czuję serię dreszczy, dzięki którym tysiące milimetrowych włosków na moim ciele podnosi się u nasady. Mam wrażenie, że kamienna pięść męża z całej siły uderza mnie w brzuch. Nie mogę swobodnie oddychać. Zaczynam mimowolnie drzeć. Nie umiem się opanować. Mam pod czaszką mętlik.

Nagle słyszę trzask, który natychmiast wyprowadza mnie z paranoicznego transu. Z przerażeniem spoglądam pod nogi. Czuje na sobie dwa wystraszone spojrzenia. Schylam się niezwłocznie, klękam na podłodze i nabieram graniczącego z pewnością wrażenia, że już nie podniosę się z kolan. Eryk... Strach przed tym człowiekiem potrafi dosięgnąć mnie wszędzie, w najmniej oczekiwanym momencie. Każdy szczupły, krótko ostrzyżony facet o czarnych jak sadza tęczówkach, już zawsze będzie mi go przypominał. Już się nie wyzwolę, nie ucieknę przed nim, chyba że go zamorduję.

Mrugam z niedowierzaniem. Czuję na ramieniu uścisk przyjaciela. Przykucnął tuż przy mnie i wraz ze mną zbiera roztłuczone szkło.

— Proszę to zostawić! Skaleczy się pani! — Jak przez ścianę słyszę żeński głos. — Ja posprzątam.

— Milla, przestań! — dobiega mnie również paniczny wrzask przyjaciela. Stara się powstrzymać mnie przed coraz mocniejszym zaciskaniem palców na ostrych jak brzytwa odłamkach. Nie daję mu na to szans. Wyłączam racjonalne myślenie. Nie odczuwam bólu, mimo kropel krwi, które coraz żwawiej skapują z mojej dłoni, rozbryzgując się na białej posadce. Esencjonalna woń perfum miesza się natychmiast z charakterystycznym metalicznym akcentem. Przegrałam. Nic się nie zmieniło. To zapach porażki. Znam go doskonale, jednak pierwszy raz w życiu wyczuwam w tym aromacie coś jeszcze... Z początku nie potrafię tego jednoznaczne stwierdzić, lecz z każdą nanosekundą nabieram bezsprzecznej pewności, że rozpoznaję w nim nutę Wagnera. Tak... Tak na pewno pachnie śmierć, jego śmierć... W końcu dogoniłam przyszłość. I skłamałbym, gdybym powiedziała, że ta przyszłość napawa mnie grozą.

TERAZ...

— Nie mogę w to wszystko uwierzyć... — Martin z trudem powstrzymuje łzy. Kołysze się na kanapie z twarzą skrytą w dłoniach. — Że zabiliśmy Kryńską, że zepchnęłaś z urwiska Wagnera... — Głos grzęźnie mu w gardle.

Zajmuję miejsce tuż obok. Kładę rękę na jego kolanie. Czuję, jak podskakuje, i nawet pod moim naciskiem nie chce się zatrzymać. Jeszcze nigdy nie widziałam tak roztrojonego nerwowo Collinsa. Zbyt dużo usłyszał i przeżył. Ja zdążyłam się już uodpornić.

— Dobrze wiesz, że nie było wyjścia — mówię uspokajającym szeptem. — To nie nasza wina. — Po moim organizmie rozchodzi się fala odprężenia. Xanax zaczął działać. — Tak naprawdę to oni zabili nas, a przede wszystkim mnie. Zniszczyli moją tożsamość. Przez piętnaście lat, dzień po dniu, tydzień po tygodniu z niepozornej dziewczyny przeistaczałam się w kogoś, kto jest skłonny zabić. Byłam przekonana, że ten moment prędzej czy później nadejdzie. Nie wiedziałam tylko, kiedy stanę oko w oko ze śmiercią. Ale nie z tą, czyhającą na mnie, lecz z tym jej obliczem, które zmusi mnie w końcu do wypełnienia jej woli. A tym bardziej po tym, czego się dziś dowiedziałam na klifie... — biorę głęboki wdech — nie mogłam postąpić inaczej. To co usłyszałam, utwierdziło mnie w przekonaniu, że musiałam to zrobić.

— Czy ty siebie w ogóle słyszysz, Milla?! — krzyczy nagle Collins. Łapie się za głowę. — Zdajesz sobie sprawę, czego tak naprawdę się dopuściliśmy?

— Ciszej, na litość boską... — zatykam mu usta. Wspominam histerię Victorii, która nie wytrzymała i wyszła ze swojego pokoju. Nie wiem, na jak długo wystarczą córce moje zapewnia, że sprawy się jakoś ułożą, że pijana Kryńska poślizgnęła się, że uderzyła głową o podłogę, a potem przestała się ruszać, i że ani ja, ani Martin nie wyrządziliśmy jej krzywdy.

— Zdaję sobie sprawę, oczywiście — mówię głośnym szeptem. — Ale niczego nie zmienisz. Co się stało, to się nie odstanie, rozumiesz?

— Niestety — prycha i zanosi się histerycznym śmiechem. Rządzą nim skrajne emocje.

— Dlatego musimy uciekać.

— Uciekać? — W oczach Martina zauważam krótkotrwały błysk. — Ale dokąd, jak?

— Do Polski — odpowiadam. — Zabukowałam bilety.

— Do Polski? Przecież tam dorwą nas od razu. Beznadziejny pomysł.

— Nie ma innej drogi. Wylatujemy jutro. Stansted, dwudziesta pierwsza piętnaście.

— Nie ma mowy! — Przyjaciel podrywa się z miejsca. Widzę, że poddaje analizie mój plan. Zerka na zegarek. — Za późno. Dopadną nas, nie możemy czekać tyle godzin.

— To tylko doba, niecała... Nie panikuj, nic się nie wydarzy.

— Albo aż! — fuka i zaczyna nerwowo krążyć po salonie. — Musimy spierdalać natychmiast. Ale nie do Polski! — Dostrzegam błysk w jego oczach, wpadł na jakiś pomysł. — Europa w ogóle odpada.

— A dokąd? Mam już dla nas...

— Afryka — mężczyzna nie daje mi skończyć. — Egipt, Tunezja, Maroko, tylko tam. Tam więcej załatwię. — Jego usta rozciągają się w nerwowym uśmiechu. — Odpalaj komputer i szukaj! Cena nie gra roli, zaraz przeleję ci kasę — to mówiąc, kieruje się w stronę wyjścia. — Jadę po paszport. I po swoje rzeczy. Pakuj się, pogadaj z Victorią. Będę najszybciej, jak to możliwe.

— Znika mi z pola widzenia.

— Zaczekaj! — wołam, lecz zamiast słów przyjaciela, słyszę dźwięk zatrzaskujących się drzwi. A po chwili następuje cisza. Odzwyczaiłam się od niej, niezwykle mi teraz przeszkadza. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że jest to cisza przed burzą. W moim życiu nic przecież nie może iść prosto. Szczególnie podwójne morderstwo i brawurowa ucieczka z kraju. Ale podejmuję wyzwanie, muszę iść za ciosem.

Biorę się w garść. Nie mogę się teraz poddawać, ulegać kolejnym niemiłym przeczuciom. Do wolności pozostało już przecież niewiele, a co najważniejsze, nie zostałam z problemami sama. Miałam pewność, że na Martina będę mogła liczyć, że mnie nie zawiedzie. Zabił, a właściwie był gotowy zabić. Zrobił to w mojej obronie.

Zamykam na klucz drzwi wejściowe. Wracam do salonu. Podchodzę do komody i ściągam z niej laptop. Siadam na kanapie, kładę urządzenie na kolanach i podnoszę ekran. Modlę się, by komputer nie był zepsuty po upadku z roztłuczonego stolika. Działa — stwierdzam z ulgą, kiedy słyszę jego jednostajny szum, a na wyświetlaczu pojawiają się pierwsze obrazy.

Przykładam palce do klawiatury, ale jeszcze nie zaczynam szukać połączeń lotniczych. Opieram się o zagłówek sofy. Biorę głęboki wdech. Rozglądam się po uprzątniętym salonie. Uśmiecham się na myśl, że już wkrótce zostawię za sobą to ponure miejsce. Uwolnię się od złej energii, którą emanuje ten przeklęty dom. Więzienie, z którego nareszcie ucieknę. Nie będzie mi brakowało niczego. No... może z wyjątkiem niespotykanej atmosfery Londynu. Pokochałam przez lata klimat tego miasta. Tak samo, jak pokochałam moją wymarzoną pracę. To dla niej wiele wycierpiałam, to o nią zażarcie walczyłam, ona nie pozwalała mi się nigdy poddać. Osiągnęłam sukces, a teraz muszę go sobie odebrać.

Trudno, c’est la vie... — wzdycham i zamykam oczy. — Mam nadzieję szybko przyzwyczaić się do nadchodzącego życia, do czekającego mnie jutra. Obiecuję nie wyrządzić już nikomu krzywdy i zaakceptować wszystko, co szykuje dla mnie przyszłość. No a przeszłość? Dochodzę do wniosku, że nie miałam na nią tak naprawdę wpływu. Związałam się tylko z nieodpowiednim człowiekiem, ale czy już wtedy popełniłam zbrodnię? Jeśli tak, to skąd mogłam o tym fakcie wiedzieć? Mnóstwo kobiet uległoby męskiemu czarowi Eryka. Poddałoby się jego nieskazitelnej urodzie, dałoby się nabrać na fałsz komplementów, czułych słówek, miraż zgubnej w skutkach, przypadkowej chwili. Nie, nie katuję już siebie pytaniem: „Dlaczego ja?”. Znam na nie odpowiedź i z perspektywy czasu wnioskuję, że to musiałam być ja. Zostałam wybrana przez los, gdyż nikt inny nie byłby w stanie zwyciężyć z psychopatyczną naturą Wagnera, stawić opór jego nienawiści, zmierzyć się z jego wszechpotężną furią. W odpowiedni sposób obejść się ze złem, którym emanował, przez lata kumulować to zło w sobie, by na końcu wyrzucić je z siebie i skierować w jedyną właściwą stronę.

