Wszystkim, którym ta historia dała wytchnienie.

Niech będzie nim już na zawsze.

Prolog

– Jeszcze nigdy nie spotkałam tak niewychowanego człowieka jak on! – zbulwersowałam się, rzucając torebkę na stół kuchenny.

– Nie przesadzaj, Reed. – Mama nieśpiesznie ściągała czarne szpilki. Jej twarz zdobił tak błogi uśmiech, że moja złość zelżała, kiedy tylko na niego popatrzyłam. Miała łagodne rysy i piękne ciemne oczy, wokół których zgromadziło się kilka zmarszczek niewątpliwie dodających uroku.

– Mamo – zaczęłam spokojnie, siadając na hokerze. – Nazwał mnie gówniarą, rzucił obleśny komentarz na temat moich piersi, po czym z tym swoim aroganckim uśmiechem dodał, że nie powinnam tyle nakładać na talerz, bo nie zmieszczę się w drzwiach.

Na samo wspomnienie tych uwag drgnęłam. Wciąż widziałam jego rozczochrane jasne włosy, intensywnie zielone tęczówki, mocno zarysowane kości policzkowe i tę boską sylwetkę odznaczającą się pod czarną koszulką. Boże! Wyglądał niczym model, słodkie ciastko z bitą śmietaną. I… cóż, pewnie nawet tak smakował. Ale co z tego, skoro był nadziany gównem. Poza tym ten dupek najprawdopodobniej zostanie moim przybranym bratem.

Mama popatrzyła na mnie lekko urażona moim słownictwem. Wzruszyłam ramionami, dając jej do zrozumienia, że to przecież była jego wypowiedź. Miałam gdzieś jego zdanie. Znał mnie od kilku minut i nie omieszkał obrazić na parę sposobów. Cham.

– Skarbie, on ma osiemnaście lat. – Usiadła obok i popatrzyła na mnie jak na brzdąca, któremu trzeba wyjaśnić, dlaczego nie wolno wkładać palców do kontaktu. – Jest zbuntowanym młodym mężczyzną, który poznaje nową partnerkę ojca i jej córkę. Sama rozumiesz, to niecodzienna sytuacja.

Widziałam, że denerwowała się kierunkiem, w jakim zmierzała ta rozmowa, ale nie zamierzałam siedzieć cicho. Nie chciałam, by broniła kogoś takiego, zwłaszcza że nie było to dziecko w kryzysie rozwojowym, które nie umie pojąć świata dorosłych. Możliwe, że Archer Hale czuł się niekomfortowo, ale czy to usprawiedliwiało poniżanie mojej matki czy mnie w miejscu publicznym? Ja również miałam prawo czuć się niekomfortowo, a jednak starałam się być miła, chociaż z całych sił próbowałam nie cisnąć w niego talerzem.

– Przypominam ci, mamo, że nazwał cię pustą blondynką, idealną do ścierania podłogi w jego łazience, rzucił pod twoim adresem najgorsze obelgi świata, a ty…

– Reed – przerwała mi. – Byłam tam i słyszałam to wszystko. – Trochę posmutniała, a mnie zrobiło się jej żal. – Co się stało, to się nie odstanie. Archer faktycznie przesadził, ale nie możemy nic na to poradzić.

Z torebki mojej rodzicielki rozbrzmiała cicha melodia. Od razu wiedziałam, że dzwoni jej ukochany.

– Halo?… Tak, tak to ja… Nie, czemu?… Nie jestem na ciebie zła… Absolutnie. Nie przepraszaj. Nie masz za co… Rozumiem… Tak, tak… Ona też rozumie. Nie… Jutro?

Postanowiłam wyjść z kuchni, aby mogła rozmawiać swobodniej. To była koszmarna kolacja, która przecież miała się odbyć w przyjaznej atmosferze. Cóż, Adam nie wspominał, że jego pierworodny – a zarazem jedyny – syn popsuje nam wszystkim humory. W wolnych chwilach zapewne dewastował place zabaw i zabierał dzieciom lizaki. Cierpienie innych najwidoczniej sprawiało mu przyjemność.

Opadłam na łóżko przytłoczona dzisiejszymi doświadczeniami. W moich uszach wciąż dudniły słowa największego idioty na świecie, a przez to zrobiło mi się nieco przykro. Ale najbardziej ucierpiała na tym moja matka, bo usłyszała na swój temat dużo gorsze rzeczy niż ja.

Jennifer Maria Edwards prawie siedemnaście lat temu urodziła mnie – Reed Jennifer DiLaurentis. Ojciec dał mi jedynie nazwisko. To wszystko, jeśli chodzi o prezenty od niego. Rok później odszedł i już nie wrócił. Może przytłoczyła go szarość życia: zmienianie pieluch i nocne wstawanie, by nakarmić płaczące niemowlę. Mama zawsze marzyła o pełnej rodzinie, świętach przesyconych gwarem i ciepłą atmosferą, wieczorach, podczas których oglądalibyśmy filmy familijne, wspólnych spacerach oraz radośnie szczekającym na nasz widok psie.

Miałyśmy tylko siebie, ale nigdy niczego mi nie brakowało, nawet ojca. Mama świetnie sobie radziła z moim wychowaniem, a ja nie sprawiałam większych problemów – a przynajmniej nie na tyle dużych, żeby nie mogła im podołać sama. Kochałam ją i zawsze będę kochać. Dała mi bardzo wiele, była obok, gdy chorowałam, gdy przeżywałam nowe etapy w życiu. To ona naklejała plastry na poobijanych kolanach, czytała mi bajki przed snem, chodziła na zakupy, zabierała mnie do dentysty czy ocierała łzy, kiedy po raz pierwszy miałam złamane serce. Chciałam dać jej szczęście, miłość dziecka jednak nie zastąpi miłości romantycznej. Czasem zdarzyło jej się płakać, czego jako szkrab nie rozumiałam. Przecież robiłam wszystko, by się uśmiechała. Zastanawiałam się, czy czasem nie darzyłam jej zbyt słabym uczuciem.

Kiedy podrosłam, pojęłam, że tęskniła za kimś, kogo mogłaby przytulić w nocy, kto podarowałby jej inny rodzaj miłości niż ta, którą oferowałam ja. Tęskniła za kimś, z kim mogłaby dzielić moje sukcesy, kto pocieszałby ją w trudnych chwilach i kto tak zwyczajnie byłby blisko. Jak twierdziła, zdawała sobie sprawę z tego, że wkrótce pójdę w świat, a ona zostanie sama. Dlatego cieszyłam się, że wreszcie znalazła kogoś, z kim będzie mogła spełnić marzenie o udanym związku. Wiedziałam, że spotykają się już od jakiegoś czasu. Jakby odmłodniała, chodziła cała w skowronkach, a wieczorami z jej pokoju dobiegał stłumiony szept.

W mojej głowie pojawił się obraz nowej rodziny. Roztoczyłam świetlaną wizję: on – mój przybrany tata pracujący w firmie, mama – świetna redaktorka, ja – ambitna córka, i Archer, który stałby się moim przyszywanym starszym bratem.

No cóż, właśnie się okazało, że wyrodnym starszym bratem…

Po policzku spłynęła mi łza. Szybko ją starłam. Kochałam mamę najbardziej na świecie i zależało mi, żeby miała wszystko, czego zapragnie. Obawiałam się jednak, że ta droga wcale nie będzie usłana różami. Po dzisiejszym wieczorze zapoznawczym śmiało mogłam stwierdzić, że ta trasa zostanie wyścielona kolcami. Archer stał się skazą na idealnym obrazie. Myślałam, że nie będzie tak źle. W końcu był dorosły i powinien wiedzieć, że jego ojciec ma prawo ułożyć sobie życie na nowo. Ledwo powstrzymałam się od komentarza, że zachowuje się jak zazdrosny sześciolatek. Nie chciałam wchodzić z nim w zbędną dyskusję, gdyż jego postawa dostatecznie pogrążyła spotkanie.

Po paru minutach drzwi się otworzyły, a do pomieszczenia wślizgnęła się moja rodzicielka. Wiedziałam, że to, co chciała mi przekazać, musiało być szalenie istotne, gdyż zapomniała nawet zapukać, a to zdarzało jej się rzadko.

– Coś się stało? – Zmarszczyłam czoło.

Podniosłam się na łokciach, patrząc, jak promienieje. Mogłam z marszu wyeliminować wszelkie złe nowiny. Wyglądała zupełnie tak, jakby to koszmarne spotkanie w restauracji w ogóle się nie odbyło.

– Mam świetną wiadomość! – zapiszczała niczym nastolatka.

Mimo wszystko odnosiłam wrażenie, że to zwiastuje kłopoty.

– Tak? – odparłam podejrzliwie, przechylając głowę.

– Wiesz, że myślimy z Adamem serio o naszej relacji – zaczęła poważnie, lecz jej oczy radośnie błyszczały. – Chcemy się pobrać.

– No tak, od jakiegoś czasu słyszę o tym prawie codziennie – odpowiedziałam nieco ironicznym tonem.

– To dla mnie bardzo ważne, wiesz o tym. Ale dzieli nas spora odległość.

– Co w związku z tym? – Zmierzyłam ją długim, nieufnym spojrzeniem.

Poznała Adama na bankiecie charytatywnym. Została tam wysłana przez redakcję w ramach delegacji, więc nie miała wyboru. Pamiętam, jak bardzo nie chciała jechać, bo uważała, że nie będzie pasować do reszty uczestników. Przekonywałam ją, że nie warto się tym przejmować i że na takich imprezach na pewno są dobry szampan i fajni faceci. Nie wiem, co przekonało ją bardziej, po powrocie jednak przyznała mi rację.

Wstrzymała oddech. Wyglądała, jakby odkopała w ogrodzie sztabki złota.

– Adam właśnie zaproponował, żebyśmy się do niego przeprowadziły – oznajmiła podekscytowana. – Najlepiej jak najszybciej.

1

Swoje siedemnaste urodziny spędziłam w naszym podstarzałym jeepie. Firma odpowiedzialna za dowóz naszych rzeczy już dawno dostarczyła je na miejsce. My natomiast jechałyśmy powoli, zahaczając o znajomych mamy, z którymi chciała się pożegnać i zapewnić o tym, że zobaczą się na jej ślubie. Chociaż nie mogła się doczekać tego dnia, teraz nie śpieszyła się z dotarciem do celu. Wiedziałam, że ten moment prędzej czy później nastąpi. Oczywiście po poznaniu Archera wolałam opcję numer dwa, czyli później. Od pamiętnego spotkania w restauracji minęły dwa miesiące, ale złość i uraza do tego człowieka mi nie przeszły. To jasne, że nie będziemy się dogadywać. Mama usiłowała mnie pocieszyć, przekonywała, że po jakimś czasie Archer pewnie się przyzwyczai i nas zaakceptuje, ale odnosiłam wrażenie, że sama w to do końca nie wierzyła.

– Mam nadzieję, że ty też pożegnałaś się z kolegami i koleżankami – powiedziała, kiedy wjechałyśmy na autostradę. Z głośników płynęła cicha muzyka, a widoki za oknem stawały się monotonne. Panował wyjątkowy upał, a klimatyzacja w tym wozie coraz częściej odmawiała posłuszeństwa. Dzisiaj nie było inaczej. Mimo uchylonych szyb po plecach spływały mi strużki potu.

– Nie przesadzaj. To niecałe dwie godziny drogi, a nie drugi koniec kraju. Zawsze możemy się odwiedzać.

Tak naprawdę miałam jedynie garstkę znajomych. Mogłam śmiało określić się mianem introwertyczki. Nie przepadałam za imprezami ani zatłoczonymi lokalami. Czas spędzałam głównie w swoim towarzystwie, najchętniej na świeżym powietrzu. Czytałam, oglądałam filmy lub seriale. Jeśli z kimś utrzymywałam kontakt, to raczej na neutralnym poziomie. Nie zawierałam większych przyjaźni, nie miałam kuzynek ani bliskich koleżanek z sąsiedztwa. Nie narzekałam, gdyż było mi tak wygodnie. Zdarzało się, że wychodziłam po lekcjach na lody czy pizzę z dziewczynami, które tak jak ja uczęszczały na zajęcia z psychologii. Może będę trochę tęsknić za nimi i klimatem, który stwarzały, ale nigdy nie czułam wielkiego przywiązania do tamtej okolicy, domu czy liceum.

Dom Hale’a znajdował się w bogatszej dzielnicy. Na podjeździe już czekały na nas kartony i pojedyncze meble, które mama koniecznie chciała zabrać. Nie było tego wiele, bo – jak stwierdził mój przyszły ojczym – wszystko, co potrzebne, ma u siebie. Krzątał się wśród pudeł wraz z dziewczyną o ognistych włosach, niebotycznie długich nogach i uroczym uśmiechu. Spojrzałam na mamę, ale ona już nie patrzyła na mnie. Zaparkowała i w mgnieniu oka wysiadła. Z radością wpadła w ramiona ukochanego i zaczęła streszczać podróż. Był to poniekąd wzruszający obrazek, gdyż oboje w tamtym momencie wyglądali jak para nastolatków, a nie ludzie po czterdziestce.

Pomimo oporów w końcu i ja wygramoliłam się z samochodu. Czułam skrępowanie. Ta sytuacja przywodziła mi na myśl chwilę, kiedy należy wejść do urzędu, żeby załatwić jakąś ważną sprawę. Człowiek nie wie, co go czeka i do ilu jeszcze pomieszczeń go odeślą, zanim będzie mógł się zaszyć w swoich czterech ścianach i odpocząć.

– Dzień dobry – przywitałam się.

– Witaj, Reed. – Wybranek mojej matki uścisnął mi dłoń. – To Katty. – Wskazał na rudowłosą. – Moja siostrzenica. Często tu przychodzi, więc myślę, że się zaprzyjaźnicie.

– Tak się cieszę, że wreszcie będę mogła porozmawiać w tym domu z jakąś dziewczyną! – pisnęła, rzucając mi się na szyję. Nie dość, że wyglądała niczym modelka, to jeszcze pachniała jak ciastko. Trochę mdląco, ale i tak zaburczało mi w brzuchu.

– Miło cię poznać – powiedziałam cicho zaskoczona jej wylewnością. Nie znała mnie, a witała się, jakbyśmy robiły to od zawsze, na dodatek tak intensywnie, że utrudniała mi oddychanie.

W końcu odsunęła się z szerokim uśmiechem. Okręciła się wokół własnej osi, eksponując długie falowane włosy, jasną cerę, zwiewną białą sukienkę i kremowe baleriny. Dobra, nie była jak z okładki. Wyglądała niczym Miss World.

– Ładna kiecka? – zapytała prosto z mostu. Jej zielone oczy śmiały się i błyszczały. – Kupiłam ją na wyprzedaży. Zaoszczędziłam kupę forsy!

– Śliczna – skomentowałam nieco bez entuzjazmu.

Była taka żywiołowa i energiczna, że aż przytłaczała. Przy niej wyglądałam, ale także czułam się słabo. Ubrana w czarne legginsy, znoszone trampki i przepocony podkoszulek, z makijażem, który spłynął z twarzy za sprawą upału, prezentowałam się dużo gorzej. Choć obydwie należałyśmy do szczupłych osób, Katty miała więcej ciała tam, gdzie przeważająca część kobiet by sobie tego życzyła. Nienaganny, ale zarazem naturalny make-up podkreślał jej tęczówki oraz pełne, malinowe usta. Moje miały brązowy odcień, lecz nie były tak intensywne. No i te włosy! Gęste, długie i w tak wyrazistym kolorze. Trudno było oderwać od niej wzrok.

– Jesteś przepiękna – skomentowała Jennifer. – No i ta sukienka! Rewelacja! Myślę, że powinnaś wziąć Reed na zakupy. Mogłybyście wybrać sukienki na ślub.

– Wspaniały pomysł! – zapiszczała Katty po raz kolejny. – Znam świetne sklepy w centrum! Teoretycznie zostały nam cztery miesiące, ale nie powinnyśmy czekać do ostatniej chwili.

Trajkotała bez opamiętania, więc przestałam jej słuchać. Nie chciałam być niemiła, mój organizm jednak domagał się spokoju i zdecydowanie mniejszej liczby bodźców, co przy tej dziewczynie chyba nie było realne. Próbowałam się rozglądać po okolicy, żeby odwrócić uwagę od szczebiotu na temat kreacji.

Widziałam idealnie przystrzyżony trawnik, zadbane rabaty, a na tyłach dostrzegłam miejsce do odpoczynku. Najbardziej zainteresował mnie hamak.

Drzwi frontowe otworzyły się gwałtownie. Mimowolnie popatrzyłam w tamtą stronę. W progu stanął młodszy Hale z rozczochranymi włosami, podkrążonymi oczami, grymasem na twarzy, w czarnych spodniach i – o zgrozo – bez koszulki. Nie żeby mi przeszkadzali faceci z gołymi klatami, liczyłam się jednak z tym, że zostaniemy rodziną. Niemiłosiernie denerwował mnie fakt, że ten chłopak prezentował wszystko to, czego nienawidziłam: ładne opakowanie i beznadziejne wnętrze. Tak właśnie go postrzegałam.

– Archer! – wykrzyknął Adam na widok pierworodnego. – Miło, że zaszczyciłeś nas swoją obecnością. Chodź się przywitać.

– Co one tu robią? – burknął z zaciętą miną. Olał prośbę ojca i nie ruszył się nawet o milimetr.

– Chyba ci wspominałem, że z nami zamieszkają. – Pan domu przycisnął moją mamę do swojego boku.

Patrzył na syna w sposób nieznoszący sprzeciwu, ale chłopak jedynie skrzywił się nieznacznie i skrzyżował ramiona na piersi. Wyglądał, jakby dopiero wstał po całonocnej libacji, na co i ja się skrzywiłam. Miałam tylko nadzieję, że to nie on bywa ich organizatorem, gdyż niespecjalnie chciałabym brać w nich udział.

– Chyba mówiłem, że sobie tego nie życzę – odpowiedział, obdarzając mnie pełnym obrzydzenia spojrzeniem.

– To mój dom i ja decyduję. – Starszy Hale był zdenerwowany zachowaniem chłopaka.

– Wciąż tu mieszkam.

– A ja wciąż utrzymuję twój tyłek, więc mam przewagę!

O ile mężczyzna był przed chwilą spokojny, o tyle teraz uleciało z niego całe opanowanie.

– Oczywiście – rzucił Archer sarkastycznie. – Zajmujesz się mną tak samo chętnie jak matką, kiedy potrzebowała twojej pomocy.

Mięśnie na twarzy mojego przyszłego ojczyma się napięły. Gdyby spojrzenie mogło zabijać, jego syn leżałby już martwy. Doszłam do wniosku, że chyba wcale by mi to nie przeszkadzało. Odgoniłam prędko te myśli, gdyż życzenie komuś śmierci postrzegałam jako klątwę. Lepiej z tym uważać, by nie mieć wyrzutów sumienia.

Przestąpiłam z nogi na nogę, przyłapując się na wpatrywaniu w wyrzeźbione ciało tego idioty. Boże, gdyby miał dobry charakter, mogłabym się nawet rozmarzyć. Ale chociaż wyglądał świetnie, zachowywał się, jakby został przysłany na ziemię przez samego diabła.

– Archer, rozmawialiśmy na ten temat setki razy. – Katty dołączyła do ostrej wymiany zdań. – Mógłbyś na chwilę ogarnąć swój świński charakter i schować go do kieszeni? Nic nie wskórasz takimi tekstami, wiesz o tym.

– Właśnie się hamuję – warknął chłopak. – Chociaż od paru minut mam ogromną ochotę przywalić tej małej za natarczywe gapienie się na mój tors.

Oprzytomniałam i nieznacznie potrząsnęłam głową. W panice odwróciłam wzrok. Poczułam się jak dziecko przyłapane na podjadaniu słodyczy. Wbiłam paznokcie we wnętrze dłoni, usiłując wymyślić odpowiedź, która nie dałaby mu powodu do kolejnych zaczepek. Trwało to widocznie zbyt długo, bo na jego twarz wypełzł arogancki uśmieszek.

– Wcale się na ciebie nie gapię – mruknęłam, starając się skupić na framudze.

– O, umiesz mówić – zadrwił Archer, udając zdziwienie.

Wycofał się w głąb domu. Adam posłał mi przepraszające spojrzenie. Widziałam, że wstydził się za syna. Po chwili ten drugi wrócił, już w koszulce. Bawił się kluczykami od samochodu. Ruszył w naszym kierunku z zaciętością na twarzy. Wstrzymałam oddech, gdy stanął naprzeciw mnie. Wiedziałam, że jest ode mnie sporo wyższy, w tamtym momencie jednak ta różnica wzrostów sprawiła, że poczułam się wyjątkowo mała.

– Cholernie irytuje mnie twoja osoba, wiesz? – Jego głos ociekał jadem, a intensywnie zielone oczy wpatrywały się we mnie złowieszczo. – Na twoim miejscu przemyślałbym wprowadzenie się tutaj.

Nachylił się powoli do mojego ucha. Wstrzymałam oddech, gdy poczułam jego woń. Pachniał tak, jakby dopiero wyszedł spod prysznica. Pewność siebie oraz buta tego człowieka mnie onieśmielały i przyprawiały o niemal bolesne kołatanie serca. Z zaskoczeniem przyjęłam fakt, że nie czuć od niego ani grama alkoholu, bo chyba tylko on usprawiedliwiałby to dzikie zachowanie i pyskowanie.

– Ze mną za ścianą nigdy nie będziesz bezpieczna – wyszeptał.

Boleśnie skręcił mi się żołądek. Archer powoli wyprostował plecy, śmiejąc się paskudnie. Przełknęłam głośno ślinę, zastanawiając się, co ja tutaj, do cholery, robię. Nie pisałam się na takie coś. Sto razy bardziej wolałabym mieć za brata rozkapryszone i rozpieszczone dziecko niż kogoś tak nieprzyjemnego.

– Tak nawiasem mówiąc… – Powędrował wzrokiem niżej. – Mogłabyś równie dobrze chodzić bez podkoszulka. Jest tak bardzo prześwitujący, że wszyscy widzimy twój różowy stanik.

W panice zasłoniłam się rękami. Nie byłam świadoma, że tak bardzo to widać. W dodatku uwadze Archera na pewno nie uszły plamy potu pod pachami. Świetnie, po prostu świetnie! Moja reakcja rozbawiła go jeszcze bardziej.

– Idiotka. – Wyminął mnie, szturchając w żebra, po czym wsiadł do samochodu i z piskiem opon wyjechał na ulicę.

Wszyscy milczeli, jakby analizowali to, co tu się właśnie wydarzyło. Czułam się upokorzona i zmieszana z błotem. Właściwie nigdy nie miałam takich problemów i nie wiedziałam, jak powinnam się zachować. Nie wyobrażałam sobie dalszego funkcjonowania w takich warunkach. Musiałam albo coś wymyślić, albo liczyć, że przez większość czasu uda mi się schodzić z drogi temu dupkowi.

Zapowiadała się wspaniała zabawa…

2

Przez całą sobotę i niedzielę miałam upragniony spokój. Był mi potrzebny, ponieważ duże zmiany zawsze wysysały ze mnie energię. Zbawiennym okazał się fakt, że Archer Hale aka największy dupek świata nie pojawił się w domu przez te dwa dni. Ostatni raz widziałam go na podjeździe, gdzie rzucił do mnie szereg przykrych słów. Czy to odchorowałam? A jakże. Przez większość czasu nie wychodziłam ze swojego pokoju, który stał się moim azylem.

Pomieszczenie, które mi przydzielono, nie było duże, ale za to całkiem przyjemne. Pozwalało naładować baterie. Musiałam co prawda rozpakować kartony, żeby nie zawalały przestrzeni, potrzebowałam jednak czasu, by się do tego zabrać. Weekend spędziłam na oglądaniu filmów oraz poznawaniu zakamarków domu. W porównaniu z naszym poprzednim był ogromny. Łatwo było się w nim zgubić.

***

W poniedziałek musiałam wcześnie wstać. Wcale mi się to nie uśmiechało, bo czekał mnie pierwszy dzień w nowej szkole, ale nie miałam wyjścia. Cóż, przeprowadzka dwa miesiące przed zakończeniem roku nie należy do najrozsądniejszych pomysłów, wiedziałam jednak, jak bardzo zależało na tym mamie. Oboje z Adamem doszli do wniosku, że im szybciej Archer przywyknie do naszej obecności, tym lepiej dla ich przyszłego małżeństwa. Nie chciałam się wypowiadać na ten temat, ale uważałam, że jeśli cokolwiek mu nie pasowało, mógł się wynieść. Owszem, to my byłyśmy tutaj nowe, ale skoro nie wracał przez dwa dni, najwyraźniej miał gdzie się podziać. Poza tym był dorosły. Wcale nie musiał mieszkać z ojcem.

Na szczęście umówiłam się z Katty, żeby poczekała na mnie przed bramą. Miała mi wszystko wytłumaczyć i pokazać. Dzięki niej na pewno będzie mi raźniej w tych trudnych momentach.

Rankiem spostrzegłam, że nie mam pojęcia, gdzie spakowałam swoje ulubione ubrania. Pudeł było sporo, a rozpakowywanie wszystkiego potrwałoby za długo. Westchnęłam, biorąc pierwsze lepsze ciuchy, które znalazłam na wierzchu. Stresowałam się nowym miejscem i tym, że wszyscy będą mnie traktować jak obcą. Z szybko bijącym sercem włożyłam jeansy i bluzkę. Przeczesałam swoje kruczoczarne włosy i przeciągnęłam rzęsy tuszem. Starałam się zamaskować pryszcze podkładem, ale miałam wrażenie, że i tak przebijają.

Ulotniłam się, zanim dopadłaby mnie mama. Zapewne dostarczyłaby mi jeszcze więcej stresu, mówiąc, że dam sobie radę i jestem dzielna. Wcale się tak nie czułam, co więcej, nie potrzebowałam pocieszenia. Wolałam sama stawić czoło wszelkim przeciwnościom.

Przemierzałam miasto, które teraz stało się moim domem. W tej części dominowały osiedla z niemal identycznymi domami. Na ulicy panował wzmożony ruch. Ludzie śpieszyli się do pracy bądź szkoły. Postawiłam na spacer, bo uspokajał mnie bardziej niż czekanie na autobus. Podczas marszu miałam poczucie kontroli nad sytuacją. Brakowało mi tego, kiedy bezczynnie stałam, myśląc o tym, co będzie dalej.

Już po zdjęciach wiedziałam, że liceum w West Richmond Falls – placówka z tradycjami – jest dużo większe niż moje dotychczasowe. Budynek dumnie odznaczał się na tle drzew, imponując wysokością i zdobieniami elewacji.

Przy parkingu już czekała Katty wraz z kilkoma znajomymi.

– Cześć, kochana! – wykrzyknęła na mój widok. – Cieszę się, że trafiłaś. Ale przecież mogłam cię podrzucić!

Uśmiechnęłam się i ją objęłam. Takie przywitania z obcymi ludźmi stanowiły dla mnie kompletnie nowe doświadczenie. Dla Katty – przeciwnie. Sprawiała wrażenie, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. Pozostało mi się chyba przyzwyczaić do jej entuzjastycznego podejścia. Sądziłam, że stara się być dla mnie miła, jakby chciała mi wynagrodzić zachowanie kuzyna. Nie musiała tego robić, w końcu każdy odpowiada za siebie, ale nie miałam serca jej zniechęcać. A może po prostu taka była jej natura.

– Chciałam się przewietrzyć przed lekcjami – wyjaśniłam z uśmiechem.

– Poznaj moich przyjaciół. – Katty obróciła się w stronę trzech dziewczyn i dwóch chłopaków. Wciąż trzymała mnie blisko siebie, przez co nagle poczułam się jak piesek na wybiegu.

Choć każde z nich wymieniło swoje imię, ze stresu nie zapamiętałam żadnego. Wciąż denerwowałam się tym, że czekał mnie cały dzień w nieznanym miejscu.

– Jestem Reed DiLaurentis – przedstawiłam się w końcu.

– Reed jest świetna, na pewno się polubicie. – Kat się roześmiała. – To moja nowa rodzina, więc jeśli spadnie jej z głowy chociaż włos, macie przechlapane! – Szturchnęła chłopaków, a oni wybuchnęli śmiechem. – Widzisz? – zwróciła się do mnie. – Znasz już najlepszych ludzi w całym liceum. A teraz chodź, pokażę ci, gdzie znajdziesz swoją salę.

Pociągnęła mnie ze sobą, a ja zauważyłam, jak wiele osób na jej widok promienieje. Niektórzy się z nią witali, a to powodowało, że zwracali uwagę także na mnie. Katty prezentowała mnie w najlepszy możliwy sposób, przez co czułam się skonsternowana.

– Chyba wszyscy cię tu znają – powiedziałam, poprawiając plecak.

– Nie narzekam na rozpoznawalność, ale to norma, gdy się jest cheerleaderką.

O, a to nowość. O tym jeszcze nie miałam pojęcia. Ciekawe, ilu rzeczy jeszcze się dowiem na jej temat.

– Musisz to lubić.

– Potwierdzam. – Zaśmiała się szczerze. – Co prawda nie prowadzimy już naborów, ale jeśli chcesz, w następnym roku mogę cię wkręcić.

– O nie, nie, nie. Bycie w centrum uwagi zdecydowanie nie jest dla mnie.

Spojrzała na mnie z ukosa, wskazując ręką kierunek, w którym mamy podążać. Korytarz był zatłoczony, więc musiałam pilnować, aby się nie zgubić.

– Szkoda, ale pamiętaj o mojej propozycji. Może się namyślisz.

– Coś ty. Pewnie połamałabym sobie nogi, próbując wykonywać te wszystkie akrobacje i podskoki.

Znów się zaśmiała. Miałam wrażenie, że robiła to ciągle.

– Okej. A teraz skup się. To twoja sala. – Pokazała palcem drzwi obok. – Biologia nie jest taka zła, ale uważaj na nauczycielkę. Jeśli jej nie podpadniesz, nie będzie robić problemów.

– Dziękuję za radę.

– Sala nauk społecznych jest na drugim piętrze. Zaraz obok schodów. Potem cię znajdę, zjemy razem lunch.

Uśmiechnęłam się anemicznie i wkroczyłam do pomieszczenia. Z ulgą stwierdziłam, że nikt nie zwrócił na mnie większej uwagi. Tylko osoby przy drzwiach podniosły wzrok, większość była jednak pochłonięta rozmową lub przeglądaniem telefonów. Niepewnym krokiem podążyłam wzdłuż ławek i wybrałam tę w połowie sali. Uważałam to za bezpieczną lokalizację. Powoli rozpakowałam plecak, uspokajając się.

– Ej, nowa – usłyszałam za plecami. – To miejsce jest zajęte.

Odwróciłam się. Za mną stała wysoka blondynka, której biust wylewał się spod bluzki. Błękitne oczy natarczywie się we mnie wpatrywały.

– Hm, no cóż – mruknęłam, niezbyt rozumiejąc, o co chodzi. – Nie zauważyłam, żeby ktoś tu siedział, więc chyba jednak nie jest zajęte.

– Od zawsze siedzi tutaj Matthew. – Skrzyżowała ramiona na piersiach, wydymając pokryte błyszczykiem pełne usta.

Byłam pewna, że materiał jej bluzki zaraz pęknie. Bujne, gęste loki odbijały się od jej ramion za każdym razem, kiedy poruszyła głową. Przypominała mi lalkę.

– Sprawdźmy – rzuciła ironicznie. – Czy wyglądasz jak Matt? Czy zachowujesz się jak Matt? Czy jesteś nim? Nie, nie i jeszcze raz nie. – Zmrużyła powieki. – Więc wyjazd stąd, bo osobiście skopię ci tyłek!

Zamurowało mnie. Chyba nie popełniłam żadnego przestępstwa, prawda? Jeśli przeszkadzałam, wystarczyło wyjaśnić sprawę. Nie robiło mi większej różnicy, gdzie będę siedzieć.

Już miałam coś odpowiedzieć, kiedy usłyszałam męski głos obok nas:

– Daj spokój, Brittany. Usiądę gdzie indziej.

Odwróciłam się i ujrzałam jednego z najprzystojniejszych chłopaków, jakich kiedykolwiek widziałam. Wysoki blondyn o niesamowicie intrygującym, łagodnym spojrzeniu ukazał szereg białych zębów, rozciągając usta w uśmiechu.

– Tak na marginesie… – Nachylił się do mnie, opierając dłonie na blacie ławki, przy której siedziałam. – Jestem Matthew, ale nie używaj mojego pełnego imienia, jeśli możesz.

– Mogę – odpowiedziałam cicho, patrząc w te piękne oczy. Ich kolor był raczej mętny, ni to niebieski, ni to zielony. Bliżej mu do szarego, ale i tak hipnotyzował.

To nie tak, że leciałam na każdego faceta. Jasne, nieraz któryś mi się spodobał. Problem pojawiał się wtedy, kiedy musiałam się odezwać. Przystojniacy mnie onieśmielali, a wtedy nie potrafiłam sklecić sensownego zdania.

– Cieszę się. – Zaśmiał się, a jego świeży oddech owiał moją twarz. – Jak ci na imię?

– Reed.

– Ciekawe imię. Wiesz, zawsze to ja tu siedziałem, ale w porządku. Możesz zostać, znajdę sobie inne miejsce. Chyba wcześniej cię nie widziałem. Jesteś nowa czy to jakiś wymyślny sposób na odbycie kary?

– Ale jak to?! – zaskrzeczała Brittany, nie pozwalając mi się odezwać. – Przecież to miejsce jest twoje! Zawsze siedzisz blisko mnie!

Przygryzłam wargę, obserwując, jak chłopak kroczy na koniec sali. Ruszał się płynnie i dostojnie. Żałowałam, że nie poczekał na moją odpowiedź, lecz widocznie powód mojej obecności tutaj aż tak go nie interesował.

Brittany odpuściła, bez słowa siadając za moimi plecami.

Gdy pojawiła się nauczycielka, zaprosiła mnie na środek, bym przedstawiła się grupie. To był najgorszy moment lekcji, wyćwiczona formułka jednak bardzo mi pomogła.

Przez całe zajęcia nie mogłam się skupić, czując na karku wzrok Brittany. Następnym razem na pewno tu nie usiądę. Nie zamierzałam się wdawać w konflikty. Pewnie coś ich łączyło, skoro tak zareagowała. Liczyłam, że nie nadepnęłam jej na odcisk zbyt mocno i że zostawi mnie w spokoju.

***

Reszta lekcji upłynęła spokojnie. Uczniowie udzielali mi wskazówek dotyczących dotarcia do odpowiednich sal. Spotkałam się z mnóstwem miłych komentarzy i chęcią rozmowy.

Kiedy opuszczałam budynek, owiał mnie ciepły wietrzyk. Przyjemnie było poczuć go na policzkach po dniu pełnym wrażeń. Mój dobry humor jednak szybko wyparował, gdy zobaczyłam opierającego się o swój wóz Archera. Stało z nim paru kolegów. Ponieważ od zawsze miałam ogromnego pecha, musiałam ich minąć, aby wyjść na ulicę. Na sam koniec oczywiście musiało się wydarzyć coś rujnującego sielankę. Wpatrywałam się w chłopaka, który na tle roześmianych młodych mężczyzn wyglądał na znudzonego. Zacisnęłam palce na szelce plecaka, biorąc głęboki wdech. Wiedziałam, że nie obędzie się bez reakcji. Ten palant się na mnie uwziął. Byłam na straconej pozycji.

– Archer, nie mówiłeś, że twoja siostra to taka laska! – Do moich uszu dobiegł czyjś głos. Chociaż nie słyszałam w tych słowach kpiny, byłam przekonana, że to jeden z tych kąśliwych tekstów, który wywoła lawinę.

Pozostali się roześmiali, szturchając Hale’a łokciami. W myślach odliczałam kroki, które pozostały mi do bramy. Piekły mnie łydki od narzuconego tempa. Wbiłam wzrok w chodnik. Pragnęłam jak najszybciej zejść im z oczu. Musiałam tylko ich minąć. Z każdą sekundą zbliżałam się do tego momentu.

– Odczep się – mruknął zirytowany Archer, kiedy byłam na tyle blisko, by go usłyszeć. – To nie jest i nigdy nie będzie moja siostra. Ona jest nikim.

Ostatnie słowo wypowiedział tak, jakby miał na myśli coś ohydnego. Przystanęłam, odwracając głowę w jego kierunku.

– Bo akurat ja chcę cię za brata – odpyskowałam.

– Mówiłaś coś, malutka? – Pochylił się lekko i zmrużył oczy. Milczałam, więc odkleił tyłek od samochodu i podszedł. – Zapomniałaś języka w gębie?

Oparł ręce na biodrach. Czarne jeansy i biały podkoszulek bardzo mu pasowały. Musiałam przyznać, że wyglądał nieźle, jego zachowanie jednak niezmiennie doprowadzało mnie do szału.

– Nic nie mówiłam – burknęłam i ruszyłam przed siebie, unosząc dumnie brodę.

– Dokąd się wybierasz? – Zastąpił mi drogę, przez co niemal się z nim zderzyłam. Z moich ust wydobył się cichy jęk.

W duchu zawyłam z bezsilności. To największy kretyn, z jakim było mi dane rozmawiać.

– Nie twój interes – odpowiedziałam, starając się brzmieć pewnie, a przy tym niezbyt arogancko.

– Będę twoim bratem, myślę, że to jednak mój wielki interes.

Popatrzyłam na niego ze zdumieniem. Ten facet był niemożliwy.

– Słyszałaś, Reed? – odezwał się jeden z jego koleżków. – Archer twierdzi, że ma wielki interes!

Wzdrygnęłam się. To było ostatnie, o czym chciałam myśleć.

– Zamknij się, Carter! – odwarknął Hale w jego stronę, po czym znów wlepił we mnie wzrok. – Więc?

– Niespełna minutę temu byłam dla ciebie nikim, a teraz doszukujesz się pomiędzy nami jakichś związków? – Wiedziona nagłym poczuciem dominacji zdobyłam się na kąśliwą uwagę. – Myślę, że skończyliśmy rozmawiać.

– Chcę wiedzieć, jakich miejsc powinienem unikać, żeby na ciebie nie wpaść. Zgaduję, że placów zabaw.

Pokręciłam głową z niedowierzaniem. Rzucanie irytujących tekstów miał we krwi. Niemniej uznałam, że w tej potyczce to ja wygrałam.

Ponowiłam próbę wyminięcia go i tym razem się udało. Gdy byłam już w stu procentach pewna, że ta bitwa należała do mnie, Archer krzyknął:

– A może idziesz do mojego ojca? Chcesz mu wleźć do łóżka, żeby mieć pieniądze, tak jak twoja matka? Dobrze wiem, że obie liczycie tylko na kasę!

Zmroziło mnie. Te słowa odbijały mi się echem w głowie przez kilkanaście sekund, odbierając dech. Do moich oczu napłynęły łzy. Usiłowałam je powstrzymać, szybko mrugając powiekami. Nie chciałam dać temu gnojkowi satysfakcji.

Spojrzałam na niego przez ramię. Tryumfował, wiedząc, że udało mu się zadać bolesny cios. Mógł obrażać mnie, ale nigdy kobietę, która przychyliła mi nieba! Jego znajomi patrzyli na mnie z politowaniem. Zobaczyłam też innych uczniów, którzy nie wiedzieli, jak powinni zareagować. Zapewne przysłuchiwali się nam od początku.

Miałam ogromną ochotę podejść do Hale’a, wykrzyczeć mu w twarz, jakim jest chamem i jak bardzo mnie wkurza, puścić wiązankę niecenzuralnych słów, które idealnie opisywałyby jego osobę, a na koniec przywalić z liścia w tę nieskazitelną, głupio uśmiechniętą twarz. Byłam jednak na to za słaba. W połowie drogi po moich policzkach popłynęłyby łzy, dając mu jeszcze większe pole do popisu.

Odwróciłam się gwałtownie i pomaszerowałam byle dalej. Traciłam ostrość widzenia, otoczenie stawało się barwnymi plamami. Nie obchodziło mnie, że zaraz zrujnuję sobie makijaż. Moim jedynym pragnieniem w tamtej chwili było zwinięcie się w kłębek na miękkim łóżku. Miałam serdecznie dość! Nie mogłyśmy żyć z kimś takim pod jednym dachem.

– Reed! Reed! – Do moich uszu wdarł się kolejny męski głos. Był jakby znajomy. – Chryste, masz niezłą kondycję. Mogłabyś być cheerleaderką.

Spojrzałam w bok i dostrzegłam Matta. Przetarłam policzki wierzchem dłoni. Przypomniałam sobie naszą dzisiejszą rozmowę przed pierwszą lekcją. Rozmowę, przez którą – jak mi się zdawało – Brittany umieściła moje nazwisko na pierwszym miejscu listy swoich wrogów.

– Biegłem za tobą od samej szkoły… – Łapał oddech, co wyglądało dość zabawnie. – Wołałem cię, ale chyba nie słyszałaś. – Jego zarumieniona twarz pojaśniała, kiedy uchwycił moje spojrzenie. Uśmiechnęłam się słabo, pociągając nosem. – Stało się coś? – zapytał z troską, ściągając brwi.

– Nic – odpowiedziałam odruchowo, ale jego mina sugerowała, że nie odpuści. – Nie mów, że nie słyszałeś…

Wyjął z kieszeni paczkę chusteczek higienicznych. Skierował ją w moją stronę, a ja się uśmiechnęłam. Wyjęłam jedną i spróbowałam doprowadzić się do porządku.

– Co nieco usłyszałem – przyznał.

– Wybacz, naprawdę nie słyszałam cię wcześniej – zmieniłam temat, ściskając wilgotną już chusteczkę.

– To nic. Przynajmniej zaliczyłem wieczorny trening.

Zaśmiałam się.

– Dziękuję za chusteczki.

– Drobiazg. Mama mi powtarzała, że facet powinien zawsze mieć je przy sobie.

– Tak? A moja zawsze mówiła, że jeśli facet ma przy sobie chusteczki, to można mu zaufać.

Wybuchnął śmiechem, przeczesując włosy zgrabnymi palcami.

– Więc to chyba znaczy, że jestem godny zaufania.

– Albo że jesteś idealnym kandydatem do ocierania damskich łez.

Popatrzył na mnie łagodnie. To spojrzenie było niczym przyklejenie plastra na ranę. Pod wpływem tego wzroku czułam się spokojniejsza.

– Archer to dupek – stwierdził. – Nie przejmuj się nim.

Pokiwałam głową, ale zrobiłam to bardziej dla świętego spokoju, żebyśmy już zakończyli ten wątek.

– Wiesz co, chodź ze mną – powiedział wesoło. – Zasłużyłaś na dobre ciacho.

Mimowolnie pomyślałam, że to on jest niezłym ciastkiem. Poprawiłam sobie tym trochę humor.

– Powinnam wrócić do domu. Mama będzie się niecierpliwić, w końcu to mój pierwszy dzień w nowej szkole.

– Mam nadzieję, że był lepszy niż jego końcówka.

– Nie było tak źle. – Nieśmiało założyłam kosmyk włosów za ucho. – Chociaż Brittany chyba mnie nie polubiła. Myślisz, że jest na mnie bardzo zła?

– Nie, skąd. Miałaś czelność usiąść na miejscu Matta Crossa, a przecież on zawsze tutaj siedzi. – Próbował naśladować głos Brittany, przez co piszczał jak mała dziewczynka.

Roześmiałam się.

– To się więcej nie powtórzy – zawtórowałam mu.

– Daj spokój. – Spoważniał. – To tylko głupie krzesło.

– Ale to twoja dziewczyna…

– Skąd ten pomysł? – oburzył się, zabawnie marszcząc czoło.

– Tak się zachowywała, więc myślałam…

– Nie, nie. Brittany Blackmoore zdecydowanie nie jest moją dziewczyną.