Zastanawiam się, kim będę jutro, gdzie zamieszkam, co będę robiła, jak potoczy się moja codzienność. Czy w ogóle będę w stanie uciec? Co z Victorią, co z moją relacją z Martinem? Czy będziemy umieli się kochać? Jak wytrzymamy presję tajemnicy, która przecież nigdy nie uleci z naszych świadomości.

Damy radę — dodaję sobie nieco optymizmu. Życie mamy jedno. Jest ono krótkie i kruche. I niestety, niebawem się skończy. Szkoda zatem czasu na spekulowanie, co będzie, na rozpamiętywanie, co było oraz na martwienie się rzeczami, na które nie mamy wpływu. Dziś jesteśmy, a jutro nas nie ma, bez względu na to, czego doświadczyliśmy dotychczas.

ROZDZIAŁ 17 | WIGILIA

Londyn, 24 grudnia 2019

Lampki na choince zlewają się w kolorową łunę. Zamyślam się, ale moją głowę omijają świąteczne tematy. Kolęda z telewizora, fałszywy chichot Wagnera i radosne głosy jego rodziców w ogóle do mnie nie docierają. Victorii również nie słyszę, ale dlatego, że milczy od rana. Jest wyjątkowo nieswoja.

Zastanawiam się, czy wigilijna kolacja stanowi odpowiedni moment na zakomunikowanie, że w porozumieniu z prawnikiem przygotowałam pozew rozwodowy i że po Nowym Roku pozwany otrzyma stosowne zawiadomienie. Pewnie zły, o czym się zaraz przekonam, ale mam to gdzieś. Bez względu na czas i okoliczności, Eryk zareaguje tak samo. Wyrazi kategoryczny sprzeciw, jak zwykle. „Nawet o tym nie myśl!” — zabrzmi pierwsze jego zastrzeżenie. Potem przytoczy kilka znanych mi na pamięć argumentów, między innymi ten, że zbliżają się kolejne wybory samorządowe i rusza jego kampania, podczas której wizerunek osoby publicznej nie może ucierpieć nawet w minimalnym stopniu. A na końcu wytoczy swe najcięższe działo, oświadczając, że mogę zacząć się żegnać z możliwością widywania dziecka, że mi je odbierze i nie mam z nim szans, bo wszędzie ma układy i szerokie znajomości. Potem zacznie wrzeszczeć, napije się wódki i dopiero rozpęta się piekło. Chyba że przy rodzicach będzie się krygował, a awanturę zrobi dopiero, gdy już wrócimy do domu.

— Kochanie... — głos Eryka wzburza krew w mych żyłach. Nienawidzę, kiedy się tak do mnie zwraca. Robi to najchętniej w obecności świadków, a ja nie mogę się wtedy nadziwić, jakimż zakłamanym trzeba być człowiekiem i perfekcyjnym aktorem, żeby umieć naginać rzeczywistość do takiego stopnia. Tylko on potrafi tak grać. I muszę mu przyznać, w dalszym ciągu jest w tym idealny. — Może zaśpiewasz z Victorią kolędę? Masz taki piękny głos. — Szczerzy się obłudnie. — No, dalej dziewczyny... Nie dajcie się prosić.

— Tato, przestań! — reaguje żywiołowo córka. — Daj mamie spokój i nie udawaj, że jesteś dla niej dobry! — Reakcja dziewczyny zaskakuje wszystkich. Nie potrafię ocenić, kogo z nas najbardziej.

Patrzę w stronę męża. Purpurowieje na twarzy, a jego skroń pulsuje. W oczach ma dwa gromy. Pierwszy raz odkąd go znam, nie wie, co powiedzieć. Albo wie, i to doskonale, ale boi się publicznie wyrazić niezadowolenie. Niezręczną ciszę przerywa moja teściowa.

— Co cię ugryzło, Victorko? — Wbija we wnuczkę przerażony, a zarazem zaintrygowany wzrok. — Powiedz, proszę, co masz na myśli?

— A to, że tata to wszystko udaje — głos Victorii drży. — On nie kocha mamy ani mnie. Ciągle na nas wrzeszczy, a na dodatek...

— Zamilcz! — syczy Wagner przez zaciśnięte zęby. — I szybko mnie przeproś!

— Bo co? Bo znów będziesz mnie... — córka nie decyduje się skończyć. Wstaje od stołu i zaczyna płakać. —  Lepiej ty mnie przeproś! — Wybiega z salonu do innego pokoju. — I mamę!

— Wracaj tu natychmiast, słyszysz? — Eryk podrywa się z krzesła. Rośnie w nim agresja. Rozpoznaję u niego ten stan, jest bliski pozbycia się maski opanowanego, niedającego się wyprowadzić z równowagi człowieka.

Zachodzę w głowę, co tak naprawdę wydarzyło się przed chwilą? Skąd w Victorii taka nagła zmiana? Jeszcze niedawno byłam niemal pewna, że Wagnerowi udało się przejąć kontrolę nad jej zachowaniem, definitywnie nastawić ją przeciwko mnie, a wychodzi na to, że stało się całkiem odwrotnie. Jestem skołowana. Targają mną sprzeczne odczucia. Powinnam się cieszyć z podobnego obrotu sprawy, a bardzo się martwię. Dedukuję, co spowodowało, że córka pierwszy raz w życiu, w tak dobitny sposób, nie zważając na reakcję ojca, tak mu się sprzeciwiła. Okres młodzieńczego buntu? Uaktywnienie się w dorastającej dziewczynie dziedzicznych cech charakteru? Emocjonalna dojrzałość, która pozwala jej nagle prawidłowo odczytywać intencje despotycznego mężczyzny? I rozszyfrować, kto jest w domu dobry, a kto jest tym złym? Być może... Ale mam wrażenie, że nie tylko to. Serca matki nie da się oszukać.

— Już, już... — Mój teść łapie Eryka za rękę w uspokajającym geście. — Siadaj i się napij! — Napełnia wódką dwa puste kieliszki. — I się nie denerwuj. Taki wiek.

— Trzymaną w ręku butelką wskazuje na drzwi, za którymi zniknęła wnuczka. — Przejdzie jej.

— Oczywiście, że tak — przytakuje Kinga. — Nie ma co się martwić. Usiądź, synku. — Kobieta również nie zauważa niczego nienaturalnego w sytuacji, jaka rozegrała się na oczach wszystkich.

Po raz kolejny nie mogę uwierzyć, jak zakłamani są moi teściowie. I co by musiało się stać, żeby spojrzeli krytycznie na swojego syna. Jak mogą mu tak ślepo wierzyć? Nauczona doświadczeniem w obcowaniu z nimi wiem, że cokolwiek by się wydarzyło, ich dziecko zawsze będzie najcudowniejsze, najmądrzejsze i postępujące słusznie. Są i do śmierci będą z niego dumni. To przecież taki przystojny, miły, dobrze wychowany, powszechnie lubiany i szanowany chłopak. Doskonały ojciec i mąż. Niezwykle zaradny, przedsiębiorczy, mający głowę na karku, myślący o innych, mężczyzna. I pomyśleć, że ja nie chcę przy nim dłużej trwać. Jak mogę być tak nierozważna? Dlaczego nie potrafię docenić faktu, że chodzący po świecie ideał, spośród miliona gotowych rzucić się w jego objęcia kobiet, wybrał właśnie mnie. Szarą myszkę z Polski, która dzięki niemu osiągnęła sukces, ma wspaniałą pracę, szczęśliwą rodzinę, mieszka w pięknym domu w Merstham, na obrzeżach brytyjskiej stolicy. Czego chcieć więcej? — mam ironiczne myśli. — Po prostu żyć, nie umierać! — prycham, zwracając na siebie uwagę całej wrogiej trójki.

— Mówiłaś coś, kochanie? — Eryk patrzy na mnie podejrzliwie. Chyba w mojej osobie upatruje przyczyny buntu podporządkowanej mu dotychczas córki. No bo w kim? Ja stanowię źródło wszelakiego zła. — Powtórz, proszę, bo nie dosłyszałem. — Jest rozstrojony nerwowo, widzę to wyraźnie. — Głośniej, zamiast coś mruczeć pod nosem! — Siada z powrotem na krześle i bez zastanowienia pochłania bezbarwną zawartość kieliszka.

— Ja? — wzdycham. — Nie... A właściwie tak — zbieram się na odwagę. — Mam wam coś do zakomunikowania. — Zadzieram podbródek i wodzę wzrokiem po zaniepokojonych twarzach. — I chociaż z pewnością nikt z was nie będzie się starał tego zrozumieć, moja decyzja jest nieodwołalna. — Zatrzymuję spojrzenie na płonących nienawiścią źrenicach młodszego z Wagnerów. Milczę.

— Boże, dziecko! — Kinga nie wytrzymuje napięcia.

— Co się stało? Co się z wami dzieje? Dziwnie się dzisiaj zachowujecie, cała trójka — ocenia, gapiąc się na mnie wyczekująco. Nie zwracam na nią uwagi.

— Postanowiłam się rozwieść — oznajmiam kategorycznie. — Nie mogę być dłużej twoją żoną, Eryku. I mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, dlaczego — dodaję niezwykle wymownie, nie odrywając oczu od buchającego gniewem mężczyzny. — Czy mam wyjaśniać przy wszystkich?