– Wie o tym? – zapytałam z cieniem szyderczego uśmieszku.

– Teraz będziesz się ze mnie nabijać? Nieładnie, moja droga.

Przygryzłam dolną wargę, kiedy popatrzył mi w oczy.

– Dosyć gadania. Zabieram cię na najlepsze ciasto w mieście.

– Tylko pod warunkiem, że nigdy więcej nie zasugerujesz, że mogłabym być cheerleaderką. Jeśli Katty Clarke to usłyszy, nie da mi spokoju.

Napisałam szybko do mamy, że trochę się spóźnię i żeby się nie martwiła, po czym dałam Mattowi się porwać.

3

– Reed Jennifer DiLaurentis – usłyszałam zaraz po przekroczeniu progu domu. Ten głos należał oczywiście do mojej matki.

– Ciebie też miło widzieć, mamo – odrzekłam, niepewnie ściągając buty.

Gdy używała obu moich imion i nazwiska, często zwiastowało to kłopoty. Zrobiłam szybki rachunek sumienia, nie wiedziałam jednak, co mogło się stać. Zostawiłam naczynia w zmywarce, nie naniosłam błota i uprzedziłam, że wrócę do domu później.

Wkroczyła na korytarz i zlustrowała mnie od góry do dołu. Nie widziałam na jej twarzy złości, tylko raczej usilne próby utrzymania powagi.

– Płakałaś? – zdziwiła się.

– Nie.

– Przecież widzę… – zaczęła, ale przerwałam jej gestem ręki i poszłam do kuchni.

– Co na obiad? – Podniosłam pokrywkę swoim starym zwyczajem. Z garnka docierał cudowny aromat warzyw, mięsa i przypraw.

– Mieszanka wszystkiego, co znalazłam w lodówce.

Często gotowała w taki sposób, bo nade wszystko nienawidziła marnowania żywności. Wymyślała tysiące sposobów na ratowanie resztek i czarowanie z nich czegoś pysznego. Musiałam przyznać, że zawsze wychodziło wspaniale.

Nałożyłam sobie potrawkę. Postawiłam talerz na wyspie, usiadłam na hokerze i chwyciłam widelec. Niestety szarlotka, którą postawił mi Matt, napełniła mój żołądek. Rety! To było faktycznie najpyszniejsze ciastko, jakie jadłam.

– Co to za chłopak, który cię odwiózł? To przez niego płakałaś?

– Kolega. Poznaliśmy się na zajęciach. I nie płakałam, mówiłam już. Po prostu spociły mi się oczy.

– Reed…

– Wszystko w porządku, naprawdę. Muszę się przyzwyczaić do zmian i tyle. Możemy porozmawiać o czymś innym?

– Niech ci będzie. Czyli mam rozumieć, że już w pierwszym dniu szkoły poznałaś jakiegoś fajnego kolegę? – Pochyliła się nade mną rozentuzjazmowana. – Przyznam, że jest całkiem uroczy. Co prawda mignął mi tylko za szybą, ale i tak zdążyłam zauważyć, że jest całkiem przystojny.

– Maaamooo…

– Aha. – Pokiwała głową. – Czyli teraz będziesz zbuntowaną córeczką, która wymyka się wieczorami na randki i nie mówi z kim?

– Dokładnie. Planuję również wagarować, zrobić sobie tatuaż na tyłku i wygrać casting do „Playboya” – zażartowałam, starając się, aby mój głos brzmiał poważnie.

– A powiedz mi… – Śmiesznie ściągnęła brwi. – Najpierw zrobisz tatuaż czy odbędziesz rozbieraną sesję?

– Mamo! – krzyknęłam. Gdybym miała w ustach jedzenie, na pewno bym się zadławiła. – Jesteś niemożliwa… I trochę obrzydliwa. Nie powinnaś mówić takich rzeczy własnemu dziecku.

Wybuchnęła dźwięcznym śmiechem, głaszcząc mnie po policzku. Mimo wszystko i ja się roześmiałam. Miała charakterystyczne poczucie humoru, a w ciągu długich lat udoskonaliłyśmy system rozmowy, któremu bliżej do relacji przyjacielskiej. Kochałam tę kobietę najbardziej na świecie.

– No co? – zapytała przewrotnie. – Moje dziecko jest już prawie dorosłe.

– Czyli mogę ten tatuaż? – Przyznałam w duchu, że podobała mi się ta wizja, chociaż wybrałabym inne miejsce niż pośladki.

– Po moim trupie – zganiła mnie, machając ręką. – Wracając do tematu… Poznam go czy nie?

– Jejku… – Przewróciłam oczami. – To tylko kolega. Gadaliśmy trochę i odwiózł mnie do domu.

Pominęłam wizytę w cukierni tylko dlatego, że z pewnością zasypałaby mnie gradem pytań, na które nie miałam ochoty odpowiadać. Poza tym musiałam w końcu rozpakować swoje rzeczy, inaczej jutro pójdę do szkoły w piżamie. Wolałam tego uniknąć.

– I tak go poznam – stwierdziła pewnie, po czym zaszczyciła spojrzeniem mój niedokończony obiad. – Musisz to zjeść, wiesz o tym?

Pokiwałam głową i zbliżyłam pełny widelec do ust. Danie było już chłodne, a wolałam gorące.

– A ty? – Zerknęłam na talerz przy krawędzi blatu. – Nie jadłaś?

– To dla Archera, ale nie chciał.

Przełknęłam głośno ślinę.

– Jest w domu?

Kiwnęła głową z wymownym milczeniem.

Teraz już zupełnie straciłam apetyt. Po pierwsze to ciastko naprawdę mnie zapchało, a po drugie gdzieś w pobliżu czaił się Hale junior, który prawdopodobnie zepchnie mnie ze schodów przy pierwszej możliwej okazji.

Wmusiłam w siebie jeszcze trochę potrawki, ale gdy tylko przypomniałam sobie o incydencie pod szkołą, zrobiło mi się niedobrze. Mama wyszła, informując, że wraca do pracy nad ważnym artykułem, a wtedy schowałam do lodówki swoją porcję. Liczyłam, że dokończę później.

Przemknęłam do pokoju niczym mysz w obawie przed kotem. Tylko tam czułam się względnie bezpieczna, mimo że tuż obok urzędował Archer. Zbliżyłam się powoli do dzielącej nasze sypialnie ściany. Jak ostatnia idiotka przycisnęłam do niej ręce i ucho. Mijały sekundy, a ja nie słyszałam żadnych dźwięków. Wstrzymałam nawet oddech, zastanawiając się, co takiego mógł robić ten palant. Moje serce przyśpieszyło, kiedy usłyszałam skrzypnięcie, zaraz jednak się zorientowałam, że to podłoga wydała dźwięk pod wpływem naporu. Potrząsnęłam głową, uzmysławiając sobie, jak durnie się zachowuję.

Zabrałam się do rozpakowywania pudeł. Dopiero z ulubionym kocem na łóżku, kilkoma zdjęciami w ozdobnych ramkach i wypełnioną karteczkami, rysunkami oraz innymi pierdółkami tablicą korkową mogłam stwierdzić, że jestem u siebie.

Skończyłam późnym wieczorem, co uświadomiła mi godzina na ekranie telefonu. Chwyciłam wiszący na ramie łóżka ręcznik oraz piżamę, zamierzając wziąć prysznic. Wyjście do pomieszczeń wspólnych każdorazowo przyprawiało mnie o drżenie serca. Może jeśli zna się swoje rodzeństwo od urodzenia, znoszenie sprzeczek nie jest tak emocjonujące. Kłótnie towarzyszą dzieciakom przecież od zawsze, a przez lata da się wypracować odpowiednie sposoby rozstrzygania konfliktów. W rodzinie, którą łączą więzy krwi, zapewne jest łatwiej. Tutaj tak nie było. Archer mnie przerażał. Potrafił zranić tak dotkliwie, jakby dokładnie wiedział, gdzie uderzyć, żeby zabolało najmocniej.

Gorąca woda spływająca po moim ciele pozwalała mi się odprężyć i pomyśleć. Gdy po kilkunastu minutach wyszłam z łazienki, dostrzegłam Archera stojącego pod drzwiami mojego pokoju. Nasze spojrzenia się skrzyżowały, a wtedy jego wargi rozciągnął złośliwy uśmieszek.

– Co tu robisz? – zapytałam, czując zdenerwowanie.

– A co ty tu robisz?

– Mieszkam.

– Jeszcze mieszkasz. Już niedługo przestaniesz – prychnął.

Wzruszyłam ramionami.

– Co ja ci zrobiłam, że tak mnie nienawidzisz?

Nie spodziewałam się, że wypowiem te słowa. Unikanie dyskusji byłoby lepszym rozwiązaniem, ale już za późno.

– Czekaj, niech pomyślę… – Udał, że się zastanawia. – Pojawiłaś się tutaj.

– Nie uważasz, że powinniśmy dojść do porozumienia, skoro…

Nie zdążyłam dokończyć, ponieważ gwałtownie złapał mnie za ramiona i przyszpilił do drzwi. Wystraszyłam się i wydałam z siebie niekontrolowany jęk. Jego dłonie były strasznie zimne, na co moja rozpalona skóra natychmiast zareagowała dreszczem.

– Słuchaj no, wiecznie jęcząca laleczko. – Przybliżył twarz do mojej. – Nie mam ochoty na żadne porozumienia, ugody czy jak to nazwiesz. – Jego głos był zachrypnięty, a oczy wpatrywały się we mnie uporczywie. – Macie obie spakować swoje rzeczy i wyjechać. Zabieraj się stąd, rozumiesz? Chcesz wszystko zniszczyć. Jeśli naprawdę zależy ci na szczęściu matki, to znikniesz!

Patrzyłam na niego w osłupieniu. To była najdłuższa jego wypowiedź skierowana do mnie. I wcale mi się nie podobała.

– A jeśli… – zaczęłam niepewnie. – Jeśli tego nie zrobię?

– Zrobisz.

– Moja mama i twój ojciec się kochają. Będą razem mieszkać i będą ze sobą żyć, czego nie rozumiesz?! – Lekko poniosła mnie irytacja. Zachowywał się jak rozkapryszona panienka. Całkiem przystojna rozkapryszona panienka, musiałam przyznać, chociaż w tej sytuacji takie spostrzeżenie było nie na miejscu.

Jego zielone oczy mnie onieśmielały. Mimo wszystko starałam się utrzymać kontakt wzrokowy. Poczułam nagłą chęć rozszyfrowania tego, co się kryje za tym spojrzeniem. Ostry zapach perfum drażnił moje nozdrza.

– Wynoś. Się. Stąd – wycedził przez zęby. Jego uścisk stawał się coraz bardziej nieprzyjemny.

– Puść. To boli.

– Jeśli masz choć odrobinę rozumu, wyjedziesz stąd. Jak najszybciej. I zabierzesz matkę.

– Bo co?

Miażdżył moje ramiona. Boże, ile on musiał pakować!

Nachylił się jeszcze niżej, tak że owiewał mnie oddechem. Drgnęłam.

– Jeśli nie chcesz stracić życia… zrobisz to.

Nagle zwolnił uścisk. Odszedł, a ja próbowałam odzyskać równowagę. Kiedy mi się to udało, potarłam delikatnie skórę. Wciąż czułam na sobie jego dotyk. Pewnie zostaną siniaki.

Weszłam do pokoju na drżących nogach. Wgramoliłam się do łóżka i przyłożyłam twarz do poduszki. Miałam wrażenie, że jego zapach jest wszędzie. Był z rodzaju tych, których człowiek nigdy nie zapomni, gdy je poznał.

***

O dziwo miałam wyjątkowo spokojną noc. Gdy rano otworzyłam oczy, pierwsze, co przyszło mi do głowy, to że muszę za wszelką cenę się dowiedzieć, dlaczego Archer tak bardzo nas nienawidzi i pragnie, aby jego ojciec był nieszczęśliwy. To wymagało delikatności, ale może rozwiązanie tej zagadki sprawi, że odzyskam spokój dla siebie i mamy.

Szykowałam się do wyjścia, gdy usłyszałam dźwięk SMS-a.

Numer nieznany: Cześć! Tu Matt. Podrzucić Cię do szkoły? ;)

Najpierw mnie zaskoczyła ta wiadomość, no bo skąd wziął mój numer? Zaraz jednak przestałam o tym myśleć i się uśmiechnęłam. Odpisałam, że z chęcią przyjmę jego propozycję. Kiedy jadłam kanapkę, do kuchni wkroczył Adam.

– Cześć – przywitał się, biorąc z szafki kubek i podchodząc do ekspresu.

– Dzień dobry – odpowiedziałam. – Mama wciąż śpi?

– Tak. Wczoraj miała trochę trudny wieczór.

Widziałam na jego twarzy zmęczenie, ale oczy skrywały iskierkę miłości zmieszanej z odrobiną szczęścia. Archer miał tak samo zielone tęczówki. Z tą różnicą, że jego prawie zawsze wyrażały złość.

– Stało się coś? – zapytałam, bo naszła mnie refleksja, że powinnam się skupiać na samopoczuciu własnej rodzicielki niż na kimś, kto ma się stać moim przybranym bratem.

– Archer.

To imię od jakiegoś czasu stanowiło definicję wszelkich problemów.

Z mojego gardła wydobyło się ciche westchnienie, kiedy pomyślałam o tym, jak mogło być pięknie.

– Nie przejmuj się – kontynuował, siadając naprzeciwko mnie przy stole. – Po prostu jest trochę zagubiony.

Odnosiłam wrażenie, że wszyscy, łącznie z moją mamą, próbowali usprawiedliwiać podłe postępowanie tego chłopaka. Traktowali go jak dziecko, które dopiero uczy się świata. O ile jednak maluchom można wybaczyć wiele, o tyle dorosły człowiek powinien mieć więcej oleju w głowie.

– Nie wiem, czemu mnie tak nie lubi – powiedziałam bardziej do siebie niż do Adama. – Czemu ma coś do mnie i mojej mamy. Nic mu nie zrobiłyśmy, prawie go nie znamy.

– Po śmierci Maryse, jego matki, zamknął się w sobie. Sądziłem, że mu przejdzie, że po jakimś czasie się otworzy i znowu będzie tym samym chłopakiem co dawniej. Tak się nie stało. Nie wiem, kiedy przerodził się w gruboskórnego, złośliwego Archera.

Pokiwałam głową na znak, że rozumiem. To chyba nie był ulubiony temat pana Hale’a. Współczułam mu beznadziejnych relacji z synem. Nie wyobrażałam sobie zranienia matki w tak podły sposób.

– Gdzie on teraz jest? – zagadnęłam.

– Nie wiem. Wyszedł w nocy, zaraz po tym, jak się z nami pokłócił. Nie słyszałaś jego wybuchu?

– N-nie… Chyba mam mocny sen. Więc… do tej pory nie wrócił?

Adam wzruszył ramionami i upił łyk kawy. Sprawiał wrażenie spokojnego, jakby zachowanie syna nie było niczym dziwnym. Gdybym ja się tak uniosła i sobie poszła w siną dal, mama na pewno przeczesałaby całe miasto, żeby mnie znaleźć. Zaczęłam się zastanawiać, jakie relacje tak naprawdę między nimi panują i co jest tego powodem. Nie sądziłam, że Hale’a nie obchodzi, co jego dziecko robi poza domem. Zwłaszcza po zmroku.

Pokiwałam tylko głową, któryś już raz tego ranka, dokończyłam kanapkę, włożyłam talerz do zmywarki i skierowałam się na piętro. Mijając drzwi pokoju Archera, wlepiłam w nie wzrok. Coś nie dawało mi spokoju. Stało się dla mnie jasne, że nie tylko on skrywa jakieś tajemnice. Obrałam sobie za cel bliższe poznanie obu Hale’ów. Postawa Adama wydawała mi się nie na miejscu. Rozumiałam, że napięte relacje wiele utrudniają, ale dziwiło mnie, że wypowiadał się o zniknięciu syna z takim spokojem.

Cofnęłam się o kilka kroków i znowu znalazłam przy sypialni osiemnastolatka. Przeszło mi przez myśl, że mogłabym tam pobuszować. Chociaż… nic by tego nie usprawiedliwiło. Ale Archer też przecież wszedł do mojego pokoju – przynajmniej tak sądziłam – więc czemu nie miałam zrobić tego samego? Taka okazja mogła się nie powtórzyć. Jeśli chciałam się dowiedzieć czegokolwiek, musiałam postawić pierwszy krok. Nie miałam bladego pojęcia, co tam zobaczę. To jedyne w tym domu pomieszczenie, w którym jeszcze nie byłam. A zdarzyło mi się zajrzeć nawet na strych.

Płynnym ruchem nacisnęłam klamkę i wślizgnęłam się do środka.

Sypialnia sprawiała przygnębiające wrażenie. Czułam smutek, kiedy moje oczy ją skanowały. Łóżko, szafa, szafka nocna, zwyczajne biurko z krzesłem, samotna lampa w rogu i leżący na pościeli laptop. Białe ściany, proste meble i zasłonięte okno. Wyglądało to jak sterylne pomieszczenie w laboratorium. Tyle że zamiast używać przyborów, z którymi się spotkałam na lekcjach chemii, można było się przespać. Nie tak to sobie wyobrażałam. Myślałam, że znajdę tu masę porozrzucanych ciuchów, które od dawna nie widziały pralki, puste opakowania po chipsach, stos śmieci i pustych butelek. Liczyłam na kolekcję kasków motocyklowych albo obcięte głowy wszystkich tych, którzy zaleźli Archerowi za skórę. Gdzieś z tyłu głowy zagnieździła mi się także wizja zapachu trawki albo chociaż delikatnej mgiełki dymu. Niczego takiego jednak nie zarejestrowałam. Może to i dobrze. Naćpany psychopata jest gorszy niż trzeźwy psychopata. Panowały tu ład i porządek, ale także pustka. I może ta nicość najbardziej mroziła.

Przebiegło mi przez głowę, że powinnam stąd jak najprędzej wyjść, bo mogę zostać nakryta przez Adama na myszkowaniu, ale jakaś siła mnie tutaj zatrzymywała.

Usiadłam na brzegu materaca. Wysunęłam jedną z szuflad szafki nocnej. Znalazłam parę podręczników i kartek zapełnionych równaniami matematycznymi, w większości niedokończonymi. Wstałam z westchnieniem i podeszłam do szafy. Rozsunęłam drzwi, a moim oczom ukazał się szereg czarnych i białych podkoszulków, koszul różnego kroju i o rozmaitych kolorach, parę ciemnych bluz oraz skórzana kurtka. Z boku leżały równo złożone jeansy, dresy i kilka pudełek na buty. Dotknęłam jednej z bluz. Zaciągnęłam się zapachem proszku do prania, perfum i czegoś, czego nie mogłam rozpoznać. Może środka na mole albo odświeżacza powietrza.

A może to po prostu zapach Archera…

Zamknęłam szafę i podeszłam jeszcze raz do łóżka. Otworzyłam trzecią i ostatnią szufladę, którą wcześniej pominęłam, myśląc, że nic tam nie ma. W środku ujrzałam album. Zwyczajny, brązowy. Bez wahania go wyciągnęłam i zaczęłam kartkować. Oglądałam małego, pyzatego chłopca siedzącego z szerokim uśmiechem na kuchennym stole. Lekko rozmazana fotografia obok przedstawiała tego samego malca leżącego na łóżku z dużym pluszowym misiem. Dalej smukła kobieta o pięknej twarzy, z bujnymi lokami oraz młody mężczyzna trzymali roześmianego chłopca. Adam i jego żona. Na paru kolejnych kadrach pojawiła się rudowłosa dziewczynka. Niektóre zdjęcia ukazywały dzieciaki bawiące się w ogrodzie, inne utrwaliły wspomnienia z wakacji, ze świąt czy z ważnych uroczystości, takich jak pierwszy dzień w przedszkolu. Wybuchnęłam niepohamowanym śmiechem, zobaczywszy ujęcie około ośmioletniego Archera ubrudzonego farbą, w podartych jeansach, kaloszach i czapce z gazety. W tle widać było jego mamę. Kolejne przedstawiało chłopca obejmującego jej szyję i całującego ją w policzek. To był uroczy widok. Im dłużej przeglądałam album, tym częściej widziałam panią Hale. Kolor włosów oraz nos Archer odziedziczył po niej. Ostatnie zdjęcie, jakie oglądałam, przedstawiało na oko dwunastolatka spacerującego z matką po parku. W jego postawie przebijała determinacja. Tak jakby chciał iść mimo wszystko. Piękne długie włosy kobiety zostały zastąpione jasnofioletową chustą, jej skóra była blada, a twarz pomimo uśmiechu wyrażała smutek. Przejechałam palcem po papierze, czując dziwny żal.

Odkładając album, zorientowałam się, że coś jest nie tak z dnem szuflady. Mocowałam się z nim przez dłuższą chwilę, aż w końcu podważyłam sklejkę. Wiedziałam, że źle robię, myszkując tutaj, ale ciekawość była silniejsza. Nie spodziewałam się jednak tego, co znajdę. Zamarłam. Oblał mnie zimny pot, uwiązł mi w gardle krzyk. Moim oczom ukazał się najprawdziwszy na świecie… pistolet.

***

– Cześć, Reed! – usłyszałam, zatrzaskując za sobą drzwi samochodu.

– Cześć – odpowiedziałam słabo.

Nie pamiętam, jak pokonałam drogę z pokoju Archera do auta. Czułam się niczym w transie. Cały czas miałam przed oczami sprytnie ukryty pistolet, a w uszach dźwięczały mi jego słowa, że nigdy nie będę przy nim bezpieczna.

– Reed, uspokój się, zaraz wyrwiesz ten pas. – Ciepły śmiech Matta rozniósł się po aucie. – Reed?

Złapał mnie za dłonie i je przytrzymał. Patrzyłam na nasze ręce, zbierając myśli. Kiedy podniosłam wzrok, napotkałam jego spojrzenie.

– Wybacz – odpowiedziałam.

– Stało się coś?

– Nic – skłamałam szybko, lecz on nie przestawał przyglądać mi się z uwagą.

– Jesteś pewna? Wiesz, ludzie zwykle umieją zapinać pas bezpieczeństwa, a ty chyba nie robisz tego po raz pierwszy.

– Przepraszam. Źle spałam. Ciągle nie mogę się przyzwyczaić do… – Urwałam, prostując plecy. – Do nowego miejsca.

Powoli i ze starannością zapięłam pas. Uśmiechnęłam się blado, kiedy Matt przekręcił kluczyk w stacyjce i ruszył.

– Rozumiem. Nic nie jest tak, jak było, łóżko stoi inaczej niż przedtem, okno jest nie tam, gdzie powinno być, drzwi za bardzo skrzypią, a rzucane przez meble cienie nie są znajome.

Zaśmiałam się cicho.

– Można powiedzieć, że tak to wygląda – odpowiedziałam, zerkając na mijane domy.

Wzdrygnęłam się, przypomniawszy sobie swoje odkrycie. Archer zachowywał się agresywnie, dlatego fakt posiadania przez niego broni wcale nie polepszał mojego samopoczucia. Ten człowiek był nieobliczalny nawet bez spluwy. Wolałam sobie nie wyobrażać, co mógłby zrobić, gdyby miał ją w dłoni.

Zorientowałam się, że Matt na mnie patrzy, więc bąknęłam, że mi zimno, a on natychmiast podkręcił temperaturę.

– Kiedy miałem pięć lat, przeprowadziłem się tutaj ze stolicy. Rodzicom nigdy się tam nie podobało. To znaczy było fajnie, ale bardzo tłoczno. Nie sposób tam znaleźć miejsca, gdzie można spokojnie pomyśleć i… – Przerwał, ostro hamując, kiedy tuż przed maską przebiegł pies. – O, widzisz! Dlatego warto zapinać pasy!

Spłynęła na mnie ulga, gdy zwierzę dotarło bezpiecznie na drugą stronę ulicy.

– W każdym razie – kontynuował po chwili. – Wiem, jak to jest się przeprowadzać i zmieniać otoczenie. I jak to jest tęsknić za czymś stałym.

– Nie powiedziałam, że tęsknię za starym domem – broniłam się.

– Czyli nie tęsknisz?

– Nie. Wszystko, co kocham, wciąż jest ze mną.

– Chcesz mi powiedzieć, że nie zostawiłaś tam chłopaka? – Zerknął na mnie, kiedy wjechaliśmy na szkolny parking.

– Tak wyszło, że nie.

Kąciki jego ust delikatnie się uniosły.

– To znaczy, że jeśli zaproponuję ci wspólny lunch dzisiaj, nie dostanę od nikogo po głowie?

Przyglądałam się mu, chcąc odczytać jego intencje. Wyglądał na miłego i ułożonego chłopaka.

– Spokojnie, nic takiego się nie stanie.

– Świetnie – odpowiedział szczerze zadowolony. – W takim razie jesteśmy umówieni.

– Okej. Gdzie mam czekać? – Chwyciłam plecak, sięgając do klamki.

– Spiszemy się.

– Myślisz, że kiedy Brittany się o tym dowie, nie zamknie mnie w toalecie? – Zaśmiałam się, mrużąc oczy.

– Britt to jędza. – Przewrócił oczami. – Ale nie jest groźna.

– Nie lubisz jej?

Nie był dla niej szczególnie przykry, więc uznałam, że mają dobre stosunki. Nawet bardzo dobre… On – przystojny niczym grecki bóg, ona – śliczna jak grecka bogini z domieszką uroku amerykańskiej cheerleaderki. Takie dwa portrety mogły stworzyć doskonałą kompozycję.

Usłyszałam stłumiony dzwonek. Miałam ochotę rzucić wszystko i lecieć do klasy, żeby się nie spóźnić. Ciekawiło mnie jednak, co odpowie Matt.

– Mówię, jak jest. – Wzruszył ramionami. – Nie jest zła, ale bywa natarczywa i upierdliwa.

Posłał mi przepiękny uśmiech, po czym udaliśmy się do szkoły.

***

Lekcje mijały w ślimaczym tempie, a ja nie mogłam się doczekać lunchu. Po dzwonku korytarz zalał się chmarą młodzieży śpieszącej do stołówki lub do wyjścia z budynku. Mimo ładnej pogody niektórzy wybierali tę pierwszą opcję. Drugie śniadanie jadłam ostatnio na dziedzińcu wraz z grupką znajomych Katty. Byli dla mnie przyjaźni, ale rozmawiali o czymś, o czym ja nie miałam zielonego pojęcia. Nie znałam większości osób i wydarzeń, o których wspominali, więc tylko siedziałam z boku i się przysłuchiwałam. Kiedy Matt zaproponował mi dziś wspólny lunch, moje serce wypełniła ulga. Liczyłam, że nie będę się przy nim czuła jak piąte koło u wozu.

Zbiegłam po schodach, a wtedy przywołała mnie kuzynka Archera.

– Miło z waszej strony, ale jem dziś z kimś innym – wyjaśniłam.

– Jakiś kolega? – Katty uniosła pytająco brew, jakby mówiła: „czemu o niczym nie wiem?!”.

– Matthew.

– Matthew Cross? – wtrąciła stojąca obok dziewczyna o szmaragdowych oczach. Jej spojrzenie stało się uważne, a na twarzy zagościła powaga.

– Lilian, daj spokój… – zamruczała Kat.

– Czy… – zaczęłam, ale nie za bardzo wiedziałam, o co powinnam zapytać.

Na szczęście Katty podniosła rękę, ucinając rozmowę.

– Cóż – powiedziała z życzliwym uśmiechem. – W takim razie dobrej zabawy, Reed. Zobaczymy się, jak sądzę, na francuskim.

Pożegnałam się z nimi pośpiesznie, a Lilian nie zwracała już na mnie większej uwagi. Kiwnęła tylko głową.

Już po chwili siedziałam w samochodzie Matta i beztrosko trajkotałam o wszystkim. Jeszcze nigdy nie jadłam lunchu poza terenem szkoły.

W knajpce zamówiliśmy cheeseburgery i podwójną colę.

– Nie mogę uwierzyć, że Archer jest dla ciebie aż tak nieprzyjemny – odezwał się w pewnym momencie Matt.

Na dźwięk imienia przyszłego przyrodniego brata przeszły mnie ciarki.

– Jest taki… – Westchnęłam. Wytarłam przepocone dłonie w jeansy, czując podenerwowanie.

– Wkurwiający? – dokończył za mnie.

Zdobyłam się na półuśmiech w ramach potwierdzenia. Myśl o Hale’u i znalezisku w jego pokoju sprawiła, że rozbolał mnie brzuch. Matthew nie zważał na moją kwaśną minę.

Nagle nad naszym stolikiem wyrosła jakaś postać. Dostrzegłam kątem oka kawałek sylwetki i już wiedziałam, że nadchodzą kłopoty.

– Zjeżdżaj stąd, Cross, albo własnoręcznie powieszę cię za jaja.

O wilku mowa…

Archer. Pieprzony Archer Hale.

– Ooo, proszę, proszę. – Przez twarz mojego towarzysza przebiegł cień uśmiechu. – Zaszczyciłeś nas swoją obecnością. To miłe.

Archer ściągnął powoli okulary przeciwsłoneczne i zawiesił je na gorsie T-shirtu.

– Nie pochlebiaj sobie, Cross. – W jego głosie słychać było irytację. – Gdybym chciał oglądać twoją parszywą gębę, dodałbym jej najpierw coś od siebie.

Matt zacisnął usta w cienką linię.

– Mógłbyś z łaski swojej pozwolić nam zjeść lunch?

Oczy Archera leniwie przeniosły się na mnie. Nie mogłam na niego patrzeć. Miałam wrażenie, że wyczytał ze mnie, co robiłam w jego pokoju.

– Panna DiLaurentis we własnej, jakże marnej osobie – mruknął.

Czy mógłby nas teraz pozabijać? Czy miał jeszcze jedną spluwę, ukrytą za paskiem, przysłoniętą czarnym podkoszulkiem? Tego było dla mnie za dużo.

– Archer. – Siliłam się na obojętny ton. – Po prostu sobie idź.

– Nie będziesz mi mówić, co mam robić.

– Odejdź. – Matt wstał, mierząc spojrzeniem chłopaka.

Byli prawie tego samego wzrostu. Gdyby doszło do starcia, mieliby wyrównane szanse.

– Bo co mi zrobisz?

– Przepraszam, czy coś się stało? – wtrąciła kelnerka, stając obok.

– Absolutnie. To przyjacielska pogawędka. – Archer obdarzył ją czarującym uśmiechem, a ona się zarumieniła i wróciła do pracy.

– Na twoim miejscu nie pochlebiałbym sobie co do naszej przyjaźni – odparł Matt pogardliwie.

Parsknęłam śmiechem, a Hale popatrzył na mnie lekko zaskoczony. Oblizał usta, klepiąc Crossa po policzku. Widziałam, że coś do niego mówi, ale nie słyszałam co. W końcu odszedł na drugi koniec sali. Cały czas jednak czułam na sobie jego wzrok.

Jedzenie przestało mi smakować.

***

Po kolacji skryłam się w swoim pokoju, żeby odrobić zadania domowe. Wcześniej Adam wyjaśnił mi, gdzie znajdę bibliotekę. Byłam zmuszona się do niej wybrać w najbliższym czasie.

„Tylko nie radziłbym ci się tam zapuszczać po zmroku” – poradził. „Tamta okolica robi się wtedy niebezpieczna”.

Wzięłam długi prysznic. Starałam się nie myśleć o niebezpieczeństwach związanych z Archerem. Podjęłam też decyzję o zamykaniu pokoju na klucz, zwłaszcza na noc. Dzięki temu poprawił mi się nastrój i zaczęłam śpiewać pod nosem najgłupsze piosenki, jakie znałam. Wyszłam z łazienki w dobrym humorze. Kiedy jednak ujrzałam Archera, z mojego gardła wydobył się zduszony krzyk. Chłopak ubrany jedynie w czarne dresowe spodnie opierał się o futrynę drzwi swojego pokoju, lustrując moje ciało. Przeklęłam w duchu kuse szorty i obcisłą bokserkę, na której Archer zatrzymał wzrok.

– Całkiem ładnie wyjesz pod prysznicem – odezwał się po chwili. Skrzyżował ramiona na klatce piersiowej i delikatnie zadarł brodę.

– Co tu robisz?

– Mieszkam i nie przypominam sobie, żebyśmy mieli koty. Kiedy usłyszałem ten przeraźliwy jazgot, uznałem, że ktoś zarzyna jakieś biedne stworzenie. Ale to tylko ty.

Mrugnęłam parokrotnie. Chciałam jak najprędzej znaleźć się u siebie, z daleka od niego.

– Ciekawi mnie – rzekł, a jego głos był aksamitny i cholernie seksowny. – Czy podobnie jęczysz w łóżku.

Otworzyłam szeroko oczy ze zdumienia. Nie mogłam uwierzyć, że powiedział coś tak ohydnego. Poruszałam ustami, chcąc rzucić jakąś ripostę, ale brakowało mi słów. Chłopak pokonał dzielący nas dystans i stanął tuż przede mną. Chwycił delikatnie moją brodę i uniósł mi głowę. Jego dotyk odebrał mi resztki zdrowego rozsądku, bo pomyślałam, że to ciekawe doznanie. Intensywnie wpatrywał się w moje oczy. Wdychałam jego narkotyzujący zapach, modląc się, żeby to nie był ostatni raz, kiedy wciągam powietrze.

– Jeśli chcesz być względnie bezpieczna, nie wchodź mi w drogę i nie zadawaj pytań, na które odpowiedzi nie chcesz znać – wychrypiał. – Nie węsz, skarbie. Nie warto.

Odniosłam wrażenie, że wszystko wie i właśnie mnie sprawdza. Schylił się niżej, zupełnie jak do pocałunku. To mnie paraliżowało, a jednocześnie chyba kręciło. Przez kilka sekund panowała cisza, która tylko potęgowała napięcie. Po chwili odsunął się gwałtownie i nie patrząc na mnie, odszedł do swojego pokoju. Obserwowałam jego sylwetkę i dostrzegłam tatuaż na łopatce. Byłam zbyt oszołomiona, żeby przeanalizować, co przedstawiał. I co, do cholery, to wszystko miało znaczyć.

Nie wiem, ile czasu minęło, zanim wreszcie znalazłam się w swojej sypialni. Usiłowałam uporządkować myśli, ale na próżno. Przekręciłam w zamku klucz, zgasiłam światło i położyłam się do łóżka. Byłam pewna, że zasnę, kiedy tylko dotknę głową poduszki, ale długo się wierciłam, nasłuchując odgłosów zza ściany. Panowała tam jednak cisza.

***

W czwartkową noc zbudził mnie krzyk. Wiedziałam, do kogo należał ten głos. Zaraz potem do moich uszu dobiegł dźwięk tłuczonego szkła. Wystraszyłam się i zerwałam z łóżka. Ignorując zawroty głowy, dopadłam do wyjścia i przekręciłam klucz.

Korytarz był spowity półmrokiem. Na parterze rozległy się wrzaski. Z początku kompletnie nie rozumiałam słów, mieszały się w nieprzyjemną dla ucha kakofonię, a ja wciąż byłam skołowana po nagłym przebudzeniu. Przystanęłam przy drzwiach do salonu i dopiero po chwili wyłapałam głos Adama. Kłócił się z synem, a moja matka była pośrodku tej burzy. Kolejny brzdęk czegoś tłuczonego wyrwał mnie z letargu. Podskoczyłam, kiedy odłamek talerza wylądował tuż przy progu. Siła, z jaką został rzucony, musiała być duża.

– Po moim trupie! – wydarł się Archer. – Ta dziwka nie będzie mi mówić, co mam robić!

– Nie mów tak o niej! – odkrzyknął starszy Hale.

– Będę robił, co mi się żywnie podoba! Ona nie ma prawa mi rozkazywać!

Usłyszałam w tle cichy jęk mojej matki:

– Przepraszam.

– I nie ma prawa mi przerywać, kiedy mówię!

– Ona ma rację! – odkrzyknął Adam.

Znów zaczęli się przekrzykiwać, tworząc kakofonię przekleństw i wyzwisk. Stałam, nie wiedząc, co robić. Nie odważyłam się tam wejść ani nawet zajrzeć.

– Nie jesteś zdolny do kochania kogokolwiek! – Głos Archera przybrał na sile. – Nigdy nikogo nie kochałeś, nie potrafiłeś! Jej też nie kochasz! Mamy również nie kochałeś!

– Kochałem!

– Gówno prawda! – Splunął.

– Zawsze dbałem, żebyś miał co jeść i w co się ubrać! Dostawałeś wszystko, czego chciałeś! Stawałem na głowie, żeby żyło wam się dobrze, i tak było!

W tym momencie czyjaś pięść wylądowała na czyimś policzku. Moja mama wrzasnęła imię swojego ukochanego, a ja już wiedziałam, że to on oberwał. Zamarłam.

– Nie waż się tak mówić, do kurwy nędzy! Rozumiesz?! Ona nie żyje przez ciebie! Zabiłeś w niej chęć do życia! A teraz będziesz się zabawiał z tą lafiryndą, a może nawet jej cholerną córeczkę też będziesz chciał przelecieć, co?! Lubisz, kiedy są młodsze, prawda?!

Nie wierzyłam własnym uszom. Na chwilę zapadło milczenie. Wręcz słyszałam przyśpieszone bicie własnego serca. Zaraz jednak Archer odezwał się nieco spokojniej:

– Jesteś sukinsynem, Adam. Cholernym sukinsynem.

Zamaszystym krokiem wyszedł na korytarz. Jego oczy prześlizgnęły się po mojej sylwetce. Był mocno zdenerwowany. Z hukiem zatrzasnął za sobą drzwi frontowe. Z salonu dobiegły ciche głosy. Hale przepraszał moją mamę, a ta zapewniała, że nic się nie stało. Wciąż wpatrywałam się w miejsce, w którym zniknął Archer, gdy usłyszałam warkot silnika.

***

– Zamierzam iść dziś do biblioteki. Pójdziesz ze mną? – zwróciłam się do Katty podczas lunchu, który dziś wyjątkowo spędziłam z nią.

Nie odpowiedziała, a kiedy na nią spojrzałam, dostrzegłam, że była zatopiona w myślach.

– Halo! Ziemia do Katty!

– Och, przepraszam. Co mówiłaś?

– Pytałam, czy pójdziesz ze mną do biblioteki. Nikt mnie nie podwiezie, bo mama jedzie do redakcji, Adam pracuje, a Matt musi coś załatwić.

– Chciałabym – westchnęła. – Ale obiecałam Lilly, że do niej przyjdę.

– Rozumiem.

Jej zatroskana twarz sprawiła, że się zmartwiłam.

– Katty, wszystko dobrze?

Pokiwała głową. Obserwowałam, jak jej źrenice się rozszerzają, kiedy słońce schowało się za chmurami.

– Lilly straciła rok temu przyjaciółkę – szepnęła. – Zginęła w wypadku. Musisz jej wybaczyć, że czasem patrzy na ciebie z żalem. Jesteś troszkę podobna do Kelsey.

– Tak mi przykro.

– Dziś wypada rocznica, więc przepraszam, ale po prostu muszę z nią pobyć.

Rozumiałam to doskonale. Przytuliłam ją serdecznie, po raz pierwszy zdobywając się na to ze szczerej chęci.

– Masz rację, lepiej będzie, jeśli z nią posiedzisz. – Uśmiechnęłam się pokrzepiająco.

– Nie wiem, czy powinnam, ale… – zaczęła cicho, wyswobadzając się z mojego uścisku. – Gdyby Archer był nieznośny… wiesz, bardziej niż zwykle… musisz mu wybaczyć.

– To znaczy?

– Kelsey była jego dziewczyną. Bardzo ją kochał. Do dziś nie może sobie wybaczyć, że nie był w stanie zrobić nic, żeby ją uratować. Niektórzy twierdzą nawet, że zginęła przez niego.

Wstrzymałam oddech zaskoczona.

Gdy Kat zniknęła z zasięgu mojego wzroku, jej słowa długo brzmiały mi w uszach. Nie wiem, co bardziej mnie przerażało: fakt, że Archer miał kiedyś dziewczynę, czy to, że właśnie dziś wypada rocznica jej śmierci. A może jednak opinia, że prawdopodobnie zginęła przez niego. W mojej głowie mnożyły się pytania.

Odgłos dzwonka wybudził mnie z transu. Skierowałam się w stronę szkoły. Przepychając się przez tłum na korytarzu, wychwytywałam pojedyncze słowa. Czekałam, aż usłyszę imię Kelsey, ale nic takiego się nie zdarzyło.

Weszłam do sali, o mało nie spóźniając się na algebrę. Zajęłam miejsce obok Matta, a on powitał mnie promiennym uśmiechem. Dziś pracowaliśmy w parach nad arkuszami zadań. We dwoje mieliśmy szansę rozwiązać je sprawnie, dlatego pomiędzy poleceniami przemycaliśmy rozmowy. To była idealna okazja, żeby dowiedzieć się czegoś o Kelsey.

– Matt, czy mogę cię o coś zapytać? – szepnęłam, uważając na czujny wzrok i dobry słuch pani Garroway.

– Jasne, ale jeśli chodzi o zadanie piąte, to nie mam pojęcia, co tam wpisać.

– Nie, nie. Chodzi o Kelsey.

– Kelsey? A więc wiesz.

– Wiem, że była dziewczyną Archera. O jej śmierci też wiem.

Nieznacznie się skrzywił.

– To przeszłość, nie ma co drążyć. – Machnął ręką, pochylając się nad kartką.

– Liczyłam, że mi o tym coś opowiesz.

Westchnął i leniwie na mnie popatrzył.

– Obawiam się, że nie mogę ci powiedzieć nic więcej niż to, co już wiesz.

– Dlaczego? – Zmarszczyłam brwi w wyrazie zdziwienia.

– Po prostu nic więcej nie wiem – odrzekł lekko nerwowo, ale uspokoił się pod wpływem srogiego spojrzenia nauczycielki.

– Matt, Archer zachowuje się wobec mnie strasznie. Chciałabym wiedzieć dlaczego i myślę, że śmierć matki oraz Kelsey jest kluczem.

Jego twarz spoważniała. Nachylił się do mnie, a ja po raz pierwszy mogłam tak dokładnie przyjrzeć się jego oczom. Miały niespotykany kolor.

– Archer nie jest kimś, do kogo warto się zbliżać i kogo należy rozgryzać. Kelsey znalazła się w złym miejscu o złej porze. Wielu wini za jej śmierć Hale’a.

– Zabił ją? – Wystraszyłam się, że moje podejrzenia się sprawdziły.

– Na pewno słyszałaś plotki, że nie jest niewinnym licealistą. To zdolny do wszystkiego dupek, który łamie serca dziewczynom. Kręci się w podejrzanych miejscach i spotyka z niebezpiecznymi ludźmi. Naprawdę, Reed, odpuść sobie. Jeszcze wpadniesz w kłopoty.

– Ale czy to możliwe, że ją zabił? – Niecierpliwie bawiłam się długopisem.

– To był nieszczęśliwy wypadek, ale podtrzymuję swoje zdanie: lepiej się trzymać od Archera z daleka.

Oblizałam spierzchnięte usta. Te informacje mnie przytłoczyły.

– Jaka była? – zagadnęłam po chwili.

– Zwyczajna. Nie wiem, co w nim widziała. Archer od zawsze był kobieciarzem, a ona nie wyglądała jak ktoś, kto interesuje się tego typu facetami.

Obojętny ton Crossa stanowił dla mnie wystarczający sygnał, że nie będzie kontynuacji tej rozmowy.

– Co powiesz na spotkanie w któryś weekend? – zaproponował nagle, zmieniając ton na weselszy.

– To randka? – Spojrzałam na niego z ukosa. Do tej pory widywaliśmy się tylko w szkole.