Zapada kilkusekundowy bezgłos. Mam wrażenie, że czas płynie wolniej niż zwykle, kiedy przebywam u teściów. Czuję na sobie siłę złej energii, kumulację odwiecznej niechęci, mającej swe źródło we wszystkich siedzących w moim pobliżu osobach. Robi mi się duszno, powietrze nad stołem gęstnieje, rozgrzewa się, zdaje się falować, niczym na pustyni. Odliczam sekundy do reakcji męża. Czekam, aż pierwszy raz w życiu zademonstruje przy innych, do czego potrafi być zdolny. Da się ponieść buzującej w nim nienawiści do ludzi i całego świata. Uzewnętrzni psychozę, z którą ja byłam zmuszona żyć przez kilkanaście lat. Ale nic takiego nie następuje.

— A ty nadal swoje — parska ironicznie. — Tyle razy już o tym rozmawialiśmy. — Sięga po opróżnioną do połowy flaszkę i opanowując drżenie ręki, napełnia alkoholem kieliszki. Czym prędzej zbliża do ust swoją porcję. — Nie martw się, kochanie... — przełyka — przejściowe kłopoty rodzinne, nie muszą się kończyć rozwodem. — Rozciąga usta w fałszywym uśmiechu.

— Gdyby tak było, większość małżeństw na świecie rozpadałoby się, zanim zdołałoby się porządnie dotrzeć. Mam rację, kochani rodzice? — Szuka wsparcia po drugiej stronie stołu.

— Oczywiście... — Teściowa jest zszokowana. Patrzy na mnie tak, jakbym przed momentem oświadczyła, że nie mam zamiaru wysłać jej synowi pozwu, ale go z premedytacją zabić. Gdyby tylko wiedziała, że o niczym innym od dłuższego czasu nie marzę. — Leszek!

— zwraca się do męża. — Wstawaj, ale już! Trzeba po kolacji sprzątnąć. — No dalej, rusz się, pokroimy ciasto!

Zachowanie Kingi wcale mnie nie dziwi. Do niego również zdążyłam przywyknąć. Zawsze uciekała od trudnych tematów, zamiatała niewygodne kwestie pod dywan, nie dopuszczając do siebie niczego, co w jakikolwiek sposób mogłoby postawić choćby milimetrową rysę na kryształowym obliczu jej syna. Ja byłam tą rysą, setki razy dała mi to odczuć, a teraz, po latach „zgodnego” małżeństwa, mam czelność wypowiadać takie bezeceństwa. Zamiast się cieszyć, że Eryk tolerował moje chroniczne zmęczenie, mój nieustający ból głowy, zły nastrój, brak uśmiechu i chęci do życia. Nie zasługuję na takiego kogoś. Nie zasługuję na nic, nie zasługuję na śmierć.

Wagner czeka, aż zostaniemy sami. Wstaje od stołu i zamyka drzwi.

— Posłuchaj, głupia, pierdolona suko! — warczy zajadle, opadając z impetem na krzesło. Jest już solidnie wstawiony. — Długo tolerowałem wszystkie twoje ostatnie wybryki. I jak widać, miałaś zbyt dużą swobodę. Robiłaś, kurwa, co chciałaś! — Chwyta mnie za rękę i ze złością wbija knykcie w moje ramię. — Kurwiłaś się, szmato, na lewo i prawo. Gziłaś się z tymi wymuskanymi pedziami z twojego salonu. Myślisz, że nic nie wiem? Przymykałem grzecznie na to oko. Na robienie laski Collinsowi również. Miałaś na mnie haka, ale już go nie masz! — Zagląda mi w oczy. Moi ludzie przycisnęli twojego kolorowego kochanka. Coś taka zdziwiona? Nie powiedział ci, czarny fiutek, że oddał mi wszystkie nagrania? — tembr jego głosu zdradza eskalującą w nim pasję.

— Kłamiesz! — Z trudem wyswobadzam się z palącego skórę uścisku. — On przecież nie miał tych nagrań. Są zdeponowane. A nawet gdyby je miał, to nigdy by ci ich nie odd...

— Nigdy nie mów nigdy, kochanie. — Pluje mi w twarz i natychmiast otwartą dłonią uderza mnie w policzek. — I nigdy więcej nie ośmielaj się upokarzać mnie przy kimkolwiek, a w szczególności przy moich rodzicach, rozumiesz?

— Przestań! — Z mojego gardła wydobywa się chrypliwy wrzask, po którym świat zaczyna rotować mi w głowie. Jestem przerażona. Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. On znów mnie uderzył, a to świadczy o tym, że przestał się bać czegokolwiek, zupełnie jak kiedyś. Osuwam się w przepaść. Zalewa mnie fala zapomnianego już strachu, który wraca do mnie ze zdwojoną siłą. Rozwód to jedyne wyjście. Jedyne legalne... A potem zostaje już wyłącznie śmierć. Zabiję tego skurwiela! Pragnę śmierci Eryka Wagnera!

— uczepiam się nagle tej myśli. Ona zawsze mnie podnosiła na duchu. Dzięki niej i teraz mogę powstrzymać swe łzy. Nie dam mu tej satysfakcji. Nie dzisiaj, nie tym razem. — Jeszcze raz mnie dotkniesz, a gorzko tego pożałujesz — wypowiadam z trudem.

Próbuję odejść od stołu, jednak agresor chwyta mnie nagle za włosy. Szarpie nimi ku dołowi z tak potężną mocą, że w nanosekundzie opadam z powrotem na krzesło. Idzie o krok dalej. Trzaska moją głową o blat, a potem powtarza tę czynność dwukrotnie. Całe szczęście, teściowa zdążyła przez wyjściem pozbierać brudne talerze. W pomieszczeniu rozlega się huk. Tak głośny, iż z początku myślę, że moje czoło kruszy się na części. Przed oczami widzę jasnoszare plamki, w uszach słyszę sinusoidalny pisk. Jestem na granicy omdlenia.

— I pamiętaj sobie, ty podstępna, nieposłuszna ździro! — Dłoń, która jeszcze przed chwilą starała się wyrwać mi włosy, zaciska się na moim gardle. Powoduje przeogromny ból. Zaczynam się dławić, łapię zachłannie powietrze. — A to dopiero początek! Początek twojego nieuchronnego końca — grozi i rozluźnia chwyt. Z obrzydzeniem wyciera się w obrus i jak gdyby nigdy nic, napełnia po brzegi kieliszek. Wypija wódkę jednym haustem. Odchyla się na oparcie krzesła, bierze uspokajający wdech. Otwiera usta. Chce jeszcze coś dodać, ale przerywa mu skrzypienie otwierających się drzwi.

— Mamo, mogę dziś zostać u... — Dziewczyna staje jak wryta. Widzę, że szokuje ją mój wygląd. — Mamo, co to był za hałas? Wszystko...

— Tak, kochanie, możesz — wchodzę jej w słowo. — Nie martw się, wszystko jest w porządku. — Staram się uśmiechnąć, ale moje usta składają się do wyrażającego ból grymasu.

Wstaję od stołu. Podchodzę do córki, biorę ją za rękę, chłonę przez skórę jej dobroć. Dziś się przekonałam, że nie straciłam z nią więzi. Wiem też, że niespodziewanie stanęła po mojej stronie. Boję się myśleć, dlaczego, ale mam na to swoją teorię. Patrzę z pogardą na pijanego Wagnera. Śmieje mi się w twarz. Jego hipokryzja po raz kolejny burzy mój system wartości.

„Niżej już upaść nie można” — przypominam sobie nagle słowa Sandry Kryńskiej. Zastanawiam się, dlaczego to zdanie właśnie w tym momencie do mnie powróciło i niestety, nie dochodzę do optymistycznych wniosków. Gdzieś w odmętach mojej świadomości kiełkuje przedziwne przeczucie, że wypowiedziana przez dawną rywalkę sekwencja ma związek z tym, co się niebawem wydarzy. Obym się myliła.

TERAZ...

Północ. Czyli już dzień po... Można więc właściwie uznać sprawy za niebyłe. Stanowią już przeszłość, którą będzie mi łatwiej zostawić.

Cóż za traf! Jeszcze kilkanaście minut temu nie wierzyłam, że zdołam wyszukać jakiekolwiek pozaeuropejskie połączenie z wylotem w ciągu kilku godzin, a przed chwilą kupiłam trzy bilety do Marrakeszu. W jedną stronę... Zanim dokonałam rezerwacji, zadzwoniłam do Martina. Dojechał szczęśliwie do siebie i zaczął się pakować. Był zadowolony. Stwierdził, że wprawdzie lepsza byłaby jego rodzinna Tunezja, ale z Maroka łatwo przedostaniemy się dalej. A potem on wszystko załatwi. „Będzie dobrze. Nikt nas nie odnajdzie. Szykuj się i czekaj...” — szepnął, po czym się rozłączył.

Mam niewiele czasu. Samolot startuje o szóstej pięćdziesiąt. Trzeba się pośpieszyć. Ja i Victoria musimy być gotowe zanim wróci Martin. Tylko wówczas zdążymy przed piątą zameldować się przy stanowisku odprawy. Zaledwie godziny... — Po raz kolejny odczytuję godzinę z laptopa. — Tylko kilka godzin dzieli mnie od zapomnienia o zbrodniach, od opuszczenia tego koszmarnego domu. Czy to nie zbyt piękne, ażeby było prawdziwe?

Przeszywa mnie dreszcz niepokoju, nie wiem który od wczorajszego wieczoru. Nie zdołałam się z nim oswoić, a przecież miałam ku temu okazję przez piętnaście lat. Złe przeczucia zawsze działają na mnie tak samo. Każą przewidywać fiasko każdego działania, każdej podjętej decyzji, wszystkiego, za co bym się w życiu nie zabrała. Tak jest i teraz. Każda upływająca sekunda, która powinna przybliżać mnie do sukcesu, daje mi do zrozumienia, że nigdy go nie osiągnę. Im jestem bliżej zaplanowanej wolności, tym bardziej się od niej oddalam. Ale co takiego mogłoby się zdarzyć?