– Jeśli się zgodzisz, możemy się umówić, że to randka – odpowiedział, puszczając mi oczko.

Chwycił moją dłoń, kiedy pokiwałam twierdząco głową.

***

Kiedy wychodziłam z budynku biblioteki z dwoma powieściami w torbie, było już ciemno. Nie umiałam się jeszcze odnaleźć w liniach autobusowych, ale do domu nie miałam daleko, więc postanowiłam się przespacerować. Moje myśli wciąż uciekały w jedną stronę. Z uśmiechem przypominałam sobie dotyk ciepłej skóry Matta, z lękiem zaś – groźby Archera. Każdemu wspomnieniu o Kelsey towarzyszyły z kolei smutek i obawa.

Z zadumy wyrwały mnie okrzyki i gwizdy. Obróciłam się automatycznie. Dostrzegłam w oddali szarpiącą się grupkę. Przyśpieszyłam, zorientowawszy się, że młodzież podążała za mną. Natarczywe wołania i zaczepki stawały się coraz głośniejsze i wyraźniejsze.

– Hej, ślicznotko! Gdzie tak lecisz?

Moje serce przyśpieszyło. Mogłabym przysiąc, że już z tej odległości czułam smród taniego alkoholu.

Zbiegłam po metalowych schodach na inną ulicę. Po paru chwilach usłyszałam za sobą ciężkie kroki. Zaczęłam szybciej przebierać nogami, kurczowo ściskając pasek torby. Z impetem wpadłam na dwóch rosłych mężczyzn, którzy pojawili się przede mną znikąd. Wyższy zmierzył mnie wzrokiem, a niższy przekrzywił lekko głowę i zwinnym ruchem złapał mój nadgarstek. Pisnęłam, nie spodziewając się tego.

– Ładne dziewczyny nie powinny się same włóczyć po tej części miasta. – Zaśmiał się, mocniej zakleszczając moją rękę.

Nie odpowiedziałam. Z determinacją starałam się wyswobodzić.

– Nie ma sensu się wyrywać – skomentował drugi facet.

Poczułam, jak wplata mi palce we włosy.

– Puść mnie! – Podniosłam głos, czując strach.

– Nasza mała kotka chyba ma ochotę na zabawę – usłyszałam nad uchem.

Instynkt przetrwania wziął górę. Wykonałam wolną ręką zamach. Moja dłoń z głośnym plaśnięciem wylądowała na policzku napastnika. Puścił mnie zdumiony, a ja zerwałam się do biegu.

– Ty mała dziwko!

Starałam się gnać jak najprędzej. Nagle poczułam, że ktoś chwyta mnie w pasie i dosłownie odrzuca na bok. Z wrzaskiem wylądowałam na asfalcie. Moja głowa zaczęła pulsować bólem. Mężczyźni podeszli. Jeden z nich chwycił mnie za bluzę i podniósł.

– Myślałaś, że nam uciekniesz? – Splunął na ulicę.

Zwiotczały mi mięśnie nóg, po plecach spłynął zimny pot. Z mojego gardła wydobył się wrzask, gdy kolejny raz wylądowałam na twardym podłożu. Bolało mnie całe ciało, najgorsze jednak było przerażenie. Głosy bandziorów mieszały się ze sobą, kiedy nakazywali mi wstać. Po policzkach i ustach spływały mi gorzkie łzy. Próbowałam krzyczeć, ale strach sprawił, że miałam ściśnięte gardło i z moich ust wydobył się jedynie cichy skrzek.

– Teraz już nie jesteś taka odważna, co? – Ich śmiechy wibrowały echem w mojej głowie. – Zobaczysz, jaka będziesz posłuszna, kiedy z tobą skończymy.

Przez zasłonę z włosów widziałam, jak jeden z nich się do mnie nachyla. Zacisnęłam powieki, czekając na to, co miało nastąpić. Rozbrzmiał kolejny wrzask, ale nie należał on do mnie. Otworzyłam powoli oczy. Jeden z oprawców kulił się na asfalcie niedaleko mnie. Kolejny starał się odeprzeć atak. Podparłam się na dłoniach, żeby oderwać policzek od zimnej nawierzchni. Niższy z mężczyzn trzymał się za krwawiący nos. Postać, która dołączyła do akcji, nie odpuszczała – zadawała kolejne ciosy. Wyższy, zobaczywszy, co się dzieje, wstał i zaczął uciekać. Drugi poszedł w jego ślady niedługo później. Pomyślałam, że powinnam zrobić to samo, ale strach i zawroty głowy nie pozwalały mi się dźwignąć wyżej. Przeniosłam wzrok na wybawiciela ubranego w skórzaną kurtkę i czarną bluzę z kapturem naciągniętym na głowę. Obraz był rozmazany przez łzy, więc zamrugałam parokrotnie. Wtedy mój bohater podszedł do mnie i kucnął. Poczułam, jakby zwaliło mi się na głowę niebo. Otarłam policzki wierzchem dłoni, aby się przekonać, że nie mylą mnie oczy. Z niedowierzaniem patrzyłam na Archera. Uratował mnie?

Spuściłam wzrok, rozchylając usta. Wybuchnęłam niekontrolowanym płaczem, uświadomiwszy sobie, do czego mogło dojść. Moje płuca, serce i mięśnie sparaliżowała trwoga. Starałam się złapać oddech, ale było to coraz trudniejsze.

– Cóż, wystarczyłoby „dziękuję” – skomentował Archer obojętnym tonem, wzruszając ramionami.

Nie odpowiedziałam. Skupiałam się na unormowaniu oddechu. Hale chyba coś jeszcze mówił, ale nie słuchałam. Nagle jego silne dłonie chwyciły mnie za ramiona. Do moich nozdrzy dotarł znajomy oszałamiający zapach. Spanikowana i zaskoczona zarazem złapałam jego bluzę i kurczowo zacisnęłam na niej palce. Musiałam się uspokoić, chociażby dlatego, że właśnie dawałam mu kolejny powód do uprzykrzania mi życia.

– Wszystko okej? – odezwał się znowu.

Wyswobodziłam się z jego objęć, odpychając go lekko. Spadł mu z głowy kaptur, a ja lustrowałam jego twarz jak muzealny eksponat.

– Jesteś ranna – zauważył. – I chyba masz coś nie tak ze wzrokiem.

Potrząsnęłam głową, czując zmieszanie.

– Z mową też – dodał, uśmiechając się w ten swój irytujący sposób.

– Nieprawda! – wykrzyknęłam, a mój własny ochrypnięty głos wywołał u mnie dreszcze.

– Świetnie, potrafisz jednak mówić.

Płynnym ruchem ściągnął kurtkę i nie pytając o zgodę, narzucił mi ją na ramiona.

– Dasz radę wstać? – zapytał, już nie prześmiewczym tonem.

Czułam tępy ból głowy. Ciaśniej owinęłam się za dużym ubraniem. Delikatny wietrzyk osuszył moje policzki.

– Co tu robisz? – wydukałam.

– Kurwa, Reed, ty krwawisz – mruknął, dotykając mojego czoła.

Skrzywiłam się, kiedy przejechał palcami zbyt blisko rany. Odsunął dłoń, a ja dostrzegłam na jego opuszkach szkarłatną ciecz.

– Chodź, musimy to opatrzyć, inaczej się tutaj wykrwawisz. – Podniósł mnie wprawnie, zanim zdążyłam zaprotestować.

– Potrafię sama – powiedziałam w końcu.

– Nie wątpię.

Moja głowa nagle zrobiła się ciężka. Mimowolnie oparłam ją o jego ramię. Kręciło mi się w niej od wcześniejszych wydarzeń, tej woni i samej jego obecności.

Niedługo później dotarliśmy do jego samochodu. Czarny sportowy nissan połyskiwał w świetle latarni. Pozwolił mi wsiąść bez pomocy. Zapięłam pas, cierpiąc, jakby ktoś przejechał po mnie walcem. Archer zajął miejsce kierowcy, po czym sięgnął do tyłu. Podsunął mi pod twarz szarą bluzę.

– Masz, przyłóż to do rany.

Popatrzyłam z ukosa na materiał.

– Wolałabym chusteczkę.

– Nie mam – odpowiedział zirytowany. – Możesz w końcu zrobić to, co kazałem? Zaraz ubrudzisz mi całą tapicerkę.

Mogłam się tego domyślić. Chociaż właśnie mnie uratował, wciąż nie zasługiwał na to, by mu zaufać – i to nie tylko dlatego, że nie nosił przy sobie chusteczek. Machinalnie wykonałam jednak polecenie.

Ruszyliśmy z piskiem opon, co prawie rozsadziło mi mózg. Może to jakieś wstrząśnienie? Jechaliśmy przez miasto, mijając kolorowe neony, od których robiło mi się nie dobrze. Sięgnęłam do radia, chcąc się pozbyć tej okropnej ciszy.

Now I see fire inside the mountain…

Zmarszczyłam lekko brwi, nie spodziewając się głosu Eda Sheerana w aucie kogoś takiego jak Archer.

I see fire burning the trees[1].

– Co ty, kurwa, robisz!? – Hale podniósł głos. Mięśnie jego twarzy się napięły. Wyłączył radio, nie odrywając wzroku od ulicy.

– Chciałam posłuchać czegoś innego niż ciszy.

– To mój samochód, panują tu moje zasady, a pierwsza z nich mówi, że nie dotykasz niczego bez pozwolenia! – Ścisnął mocniej kierownicę.

– A druga?

– Co: druga?

– Masz pierwszą zasadę, więc musi być druga.

– Nie zadajesz kierowcy głupich pytań – rzucił z przekąsem, pokonując ostry zakręt.

Czułam się coraz gorzej. Miałam wrażenie, że zwymiotuję, a głowa mi eksploduje.

– To mogę włączyć radio?

– Niech cię szlag, Reed! Właśnie złamałaś dwie zasady w mniej niż minutę! Ustanawiasz pierdolony rekord!

Usiłowałam puścić muzykę jeszcze raz, a potem znowu, ale Archer udaremniał każdą moją próbę. To było nawet zabawne, chociaż tylko dla mnie. Musiałam naprawdę mocno uderzyć się w głowę, jeśli nagięłam swoją regułę nakazującą niewchodzenie temu dupkowi w drogę. Cały czas walczyliśmy przy klawiszu, a w krótkich momentach, gdy z głośników rozbrzmiewały dźwięki, Archer tracił panowanie nad sobą.

Pod kołami zachrzęściły kamienie, gdy wjechaliśmy na podjazd.

– Mogłem cię tam zostawić. Jesteś okropnie wkurwiająca – warknął.

Mimo tego komentarza dałam się zaprowadzić do łazienki. Posadził mnie na szafce przy umywalce. Nie protestowałam, kiedy mi pomagał, chociaż mogłam to zrobić sama. Skupiłam wzrok na swoich jasnych trampkach, kiedy on rozpiął zamek mojej bluzy, po czym delikatnie zaczął ją ze mnie ściągać.

– Halo, halo – odezwałam się z wymuszonym entuzjazmem. – Jeśli chcesz mnie rozebrać i wykorzystać, może zrobisz to w przyjemniejszym miejscu?

Uniósł kącik ust. Położył poplamione ubranie obok mnie.

– Nieźle dostałaś w głowę, skoro powiedziałaś to na głos. – Przejechał palcem blisko rany. – Ale spokojnie. Jeśli będziesz grzeczna, pomyślimy o tym – dodał, zniżając seksownie głos.

Skrzywiłam się. Obserwowałam, jak wyciąga apteczkę i lustruje jej zawartość. Z westchnieniem sięgnął po ręcznik i zmoczył go w wodzie. Stanął pomiędzy moimi nogami i zaczął ocierać mi czoło. Na jego twarzy malowały się powaga i skupienie.

– Teraz zaboli – powiedział, biorąc środek odkażający.

Zamknęłam oczy, a kiedy na moją skórę spadły pierwsze krople, odruchowo krzyknęłam i złapałam Archera za rękę.

– Muszę.

– To piecze!

– Reed. – Przewrócił oczami. – Nie bądź dzieckiem.

Przygryzłam dolną wargę. Po chwili Archer zakrył ranę dużym plastrem. Tępy ból jednak nie ustępował.

– Gotowe. – Włożył dłonie do kieszeni spodni, cofając się o krok. – Co ty tam, do diabła, robiłaś?

– Nic. – Wzruszyłam ramionami.

– Oczywiście – odpowiedział zdenerwowany. – Nikt ci nie powiedział, że zapuszczanie się w tę część miasta po zmroku jest jak proszenie się o guza?! Chyba zdajesz sobie sprawę z tego, co by się stało, gdyby…

– Nie musisz krzyczeć – przerwałam mu, czując pulsowanie w skroniach. Jego podniesiony głos wcale nie pomagał mi się uspokoić. – Wracałam z biblioteki i po prostu mnie zaczepili. To nie moja wina.

Wypuścił powietrze ze świstem. Schylił się i znalazł jeszcze bliżej mnie. Popatrzył intensywnie w moje oczy, a mnie jeszcze bardziej zawirowało w głowie. Utonęłam w dwóch zielonych otchłaniach. Próbowałam odnaleźć w nich jakieś emocje, ale nie potrafiłam się skupić.

– Uważaj na siebie i nie rób głupstw.

Kiwnęłam lekko głową, nie wiedząc, co odpowiedzieć.

– Zaniosę cię do łóżka – wyszeptał do mojego ucha i delikatnie mnie podniósł.

Wstrzymałam oddech, kiedy pokonał trasę do pokoju w paru krokach. Nawet nie mogłam zaprotestować. Z namaszczeniem położył mnie na pościeli i nakrył kocem.

– Boli mnie głowa – wymamrotałam, wtulając policzek w poduszkę.

– Później ci coś przyniosę – mruknął, siadając na podłodze. Oparł się plecami o materac i odchylił głowę do tyłu, układając ją na kołdrze. – Gdybyś chciała wymiotować, to mów, nie mam ochoty tego sprzątać.

– Archer?

– Już ci niedobrze? Chryste…

– Nie. Dziękuję za pomoc.

Położył ręce na karku. To chyba znaczyło, że przyjął moje podziękowania. Zamknęłam oczy, czekając na sen.

– Lepiej późno niż wcale – westchnął.

– I jeszcze jedno – powiedziałam na wpół przytomna.

Słyszałam, jak się porusza. Przygryzłam lekko wargę, zanim kontynuowałam.

– Przykro mi z powodu Kelsey.

Podniosłam powoli jedną powiekę i dostrzegłam, że jego rysy tężeją. Cholera.

Wstał, obracając się tak, żebym nie widziała jego twarzy.

– Śpij – rozkazał twardo. – Zajrzę potem.

Wyszedł, zamykając drzwi odrobinę głośniej, niż się tego spodziewałam.

4

Otworzyłam najpierw prawe, a potem lewe oko. Zerknęłam na zegarek. Moje powieki automatycznie opadły. Obudziłam się przed budzikiem ustawionym na szóstą. Wypuściłam głośno powietrze zrezygnowana. Wciąż bolała mnie głowa, każdy mięsień w ciele dawał o sobie znać. Po trzech minutach postanowiłam wstać. Podniosłam się delikatnie i oparłam plecy o ścianę, by nie zmieniać zbyt szybko pozycji. Jeszcze brakowało, żebym zemdlała. Zauważyłam na szafce nocnej szklankę wody i tabletkę. Domyśliłam się, że to lek przeciwbólowy, ale doszłam do wniosku, że lepiej nie ryzykować. Może Archer uratował mi tyłek, ale nie sądziłam, żeby jego uczucia co do mnie zmieniły się w ciągu jednej nocy. Poza tym wczoraj chyba byłam trochę irytująca. Możliwe, że nawet go wkurzyłam.

Kiedy sobie uświadomiłam, co mogło się wtedy stać, poczułam na policzkach łzy. Gdyby nie Archer, teraz leżałabym w rowie zimna, sina i martwa.

– Boli? – usłyszałam nad sobą niski głos.

Wzdrygnęłam się, otwierając szeroko oczy. Serce łopotało mi w piersi niczym skrzydła ptaka uwięzionego w klatce.

– Archer! – wykrzyknęłam zaskoczona jego obecnością.

– Znów krwawisz – zauważył, patrząc na moje czoło.

Automatycznie podniosłam dłoń ku ranie.

– Co ty znowu robiłaś, co? – warknął, bezceremonialnie wychodząc z pokoju.

Wciąż otępiała, obolała i zszokowana popatrzyłam na drzwi. Zanim zdążyłam się pozbierać, Archer wrócił z apteczką. Usiadł na brzegu łóżka i popatrzył na mnie wyczekująco. Zapominając o wszystkim, wgapiłam się w jego oczy.

– Może łaskawie się przysuniesz? – syknął, a w jego oczach zamajaczył cień złośliwości. – Nie mam tak długich rąk.

Wykonałam polecenie. Błyskawicznie ściągnął opatrunek, który faktycznie był trochę czerwony.

– Czekaj, czekaj… Brałaś prysznic?

Teraz to on wydawał się zdziwiony. Oczywiście, że po jego wyjściu wzięłam prysznic. Do mojego przepoconego ciała lepił się kurz, a ja pragnęłam zmazać z siebie tamte wydarzenia.

– Według ciebie nie powinnam? – zapytałam całkiem serio.

– I nie przyszło ci do głowy, żeby mnie zawołać?

Najgorsze w tych słowach było to, że wypowiedział je na poważnie.

– Chyba sobie jaja robisz – fuknęłam.

Że niby miałby mnie oglądać nago? Dupek!

– Reed – powiedział ostrzegawczo, wypuszczając powietrze przez usta. – Jeśli chciałaś umyć ten swój głupi łeb, mogłaś przynajmniej uważać! Podrażniłaś ranę. Nigdy się nie zagoi, jeśli będziesz taka nieostrożna!

Nie byłam przygotowana na jego wybuch. Zacisnęłam szczęki i wycedziłam przez zęby:

– Przestań. Krzyczeć. Jasne?

– Jesteś nierozsądna!

– Chyba trochę przesadzasz – warknęłam, wyszarpując mu z dłoni nowy plaster. – I poradzę sobie sama. Dzięki.

– Daj to. – Odebrał mi go.

W ciszy opatrywał ranę, a ja zastanawiałam się, ile razy już to robił.

– Następnym razem uważaj.

– Jasne – mruknęłam zirytowana. – Jest bardzo brzydka?

Spojrzał na mnie niczym na wariatkę, po czym się roześmiał. Boże, ten człowiek miał okropne zmiany nastroju!

– Martwisz się, jak wygląda rana? – Zmrużył oczy. – Powiem ci coś. Nie widziałem w życiu żadnej pięknej rany, a widywałem ich sporo. – Ton jego głosu trochę mnie przeraził.

– Tylko pytam…

– Na twoim miejscu martwiłbym się o to, co powiesz matce – mruknął, studząc emocje.

Faktycznie…

– Nie mogę jej powiedzieć, co się naprawdę stało – rzuciłam, głośno myśląc. – Zacznie mnie trzymać pod kloszem.

Spakował przybory do apteczki.

– Może nie byłoby to takie złe. Miałbym trochę spokoju – burknął. – A jeśli pomyśli, że to ja cię tak załatwiłem, może mi nask… – Zamilkł na widok mojej miny.

Zapanowała cisza, podczas której jedynie na siebie patrzyliśmy. Archer był dupkiem. Agresywnym, seksownym, złośliwym, przystojnym, apodyktycznym, czarującym, wysportowanym. Ale wciąż dupkiem.

– Czemu ma o tobie myśleć źle? – zapytałam. – Przecież prawie cię nie zna.

– No właśnie. Prawie mnie nie zna, więc czemu miałaby mi nie przypisać wszystkiego, co złe? – Na jego ustach zamajaczył zawadiacki uśmiech.

– Nie powiedziałam tego.

– Ale pomyślałaś. – Posłał mi jedno z tych spojrzeń, od których miękną nogi, serce wpada w galop, a w brzuchu szaleje stado wściekłych motyli.

– Nieprawda – odparłam mdło.

– Właśnie, że tak. – Przybliżył się lekko, nachylając ku mnie.

Wręcz mogłam go dotknąć bez wysiłku. Jego ciało niemal opierało się o moje.

– Uratowałeś mnie… – Zaczęłam się gubić w jego oczach. Pochłaniały mnie niczym czarna dziura. – Na pewno nie zostaniesz… – Przerwałam, bo zabrakło mi słów. – Posądzony o najgorsze. Przynajmniej ja będę cię broniła przed mamą.

Uśmiechnął się leniwie. W taki sposób uśmiechają się jedynie szczęśliwi ludzie.

– Podrywasz mnie? – Przybrał maskę cwaniaka.

– Chyba śnisz – wyszeptałam, kręcąc wolno głową.

Zaśmiał się cicho.

– Pewnie czasem marzysz o tym, żeby mnie dotknąć. I zastanawiasz się, jak smakują moje usta. Przyznaj, chciałabyś zobaczyć mnie jeszcze raz bez koszulki. Może nawet sobie wyobrażasz, jak cię obejmuję, jak tracę dla ciebie głowę.

Jego słowa mnie paraliżowały…

– Gadasz głupoty – wtrąciłam, oblizując wargi ze zdenerwowania.

– Chciałabyś krzyczeć mi wprost do ucha moje imię, co?

– Jesteś porąbany! – Odepchnęłam go i szczelnie okryłam się kołdrą. – Mówisz to wszystko tylko po to, żeby mnie nastraszyć. Albo dlatego, że sam tego pragniesz.

– Pochlebiasz sobie, księżniczko – prychnął. – Ciągle zapominasz, że to mój dom, a nie twój.

– To nasz dom – odpowiedziałam pewnie. – Czy to ci się podoba, czy nie. A teraz wyjdź z mojego pokoju.

Pokręcił głową, ale zaczął się zbierać. W progu dodał:

– Moja gra, moje zasady.

Zagrzebałam się w pościeli. W końcu musiałam jednak zwlec się z łóżka, bo i tak zostałabym popędzona przez mamę. Kiedy później przyszła na górę, odpowiedziałam jej z łazienki, że czymś się zatrułam i muszę zostać dzisiaj w domu. To kłamstwo przyszło mi bardzo łatwo.

***

Cały dzień spędziłam w łóżku, na przemian śpiąc i oglądając filmy w internecie. Kiedy dom opustoszał, zeszłam do kuchni i zrobiłam sobie śniadanie, by móc zażyć leki przeciwbólowe, które znalazłam w apteczce mamy.

Koło południa ze snu wyrwał mnie dzwonek mojego telefonu. Minęło sporo długich sekund, zanim rozbudziłam się na tyle, aby sięgnąć po aparat.

– Słucham? – odezwałam się sennie, zamykając oczy.

– Reed?! – W słuchawce rozbrzmiał znajomy głos. – Boże, tak się cieszę, że żyjesz!

– Czemu miałabym nie żyć?

– Wszystko w porządku? Jesteś chora? – Matt bombardował mnie pytaniami, na które nie miałam siły odpowiadać.

– Tak, trochę jestem – skłamałam.

– Martwiłem się, kiedy nie przyszłaś na biologię, ale gdy nie pojawiłaś się na lunchu, postanowiłem zadzwonić.

– Wszystko spoko, dziękuję. Nie martw się.

– Co się stało?

– Grypa żołądkowa.

– Byłaś wczoraj w bibliotece?

– Tak. – Na wspomnienie ostatniego incydentu znowu zrobiło mi się niedobrze.

– I wszystko było w porządku? – drążył.

Jego pytania mnie irytowały, a ponieważ jednocześnie pragnęłam odpocząć, zaczęły mi puszczać nerwy.

– Nie poszłam do szkoły, bo jestem chora. Tyle.

– Rozumiem. – Słyszałam w jego głosie smutek. – Martwiłem się, bo pisałem do ciebie i na żadną wiadomość nie odpisałaś. Reed, ja wiem, z jakim człowiekiem mieszkasz. Wiem, że się go boisz. Przez to i ja się boję. O ciebie.

Ten człowiek zasadniczo uratował mi tyłek.

– Nie sprawdzałam telefonu, bo spałam – wyjaśniłam już łagodniej.

Szczerze mówiąc, nawet nie przyszło mi do głowy, że ktoś może się do mnie dobijać.

– W takim razie daj znać, jak poczujesz się lepiej. Chyba że chcesz, żebym cię odwiedził.

Ta propozycja była miła, ale w tym momencie nie mogłam się na to zgodzić.

– Trafisz prosto do paszczy lwa – westchnęłam, myśląc o Archerze.

– Jeśli zobaczę ciebie, to nic mi niestraszne. – Zaśmiał się dźwięcznie. Zrobiło mi się ciepło na sercu.

– Zadzwonię, jak poczuję się lepiej. Nie chcę, żebyś się zaraził – rzekłam prędko. Gdyby zobaczył moje czoło, cała intryga poszłaby na marne. Poza tym on i Archer wyraźnie za sobą nie przepadali. Nierozsądnym byłoby ryzykować starcie.

– Zdrowiej, piękna. – Użył swojego uwodzicielskiego głosu, który zadziałał na mnie kojąco. – Do usłyszenia.

***

Kiedy mama wróciła z pracy, musiałam jakoś wyjaśnić opatrunek. Ściemniłam, że potknęłam się na schodach, a ona z uporem maniaka namawiała mnie na wizytę w szpitalu. Trochę się jednak uspokoiła, gdy dostrzegła, że rana nie krwawi i jest doskonale zabezpieczona.

– Reed – powiedziała poważnie, siadając na łóżku. – Kocham cię i ufam ci. Ale muszę coś wiedzieć. Proszę, odpowiedz mi na jedno pytanie.

Jej zacięta mina, pełne determinacji oczy i napięte mięśnie sprawiały, że poczułam się nieswojo.

– Tak?

– Czy nie maczał w tym swoich paluchów Archer?

Zaśmiałam się. Chyba z całego tego nonsensu, że mógłby to zrobić, i z faktu, że mama go podejrzewała.

Prawda była jednak taka, że Archer Hale ocalił mi życie.

– Nie ma z tym absolutnie nic wspólnego – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

– Dobrze, wierzę ci. Masz ochotę na kakao?

Pokręciłam głową. Oczywiście, że bym się go napiła, ale skoro symulowałam grypę żołądkową, nie mogłam mieć chęci na takie smakołyki.

– Och, jasne – zreflektowała się mama. – Dobra, a czego ci potrzeba?

– Przytulaska? – Zaśmiałam się jak dziecko, po czym wpadłyśmy sobie w objęcia.

Podzieliła się ze mną nowościami dotyczącymi organizacji ślubu. Wyszła jednak po paru minutach, przypomniawszy sobie o ważnym telefonie. Ułożyłam się wygodnie w łóżku, odczytując SMS, który przyszedł kilka chwil wcześniej.

Numer nieznany: Nie śpij. Zaraz będę. A.

Potrząsnęłam głową. „A”? Jak Archer? Jak mój przybrany brat? Jak największy dupek na świecie? Jak ten, który mnie uratował? Dlaczego pisał do mnie tak późno? I skąd, do diabła, miał mój numer? Pytania mnożyły się jak szalone, aż usłyszałam jego kroki na schodach. Były jednak jakby ostrożne. Może to nie on? Zauważyłam, że zawsze chodzi pewnie i głośno. Zaczęłam trochę panikować, a żeby dodać sobie otuchy, włączyłam lampkę nocną. Wkrótce drzwi się otworzyły, a w progu stanął Hale. Miał włosy w nieładzie, lekki zarost i niezmiennie hipnotyzujące spojrzenie. W podkoszulku idealnie opinającym mięśnie wyglądał niczym wyciągnięty z filmów dla nastolatek. Trzymał dwa parujące kubki. Domyśliłam się, co tam niósł. Kakao…

– Skąd masz mój numer? – zapytałam oskarżycielskim tonem.

Zrobił krok do przodu, po czym zamknął drzwi tyłkiem. Chyba był w świetnym nastroju. Nie wiedziałam, co przerażało mnie bardziej: zły czy wesoły Archer.

– Czy jego posiadanie jest czymś niedozwolonym? – Zaśmiał się krótko, siadając na brzegu łóżka. Materac ugiął się pod ciężarem jego ciała.

– Nie przypominam sobie, żebym ci go podawała – odpowiedziałam lekko zdezorientowana.

Wzruszył ramionami.

– Znalazłem w telefonie twojej matki – rzucił mimochodem, jakby to było coś oczywistego.

– Co?! – Prawie krzyknęłam. – Grzebałeś w jej telefonie?

Uśmiechnął się łobuzersko, wręczając mi jeden z kubków. Od razu poczułam słodką woń kakao.

– Daj spokój, Reed – mruknął nieco zirytowany. – Robisz z tego wielki problem.

Nie rozumiałam, dlaczego ze mną siedział i starał się być miły oraz czemu miała służyć ta akcja. Nie mogłam rozszyfrować tego chłopaka.

– Jak się czujesz? – zapytał, kiedy przez dłuższy czas nic nie mówiłam.

– W porządku. – Naczynie zaczęło delikatnie parzyć moją dłoń, więc przełożyłam je do drugiej.

– Sprytnie to wszystko wymyśliłaś. – W jego głosie pobrzmiewała aprobata. – Ta historyjka z grypą żołądkową, mdłościami i spadnięciem ze schodów… – Upił łyk napoju. – Punkt dla ciebie, DiLaurentis.

Uniósł ponownie swoje kakao i przechylił w moją stronę, jakby stukał o mój kubek. Chyba właśnie mi gratulował.

– A ty co? – wkurzyłam się. – Podsłuchujesz mnie?

– Mam ciekawsze rzeczy do roboty niż słuchanie toczących się w tym domu rozmów. – Przewrócił oczami, a ruchy jego gałek ocznych wydały mi się w tym momencie fascynujące. Cały był intrygujący, zwłaszcza w nikłym świetle lampki nocnej. – Jednak gdybym chciał, tobym to robił.

Prychnęłam.

– Czyli podsłuchiwałeś.

– Twoja matka mówiła o tym ojcu – burknął. – Gada tak głośno, że z chęcią coś bym jej zrobił, byleby tylko się zamknęła.

Spojrzałam na niego. Przygryzłam wargę, po czym oblizałam mimowolnie usta, czując na nich smak kakao. Ten facet był okropny.

– Reed, nie rób tak. – Zaśmiał się łobuzersko. – To kusi.

Zmarszczyłam brwi. Jego gierki ani trochę nie pomagały. Przełknęłam głośno ślinę, zastanawiając się, gdzie teraz znajduje się broń.

– Czego chcesz, Hale? – warknęłam oschle. – Budzisz mnie SMS-em, przychodzisz tutaj i nie pozwalasz mi spać, przynosisz kakao, o którym gadałam z mamą chwilę wcześniej, na dodatek rzucasz pod jej adresem groźby, za które mógłbyś trafić za kratki.

– Nic, czego bym już wcześniej nie robił. – Wzruszył ramionami z obojętną miną.

– Co?

– Żartuję. Policja nie martwi się takimi rzeczami. – Zbliżył twarz do mojej, a mnie się to nie podobało. – Chciałem być miły. Dla ciebie.

Wybuchnęłam niekontrolowanym śmiechem, prawie rozlewając napój.

– Ty? Miły? Odkąd się tu pojawiłam, uprzykrzasz mi życie, obrażasz, straszysz, grozisz…

Obdarzył mnie jednym z tych swoich charakterystycznych spojrzeń, a ja zamilkłam.

– Nie wierzysz, że mam ludzkie odruchy? – Zrobił urażoną minę. – Zabolało.

Teatralnym gestem chwycił się za serce. Znowu się zaśmiałam. Pozwoliłam sobie dopić kakao. Było słodkie, takie jak lubiłam.

– Archer, nie rozumiem cię – powiedziałam. – Raz jesteś w porządku, a innym razem wydaje się, że pozabijasz wszystkich naokoło i rozwalisz przy tym budynki w promieniu piętnastu kilometrów.

– Słonko, nie widziałaś mnie jeszcze naprawdę wkurzonego. – Pokazał garnitur białych zębów.

– Wobec tego nie chcę widzieć – mruknęłam.

– Więc nie dawaj mi ku temu powodów – odpowiedział, odbierając ode mnie kubek i stawiając go na stoliku nocnym. Musiał się nachylić, dzięki czemu mogłam podziwiać jego naprężające się mięśnie. – Ani ty, ani twoja matka – dodał.

Tak bardzo pragnęłam go prześwietlić i sprawdzić, co się kryje w tym człowieku, lecz przebicie się przez otaczający go mur stanowiło nie lada wyczyn.

– A teraz – zaczął cichym, aksamitnym głosem – pora spać.

Nakrył mnie kocem jak małą dziewczynkę. Zmarszczyłam brwi.

– Teraz będziesz się zachowywał jak ojciec? – zapytałam, patrząc mu w oczy.

Przesunął po mnie wzrokiem i zatrzymał się na dłużej na moich ustach. Na jego twarz znów wypełzł leniwy uśmieszek.

Po chwili przysiadł się jeszcze bliżej, tak że dotykał mojego boku. Podciągnęłam ciało wyżej, by się z nim zrównać.

– Jak tam rana? Zmieniałaś opatrunek?

– Tak.

– Grzeczna dziewczynka.

– Jesteś za duży na zabawę w dom – odpowiedziałam, starając się brzmieć pewnie.

– Nie chcesz wiedzieć, w co lubię się bawić, Reed. – Mrugnął do mnie, nie kryjąc rozbawienia.

Przeszły mnie ciarki, kiedy sięgnął do włącznika, by zgasić lampkę. Moje oczy przez kilkanaście sekund przyzwyczajały się do ciemności. Odsunął się nieco, więc oparłam głowę na poduszce. Po chwili wstał. Ulżyło mi, że wychodzi. Ta rozmowa była dla mnie niezręczna. Jedyne, czego chciałam, to odpocząć w samotności. Archer jednak obszedł łóżko, a potem poczułam jego ciężar po drugiej stronie. Pisnęłam zaskoczona.

– Co ty wyprawiasz!? – krzyknęłam, gdy położył się obok. – Zwariowałeś!? Idź stąd!

Przełożył rękę przez moje ciało, nic sobie nie robiąc z tych protestów.

– Nie będziesz mi mówić, co mam robić, Reed – mruknął mi do ucha. Jego władczy ton na krótki moment mnie sparaliżował.

Za każdym razem, gdy spomiędzy jego warg wydobywało się moje imię, czułam, jakby mnie obezwładniał. Brzmiało niczym zaklęcie. Chociaż przez wzgląd na jego zachowanie był to raczej zły urok.

– No przecież nic ci nie zrobię, tak? – powiedział gniewnie, gdy po raz wtóry próbowałam się uwolnić. – Będę tylko obok, tak w razie czego. Śpij. Zrób to chociażby dlatego, że uratowałem ci ten twój tyłeczek, który…

– Przestań! – warknęłam, bo zmierzał w niebezpieczną stronę. – Jeszcze jedno słowo na temat mojego tyłka, a przysięgam, że obudzę całą okolicę krzykiem!

– Chciałbym zobaczyć wtedy minę twojej matki.

– Jeśli stąd zaraz nie pójdziesz, zobaczy twoje podbite oko.

– Uuu. – Jego oddech owiał moją skórę. – Potrafisz być agresywna?

Bijące z jego ciała ciepło rozgrzewało i działało na mnie w dziwny sposób. Łaskoczący skórę oddech, bicie serca, które czułam na ramieniu, obecność Hale’a i jego zapach sprawiały, że kręciło mi się w głowie. W moim łóżku leżał najprzystojniejszy facet na świecie, a ja chciałam jedynie, żeby sobie poszedł. Cóż za ironia. Gdyby nasi rodzice nie brali ślubu, a on nie byłby tak arogancki i bezczelny, może bym wykorzystała tę okazję.

– Nie będziesz ze mną spał – warknęłam. – Rozumiesz? Co to w ogóle za pomysł?

– To masz, kurwa, problem, bo ja się stąd nie ruszam.

Przełknęłam głośno ślinę, błyskawicznie zbierając myśli. Był nieobliczalny, w dodatku znacznie silniejszy. Wyswobodzenie się z jego uścisku zakrawało na cud. Wolałam uniknąć obudzenia Adama i mamy, bo nie chciałabym zostać zauważona w tak dwuznacznej sytuacji.

– Archer… to… boli – wysapałam.

Nieznacznie poluźnił uścisk.

Jego ciepły oddech muskający moje ucho wprawiał wnętrzności w dygotanie. Kiedy minęły kolejne długie minuty, coś we mnie pękło. Odwróciłam się gwałtownie w jego stronę, przez co byliśmy bliżej siebie niż kiedykolwiek wcześniej. Jego usta znalazły się na wysokości mojego czoła. Chyba go obudziłam, bo poruszył się niespokojnie.

– Nie dam rady zasnąć – szepnęłam zirytowana. – Nie kiedy tu jesteś.

Zaśmiał się sennie.

– To nie takie trudne. Po prostu zamknij oczy i pomyśl o czymś przyjemnym – poradził. Mogłabym przysiąc, że się uśmiecha. Delikatnie powiódł palcami po moich plecach. – Możesz liczyć barany. Na dzieci to działa.

– Widzę tu tylko jednego – syknęłam, nie myśląc nad konsekwencjami tych słów.

Westchnął, co przypominało krótki śmiech. Musnął ustami skórę pomiędzy moimi brwiami. Spodziewałam się raczej kolejnej złośliwości, a nie czegoś takiego. Mentalnie uderzyłam się w twarz, bo uznałam, że to całkiem przyjemne doświadczenie.

– To nie jest najgorsza rzecz, jaką usłyszałem pod swoim adresem – mruknął niewyraźnie. – Ale dobrze ci idzie.

Chciałam coś powiedzieć, ale sama nie wiedziałam co. W mojej głowie kotłowały się przeróżne myśli. Wtem rozbrzmiała melodyjka telefonu. Archer początkowo nie reagował, kiedy jednak zwróciłam mu uwagę, potrząsnął lekko głową i sięgnął po komórkę. Zdążyłam tylko zauważyć, że dzwonił ktoś o imieniu Diego. Odebrał i przez chwilę uważnie słuchał. Próbowałam wychwycić słowa rozmówcy, ale zlewały się w potok, przez co nic nie rozumiałam.

– Zaraz będę – warknął Hale i bez słowa wyszedł.

***

Wkroczyłam z lekkim uśmiechem do klasy. Matt siedział na swoim miejscu. Kiedy mnie zobaczył, wręcz dostrzegłam w jego oczach iskierki radości. Podeszłam do swojej ławki i usiadłam, odwracając się w stronę kolegi.

– Cześć – przywitałam się, poprawiając włosy. – Tęskniłeś?

– Nawet nie wiesz jak – odpowiedział, nachylając się. Utkwił spojrzenie w mojej twarzy. – Co ci się stało w czoło?

– Nic takiego. Uderzyłam się o szafkę, jak wczoraj sprzątałam – odparłam szybko i przysłoniłam kosmykami plaster. – Do wesela się zagoi.

– Brittany i tak nie dorasta ci do pięt.

Pokręciłam głową z rozbawieniem.

– Jemy razem lunch? – zapytał.

– Dziś jem z Katty. Obiecałam, że porozmawiamy o sukienkach na ślub.

– Nie brzmisz na zachwyconą.

– Znasz Katty Clarke? – zapytałam poważnie. – To teraz popatrz na mnie. Cokolwiek ustalimy, jedna z nas nie będzie zadowolona.

Miałyśmy totalnie inne gusty. Uparła się, że musimy nosić podobne kreacje. Problem w tym, że podczas kiedy ja wybierałam wygodę, Katty stawiała na elegancję. To nie mogło się udać.

– Jeśli się boisz, że nie będziesz wyglądać dobrze, z chęcią wybiję ci tę obawę z głowy. – Uśmiechnął się. Na poparcie swoich słów postukał kilka razy długopisem w moją skroń.

– Przestań. – Zaśmiałam się, odtrącając jego dłoń. – Zrozumiałam przekaz.

– Cieszę się.

Matt był jak ogień w kominku – rozgrzewał powoli, ale skutecznie. Kimś takim jak on nie dało się poparzyć. Nie mogłam powiedzieć tego samego o Archerze. On kojarzył mi się z pożarem – nieposkromionym żywiołem, który obserwuje się z podziwem dla jego mocy i jednocześnie trwogą o własne życie.

Miałam jedynie nadzieję, że ten ogień mnie nie dosięgnie. Liczyłam, że poprzedniej nocy nieformalnie zakopaliśmy topór wojenny. Owszem, może dalej był wnerwiającym dzieciakiem z przerośniętym ego, ale chociaż przystopował z chamskimi odzywkami.

Podczas lunchu Katty podsuwała mi zdjęcia modelek w pięknych kreacjach. Musiałam przyznać, że okraszone brokatem i ozdobione tiulem czy cekinami stroje wyglądały zabójczo, kręciłam jednak nosem na każdą propozycję. Były dobre dla Katty, nie dla mnie.

– Reed, tak? – usłyszałam nad sobą damski głos.

Odwróciłam się i natknęłam na spojrzenie Brittany. Spoglądała na mnie spod doczepianych rzęs.

– Tak – odpowiedziałam, starając się nie zabrzmieć zbyt chłodno.

Jej wypielęgnowane dłonie spoczęły na blacie stolika.

– Chodzi o Matta.

Uniosłam pytająco brew.

– Wysoki blondyn, szaroniebieskie oczy…

– Wiem, o kogo ci chodzi – przerwałam jej.

– No więc słuchaj, laska – powiedziała hardo, świdrując mnie wzrokiem. – Zostaw go w spokoju. To nie prośba, tylko rozkaz… – Przejechała językiem po swoich krwistoczerwonych ustach. – Nie jesteś w jego typie, uwierz mi.

– Skąd wiesz?

Wzruszyła ramionami, a kiedy zobaczyłam u niej podstępny uśmieszek, wiedziałam, że coś się święci. W tej minie było coś niepokojącego. Kiedy zdałam sobie z tego sprawę, poczułam na bluzce ciecz. Sok wiśniowy opryskał również moją twarz i spodnie. Krzyknęłam zaskoczona. Katty aż wypuściła z rąk kanapkę, a ta spadła na tackę z plaśnięciem.

– Ups – rzuciła jedna z koleżanek Brittany, ta, która nigdy nie odstępowała jej na krok.

Odsunęłam się, szurając krzesłem. Siedzący najbliżej uczniowie przyglądali się nam z zaciekawieniem. Ktoś parsknął śmiechem, a po pomieszczeniu przeszedł szmer. Wstałam, zachowując powagę, chociaż miałam ochotę zawyć z bezsilności. Chwyciłam plecak i założyłam go na ramię.

– Potraktuj to jako ostrzeżenie, Reed – syknęła Blackmoore. – Ze mną się nie zadziera.

Czułam się upokorzona. Bez słowa wyminęłam dziewczynę i jej koleżanki, ocierając łzy wierzchem dłoni. Chciałam jak najszybciej dostać się do toalety. Mokry materiał przylepił się do brzucha, powodując dyskomfort. Ta laska nie była kimś, kim warto się przejmować, sprawiła mi jednak przykrość.

Wpadłam na czyjeś plecy. Nie zdobyłam się nawet na przeprosiny, pragnęłam jedynie zniknąć z oczu ludziom. Spróbowałam ominąć przeszkodę, a ta zaczęła się powoli odwracać.

– Archer – wydusiłam, kiedy ujrzałam znajomy surowy wzrok. – Dobrze, że to ty!

– Tak, świetnie – odpowiedział obojętnie, wkładając dłonie do kieszeni spodni.

Dostrzegłam, że nie był sam. Jego koledzy patrzyli na mnie z zaintrygowaniem. Brakowało mi tylko tego, by wyjść przed nimi na beksę i nieudacznicę.

– Słuchaj, pewnie masz ciekawsze rzeczy do roboty, ale może mógłbyś mnie podrzucić do domu? Chcę się prze…

– Skończ – uciął beznamiętnym tonem. Jego sylwetka górowała nad moją, a zimna zieleń oczu była pozbawiona emocji. Najwyraźniej humor go opuścił wraz z wczorajszym telefonem.

– Jasne, rozumiem… Nie masz czasu. – Zaśmiałam się sztucznie. – Ale głupio tak chodzić w poplamionym ubraniu.

Jego znajomi zaczęli się śmiać i dowcipkować. Wśród nich był Carter, chłopak z parkingu. Uśmiechnęłam się blado, odnosząc wrażenie, że stanowię przedmiot ich żartów.

– Zawsze możesz zdjąć koszulkę. – Jeden z chłopaków spojrzał na mnie dwuznacznie.

– I nie tylko – dodał Carter.

Przeszły mnie ciarki. Liczyłam, że Hale ich uspokoi, ale tylko zaciskał szczęki i mrużył powieki.

– Archer, twoja mała siostrzyczka chyba potrzebuje się pozbyć ubrania – zadrwił wysoki czarnooki chłopak. Podszedł, dotknął mojego ramienia i zwrócił się do mnie: – Jeśli chcesz, mogę ci pomóc. Tak między nami… – Nachylił się, zniżając głos do szeptu. – Archer jest w to strasznie kiepski.

– Will – warknął Archer. – To nie jest moja siostra, jasne?

Chłopak podniósł dłonie, robiąc niewinną minę. Zastanawiałam się, dlaczego nadal tu byłam.

– Co tak stoisz? – odezwał się Archer. – Jeśli nie chcesz, żeby ci napaleni idioci wzięli cię tu i teraz, powinnaś stąd spierdalać.

Zamrugałam.

– A uwierz mi – dodał – nie zapłacą ci za to, chociaż pewnie przywykłaś do brania pieniędzy za takie atrakcje.

– Nie powiedziałeś tego… – wyszeptałam zdumiona. Nie mogłam uwierzyć w jego podłość!

– Drażnisz mnie – syknął, krzyżując ramiona na torsie. – Lepiej pilnuj swojego interesu, bo Brittany cię wygryzie.

Jego koledzy zaczęli komentować biust wspomnianej dziewczyny. W moich oczach zebrały się łzy. Odwróciłam się zbita z tropu, zawiedziona i zła.

Wpadłam do toalety równo z dzwonkiem. Jeśli wcześniej zbudowaliśmy jakąkolwiek relację, właśnie runęła. Zabawa zaczynała się od nowa…

***

Z rykiem rzuciłam się na łóżko. Nie pamiętałam drogi do domu. Już drugi raz wybiegłam ze szkoły zapłakana. Nie martwiłam się zmianą poplamionych ciuchów, po prostu leżałam zbyt przytłoczona rzeczywistością, by doprowadzić się do porządku. Najpierw Brittany upokorzyła mnie przed wszystkimi, potem Archer pokazał, co potrafi. W głębi serca liczyłam, że się dogadamy. Że może po siedemnastu latach bycia jedynaczką zyskam starszego brata, który by ze mną pożartował czy podwoził mnie do szkoły. Tymczasem nić porozumienia, która się między nami wytworzyła przez dwa ostatnie dni, pękła, i to bezpowrotnie. A mogło być tak dobrze. Jeśli pominąć spluwę w jego pokoju…

Do moich uszu dobiegł dzwonek telefonu. Otarłam twarz i odebrałam.

– Halo? – Mój głos zabrzmiał tragicznie.

– Reed? Wszystko dobrze? Gdzie jesteś? Co się stało? Czemu, do cholery, Brittany rozpowiada, że cię zmiażdżyła? O co chodzi!?

– Matt… – Pociągnęłam nosem. – To był trudny dzień.

– Daj mi kilka minut – odpowiedział szybko. Usłyszałam w tle jakiś warkot, chyba silnika. – Zaraz będę.

Rozłączył się. Dopiero kiedy sobie uświadomiłam, że zaraz mnie zobaczy w takim stanie, postanowiłam się przebrać. Zmyłam resztki makijażu, patrząc na swoje żałosne odbicie w lustrze: zapuchnięte oczy i czerwone policzki.

Wyszłam z łazienki, a mój wzrok padł na drzwi sypialni Archera. Podeszłam do nich dyskretnie, jakbym nie chciała go zbudzić. Moje sumienie walczyło o uwagę, ignorowałam jednak podszept mówiący, że źle robię. Nacisnęłam zimną klamkę, a po chwili drzwi ustąpiły. Nie mogłam wyjść z podziwu, że trzymając broń w pokoju, nie zamykał go na klucz.

Oczywiście nadal panowała tu idealna, wręcz sterylna czystość, jakby lokator był w tym domu tylko gościem. Jakby nie przywiązał się do tego miejsca. Obeszłam łóżko, zerkając ukradkiem na jedną z szuflad. Podeszłam do okna i rozsunęłam zasłony. Pomieszczenie od razu nabrało blasku. Nie wiedziałam, dlaczego to robiłam. Tak naprawdę przebywanie tutaj wcale nie pomagało mi się poczuć lepiej. Nie pozwalało też dowiedzieć się czegoś nowego o Archerze.

Zerknęłam na leżący na szafce kawałek papieru. Podniosłam go ostrożnie. Zdjęcie. Odwróciłam je drżącymi palcami i zamarłam. Patrzyłam na… siebie. Tę fotografię rok temu zrobiła mi mama. Uśmiecham się na niej na tle jeziora, a moją twarz zdobi opalenizna.

Usłyszałam dzwonek do drzwi i podskoczyłam, jakbym została przyłapana na czymś niewłaściwym. Wybiegłam z pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi. Po drodze zmięłam i wyrzuciłam do kosza zdjęcie. Nie mogłam znieść myśli, że trzymał je u siebie. Nie było mi nawet żal, że je zniszczyłam.

– Chyba żartujesz! – uniósł się Matt, kiedy streściłam mu dzisiejsze zdarzenia. No dobra, może nie przekazałam wszystkiego. Pominęłam powód, dla którego tak bardzo zraniło mnie zachowanie Archera.

Cross podał mi paczkę chusteczek higienicznych, bym mogła otrzeć łzę.

– Chyba się tym wszystkim nie przejęłaś, co?

Siedzieliśmy na moim łóżku, opierając się o poduszki. To było całkiem inne doświadczenie niż w nocy, kiedy miałam ochotę zepchnąć Hale’a tak, żeby upadek był bolesny.

– Nie – powiedziałam cicho. – Znaczy…

– Reed. – Objął mnie. Po raz pierwszy byliśmy tak blisko i wcale nie czułam się z tym źle. – Brittany jest złośliwa, ale szybko się nudzi. Nie powinnaś się nią przejmować.

– Łatwo ci mówić. To nie ciebie upokorzyła przed całą szkołą.

– Masz rację, ale uwierz, do jutra o tym zapomną. Przepraszam.

– Nie masz za co przepraszać. To nie twoja wina.

– Czuję się winny, bo to przeze mnie tak cię traktuje. – Posłał mi długie spojrzenie, które wywołało ciarki na moich plecach. – Może to kiepski komplement, ale jeśli widzi w tobie zagrożenie, ma rację. Jesteś od niej sto razy lepsza.

Zarumieniłam się. Jego ciepły, kojący głos spływał na rany w moim sercu i je zasklepiał. Świadomość, że miałam Matta tuż obok, napełniała mnie ulgą.

– Komplement może i kiepski, ale moje ego zostało podratowane. – Zaśmiałam się.

– Myślę, że jesteś lepsza od wszystkich dziewczyn, jakie znam, Reed – rzekł po chwili.

Zdobyłam się na odwagę, żeby na niego spojrzeć. Szare oczy z troską wpatrywały się w moje.

– W tym momencie? Nie sądzę – stwierdziłam.

Rozciągnął usta w delikatnym uśmiechu.

– Dlaczego?

– Wyglądam strasznie – wyszeptałam, czując na sobie jego spojrzenie. Chciałam zatonąć w tych oczach. Może tam poczułabym się całkowicie bezpiecznie.

– Podoba mi się to, co widzę. – Zbliżył się do mnie, muskając oddechem moją twarz. – Tak cholernie podoba mi się to, co widzę.

Poczułam, jak jego ręka oplata się wokół mnie. Moje serce przyśpieszyło, zaczęłam płyciej oddychać. Zwilżyłam językiem usta. Zarumieniłam się jeszcze mocniej i z zawstydzeniem spuściłam wzrok. Wtedy ujął palcami moją brodę. Pełna napięcia wpatrzyłam się w jego oczy. Nie byłam w stanie opisać emocji, które we mnie buzowały. Nie liczyło się nic poza tymi dwoma szarobłękitnymi studniami. Miałam ochotę tak siedzieć przez resztę dnia. Ten cudowny uśmiech i łagodne spojrzenie mnie uspokajały.

– Obiecaj mi, że już nigdy nie będziesz się przejmować Britt, jej koleżankami i… żadną inną dziewczyną – szepnął. – Obiecasz?

– O-obiecuję – wyjąkałam, wciąż będąc pod wpływem tej magicznej chwili. Obiecałabym mu nawet lot na Marsa i z powrotem.

– I obiecaj, że nigdy nie zaufasz Archerowi – poprosił, delikatnie głaszcząc mój policzek.

Przeszły mnie ciarki. Nie wiedziałam, czy na dźwięk wymienionego imienia, czy pod wpływem tego z pozoru prostego gestu.

– Jest niebezpieczny – dodał cicho.

Przez moment milczałam. Nawet jeśli Hale uratował mi życie, jego dzisiejsze zachowanie pokazało, że nie jest wart mojego zaufania.

– Obiecuję – powiedziałam głośniej. – Ale ty też coś obiecaj.

– Co tylko zechcesz, piękna. – Wpatrywał się we mnie jeszcze intensywniej. Na Boga, nie miałam pojęcia, że można tak na kogoś patrzeć.

– Obiecaj mi… – Chwyciłam za nadgarstek rękę głaszczącą mój policzek i zacisnęłam palce. – Proszę, nie zawiedź mnie. Nigdy.

Poważna prośba i ogromna odpowiedzialność. Możliwe, że chciałam zbyt dużo, ale Matt stał się jedynym stałym punktem w tej żałosnej karuzeli rozpaczy. Zjawiał się, kiedy potrzebowałam wsparcia. Martwił się moim stanem, rozśmieszał mnie, a w jego kieszeni zawsze spoczywała paczka chusteczek, które podsuwał mi pod nos w odpowiednich chwilach. Czułam, że mogę na niego liczyć, i musiałam się z tym oswoić na tyle, by w przyszłości nie bać się poprosić go o pomoc.

Uśmiechnął się delikatnie, a ja poczułam ucisk w żołądku.

– Obiecuję – wymamrotał niepewnie. – Obiecuję, że nigdy cię nie zawiodę. Nigdy.

Nachylił się nade mną. Przymknęłam oczy, myśląc wyłącznie o tym, do czego zmierzaliśmy. Pogładziłam kciukiem jego dłoń, chcąc dać mu do zrozumienia, że wyrażam zgodę na dalsze kroki.

– Jesteś niesamowita – szepnął, po czym subtelnie pocałował moje usta.

To było ledwie muśnięcie przypominające ruch skrzydeł motyla. Zaraz potem wykonał ten sam gest jeszcze raz i jeszcze raz, aż w końcu nasze wargi przywarły do siebie w czułej, delikatnej i pełnej napięcia pieszczocie. Oblała mnie fala ciepła.

Całowanie Matta Crossa było zdecydowanie najlepszym, co mnie spotkało w życiu.

Potem rozmawialiśmy na każdy możliwy temat. Znacząco poprawił mój humor. Przy tym chłopaku zapomniałam o zmartwieniach ostatnich dni.

– Pamiętaj, że mamy zaległą randkę – rzucił przy pożegnaniu.

– No tak. Więc wreszcie nadeszło to kiedyś?

– Jeśli tego chcesz – odpowiedział, uśmiechając się uroczo.

– Chcę.

– W takim razie najbliższy weekend – poinformował, składając na moim policzku pocałunek.

Odprowadziłam go do drzwi. Obserwowałam, jak chwyta klamkę i wychodzi, posyłając mi ostatnie długie i wesołe spojrzenie. Dostrzegłam w jego oczach coś, czego nigdy nie zaobserwowałam u Archera. Dobroć.

***

– Teraz ta – powiedziała Kat, kiedy w piątkowe popołudnie chodziłyśmy po sklepach. Wcisnęła mi do rąk szmaragdową sukienkę z długim rękawem.

– Katty… – Przewróciłam oczami. – Mówiłam, żadnych dopasowanych.

– Przymierz – upierała się, wertując wieszaki.

Zrezygnowana skierowałam się do przymierzalni. Siedziałyśmy tu już od godziny i nie kupiłyśmy nic. No chyba że liczyć spodnie i torebkę, które upolowała Kat. Mrucząc pod nosem, włożyłam ubranie. Cóż, może sukienka była ładna, miała piękny kolor i została dobrze wykonana, ale czułam się w niej fatalnie.

– Ej, a ty co tu robisz? – pisnęła moja towarzyszka z naręczem barwnych kiecek, kiedy odwieszałam kreację.

– Wyglądałam w niej jak baleron – powiedziałam, wzdrygając się.

– Mogłaś mi się w niej pokazać. Na pewno nie było tak źle.

– Wybacz. – Uśmiechnęłam się przepraszająco. – Znalazłaś coś ciekawego?

Jej oczy rozbłysły. Od razu zaczęła pokazywać swoje propozycje, a każda z nich była lepsza od poprzedniej.

Przesiedziałam w przymierzalni dziesięć minut, by przez następne dwadzieścia patrzeć, jak prezentuje się w wybranych sukienkach.

– Wyglądasz… Wow! – skomentowałam.

– Czy ja wiem – mruknęła, obracając się wokół własnej osi. – Przez ten kolor moja skóra robi się trupio blada.

– Wydaje ci się. Idealne współgra z twoimi oczami.

Uśmiechnęła się i zniknęła za kotarą.

– A ta? – zapytała po chwili.

Opinający sylwetkę i eksponujący biust satynowy materiał w kolorze pudrowego różu prezentował się rewelacyjnie.

– Dobra, ta jest lepsza. – Usiadłam na podłodze. Zaczynały mnie boleć nogi.

– Nie jest zła – stwierdziła z werwą. – Cóż, pomyślimy. Idziemy coś zjeść?

– Jasne. To co? Którą bierzesz?

Spojrzała na mnie, po czym z rozbawieniem powiedziała:

– Dziś żadnej. Przyjdziemy tu za parę tygodni, kiedy będzie nowa kolekcja.

Zniknęła za krwistoczerwonym materiałem, a mnie zakręciło się w głowie.

***

– No więc? – zagadnęła Kat, kiedy siedziałyśmy w jednej z knajpek w centrum handlowym. – Jak w szkole?

– Przyzwoicie – odpowiedziałam, krojąc naleśnika z owocami.

Poza incydentem z Brittany, rzecz jasna, oraz kolegami Archera. Gdyby nie oni, byłoby całkiem fajnie. Ale tego już nie powiedziałam na głos.

– To kwestia przyzwyczajenia. Jeszcze trochę i będziesz się tu czuć jak w domu – stwierdziła. – Moi znajomi pytają, kiedy zjesz z nami lunch.

– Och – westchnęłam.

Ich towarzystwo nie było złe, ale to z Mattem dogadywałam się najlepiej.

– Matthew Cross, tak? – domyśliła się, obdarzając mnie sugestywnym spojrzeniem.

– Skąd wiesz? – Dłoń z widelcem zamarła mi w pół drogi do ust.

– Już kiedyś z nim jadłaś, więc myślę, że ciągle chodzi o niego. To z nim spędzasz teraz najwięcej czasu. – Uśmiechnęła się. – Jaki jest?

Zarumieniłam się.

– Sympatyczny.

– Nie zasypuj mnie tyloma informacjami naraz. – Zaśmiała się i przewróciła oczami. – Kręcicie ze sobą?

Prawie udławiłam się kęsem naleśnika.

– Co!? Nie! Po prostu się kolegujemy – zaoponowałam, starając się zbytnio nie oddawać wspomnieniom o jego ustach i hipnotyzujących oczach.

– Jasne, jasne. – Machnęła ręką. – Znam ten rozmarzony uśmiech.

To ja się uśmiechałam?

– Okej – odezwała się, nabijając na widelec kawałek pomidora. – Jeśli coś z tego będzie, mam się dowiedzieć pierwsza, jasne?

Kiwnęłam głową dla świętego spokoju. Owszem, Matt był świetnym chłopakiem, ale nie wiedziałam, jakie ma oczekiwania. Sama nie byłam pewna, czego od niego oczekuję. W sumie fakt, że się całowaliśmy, tak naprawdę niczego nie zmienił. Wciąż po prostu się kolegowaliśmy.

– Co tam u Archera? – zapytała nagle.

Trochę się obawiałam tego tematu.

– Nie wiem – przyznałam zgodnie z prawdą.

– No tak. Dalej jest nieznośny?

– Zwykle i tak nie ma go w domu. Może to nawet lepiej. Czasem się zastanawiam, gdzie wtedy jest.

– Nie u nas. – Wzruszyła ramionami. – Nie odwiedza nas od śmierci…

– Kelsey?

– Nie… Swojej matki.

Przez jej oczy przemknął ból. Kiedyś byli z Archerem blisko, a teraz traktował ją jak wroga.

– Ostatnio – zaczęłam – przy którejś wymianie zdań powiedziałam, że mi przykro z powodu Kelsey. Chyba liczyłam, że go tym wesprę.

– Żartujesz? Reed, każdy, kto o niej wspomni, ma bliskie spotkanie z jego pięścią!

Spojrzałam na nią zdumiona.

– Archer się nie patyczkuje – dodała rzeczowo. – Tragiczna śmierć Kelsey poruszyła wszystkich, ale on… on nie może tego znieść. Nigdy się z tym nie pogodził. Na każdą wzmiankę o niej reaguje tak samo. Agresją.

Wzdłuż kręgosłupa przeszedł mi zimny dreszcz.

– Nie wiedziałam.

– Skrzywdził cię?

– N-nie… Odszedł bez słowa.

Popatrzyłyśmy na siebie. Jej spojrzenie jednak bardzo mnie zaniepokoiło. Było jakby wyprane z emocji, a przecież jeszcze przed chwilą drżała z przerażenia.

Dokończyłyśmy w milczeniu swoje posiłki, a potem pojechałyśmy do mojego domu. Nie wróciłyśmy więcej do tematu Kelsey. W miłej atmosferze zmierzałyśmy do mnie do pokoju, gdy z zamyślenia wyrwał mnie wrzask Archera.

– Ile razy, do kurwy nędzy, mam powtarzać, żebyś się nie wpierdalał bez zaproszenia do mojego pokoju?!

Był wyraźnie zdenerwowany, więc wchodzenie teraz do kuchni odpadało. Zatrzymałam się na korytarzu, a Katty wpadła na moje plecy. Spojrzałam na nią sugestywnie przez ramię, a ona kiwnęła głową.

– Nie tym tonem, synu! – rozbrzmiał donośny głos Adama.

– Nie będziesz mi, kurwa, mówić, co mam robić! – Dziwny dźwięk, który usłyszałyśmy po tych słowach, był najprawdopodobniej uderzeniem otwartej dłoni o blat. – Nie masz prawa tam przebywać, rozumiesz!?

– Archer, nie byłem tam. – Mój przyszły ojczym starał się opanować. – Szanuję twoją prywatność, nigdy nie wchodzę tam bez zaproszenia. Nie żebym kiedykolwiek takowe dostał. – Ostatnie słowa ociekały irytacją, ale także zawierały coś w rodzaju bólu.

Młody Hale zaśmiał się szyderczo. Wręcz przerażająco. Aż oplotłam się rękami, czując narastający chłód.

– Nie licz na zaproszenie – warknął. Widziałam oczami wyobraźni, jak jego usta rozciągają się w aroganckim uśmieszku. – Nic dla mnie nie znaczysz.

Zapanowała cisza.

– Co się z tobą stało, co? Zawsze byłeś… byłeś dobrym chłopcem. Nie możesz wyładowywać na mnie złości. Nic ci nie zrobiłem.

– Wpierdalasz mi się do pokoju pod moją nieobecność i mówisz, że nic nie zrobiłeś!?

– Nie było mnie tam, rozumiesz?

– Kto inny byłby na tyle śmiały i głupi, żeby zrobić coś takiego!? W dodatku… – Przerwał, by znowu zaśmiać się demonicznie. – Miałeś czelność odsłonić okno, chociaż wiesz, że tego nienawidzę!

Najsłodsze Dziecię Jezus i wszyscy święci!

Nagle jakbym znalazła się w próżni. Słyszałam odgłosy dochodzące z pomieszczenia obok, ale nie rozumiałam sensu słów. Wpadłam w trans przerażenia. Wczoraj, kiedy poszłam otworzyć drzwi Mattowi, wystrzeliłam z azylu Archera niczym z procy. Pamiętałam, że wyglądałam przez okno, a co za tym idzie – uchyliłam zasłony. Nie zasunęłam ich przed wyjściem, a to z powodu zaaferowania, że znalazłam swoje zdjęcie. Miałam ochotę uderzyć się w twarz za własną nierozwagę. To mnie powinno się teraz oberwać. Po co się tam w ogóle pchałam?!

Otrzeźwiałam, kiedy Kat niechcący trąciła moją rękę.

– Nie możesz mnie obwiniać o jej śmierć – warknął Adam. – To nie była, do cholery, moja wina!

– Gówno prawda – wysyczał Archer. – To właśnie twoja wina! Nie byłeś przy niej, kiedy potrzebowała cię najbardziej!

– Nawet nie wiesz, co robiłem, żeby wyzdrowiała!

– Pewnie szukałeś pocieszenia! A teraz odpierdalasz z tą blond suką jakieś śluby!

Usłyszałam brzdęk tłuczonego szkła. Obie się wzdrygnęłyśmy. Archer znów obrażał moją mamę, a ja nie byłam w stanie jej obronić.

– Twoja matka zawsze będzie w moim sercu. Ale muszę iść do przodu. Jesteś dorosły, powinieneś to zrozumieć.

– Kłamiesz! – Nastolatek był na skraju wytrzymałości. – Gdybyś ją kochał, nie pozwoliłbyś, żeby odeszła! Nie szukałbyś jakiejś wywłoki do stukania! Jesteś obrzydliwy!

– Kupiliśmy ten dom z twoją matką sami, z własnych ciężko zarobionych i odłożonych pieniędzy. Był w ruinie, więc go odnowiliśmy. Wspólnymi siłami staraliśmy się doprowadzić go do idealnego stanu. Potem pojawiłeś się na świecie ty, a my wciąż ulepszaliśmy to miejsce. Maryse jest obecna w każdym zakamarku tego domu. To ona malowała ściany w kuchni. Nie pozwoliła mi zamazać tamtej jasnej plamy, bo to ty ją zrobiłeś. To ona wybrała żyrandol do sypialni, to ona urządziła swój gabinet.

– Więc czemu dopuściłeś do tego, żeby został zmieniony!? I to jeszcze dla tej małej idiotki?!

W dawnym gabinecie pani Hale mieścił się teraz mój pokój. Poczułam ukłucie zakłopotania.

– Reed nie mogłaby spać w salonie! – warknął Adam, puszczając w niepamięć wcześniejszy względny spokój.

– Dla mnie może spać nawet pod mostem. Obie mogą.

– Archer, wróć do nas – westchnął zrezygnowany mężczyzna. – Jesteśmy rodziną, a ty zachowujesz się, jakbyśmy byli wrogami. Chciałbym, żeby ten stary Archer wrócił.

– A ja bym, kurwa, chciał, żebyś się zamknął!

– Nie możesz się tak zachowywać tylko dlatego, że straciłeś dwie ważne osoby – rzekł Adam w psychologicznym tonie.

Do moich uszu dobiegł odgłos szamotaniny. Najprawdopodobniej Archer złapał ojca za ubranie i przyparł do ściany. Zacisnęłam na chwilę powieki, krzywiąc się.

– Nie waż się wspominać Kelsey!

Jeśli wcześniej uważałam, że był wściekły, to chyba nie wiedziałam, do czego jest zdolny. Teraz wpadł w furię.

– Zrób to jeszcze raz, a dostaniesz w pysk, rozumiesz!? Nienawidzę cię. Niszczysz wszystko, czego dotkniesz. Zniszczysz też tę swoją blondie i Reed.

Zamarłam. Serce waliło mi jak szalone.

– Synku… – zaczął starszy Hale, ale chłopak najwyraźniej skończył dyskusję.

Rozległy się kolejne dziwne odgłosy, po czym wyłoniła się przed nami sylwetka Archera. Jego włosy w nieładzie, mordercze spojrzenie, groźna postawa i przyśpieszony oddech przyprawiły mnie o gęsią skórkę. Kat odruchowo skryła się za mną. Przełknęła głośno ślinę, nie spuszczając wzroku z kuzyna, jakby chciała przewidzieć jego następny ruch.

Chłopak zarzucił na głowę kaptur, po czym chwycił kluczyki ze stolika obok. Wypuściłam ze świstem powietrze z płuc, uświadomiwszy sobie, że przestałam na moment oddychać. Obrzucił nas pełnym nienawiści spojrzeniem i bezszelestnie skierował się do wyjścia. Sięgnął do klamki, ale zanim wyszedł, odwrócił się w naszą stronę.

– A ty… – Popatrzył mi w oczy, doskoczył do mnie i chwycił mój nadgarstek. – Ty jedziesz ze mną – stwierdził tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Zanim cokolwiek z tego zrozumiałam, pociągnął mnie na podjazd.

– Archer! – krzyknęła Kat. – Daj spokój, puść ją. Ona nie chce nigdzie z tobą jechać.

Zaczęłam protestować, ponieważ zdecydowanie mi się to nie podobało.

– Jedziesz, kurwa, ze mną – warknął, prowadząc mnie do swojego auta. – Bez dyskusji.

Wzdrygnęłam się. Ostatnie, co słyszałam, to wołanie Katty. Byłam w takim szoku, że nawet nie zauważyłam, kiedy wepchnął mnie do swojego nissana i zatrzasnął drzwi. Słyszałam, jak warknął do kuzynki, że odstawi mnie na miejsce. Całą i zdrową. Pocieszające, ale coś mi mówiło, że powinnam się bać.

Budynki i osoby za szybą migały w zawrotnej prędkości. Nie miałam odwagi spojrzeć na prędkościomierz, ale mogłam się domyślić, którą liczbę wskazywał. Już na podjeździe wcisnęło mnie w fotel. Nienawidziłam szybkiej jazdy. Chwyciłam się deski rozdzielczej, łapczywie nabierając powietrze. Serce dudniło mi w piersi, a w kącikach oczu zbierały się łzy. Powiedzieć, że się bałam, to jak nie powiedzieć nic. Archer za kierownicą nie polepszał mojego samopoczucia.

– Zwolnij! – zażądałam łamiącym się głosem.

Dwa lata temu miałyśmy z mamą wypadek. Jechałyśmy autostradą z zamiarem świętowania jej urodzin daleko od miasta rodzinnego. Wszystko wydarzyło się w ułamku sekundy. Obok nas przemknął samochód tak szybko, że nie zdążyłam go zauważyć. W pewnym momencie usłyszałyśmy huk, a przed nami jak spod ziemi wyrósł minivan z wgniecionym w siebie tamtym autem. Pojazdy obijały się o barierki, wykonując dziwny taniec pośrodku jezdni. Mama chciała odbić, ale zorientowała się, że nie ma szans na ich wyminięcie. Krzyczałam, kiedy zaczęła hamować. Było za późno. Minivan trącił nasz lewy bok, wyrzucając nas z drogi. Dachowałyśmy, a mama straciła przytomność. Nie mogłam się ruszyć, wypluwałam z siebie słowa niczym z karabinu, chcąc, by otworzyła oczy. Myślałam o najgorszym, a łzy lały mi się strumieniami. Nie czułam bólu, tylko usilnie pragnęłam, by się do mnie odezwała.

Trafiłyśmy do szpitala. Na szczęście wyszłyśmy z tego cało, pasażerowie vana jednak – młode małżeństwo z dziećmi – nie przeżyli. Od tamtej pory truchlałam ze strachu, gdy tylko ktoś mocniej przycisnął pedał gazu. Wciąż miałam w pamięci zgrzyt giętego metalu, wrzaski, płacz, wycie karetki i straży pożarnej, niebieskie światła radiowozów i głuchą ciszę, kiedy wszystko na parę sekund zamarło…

– Zwolnij! – ryknęłam, czując, jak po prawym policzku spływa mi łza.

Chłopak z zaciętą miną jechał dalej. Zaciskał palce na kierownicy, mięśnie na jego twarzy były napięte. Jeśli tak odreagowywał gniew, nie chciałam brać w tym udziału.

– Archer, do jasnej cholery, jeśli chcesz mnie pozbawić życia, to sprzedaj mi kulkę w łeb, zrzuć mnie z mostu, ale nie jedź tak szybko!

Zerknął na mnie. Moje słowa chyba do niego dotarły. Chociaż wciąż jechaliśmy dość szybko, trochę zwolnił. Byłam w stanie tolerować taką prędkość.

– Czemu uważasz, że chciałbym cię zabić? – Zerknął na mnie.

– A nie chciałbyś? – burknęłam poirytowana, oplatając się rękami. Poczułam nagłą falę zimna. Odwróciłam twarz w stronę okna. Nie byłam jeszcze w tej części miasta. Nie wiedziałam, czy to dobrze, że poznaję ją właśnie z tym człowiekiem. – Ciągle mi o tym przypominasz.

– Nie – mruknął. – To nie tak.

Zaczęłam się zastanawiać nad niedawną sceną w kuchni. Brakowało mi ważnego kawałka układanki. Archer obwiniał ojca o śmierć matki. Maryse miała raka, a to nie była wina Adama. Pozostała jeszcze sprawa Kelsey. Może to jej śmierć sprawiła, że chłopak na dobre zamknął się w sobie. Czasem robiło mi się go żal. Nie zmieniało to jednak faktu, że był dupkiem, którego nie dało się stale usprawiedliwiać.

– Czemu siedzisz tak cicho? – zapytał, nie spuszczając wzroku z jezdni.

Przeniosłam na niego spojrzenie, ale szybko wróciłam do obserwowania krajobrazu za szybą.

– Nie mam ci nic do powiedzenia – rzekłam sucho, chcąc jedynie wrócić do domu. – Poza tym to ty mnie uprowadziłeś, więc czekam, aż się dowiem po co.

– Uprowadziłem? – W jego głosie pobrzmiewało zdumienie. Wreszcie pokazał jakieś inne emocje niż gniew i rozdrażnienie. Wprost nie dowierzałam, z kim przyszło mi się zadawać.

– O co ci chodzi? – syknęłam. – Dałeś mi jasno do zrozumienia, że się nie dogadamy, więc po co odstawiasz taką szopkę? Chyba nie chcesz mi wmówić, że jedziemy na przeprosinową kolację w drogiej restauracji.

– Nie mam w zwyczaju przepraszać.

Pokręciłam głową.

– A o co tobie chodzi tak w ogóle? – odezwał się.

– O co mnie chodzi? Pytasz, o co mnie chodzi!? – Zaśmiałam się gorzko. – Nie lubisz mnie, wiem o tym. Spoko, nie musimy się uwielbiać. Dla twojego świętego spokoju możemy się nawet mijać bez słowa na korytarzu. Ale parę dni temu znaleźliśmy nić porozumienia, więc myślałam, że tak już zostanie. Mogliśmy żyć w zgodzie. Wczoraj widocznie stwierdziłeś, że jednak tego nie chcesz. Nie możesz być dla mnie miły albo chociaż tolerancyjny, więc od razu musisz mnie upokorzyć. Wiesz, jak ja się wtedy czułam!? – Zmarszczyłam brwi, dochodząc do wniosku, że za dużo już powiedziałam, a i tak prawdopodobnie nic nie wskóram. Miał swoje racje i trzymał się ich kurczowo. – Zresztą nieważne…

– Ważne. Dokończ.

Jego głos brzmiał spokojniej niż paręnaście minut temu, ale wciąż był pewny. To mnie trochę onieśmielało.

– Po co tu siedzę? – Zignorowałam jego prośbę.

– Doprecyzuj swoje pytanie, Reed.

Aż dziwne, że przed chwilą był chodzącym wulkanem agresji. Teraz wydawał się wręcz łagodny.

– Moje pytanie brzmi: co robię w twoim samochodzie – powiedziałam wolno, jakbym chciała, by moje słowa dotarły do każdej komórki jego ciała.

– Siedzisz. – Wzruszył ramionami.

Uniosłam brwi. Nie bawiło mnie jego poczucie humoru.

– Dlaczego siedzę w twoim samochodzie? Z tobą?

Popatrzyłam na pełną skupienia twarz, na postawę, która teraz wydawała się mniej nabuzowana niż wcześniej. Powoli ulatywała z niego złość.

– Ponieważ… – Skręcił w lewo, po czym zanurkował ręką w kieszeni ciemnych jeansów i wyciągnął paczkę papierosów. – Cię tu zaprosiłem.

On był niemożliwy! „Zaprosiłem”? Jak, do licha, mógł nazwać to, co stało się pod drzwiami, cholernym zaproszeniem!? W duchu zawyłam z bezsilności. Podtrzymał kolanem kierownicę, by nie stracić panowania nad autem. Jedną dłoń wciąż na niej opierał, a drugą wyciągnął papierosa i włożył do ust. Schował paczkę z powrotem do kieszeni i odpalił zapalniczkę. Odwróciłam głowę. Mimo uchylonego okna do moich nozdrzy dochodził nieprzyjemny dym. Przysłoniłam dłonią nos, przewracając oczami.

– Przeszkadza ci to? – zapytał Archer, a jego głos powrócił do seksownej, uwodzicielskiej chrypki.

– Nie – skłamałam.

Liczyłam, że wracamy do domu.

– To świetnie. – Nachylił się w moją stronę na tyle, na ile pozwalały mu pasy, i wypuścił dym prosto na mnie.

Krzyknęłam rozdrażniona i go odepchnęłam.

– Przestań mnie wkurzać! – fuknęłam niczym humorzasta dziewczynka, swoim zwyczajem wracając do podziwiania świata za szybą.

Zaśmiał się złośliwie.

– Ładnie się denerwujesz – stwierdził, a ja mogłam sobie tylko wyobrażać, jak na jego usta wypełza zawadiacki uśmieszek.

Puściłam ten komentarz mimo uszu. Skoro nie będzie próbował mnie zabić, to może po prostu zostawi pośrodku wielkiego niczego? To byłoby do niego podobne. Wyjęłam z kieszeni spodni telefon, chcąc sprawdzić godzinę. Zdziwiłam się na widok dwunastu nieodebranych połączeń i szesnastu wiadomości. To Katty się do mnie dobijała. Świetnie…

– Kat pyta, czy żyję – powiedziałam bardziej do siebie niż do niego. – Pyta też, kiedy wrócę do domu – skłamałam, myśląc, że go urobię.

– To jej powiedz. – Wyszczerzył się.

– Co?

– Że żyjesz. I że nie wiesz, kiedy wrócisz.

– Och, serio? Chcę jej napisać, kiedy może się mnie spodziewać z powrotem.

– W takim razie musisz ściemnić – odpowiedział rozbawiony moim podłym nastrojem.

– Dlaczego?

– Ponieważ nie wiesz, kiedy wrócisz – wyszeptał na tyle głośno, żebym usłyszała, lecz na tyle cicho, by przeszedł mnie dreszcz.

– Ale ty wiesz.

Jego intensywnie zielone oczy spoglądały raz na mnie, raz na drogę.

– Wiem. – Pokiwał głową. – Ale ci nie powiem.

Wzięłam głęboki oddech i odpisałam Katty, że wszystko gra. Przeczytałam też SMS od Matta. Pytał, czy się dzisiaj spotkamy.

Ja: Cześć, Matt! Niestety w tej chwili jestem uwięziona w samochodzie mojego przyszłego przybranego brata psychopaty, który zabrał mnie na szaloną przejażdżkę nie wiem dokąd. Może jutro?

Westchnęłam zrezygnowana.

– Ileż można wysyłać jeden SMS? – zniecierpliwił się Archer, odpalając kolejnego papierosa. – Z kim tyle piszesz?

– Z Katty.

– Tylko?

– A co cię to obchodzi?

Chłopcy za sobą nie przepadali, a ja mimo wszystko miałam ochotę jeszcze trochę pożyć.

– Jeśli to Cross, powinnaś uważać.

Zmrużyłam oczy, przyglądając mu się uważnie.

– Dziękuję, ale dam sobie radę.

– To nie jest facet dla ciebie – powiedział twardo.

– Bo ty akurat wiesz, kto jest dla mnie odpowiedni – prychnęłam.

– Czyli to Cross – stwierdził bez emocji. – Nie pakuj się w tę gównianą relację. Nie każdy jest taki, za jakiego go uważasz.

Schowałam telefon do kieszeni zrezygnowana i oparłam głowę o zagłówek. Nie zamierzałam grać w tę grę, chociaż zastanawiałam się, co miał na myśli. Chyba po prostu znowu pragnął mi uprzykrzyć życie. Będzie to robił już zawsze, więc najwyższy czas się przyzwyczaić.

Znajdowaliśmy się poza miastem. To nie mogło wróżyć niczego dobrego. Dla mnie oczywiście. Moje serce nieznacznie przyśpieszyło.

– Reed? – usłyszałam spokojny i opanowany głos Archera. – Nie musisz mnie lubić – rzekł ponuro, a ja poczułam jego dłoń na swoich. Złapał jedną z nich i splótł nasze palce. – Ale możesz mi zaufać. – Ścisnął je jeszcze mocniej, jakby chciał mi dodać otuchy. – Kiedy mówię, że Cross nie jest dla ciebie, to znaczy, że nie jest dla ciebie. Kiedy mówię, że wrócisz do domu bezpiecznie, to wrócisz. Jasne?

Jego skóra była ciepła, może trochę szorstka. Nie miałam odwagi podnieść wzroku, by nie napotkać jego spojrzenia. To, co bym w nim zobaczyła, najprawdopodobniej by mnie przeraziło. Nie wierzyłam do końca w jego słowa. Widziałam wiele oblicz Archera i czułam, że to bezpieczeństwo jest złudne. Pod wpływem jego dotyku jednak miękły mi kolana i to było najdziwniejsze.

– Zabawne – mruknęłam, wyswobadzając dłoń. – Mówisz o zaufaniu, nie dając mi żadnego powodu, dla którego mogłabym ci zaufać.

Pod kołami zachrzęściły kamienie. Po chwili Archer wysiadł, a ja podążyłam za nim. Znajdowaliśmy się na wzniesieniu. W dole widziałam panoramę miasteczka. Budynki błyszczały w świetle zachodzącego słońca. Powinnam była zapytać, dlaczego tu przyjechaliśmy, ale widok zbytnio mnie pochłonął. Powiał zimny wiatr, więc szczelnie otuliłam się skórzaną kurteczką i przytrzymałam jej poły, krzyżując ramiona na piersi. Niepewnie podeszłam do chłopaka opierającego się o maskę. Nie mogłam wydusić z siebie ani słowa. Gdzieś za nami zachodziło słońce, rzucając ostatnie promyki na okolicę. Widoczny coraz bardziej księżyc czuwał nad wszystkim z góry. Obserwowałam, jak Archer z namaszczeniem odpala kolejnego papierosa.

– Tam – odezwał się po chwili – jest most Świętego Patryka.

Pokiwałam głową.

– Największy w mieście – dodał. – Zaraz obok jest biblioteka. Jeśli chcesz docierać do niej bez problemu, wsiadaj w autobus numer dwanaście. Dojedziesz pod liceum, a potem przesiądziesz się w linię szesnaście. Wysiądziesz na pierwszym przystanku za mostem. Trasa jest nieco dłuższa, ale dzięki temu bezpieczniejsza.

– Dzięki za informację – mruknęłam bez entuzjazmu, opierając się o samochód w znacznej odległości od Archera.

– A tam… – Wskazał palcem duży budynek po lewej. – Tam jest nieczynna fabryka. Jeżeli ją widzisz, odwracasz się i idziesz jak najdalej od niej. – Popatrzył na mnie. – To nie jest przyjazna okolica.

– Przywiozłeś mnie tutaj na lekcję geografii?

– Przyznaj, że wciąż nie znasz nawet połowy tego miasta.

– Znam – zełgałam po raz kolejny.

– Jasne. – Zaśmiał się łobuzersko, uważając, by fajka nie wypadła mu spomiędzy warg.

Po chwili odchylił głowę do tyłu, wypuszczając dym. Nie mogłam oderwać wzroku od jego osoby. Bardzo irytującej, ale przystojnej.

– I właśnie dlatego tamtej nocy zabłądziłaś i znalazłaś się właśnie tam? – zapytał. Świdrował moją twarz oczami, przyprawiając mnie o zawroty głowy.

– Jak to?

– Sama powiedz. – Chwycił papierosa dwoma palcami. – Trafiłaś do niebezpiecznej dzielnicy w najgorszym możliwym czasie. Żadne miasto nie jest święte.

– Ja… – zaczęłam, zbierając myśli. Przeniosłam spojrzenie na kolorowe światła w dole. – Nie wiedziałam, że mogę tam dotrzeć inaczej. Twój ojciec pokazał mi taką trasę.

– Czemu mnie to nie dziwi? – prychnął. – Zawsze chodzi na łatwiznę. A Katty jest zbyt tępa, żeby ci wyjaśnić takie kwestie jak to, gdzie lepiej się nie pokazywać. O Crossie nawet nie wspomnę.

Nagle coś mi przyszło do głowy. Coś strasznego.

– Skoro to taka niebezpieczna okolica, co tam robiłeś?

– Ratowałem ci tyłeczek, słońce. – Mrugnął do mnie, wydmuchując dym w moim kierunku.

– Przestań to robić! – krzyknęłam. Nie mogłam oddychać przez ten smród.

– Przestać ratować ci dupę? – zapytał z powagą, rzucając przed siebie peta i przydeptując go. Potem przysunął się do mnie.

– Co tam robiłeś? – powtórzyłam pytanie, ignorując jego komentarz.

– Powiedzmy, że miałem coś do załatwienia.

– W takim miejscu?

– W każdym miejscu, słońce. Nawet w takim.

Byłam sfrustrowana tym, że odpowiadał zagadkami.

– Nie mów do mnie „słońce” – oburzyłam się.

– Cały czas się złościsz.

Zawiał mocniejszy wiatr i rozwiał moje włosy w każdą możliwą stronę. Przeszły mnie ciarki. Robiło się chłodno.

– Widocznie mam powód.

Zapadła między nami cisza. Wciąż nie wiedziałam, jaką rolę gram w tym przedstawieniu i dlaczego nikt mi nie dał scenariusza. Improwizowałam, a to było męczące.

– Zapomnij o tym, co się wydarzyło w szkole – powiedział spokojnie, patrząc w dal.

– Czy ty mnie przepraszasz?

– Nie. – Zaśmiał się, ukazując zęby. Jego ręce powędrowały do kieszeni i już w nich zostały. W jego oczach odbijały się światła West Richmond Falls. – Mówiłem, że nigdy nie przepraszam.

– Mówiłeś.

– Słuchałaś?

– Najwidoczniej. – Uśmiechnęłam się delikatnie. – Co nie zmienia faktu, że to przeprosiny.

– To nie przeprosiny, tylko rada. Zapomnij o tym, co się stało. Tak będzie łatwiej.

– Niby dla kogo?

– Dla ciebie.

– Wychodzi na to, że będziemy poniekąd rodzeństwem – stwierdziłam, a mięśnie na jego twarzy się napięły. – Przybranym, ale to właściwie to samo. Mieszkamy pod jednym dachem. Może moglibyśmy się jakoś dogadać? Czy nie lepiej będzie zachowywać się wobec siebie fair?