— dedukuję w myślach. — Wszystko będzie dobrze — wzdycham na przekór podszeptom.

Z czarnych myśli wyrywa mnie dźwięk telefonu. Spoglądam czym prędzej na uaktywniony ekran. Michelle Jordan... — Najwyraźniej zorientowała się już w sytuacji. Musi czuć się podle.

— Boże, jesteś, Cami! — odzywa się natychmiast przyjaciółka. — Wszystko ok? — bardziej stwierdza fakt, niż pyta. Jej głos zdradza ulgę.

— Tak, w porządku — kłamię.

— To dobrze — odpowiada. — Wiem, że jest już późno, sorry. Ale od razu chciałam się upewnić, że jesteś cała i zdrowa. Dopiero przed chwilą zorientowałam się, że...

— Spokojnie, Michelle — wchodzę jej w słowo. — Nie musisz nic mówić. Już wiem... Wszystko mi powiedział — tłumaczę. — Pogadamy jutro, dobrze? Odezwę się rano, obiecuję — znów mijam się z prawdą. — Muszę kończyć, pa!

— Ale...

Rozłączam się. Komórka ląduje na sofie. Skrywam twarz w roztrzęsionych dłoniach. Czuję na nich krew. Na wspomnienie wczorajszych wydarzeń zanoszę się obsesyjnym śmiechem. W dalszym ciągu nie mogę w to wszystko uwierzyć. To się nie dzieje naprawdę.

ROZDZIAŁ 18 | WCZORAJ...

Londyn, 21 lutego 2020

Wsiadam do samochodu. Kończę pracę. Zaczyna się weekend, jest piękna pogoda, ale nie jestem z tego powodu szczęśliwa. I chociaż nigdy się nie cieszyłam, że muszę wyjść z biura i wracać do znienawidzonego domu, to od miesiąca wręcz się tego boję. Znowu... Wagner z powrotem gotuje mi piekło. Jest bezlitosny, jak nigdy. Nie przejmuje się już nawet tym, że wciąż jestem w posiadaniu kompromitujących go nagrań. Kłamał, że je zdobył. Mówi, że są niczym w porównaniu z jego układami. Czuje się bezkarny.

Nie ma dnia, w którym by nie użył wobec mnie przemocy. Wczoraj rzucił mną o ścianę z tak potężną mocą, że od razu straciłam przytomność. Nie wiem na jak długo, ale zdążył zacisnąć moją dłoń na butelce wódki. Ocknęłam się, gdy pstrykał mi zdjęcia. Śmiał się, klął, złorzeczył. I jak zawsze groził zrujnowaniem mi życia. Zagłuszał płaczącą za ścianą Victorię.

Z córką coś się działo. Przewidywałam najgorsze, ale każda próba rozmowy z nią kończyła się niepowodzeniem. Dziewczyna wszystkiemu przeczyła, milkła, odwracała swój spłoszony wzrok. Dostrzegałam w jej źrenicach siebie, odzwierciedlenie własnych lęków, cień zrezygnowania. Nie pozwoliła się dotknąć. Krzyczała, że mam się wynosić. Budowała wokół siebie ścianę, za którą widocznie czuła się bezpiecznie. Nie wpuszczała mnie za ten mur. Przewidywała, że od razu zgadnę, odkryję jej sekret. Będę próbowała. Kiedyś mi się uda, a wtedy go, kurwa, zabiję! Przysięgam.

Kiedyś... No właśnie. Jak to będzie kiedyś? — wzdycham. Uruchamiam silnik. Liczę w myślach dni pozostałe do końca lutego. Czas ucieka. Wagnerowi został tylko tydzień. Wystarczyłoby, żeby odpowiedział na urzędowego maila oraz zatwierdził ustanie małżeństwa bez orzekania o winie. I zwrócił mi wolność... — Nie ma szans! — kwituję. Jestem pewna, że tego nie zrobi. To byłoby zbyt proste, zupełnie nie w jego stylu. Nie po to przecież prefabrykuje dowody, przekupuje świadków, odświeża dawne znajomości. On chce mnie pogrążyć, zgnębić, zobaczyć mnie na dnie przegraną. Obniżyć mi reputację do absolutnego minimum. Udowodnić, że bez niego jestem nikim, a dokładniej: niczym.

Łypię na zegarek. Czwarta zero siedem. Włączam się do ruchu. Jadę najwolniej jak umiem. Nie mam zamiaru się śpieszyć. Staram się opóźnić moment, w którym przekroczę próg okazałej willi w Merstham, mojego osobistego więzienia. Ustawiam głośno muzykę. Zagłuszam jej brzmieniem wszystkie złe wspomnienia. Najgorsze przeczucia, strach przed tym, co mnie czeka w domu. Eryk... — moje myśli ponownie wędrują w niechcianym kierunku. Nie potrafię się od nich uwolnić, nawet na ułamek sekundy. Tak bardzo go za to nienawidzę. I tym samym nienawidzę siebie, że mu na to pozwoliłam, że nie poniósł za to żadnej kary.

Mrużę oczy i potrząsam głową, ale obraz mojego ciemiężcy nie chce się rozpłynąć. „On” — odczytuję z kokpitu. — Szlag! — Stukam opuszką palca w dotykowy panel. Czytam niechętnie treść wiadomości: „Przemyślałem to. Nie zgodzę się nigdy na rozwód. Muszę zwyciężyć w wyborach. I nie mogę powierzyć Victorii takiej kurwie i alkoholiczce. Miłego popołudnia, kochanie... Do zobaczenia wieczorem...”.

Zalewa mnie fala gorąca. Pali skórę tuż pod jej powierzchnią, potem wchodzi głębiej, kumuluje się gdzieś w okolicach serca. Zaczynam się trząść, nie mogę się uspokoić. Mam ochotę wrzeszczeć, wyrzucić z siebie złość, nad którą coraz rzadziej potrafię panować. To nie moja złość, ta świadomość jest przerażająca. To diaboliczność Wagnera. Zżera mnie od środka i stopniowo przejmuje nade mną kontrolę. Niczym agresywny wirus, który stopniowo rozprzestrzenia się po organizmie, by na końcu spowodować zgon. Muszę się go pozbyć, zwalczyć w sobie postępującą chorobę. Jedynym lekarstwem jest śmierć...

Obniżam temperaturę w kabinie, kieruję na twarz nawiewowe kratki. Zwiększam głośność radia. Zaciskam do bólu dłonie na kierownicy. Oddycham głęboko, skupiam się na drodze. I na tym, że przecież uzyskam ten rozwód. Nie ulegnę, nigdy się nie poddam. Mój prawnik trzyma rękę na pulsie. Kończy pisać pozew, na wypadek, gdyby Wagner nie zaakceptował warunków ugody. Z nazwiskami świadków, z opiniami biegłych, z dowodami, jakie zgromadziłam. Czeka mnie ciężka przeprawa, wiem o tym, ale nie zejdę z raz obranej drogi. Nigdy! I nie omieszkam powtórzyć to dziś Erykowi. Wygram z nim, to pewne. Nie zakładam innej możliwości.

Ściągam nogę z gazu. Mile autostrady M25 coraz wolniej uciekają spod kół. Z przygnębieniem stwierdzam, że niebawem zobaczę swój zjazd. Wzdrygam się, nie mam ochoty skręcać w stronę domu. Szósty zmysł podpowiada mi, że za żadne skarby nie powinnam dzisiaj tego robić. Jakaś siła każe mi natychmiast przyśpieszyć i pognać prosto przed siebie. Jest to niewytłumaczalne, całkiem nielogiczne, niczym nieuzasadnione. Czyżbym znów panicznie bała się Wagnera? Oczywiście, lecz z każdą upływającą sekundą nabywam pewności, że to nie strach, ale przeznaczenie rozdaje dziś karty. Znam doskonale tę aurę. Nauczyłam się rozszyfrowywać metafizyczne podszepty. Tylko ja je słyszę. Mówią mi akurat, iż tej nocy wydarzy się coś, co nieodwracalnie zmieni moje życie.

Krótki dźwięk. Na ekranie przed sobą zauważam wiadomość. Oddycham z ulgą orientując się, kto jest jej nadawcą. Michelle Jordan. Uśmiecham się na samą myśl o tej wyjątkowej kobiecie. Mam ją przed oczami, widzę jej serdeczny uśmiech i cieszę się, że tak samo jak na Martina, mogę na nią liczyć. Zawsze i wszędzie, w każdej sytuacji. Jeszcze nigdy nie zawiodłam się na przyjaciółce, którą traktuję jak siostrę. Ufam Michelle bezgranicznie, jest mi bratnią duszą.

Klikam w ikonkę otwartej koperty i ogarniam wzrokiem treść SMS-a: „Hi, Cami! To niezwykle pilne, spotkajmy się w Dover, jak najszybciej, będę tam o szóstej. Jadę do babci na weekend. Przyjedź koniecznie. Przyjdź na klify, w nasze ulubione miejsce, latarnia w South Foreland. Mam dla Ciebie ważne informacje. Zniszczymy Eryka! Jest skończony, bydlak! Już się nie wywinie. Wszystko Ci wyjaśnię. Wygramy ten rozwód ;-)”.

Kompletnie nic z tego nie rozumiem. Jordan pojechała do Dover? Znowu? Czy ona musi tam bywać co tydzień? Jestem skołowana. Muszę się dowiedzieć, o co dokładnie jej chodzi. Jaką ma dla mnie wiadomość? Ciekawość mnie zeżre, zanim dojadę nad morze. Wciskam kciukiem guzik z boku kierownicy. Inicjuję połączenie. W aucie rozlega się głośny, przerywany sygnał, a potem dźwięk odrzucenia rozmowy. Próbuję raz jeszcze, a potem ponownie. Bez przerwy to samo, Michelle mnie rozłącza. Zaczynam się martwić, intensywnie myślę.