Jego spojrzenie znów powędrowało na mnie. Trudno mi było rozgryźć jego minę. Nie miałam pojęcia, czy się złościł, czy nie.

– Przybrane rodzeństwo to żadne rodzeństwo – skomentował.

– Nasi rodzice wezmą ślub.

– Skąd ta pewność?

Zdumiałam się. Przecież wszystko było już zaplanowane. Chyba nie myślał, że coś może się nie udać. Miałam nadzieję, że nie zechce czegoś popsuć.

– Czy ty zamierzasz…? – Nie mogłam nawet dokończyć tego zdania, tak mnie przerażała ta wizja.

– Mówię jedynie, że jeszcze różnie może być. Nic nie sugeruję. Jestem tylko realistą.

Jego twarz nie zdradzała żadnych emocji.

– Nie chcę siedzieć w nocy i się zastanawiać, czy mnie zatłuczesz, czy nie. – Westchnęłam, wracając do tematu. – Dlatego chciałabym się dogadać.

– Okej.

– Okej co? – Zmrużyłam oczy.

– Postaram się być bardziej… – Urwał na moment. – Fair.

Uśmiechnęłam się mimowolnie. Zerwana nić miała szansę nawiązać się na nowo.

– Reed, czy ty się mnie boisz?

Otworzyłam szeroko oczy ze zdumienia. Czy on pytał poważnie? Opatuliłam się szczelniej kurtką, czując przeszywający chłód.

– N-nie.

Oczywiście, że się bałam…

– Boisz się mnie? – ponowił pytanie, zmniejszając odległość między nami. Instynktownie się odsunęłam. – Boisz się – wychrypiał, skupiając wzrok na moich oczach.

Poczułam na policzku jego palce. Zadrżałam.

– Skoro się dogadaliśmy, nie musisz się bać – powiedział delikatnie, a ja odniosłam wrażenie, jakby świat się zatrzymał.

Zataczał koła na mojej skórze. Siedziałam jak sparaliżowana, oddychając płytko. Przyśpieszyło mi serce.

– Reed – odezwał się, używając tej swojej seksownej chrypki. – Nie bój się, dobra? Nic ci nie zrobię, nie skrzywdzę cię. Tylko mi zaufaj.

– Wcześniej mówiłeś inne rzeczy.

– Kłamałem.

Znów znajdowaliśmy się blisko siebie. Otaczała nas wielka pustka, gdzie nikt nas nie widział. Gdzie mogliśmy być sobą.

– Nie wiem – odpowiedziałam słabo, czując mrowienie na ciele. Znowu zadrżałam. – Nie wiem, czy można ci zaufać, Archer.

– Nie skrzywdzę cię. Naprawdę. – W jego spojrzeniu błysnęła jakaś dziwna moc. – Zimno ci?

Pokiwałam głową. Nie miałam siły nadal się kłócić ani bezustannie zaprzeczać. Objął mnie, przyciągając do siebie. Wtuliłam twarz w jego bluzę i poczułam zapach perfum oraz dymu papierosowego.

W tamtym momencie mój zdrowy rozsądek udał się na wakacje, a najgorsze, że w głębi duszy mi to odpowiadało.

– Czemu mnie tu przywiozłeś? – zapytałam znowu.

– Impuls? – Zaśmiał się zawadiacko.

– Pytam poważnie.

Zapadła cisza. Skuliłam się, kiedy wiatr mocniej dmuchnął mi w plecy. Archer natychmiast zareagował. Przejechał parokrotnie dłońmi w tamtym miejscu, starając się złagodzić drżenie mojego ciała. Ścisnęłam materiał bluzy, ignorując wrzeszczący w głowie alarm: „Uciekaj od niego! Jest niebezpieczny!”.

– Ponieważ – powiedział cicho – to jedyny sposób, żebym nie zrobił sobie krzywdy. – Przerwał, nabierając powietrze w płuca. – Ani nikomu innemu. – Odsunął się, więc zrobiłam to samo.

Popatrzyliśmy sobie w oczy. Zmrok przyniósł szczerość. O tej porze zdejmowaliśmy maski zmęczeni ukrywaniem prawdy.

– Twoja obecność to jedyny sposób, żebym nie zrobił nic, czego mógłbym żałować – wyszeptał mi w usta.

Kiedy jego oddech zmieszał się z moim, powinniśmy się od siebie oderwać. Powinnam wstać, powiedzieć, że mi zimno, i poprosić, żebyśmy wracali. On zaś powinien zeskoczyć z samochodu, włożyć ręce do kieszeni i mruknąć: „Tak, jedziemy”. Zamiast tego tkwiliśmy w bezruchu, oddychając sobie w usta oraz patrząc w oczy. Wszystko wokół zniknęło, zmieniło się w ciszę. Ciemność wygrała walkę z dniem, spychając słońce za linię horyzontu. Teraz widział nas już tylko księżyc. Słyszałam przyśpieszone bicie naszych serc. Ręka Archera ciążyła mi na kręgosłupie, ale nie reagowałam. W tej chwili było coś magicznego i niebezpiecznego, ale jednocześnie pociągającego. Pomyślałam, że może właśnie wyznawaliśmy sobie wszystko wzrokiem, niemo wyrzucaliśmy z siebie obawy, bolączki, najskrytsze myśli i pragnienia. Zjechał spojrzeniem na moje rozchylone wargi. Mimowolnie zwilżyłam kącik ust językiem.

Wtedy Archer wyrwał się z transu, potrząsając lekko głową. Kilka razy mrugnął, odsuwając się nieznacznie. Po chwili zrobiłam to samo, zabierając ręce z jego klatki piersiowej.

– Wracamy – powiedział, odrywając się od maski. Nie patrząc w moją stronę, udał się ku drzwiom. – Lekcja geografii zakończona.

Odniosłam dziwne wrażenie, że dla niego była to nauka mapy mojej twarzy. Dopiero kiedy wsiadł na miejsce kierowcy, powlekłam się do fotela pasażera. Z zakłopotaniem i szokiem powoli usiadłam. Nie czekał, aż zapnę pasy, odpalił silnik i ruszył wyboistą polną drogą.

Wracaliśmy w milczeniu, które zakłócały dźwięki silnika. Przycisnęłam palce do ust, delikatnie w nie chuchając, by je rozgrzać. Archer zerknął na mnie i włączył ogrzewanie. Momentalnie poczułam ciepłe powietrze.

– Powiedz, jak będzie ci za gorąco – mruknął obojętnie.

– Dziękuję – powiedziałam, kiwając głową. – Ty nie zmarzłeś?

– Nie. Przyzwyczaiłem się do zimna.

– Naprawdę?

– Yhym. – Zerknął na mnie, po czym wrócił spojrzeniem na drogę. – Jeśli zapytasz dlaczego, i tak ci nie odpowiem.

– Nie musisz być niemiły – burknęłam urażona.

– Nie jestem. W tym momencie to ty jesteś niemiła, bo mówię do ciebie normalnym, spokojnym tonem, a ty się obrażasz.

– Ja się obrażam!?

– W dodatku krzyczysz – stwierdził lekko.

– Co? Wymyślasz.

– I zarzucasz mi kłamstwo. – W jego głosie pobrzmiewał śmiech.

– Jesteś palantem – skwitowałam, mrużąc oczy.

– A na koniec mnie obrażasz – westchnął. – Gdybym wiedział, że jesteś taka niegrzeczna, uspokoiłbym cię w odpowiedni sposób… wcześniej. – Poruszył zabawnie brwiami.

Wywróciłam oczami.

– Obrzydliwy jesteś, wiesz? Jesteśmy rodzeństwem, a rzucasz pod moim adresem jakieś aluzje.

– Nie jesteśmy rodzeństwem.

– Ale będziemy. Nasi rodzice…

– Będą się razem pierdolić, mając obrączki na palcach?! – warknął o wiele głośniej, niż się spodziewałam.

Otworzyłam szerzej oczy.

– Wezmą ślub – dokończyłam spokojnie. – A my będziemy przybranym rodzeństwem.

– Świetnie. Ale na razie nie jesteśmy, więc daj spokój.

Mięśnie na jego twarzy się napięły, a usta zacisnęły. Niewiarygodne, że przed chwilą się śmiał, a parę minut wcześniej był oazą cierpliwości.

Minęliśmy pierwsze budynki, co oznaczało, że zbliżaliśmy się do miasta. Ucieszyło mnie to. Postanowiłam wyłączyć ogrzewanie, ponieważ temperatura nieprzyjemnie wzrosła. Kliknęłam jeden z przycisków, który – jak sądziłam – zamknie nawiew, zamiast tego jednak z głośników popłynęły słowa:

If this is to end in fire, then we should all burn together[2].

– Co ty robisz!? – zirytował się, patrząc na mnie. Zastanawiałam się, dlaczego znowu słyszę tę piosenkę w jego samochodzie.

– Chciałam… – Zacięłam się wystraszona jego karcącym spojrzeniem. – Chciałam wyłączyć ogrzewanie.

– Mówiłem ci – syknął przez zęby, wyłączając radio – żebyś mi powiedziała, jak będzie ci za ciepło.

Sprawnie wyłączył też ogrzewanie.

– Przepraszam – powiedziałam cicho, a głośniej dodałam: – Dlaczego zawsze się złościsz, kiedy włączam to głupie radio?

– Ponieważ to moje auto i to ja w nim rządzę – odparł, skręcając do naszej dzielnicy. – A ty ciągle łamiesz pierwszą zasadę.

Nawet nie zauważyłam, kiedy przemierzyliśmy miasto.

– Słuchasz tylko tego? – zapytałam.

– Drugą zasadę też – warknął.

Zatrzymał się, ale nie gasił silnika.

– Zadajesz zbyt dużo pytań. Niepotrzebnych pytań. – Westchnął i przechylił się tak, by być bliżej mnie. – Nie pytaj, jeśli nie jesteś gotowa poznać prawdy.

– Prawda jest taka, że lubisz ten utwór i chcesz się nim delektować w samotności? – zapytałam lekko rozbawiona jego tonem.

– Chciałbym, żeby to było takie proste – powiedział, opierając głowę o zagłówek. – A teraz wysiadaj. Właśnie odwiozłem cię całą i zdrową.

Zrobiłam, co kazał, a on odjechał dokądś z piskiem opon.

5

W sobotni poranek szykowałam się na randkę. Byłam umówiona z Mattem. Obiecał mi wyjście do kina na świetny film. Myśl o tym spotkaniu towarzyszyła mi przez ostatnie godziny. Nawet podkręciłam włosy, żeby nadać im objętości. Wsunęłam telefon do kieszeni spodni, a potem z radością zbiegłam po schodach i wpadłam do kuchni.

– Reed? – usłyszałam zaspany głos mamy. – Stało się coś?

– Nie, nic – odpowiedziałam pośpiesznie, rozglądając się. Nie chciałam niczego zapomnieć.

Zlustrowała mnie z góry na dół. Ręka, w której trzymała kubek z kawą, zatrzymała się w połowie drogi do ust.

– Ślicznie wyglądasz – skomentowała. – Spotykasz się z tym całym Michaelem?

– Mamo. – Wywróciłam oczami. Zauważyłam, że przez zachowanie Archera weszło mi to w nawyk. – To nie Michael, tylko Matt.

– Wybieracie się dokądś?

– Do kina. – Uśmiechnęłam się, opierając o framugę. – Już dawno chciałam tam iść, ale w związku z tym… wszystkim… – Rozłożyłam ręce, jakbym usiłowała ogarnąć chaos wokół. – Nie zdążyłam.

– A potem?

Wzruszyłam ramionami.

– Pewnie pójdziemy coś zjeść. Ciągle wychodzimy do jakichś knajpek.

Matt zawsze pilnował, żebym zjadła lunch. W przerwach między lekcjami często podrzucał mi owoce. Ta opiekuńczość wydawała się naturalnym elementem jego charakteru. Na początku była przytłaczająca, z czasem jednak uznałam ją za coś miłego.

– Chciałabyś może… o czymś ze mną porozmawiać? – zapytała mama z figlarnym uśmieszkiem.

Zbiła mnie z tropu. Nagle domyśliłam się, o co jej chodzi i momentalnie zrobiłam się czerwona jak burak, a żołądek wywrócił mi się na drugą stronę.

– Boże, mamo! – Zatkałam sobie uszy. – Jestem za stara na takie coś.

– To idealny wiek, żeby o tym rozmawiać.

– Jesteś niemożliwa – jęknęłam.

– Rozumiesz, kiedy ludzie się kochają, to mogą chcieć…

– Dość! – Podeszłam do niej. – Jestem. Za. Stara. Na. Takie. Coś – powtórzyłam dobitnie i cmoknęłam ją w policzek. – O nic się nie martw. A poza tym… jakie „kochają”? Nikt się nie kocha, tylko wychodzimy do kina. A teraz idę. Pa!

W odpowiedzi jedynie się zaśmiała, kręcąc głową. Ruszyłam w kierunku drzwi.

– Reed, jeszcze jedno.

Miałam nadzieję, że to, co zamierzała powiedzieć, dotyczyło innej kwestii. Nie zniosłabym tych dziecinnych porównań.

– Wiem, że Archer zabrał cię stąd wczoraj.

Uderzyła we mnie fala wspomnień. Niemal poczułam jego oddech na skórze. Starałam się o tym nie myśleć, ale okazało się to trudne.

– Adam ci powiedział?

– Katty.

No tak, pewnie czekała w nerwach, aż wrócę, a ponieważ zdążyło się ściemnić, poszła do domu.

– Nie ukrywam, trochę się przeraziłam – przyznała mama. – Obydwie wiemy, jaki jest Archer. – Pokiwała wymownie głową. – Na pewno się zmieni, mimo wszystko trzeba być ostrożnym.

– Nie masz o co się bać.

– Katty mówiła, że nie miałaś ochoty na tę przejażdżkę. Gdybym tu była, na pewno nie pozwoliłabym mu cię zabrać.

Mama co jakiś czas jeździła do siedziby redakcji, w której pracowała. Zwykle spędzała tam dzień czy dwa, tak jak wczoraj. Najwyraźniej dopiero co wróciła, a zmęczenie na jej twarzy sugerowało, że była to wyczerpująca wizyta.

– Spokojnie, chyba się dogadaliśmy.

– To znaczy? – Uniosła pytająco brew.

– To znaczy, że nie będziemy sobie wchodzić w drogę i będzie okej. A ja zrobię wszystko, żeby dogadał się też z tobą. Obiecuję.

Uśmiechnęła się delikatnie. Chciała męża i dzieci, które będą dla siebie dobrym rodzeństwem. Niestety, nie zawsze dostaje się wszystko, czego się pragnie. Jej marzenie, chociaż zaczynało się spełniać, może nigdy nie zostać zrealizowane do końca. Ale skoro udało mi się porozumieć z Archerem, może jakoś go przekonam do zmiany postawy wobec mojej matki.

***

Nigdy nie sądziłam, że będę oglądała z chłopakiem film pełen przemocy. Zawsze myślałam, że w ramach randki idzie się na romanse albo komedie. Cóż, nie mieliśmy wielkiego wyboru, a Matt zaręczał, że z taką obsadą gra aktorska będzie na najwyższym poziomie. Wybuchy, strzelaniny, pościgi i kolizje drogowe nieszczególnie mnie jednak interesowały.

– Niech zgadnę – zagaiłam, wsiadając po seansie do samochodu. – Teraz jedziemy coś zjeść?

– Niekoniecznie. – Uśmiechnął się szeroko. – Chyba że zgłodniałaś. Ale przypominam ci, że zjadłaś prawie cały popcorn.

– Nieprawda!

– Prawda. – Zaśmiał się, odpalając silnik. – Byłaś kiedyś na plaży?

– Tak.

– Poważnie?

– Poważnie.

– Ale nie byłaś na tutejszej dzikiej plaży, prawda? – upewnił się, a na jego usta znowu wypłynął uśmiech. – Chyba że jednak byłaś. Wtedy moja niespodzianka nie wypali.

– Jest tu jakaś plaża? – Spojrzałam na niego podejrzliwie.

– Zobaczymy – odparł tajemniczo, włączając radio. – Robiłaś wczoraj coś ciekawego?

Tak – pomyślałam, ale na głos odparłam:

– Nie. – Rozprostowałam się, usiłując zapomnieć o wczorajszym wieczorze. – Daleko jedziemy?

– Kawałek – powiedział, zerkając na mnie. – Warto.

Droga minęła nam na luźnej pogawędce, dzięki której mogłam się odprężyć i przynajmniej przez chwilę nie myśleć o całym tym bałaganie spowodowanym przeprowadzką.

– Jesteśmy na miejscu – oznajmił Matt. Zgasił silnik, wysiadł z auta, zamknął drzwi i podszedł do mnie od strony pasażera, gdy już postawiłam jedną stopę na ziemi. – Chodź.

Chwycił moją rękę, splatając nasze palce. Zaczął mnie prowadzić po trawie, a potem zobaczyłam pod stopami piasek. Gdy schodziliśmy gęsiego po stromym zboczu, ścisnęłam jego dłoń mocniej, żeby się nie przewrócić. Przed nami pojawiło się jezioro.

– O rety! – pisnęłam jak mała dziewczynka, zatrzymując się.

Spojrzał na mnie przez ramię.

– Mam rozumieć, że ci się podoba?

Pokiwałam głową, opierając brodę na jego barku. Musiałam delikatnie stanąć na palcach, żeby to zrobić. Przechylił głowę, żeby oprzeć ją o moją. Staliśmy tak, wpatrując się w przepiękny widok. Wczesnym wieczorem, z dala od zgiełku miasta było tutaj jak w raju. Matt poprowadził mnie jeszcze kawałek, po czym ściągnął bluzę i rzucił ją na piasek. Usiadł na niej i poklepał miejsce obok. Opadłam tyłkiem na szary materiał. Chłopak mnie objął, a ja wtuliłam się w niego odruchowo. Rozmawialiśmy o nowych szkolnych plotkach, o głupim teście z biologii, który ledwo udało nam się zdać, i o uroku tego miejsca. Lekki szum wody działał kojąco.

– Lubię tutaj przebywać – stwierdził, wyznaczając palcem krętą ścieżkę na moich plecach. – Zazwyczaj jest tu cicho i spokojnie. Czasem ktoś się opala albo pływa, mimo wszystko jest kameralnie.

– Każdy ma swoje miejsca, które lubi odwiedzać.

– Masz takie?

– Za krótko tu mieszkam.

W mojej głowie ukazał się obraz zachodzącego słońca rozświetlającego panoramę West Richmond Falls, księżyca na niebie oraz profilu pogrążonego w zadumie Archera. Przeszło mi przez myśl, że właśnie to mogłoby być moje ulubione miejsce.

– Mogę się nim podzielić – powiedział, a ja poczułam jego usta na czubku głowy.

Nie wiedziałam, jak to odebrać. Serce zabiło mi szybciej. Nigdy nie wróciliśmy do tematu pocałunku, w żaden sposób nie zdefiniowaliśmy naszej relacji. Pozwoliłam więc tej chwili trwać, bo nie miałam gwarancji, że się powtórzy. Matt mi się podobał, uwielbiałam jego towarzystwo i uroczy uśmiech, ale nie byłam pewna, czego ode mnie oczekiwał.

– Dziękuję – wyszeptałam.

– Tylko nie sprowadzaj tutaj chłopców, młoda damo – zażartował lekko.

– Dobrze, mamo.

Podniosłam głowę, a Matt w tym samym momencie zdecydował, że wygodniej będzie się położyć. Było idealnie. Wtuliłam się w jego bok. Zaczął wodzić dłonią po moim udzie. Odprężałam się, słuchając jego równego oddechu.

– Nie chcę, żeby ten dzień się kończył – rzekłam po pewnym czasie.

– Coś cię gryzie? – zapytał z troską.

Westchnęłam cicho. Martwiłam się wieloma rzeczami, ale mówienie o nich zdecydowanie mnie przerastało. Nie chciałam też psuć magii tego wieczoru.

– Dobrze mi tutaj. – Mój głos brzmiał obco, jakby nie należał do mnie. – Dobrze mi z tobą.

– Reed…

Przejechał dłonią po moim ciele i zadarł mi brodę, żebym na niego spojrzała. Wtedy znów połączył nasze usta. Ale inaczej. W tym geście kryło się coś, czego nie umiałam rozpoznać. Pocałunek był bardziej żarliwy, emocjonalny. Jęknęłam cicho i opuściłam powieki, kiedy przygryzł moją dolną wargę. Objęłam jego szyję, masując ją delikatnie. Podźwignął się, górując nade mną. Przyciągnęłam go jeszcze bliżej. Smakował jak najsłodsze na świecie ciastko, a jego dotyk działał pobudzająco.

Miałam wrażenie, że ten pocałunek zawierał desperację i lęk. Nie wiedziałam, czego się boję, w tamtym momencie jednak czułam, jakbym nie była sobą.

– Całowanie cię to najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek robiłem – wyszeptał, kiedy oderwał się na chwilę od moich warg.

Nie pozwolił mi nic powiedzieć. Znów przyssał się do mnie z taką gorliwością, jakby to miał być ostatni raz w jego życiu. Nasze języki wykonywały przedziwny taniec. To było podniecające, lecz z jakiegoś powodu czułam się nieswojo.

– Ze wszystkich rzeczy, jakie robię, ta jest najlepsza – wymruczał. Wciąż miałam zamknięte oczy. Obawiałam się, że gdy je otworzę, wszystko zniknie. – I zdecydowanie nie powinienem tego robić…

– Co? – wychrypiałam, podnosząc powieki.

Wzrok Matta przepełniały determinacja i pragnienie. Jego twarz była tak blisko, że mogłam policzyć pojedyncze włoski zarostu.

– Jest mi z tobą cholernie dobrze, DiLaurentis – powiedział z mocą. – I Bóg jeden wie, że tkwisz w moich myślach nieustannie. Rano, w południe, wieczorem i kiedy kładę się spać. Nie wiem, co w sobie masz, ale coś musisz mieć, skoro nie mogę przestać o tobie myśleć. Chcę cię mieć obok, móc się do ciebie przytulać, mówić ci do ucha, że jesteś cudowna, chcę, żebyś była bezpieczna.

Zaczęło mi się robić gorąco, a mój żołądek się skurczył.

– Jest tylko jeden problem – wyszeptał, opierając swoje czoło o moje. Zamknęłam oczy i zamarłam. – Nie mogę cię kochać, Reed. Nie mogę.

„Nie mogę cię kochać, Reed. Nie mogę”.

Te słowa tłukły się w mojej głowie. Serce ścisnęło się od dziwnego bólu. Matt wciąż opierał czoło o moje, oddychając mi w twarz.

– Ale… – zaczęłam, nic konkretnego jednak nie przyszło mi do głowy. Bo niby o co powinnam zapytać po czymś takim?

– Ciii. Daj dokończyć.

W jakimś stopniu mi na nim zależało, a teraz, kiedy już pojęłam, że prawdopodobnie nic z tego nie będzie, poczułam zawód, jakby Matt mnie wykorzystał.

– Nie mogę cię kochać, Reed – powtórzył. – Będzie lepiej, jeśli zostawię cię w spokoju. Istnieje tyle powodów, dla których nigdy nie będziesz ze mną szczęśliwa. Złamię cię, zawiodę, rozczaruję…

– Matt…

– Nie, teraz ja mówię. – Odsunął się. – Pragnę twojego szczęścia, ale wiem, że ze mną go nie zaznasz. Przepłakałabyś przeze mnie wiele nocy, męczyłabyś się… Zanim byśmy na dobre zaczęli, już byś to skończyła. – Zniżył głos do szeptu.

– Nie mów tak. – Pokręciłam głową.

– Ale to prawda.

Miałam wrażenie, że jego słowa są pożegnaniem. Nie chciałam tego. Takie wyjaśnienie było dla mnie nie do przyjęcia. Skoro wolał poprzestać na relacji koleżeńskiej, mógł o tym powiedzieć bez owijania w bawełnę. Już bym wolała przez niego płakać, niż rozmyślać o tym, jaki może być rzeczywisty powód, dla którego nasze drogi miałyby się rozejść.

– Proszę, nie denerwuj się – westchnął. – Wiem, że nie jestem dla ciebie odpowiedni.

– Może właśnie jesteś – odpowiedziałam buńczucznie.

– Reed. – Moje imię brzmiało w jego ustach uroczyście. – Uwielbiam, gdy jesteś przy mnie, uwielbiam na ciebie patrzeć i z tobą rozmawiać, uwielbiam twój śmiech, a nawet to, jak wywracasz oczami. Uwielbiam cię przytulać. Mógłbym cię całować bez końca. Sprawiasz, że każdego dnia chcę być lepszą wersją siebie. Gdybym jednak patrzył wyłącznie na swoje uczucia, byłbym egoistą. Nie mogę cię kochać, ponieważ to cię zrani.

– Nie zrani – zaoponowałam z mocą. – Nawet nie wiesz, jak bardzo…

– Jak bardzo co?

Przez chwilę milczeliśmy.

– Jak bardzo mi z tobą dobrze.

Złożył krótki pocałunek na moich wargach. Ledwo ich dotknął, a moje ciało zalała fala ciepła.

– Nie zostawiaj mnie – poprosiłam słabo.

– Przecież nie zostawię.

– Więc jak to sobie wyobrażasz? – zdenerwowałam się. Przez moment chciałam go odepchnąć, ale mógłby się przez to jeszcze bardziej ode mnie oddalić.

– To, że nie mogę cię kochać… nie znaczy, że tego nie robię.

Moje serce zabiło szybciej. Czerpałam z obecności Matta tyle pozytywnej energii, ile tylko się dało.

– Więc w czym problem?

– Obiecałem ci… – Delikatnie trącił nosem mój. – Obiecałem ci, że cię nie zawiodę. Ale jeśli cię wpuszczę do swojego życia tak bardzo, jak tego pragnę… – Wziął głęboki oddech. – Złamię tę obietnicę.

Prawie wybuchnęłam śmiechem. Musiałam jakoś rozładować napięcie, które się we mnie skumulowało.

– Nie rozumiem. Czego się boisz?

Przytulił mnie, a jego głowa wylądowała pomiędzy moim ramieniem a szyją. Czułam w tym geście zagubienie.

– Nawet nie wiem, jak to wytłumaczyć. Wiem, że jestem na straconej pozycji, poza tym wszyscy będą przeciwko nam.

– Archer – skwitowałam, chociaż pomyślałam, że wcale nie musimy się go bać. – Brittany.

Na więcej osób nie miałam pomysłu, ale jeśli Matt bał się ich reakcji, był zwyczajnym tchórzem.

– Przejmujesz się nimi? – zapytałam, dotykając palcami jego policzka.

Usiadł, a ja do niego dołączyłam. Otrzepałam ubranie z niewidzialnego kurzu, zerkając na zamyślony profil Matta.

– Będą ci uprzykrzać życie – powiedział. – Już teraz to robią.

– Skoro i tak już to robią, możemy chyba zaryzykować.

– Uwierz, to wszystko jest bardziej skomplikowane. – Pokręcił głową z niedowierzaniem.

Zabolało, jakbym dostała potężnego kopniaka w brzuch. Miałam wrażenie, że jeśli zaraz mnie nie przytuli, rozpadnę się na tysiąc drobnych kawałków.

– To mi wyjaśnij – zażądałam.

– Nie mogę.

– Akurat – prychnęłam gniewnie. – Chyba zasłużyłam na wyjaśnienia, skoro mamy przestać się spotykać.

– Nie mówiłem, że to koniec. Reed, nie chcę cię stracić.

– Ale powiedziałeś…

– Wiem, co powiedziałem. I wiem, co robiłem do tej pory.

– Nie rozumiem – wymamrotałam. Zaczęłam się gubić w tej relacji.

– Powiedz: zależy ci na mnie? – wyszeptał, nie przestając się we mnie wpatrywać. Świdrował moją twarz wzrokiem w taki sposób, że przeszły mnie dreszcze.

– T-tak.

Pokiwał głową.

Poczułam na policzkach ciężkie krople. W pierwszym momencie myślałam, że płaczę, zaraz jednak się zorientowałam, że zaczyna padać. Zupełnie jakby niebo ubolewało nad moim losem.

– Musisz wiedzieć, że mnie na tobie też – powiedział, chwytając mnie za dłoń.

Poczułam ciepło kojarzące mi się z bezpieczeństwem.

– Poza mamą mam tylko ciebie – szepnęłam smutno.

– Możesz na mnie liczyć. Zawsze.

Deszcz przybrał na sile, mocząc nasze włosy i ciuchy. Matt poderwał mnie ku górze, równocześnie sam wstając. Chwycił bluzę i ją otrzepał.

– Uciekamy stąd – zawyrokował.

Popędziliśmy w stronę samochodu, lecz ulewa, która przyszła znikąd, i tak nas dopadła. Zatrzymaliśmy się obok drzwi przemoknięci i zmęczeni. Matt chwycił moje dłonie, stając naprzeciwko. Wyglądał atrakcyjnie nawet z włosami przyklejonymi do czoła.

– I co teraz? – zapytałam, kompletnie się nie martwiąc, że jestem cała mokra.

– Nie mam pojęcia. – Zetknął nasze czoła. – Może musimy to przeczekać, tak jak czeka się, aż wiatr rozgoni chmury i znów wyjdzie słońce?

– Tylko jaki jest cel tego naszego czekania?

Zbliżył się do mnie i ułożył usta na czubku mojej głowy.

– Poczekamy, aż przyjdą lepsze dla nas dni.

– Nie rozumiem. Właśnie powiedziałeś, że mnie kochasz, ja ci wyznałam, że mi na tobie zależy, a teraz się wycofujesz?

– Muszę uporządkować kilka spraw, zanim…

– Zanim?

– Nim na dobre staniesz się częścią mojego życia. Obiecuję, że nią będziesz.

Przełknęłam ślinę, czując mieszankę różnych emocji.

– Masz jakiś problem? – zatroskałam się. – Jeśli mogę ci pomóc, to powiedz.

– Kiedyś ci opowiem. Przepraszam, wiem, jak źle to brzmi. Spróbuj mi zaufać i uwierz, że chciałbym dla ciebie jak najlepiej.

Męczyło mnie, że nie miałam pojęcia, co się dzieje, a Matt nie był skłonny do zwierzeń.

– Daj mi czas, Reed – poprosił.

Poczułam ucisk w żołądku. Po moim ciele rozlała się fala gorąca, mimo że byłam przemoczona i wyziębiona. Zgodziłam się, lecz dodało mi to jedynie kolejne zmartwienie.

***

Był już późny wieczór, gdy przestąpiłam próg domu razem z Katty, mamą oraz jej przyjaciółką z redakcji – Grace. Cały dzień spędziłyśmy na poszukiwaniach idealnej sukni ślubnej. Śmiałyśmy się, wysłuchiwałyśmy historii z młodzieńczych lat mojej matki. Co najważniejsze – tego dnia tryskała szczęściem. Nie przeszkadzało jej mierzenie tysiąca kosztownych sukien, o których kupnie nie myślała nawet przez chwilę. Zabawnie było patrzeć, jak okręcała się w wysadzanych diamentami kreacjach. Zdecydowała się na prosty, niekrępujący ruchów krój z delikatnym zdobieniem przy dekolcie. Wyglądała stylowo i kobieco.

Katty próbowała mnie namówić na imprezę w sobotę. Stanowczo odmówiłam, wiedząc, że klub to nie miejsce dla mnie. Kiedy zbierała się do wyjścia, wyjawiła, że chodzi o chłopaka, z którym się obecnie spotykała.

W salonie trwały dyskusje przy winie, które otworzyła Grace. Nie dołączyłam do nich jednak. Po ostatnich dniach pełnych wrażeń marzyłam wyłącznie o tym, żeby spokojnie zasnąć.

Weszłam na piętro i ujrzałam Archera opierającego się o drzwi mojego pokoju. Trzymał dłonie w kieszeniach ciemnych jeansów i patrzył na mnie.

– Eee, cześć? – przywitałam się, bezradnie rozkładając ręce.

To było nasze pierwsze spotkanie od czasu, kiedy zabrał mnie – wbrew mojej woli – na przejażdżkę za miasto.

– Nie rób tak, bo pomyślę, że chcesz się przytulać – powiedział, znowu używając tej swojej cholernej chrypki.

Zaczęłam się przyzwyczajać do jego dwuznacznych zaczepek.

– Mniejsza o to – mruknęłam, chowając dłonie do tylnych kieszeni spodni. – Mam za sobą długi dzień, więc mogłabym wejść do pokoju?

– Och, jasne. – Przesunął się, a ja go wyminęłam. Wkroczyłam do sypialni i pozwoliłam drzwiom zamknąć się samym, po czym rzuciłam się na łóżko. Dopiero kiedy materac ugiął się pod ciężarem drugiego ciała, podniosłam głowę. Prawie krzyknęłam na widok Archera. W jego oczach tańczyły iskierki rozbawienia.

– Co ty tu robisz?

– Leżę. – Wzruszył ramionami.

– Chyba mówiłam, że jestem zmęczona.

Zaśmiał się zawadiacko, mrużąc powieki.

– Ja też jestem.

– To dobry powód do tego, żeby stąd iść, wiesz? – fuknęłam trochę niegrzecznie.

Nieustannie miałam w głowie ostrzeżenia Matta. Mimo chwilowej poprawy kontaktów z Archerem wolałam zachować ostrożność.

– Myślę, że nie – odparł całkiem poważnie, wkładając ręce pod głowę. Wpatrzył się w sufit.

– Naćpałeś się czegoś? A może jesteś pijany?

– Absolutnie – powiedział spokojnie.

– Więc czemu się tak szczerzysz?

Jedynie się zaśmiał. Zmarszczyłam czoło. O co mu znowu chodziło?

– Co jest takie zabawne?

Spojrzał na mnie.

– Ty.

– Ja? – Podniosłam się na rękach. Było mi niewygodnie. Nie wiedziałam tylko, czy to przez pozycję, czy z powodu obecności tego chłopaka.

– Zabawnie się denerwujesz.

Miałam ochotę zawyć z bezsilności. Przewróciłam się na plecy, zakrywając twarz dłońmi. Chciałam odpocząć, wyspać się i znaleźć w końcu chwilę na uporządkowanie myśli. Moje życie zaczęło się komplikować. Nie wiedziałam, co takiego się dzieje u Matta, ale byłam pewna, że dotyczy to jego konfliktu z Archerem. Ten ostatni wcale nie ułatwiał mojej egzystencji, mimo że przestał mi grozić. Wciąż pozostawał zagadką, która z każdą podpowiedzią robiła się trudniejsza zamiast łatwiejsza.

– Jak ci minął dzień? – zagadnął.

– Dobrze – powiedziałam z wahaniem. – A tobie?

– Dzień jak każdy inny. Kupiłem nową broń i zabiłem nią dwoje niewinnych ludzi – stwierdził beztrosko. – Wieczorem będę w wiadomościach.

– Co!? – Poderwałam się do siadu.

Moje serce przyśpieszyło, a z twarzy odpłynęły wszystkie kolory. Powiedział to tak, jakby mówił o sprzątaniu czy gotowaniu. Nawet jeśli mnie wkręcał, uświadomił mi tym tekstem, że mógł być nieobliczalny, a pistolet w jego pokoju jest prawdziwy.

– Żartowałem. – Zaniósł się śmiechem. – Serio? Wystraszyłaś się?

Zamrugałam parokrotnie, trawiąc jego słowa.

– Ej, Reed. – Oparł się na łokciach, a jego uśmiech przeszedł w dziwny grymas. – Daj spokój.

Próbując uspokoić oddech, wytarłam spocone dłonie o spodnie.

– Myślałem, że nie uwierzysz – stwierdził cierpliwie, jakby tłumaczył geometrię albo wyjaśniał twierdzenie matematyczne. – Zgrywam się, a ty bierzesz takie… – Zastanowił się, nie przestając na mnie patrzeć. – Głupoty na poważnie.

– Zabijanie ludzi to nie głupota – mruknęłam. – To okropna rzecz.

Wzdrygnęłam się na samą myśl, że mógłby to robić. Nigdy jakoś szczególnie się nad tym nie zastanawiałam, skupiałam się na wizji, że spluwa jest wymierzona we mnie lub w mamę. Przecież mógł jej używać każdego dnia.

Nie chciałam żyć w jednym domu z kimś, kto trzymał w pokoju takie przedmioty. Nie chciałam znajdować się tak blisko kogoś, kto mówi z taką lekkością o zabijaniu ludzi.

– Reed? Powiedz coś.

– Prze… przepraszam – wyjąkałam. Wiedziałam, że wcześniej coś mówił, ale nie miałam pojęcia co. – Zamyśliłam się.

– Powiedziałem, że to były tylko żarty.

– Przepraszasz mnie? – Spojrzałam na niego kątem oka.

– Przecież wiesz, że tego nie robię – stwierdził, wracając do poprzedniej pozycji.

– Twój żart wcale nie był śmieszny.

– Serio mi uwierzyłaś? Sądziłem, że od razu weźmiesz to za zgrywę. Musisz mieć jakieś powody, jeśli myślałaś, że to prawda.

– Nie bawi mnie twoje poczucie humoru – odpowiedziałam, zgrabnie omijając temat podejrzeń.

– Sądziłem, że to dlatego, co o mnie mówią. – Na jego ustach błąkał się tryumfalny uśmiech.

– Boże… – jęknęłam z nieukrywanym rozdrażnieniem. – Tobie jeszcze to pochlebia.

– Możliwe.

– W każdej plotce jest ziarnko prawdy – stwierdziłam gorzko.

– W takim razie pobaw się w ogrodnika i sprawdź, które jest zatrute. Tylko uważaj, żeby nie okazało się trujące dla ciebie.

To zabrzmiało jak wyzwanie. Miałam ochotę dołączyć do tej gry, chociaż jej zasady mogłyby mnie zabić. Chciałam zetrzeć z jego twarzy ten szyderczy uśmieszek.

– Co robisz, kiedy nie ma cię w domu? – zapytałam, bawiąc się włosami.

Obserwowałam go, starając się zachować obojętną minę. W środku jednak wrzałam od nadmiaru emocji.

– Zależy – powiedział wolno, badając moje intencje. – Zazwyczaj jestem ze znajomymi.

– Tymi ze szkoły?

– Między innymi. Mam znajomych w całym mieście. Dlaczego pytasz?

Przygryzłam wargę, myśląc nad odpowiedzią.

– Tak się po prostu zastanawiałam. – Wzruszyłam ramionami. – Nie ma cię czasem przez parę dni, więc gdzieś wtedy musisz być… Nocujesz u nich?

Podniósł kącik ust, ale szybko go opuścił. Przymknął powieki, wypuszczając powietrze nosem.

– Zadajesz za dużo pytań, skarbie.

– Czy odpowiedź jest taka straszna, że nie mogę jej poznać? – Zignorowałam fakt, że znowu nazwał mnie skarbem. Bałam się, że stracę jedyną szansę na szczerą rozmowę.

– Dużo straszniejsza, niż ci się wydaje.

Powrócił złowrogi i tajemniczy Archer. Nie lubiłam tej strony jego osobowości.

– Dlaczego chcesz gadać o mnie? – zainteresował się. – Jesteś dużo ciekawszym tematem.

Popatrzyłam na niego podejrzliwie, wszystko jednak wskazywało na to, że nie robił sobie ze mnie jaj. Po co chciał zmienić obiekt rozmowy? Żeby poznać ofiarę, zanim ją zabije?…

Stop!

Przecież mnie uratował. Pomógł mi i zaopiekował się mną, kiedy tego potrzebowałam. Chyba nie mógłby mi wyrządzić krzywdy. Zresztą sam mnie o tym zapewniał. Ale… W filmach zabójcy sprawiają, że ofiara zaczyna im ufać. Moje myśli uciekały w coraz bardziej chorą stronę…

– Jestem nudna – powiedziałam obojętnie. – Twoje życie, jakiekolwiek by było, jest barwniejsze.

– Nie jest. Zaręczam ci.

– Wydaje mi się, że jest. – Przełknęłam ślinę, przygotowując się na kolejne słowa. – Wychodzisz, gdzie chcesz i kiedy chcesz, nie wracasz na noc, czasem nawet parę dni z rzędu. Pewnie masz masę interesujących znajomych, o których z chęcią bym posłuchała. Znasz tyle fajnych miejsc, więc pewnie tam siedzicie, prawda? A może robicie coś innego? Coś bardziej… niebezpiecznego?

Zlustrował moją sylwetkę. Wyglądał, jakby bił się z myślami, jakby gdzieś w jego wnętrzu toczyła się walka. Doskonale widziałam napięte pod koszulką mięśnie. Miałam wrażenie, że właśnie wkładał zbroję, żeby się odciąć od świata.

– Cóż, masz bardzo intrygujące wyobrażenie na temat mojego życia – zbył mnie.

Mogłam się spodziewać, że nie pójdzie łatwo.

– Pewnie imprezujecie i opowiadacie sobie sprośne kawały, bo tak robią faceci – rzuciłam niewinnie, czując oblewający mnie zimny pot. – I chwalicie się, którą laskę zaliczyliście w tym tygodniu. Ale gdyby coś poszło źle, zawsze możesz tu wrócić i masz wszystko: jedzenie, pieniądze, ubrania, dach nad głową… Brzmi jak marzenie każdego nastolatka. Może też bym tak chciała?

– Nie chciałabyś.

– Prowadzę nudne życie. Monotonne. Jestem grzeczna i ułożona. A ty? – Chociaż miałam trochę dość tej dyskusji, postanowiłam grać swoją rolę zachwyconej gówniary. – Pewnie robicie coś ekstremalnego: uciekacie przed ochroniarzami, skaczecie z budynków. Widziałam takie rzeczy w filmach i wygląda to kapitalnie. Lubisz adrenalinę, prawda? W dzień pewnie pakujecie w siłowni, a gdy zapada zmrok, organizujecie nielegalne walki, żeby zdobyć kasę na piwo albo fajki. Może wyścigi samochodowe? To, czym się zajmujesz nocami, na pewno jest lepsze niż gapienie się w telewizor.

– Dość! – Gwałtownie się zerwał, złapał mnie za ręce i przewrócił na poduszki. Momentalnie się przymknęłam, a w mojej głowie rozbłysła czerwona lampka. Przesadziłam? Widziałam w jego oczach wściekłość. Przyśpieszony oddech owiewał moją twarz. Poczułam lekki smród dymu papierosowego i ostrą woń perfum. – Jeszcze jedno słowo i pożałujesz, że się w ogóle odezwałaś, jasne?

Wystraszyłam się. Zasady tej gry nie były sprawiedliwe.

– J-ja… – zaczęłam, ale nie wiedziałam, co powinnam powiedzieć.

– Ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie zadawała tylu pytań!? Nie chcesz poznawać odpowiedzi i dopóki ich nie znasz, jesteś bezpieczna, więc na chuj to psujesz, co!?

Czułam się coraz mniejsza pod wpływem jego świdrującego wzroku i uścisku.

– Wiesz, co się stało ostatnio, kiedy ktoś próbował mnie lepiej poznać? – Dyszał ciężko. – Nie ma jej już. Rozumiesz? Nie ma jej, bo zaczęła węszyć. Zadawać zbyt dużo pytań. I tak samo będzie z tobą. Skończysz jak Kelsey – powiedział, a mnie przeszły ciarki. Wzmianka o jego zmarłej dziewczynie sprawiła, że poczułam się nieswojo. – Dla swojego jebanego bezpieczeństwa nigdy więcej nie drąż tematu, jasne?

Pokiwałam niepewnie głową.

– Świetnie – warknął, puszczając mnie.

Wstał i wyszedł z pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi. Minęła długa chwila, zanim ochłonęłam. Odtwarzałam naszą rozmowę wielokrotnie, a od tego wszystkiego rozbolała mnie głowa. Miałam trzy pytania, na które nie mogłam znaleźć odpowiedzi. Kim był Archer Hale? Dlaczego tak usilnie nie chciał dać się poznać? Dlaczego i przez kogo zginęła Kelsey?

6

– Cześć. – Matt cmoknął mnie w policzek, kiedy o poranku wsiadłam do jego samochodu.

Nasze ostatnie spotkanie, mimo że przebiegło w miłej atmosferze, zostawiło w moim sercu niepewność. Kurczowo trzymałam się myśli, że mu na mnie zależy. Martwiłam się jednak, że to nie wystarczy, a nie zniosłabym, gdyby po tym wszystkim oznajmił, że nasze drogi muszą się rozejść.

– Cześć. – Uśmiechnęłam się, zapinając pasy.

– Wszystko dobrze? – Popatrzył na mnie podejrzliwie.

– Tak – odpowiedziałam, ale mój ton sugerował coś przeciwnego.

– Nie sądzę – westchnął, opierając wygodniej plecy o fotel. – Dobra, mów, o co chodzi.

– Wszystko w porządku, naprawdę. Czy możemy już jechać?

– Nie. – Chwycił moją rękę. – Czy chodzi o to, co powiedziałem nad jeziorem?

Ścisnął mi palce tak mocno, że zaczęły drętwieć. Jego spojrzenie było pełne obawy.

– Matt, to boli – pisnęłam.

Poluźnił uścisk, przepraszając.

– Pocałuj mnie – poprosiłam.

– Ale…

– Proszę – wyszeptałam z nadzieją.

Nachylił się i delikatnie przejechał czubkiem języka po mojej dolnej wardze. Rozchyliłam usta, a on chętnie to wykorzystał. Zaczął mnie muskać subtelnie, jakbym była motylem, któremu w każdej chwili można połamać skrzydła. Wyswobodziłam dłoń z jego uścisku, położyłam mu ją na policzku i delikatnie go pogłaskałam. Nasze języki rozpoczęły gorący taniec zwiastujący walkę o dominację. Chociaż pasy bezpieczeństwa blokowały mi ruchy, objęłam drugą ręką szyję Matta i przyciągnęłam go jeszcze bliżej.

– Jezu, Reed – wychrypiał, odrywając się ode mnie.

Oddychałam głośno, łapiąc szybko powietrze. Nie puściłam go, mimo że było mu niewygodnie. Chciałam mieć go blisko siebie i bezustannie patrzeć w te szare oczy. W tamtym momencie i w tamtym miejscu czułam się bezpieczna. Tylko tyle się liczyło.

– To nie fair – odezwał się nagle. – Mogę ci przysiąc, że zrobię to zawsze, jeśli o to poprosisz, ale wiesz, że to nie w porządku.

– Nie chcę cię stracić – wyszeptałam.

Jego oczy pojaśniały.

– Nie stracisz – zapewnił ciepło. – Powiesz mi teraz, czemu miałaś zły humor? Wiesz, że możesz mi powiedzieć o wszystkim, prawda? Po to jestem.

Wzięłam głęboki oddech.

– Matt… Odpowiesz mi na jedno pytanie?

– Jasne.

– Jak zginęła Kelsey?

Chyba się tego nie spodziewał. Chwycił kierownicę, odpalił silnik i ruszył z podjazdu.

– Dlaczego to dla ciebie takie ważne? Nawet jej nie znałaś.

– Po prostu… – Zastanowiłam się nad doborem słów. – Słyszałam, jak Archer mówił coś na ten temat.

To nie było do końca kłamstwo, ale i tak poczułam się trochę źle.

– Archer? – zapytał z niedowierzaniem. – Niemożliwe. On z nikim o tym nie rozmawia.

– Powiedział, że Kelsey zginęła, bo zadawała za dużo pytań – powtórzyłam. – Co to znaczy?

Popatrzył na mnie, poprawiając się na fotelu. Milczał, a ja zmarszczyłam brwi.

– Jestem tylko ciekawa – dodałam. – Nikt nigdy o niej nie mówi, nikt jej nie wspomina… O co tu chodzi? To jakaś zmowa?

Zapadła ciężka cisza.

– Nikt nie chce problemów – mruknął Matt, patrząc przed siebie. Zacisnął szczęki, wyglądając, jakby intensywnie nad czymś myślał. – Archer by sobie nie życzył wspominania o niej.

– Nie ma go tutaj. – Wykonałam rękami nieokreślony gest, pokazując otoczenie.

– Rozmawiałaś z nim o tym?

– N-nie. – Walnęłam się mentalnie w twarz. – Kłócił się o coś przez telefon i usłyszałam między innymi to.

Jego spojrzenie na chwilę wylądowało na mojej twarzy. Miałam wrażenie, jakby skanował mnie wzrokiem niczym wykrywaczem kłamstw.

– Kłócił się? Usłyszałaś coś jeszcze? – Wydawał się lekko zdezorientowany.

– Nie – mruknęłam. Gdyby moje łgarstwo się wydało, miałabym przechlapane. – Wychwyciłam tylko to.

Pokiwał głową.

– Kelsey znalazła się w złym miejscu i o złej porze – rzekł. – To tyle. Nie znam szczegółów.

– Jak to: nie znasz?

– Zginęła w pożarze. To był stary hangar, miał prawo się zapalić. Czasem zbierali się tam bezdomni, okoliczni ćpuni. Jeden niedopałek wystarczył, żeby puścić tę budę z dymem. Nic więcej nie wiem. I nie sądzę, żeby ktokolwiek wiedział. Nie mamy pojęcia, co tam robiła, czy wcześniej tam bywała. Nie mieszaj się w to, nie warto. Zostaw tę sprawę. Tak będzie lepiej. Nie narażaj się Archerowi, okej?

– Ale…

– Żadnego ale, Reed. On jest niebezpieczny, a przez ten temat wpada w furię. – Zaparkował pod szkołą, zgasił silnik i chwycił mnie za rękę. – Proszę, zostaw to i bądź bezpieczna.

Pokiwałam głową, lecz bez przekonania. I tak już się naraziłam Hale’owi, więc co za różnica, czy będę drążyć dalej, czy nie.

Za wszelką cenę musiałam się dowiedzieć, dlaczego Kelsey zginęła i co miał z tym wspólnego Archer.

***

– Cześć, Kat! – zawołałam, łapiąc rudowłosą na korytarzu. Przed momentem rozmawiała z jakimś chłopakiem, ale gdy tylko zauważyła, że do niej macham, szybko go pożegnała i odprawiła. Zdążyłam odnotować jedynie tyle, że miał skórzaną kurtkę i ciemne włosy. Odniosłam wrażenie, że gdzieś go już widziałam, lecz nie potrafiłam sobie przypomnieć gdzie.

– Reed! – Przytuliła mnie. – Właśnie idę na geometrię. A ty co masz teraz?

– Słuchaj… – zaczęłam niepewnie. – Chciałabym ci zadać pytanie.

– Śmiało – odpowiedziała rozpromieniona. – Pomogę ci, jak tylko będę mogła. Chodzi o Matta?

– Nie.

Wzięła mnie pod rękę jak najlepszą przyjaciółkę.

– Więc?

– Możesz mi powiedzieć… – Ściszyłam głos. – Dlaczego Kelsey zginęła?

Zatrzymała się gwałtownie. Wodziła wzrokiem po korytarzu, jakby się zgubiła. Po chwili odetchnęła, odzyskując równowagę.

– Reed. Nie rób tak więcej.

– Jak?

– Nie mów o niej tak głośno. – Zaakcentowała ostatnie słowo.

– Serio? – zirytowałam się. – Skąd miałam wiedzieć, że panuje niepisana zasada nierozmawiania o niej!

Rozejrzała się i pociągnęła mnie w bok. Przeszłyśmy do zaułka, gdzie było mniej ludzi.

– Nie mówimy o niej – oznajmiła smutno. – Nie głośno. Archer dostaje szału, kiedy się o niej wspomina.

– Kat… O co tutaj chodzi? Dowiedziałam się, że zginęła w pożarze, bo… szukała informacji.

– Informacji?

– Tak słyszałam – rzekłam ostrożnie.

Nie byłam pewna, czy dobrze zinterpretowałam słowa Archera, ale to była moja jedyna poszlaka.

Katty popatrzyła na mnie markotnie.

– Reed, ja niewiele wiem.

– Jak to? Żyła z wami tyle lat, lubiłaś ją, chodziła z twoim kuzynem i twierdzisz, że niewiele wiesz o jej śmierci? I nie masz nawet podejrzeń, co tam się stało? Do jasnej cholery, Kat! To wygląda tak, jakbyście nie mieli zielonego pojęcia o tej dziewczynie!

Wysłuchała mnie spokojnie. Może była przyzwyczajona do takich rozmów?

– Reed – westchnęła. – Był pożar hangaru na wzgórzu za miastem. Nie pasowała do tamtego miejsca, nikt nie wie, co w nim robiła. Spłonęła razem z budynkiem. Naprawdę nie mam pojęcia, dlaczego do tego doszło. Nikt nie ma… – Wyglądała, jakby zamierzała się zaraz rozpłakać. Zrobiło mi się jej żal.

– Dobrze – powiedziałam, opanowując gniew. – Przepraszam, nie chciałam się unieść.

Pokiwała głową i uśmiechnęła się blado.

– W porządku. – Wyprostowała plecy. – Na początku każdy z nas chciał poznać prawdę, ale myślę, że czasem lepiej nie wiedzieć wszystkiego. Dzięki temu pamiętamy ją jako miłą i uśmiechniętą dziewczynę.

– Czy myślisz, że zginęła przez Archera?

Westchnęła.

– Po jej śmierci szukaliśmy odpowiedzi, a fakt, że bardzo drażniło to Archera, sprowadził na niego podejrzenia. Ludzie wymyślali różne głupoty, żeby wyjaśnić tę tragedię. Ale śledztwo w żaden sposób go z tym nie powiązało. Według policji to nieszczęśliwy wypadek i pewnie tak było. Inni szukali po prostu sensacji. – Pogładziła moje ramię. – Uważaj z tym tematem przy Archerze. Będziesz dzięki temu bezpieczniejsza.

Cmoknęła mnie w policzek i odeszła.

Przestałam wierzyć, że coś takiego jak bezpieczeństwo w ogóle istniało.

Czułam, że wszyscy doskonale znają prawdę, ale nie chcieli jej wyjawić. Że niby w celu chronienia mnie? Śmiechu warte. Nie byłam już bezpieczna, więc co mi zaszkodzi? Miałam szansę dowiedzieć się czegoś więcej o chłopaku, który najpewniej zostanie moim przybranym bratem.

Istniała osoba, która mogła znać szczegóły. Lilly.

Postanowiłam ją złapać na długiej przerwie. Sprawiło mi to trochę trudności, bo nie znałam jej planu lekcji, a dodatkowo starałam się to zrobić w tajemnicy przed Kat.

– Hej – zagadnęłam, gdy udało mi się na nią trafić koło szafek. W duchu trzęsłam się z nerwów. Przecież wcale nie musiała chcieć ze mną gadać. Byłam dla niej obca, a zamierzałam wypytywać o szczególnie bliską jej osobę. – Przeszkadzam?

Spojrzałam na mnie podejrzliwie. Na jej usta wypełzł grzeczny uśmiech. Mimo to z oczu bił żal, który pojawiał się zawsze wtedy, gdy na mnie patrzyła.

– Właśnie idę coś zjeść – odpowiedziała, wskazując ręką drzwi do stołówki. – Jesz dziś z nami, tak?

– Nie. Chciałam z tobą pogadać. Na osobności. Możemy?

Wzruszyła delikatnie ramionami. Przeszłyśmy w ustronniejsze miejsce. Lilly oparła się o ścianę, krzyżując ramiona na piersi. Jej mina zdradzała, że zgodziła się na tę rozmowę niechętnie.

– Chcesz gadać o twoim koledze? – zagaiła.

– Co? Jakim koledze?

– Myślałam, że chcesz rozmawiać o Crossie. – Poruszyła się niespokojnie.

– Dlaczego miałabym o nim rozmawiać akurat z tobą? – zapytałam zdezorientowana.

– Bo jestem cennym źródłem wiedzy o ludziach uczących się w tej szkole – odpowiedziała, a ja przypomniałam sobie jej reakcję na dziedzińcu, kiedy o nim wspominałam Katty. – Znasz już jego tajemnicę?

– Tajemnicę? O czym ty mówisz?

Oblizała powoli wargi, nie spuszczając ze mnie czujnego wzroku. Wyprostowałam się, wkładając spocone dłonie do kieszeni jeansów. Ta rozmowa zmierzała w bardzo dziwną stronę, a ton głosu Lilly zaczął mnie niepokoić.

– Nieważne. Na pewno sam ci powie, jeśli zechce. – Uśmiechnęła się szeroko. – Jeśli nie chciałaś gadać o nim, to o czym?

Była trudna, ale czy mogłam ją za to winić? W końcu bardzo przeżyła śmierć najlepszej przyjaciółki. Sprawiała wrażenie oschłej i zimnej, chociaż starała się ocieplić swój wizerunek.

– Słuchaj… – zaczęłam, puszczając w niepamięć wcześniejsze słowa. Nie miałam teraz czasu na roztrząsanie sprawy Matta. Mogłam się domyślić, że coś ukrywał, nie dawał mi jednak spokoju fakt, że wiedział o tym ktoś taki jak Lilly. – Odpowiedz na parę pytań. Proszę. Nikt poza tobą nie może mi pomóc.

W jej spojrzeniu zamigotała ciekawość.

– Zanim zadecydujesz, czy mi pomożesz, wysłuchaj mnie – powiedziałam cicho, zbierając w sobie całą siłę. – Moja matka i pan Hale biorą ślub. Mieszkam z Archerem i przeraża mnie, że nic o nim nie wiem. Słyszałam, że ludzie winią go za śmierć Kelsey. Jeśli mają rację, muszę o tym wiedzieć.

Jej twarz stężała, oczy przygasły, a wargi zacisnęły się w cienką linię.

– Lilly, muszę wiedzieć – powiedziałam pełna determinacji. – Mieszkam z Archerem pod jednym dachem, rozumiesz? Muszę wiedzieć, czy to jego wina, czy tylko tak twierdzi. Nikt nic nie mówi, a ja zaraz oszaleję. – Przełknęłam głośno ślinę. – Proszę…

Wyglądała jak zbity pies. Zrobiło mi się jej żal. Mówiłam o jej nieżyjącej przyjaciółce, jakbym była pozbawioną uczuć, zapatrzoną w siebie, ciekawską plotkarą.

– Archer robi złe rzeczy – wyszeptała i spuściła wzrok.

– To jego wina? Proszę… Muszę wiedzieć, co mi grozi. Co grozi mnie i mojej mamie.

– Nie wiem – wymamrotała.

– Proszę…

Spojrzała na mnie.

– Jestem prawie pewna, że to jego wina. – Zadrżała.

Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale mnie uprzedziła.

– To jego wina, że się w nim zakochała. – Ton jej głosu brzmiał oskarżycielsko. – Zabiła ją miłość do niego. Gdyby nie to, wciąż by tu była!

Postawiłam krok do tyłu, dostrzegłszy, że się zdenerwowała.

– Byłyście ze sobą tak blisko – westchnęłam smętnie. Nie mogłam sobie wyobrazić jej cierpienia.

– Nigdy nie chciała mi powiedzieć… Coś ją zabijało od środka. Wiedziała o czymś… bardzo złym… Coś ją gryzło, ale zawsze mnie zbywała, kiedy drążyłam. Czułam, że to przez niego. Odkąd zaczęła się z nim spotykać, stała się inna. Prosiłam, żeby go zostawiła, inaczej dojdzie do tragedii. A teraz nie żyje…

– Co masz na myśli?

– Poznała prawdę o Archerze.

– On… – zaczęłam przerażona. – Zabił ją, bo poznała prawdę?

Pokręciła głową.

– Nie. Zabiła ją prawda. – Jej wyprany z emocji głos mnie paraliżował.

– Popełniła… samobójstwo?

– To, co robi Archer, jest straszne – mruknęła. – Niebezpieczne i zdecydowanie nielegalne. Ktoś, kto chciał go zranić… zranił ją.

– Zginęła w tym hangarze?

– Tam ją znaleziono. – Wzdrygnęła się. – Ktoś, kto ją pozbawił życia, zrobił to, bo była blisko z Archerem. Uderzając w najbliższe osoby wroga, ranimy go najmocniej.

Otarła łzy. Widziałam, że szczerze tęskniła za przyjaciółką. Na pewno miała do siebie żal, że nie mogła jej pomóc. Że jej czyny nie były wystarczające, by ocalić Kelsey.

– To nie twoja wina – próbowałam ją pocieszyć.

– Co ze mnie za przyjaciółka, skoro nawet nie wiem, co się stało? Nie miałam pojęcia, co się działo w jej związku. Nic nie mówiła… Pewnie nie mogła. Tyle razy widziałam ją markotną, chociaż twierdziła, że wszystko gra. Mogłam bardziej naciskać… Może zapobiegłabym tej śmierci… – Zaniosła się szlochem.

Poczułam się źle. Moja dociekliwość sprawiła, że Lilly była rozgoryczona.

– Przepraszam… Nie chciałam, żebyś płakała.

Dziewczyna jeszcze przez chwilę roniła łzy. Kiedy się uspokoiła, wyprostowała plecy i spojrzała w moją twarz. Zrobiło mi się niezręcznie, jakby chciała dać do zrozumienia spojrzeniem, że to ja doprowadziłam ją do płaczu.

– Nie wiem, na ile moja teza jest prawdziwa – powiedziała w końcu. – Ale próbowałam działać na własną rękę. Dowiedziałam się, że chłopcy, z którymi spędza czas twój przybrany brat, też nie są święci. Kto raz do nich dołączył, ten zostaje z nimi na zawsze. – Przeszywała mnie wzrokiem. – To, czym się zajmują, jest wielką rysą na wizerunku tego miasta. Przy takich hangarach jak ten, który spłonął wraz… wraz z Kelsey… – Zacisnęła powieki. – Często kręcą się podejrzane osoby. Policja raczej nie zapuszcza się tam bez potrzeby, więc to idealne miejsce, żeby uciec przed okiem sprawiedliwości. – Osuszyła dłonią policzki, otwierając oczy.

– Dziękuję, że mi o tym wszystkim powiedziałaś.

– Lepiej na siebie uważaj – poradziła. – Archer Hale sprowadza na dno każdego, kto się do niego zbliży.

Obróciła się i pobiegła przed siebie. Kiedy zniknęła mi z pola widzenia, oparłam się o ścianę. Wyznanie dziewczyny mnie przytłoczyło i wywróciło mój świat do góry nogami. Nie wiedziałam już, co powinnam czuć, robić i myśleć. Te informacje układały się w pewną całość, ale wizja wcale nie była kolorowa.

Była przerażająca.

Nie mogłam się skupić na prawie żadnej z pozostałych lekcji. Archer musiał zadrzeć z niewłaściwymi osobami i dlatego w jego szufladzie znalazła się broń. Czy Adam był tego świadomy? Raczej nie. Gdyby cokolwiek wiedział, na pewno by zareagował.

Moment, w którym wreszcie opuściłam budynek szkoły i podążyłam w stronę samochodu Matta, był zbawienny. Z błogością wystawiłam twarz do słońca. Wiał chłodny wietrzyk. Zeskakiwałam ze schodków, myślami będąc na parkingu. Jak znałam Matta, pewnie już stał oparty o auto i mnie wypatrywał. Rozglądałam się, szukając go wzrokiem. Stał tyłem, rozmawiając z kimś. Jego towarzysz palił papierosa, wypuszczając wysoko dym. Przystanęłam. Nie byłam pewna, czy powinnam do nich podejść, czy lepiej poczekać, aż skończą gadać. Uczniowie mnie mijali, a ja zastygłam w bezruchu, nie wierząc własnym oczom. Matt rozmawiał… z Archerem. Zalała mnie fala niepokoju. Nie wyglądali, jakby się sprzeczali, a to wcale nie działało uspokajająco. Serce zabiło mi jak szalone, gdy zobaczyłam, że mój przyszły przybrany brat się śmieje.

Nagle ktoś trącił mnie w bok, przez co się zachwiałam. Uratowałam się przed upadkiem dzięki jakiejś dziewczynie, na którą wpadłam. Nawet na nią nie spojrzałam. Nie odrywałam wzroku od Matta, który kręcił głową.

– Przesuń się – usłyszałam koło siebie czyjś głos.

Chłopak w stroju sportowym mnie szturchnął, a ja na moment przeniosłam na niego spojrzenie. Po chwili skierowałam je znów na dwóch mężczyzn w oddali. Tym razem dostrzegłam jednak tylko Matta. Wpatrywał się we mnie, układając usta w szeroki uśmiech. Rozejrzałam się w pośpiechu, próbując wyłowić Archera z tłumu. Niemożliwe, żeby się rozpłynął. Ruszyłam powoli, patrząc na boki. Nie wiedziałam, czy to, co wcześniej ujrzałam, było prawdą, czy już miałam halucynacje.

– Cześć – przywitał się, obejmując mnie. – Zgubiłaś coś, że tak się rozglądasz?

– Hej – powiedziałam niepewnie, wciągając powietrze nosem. – Nic nie zgubiłam. Paliłeś?

W moje nozdrza wżerał się dym papierosowy, tak niepodobny do Matta.

– Co? – Zaśmiał się dźwięcznie, przytulając moją głowę do swojego torsu. – Przecież wiesz, że tego nie robię.

Odsunęłam się od niego.

– Śmierdzisz fajkami – burknęłam, poprawiając włosy. Zapewne miałam nadąsaną minę, ale nie podobało mi się to, co tutaj zaszło.

– Nie paliłem.

– Rozmawiałeś teraz z Archerem, tak? Czego chciał?

– Z Archerem? Skąd ten pomysł?

– Widziałam was.

Pokręcił głową, drapiąc się po czole. Nie mogłam przestać myśleć o słowach Lilly, które zlekceważyłam. Matthew Cross skrywał tajemnicę, przez którą nie mogliśmy być razem.

– Skarbie, nie rozmawiałem z nim – odpowiedział. – Gdyby tak było, nie skończyłoby się to dobrze, przecież wiesz. – Objął mnie delikatnie i poprowadził do drzwi auta.

– Wiem, co widziałam, Matt – powtórzyłam słabo. Nie miałam w sobie już tej samej pewności co wcześniej.

– Nie było go tutaj – mruknął, opierając czoło o moje. – To był kolega. Mamy razem chemię. Jesteś przewrażliwiona. Musiało ci się przywidzieć – uspokajał, delikatnie głaszcząc mnie po plecach. – Za dużo o nim myślisz ostatnio.

Skrzywiłam się lekko, a on popatrzył na mnie z ciekawością. Jego oczy wesoło błyszczały, zresztą jak zawsze.

– Cały czas się go boisz. Zajmuje pierwsze miejsce w twojej głowie – dodał. – Niedługo będzie ci wyskakiwać z lodówki – zażartował. – Jak tak dalej pójdzie, zacznę się o ciebie poważnie bać.

Nabrałam wątpliwości. W końcu Matt nie miał powodu, by mnie okłamywać. Gdyby Archer faktycznie tutaj był, nie gawędziliby sobie tak spokojnie. Na pewno mi się wydawało. Przecież wielu chłopaków nosi skórzane kurtki i okulary przeciwsłoneczne.

– Właściwie nigdy nie powiedziałeś, dlaczego się nie lubicie – zauważyłam.

– To stare dzieje, Reed. – Uśmiechnął się. – Kiedyś miałem odwagę mu się postawić i tyle. A teraz chodź, jedziemy.

Mojej uwadze nie uszedł fakt, że ilekroć zaczynałam temat Archera, Matt natychmiast go ucinał.

***

Wieczorem leżałam w łóżku, przeglądając głupie filmiki w internecie. Na ekranie wyskoczyło nagle powiadomienie o połączeniu przychodzącym.

– Słucham?

– Cześć – usłyszałam Matta.

– Cześć!

– Archer jest w domu?

Zmarszczyłam brwi, nie wiedząc, po co mu akurat ta informacja.

– Nie ma go – odpowiedziałam powoli. – Dlaczego pytasz?

– W takim razie otwórz mi drzwi. – Roześmiał się i rozłączył, zanim zdążyłam pisnąć.

Błyskawicznie zbiegłam na parter. W jasnych jeansach i koszuli w biało-niebieską kratkę Cross prezentował się wyjątkowo elegancko. W połączeniu z blond włosami, szarymi oczami i światłem odbijającym się od tęczówek wyglądał jak półbóg. W tamtym momencie wydawał mi się bezpieczną przystanią. Na wzburzonym morzu, które przynosiły mi ostatnie wydarzenia, był światłem latarni przebijającym się przez ulewny deszcz i spowijający okolicę mrok. Nadzieją, której tak potrzebowałam.

– Co tu robisz?

– Przejeżdżałem obok. Spędziłem pół wieczoru w sklepie mamy. Zamówiła pełno towaru, ktoś musiał to ułożyć.

– Brzmi jak świetna zabawa.

– Dopóki to nie ogromne pudła z ciężkimi zastawami stołowymi. – Pokręcił głową. Wyglądał na zmęczonego.

– Dlaczego nie powiedziałeś wcześniej? Mogłam pomóc.

W końcu i tak nie miałam nic specjalnego do roboty, a przebywanie poza domem dawało większe szanse na uniknięcie Archera.

– Wiesz – zaczął powoli, przekrzywiając delikatnie głowę – mama jest zasadnicza. Nie wpuszcza obcych na zaplecze.

– Rozumiem. W takim razie może kiedyś przestanę być dla niej obca. Chętnie bym zobaczyła tę zwariowaną porcelanę.

Uśmiechnął się półgębkiem, lecz przez jego twarz przebiegł cień.

– Może kiedyś – odpowiedział po chwili. – Reed, przyjechałem, bo muszę z tobą porozmawiać. Mogę wejść?

Poprowadziłam go do pokoju. Usiadł na łóżku, leniwie rozglądając się po pomieszczeniu. Im dłużej na niego patrzyłam, tym dobitniej odnosiłam wrażenie, że coś go trapi. Był nieswój, trochę jakby zjadł coś nieświeżego.

– Archer dalej cię niepokoi? – zagaił.

– Nie bardziej niż zwykle. – Wzruszyłam ramionami. – Na szczęście nie bywa tu za często.

– Może to nawet lepiej. – Uniósł kącik ust.

– To o nim chciałeś rozmawiać?

Popatrzyłam na niego z ukosa, siadając obok.

Znałam go już kawałek czasu. Zwykle pozostawał radosnym chłopakiem, ale teraz, kiedy obserwowałam jego profil, nie mogłam oprzeć się złudzeniu, że wszystkie pozytywne emocje z niego uleciały, a on silił się na wykrzesanie ich z siebie. Był zmartwiony, a to gryzło też mnie.

Zapadła cisza. Nie patrzył na mnie, jedynie siedział pochylony ze splecionymi dłońmi.

– Reed, prawdopodobnie nigdy nie ułożę swoich spraw na tyle, by móc z tobą być.

Przez to jedno zdanie wypowiedziane spokojnym i rzeczowym tonem poczułam się niczym sparaliżowana. Właściwie nie wiedziałam, czego oczekiwałam, lecz mój żołądek i tak nieprzyjemnie się ścisnął.

– Chciałbym, ale to niemożliwe – kontynuował.

– Masz jakąś tajemnicę, prawda?

Spojrzał na mnie.

– Każdy ma jakieś tajemnice – odpowiedział powoli.

– Ale twoja sprawia, że musimy… – Urwałam, nie do końca wiedząc, jak ubrać w słowa to, co chciałam przekazać.

– Przepraszam – wyszeptał. – Nie powinienem był doprowadzić do tego, żeby tak się stało.

– Czym jest twoja tajemnica, że aż tak przeszkadza? – W moich oczach zbierały się łzy.

– Jesteś na nią za dobra. To tyle.

– Dlaczego po prostu nie powiesz?

Łamał mi serce…

– Nie mogę, Reed – westchnął.

– Gdybyś chciał, tobyś zwyczajnie powiedział. – Odwróciłam głowę, nie mogąc patrzeć na tę jego anielską twarz.

– Ona dotyczy Archera – wyznał po paru długich sekundach ciężkiej ciszy. – Gdyby wiedział, że jesteśmy razem, cóż… To drań. Zrobi wszystko, żeby dopiąć swego.

– Nie jestem przedmiotem – odpowiedziałam z irytacją. – Archer nie ma prawa się wtrącać w moje życie.

– Ale rości sobie prawo do wtrącania się w moje.

– Pozwalasz mu na to?

Spojrzałam na niego. Wyglądał, jakby dręczyły go okropne myśli.

– Może nie mam innego wyjścia.

Zaśmiałam się bez krzty wesołości.

– Więc rezygnujesz ze mnie przez niego?

– Cholera, Reed – wyszeptał, zbliżywszy się do mnie nieznacznie. – Jesteś cudem, którego potrzebowałem w życiu. Gdybym spotkał cię wcześniej…

– Nie mów tak. – Zacisnęłam usta w cienką linię. – Nawet nie kończ tego zdania.

Przytulił mnie bez ostrzeżenia, prawie odbierając mi możliwość oddychania. Wiedziałam, że zdarzało mu się ćwiczyć albo podnosić ciężkie pudła i zgrzewki w sklepie jego mamy, więc nie dziwiła mnie ta krzepa. Gdyby zechciał, powaliłby nawet Archera, i to jednym porządnym ciosem. Niewiarygodne, że myślałam o nim nawet wtedy, gdy byłam tak blisko Crossa. Ale Hale właśnie tego pragnął. Żebym miała go w głowie, bała się go i czekała na jego kolejny ruch. Robił doskonałe uniki i przede wszystkim stosował zmyłki. Miłe momenty stanowiły przykrywkę przed bolesnym ciosem. Chociaż te ruchy były intrygujące, stały się moją pułapką…

– Reed?

– Tak? Słucham?

– No właśnie nie słuchasz – mruknął lekko zirytowany. – Co przed chwilą powiedziałem?

– Noo… – Przymknęłam powieki. – Okej, nie słuchałam. Zamyśliłam się.

Wypuścił mnie z objęć, prostując plecy. Poprawił się, zakładając rękę za głowę.

– O czym myślisz, że nie możesz się skupić na tym, co mówię?

Gdybym powiedziała prawdę, przez następną godzinę tłumaczyłby mi, dlaczego nie powinnam tego roztrząsać.

– Zgubiłam się, Matt – westchnęłam. – Nie rozumiem, co się dzieje. Nie rozumiem, co chcesz mi przekazać.

– Chciałabyś żyć w niewiedzy? Chciałabyś mieć świadomość, że ciągle czegoś nie wiesz o bliskiej osobie?

– Nie chciałabym, dlatego mi wyjaśnij.

Wyglądał, jakby się bił z myślami. Przez długą chwilę nie wypowiedział ani słowa, a jedynym dźwiękiem, jaki słyszałam, był jego miarowy oddech.

– Zgubi nas to, co do ciebie czuję, Reed.

Te słowa osiadły miękko na moim sercu, wywołując falę ciepła. Zaraz jednak ustąpiła ona miejsca bólowi. Nasza relacja kończyła się, zanim jeszcze dobrze wystartowała.

– Co zrobisz, jeśli poproszę, żebyś mi powiedział, co dokładnie czujesz?

Chciałam to usłyszeć, nawet jeśli dzisiejsze spotkanie było naszym ostatnim.

– Będę milczał.

– Nie wierzę.

Wysunął do przodu brodę.

– Co do mnie czujesz, Matt?

Przez jego twarz przebiegł cień, bystre spojrzenie jednak pozostało nieprzeniknione.

– Kochasz mnie? – zapytałam z szybko bijącym sercem.

Cisza między nami przygniatała mnie do materaca.

– Ze wszystkim można sobie poradzić – wyszeptałam, lecz z jakiegoś powodu zaczęłam w to wątpić.

Uśmiechnął się w odpowiedzi i wyciągnął ku mnie rękę. Zaczął subtelnie głaskać mój policzek.

– Przepraszam, Reed. Wiem, że jestem ci winny wyjaśnienia. Czuję się podle z wiedzą, że nie mogę ci ich zaoferować. Dałem ci nadzieję, chociaż od początku wiedziałem, że to się nie uda.

– A co z twoim zapewnieniem? – zapytałam łamiącym się głosem. – Mówiłeś, że ci na mnie zależy.

– Bo zależy. Ale pewna część mojego życia sprawia, że nie będziesz ze mną szczęśliwa. Nie chcę być nie fair, Reed. Nigdy nie ułoży nam się na tyle, żebym cię nie skrzywdził.

Nie rozumiałam, o czym mówił. Może w grę wchodził jakiś jego poprzedni związek albo nawet Brittany? Czy jednak stanowiło to aż taką przeszkodę?

– Więc co teraz? – zapytałam.

Czekałam, aż zawiśnie między nami owiane złą sławą „zostańmy przyjaciółmi”. Matt chyba wiedział, że przyjaciele powinni być ze sobą szczerzy.

Już chciał coś powiedzieć, kiedy usłyszeliśmy warkot silnika. Poderwałam się gwałtownie, przez co zakręciło mi się w głowie. Błysk reflektorów w oknie sugerował, że ktoś parkował na naszym podjeździe.

– Mamy problem – szepnęłam.

Też się podniósł, napinając wszystkie mięśnie. Milczał, mimo że doskonale zdawał sobie sprawę z tego, co się działo.

– Archer – powiedzieliśmy w tym samym momencie.

Poczułam się, jakby ktoś odciął mi dopływ tlenu. Trwaliśmy w bezruchu, a o tym, że żyjemy, świadczył jedynie ruch naszych klatek piersiowych przy wdychaniu i wydychaniu powietrza. Matt wwiercał się wzrokiem w moje oczy. Z zaciśniętymi szczękami i konsternacją na twarzy wyglądał, jakby miał zaraz rozbroić bombę z zegarem odmierzającym czas do wybuchu. Hale zdecydowanie był taką bombą.

Silnik przestał pracować. Zamrugałam parokrotnie, rzucając się w stronę włącznika światła.

– Co ty robisz? – zapytał Cross.

– Nie mam zamiaru się z nim konfrontować.

Pokój zalała ciemność. Kiedy moje oczy się do niej przyzwyczaiły, zauważyłam nikłe światło sączące się zza firanki.

– Czemu miałabyś się z nim konfrontować? Czy on przychodzi do ciebie na pogawędki?

– Coś w tym stylu.

– Reed, przecież ci mówiłem… – Matt był wyraźnie zirytowany, ale w jego głosie słyszałam też obawę.

Moje serce przyśpieszyło, kiedy trzasnęły drzwi frontowe. Nie mieliśmy czasu do stracenia, musieliśmy coś wykombinować, i to szybko. Wytarłam spocone dłonie w spodnie, chcąc ukryć zdenerwowanie, chociaż i tak praktycznie nie było widać mojej miny.

– Gdzie twój samochód? – zapytałam przerażona, odzyskawszy na moment zdrowy rozsądek.

– Spokojnie – mruknął, chwytając mnie za ramiona. – Na końcu ulicy. Nie byłem pewny, kto jest w domu.

– Okej. – Pokiwałam głową. – Schowaj się.

– Co? Niby po co? Poczekam, aż zaśnie, i wyjdę.

Przytknęłam mu palec do ust.

– Musisz się schować! – rozkazałam gorączkowo, drugą ręką ciągnąc go na środek pomieszczenia. – Wejdź pod łóżko. Albo nie! Do szafy! Już! Jeśli cię tutaj zastanie, urwie ci głowę.

Zasypałam go słowami niczym gradem i wepchnęłam do szafy w akompaniamencie jego słabych protestów. Zignorowałam pytania, dlaczego musi to robić. Archer potrafił wchodzić do mojego pokoju bez zaproszenia ani nawet pukania. Coś mi mówiło, że tym razem nie będzie inaczej.

– Proszę. – Zacisnęłam wargi, przymykając drzwi. – Pod żadnym pozorem stąd nie wychodź.

Żałowałam, że okna mojego pokoju wychodziły dokładnie na tę samą stronę co te znajdujące się na półpiętrze. Gdyby nie to, Matthew zyskałby dodatkową drogę ucieczki, w tej sytuacji jednak nie było to dobre wyjście. Archer prawdopodobnie i tak by go zauważył.

Usłyszałam ciche skrzypienie schodów. Jednym zwinnym ruchem wskoczyłam na łóżko. Moja głowa wylądowała w stosie poduszek, które wciąż pachniały perfumami Matta. Poprawiłam się, niezgrabnie naciągając na siebie koc. Kroki na korytarzu były tak wyraźne i głośne, jakby znajdował się tam słoń. Mimowolnie się uśmiechnęłam, wyobraziwszy sobie Archera z wielkimi uszami i trąbą zamiast nosa. Kiedy po drugiej stronie ktoś chwycił klamkę, zassałam ustami powietrze, starając się wyrównać oddech. Serce waliło mi jak oszalałe, a po plecach spływał zimny pot. Jeden fałszywy ruch i wszystko się wyda, a wtedy koniec. Jeśli się nie zorientuje, będę musiała jakoś wypuścić Matta. W tej chwili to najmniejszy problem.

– Wstawaj, śpiochu! – zawył Archer, trzaskając drzwiami, i zapalił światło.

Rozbłysk podrażnił moje oczy. Udałam, że wyrywam się z objęć Morfeusza. Po chwili podniosłam powieki.

– Czego chcesz? – warknęłam.

Cokolwiek się tu wydarzy, Matt będzie o wszystkim wiedział. Tymczasem musiałam odegrać swoją rolę tak, aby żaden z nich nie mógł się czepiać. Niezłe bagno, Reed, gratulacje.

– Gdybyś wiedziała, czego chcę – zaczął tą swoją chrypką – nie spałabyś spokojnie.

Zerknęłam na niego. Jego włosy sterczały w prawie każdą możliwą stronę, a oczy błyszczały niczym szmaragdy. Kiedy skrzyżował ramiona na piersi, jego mięśnie napięły się pod ciemnym tank topem. Mój oddech znów przyśpieszył.

– Po pierwsze – westchnęłam, podnosząc się na łokciach – i tak nie mogę spać spokojnie, bo mnie budzisz.

– Do usług, słoneczko. – Mrugnął jednym okiem.

Matt go zabije. Byłam tego pewna. Miałam wrażenie, że słyszę, jak wciąga gniewnie powietrze w szafie.

– Po drugie – kontynuowałam – daj mi spać i sobie idź.

Zaśmiał się łobuzersko, podchodząc do mnie i siadając na łóżku. Przełknęłam głośno ślinę i zaraz zganiłam się za to w myślach. Nie mogłam wzbudzać w nim podejrzeń. Obróciłam się, aby ukryć zażenowanie, i oparłam plecy o miękkie poduszki.

– Nie.

Zmrużyłam oczy, lustrując go wzrokiem.

– Idź.

– Nie. Wiem, że nie spałaś. Widziałem, jak gasisz światło.

Milczałam wymownie, śledząc każdy jego ruch. Odchylił się do tyłu, opierając ciężar ciała na łokciach. Potrząsnął głową, a jego włosy podskoczyły. Podkuliłam nogi, czując się przy nim jak małe dziecko. Obdarzył mnie długim i przenikliwym spojrzeniem.

– Dużo o tobie myślałem – odezwał się spokojnie. Jego głos roztapiał kawałki lodu w moim sercu. – Bardzo dużo.

– No i?

– I wpadło mi do głowy wiele rzeczy – odpowiedział wolno, akcentując ostatnie słowo.

– Jakich rzeczy? – Oplotłam się rękami, bo nagle zrobiło mi się zimno. To nie była pora na takie pogawędki.

Oblizał usta i uśmiechnął się szelmowsko.

– Reed Jennifer DiLaurentis – mruknął chrapliwie, a moje serce zerwało się do galopu. Jeszcze nigdy się tak do mnie nie zwrócił. – Zdecydowanie nie powinienem ci tego mówić.

– Powinieneś wyjść. Muszę się wyspać do szkoły – rzuciłam szybko.

– Najpierw ci to powiem. – Pochylił się w moją stronę. Emanował ciepłem, które wyczuwałam na skórze.

– C-co ty r-robisz?…

Jego oddech owiewał moją twarz, oczy hipnotyzowały, a półotwarte usta sprawiały, że zapomniałam o rozsądku.

– Daj mi to powiedzieć. – Desperacko błądził wzrokiem po mojej twarzy.

Patrzyłam na niego wystraszona, ale też – co gorsza – cholernie ciekawa. Nie miałam pojęcia, czy Matt nas słyszy. Lepiej by było, gdyby nie słyszał.

– Co chcesz mi powiedzieć? – zapytałam cicho, przygryzając dolną wargę.

Czułam się rozdarta między dwoma światami: dobrym, jasnym i ciepłym światem Matta Crossa a złym, tajemniczym i ciemnym światem Archera Hale’a. Czy można żyć w dwóch rzeczywistościach naraz?

– Jest w tobie coś… – szepnął, skupiając się na moich brązowych tęczówkach. – Coś… czego nie umiem nazwać.

Gryzący zapach dymu papierosowego, ostrych perfum i gum do żucia paraliżował moje zmysły. Ściskał mi się żołądek, serce biło coraz szybciej, a oddech stał się ciężki. Gdybym nie siedziała, nogi pewnie dawno odmówiłyby mi posłuszeństwa.

– Archer… – wyszeptałam.

Przymknął powieki, unosząc lekko głowę.

– Powtórz to.

– Co? – zdziwiłam się. Jego ręka otarła się o moje udo. Poczułam przeskakujące między nami iskierki.

– Moje imię.

Jego zmrużone w oczekiwaniu oczy wyglądały tak niedorzecznie.

– A… Archer… – Mój głos zadrżał.

Nie chciałam wiedzieć, jakie emocje panowały w mojej szafie, ale obawiałam się, że ubrania zaraz zapłoną od gniewu siedzącego tam chłopaka.

Archer uśmiechnął się leniwie, podnosząc powieki.

– Coś mnie do ciebie przyciąga, Reed.

Filary mojego świata się zatrzęsły. Miałam nadzieję, że robił sobie żarty.

– Coś, czego nie umiem powstrzymać – dodał.

Widziałam, ile wysiłku wkładał w te słowa, dlatego z jakiegoś powodu wierzyłam, że mówił prawdę. Nie byłam gotowa na takie wyznanie.

– Co ty wygadujesz?… – wyszeptałam przerażona.

– To bardzo niebezpieczne – kontynuował. – Powiedz tylko jedno słowo. Powiedz, żebym stąd poszedł i nie wracał. Żebym już nigdy na ciebie nie spojrzał. Zrobię to. – Przysunął się do mnie jeszcze bardziej. Ta odległość nie sprzyjała racjonalnemu myśleniu. – Zrobię wszystko, o co poprosisz w tym pierdolonym momencie. – Przekleństwa w jego ustach nabierały innego znaczenia. – Spełnię każde twoje życzenie. Tylko powiedz, żebym dał ci spokój na zawsze. Jeśli nie powiesz, nie będę potrafił zrobić tego sam. – Wziął głęboki wdech. – Poproś mnie o to dla własnego dobra, a ja spełnię tę prośbę. I już nigdy, przenigdy nie stanę na twojej drodze. – Jego wzrok otumaniał moje zmysły. – Reed… Co mam zrobić?

Otworzyłam usta, ale zaraz je zamknęłam. To było chore! W mojej głowie szalała burza myśli, ciało wysyłało do mózgu żądania.

„Dotknij mnie!” – wołały nogi.

„Przytul mnie!” – krzyczały ramiona.

„Patrz na mnie!” – wrzeszczały oczy.

„Pogłaszcz mnie!” – jęczały włosy.

„Pocałuj mnie!” – szeptały usta.