„Nie mogę odebrać, przepraszam.” — odczytuję kolejną wiadomość, a tuż po niej na kokpicie wyświetla się trzecia: „Jedź pilnie do Dover! Wszystko Ci opowiem. Obiecaj, że będziesz o szóstej! Odpisz!”. Wydobywam telefon z umiejscowionej między siedzeniami przegródki. Odblokowuję ekran, redaguję pośpiesznie lakoniczny tekst: „Będę na pewno, czekaj!”. Wysyłam. Sprawdzam jeszcze, która jest godzina i zaciemniam ekran. Czwarta pięćdziesiąt sześć. Będę o czasie. Zdążę, mam połowę drogi.

Mijam zjazd do Merstham. Mimo podenerwowania, uśmiecham się delikatnie. Cieszę się z dwóch rzeczy: że nie zobaczę zbyt wcześnie owładniętego szałem Eryka oraz że — wierząc słowom mojej przyjaciółki — los daje mi szansę na przeprowadzenie rozwodu w aktualnym trybie. A więc nie wszystko stracone — mówię pod nosem. Moje usta składają się do jeszcze szerszego uśmiechu.

Rozsiadam się wygodniej w fotelu. Zmierzcha. Zwiększam obroty silnika. Wraz z jego drganiami czuję przypływ mobilizujących sił, dawkę pozytywnej energii, która — jak przewiduję — nada sens mojej najbliższej przyszłości. Uwielbiam Michelle! — krzyczę podekscytowana. — I uwielbiam Dover — dodaję, nie mogąc się doczekać spotkania na klifie.

TERAZ...

— Gdzie ty, do cholery, jesteś? — pytam rozgorączkowana. — Przez ciebie nie zdążymy! — zahaczam wzrokiem o zegar w salonie. Piętnaście po drugiej... Wciąż jest sporo czasu, nie ma sensu się tak denerwować. Jednak coś mi podpowiada, że nie powinnam tu zostać ani chwili dłużej. Ogarnia mnie stres. Muszę zażyć Xanax.

— Już jadę — odpowiada pośpiesznie. — Będę za piętnaście minut. Zbierajcie się, żebyście były za chwilę gotowe.

— Jesteśmy — fukam. — Już od dawna. I czekamy na ciebie. Pośpiesz się!

— Nie panikuj, easy — ton głosu Collinsa przeczy jego słowom. Również nim targają emocje. — Wiem, że się niepokoisz, ale...

— Ale co? — nie daję mu skończyć.

— Jestem pewny, że wszystko wypali, obiecuję. Nie zakładam innej możliwości.

— Ani ja — rzucam na przekór przeczuciom. — Jednak wolałabym już stąd wyjechać, ulotnić się, jak najszybciej zniknąć. Po prostu się boję. Rzygam już tym miejscem, mam wrażenie, że...

— Uspokój się wreszcie! — tym razem to Martin wpada mi w słowo. — Będzie dobrze, przestań!

— Bo... sama już nie wiem — wypowiadam głośno swoje wątpliwości. Jestem tak blisko upragnionego sukcesu, a intuicja podpowiada mi, że nie postawię ku niemu ostatniego kroku. To nerwy — tłumaczę się w duchu. — I przeogromne zmęczenie. Za dużo się działo... Jutro będzie lepiej. Z każdym nowym dniem będzie coraz łatwiej.

— Ale ja wiem — jak zza tafli szkła dobiega mnie głos przyjaciela. — Muszę kończyć. Pa! — Mężczyzna przerywa rozmowę.

Umieszczam telefon w torebce. Sprawdzam po raz setny, czy spakowałam do niej wszystkie dokumenty. Są, nie rozpuściły się, to jakaś psychoza! Zasuwam zamek wewnętrznej przegródki. Kładę bagaż podręczny tuż obok stojących w przedpokoju walizek. Rozglądam się po pomieszczeniu. Wszystko dokładnie sprawdziłam. Przed chwilą obeszłam kilkukrotnie willę, po raz ostatni zajrzałam do wszystkich pomieszczeń. Rzuciłam też okiem na ogród... Nie budzi podejrzeń, przynajmniej w strugach ulewnego deszczu, pod osłoną nocy. A dom? Wygląda jakby mieszkańcy wyjechali na kilka tygodni. I taka jest prawda. Z tą tylko różnicą, że postanowili wyjechać na zawsze. Ja tu na pewno nie wrócę, a Eryk tym bardziej... Za to Kryńska zostanie pod ziemią na wieki. Takie podwaliny ma mój nowy świat. Ale czy jestem w tym świecie bezpieczna? Wprost przeciwnie, przynajmniej na razie, dlatego planuję czym prędzej uciekać.

Przecinam salon, wbiegam do kuchennego aneksu. Ściągam z półki szklankę i odkręcam kran. Ze srebrnego blistra wyciskam ostatnią pigułkę. Biorę ją do ust i popijam wodą. Czekam, aż napięte mięśnie zaczną się rozluźniać. Opieram się tyłem o wysepkę z szafek. Mrużę oczy. Skupiam się na sobie. Staram się przyśpieszyć tykanie zegara. Przybliżyć powrót Martina. Tak bardzo bym chciała, żeby już tu był, żeby już mnie wiózł na lotnisko. Nie mogę doczekać się chwili, kiedy koła pędzącej maszyny oderwą się od asfaltu. Przestanę czuć opór, zerwę połączenie z ziemią nasączoną krwią. Wówczas zyskam pewność, że wszystko się pięknie udało i że pokonałam swych wrogów. Odzyskałam wolność, której smaku zupełnie już nie pamiętam. Cofnę się o piętnaście lat, właśnie tam, w powietrzu, na pokładzie samolotu. Będę miała czas na analizę przeszłości. Zrobię to ze spokojem, bez żadnego stresu, że ta przeszłość może mnie dogonić. Nie będzie już w stanie. Wyprę z pamięci, co było. Nie na wszystko miałam przecież wpływ. No właśnie... Czy w życiu mamy na cokolwiek wpływ? Dziś już wiem, że nie.

Mija kilka minut. Po moim ciele rozchodzi się strumień odprężającego ciepła. Rozwieram zmęczone powieki, wracam do rzeczywistości. Słyszę głos Victorii. Woła mnie. Wychodzę z kuchni, spotykam ją w przedpokoju. Jest ubrana, przygotowana do wyjścia.

— O której jedziemy? — Na twarzy ma wymalowany lęk.

— Za kwadrans — odpowiadam. Robię krok do przodu. — Gotowa? — pytam, nie wiedząc, jak to jej powiedzieć. Zasugerować, że poznałam sekret, z którym dziewczyna nie musi się już dłużej męczyć. Pragnę postąpić jak córka, kiedy przed kilkoma godzinami dała mi do zrozumienia, iż rozszyfrowała moją tajemnicę. I co najważniejsze, nie potępiła tego, co zrobiłam.

Potakuje.

— Kochanie, mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę z tego, że nie mamy innego wyjścia, musimy zniknąć z Londynu.

— Wiem.

— To jedyne rozwiązanie po tym, co się wydarzyło. — Kładę dłonie na ramionach dziecka. — Nasz koszmar... Mój, a ostatnio twój, może się skończyć tylko gdzieś daleko stąd.

— Tak, tłumaczyłaś, wiem. — W młodych oczach zbierają się łzy. — Mamo, dlaczego on to wszystko robił? — Zadaje mi pytanie, na które chyba nawet sam Wagner nie znał odpowiedzi.

— Bo był chory — mówię zgodnie z prawdą. — Nie był normalnym człowiekiem. Ale na szczęście nie wyrządzi już nikomu krzywdy. Tobie też nie... — Przytulam zanoszącą się płaczem nastolatkę.

— Mamo, kocham cię — wychlipuje. — Przepraszam, że się nie przyznałam. Ale się go bałam. I bardzo się wstydziłam.

— Ale ja wszystko rozumiem. — Jeszcze silniej przywieram do roztrzęsionego ciała. — Ja to najlepiej rozumiem. I również niezmiernie cię kocham. Nie pozwolę, by cokolwiek złego ci się przytrafiło. Przysięgam. — Kilka łez spływa również po moich policzkach.

— Jedźmy już, mamo — córka wyswobadza się z moich ramion. — Uciekajmy, proszę.

— Za chwilę, kochanie — to mówiąc, słyszę warkot podjeżdżającego pod dom samochodu. — O, już... Martin! — wzdycham z nieskrywaną ulgą. Uśmiecham się do Victorii. Wierzchem dłoni wycieram jej twarz, a potem całuję ją w czubek głowy. — Ruszamy...

ROZDZIAŁ 19 | KILKA GODZIN WCZEŚNIEJ...

Okolice Dover, South Foreland, 21 lutego 2020

Jadę wąską żwirowatą drogą. Zbliżam się do celu. Mam za szybą zabytkowy budynek latarni w South Foreland. Dużo wcześniej minęłam jedno z moich najważniejszych wspomnień — pulsujący życiem, rozjarzony światłem, łączący dwa wykluczające się światy port w Dover. To tam przypłynęłam piętnaście lat temu. Szmat czasu, który zmienił mnie jako kobietę. Sprawił, że przeistoczyłam się w zgoła inną, niekonieczne lepszą osobę. Przeżyłam gehennę, zmarnowałam młodość na walkę z przepięknym mężczyzną, który okazał się diabłem. Sięgnęłam dna piekieł, a kiedy zaczynałam myśleć, że się od niego odbiłam, otrzymałam ostateczny cios. Dlatego niezwykle tęsknię za dawną Kamilą. Ona miała prościej, żyło jej się łatwiej, mogła śnić o wszystkim, zanim wyjechała z kraju. I wiele bym dała, by móc cofnąć czas i na powrót stać się pełną nadziei, optymizmu, wiary w miłość, w ludzi, w czystość ich intencji, przekonaną o bezwzględnym powodzeniu wszystkich swoich planów, uśmiechniętą dziewczyną z Polski. Ona nie miała nic, może za wyjątkiem pięćdziesięciofuntowego banknotu w kieszeni... I była szczęśliwa. A teraz ma w sobie smutek oraz pokłady niechcianej agresji... Teraz ma też córkę, lecz do szczęścia brakuje jej ciągle wolności. Czy na nią zasłuży? To się okaże za chwilę.

Moja nadzieja w Michelle, a dokładnie w informacjach, które jestem pewna, pomogą mi raz na zawsze uwolnić się od Wagnera. Uprzedziłam przyjaciółkę, iż nieco się spóźnię. Odpisała, że nie ma problemu, że też ma „czasową obsuwę”, mam się nie przejmować, jechać ostrożnie, a potem zaczekać w naszym ulubionym miejscu, na zboczu za latarnią w Foreland. Chwilę później dzwoniła Victoria. Pytała, gdzie jestem oraz kiedy wrócę. Skłamałam, że mam nadgodziny w salonie, a po pracy jadę na zakupy. Kazałam jej czekać na ojca, mając nadzieję, że nie poszedł na piątkowe piwko z kolegami. To zawsze kończyło się źle. Dla mnie, rzecz jasna, nigdy dla niego.

Jadę coraz wolniej. Mijam ogrodzony teren latarni. Żywej duszy... Za dnia można tutaj spotkać tłumy zwiedzających, ale teraz jest ciemno i pusto. Biorę głęboki wdech. Czuję ulgę. Zbliżam się do celu. Został mi już tylko kawałeczek drogi. Rozglądam się bardzo uważnie. Poszukuję miejsca, w którym mogłabym zostawić samochód. Jeżeli dobrze pamiętam, to po lewej stronie, za dosłownie kilkanaście metrów, znajduje się prowizoryczny parking. Stamtąd do wybrzeża prowadzi już krótka wydeptana ścieżka.

Jest! — stwierdzam z satysfakcją. Zwalniam jeszcze bardziej i zjeżdżam z chropowatego asfaltu. Zatrzymuję się na poboczu, bezpośrednio pod koronami rozłożystych drzew. Gaszę silnik. Biorę do ręki komórkę i uaktywniam ekran. Szósta dwadzieścia trzy. Nie jest źle — oceniam i czym prędzej wysyłam wiadomość do Jordan: „Dotarłam. Będę za moment na klifie”. „Dobrze” — odpowiedź przychodzi po kilku sekundach. A tuż po niej otrzymuję drugą: „Też już idę, pa”.

Wysiadam. Blokuję samochód, chowam pilota do kieszeni spodni. W drugiej umieszczam telefon. Rozglądam się wokół. Jest już niemal ciemno, ochłodziło się i mocno wieje. Pogoda się zmienia. Słyszę szelest pobliskich zarośli i głośny szum morza. Czuję jego charakterystyczny zapach. Ten sam, którym przywitała mnie Anglia piętnaście lat temu.

Ściągam poły kurtki. Robi mi się zimno, a przez moje ciało przebiega seria intensywnych dreszczy. Niepokoję się. Podświadomość wysyła mi serię impulsów, z których każdy podpowiada mi, że powinnam natychmiast zawrócić. Oglądam się szybko za siebie. Mam wrażenie, że dostrzegłam jakiś ruch gdzieś między drzewami. To wiatr — uspokajam w myślach samą siebie. Ruszam na wprost znajomą mi dróżką. Kilkanaście metrów dzieli mnie od miejsca spotkania. Docieram do niziutkiej bramki wykonanej z desek. Wbita w ziemię niebieska tablica informuje mnie, że wchodzę na teren prywatny. „Daj spokój! Tu nikogo nie ma” — przypominam sobie słowa przyjaciółki z ostatniego wypadu do Dover. Kładę stopę na zmurszałej belce, a potem bez trudu przeskakuję furtkę. Odgłos trzaskających o urwisko fal przybiera na sile. Wkraczam na otwartą przestrzeń. Tutaj mrok nie jest aż tak gęsty.

Nie widzę nigdzie Michelle. Czekam na nią. Postanawiam, że jeśli za kilka minut nie przyjdzie, znów do niej napiszę. Stawiam do przodu kilka małych kroków. Zbliżam się do krawędzi urwiska. Ostre i zimne podmuchy niemal paraliżują mi twarz. Przystaję na skarpie. Staram się nie spoglądać w dół, ale jest to silniejsze ode mnie. Buzująca kilkanaście metrów niżej woda również zdaje się na kogoś czekać. Niecierpliwi się, jest wszechpotężna, niezłomna. Ani na chwilę się nie zatrzymuje. Drąży skały, stara się wedrzeć na ląd, przeniknąć do innego świata. Zupełnie jak ja... Walczę. Nigdy się nie poddam.

Zamieram. Moje mięśnie napinają się, czuję na plecach ostre, przeszywające spojrzenie. Tak silne, jakby chciało mnie przebić na wskroś. Odwracam się. Nie, nie pomyliłam się. Ktoś mierzy mnie wzrokiem. I nie jest to moja przyjaciółka! A jednak się pomyliłam... Jestem przerażona. Pragnę uciec, ale nie wiem dokąd. Za sobą mam przepaść, a przed sobą... śmierć.

— Dzień dobry, kochanie — głos Wagnera rozrywa me serce na strzępy. W mojej głowie trwa galopada myśli. Gdzie Michelle? Jak mogła być taka perfidna? Czemu mnie sprzedała? Zrobiłaby to? Po co? Jaki miałaby w tym cel? Przegrałam. Jestem skończona. Zwyciężył. Pójdę na dno. Zaskoczył mnie po raz kolejny!

Nogi uginają się pode mną. Nie wiem co robić. Jestem skołowana. Tak bardzo bym chciała, żeby to wszystko mi się tylko śniło, a stojący przede mną mężczyzna zniknął, ulotnił się jak duch. Mrużę oczy. Mam wielką nadzieję, że gdy je otworzę, będę tutaj sama, zupełnie jak jeszcze przed chwilą. Ale nic takiego nie chce się wydarzyć. Nadal go widzę. Zbliża się w moim kierunku. Śmieje się fałszywie. Trzyma w ręku róże. Nienawidzę ich!

— Coś taka zdziwiona? — pyta. — Spodziewałaś się kogoś innego?

— Co tu robisz? — krzyczę i machinalnie stawiam krok do tyłu. Ostatni, na jaki mogę sobie jeszcze pozwolić. — Gdzie Michelle?

— A co, wystawiła cię? — W głosie Wagnera wyczuwam szyderstwo. — Z pewnością została w Londynie. Ma przecież dziś zmianę w kawiarni.

— Kłamiesz! — syczę. — Umówiła się ze mną w tym miejscu... — urywam. Dochodzę do wniosku, że Eryk mógł ją zastraszyć. Siłą zmusić do wysyłania do mnie SMS-ów. — Mów! Gdzie ona jest? Co jej zrobiłeś, do jasnej cholery?

— Ja? — prycha. — Czy ja komukolwiek kiedyś wyrządziłem krzywdę? — Jest cyniczny. — Ty to masz jednak fantazję.

— Czego chcesz? — Wiem, że nie zdradzi mi swoich zamiarów. Mogę się ich jedynie domyślać. Przewidywać, co powie policji po moim zniknięciu: „Chorowała, miała postępującą depresję, nie pozwalała sobie pomóc, zażywała coraz więcej leków i... już kiedyś próbowała się zabić.”

Omiatam wzorkiem nadbrzeże. Oprócz nas nie ma na klifach nikogo. Przyjechałam tu sama, nie informując zupełnie nikogo o swoich popołudniowych planach. W kieszeni mam pilota od zaparkowanego opodal samochodu, a przede wszystkim telefon z wiadomościami od Jordan — jedynym dowodem mogącym zaprzeczyć śledczej hipotezie, że postanowiłam targnąć się na życie. Ogarnia mnie zgroza. I wściekłość, że dałam się tak łatwo podejść.

— Ja? — Znów zbliża się do mnie. Wyciąga przed siebie bukiet. — Chcę się dogadać, naprawdę. Musimy spróbować, proszę. Nie możemy wziąć tego rozwodu. Kocham cię i bez względu na całe zło, jakie do tej pory wdarło się do naszego życia, chcę abyś wiedziała, że wszystko co robię, wciąż robię z wielkiej miłości do ciebie i Victorii. A wczoraj? — Robi smutną minę. — To był ostatni raz, przysięgam, nie wstąpi już we mnie agresja. Nawet cię nie dotknę. Potrafię się opanować, przecież wiesz, że umiem. Dla naszej rodziny stanę się dobrym człowiekiem.

— Nie zrezygnuję z rozwodu! — Odzywa się we mnie dusza wojowniczki. Nie mam zamiaru toczyć z psychopatą kolejnej jałowej dyskusji. Jeśli planuje mnie zabić, to cokolwiek powiem, nie zdołam go sama powstrzymać. — Dobrze o tym wiesz. Nie możemy być razem, czy ci się to podoba, czy nie!

— Ale Kamilko, zastanów się jeszcze. Pomyśl jak wiele masz do stracenia. Piękną córkę, luksusowy dom, życie na poziomie, pieniądze. Wszystko o czym śnią nowoczesne kobiety. Przemęcz się, proszę, jeszcze dwa miesiące. Zaczekaj do moich wyborów.

— Nie! — wrzeszczę. Mój sprzeciw niesie się aż po horyzont wraz z nasilającym się szkwałem. — Daj mi święty spokój! Rób sobie co chcesz, ja wracam do domu.