Każda z tych próśb była nierealna i głupia. Dlaczego, na Boga, myślałam o takich rzeczach? Przecież przed chwilą to Matt był całym moim światem. Wiedziałam, że wszystko słyszy. To potęgowało moje obawy i nadawało tej chwili pikanterii.

Czułam, jak moja twarz staje się czerwona, jakby trawiła mnie gorączka uniemożliwiająca logiczne myślenie.

– Archer… – wyszeptałam ponownie.

Wyglądał, jakby przygotowywał się do ciosu, który miałam mu zadać, a jednocześnie rozkoszował się sposobem, w jaki wymawiałam jego imię. Miałam przewagę, trudno jednak było mi czerpać z niej satysfakcję.

– Wyjdź z mojego pokoju – powiedziałam półgłosem.

– Na pewno właśnie tego chcesz?

Nieznacznie pokręciłam głową.

To, co miało się zaraz stać, przerażało mnie i jednocześnie ekscytowało.

Oddech Archera łaskotał moje usta. Nie potrafiłam się odezwać. Słowa grzęzły w mule, nie wydostając się z gardła. Musiałam jednak milczeć, gdyż głos stanowiłby zaprzeczenie tego, co zamierzałam powiedzieć.

– Jesteś pewna?

Przełknęłam ślinę.

– T-tak.

– Mam wyjść i nigdy nie wrócić, Reed?

Ponowne użycie mojego imienia było ciosem poniżej pasa. Dzięki aksamitnemu tembrowi Archera zatapiałam się w tej chwili niczym w wannie pełnej piany.

– Nie wiesz, o co prosisz – wyszeptał tak cicho, jakby ktoś mógł nas słyszeć.

Wstrzymałam oddech.

– Zostań…

Sama nie wierzyłam, że to powiedziałam.

– Nie wiesz, o co prosisz. – Uśmiechnął się łobuzersko.

– Masz rację – odpowiedziałam ledwie słyszalnie. – Nie wiem.

Wpatrywałam się w jego wargi jak w ósmy cud świata. Było w nich coś nadzwyczajnego.

– Nie patrz tak. – Zaśmiał się. – Bo jeszcze pomyślę, że chcesz mnie pocałować.

Odepchnęłam go od siebie. Potrząsnęłam głową, odganiając wcześniejsze myśli. To mój przyszły przybrany brat. Nie ma mowy, żebym go pocałowała. Chyba nawet nie odważyłabym się dotknąć jego policzka.

Nie zareagował, tak jakby się tego spodziewał. Poruszyłam się niespokojnie, dając mu do zrozumienia, że przesadził.

– Czyli nie chcesz? – Znów zaśmiał się zawadiacko. – Nie wyglądasz…

Nie pozwoliłam mu dokończyć – rzuciłam w niego poduszką. Chyba spodziewał się także tego ruchu, bo bez problemu przechwycił pocisk, zanosząc się śmiechem.

– Słodka jesteś – westchnął, odkładając poduszkę za siebie.

– A ty głupi.

Nie powinnam była parę minut wcześniej zachowywać się tak, jakbym postradała zmysły. Popełniłam ogromny błąd.

– To nie jest najgorsza obelga, jaką słyszałem. – Wzruszył ramionami i znowu oparł się na łokciach.

– Czy możesz już iść?

– Dlaczego?

– Chcę się przebrać – wypaliłam pierwsze, co przyszło mi na myśl.

– Możesz się przebrać przy mnie – stwierdził, jakby to było oczywiste. – Nie będę podglądać.

Zaśmiałam się, wywracając oczami.

– Nie sądzę.

– Myślałem, że mi ufasz. – Spojrzał na mnie kątem oka, pokazując w uśmiechu rząd białych zębów.

Nie powinnam mu ufać. To fakt.

– Potrzebuję trochę prywatności. I nie ufam ci do końca.

Wypuścił głośno powietrze.

– Mądrze. – Pokiwał głową, łapiąc się teatralnie za serce. – Ale i tak zabolało.

Uśmiechnęłam się z politowaniem. Im usilniej udawał urażonego, tym bardziej chciało mi się śmiać. Popukałam się wymownie w skroń, zaraz jednak wybuchnęłam śmiechem. Po paru chwilach wstał, a jego stawy głośno zatrzeszczały. To na pewno stawy? Skrzywiłam się na ten nieprzyjemny odgłos. Archer popatrzył na mnie uważnie, po czym zerknął w bok.

– Co tak patrzysz? – zapytałam, czując, jak serce podchodzi mi do gardła.

– Wydawało mi się, że coś usłyszałem – odpowiedział, nadstawiając ucha.

Spięłam się.

– To pewnie myszy.

– Pieprzenie – mruknął. – Nie mamy tu myszy.

– Więc może to jakaś zjawa chce ci powiedzieć, że masz stąd wyjść?

Spojrzał na mnie sugestywnie, a ja wzruszyłam ramionami.

– Gdyby coś się działo, zawołaj – powiedział wolno, rozglądając się.

Po chwili wyszedł, bąkając jakieś pożegnanie.

Odetchnęłam głęboko, rzucając się na poduszki. Ulga, która na mnie spłynęła, była wprost nie do opisania. Wstałam szybko, podbiegłam do drzwi i oparłam się o nie plecami.

– Boże – jęknęłam, przymykając oczy.

Do moich uszu dotarły dźwięki gramolącego się z szafy Matta. Uchyliłam powieki i zobaczyłam, jak wyciera dłonie w spodnie. Podeszłam do niego cicho, chcąc się w niego wtulić. Powstrzymał mnie jednak wyraz jego twarzy.

– Co za chuj – wycedził, zaciskając pięści.

– Matt, uspokój się.

Ciskał z oczu gromy. Miał przyśpieszony oddech i napięte rysy. Takie obce.

– Co on, kurwa, odpierdala?!

Odruchowo przytknęłam mu palec do ust.

– Ciszej – skarciłam go szeptem. – Jak cię usłyszy, nie będzie fajnie.

Położyłam mu obie dłonie na barkach, intensywnie się w niego wpatrując, żeby niemo powstrzymać go przed popełnieniem głupstwa. Oblizałam usta i delikatnie przywarłam do niego ciałem.

– Nie chcę cię oglądać takiego – wyszeptałam.

– A ja nie chciałbym oglądać swojej dziewczyny w takiej sytuacji. Z nikim.

– Powiedziałeś „dziewczyny”?

Coś boleśnie zakłuło mnie w serce. Poczułam, jak opuszczają mnie siły.

– Teraz sam nie jestem pewny. – Zaśmiał się sztucznie.

– Przed chwilą chciałeś mi powiedzieć, że nigdy nie będę twoją dziewczyną.

– Skąd wiesz, co chciałem powiedzieć? – Zerknął na mnie spod kurtyny gęstych rzęs.

Odsunęłam się. Kompletnie nie rozumiałam, o co mu chodziło.

– Przecież… – zaczęłam, ale nie pozwolił mi skończyć.

– Ostrzegałem cię tysiąc razy, Reed. – Starał się mówić cicho, ale w jego głosie przebijał gniew. – A ty zachowujesz się tak, jakby ci się podobało, że przychodzi tutaj i zachowuje się jak ostatni gnój.

– Co!? Archer jest specyficzny, to tyle.

– Specyficzny – prychnął, kręcąc głową. – Znam go lepiej niż ty. To ci powinno wystarczyć, żebyś trzymała się z daleka od niego.

– Będziemy rodzeństwem, nie mogę go unikać przez resztę życia.

– Ale chyba nie musisz mu od razu ulegać, co?

– Przesadzasz. – Zmrużyłam złowieszczo oczy.

– To on przesadza. Nie ma prawa tak się zachowywać. Ale tobie to się chyba podoba.

Był wściekły, ale także urażony. Zrobiło mi się bardzo głupio. Miał rację. Jakaś część mnie czuła zadowolenie, że Archer tu przyszedł. Dopiero przez Crossa zaczęłam mieć wyrzuty sumienia.

– Usiądźmy – poleciłam spokojnie. – Porozmawiajmy.

Matt milczał, błądząc wzrokiem po pomieszczeniu.

– Odpowiedz mi na jedno pytanie, Reed – rzekł po chwili pozbawionym emocji tonem. – Chciałaś, żeby tu przyszedł?

– Oczywiście, że nie! – odparłam oburzona.

Kiwnął głową.

– W takim razie wystarczyło zamknąć pokój na klucz – mruknął, wskazując zamek w drzwiach.

Moje plecy przeszył zimny dreszcz. Chciałam coś powiedzieć, Matt jednak mnie uprzedził.

– Idę. Dobranoc, Reed.

Nim zdążyłam zareagować, otworzył okno, z gracją wdrapał się na gałąź, po czym zeskoczył na ziemię.

Poczułam się, jakbym dostała z liścia. Przez moją głowę przeszła dziwna refleksja, ale szybko ją zepchnęłam w najdalsze zakątki umysłu. Nie wolno mi myśleć o Archerze. Pod żadnym pozorem.

7

Weekend spędziłam nad zadaniami domowymi. Co jakiś czas dzwoniłam i wysyłałam SMS-y do Matta, ale nie odbierał ani nie odpisywał. Zraniłam go i czułam się z tym fatalnie. Katty twierdziła, że na pewno szybko mu przejdzie, ja jednak nie byłam tego taka pewna. Nawet jeśli naprawdę mu zależało, moje zachowanie zasługiwało na potępienie.

Wieczorem usiadłam na balkonie i zapatrzyłam się w gwiazdy rozświetlające niebo. Zastanawiałam się, co powinnam zrobić. Coraz częściej miewałam natrętne myśli, które dotąd nie pojawiały się w mojej głowie. Przed przeprowadzką wiodłam takie spokojne życie. Teraz każdy tydzień był rollercoasterem. Wszystko tak bardzo się skomplikowało.

– Dlaczego siedzisz tutaj sama? – usłyszałam niski, lekko zachrypnięty głos i błyskawicznie się odwróciłam.

– Archer? – zdziwiłam się, choć jego widok nie powinien mnie już przecież zaskakiwać. Ten chłopak pojawiał się zawsze wtedy, kiedy się go nie spodziewałam.

Stał oparty o framugę drzwi, z kapturem na głowie i dłońmi w kieszeniach spodni. Na ustach jak zwykle błąkał mu się figlarny uśmieszek, a w oczach tańczyły iskierki rozbawienia.

Oblizał usta, podnosząc głowę. Na chwilę utkwiłam w nim spojrzenie. Jego oddech był spokojny jak jeszcze chyba nigdy. Oparłam głowę o ścianę.

Powinnam wychodzić za każdym razem, gdy się przy mnie zjawiał. Powinnam go unikać, schodzić mu z drogi i przede wszystkim przestać się gapić w niego jak w obrazek.

– Coś cię gryzie? – zapytał po paru minutach wpatrywania się w niebo.

– Nie – skłamałam. – Dlaczego?

– Tak tylko pytam – mruknął, podchodząc do mnie. Usiadł obok, a ja poczułam ciepło jego ciała. Ścisnął mi się boleśnie żołądek, przez co na moją twarz wpełzł grymas. Archer jednak nie zwrócił na to uwagi. I tak pewnie by tego nie dostrzegł w ciemności. Oparł się o ścianę, tak że nasze ramiona delikatnie się zetknęły. Wyprostował nogi i oparł je na barierce, żeby się zmieściły.

– Często tu siedzisz? – zapytał.

Wszędzie panował spokój. Wszędzie poza małym obszarem w mojej klatce piersiowej, gdzie serce biło jak zwariowane.

– Nie. Prawie nigdy. Boli mnie od tego… siedzenie.

Parsknął śmiechem. W kąciku jego ust dostrzegłam strupek, z którego kiedyś musiała się sączyć krew. Zmarszczyłam czoło.

– Co ci się stało? – zapytałam, wpatrując się w ranę.

– Gdzie? – Przechylił głowę.

Wskazałam palcem miejsce, niechcący muskając opuszką skórę. Prędko odsunęłam dłoń. Jego wzrok powędrował w kierunku mojego paznokcia. Uśmiechnął się złośliwie, po czym kłapnął szczękami, jakby chciał mnie ugryźć. Wzdrygnęłam się, a on wybuchnął śmiechem niczym po usłyszeniu wybornego żartu.

– To nic takiego – powiedział po chwili. – Wypadek przy pracy.

– To znaczy?

Przez jego twarz przeszedł cień zdenerwowania. Domyśliłam się, że nic mi nie powie.

– Nieważne – westchnął. – Chyba mówiłaś coś wcześniej o swoim megaseksownym tyłku.

Dobrze się bawił, obserwując moją krzywą minę.

– Nie mówiłam – bąknęłam, czując zmieszanie. – Mówiłam o siedzeniu.

– To praktycznie to samo.

– Te słowa brzmią w twoich ustach obrzydliwie.

– Może chciałem cię skomplementować?

– Zaraz, zaraz. Twierdzisz, że mam seksowny… seksowne siedzenie? – Starałam się, by mój głos brzmiał poważnie.

– Niczego takiego nie powiedziałem – stwierdził, unosząc dłonie w obronnym geście. – To by było obrzydliwe, prawda?

– Powiedziałeś. – Delikatnie szturchnęłam go w ramię.

– Dla jasności, Reed. Nigdy bym nie powiedział, że masz seksowne siedzenie – rzekł z obrzydzeniem. – Kto tak mówi? Nawet ty tak nie mówisz, no chyba że przy mnie. Masz zajebistą dupę, skarbie. Masz zajebiście seksowny tyłek. – Jego oczy rozbłysły dziwnym blaskiem. – To powiedziałem.

Moje policzki oblały się rumieńcem. Poczułam uderzenie ciepła, mimo że miałam zimne dłonie. Spojrzałam w dół, nie mogąc na niego patrzeć. Archer jednak ujął moją brodę dwoma palcami i podniósł, zmuszając, bym na niego spojrzała.

– Nie ma czego się wstydzić – powiedział cicho, z tą swoją przeklętą chrypką.

Znów łaskotał oddechem moje usta, choć tym razem znajdował się dalej niż ostatnio.

– Zimno ci? – zapytał z troską, po czym bez namysłu mnie objął i przyciągnął do siebie, jakby robił to od zawsze. Zanim zdążyłam zareagować, wtulił moje ciało w swój bok, żeby przekazać mi trochę ciepła. W głowie kotłowało mi się tysiąc różnych myśli. Nie chciałam ich rozwijać, bojąc się, co z tego wyniknie. Nie zmieniało to jednak faktu, że czułam się zadziwiająco dobrze. Przygryzłam wargę, poddając się tym sprzecznym emocjom.

– Nie powinno mnie tu być – wyszeptałam bardziej do siebie niż do niego.

– A to zabawne – odszepnął, masując moje plecy. – Mnie też nie powinno tu być.

– Ale jesteś.

– Ty też – stwierdził cicho, opierając głowę o moją.

– Nie powinniśmy tu być…

– Nie razem – dokończył za mnie.

Żadne z nas się nie ruszyło, chociaż powinniśmy wstać i skończyć to przedstawienie. Podniosłam wzrok. Choć nie widziałam ust Archera, mogłabym przysiąc, że się uśmiechał w ten swój charakterystyczny sposób.

– Reed… – Jego głos zabrzmiał obco, jakby słowa, które zaraz powie, miały mnie zranić.

– Tak? – mruknęłam, wciskając nos w materiał bluzy.

– Chyba muszę ci o czymś powiedzieć.

Podskórnie czułam, że mój świat zaraz legnie w gruzach. Po moich nogach przebiegł dreszcz. Odwróciłam lekko głowę, żeby się przyjrzeć twarzy przyszłego przybranego brata. Zazwyczaj zielone oczy teraz, pod wpływem braku światła, stały się ciemne. Wciąż jednak błyskały w nich iskierki, które obserwowałam z zachwytem.

– Słucham – ponagliłam go słabo, czując, jak mój żołądek boleśnie się zaciska.

– Nie każdy jest tym, za kogo się podaje – mruknął tajemniczo, lecz śmiertelnie poważnie.

Zamrugałam, czekając na rozwinięcie.

– Nie jesteś pierwszą osobą, która mi to mówi – zauważyłam. – O co wam chodzi?

– Przejrzyj na oczy, Reed. Czy niektóre rzeczy nie są zbyt proste? A inne tak idealne, że aż chce się w nie wierzyć? Nie mogę ci powiedzieć za dużo, ale proszę, dojdź do prawdy sama.

– Co? – Zmarszczyłam czoło. – Jakiej prawdy? O czym ty mówisz? Jeszcze niedawno twierdziłeś, że powinnam się trzymać z daleka od prawdy.

Zaczęłam się gubić w jego słowach i zachowaniu. Może był zwyczajnym psychopatą?…

Jego usta znalazły się na moim czole. Trzymał je tam przez dłuższą chwilę, przyprawiając mnie o zawroty głowy. Ciepłe wargi rozgrzewały moją skórę. Czy to, co robił, nie było przypadkiem… nie na miejscu?

– Archer – pisnęłam i położyłam dłoń na jego klatce piersiowej. Odsunęłam go od siebie, wpatrując mu się w oczy zdezorientowana. – Po co to robisz?

– Nie wiem.

– Wolałabym tego nie pamiętać… – Potrząsnęłam głową.

– Więc byłoby lepiej, gdybym robił ci tak podczas snu?

Nie takiej odpowiedzi oczekiwałam. W sumie… czego ja się spodziewałam po kimś takim jak on?

– Robiłeś tak już? – wyszeptałam, bojąc się odpowiedzi.

Owszem, przychodził do mojego pokoju, ale chyba za każdym razem o tym wiedziałam. Wolałam nie dopuszczać do siebie opcji, że mogło być inaczej. Starałam się zawsze pamiętać o zamykaniu przed snem drzwi na klucz, co jednak, jeśli czasem o tym zapomniałam?

O Boże! On był u mnie, kiedy spałam!

– Nie wierzę – wyszeptałam zszokowana. Szarpnęłam ciałem, chcąc się wyswobodzić z jego uścisku. Chyba to przewidział, ponieważ ścisnął mnie mocniej. Moje próby wydostania się bardziej go śmieszyły, niż wkurzały.

– Ej, ej, ej. – Zaśmiał się. – Spokojnie.

Popatrzyłam na niego spod byka. Jak śmiał wtargnąć do mojego pokoju i patrzeć, jak śpię? Przecież to pogwałcenie prywatności!

– Kiedy śpisz, jesteś taka słodka. No i się nie wiercisz. Wolę smacznie chrapiącą Reed. Jest dużo spokojniejsza.

Wytrzeszczyłam oczy ze zdumienia. Świetnie się bawił moim kosztem.

– Jesteś… jesteś… uch! – Zawyłam z bezsilności.

– Czarujący? Nieziemsko przystojny?

– Ohydny! Będziemy rodzeństwem, nie zapominaj o tym!

Przewrócił oczami, wydychając powietrze ustami.

– Jeszcze nie zauważyłaś, że mam to gdzieś? Poza tym zrobiłem to tylko raz i nie wiedziałem, że już zasnęłaś. O co tyle hałasu? Przecież wiesz, że bym cię nie skrzywdził.

– Nie mogę mieć takiej pewności. Początek naszej znajomości to były głównie twoje groźby.

– Nie wszystko jest tym, na co wygląda – odpowiedział. Nikły blask księżyca nadawał jego twarzy niebieskawy odcień. – Pamiętasz ten wieczór przy fabryce?

Na wspomnienie tamtego wydarzenia zrobiło mi się niedobrze.

Pokiwałam tylko głową, choć pewnie tego nie widział. Miętosił palcami krawędź mojej bluzy, trzymając mnie blisko siebie.

– No właśnie… Też pamiętam. – Wzruszył ramionami. – Mogło mnie tam nie być, prawda? Ale byłem. – Patrzył przed siebie w zadumie, jakby odtwarzał w pamięci tamten incydent. – Wiesz, jak by się to skończyło, gdybym wtedy nie przyszedł? – Nie kończył myśli, jakby nie chciał, żebym do tego wracała. – Zrozumiałem wtedy coś bardzo ważnego.

Skierował na mnie wzrok, po czym powiedział chrypliwie i powoli, akcentując każde słowo:

– Zależy mi na tobie. Na tym, żebyś była bezpieczna.

Nie potrafiłam wydusić żadnego sensownego zdania. Gdybym nie siedziała, prawdopodobnie upadłabym z wrażenia.

– Dlatego skrzywdzenie cię to ostatnie, o czym myślę, Reed.

Milczałam otępiała. Tylko na siebie patrzyliśmy, czułam jednak, że nasze spojrzenia skrywały wszystko, co nie wydostało się na zewnątrz. Wstrzymałam oddech, gdy Archer delikatnie chwycił moją brodę. Zakręciło mi się w głowie, jakiś głosik zapiszczał, żeby uciekać gdzie pieprz rośnie.

Tymczasem czekałam na to, co nastąpi dalej. Archer był zdecydowanie zbyt blisko. Nasze oddechy się zmieszały, kiedy rozchyliłam usta. Absolutnie nie mogłam robić czegoś takiego, ale mimowolnie przymknęłam oczy, zastanawiając się, czy całuje tak dobrze, jak podejrzewam.

Do moich uszu dobiegł irytujący dzwonek telefonu komórkowego. Drgnęłam nerwowo.

– Kurwa mać… – burknął Archer, odsuwając się ode mnie i wyciągając z kieszeni komórkę. Nacisnął zieloną słuchawkę. – Czego? – ryknął, a ja aż podskoczyłam na krześle. Z delikatnego i czułego w momencie zmienił się w… no cóż. Siebie. – Nie, kurwa, nie przeszkadzasz!… Nie pierdol, tylko mów, czego chcesz… Nie. Chyba cię pojeba… To nie jest możliwe… Ja zwariowałem? To ty mi przeszkadzasz… Chuj cię obchodzi, co robię. Spier… Dobra, okej… Nieważne… Będę za dziesięć minut.

Rozłączył się, po czym z wściekłością schował smartfon do kieszeni. Gwałtownie wstał. Z jego równowagi psychicznej nie zostało nic. Również się podniosłam, chwytając barierkę. Wkroczyłam do salonu. Czułam się, jakbym dostała patelnią w głowę.

Nawet nie pytałam, kto dzwonił i po co. Chciałam jedynie uciec do swojego pokoju i zapomnieć o tym, co prawie się wydarzyło.

– Dobranoc, Reed – mruknął Archer w moje plecy, a ja się obejrzałam. – Śpij dobrze.

– Tobie też dobrej – odburknęłam. – Cokolwiek będziesz robił.

Popatrzył na mnie z ukosa.

– Nie wszystko jest takie, na jakie wygląda – powtórzył, zmierzając w stronę korytarza. – Przemyśl to.

Wyminął mnie, a ja zostałam sama z dziwnym wrażeniem, że gdyby nie telefon, zdradziłabym dwie najważniejsze osoby w moim życiu: Matta i mamę.

***

Leżałam w łóżku do trzeciej i rozmyślałam. Trzęsłam się, czując, jak coś rozrywa mnie od środka. Żałowałam, że nie zapytałam, kto dzwonił. Archer wyjechał i nie zapowiadało się, by szybko wrócił.

Prawie się z nim całowałam… I prawie zniszczyłam sobie życie. Jak bardzo gryzłoby mnie sumienie, gdybym to zrobiła? Do tej pory mi się wydawało, że mnie i Matta łączy silna więź, która przeradzała się w coś poważnego. Był idealnym materiałem na kochającego, czułego i normalnego chłopaka, nawet jeśli twierdził, że nie może mi dać szczęścia. Poza tym… Nawet nie wiedziałam, czy lubię Archera. Moja mama tak bardzo liczyła na stworzenie normalnej rodziny. Co to za rodzina, w której panują takie chore relacje? Archer zachowuje się względem mnie zbyt pewnie i odważnie. Chciałabym od niego odpocząć. Wtedy ta niezdrowa fascynacja na pewno by zniknęła. Nie znajdowałam innego wytłumaczenia niż to, że odebrało mi rozum…

„Nic nie jest takie, na jakie wygląda”.

Zasnęłam dopiero nad ranem.

***

Zaczęłam się poważnie martwić, kiedy Matt nie przyszedł do szkoły. Trudno było mi się skupić na lekcjach. Nikt nie miał pojęcia, co z nim, a ja odnosiłam wrażenie, że tylko mnie niepokoiła jego absencja.

Po powrocie do domu chodziłam w kółko po pokoju, gryząc wargi niemal do krwi. Przekładałam komórkę z ręki do ręki, jakby to miało w czymkolwiek pomóc. Cross wciąż nie odpowiadał na SMS-y ani nie odbierał moich połączeń.

Na moment porzuciłam myśli o Archerze i skupiłam się na osobie wartej mojej troski. Nieważne, co się wydarzyło na balkonie. I nieważne, co się nie wydarzyło.

Po jakimś czasie usłyszałam dzwonek do drzwi, ale nie zareagowałam. Dopiero kiedy do moich uszu wdarło się wołanie mamy informujące, że to ktoś do mnie, pobiegłam na parter. W progu oparty o framugę stał…

– Matt! – wyrwało mi się. Puściłam się biegiem w jego kierunku, a moją twarz rozświetlił szeroki uśmiech. Wszelkie negatywne emocje i wątpliwości rozproszyły się niczym mgła.

Wyciągnął powoli ręce, powstrzymując mnie przed rzuceniem mu się na szyję. Zatrzymałam się zbita z tropu.

– Za chwilę ci wszystko wyjaśnię – rzekł. Wyglądał na zmęczonego i niewyspanego. – Możemy iść do ciebie?

Mrugnęłam parokrotnie, a następnie pokiwałam głową. Okręciłam się na pięcie i ruszyłam z powrotem w kierunku schodów. W ich połowie zerknęłam przez ramię. Matt trzymał się poręczy, z wysiłkiem podciągając tułów przy każdym kroku. Uśmiechnął się, choć wyglądało to bardziej jak grymas bólu.

– Co się stało? – szepnęłam. Coś było nie tak.

Obserwowałam, jak z trudem pokonuje stopnie.

Kiedy zamknęłam za nami drzwi sypialni, Matt na mnie spojrzał. Nie wiedziałam, czy powinnam się na niego złościć za brak wiadomości, czy czuć ulgę, że przyszedł. Skrzyżowałam ramiona na piersi i zmrużyłam powieki, czekając, aż się odezwie.

– Reed – zaczął. – Przepraszam.

– Za co? Za to, że ostatnio wyszedłeś stąd wkurzony, nie pozwalając mi na wyjaśnienie? Za to, że się nie odzywałeś? Czy może za to, że przychodzisz teraz jak gdyby nigdy nic?

Wziął głęboki oddech. Jego oczy były przygnębione i zmęczone.

– Nie mogłem się wcześniej odezwać.

– Bo co? – syknęłam. – Martwiłam się. Milczałeś przez tyle czasu! Mogłeś chociaż napisać, że żyjesz i mam ci dać spokój! – Podniosłam głos, szybko jednak się opanowałam. Liczyło się to, że tu był. Cały i zdrowy. Bezpieczny.

– Nie mogłem – powtórzył twardo. Trzymał ręce opuszczone wzdłuż tułowia i zaciskał lekko dłonie w pięści. – Byłem w szpitalu. Nawet nie miałem przy sobie telefonu.

Popatrzyłam na niego jak na idiotę. Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale zaraz je zamknęłam.

– Gdzie byłeś? – zapytałam z niedowierzaniem.

– W szpitalu.

Podeszłam do niego.

– Dlaczego? Co się stało? Coś nie tak z twoją mamą?

Przez jego milczenie w mojej głowie mnożyły się pytania i wątpliwości.

Rozpiął suwak bluzy i ostrożnie ją z siebie ściągnął. Pomogłam mu, choć nie rozumiałam, po co to robił. Bluza wylądowała na łóżku, a Matt z wielkim mozołem usiadł obok niej.

– Pokażę ci coś. – Chwycił krawędź podkoszulka. Pociągnął go i ostrożnie zdjął.

Moim oczom ukazały się duży plaster na boku oraz parę siniaków. Kiedy się zorientowałam, na co patrzę, o mało nie zemdlałam. Zatkałam usta dłonią.

– Boże… – wyszeptałam. Przyklękłam przy nim i przejechałam po opatrunku opuszką. To nie był sen. – Co ci się stało?

Popatrzył na mnie spod gęstych, jasnych rzęs, po czym oparł się rękami o materac.

– Spadł na mnie regał. Przeciął skórę, musieli ją zszyć… – Skrzywił się, jakby wspomnienie tego wypadku przyprawiało go o dreszcze. – Dorobiłem się też kilku stłuczeń. Straciłem przytomność – dodał, jakby to było ważne. – Pracowałem z mamą na zapleczu. Przyszła od razu, gdy usłyszała hałas, zadzwoniła po karetkę… Ocknąłem się w ambulansie. Mój telefon się roztrzaskał.

Usiadłam obok niego, ujmując jego twarz. Jedynie go pogłaskałam, wiedząc, że przytulenie sprawiłoby mu ból.

– Już wszystko okej – zapewnił. – To tylko groźnie wygląda.

– Matt… Cholernie się o ciebie bałam. Nie odzywałeś się.

– Tak podejrzewałem, że się martwiłaś. Dlatego przyjechałem.

W kącikach moich oczu zbierały się łzy, a policzki płonęły. Było mi tak źle z tym, że na niego krzyczałam. Poczułam się jeszcze podlej, kiedy pomyślałam, że podczas gdy on leżał w szpitalu, prawie całowałam się z Archerem. Boże, co za idiotka ze mnie…

– Nie płacz, wszystko jest w porządku.

– Nie znoszę, kiedy ludzie, których kocham, cierpią… – Pociągnęłam nosem.

– Powiedziałaś…

Popatrzyłam mu w oczy. Nie przemyślałam tych słów. Same ze mnie wyszły jakby pod wpływem chwili.

Pochylił się delikatnie i musnął ustami czubek mojego nosa.

– A ja nie lubię, kiedy osoby, które kocham, płaczą.

Uśmiechnęłam się blado, czując, jak mój żołądek się kurczy.

– Jak się tu dostałeś? Chyba nie przyjechałeś swoim samochodem?

– Nie. Kolega mnie podrzucił. Wróci za godzinę, ma jakieś sprawy do załatwienia.

Przymknęłam powieki. Nie powinnam siedzieć z Archerem na tym pieprzonym balkonie. Byłam wtedy wzburzona i przygnębiona zarazem, a jeśli podświadomie chciałam się zemścić na Crossie za milczenie, to prawie mi się udało. Tylko że on właśnie wtedy mnie najbardziej potrzebował.

Kochał mnie… Jak mogłam być taka bezczelna wobec niego?

– Potrzebujesz czegoś? – zapytałam. – Wody? Coś do jedzenia? Przyniosę.

Pokręcił głową.

– Chcę tylko, żebyś tu była – wyszeptał. – Przepraszam, nie powinienem ostatnio tak nagle wychodzić. Byłem wściekły.

– To ja przepraszam. Spanikowałam i… schowanie cię do szafy to było pierwsze, co przyszło mi do głowy.

– Nie jestem na ciebie zły.

– Połóż się – poleciłam, czując ulgę. – Będzie ci wygodniej.

Bez sprzeciwu przyjął moją propozycję. Ułożył się na poduszkach ostrożnie, mimo wszystko syknął z bólu.

– Chodź tutaj – mruknął, pokazując swój prawy, zdrowy bok. Wykonałam jego polecenie, starając się ułożyć tak, aby nie napierać na niego ciałem. Objął mnie delikatnie.

– Boli? – zapytałam.

– Trochę.

Zaczął kreślić kółka na moich plecach. Czułam się przy nim bezpiecznie, choć nie przestawało mnie gnębić sumienie.

– Kiedy wrócisz do szkoły? Biologia nie jest taka fajna bez ciebie.

– Za kilka dni. Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy ostatnio?

– Pamiętam.

– Przemyślałem wszystko. Miałaś rację. Pozwalam Archerowi rządzić się w moim życiu, ale to się musi skończyć.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Nie powinienem milczeć, kiedy pytasz, co do ciebie czuję, Reed – wychrypiał, wpatrując się w moje oczy. – A czuję, że cię kocham.

8

Następne kilka dni minęło spokojnie. Wszystko powoli zaczynało się układać. Chciałam, by tak zostało.

Siedziałam z mamą i Katty w salonie. Archer grzebał przy swoim samochodzie w garażu. Jednocześnie był i go nie było, a taka sytuacja mnie satysfakcjonowała. Zajadałyśmy się lodami i ciastkami, oglądając propozycje dekoracji sali, w której miał się odbyć uroczysty obiad po ślubie. Mama i Adam nie mogli się zdecydować na kolorystykę, dlatego przeglądali katalog pięćdziesiąt razy dziennie.

Kiedy mama poszła uzupełnić zapasy słodyczy na stole, Kat na mnie spojrzała.

– Jak się mają sprawy z Mattem?

Prawie zadławiłam się lodami, usłyszawszy to pytanie.

– Dobrze…

– Jesteście razem? – rzuciła bez ogródek, a jej oczy rozbłysły podekscytowaniem.

– Jesteśmy ze sobą blisko – odparłam, chociaż mogłam uznać, że tamtego wieczoru, kiedy przyszedł i opowiedział mi o wypadku, wskoczyliśmy na inny poziom relacji.

Pokiwała głową.

– Czyli pogodziliście się?

Potwierdziłam.

– Mówiłam, że tak będzie. Faceci tacy są – stwierdziła psychologicznym tonem. – Strzelą focha, ale jeśli im zależy, szybko wracają z podkulonym ogonem.

Wzruszyłam ramionami, uśmiechając się.

– Fajnie by było, gdyby wam się udało – kontynuowała. – Pasujecie do siebie. Od razu widać, że nadajecie na tych samych falach.

– No cóż… – mruknęłam, ale nie byłam w stanie dodać niczego więcej.

– Kiedyś widywaliśmy się częściej i trochę go poznałam – rzekła. – Wszystko u niego dobrze?

Przytaknęłam.

– Dawno z nim nie rozmawiałam – zauważyła, ale powiedziała to bardziej do siebie niż do mnie. – Muszę to nadrobić. Już ja mu powiem, jaka z ciebie fajna babka i że jeśli ci spadnie włos z głowy, to będzie miał do czynienia ze mną.

– To urocze, ale Matta nie będzie w szkole przez najbliższy czas.

– Dlaczego?

Opowiedziałam jej w skrócie historię związaną z regałem w sklepie. Wysłuchała do końca, ale nie skomentowała. Zamyśliła się, kładąc palce na policzku.

– Na pewno? – zapytała.

– Co: na pewno?

– Powiedział ci, że to sklep jego mamy?

Poruszyłam się niespokojnie, nie rozumiejąc jej wątpliwości.

– No tak – odpowiedziałam wolno, odstawiając na stół pusty pucharek.

– Reed, mama Matta nie pracuje w sklepie. Nigdy nie pracowała. Ona jest bezrobotna.

– Jak to? Sam… sam mi tak powiedział.

Katty popatrzyła na mnie ze współczuciem. Oblizała usta, podciągając nogi pod brodę. Oplotła je ramionami, jakby bała się ataku z mojej strony.

– Zaufaj mi – powiedziała poważnie. – Znam Matta trochę dłużej i coś o nim wiem.

Gwałtownie wstałam, wtykając dłonie we włosy. Niemożliwe, żeby tak zmyślał. Zaczęłam krążyć po salonie, nerwowo oddychając. Niechcący strąciłam ze stołu parę katalogów, ale nie zwróciłam na to uwagi. Katty schyliła się po nie i starannie odłożyła na kupkę.

– Jeśli nie pracuje w sklepie, to co robi? – zapytałam. Kat patrzyła na mnie wielkimi oczami, jakby nie wiedziała, co powiedzieć. – Dlaczego Matt niby kłamał w takiej sprawie?

– Ja… – Postawiła stopy na podłodze i ułożyła dłonie na kolanach. – Nie wiem, może miał jakiś powód. Mama Matta nie wychodzi z domu. O ile dobrze pamiętam, choruje.

– Co jeszcze wiesz?

– To nie jest dobry pomysł, żebym mówiła za niego – odparła posępnie. Zazwyczaj była wesoła, ale teraz cała jej postawa promieniowała przygnębieniem. – Musisz rozmawiać z nim.

– Po co miałby mnie oszukiwać?!

– Może wstydzi się wyznać prawdę?

– A tobie się nie wstydził jej wyznać?

Milczała, wlepiając wzrok w stół. Przygryzłam wargę, czując pieczenie pod powiekami. Wychodziło na to, że wcale nie znałam Matta Crossa.

Zrobiłam kilka kroków w stronę okna, ale zawróciłam. Podeszłam do Katty i usiadłam obok. Chwyciłam ją drżącymi dłońmi za kolana, żeby na mnie spojrzała.

– Powiedz mi, co wiesz – błagałam. – Mam wrażenie, że za moimi plecami dzieje się coś ważnego. Że jest jakaś tajemnica, sprawy, które mnie dotyczą, a ja nic o nich nie wiem… Proszę. – W moich oczach zbierały się łzy. – Powiedz wszystko. Pozwól mi zrozumieć chociaż Matta.

Patrzyła na mnie niepewnie. Biła się z myślami, miała to wypisane na twarzy. W tym momencie z pewnością wymagałam wiele, ale nie prosiłam o nic, czego nie mogłaby mi dać.

– Wiesz, że Matt się tutaj przeprowadził, prawda? – zaczęła. – Nie mieszkał z nami od dzieciaka.

Pokiwałam głową. W tym był szczery.

– Wiesz dlaczego? – zapytała cicho, odwracając wzrok.

– Jego tata dostał lepszą pracę. Poza tym, jeśli dobrze pamiętam… jego rodziców zawsze ciągnęło do mniejszych miast.

Znów na mnie spojrzała.

– W stolicy krótko przed wyprowadzką mama Matta miała wypadek – powiedziała. – Trafiła do szpitala. Dziecko, które nosiła… nie przeżyło.

Moje serce wypełnił ból.

– Załamała się – kontynuowała Kat. – Od tamtej pory nie wychodzi. Ponoć czasem całe dnie spędza w fotelu i tępo wpatruje się w telewizor, nie rozmawia z nikim albo płacze. A następnego dnia znowu normalnie sprząta, gotuje… Ale nie chce słyszeć o zapuszczaniu się na miasto, żeby nie oglądać szczęśliwych par z dziećmi.

– To straszne… – jęknęłam. – Dlaczego mi o tym nie powiedział? – zapytałam, chociaż nie liczyłam na odpowiedź. – Może ten sklep należy do jego ojca?

Kat pokręciła głową.

– Nikt z jego rodziny nie prowadzi sklepu. Żadnego. – Znów popatrzyła na mnie ze współczuciem. – To znaczy może coś się zmieniło. Dawno z nim nie rozmawiałam. Musisz zapytać jego.

Marne pocieszenie. Okłamał mnie. Nie powiedział całej prawdy. Moje zaufanie do niego pękło niczym bańka mydlana. To z pozoru błaha rzecz, ale tyle razy wspominał, że przeprowadza z mamą remanent albo sprząta zaplecze. Co tak naprawdę wtedy robił? A ta rana? Jeśli nie dorobił się jej w sklepie, to gdzie? Co takiego się stało, że skończył z rozciętym bokiem i siniakami?

Tak zatonęłam w myślach, że nawet nie zauważyłam, kiedy mama wpadła do pokoju obładowana słodyczami. Wstałam i popędziłam w stronę schodów.

– Dziecko, dokąd tak pędzisz? – zdziwiła się, odstawiając na stół tacę z półmiskami.

– Muszę gdzieś zadzwonić – wydukałam zdenerwowana. Nie mogłam siedzieć spokojnie i udawać, że wszystko jest super.

– Nawet nie próbuj – krzyknęła za mną spanikowana Kat. – Żeby było jasne: nie wiesz tego ode mnie!

– Nie zostawię tak tej sprawy – rzuciłam z desperacją. – Ale nie dowie się, że ty mi to powiedziałaś. Przysięgam.

– Tylko nie rób niczego, czego będziesz później żałować.

Widziałam jeszcze pytający wzrok mamy, nie zdobyłam się jednak na wyjaśnienia.

Wpadłam do pokoju jak burza i uświadomiłam sobie, że nie mam planu. Zadzwonię do Matta i tak po prostu zapytam, dlaczego zmyślał? To nie była rozmowa na telefon. Musieliśmy się spotkać. Otarłam łzę spływającą po policzku. Zaufałam mu. Dlaczego nie potrafił tego odwzajemnić?

Sięgnęłam po komórkę, ale nie wybrałam numeru. Archer mnie ostrzegał przed Crossem, a ja to olałam. Archer… Może właśnie on pomoże mi znaleźć odpowiedź? Może utwierdzi mnie w przekonaniu, że Matt to zwykły łgarz?

Narzuciłam skórzaną kurtkę i wsunęłam na stopy trampki. Schowałam smartfon do kieszeni spodni. Zeszłam na parter i zastałam pusty salon. Wyszłam na ganek, żeby zaczerpnąć świeżego wieczornego powietrza. Zeskoczyłam ze schodków, gładko lądując na żwirku. Skierowałam się ostrożnie ku garażowi, słysząc czyjeś głosy. To Archer. Chyba z kimś gadał. Przystanęłam niedaleko bramy, czekając, aż skończy.

– Nie obchodzi mnie, co myślisz – warknął Hale. – Daj spokój. Jestem, jak widzisz, dużym chłopcem. Chyba sobie, kurwa, nie zrobię krzywdy.

– Właśnie po to tu jestem: żebyś sobie jej nie zrobił – warknęła druga osoba, a mnie aż zmroziło. Tembr był łudząco podobny do głosu Matta. – Ani nikomu innemu – dodał ciszej, ale na tyle głośno, że usłyszałam.

– Wyluzuj – powiedział Archer, uderzając o coś czymś metalowym.

– Widzę, co robisz. – Matt brzmiał na podenerwowanego. – I wiesz co, stary? Nie pozwolę ci na to, choćbyś mnie zamknął w sejfie i wrzucił do rzeki.

– Nie podpuszczaj. Z chęcią to zrobię, jeśli zaczniesz mi mieszać.

– W czym, kurwa, mieszać?

Zamurowało mnie. Otworzyłam szerzej oczy, czując, jak przyrastam do podłoża. To niemożliwe…

– Przypomnij sobie, po co do mnie wtedy zadzwoniłeś – odezwał się znowu Matt. – Przypomnij sobie, do cholery, czego ode mnie chciałeś i na co się zgodziłem. Pamiętasz? – Na chwilę zapadła cisza. – Świetnie! Wykonuję tylko swoje zadanie. Ale ty nie umiesz się powstrzymać, łazisz do niej, jakbyś miał po co.

– Może mam po co – fuknął zirytowany Archer.

„Do niej”? Chodziło o mnie?

– Nie masz, kurwa. Przeliterować ci to? Powiedziałeś mi wtedy jasno, co powinienem robić, i właśnie to robię. Trzymam Reed z daleka od ciebie. Ale widzę, że nie pomaga. Może to ciebie powinienem trzymać z daleka od niej!

Tego już było za wiele. Zebrałam w sobie wszystkie siły i nabuzowana pchnęłam bramę, po czym wtargnęłam do garażu. Zaskoczyłam tym Archera. Jego rozmówca odwrócił głowę i gdy mnie dostrzegł, zamarł. Matt. We własnej osobie. Tak jak sądziłam.

– Co tu się wyprawia!? – wrzasnęłam.

Czyżby Cross znowu mnie okłamał?

Hale odłożył obojętnie narzędzie na stół. Miał poplamioną smarem koszulkę i ubrudzone ręce. Pochylił się nad maską.

– Pytam: co tu się dzieje!? – Całe moje ciało kipiało od nadmiaru negatywnych emocji.

– Reed, to nie tak, jak myślisz – zaczął Matt.