— Nigdzie nie wracasz, nieposłuszna suko! Bo od teraz nie masz już do czego! — Źrenice mężczyzny zachodzą wściekłością. Znam doskonale ten syndrom. To znak przekroczenia linii, za którą nie będzie już w stanie kontrolować swego zachowania. Skrawek czasu dzieli go od ostateczności. — Nawet własna córka nie zapłacze za tobą! — Ciska z zaciętością kwiatami do morza. — Przygotuj się, będziesz następna!

— Przepuść mnie, skurwielu! — brzmię arbitralnie. Ja również ulegam skrajnie złym emocjom.

Próbuję uciekać. Staram się wyminąć rozjuszonego mężczyznę. Oddalić się od przepaści, która jak przewiduję, połknie tej nocy ofiarę. Wagner zachodzi mi drogę. Ani myśli pozwolić mi odejść. Ma swój cel. Przyjechał tu po to, by zabić. Dlatego mnie zwabił w okolice Dover. Chwyta mnie za kurtkę i zaczyna mną szarpać. Przyciska mnie mocno do siebie. Zagląda mi w oczy. Czuję w nozdrzach zapach jego potu.

— A teraz posłuchaj uważnie! — syczy zajadle przez zęby. — Masz ostatnią szansę, żeby się ze mną dogadać. Jeśli nie...

— To co? — Mam ochotę wgryźć mu się w skórę twarzy. — Potraktujesz mnie jak Michelle? Mów, co jej zrobiłeś? Zrzuciłeś ją ze skał?

— Ty naprawdę masz nasrane w głowie — drwi. — Myślisz, że nie mam co robić, tylko mordować takie kretynki jak ona? Za kogo mnie masz?

— To gdzie ona jest?

— Mówiłem ci przecież, że w pracy. Nie wiem tylko, czy już odzyskała komórkę.

— Jak to?

— Normalnie. Czego jeszcze nie rozumiesz? Sandra ją sobie dzisiaj od niej pożyczyła.

— Co ty bredzisz? Kryńska?

— A znasz inną Sandrę? — Wagner zanosi się obsesyjnym śmiechem. — Kryńska, Kryńska... Twoja kumpela z Polski we własnej osobie. To ona do ciebie pisała. Wykradła telefon Michelle. I zanim ta idiotka zorientuje się, że gdzieś zapodziała komórkę, będziesz już pod wodą. A w razie, gdyby moi kumple z policji jakimś cudem odrzucili oczywistą hipotezę śledczą, Jordan będzie pierwszą podejrzaną w sprawie zniknięcia mojej ukochanej żony.

— Jesteś nienormalny! — krzyczę. — Nikt ci nie uwierzy! Skończysz w pierdlu, zobaczysz. Morderstwo nie ujdzie ci płazem.

— Ha, ha, ha. — Zadziera głowę wysoko ku niebu, przymyka oczy i z lubością wciąga powietrze głęboko do płuc. — Ujdzie, ujdzie, gówno wiesz i gówno rozumiesz — szydzi. — No ok... Niech stracę. Zdradzę ci mój sekret. Nawet zwykłe dziwki zasługują na przedśmiertną szczerość.

— Pierdol się! — Pluję mu w twarz. — Nie będę cię słuchać, jesteś chory. Puść mnie! — usiłuję się wyrwać.

— Nie będziesz? — cyka ustami. — A nie chciałabyś wiedzieć, w jakich okolicznościach tak naprawdę zginął twój kochanek? Nie zastanawiała cię nigdy niedorzeczność wypadku Lesiaka?

Jestem bliska utraty panowania nad sobą. Mam wrażenie, że moja dusza odrywa się od roztrzęsionego ciała, że przeobrażam się w bestię, której do tej pory w sobie nie odkryłam. Mam ochotę wyć, ale głos utyka mi gdzieś na wysokości krtani. Postać Eryka zdaje się rozmywać. Widzę ją mało wyraźnie. Do moich uszu przestają dobiegać poszczególne odgłosy. Zlewają się w niewyraźny bełkot, przechodzący stopniowo w ciszę. Nerwy kotłują się we mnie, jak jeszcze nigdy dotychczas, powodując tępy ból pod żebrami. Jestem na granicy światów: realnego i tego tuż pod nim, skażonego perfidią Wagnera.

— Ty bezwzględny, wyrafinowany chuju! — klnę, wytężając do maksimum głos. Jego tembr wybudza mnie z letargu. — Zemszczę się, przysięgam! Zabiję cię za to, choćbym miała dostać dożywocie. Wszystkiego się mogłam po tobie spodziewać, ale nie tego, że jesteś w stanie uśmiercić niewinnego człowieka.

— Bez przesady — parska ironicznie. — Osobiście mu nic nie zrobiłem. Jestem czysty jak łza. — Mruga jednym okiem. — A to, że ktoś z moich ludzi opatrznie zrozumiał sugestię, aby Kacperkowi zrobić wybuchowy prezent... No cóż, za to nie mogę już ręczyć, sama przyznaj — wybucha śmiechem. — Niemniej jednak nie traktowałbym śmierci tego półgłówka jako czystego przypadku. Tak samo, zresztą, jak dziwnego zachowania się naszej przepięknej Victorii — oblizuje usta lubieżnie. — Nie zdajesz sobie nawet sprawy, kochanie, że smakujecie niesamowicie podobnie.

— Ty zwyrodnialcu! Ty fanatyczny skurwielu! — Słowa, które usłyszałam przed chwilą, potęgują mój wstręt. Byłam pewna, że Eryk nie może być większym parszywcem, że nie da się go znienawidzić bardziej, ale minęłam się z prawdą, po raz kolejny dzisiejszego wieczoru. Gdybym miała teraz w ręku nóż, wbiłabym go prosto w serce stojącego przede mną potwora, a potem powtarzałbym tę czynność bez końca. Nie wahałabym się, nie miałabym żadnych skrupułów. Pomściłabym córkę, pomściłabym śmierć przyjaciela. — Zgnijesz w piekle! Zasłużyłeś na to! — przekrzykuję huk fal i świst rozszalałego wiatru. Ja również szaleję, pieklę się, gotuję, ale piętrzące się we mnie emocje dodają mi sił do odwetu.

Ruszam do ataku. Zaczynam się szamotać, podejmuję jeszcze jedną próbę wyrwania się z rąk przeciwnika, ale ten stawia coraz większy opór. Jest potężniejszy ode mnie, wie o tym. Testował to na mnie przez lata. Każda próba wyswobodzenia się z jego stalowego uścisku, kończy się porażką. Wagner nie pozostaje bierny. Jest wściekły, głośno sapie i napiera na mnie całym swoim ciałem. Centymetr po centymetrze zbliżamy się do urwiska. Słabnę. Tracę nadzieję, że uda mi się wyjść z tej sytuacji cało. Zrzuci mnie zaraz z tej skały, to już przesądzone. Zostały mi tylko sekundy. Czas się z tym pogodzić.

— Żegnaj, kochanie — jest sarkastyczny, jak zawsze i jak widać, bez względu na okoliczności. — Tak właśnie kończą takie...

— Jeśli spadniemy, to razem! — piszczę najgłośniej jak umiem, naprędce realizując pomysł, jaki zaświtał mi w głowie. Nie zwlekając, wsuwam dłonie pod rozpięty płaszcz Eryka i natychmiast wczepiam się w jego koszulę. Moje paznokcie ranią mu skórę na piersi. Zaciskam je mocniej. Ostre szpice tipsów zanurzają się w przecinających się tkankach mężczyzny. Przejmuję nad nim kontrolę.

— Ty podstępna, kurwo! — Wije się w konwulsjach. Jest zaskoczony. Nie spodziewał się, że będę walczyła, a przecież mnie zna, powinien to wiedzieć. Po raz kolejny zlekceważył moją odporność na ból, stres, umiejętność przetrwania w trudnych sytuacjach, pomysłowość i inteligencję. — Pożałujesz tego! Zrujnuję ci życie! — Wściekłość, która do tej pory zawiadywała jego mimiką, ustępuje konsternacji i niedowierzaniu. Robi krok za siebie, jego uchwyt słabnie. Obserwuję, jak luzuje palce na kołnierzu mojej kurtki.

Wykorzystuję słabość Eryka. Muszę iść za ciosem, gdyż inaczej zginę. Wykrzesuję z siebie resztki energii do walki. Mam świadomość, że jeśli wykorzystam ją w niewłaściwy sposób, albo ją zmarnuję, przegram. Nie wystarczy mi sił do obrony.

Wbijam knykcie głębiej. Ciepła, lepka wilgoć omywa mi opuszki palców. Wraz z morskim powietrzem wciągam do płuc słodki, metaliczny zapach krwi. Ten aromat budzi we mnie zew, mobilizuje do zbrodni, nakazuje mi zabić Wagnera. Odpycham go szybko od siebie. Rozdzielamy się. Dzieli nas może z pół meta. To wystarczająca przestrzeń, żebym go mogła wyminąć. Zyskać cząstkę chwili, aby pomyśleć, co dalej. Wykonuję unik, odskakuję w bok, lecz wciąż jestem na krawędzi klifu. Rywal chce mnie złapać, rzuca się w moim kierunku, jednak jestem szybsza. Robię kolejny krok wzdłuż skalistego podłoża. Udaje mi się ominąć obolałego mężczyznę. Jest zdezorientowany, traci pewność siebie, a kiedy ma zamiar po raz kolejny mnie dopaść, potyka się o ostrą kamienną wypustkę. Traci równowagę, a im bardziej stara się ją odzyskać, odsunąć się od granicy dwóch światów, jego ciało wpada w coraz większe drgania. Brakuje ułamka sekundy, aby się przewrócił.

Odnoszę wrażenie, że czas nagle zwalnia. Trwa mój moment, w którym wszystko zależy ode mnie. W moich rękach leży życie odwiecznego wroga. Jednym ruchem mogę zdecydować, w jakim kierunku upadnie. Nie! Ani mi się śni ryzykować, że bezwzględny zbrodniarz ustrzeże się szumiącej złowrogo otchłani, że jak zwykle wyjdzie z opresji bez szwanku, a następnie pośle mnie na dno morza. Za dużo złego się stało, zbyt wiele batalii przegrałam, żebym pozwoliła odebrać sobie możliwość zwycięstwa w najważniejszej z nich. Nie pozwolę na to. Nie zasługuję na śmierć!

Spinam wszystkie mięśnie i zaciskam zęby do granic możliwości. Pod powiekami mam wolność, w nozdrzach czuję zapach ostatecznego zwycięstwa. Nie ma już odwrotu, już się nie cofnę przed niczym. Przysuwam się do Wagnera, usztywniam swe ręce. Tylko przez chwilę czuję na nich opór, a potem zachłannie owiewa je wiatr. Stało się. Zepchnęłam Wagnera z urwiska. To koniec. Koniec mojego koszmaru.

* * *

Z przerażeniem spoglądam w dół klifu. Fale rozbijają się o krawędzie skał. Nie dostrzegam go. Zniknął w ciemnościach. Chwilę wcześniej ucichł jego desperacki krzyk, w którym bez trudu rozpoznałam kolejną groźbę zemsty i zrujnowania mi życia. Czuję, jak strach kłuje mnie w żołądek, gdyż wiem doskonale, że mój mąż, jak nikt inny na świecie, umie dotrzymywać słowa. Umiał... — poprawiam się w myślach i oddycham z ulgą. Z lekkim uśmiechem uzmysławiam sobie, że więcej nie zrobi mi krzywdy.

TERAZ...

— Ja otworzę... — Ścieram ostatnią łzę z miękkiego policzka Victorii. Wierzchem dłoni osuszam również swoją twarz. Nie mam zamiaru już płakać. Przeciwnie, planuję od teraz się śmiać, coraz częściej, coraz swobodniej i głośniej. Cieszyć się wolnością, nowym życiem, córką, no... i przede wszystkim Martinem, którego na zawsze utrzymam przy sobie. — Weź swoją walizkę! — Wskazuję wzrokiem na stojące pod ścianą bagaże.

Oddycham głęboko, przymykam powieki i energicznie potrząsając głową, staram się odciąć od tego, co za mną. I za Victorią... W mojej głowie rodzi się konkluzja, że z potężnego nieszczęścia, jakie ją również spotkało, płynie niedająca się ocenić korzyść. To nić zrozumienia, która połączyła dwa kobiece serca, a która nie miałaby szansy ich związać bez wspólnego wroga. Wspólnego, pokonanego wroga... Eryka już nie ma, lecz więź między matką a córką nigdy się nie zerwie. Żadna z nas już nie dopuści do tego. Do samego końca będziemy się wspierać, obie to wiemy o sobie. A ja teraz wiem jeszcze jedno... — że tajemnica, która w ten wieczór również nas złączyła, nigdy nie zostanie ujawniona światu. Zna ją jeszcze Collins, nikt więcej, a zatem wszystko się jakoś ułoży.

Ruszam w stronę drzwi. Nie wiem, dlaczego, ale z każdym stawianym krokiem rośnie we mnie stres. Napięcie, które niczym prąd przepływa przeze mnie z niesamowitą prędkością. Tak już chyba będzie... Tego już nie zmienię. Muszę się do tego zacząć przyzwyczajać. I nauczyć się żyć w świadomości, że raz po raz, najmroczniejsze obrazy z przeszłości będą do mnie uparcie wracały. Będą mi przypominać o zbrodniach, które popełniłam. Muszę z nimi żyć. Jestem naznaczona winą. Nic i nikt tego już nie zmieni. Mogę mieć tylko nadzieję, że z każdym dniem spędzonym gdzieś na krańcu świata, przykryte przez nową codzienność wspomnienia będą traciły na sile i częstotliwości. Dopilnuję, aby tak się stało. Odpokutuję morderstwa. Udowodnię światu, że unicestwiłam zło, które — gdyby Eryk i Sandra wciąż żyli — z pewnością dałoby jeszcze o sobie znać.

Ściskam w palcach klucz. Kręcę nim niecierpliwie w prawo. Kładę dłoń na klamce. Moje serce bije coraz szybciej. Już za kilka sekund rzucę się Martinowi w objęcia, wystarczy mi chwila, by się nim nacieszyć, by tuż przed odjazdem poczuć jego uspokajające ciepło. Biorę głęboki wdech i otwieram.

— Dzień dobry, kochanie...

KONIEC

OD AUTORA

Trzecia powieść... Nadal nie mogę w to uwierzyć. I pomyśleć, że jeszcze niedawno nawet nie marzyłem, że moje literackie zainteresowania skręcą w stronę pisania i wydawania książek. Podobnie jak tej, wyjątkowej i ważnej, lecz nie tylko dla mnie...

Pomysł na Nie zasługujesz na śmierć zrodził się przypadkowo, gdy kilka lat temu moja przyjaciółka, która po niespodziewanej i zaskakującej dla wszystkich emigracji do Wielkiej Brytanii oraz po kilkuletnim milczeniu opowiedziała mi o tym, co się wydarzyło w jej życiu. Ujawniła wówczas powody, dla których z dnia na dzień zerwała kontakt z przyjaciółmi z Polski. A skończywszy snuć swoją opowieść, uśmiechnęła się i powiedziała: „Oto inspiracja do kolejnej książki”. Mimo iż początkowo nie wziąłem tych słów na poważnie, to jednak usłyszane tamtego dnia zdanie uparcie tkwiło w mojej świadomości. Aż do ubiegłego lata, kiedy zapytałem, czy mówiła serio, mając na myśli tekst inspirowany jej wyjazdem z kraju. I tak się zaczęło...

Oczywiście, fabuła powieści jest mocno nadbudowana, a większość postaci i wydarzeń, na całe szczęście, nie ma swojego odzwierciedlenia w rzeczywistości. Niemniej chciałbym, aby jej przesłanie stanowiło przestrogę dla wszystkich, którzy stoją u progu ważnych życiowych wyborów. Czasem bowiem jedna, na pierwszy rzut oka dobra decyzja, może wywołać lawinę następujących po sobie tragedii i doprowadzić człowieka do ostateczności.

Moniko, serdecznie Ci dziękuję za zaufanie, wieloletnią przyjaźń, z której nigdy nie zrezygnowałaś, za niezłomną wiarę w mój talent oraz wsparcie nie tylko w pisaniu. Z niecierpliwością czekam na Twój kolejny przyjazd i nasze następne spotkanie. Może w jego trakcie wymyślimy dalsze losy Kamili Wagner? Kto wie...

Szczególne podziękowania składam mojej żonie, która zawsze, bez względu na wszystko stoi przy mnie, dzielnie znosi moje pisarskie nastroje, podsuwa mi wiele ciekawych pomysłów, a także niejednokrotnie wyprowadza mnie z fabularnych labiryntów, w których podczas pisania zdarza mi się zabłądzić. Kasiu, z całego serca dziękuję Ci za to, że jesteś, zawsze we mnie wierzysz i z upływem lat nabierasz coraz większej pewności, że wszystko jeszcze się ułoży. Ułoży się, właśnie dzięki Tobie. Nie zakładam innej możliwości.

Bardzo dziękuję również zespołowi Wydawnictwa Vectra za piękne wydanie niniejszej powieści, za duży entuzjazm, niezwykłą życzliwość i miłą współpracę.

Kłaniam się pracownikom Regionalnego Centrum Kultury w Pile, organizatorom Festiwalu Kryminalna Piła, twórcom Pilskiego Konwentu Gier i Fantastyki PILKON, wszystkim „Zaczytanym Kinomanom”, a także osobom prowadzącym blogi czytelnicze za nieocenioną pomoc w promowaniu moich poprzednich książek, za słowa otuchy oraz za cenne informacje zwrotne, które pozwalają mi się rozwijać i stawać się coraz lepszym.

Podziękowania składam też rodzinie, znajomym oraz powiększającemu się gronu przyjaciół z mojego literackiego świata: Anecie Binkowskiej, Elizie Korpalskiej, Magdalenie Paluch, Annie Partyce-Judge, Katarzynie Wolnej oraz Adamowi Kopackiemu. Kochani, mogę na Was liczyć w najtrudniejszych chwilach, to niesamowite! A poza tym jesteście najlepsi.

Swoją ogromną wdzięczność kieruję też w stronę Alka Rogozińskiego, którego przepiękne słowa o „Nie zasługujesz na śmierć” nie tylko uszlachetniają okładkę, ale i wzbogacają kryjącą się pod nią historię. Alku, jesteś wyjątkowym człowiekiem, moim wzorem do naśladowania, silną motywacją do patrzenia dalej i sięgania wyżej po własne marzenia.

Pragnę wreszcie podziękować Tobie, drogi Czytelniku, że po raz kolejny obdarzyłeś mnie zaufaniem i przeczytałeś tę książkę. To dla mnie niecodzienne wyróżnienie, o jakim skrycie marzyłem podczas jej pisania. Liczę, że podzielisz się ze mną wrażeniami z lektury, śląc do mnie wiadomość lub umieszczając opinię na temat powieści na społecznościowych portalach książkowych. Dziękuję Ci bardzo, że jesteś.

Mam nadzieję niebawem spotkać się z Tobą gdzieś w Polsce, gdzieś w zakamarkach internetowego świata, a w przyszłości móc napisać specjalnie dla Ciebie jeszcze wiele książek.

Do zobaczenia...

Tomasz Brewczyński

Piła, 22 stycznia 2022 r.