– To jest właśnie dokładnie tak, jak myślisz. – Archer wyprostował plecy, wycierając dłonie w szmatkę, po czym zmierzył rozmówcę wzrokiem. – Powiedz jej, Cross. No śmiało.

– Nie będę się tłumaczył z twoich gierek, Hale. Poza tym powiedziałeś, że nie ma jej w domu. – Matt ciskał w Archera piorunami z oczu, a on beztrosko bawił się szmatką.

– Ściemniałem. Jestem pewny, że wyjaśnisz jej to lepiej niż ja.

Zaczęli się kłócić, a potok ich słów zlewał się w nieprzyjemną kakofonię. Znowu chciało mi się płakać. Za moimi plecami ewidentnie rozgrywało się coś, o czym nie miałam zielonego pojęcia. Patrzyłam na nich jak na idiotów. Czułam się, jakbym wdepnęła w wielkie bagno.

– Cisza! – krzyknęłam z całych sił. – W tej chwili chcę usłyszeć wyjaśnienie! I lepiej, żeby to była prawda! Jeśli któryś z was skłamie albo chociaż minie się z prawdą, obaj pożałujecie!

Cross posłał Archerowi mordercze spojrzenie. Zacisnął dłonie w pięści, ale trzymał je zwieszone wzdłuż ciała. Miał na sobie ciemne jeansy i czarny podkoszulek. Praktycznie nigdy nie widziałam go w takim zestawie. Ten styl kojarzył mi się bardziej z Archerem.

– Reed – powiedział spokojnie Matt. – Tylko się nie denerwuj.

– Po takich słowach nikt nie jest spokojny – stwierdziłam gniewnie.

Skakałam wzrokiem między nimi. Archer wyglądał, jakby miał wszystko gdzieś, a Matt był zestresowany.

– Poprosiłem Crossa, żeby cię pilnował. – Niespodziewanie głos zabrał Hale. Przerzucił szmatkę przez bark, opierając się tyłkiem o stół warsztatowy.

– Co? – Zamrugałam parokrotnie, nic nie rozumiejąc.

– W dniu, w którym się tu sprowadziłaś. Odtąd Matt miał się tobą opiekować. Na moje polecenie.

– Opiekować? Czy ja jestem psem, który potrzebuje opieki?

– Nie jesteś.

– Więc po co ten cyrk? – Szok mieszał się we mnie z niedowierzaniem.

– Miał cię chronić. Czego nie rozumiesz?

Spojrzałam na niego groźnie.

– Miałem cię chronić przed tarapatami. Głównie przed nim – zabrał głos Matt i wskazał głową Hale’a. – Miałem ci go obrzydzić, sprawić, żebyś mu nie ufała. Ale on nie umie się trzymać z dala od ciebie.

– Ciągnie mnie do niebezpieczeństwa – zażartował Archer.

Coś zacisnęło się na moim żołądku.

– To nie jest śmieszne – fuknął Cross. – Pragniesz jej bezpieczeństwa, ale cały czas ją narażasz.

Archer spojrzał na niego tak surowym wzrokiem, że nawet ja się zapadłam w sobie. To spojrzenie mroziło krew w żyłach.

– Przecież wy się nie znosicie – zauważyłam.

– Cóż… może tylko trochę – stwierdził lekko Hale, uśmiechając się łobuzersko.

Coś zaczynało do mnie docierać.

– Kłamałeś, Matt – szepnęłam cicho, ale na tyle głośno, żeby usłyszał. – Okłamałeś mnie.

– Reed, to nie tak. – Ruszył w moim kierunku, ale zaczęłam się cofać.

– Okłamałeś… o-okłamałeś mnie… Zaufałam ci… a ty mnie za-zawiodłeś. Wszystko było kłamstwem, je-jednym wie-wielkim kłamstwem.

– Nieprawda. Wszystko, co mówiłem o tobie, o nas, było prawdziwe.

– Kłamałeś… Kłamałeś, Matt.

– Jakich „nas”? – wtrącił Archer, ale nie zareagowaliśmy.

– Nie kłamałem, Reed! Wiem, że to, co ci zrobiliśmy, nie było fair. To dzięki Archerowi poznałem cię lepiej. Nie żałuję tego. Jesteś wspaniałą dziewczyną. Chciałbym cię poznać nawet wtedy, kiedy nie miałbym takiego przymusu.

– Więc to był przymus? Rozmawianie ze mną, spędzanie czasu i… o Boże… – Jęknęłam, przypomniawszy sobie, ile rzeczy wspólnie robiliśmy. – Byliśmy układem?

– Co!? Nie! – zaprotestował Matt.

– Zaraz, zaraz – odezwał się Archer, podchodząc bliżej. – Jakich, kurwa, „nas”? – Zmierzył Crossa gniewnym spojrzeniem, zaciskając usta.

– To też był twój pomysł? – warknęłam do Hale’a, będąc na skraju załamania. – Kazałeś mu się ze mną związać? – Ostatnie słowa z trudem przeszły mi przez gardło.

– Czy ja dobrze rozumiem!? – Archer tracił nad sobą panowanie, na jego twarzy malowała się furia. Postawiłam kolejny krok do tyłu, czując, że zaraz coś się wydarzy. – Miałeś jej pilnować, a nie zaciągać do łóżka, jebany padalcu!

Jego pięść wylądowała na żuchwie Matta. Krzyknęłam. Ten, zaskoczony ciosem, złapał się za obolałe miejsce i zatoczył.

– Odbiło ci!? – ryknął.

Archer złapał go za koszulkę i przyszpilił do ściany. Zakryłam dłońmi usta, powstrzymując wrzask. Jeśli przyjdą tu mama albo Adam, zrobi się jeszcze większe zamieszanie.

– Chyba tobie odbiło! Czy ja ci pozwoliłem jej dotknąć!?

Matt starał się wyswobodzić z miażdżącego uścisku. Raz po raz się krzywił. Zapewne rana dawała o sobie znać.

– Sam nie możesz, więc zabraniasz innym? – Zaśmiał się szyderczo, spluwając na bok. To rozzłościło Archera jeszcze bardziej, ale Matt kontynuował: – Znalazł się pies ogrodnika!

– Posłuchaj mnie, kurwa, uważnie. Nie taka była umowa, do chuja pana!

– Nie przypominam sobie, żebyśmy podpisywali jakąś umowę.

Archer się zamachnął. Tym razem celował w nos. Zerwałam się z miejsca, nie chcąc, by znów doszło do rękoczynów.

– Przestań! Natychmiast! – wydarłam się rozpaczliwie, próbując ich rozdzielić. Nie żebym miała jakiekolwiek szanse. Byłam zbyt niska, drobna i słaba.

– Nie wtrącaj się – powiedzieli chórem, spoglądając na mnie z ukosa.

– Będę się wtrącać! – odkrzyknęłam. – Chyba mam tu coś do powiedzenia, skoro poszło wam o mnie! Potraktowaliście mnie jak rzecz! Nie jestem przedmiotem niczyjej umowy! – Byłam zirytowana, smutna, rozdarta, zraniona, zawiedziona i zmęczona całą tą sytuacją.

– Jesteś skończony, dupku – warknął Archer do Matta.

– Przywal mi jeszcze raz, a pożałujesz.

– A co mi zrobisz? Zawsze byłem od ciebie silniejszy. Jeden lekki cios w twój kruchy bok i padniesz… Z przyjemnością na to popatrzę. Może to cię nauczy niedotykania czegoś, co nie należy do ciebie.

– Reed nie jest twoją pierdoloną własnością!

Archer znów się zamierzył, a ja wrzasnęłam. Zasłoniłam twarz rękami, modląc się, by przypadkiem nie dostać.

– Spróbuj tylko, no dalej – zachęcał Matt dziwnie opanowany. – Przywal mi jeszcze raz, a pójdę do Diega. I co wtedy zrobisz?

– Może mnie pocałować w dupę – odfuknął Hale, ale obniżył rękę.

– Kim jest Diego? – wtrąciłam, lecz nie zwrócili na to uwagi.

– Jasne, oczywiście. Przypomnij sobie, co masz na plecach i kto za tym stoi. Jeśli dalej masz to w swoim spasionym zadzie, wal. Ale jeśli masz choć trochę rozumu, zastanowisz się, zanim znowu mnie uderzysz.

Archer zacisnął szczęki zirytowany. Wciąż był przepełniony negatywnymi emocjami, a jego mięśnie pozostały napięte.

Przypominałam sobie, jak pewnego wieczoru dostrzegłam na jego łopatce tatuaż. Wtedy nie zwróciłam na niego większej uwagi, teraz jednak się zastanawiałam, czy właśnie o nim mówił Matt. Dlaczego to miało jakiekolwiek znaczenie w tej sprzeczce? I kim, do cholery, był Diego?

– Nie zapominaj, stary, że ciebie też obowiązują… te same pierdolone zasady.

Zgłupiałam. Stałam niezdolna do wypowiedzenia słowa. Sprzeczali się nadal, rzucając w siebie wyzwiskami, aż wreszcie wrócili do tematu mojej osoby.

– Dotknij jej jeszcze raz, a nie będę patrzył na żadne zasady. – Hale nie spuszczał z tonu.

– Dość! – ryknęłam na całe gardło. Zamilkli, jakby dopiero teraz dostrzegli moją obecność. – Jesteście… jesteście pomyleni! Obydwaj! – Czułam, że tracę grunt pod stopami. – Okłamaliście mnie, zrobiliście ze mnie idiotkę! Nie jestem eksponatem! Nienawidzę was! – Do moich oczu napłynęły łzy. – Zaufałam ci, Matt, nawet cię pokochałam… – Przygryzłam wargę upokorzona. – Zawiodłeś mnie. Oszukałeś, tak samo jak on. Nie chcę was więcej widzieć.

– Reed, ale ja cię naprawdę kocham… Nigdy tego nie udawałem – zarzekł się Cross, na co Archer znów przycisnął go do ściany.

– Te wszystkie razy, kiedy rzekomo pomagałeś mamie w sklepie – powiedziałam z szybko bijącym sercem. – Wszystko już wiem.

Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale zaraz je zamknął.

– Gdzie byłeś, kiedy twierdziłeś, że pracujesz? – Mój pozbawiony emocji głos przerażał nawet mnie samą.

– Reed, mówiłem ci, że to nie będzie proste. – Westchnął. – Zgodziłaś się na to. Pamiętasz?

– Nie zgadzałam się na łgarstwa. Miałeś mnie nie zawieść. Pytałam o coś!

– Nie mogę ci tego powiedzieć. – Jego oczy przygasły, a twarz stężała.

– I nie możesz mi powiedzieć, od czego masz tę ranę? Bo że nie od regału, to już wiem.

– Nie mogę. Tak będzie dla ciebie lepiej… Nie mieszaj się do tego.

Nawet nie zauważyłam, kiedy Archer puścił Matta. Ich oddechy się uspokoiły.

– Nie możesz. – Zaśmiałam się szyderczo. – Nie możesz to się do mnie zbliżać! Jesteś idiotą! Nie chcę cię więcej widzieć… – Po moich policzkach popłynęły łzy. – I ciebie też – dodałam, wskazując palcem na Archera. – Nienawidzę was obu!

Otarłam szybko policzki, okręciłam się na pięcie i wybiegłam z garażu. Słyszałam tylko, jak wołają moje imię, ale się nie zatrzymałam.

Wpadłam do pokoju, zamknęłam za sobą drzwi i rzuciłam się na łóżko. Jeśli ktokolwiek wątpił w to, że można wylewać litry łez, powinien mnie zobaczyć w tym momencie.

Leżałam zapłakana wśród stosów zużytych chusteczek, kiedy przyszła mama. Siedziała obok i czekała, aż się uspokoję.

– Idź się połóż – wymamrotałam, zauważywszy, że przysypia. – Adam będzie zaskoczony, kiedy nie przyjdziesz na noc do sypialni.

Machnęła ręką.

– Moja córcia mnie potrzebuje – stwierdziła, obejmując ramionami moje skulone ciało. – Chcesz kolejne opakowanie lodów?

Uwielbiałam ją za to, że kiedy płakałam, nie prosiła o wyjaśnienia. Wiedziała, że sama się otworzę, gdy będę gotowa. Prawda była skomplikowana i do końca jej nie rozumiałam, ale nawet jeśli zrozumiem, nie będę mogła wyznać wszystkiego.

– Pójdzie mi w biodra – skomentowałam, wycierając kolejną łzę.

– Skarbie, faceci bywają okrutni. – Pocałowała mnie w czubek głowy. – Czasem robią coś, zanim pomyślą. Ich tok rozumowania jest nieraz tak banalny, że my, kobiety, nie radzimy sobie z tą prostotą. Często mają dobre intencje, ale nie zawsze to dostrzegamy.

Zaśmiałam się żałośnie.

– Jestem beznadzieją pocieszycielką, wiem – mruknęła. – Cokolwiek Matt zrobił, na pewno tego nie chciał. Często go widziałam, gdy po ciebie przyjeżdżał. Ta radość w jego oczach, kiedy pojawiałaś się w drzwiach, ten szeroki uśmiech… Na pewno nie skrzywdził cię świadomie.

Zrobiło mi się jeszcze bardziej przykro. Nie miałam siły nawet odpowiadać.

– Kiedy już się uspokoisz i z tym prześpisz, porozmawiaj z nim – poradziła. – Niewyjaśnione sprawy potrafią się odbić czkawką po wielu latach.

– Stwierdził, że nie może mi powiedzieć prawdy… – wychlipałam. – Rozmowa nic nie da.

– Spróbuj. Przecież należą ci się wyjaśnienia i on na pewno o tym wie.

Miała rację, ale podejrzewałam, że usłyszę je od kogoś, od kogo by się nie spodziewała.

***

Była trzecia w nocy, a ja jak głupia od godziny siedziałam w pokoju Archera. Nie wiedziałam, dlaczego nogi zaprowadziły mnie akurat tam. To był impuls, którego w tamtej chwili nie chciałam analizować. Nie zastanawiałam się również nad tym, jak na moją obecność tutaj zareaguje mieszkaniec tej sypialni.

Matt nieustannie do mnie wydzwaniał, dlatego wyłączyłam telefon i zostawiłam u siebie. Nie odważyłam się zajrzeć do szuflady ze schowkiem. Oglądałam stary album. Obraz pyzatego chłopczyka był tak odległy od tego, co obserwowałam obecnie. Nie miałam pojęcia, czy Archer wciąż jest w garażu. Chyba nie słyszałam, jak odjeżdża.

Siedzenie na podłodze w końcu dało się we znaki mojemu tyłkowi, więc odłożyłam album i wstałam. Stawy strzelały mi jak staruszce, a oczy błagały o odpoczynek. Ściągnęłam z łóżka narzutę i założyłam ją na ramiona. Skierowałam się do okna i odchyliłam jedną z zasłon. Spojrzałam na gwiazdy oraz księżyc. Wciąż na nowo odtwarzałam w pamięci wydarzenia tego wieczoru. Wcześniej skupiałam się na Matcie, ale teraz pomyślałam o Archerze. Chciał mnie do siebie zniechęcić. Prawie mu się to udało. „Prawie”, bo przez moment wierzyłam, że jest dobrym człowiekiem. Zadał mi tak wiele ran, że zdążyłam przywyknąć, a w tej sytuacji wszelkie wyjaśnienia mogłam uzyskać tylko od niego. Dlatego czekałam w jego pokoju, aż wróci. Póki wszystko było świeże.

– Reed? – usłyszałam chrapliwy głos. Odwróciłam głowę. – Jak na kogoś, kto niedawno wykrzyczał, że nie chce mnie więcej widzieć, szybko zmieniłaś zdanie.

Na twarzy Archera malowały się zdziwienie, ale też cień czegoś, co mogłabym nazwać ulgą. Zamrugałam, nagle czując się bardzo mała. Cicho zamknął drzwi. W słabym świetle lampki nocnej widziałam plamy smaru na jego koszulce.

– Dlaczego?… – wyszeptałam łamiącym się głosem.

– Musiałem. – Podszedł bliżej.

– Nie musiałeś – odparłam, obracając głowę w stronę okna.

Nie umiałam sklecić dłuższego zdania. Moje serce na nowo pękało.

– Tyle razy się zastanawiałem, czemu zastaję swój pokój w innym stanie, niż go zostawiałem – rzekł z nutą rozbawienia. – A to włączona lampka, a to odsunięte zasłony… Czemu tu przychodzisz?

Przygryzłam wargę, czując jego spojrzenie wwiercające mi się w plecy. No tak. Nie było dla mnie usprawiedliwienia… To ja powinnam oberwać. Czy rzuciłby się na mnie z tego powodu, gdyby wiedział wcześniej, że to moja sprawka?

– Oglądałaś zdjęcia… – zauważył cicho. Ciekawe, czy sprawdzał, czego jeszcze dotykałam.

– Chciałam cię lepiej zrozumieć – wyszeptałam.

Zrobił kilka następnych kroków, a ja poczułam za sobą jego ciepło. Po moim ciele przeszedł nieprzyjemny dreszcz.

– I zrozumiałaś? – wychrypiał mi przy uchu, a jego oddech przedarł się przez włosy i połaskotał moją skórę.

– Nie – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. – Dlaczego Matt miał mnie pilnować?

– Żebyś była bezpieczna – powtórzył po raz enty, a w jego głosie pobrzmiewało rozdrażnienie.

– Więc oddałeś mnie pod opiekę komuś, kogo nienawidzisz? – zakpiłam z goryczą.

Nie odpowiedział od razu. Już miałam zacząć tryumfować, kiedy usłyszałam jego spokojny, pozbawiony emocji głos:

– To nie do końca tak. Ja i Matt… przyjaźnimy się. Właściwie to braterska relacja.

Nie mogłam w to uwierzyć. Czy ja się przesłyszałam?

Odwróciłam się gwałtownie i wpadłam na jego klatkę piersiową. Miał niesamowity refleks. Złapał mnie pod pachami, bym odzyskała równowagę. Wypuściłam z dłoni rąbki narzuty, łapiąc się podkoszulka Hale’a.

– C-co? – wydukałam zszokowana, mrugając parokrotnie.

– Nie powierzyłbym opieki nad tobą komuś, komu nie ufam – powiedział, intensywnie się we mnie wpatrując. Oblałam się rumieńcem. To spojrzenie było zbyt natarczywe.

– Nie potrzebuję opieki – warknęłam, puszczając go.

– Przy mnie potrzebujesz.

– Po co ta cała szopka?

Odzyskałam rezon, cofając się i przerywając nasz kontakt fizyczny. Dotknęłam tyłkiem parapetu.

– Musiał być przekonujący – stwierdził.

– Musiał perfekcyjne udawać, że mnie kocha, prawda? – Do moich oczu napłynęły łzy.

Twarz Archera stężała, mięśnie się napięły, a usta zacisnęły. Zwinął dłonie w pięści i po chwili rozprostował palce.

– On nie miał z tobą być – warknął. – Miał być tylko niedaleko, miałaś mu zaufać, miał być osobą, do której byś zadzwoniła w razie kłopotów. Nie prosiłem go o to, żeby pakował język w twoje usta, ani o to, żeby cię zaciągnął do łóżka.

– Nie spaliśmy ze sobą!

– Co nie zmienia faktu, że połamię mu kości. – Coś w jego głosie i postawie mówiło, że nie żartował.

– Zdajesz sobie sprawę, jak to brzmi? Zawarliście układ dotyczący mnie! Jakbym była niezdolna do samodzielnego życia!

– To najlepsze, co mogłem zrobić.

Przewróciłam oczami, walcząc ze wzbierającą wściekłością.

– Dużo nas łączy, chociaż sporo też dzieli – dodał. – Od zawsze był w naszej ekipie – prychnął po chwili. – Odkąd tylko się poznaliśmy.

Nagle uderzyła we mnie prawda. Jak mogłam być taka głupia? Lilly ostrzegała, że Matt ma jakiś sekret i że kto raz wejdzie do ekipy Hale’a, nigdy z niej nie wyjdzie.

– Nic o tym nie wspominał – odezwałam się bardziej do siebie niż do niego.

– Taki był plan – westchnął, wkładając dłonie do kieszeni spodni. Wciąż stał tak blisko, że czułam jego zapach. – Jeśli miałaś się trzymać ode mnie z daleka, nie mogłaś zobaczyć nas razem. Ile razy ci powtarzał, że jestem niebezpieczny? Ile razy cię przede mną ostrzegał? Miałaś się mnie bać, unikać mnie, nie ufać mi…

Zrobił parę kroków do przodu. Nie miałam jak uciec. Poczułam łzę na policzku i zezłościłam się na samą siebie. Nie mogłam przy nim płakać.

Starł kciukiem tę słoną kropelkę, a palce jego drugiej ręki zanurzyły się w moich włosach. Zadrżałam. W sercu szalały mi nienawiść, ale też ciekawość. Byłam tu dla prawdy i zniosę wszystko, żeby ją poznać.

– Twój plan nawet się powiódł – powiedziałam cicho, usiłując panować nad głosem.

– Nie. – Zaśmiał się, głaszcząc mój policzek. – Ponieważ sam spartoliłem istotną jego część.

Zmarszczyłam brwi.

– Partoliłem go każdej nocy, kiedy cię odwiedzałem. Każdego razu, gdy wsiadałaś do mojego samochodu, każdego razu, kiedy zbyt długo na ciebie patrzyłem – szepnął. – A najgorsze, że kurewsko mi się podobało łamanie tych zasad.

Przełknęłam głośno ślinę, nie wiedząc, co zrobić. Dlaczego musiał być tak przystojny i jednocześnie trudny?

– A łamałem je, żeby móc przebywać z tobą – dodał. Jego głos był ciepły i przyjemny, mogłabym go słuchać godzinami. Te słowa jednak, jakkolwiek pięknie by brzmiały, nie były tym, co chciałam usłyszeć.

Wpatrywaliśmy się w siebie, a jego kciuk delikatnie kreślił kółeczka na moim policzku. Było prawie tak jak ostatnio, na balkonie. Wtedy, kiedy niemal zniszczyłam życie wszystkim naokoło…

– Okłamaliście mnie – wychrypiałam, odnalazłszy w sobie siłę. – Nieważne, co teraz powiesz, to nic nie zmieni. Chcę wiedzieć, kim tak naprawdę jest Matt i co mu się stało.

Pokiwał głową. Zabrał dłoń, a ja poczułam na skórze chłód. Chwycił mnie pod boki, nurkując dłońmi pod narzutę. Na jego usta wypełzł zawadiacki uśmieszek, a wtedy moje stopy oderwały się od podłogi.

– Co ty wyprawiasz? – zdenerwowałam się, wpijając palce w jego ramiona. Narzuta ześlizgnęła mi się z barków, a ja poczułam się naga.

Archer jednak nic sobie nie robił z moich protestów. Przeniósł mnie na łóżko, wrócił po nakrycie i opatulił mnie nim po samą szyję. Później położył się obok, wkładając ręce pod głowę.

Obróciłam się, by na niego spojrzeć.

– Więc co się mu stało? – drążyłam szeptem.

– Reed – westchnął. – Cokolwiek robię, czy ja, czy on, czy ktokolwiek z naszej ekipy, którą niestety w części poznałaś… nie jest to coś, o czym chciałabyś słuchać. I zdecydowanie nie powinnaś. Dla twojego…

– Bezpieczeństwa – przedrzeźniałam go.

Chciało mi się wyć. Wszystko cenzurował, bylebym tylko przypadkiem nie wystawiła się na jakieś nieistniejące zagrożenie. Istniał jeden sposób, żeby go skłonić do mówienia. Podniosłam się delikatnie i praktycznie na nim położyłam, wywołując u niego zdziwienie. Musnęłam opuszką jego policzek. Czułam się niewłaściwie, ale byłam gotowa na poświęcenie.

– Archer – mruknęłam, wiedząc, jak lubi, gdy wymawiam jego imię. Postarałam się, by mój głos brzmiał delikatnie i ciepło. – Musisz mi powiedzieć. Mam tysiące pytań, na które nigdy nie poznam odpowiedzi. Więc daj mi chociaż jedną, żebym wiedziała, dlaczego nie mogę dostać pozostałych dziewięćset dziewięćdziesięciu dziewięciu. – Usiłowałam się nie zatracić w jego oczach. – Proszę. To dla mnie ważne. Zrobiłeś mu coś?

Położył ręce na moich plecach i przycisnął mnie do siebie. Rozchyliłam bezwiednie usta. Jego dłonie zjechały niżej.

– Proszę – powtórzyłam, uśmiechając się subtelnie. Ułożyłam mu ręce na klatce piersiowej i oparłam na nich brodę. Jego oddech łaskotał mój nos.

– Skarbie – wychrypiał, a mnie przeszły ciarki. – Nie zrobiłem mu nic. Są pewne zasady, których nie łamię. – Nasze nosy prawie się stykały, a jego usta podczas mówienia prawie muskały moje. – Został dźgnięty nożem.

Zakręciło mi się w głowie, jakbym spadała w ciemną otchłań. Te słowa dudniły w moich uszach, zagłuszając wszystko inne. Niemal poczułam zimne ostrze na skórze. Zapiekły mnie oczy. Zamrugałam parokrotnie, powracając do rzeczywistości i otrząsając się z koszmarnej wizji.

– Nożem?…

Pokiwał głową, a mnie zabrakło powietrza. Podniosłam się do pozycji siedzącej i lekko obróciłam, by nie zobaczył zdruzgotania na mojej twarzy. Podciągnęłam nogi wyżej i oparłam na nich łokcie. Zaczęłam sobie masować skronie. Ktoś dźgnął Matta nożem, a on wymyślił bajeczkę o spadającym regale?

– Jak to możliwe? – wydukałam zdezorientowana.

Taka rana nie mogła przecież zostać zadana przypadkiem…

Archer również usiadł. Oddychał wolno, ale głośno.

– Pamiętasz, jak ci powiedziałem, że musisz o czymś wiedzieć? – zapytał, a ja spojrzałam na niego przez ramię. – Wtedy, na balkonie.

– Pamiętam. – Ściągnęłam brwi, zastanawiając się, co to ma wspólnego z całą sytuacją. Do mojego mózgu wdarły się wspomnienia tamtej nocy, więc momentalnie je odepchnęłam.

– Powinienem ci wtedy powiedzieć coś innego niż to, co usłyszałaś. – Westchnął, przenosząc na mnie wzrok. Jego oczy nieznacznie zabłysły.

– To znaczy?

– Nie zawsze jestem fair wobec prawa – rzekł lekko, tak jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. – Czasem je trochę naginam. – Zaśmiał się w ten swój irytujący sposób. – Ale przecież nie ja jeden. – Przetarł dłonią zmęczoną twarz, rozmazując pozostałości smaru po czole i policzku. – Matthew jest taki sam. Siedzimy w tym razem. Od dawna.

Jeśli wcześniej nie miałam pojęcia, co powiedzieć, teraz całkowicie odebrało mi mowę. Właśnie się przyznał do robienia nielegalnych rzeczy. Co gorsza, Matt okazał się identyczny, mimo że wyglądał na takiego ułożonego i uczciwego.

– Co to konkretnie znaczy? – wydukałam, odsuwając się nieznacznie.

– Nie mogę ci powiedzieć.

– Nie, Archer. Musisz powiedzieć. Czym dokładnie się zajmujecie? Kradniecie samochody czy założyliście spółkę handlującą żywym towarem? Do jasnej cholery, mieszkamy pod jednym dachem! Muszę wiedzieć, co jest grane!

– Nie zrozumiesz.

– Z pewnością nie zrozumiem, jeśli nic mi nie powiesz!

Przełknął ślinę.

– Dla takich jak ja nigdzie nie ma miejsca – rzekł powoli. – Nie mam przed sobą przyszłości. Widziałaś moje oceny? – Zaśmiał się ironicznie. – Pewnie, że tak. Ojciec cały czas mi o nie truje dupę. Nie pójdę na studia, nie będę nikim ważnym, jak by chciał ten chuj. To nie dla mnie. Nie zamierzam go prosić o żadne pieniądze… Widzisz ten pokój? Widziałaś mój samochód? Nic z tego, co posiadam, nie zostało kupione za pieniądze Adama Hale’a. Od paru lat jedyne, co mi daje, to oficjalne zameldowanie. Nienawidzę nocy, które tutaj spędzam. Chyba że spędzam je z tobą.

Zacisnęłam usta. Nie chciałam tego słuchać. Ta rozmowa nie mogła znowu zboczyć na mój temat.

– Do rzeczy – zażądałam ostro.

Pokręcił głową nieco zbity z tropu.

– Więc jak myślisz: skąd mam tyle pieniędzy? – Nachylił się do mnie. – Z roznoszenia gazet? Z wyprowadzania zapchlonych kundli sąsiadów? Nie, Reed, nie starczyłoby mi nawet na parę najtańszych butów.

– Więc ty…

– Bingo. Rozmawiasz z przestępcą, skarbie. A Cross wcale nie jest lepszy.

Jego słowa przeszyły mnie na wylot. Przyznał się, i to z uśmiechem. Chociaż na zewnątrz pozostawałam niewzruszona, w środku dygotałam z przerażenia. Więc taki był naprawdę. Krzywdził ludzi, być może zabijał. Zarabiał na zadawaniu bólu innym. Dlaczego, do diabła, Matt okazał się taki sam?!

– A teraz idź do siebie – wyszeptał. – Przekręć klucz. Połóż się spać. I nigdy, przenigdy nie zdradzaj nikomu tego, co ci powiedziałem, jasne? – Złapał moją dłoń. Jego głos, chociaż był cichy, przerażał mnie w każdym calu. – Cicho sza, skarbie. Cicho sza.

Puścił moją rękę, po czym wstał, spokojnym krokiem podszedł do drzwi i otworzył je na oścież. Nie wiedziałam, jakim cudem zdołałam się podnieść i wyjść. Pamiętałam jedynie karcące spojrzenie i swoje roztrzęsione dłonie próbujące przekręcić klucz w zamku.

9

Zatrzasnęłam drzwiczki szafki szkolnej i poszłam na biologię. To pierwszy przedmiot, na którym byłam zmuszona oglądać Matta Crossa. Teraz, kiedy znałam jego tajemnicę, tym bardziej nie miałam ochoty go widzieć. Przybrałam obojętny wyraz twarzy, przyciskając książki do piersi. Życie toczyło się zwyczajnym rytmem. Mijałam uczniów zajętych swoimi sprawami i nauczycieli zmierzających do klas. Wszystko było tak jak wcześniej. Wszystko poza jednym szczegółem. Mną. We wnętrzu Reed Jennifer DiLaurentis panował chaos.

W sali brakowało paru osób. Powiodłam wzrokiem po kolegach, czując się obserwowana przez Matta. Skumulowałam w sobie całą siłę, by ruszyć z miejsca. Poprawiłam ręką włosy, starając się zignorować, że było mi gorąco. Pozostało mi kilka kroków, by minąć starą ławkę i usiąść dalej, pod oknem. Lewa. Prawa. Lewa. Prawa. Lewa. Prawa. Lewa…

– Dokąd idziesz? – rozbrzmiał dobrze mi znany głos. Matt chwycił mnie za nadgarstek.

– Usiąść – odpowiedziałam spokojnie, tłumiąc negatywne emocje.

– Tu jest twoje miejsce, nie pamiętasz? – Wskazał głową ławkę przed sobą.

– Nie, dziękuję. – Przykleiłam do twarzy sztuczny uśmiech. – Już nie musisz mnie pilnować.

– Musimy porozmawiać.

– Nie mamy o czym. – Wzruszyłam ramionami, wyszarpując rękę z jego uścisku.

– Musimy – powiedział twardo, a jego oczy pociemniały.

W białym podkoszulku i koszuli w niebieską kratę znów wyglądał jak dawniej. Kompletnie nie przypominał tego, kim był naprawdę.

– Nie mamy o czym rozmawiać – powtórzyłam, mrużąc powieki. – To koniec, Matt. Żegnaj.

Podążyłam na koniec sali, czując, jak w kącikach oczu zbierają mi się łzy. Moje poszarpane serce prawie rozsypało się na kawałki, kiedy wypowiedziałam to pożegnanie. Nie mogłabym dalej być z tym człowiekiem. Nie po rewelacjach, które usłyszałam.

Usiadłam ciężko, kiedy nauczycielka wkroczyła do klasy. Czułam się rozbita, upokorzona i zawiedziona.

***

Przez cały dzień chodziłam jak struta, na wszelkie sposoby unikając Crossa. Nawet jeśli mama miała rację i powinniśmy porozmawiać, nie byłam na to gotowa. Robiłam więc wszystko, żeby go nie spotykać. Wychodziło mi świetnie. Mimo to nie mogłam się pozbyć stresu.

Najgorszym momentem okazała się literatura. Nie dość, że nie była moją mocną stroną, to jeszcze nie potrafiłam się skupić na lekcji. W dodatku nauczycielka usiłowała włączyć do dyskusji każdego ucznia. Moje myśli zajmowali raz Hale, raz Cross. Teraz już miałam wyjaśnienie na wszystko. Ich podejrzane zachowanie, broń w szufladzie Archera, mnóstwo kłamstw i niedomówień, a nawet śmierć Kelsey. Byli okrutnymi, wyrachowanymi gangsterami. To słowo budziło we mnie odrazę, zaraz jednak wyobraziłam sobie blond włosy, roziskrzone zielone oczy i czarujący uśmiech mojego przyszłego przybranego brata. Wyobraźnia podsunęła mi wszystkie chwile, w których był zwyczajnym, ujmującym chłopakiem.

– Podlegam niekiedy… – Z zadumy wyrwał mnie melodyjny głos. Jakaś dziewczyna odczytywała fragment z podręcznika. – …w stosunku do ciebie dziwnemu uczuciu, zwłaszcza gdy znajdujesz się blisko mnie, jak teraz; mam wrażenie, że gdzieś w okolicy lewych żeber mam umocowany sznur silnym węzłem spojony z takimże sznurem przytwierdzonym w takimże miejscu u ciebie[3].

Siedziałam przytłoczona, z ciężką głową, jakby spadły na nią kamienie. Ten cytat huczał mi w uszach, sprawiając wręcz fizyczny ból. W panice zaczęłam zbierać swoje rzeczy, a potem bez namysłu wstałam z miejsca.

– Reed? Wszystko dobrze? – zwróciła się do mnie nauczycielka.

– T-tak.

– Na pewno?

Oczywiście, że nic nie było dobrze. Czułam się tak, jakbym zaraz miała umrzeć. Kręciło mi się w głowie, serce biło w nienaturalnym rytmie i widziałam ciemne plamy.

– Ja… ja tylko muszę do… do toalety – wymamrotałam.

Kobieta popatrzyła na mnie uważnie, gdy kierowałam się do wyjścia. Chociaż lekcja kończyła się za kilka minut, nie mogłam dłużej wysiedzieć.

– Reed, chyba ktoś powinien cię odprowadzić do pielęgniarki. Nie wyglądasz najlepiej.

– Poradzę sobie – powiedziałam, chociaż nie byłam tego taka pewna.

Nie oglądając się za siebie, wyszłam z pomieszczenia i pomimo nawoływań kobiety rzuciłam się biegiem przez korytarz.

Zalała mnie fala gorąca. Serce biło mi jak oszalałe, a żołądek skurczył się do rozmiaru orzeszka.

Wpadłam do toalety i podeszłam do umywalki. Odkręciłam wodę, zmoczyłam dłonie w lodowatej wodzie, a potem przyłożyłam je do karku. Czułam się okropnie, jakbym zaraz miała zemdleć. To wszystko było jakimś chorym żartem. Nie mogłam darzyć uczuciem kogoś takiego jak Archer.

***

– Szukasz pracy wakacyjnej? – zagadnęła Katty.

Siedziałyśmy w kuchni. Ostatnio często u nas bywała.

Smażyła naleśniki, a ja przeglądałam w internecie ogłoszenia. Możliwość dorobienia sobie brzmiała zachęcająco, zwłaszcza że ślub pociągnie za sobą sporo wydatków. Nie żeby nam brakowało pieniędzy, ale nie chciałabym nadwyrężać budżetu mamy. Problem jednak w tym, że praktycznie do niczego się nie nadawałam albo nie spełniałam wymagań.

– Spokojnie, mała. – Katty puściła mi oczko, dostrzegłszy moją irytację. – Może to znak, że w wakacje powinnyśmy się zabawić?

Pokręciłam głową. W głębi duszy chciałam znaleźć zajęcie, żeby mieć co robić. Szkoła kończyła się już za tydzień, a ja nie chciałam spędzać całych dni przed telewizorem.

– Reed, jasny gwint. – Złapała się pod boki. – Dlaczego nie byłaś jeszcze na żadnej imprezie?

Zmarszczyłam brwi, nie pojmując, o co jej chodzi.

– Musimy koniecznie iść na nią razem!

– Co?

– Mój znajomy, Kellan, organizuje w piątek domówkę. Takie mniej oficjalne zakończenie roku. – Odgarnęła włosy do tyłu, podchodząc do mnie. – Rozumiesz, głośna muzyka, alkohol i dobra zabawa! Każdy jest zaproszony.

– To chyba nie dla mnie – westchnęłam.

Ja i zatłoczony parkiet? Złe połączenie.

– Nie daj się prosić. Znasz już trochę ludzi ze szkoły, no i masz mnie! Proszę, proszę, proooszę! – Złożyła ręce jak do modlitwy.

– Jesteś jak dziecko – skomentowałam, wracając wzrokiem do smartfona.

– Reeeeed. Proszę.

– Nie mam w czym iść – mruknęłam, licząc, że to zamknie temat.

– Znajdziemy coś – odpowiedziała od razu pełna zapału.

– Nie wiem, czy to dobry pomysł – burknęłam.

– To jest świetny pomysł. Rozerwiesz się trochę i zapomnisz o tym dupku Crossie.

Spojrzałam na nią. Kipiała entuzjazmem, a jej oczy błyszczały z ekscytacji.

– Nie dasz mi spokoju, prawda?

– Nic tak nie leczy złamanego serca jak dobra impreza, piwo i trochę szaleństwa – zapewniła. – Wiem z autopsji.

– Ja się nie nadaję na imprezy. Jestem introwertyczką.

– Trochę szaleństwa ci nie zaszkodzi. Powinnaś zrobić coś nietypowego.

A może potrzebowałam właśnie rozluźnienia się? Praktycznie non stop się obawiałam, że zobaczę Matta lub Archera. Ten pierwszy szukał kontaktu, na drugiego zaś trudno nie wpaść w jednym domu. Chociaż jego obecność tutaj była śladowa, i tak istniało ryzyko spotkania.

– Może poznasz jakieś superciacho. – Uśmiechnęła się przebiegle.

– Ty już zdecydowałaś, że pójdę, prawda?

– No pewnie!

– Okej, niech ci będzie, ale mam jeden warunek – uprzedziłam. – Wracamy, kiedy ja będę tego chciała.

***

W piątkowy wieczór włożyłam obcisłą czarną sukienkę, o której istnieniu dawno zapomniałam. Musiałam podrosnąć od ostatniego razu, kiedy miałam ją na sobie, ponieważ teraz leżała idealnie. Pofalowałam włosy, a Katty zajęła się moim makijażem. Prosiłam ją, żeby nie przesadzała, ale nic sobie z tego nie robiła. Z wykonturowaną twarzą, lekką warstwą różu i kocim okiem prawie nie poznałam samej siebie w lustrze.

– Cholera, Katty! – jęknęłam, opuszczając jedną powiekę.

Kreska była tak idealnie równa, że aż nieprawdopodobna.

Przeniosłam wzrok na kuzynkę. Miała czerwoną kreację z dekoltem w serek i nienaganny make-up. Spięła włosy i wypuściła z nich luźne pasma. Długie nogi wprost zniewalały.

– Jak ci się podoba twoja metamorfoza? – zapytała rozemocjonowana, wrzucając do kopertówki najpotrzebniejsze jej zdaniem drobiazgi.

– Jest idealnie – odparłam ze szczerym zachwytem.

– Widzisz, te ręce wiele potrafią. – Zaśmiała się, chwytając piersiówkę. Odkręciła ją i upiła łyczek. Potem skierowała buteleczkę w moją stronę. – Chcesz trochę?

– To wódka?

– Oczywiście!

Skrzywiłam się, na co zareagowała śmiechem, zakręciła piersiówkę i schowała ją do torebki.

– Wybaczam ci zignorowanie mojej hojności. Nawet nie wiesz, ile musiałam się nakombinować, żeby ją zdobyć. – Puściła mi oczko, po czym sięgnęła po pędzel i zbliżyła go do mojej twarzy. – Ale drinka na imprezie będziesz musiała wypić, jasne?

Skinęłam głową niepewnie, a dziewczyna skupiła się na ostatnich poprawkach makijażu.

– Gotowe!

– Mam wrażenie, że to zaraz spłynie – marudziłam. – Jest pięknie, ale to nie w moim stylu. – Wskazałam na podkreślone rozświetlaczem kości policzkowe.

– Wyglądasz świetnie – stwierdziła, łapiąc mnie za ramiona. – Raz można poszaleć, a ostatnio ciągle bujasz w obłokach i wydajesz się spięta. Do tego ubierasz się jak szara mysz.

Uśmiechnęłam się lekko, przypomniawszy sobie, jak parę minut wcześniej sięgnęła po szminkę, a ja wytrąciłam ją z jej ręki. Na to nie było szans.

– Dla kogo tak się odstawiłaś? – Zmrużyłam podejrzliwie powieki.

W sumie nie powinnam się dziwić. Katty stroiła się bez okazji, poza tym potrafiła wyglądać szałowo nawet w piżamie. Mimo wszystko odnosiłam wrażenie, że dzisiaj miała konkretny cel.

– Dla samej siebie. – Roześmiała się perliście, mrugając okiem.

Wsunęłam na stopy czarne vansy i narzuciłam na ramiona ramoneskę. Katty zapięła mi na nadgarstku złotą bransoletkę, a na koniec spryskała nas obie dużą ilością perfum. Chociaż pachniały obłędnie, szybko zaczęły drażnić moje nozdrza.

Pożegnałyśmy się z moją mamą i Adamem. Uprzedziłam ich, że nie wiem, o której wrócę – może nawet rano – i poradziłam, żeby się nie martwili. Oboje wiedzieli, że będę w dobrych rękach, więc obiecali nie bombardować mnie SMS-ami czy telefonami.

***

Po godzinie wraz z Lilly oraz resztą paczki Katty podjechałyśmy pod dom Kellana. Na początku czułam się nieswojo w ich towarzystwie. Kiedy zaczęłam się spotykać z Mattem, nie miałam okazji zbyt często z nimi przebywać, na szczęście zostałam przyjęta miło.

Gdy przekroczyliśmy próg, moje bębenki prawie popękały. Głośna muzyka wdzierała się chyba w każdy zakamarek budynku. Na korytarzu stało parę osób. W mojej dłoni od razu znalazł się papierowy kubek.

– Lepiej nie pij wszystkiego naraz – poradził z łobuzerskim uśmiechem wysoki brunet, który wyrósł przed nami jak spod ziemi.

– Kellan! – krzyknęła Kat, rzucając mu się na szyję.

Wymienili uściski, po czym chłopak zrobił podobnie z pozostałymi dziewczynami.

– Reed, to Kellan. – Przyjaciółka obróciła mnie przodem do niego. – Pan tego domu i organizator domówki.

– Cześć – przywitałam się z nieśmiałym uśmiechem.

– Kojarzę cię ze szkoły. – Pokiwał głową i uważnie mnie zlustrował. – Ale tutaj widzę cię po raz pierwszy.

– Jakoś nie miałam okazji być tu wcześniej – powiedziałam lekko, a on się uśmiechnął.

– Cóż, idę zabawiać gości – powiedział. – Miłej imprezy i do zobaczenia później!

Oddalił się od nas, a my przeszliśmy dalej. Po salonie kręciło się parę osób, a główna impreza odbywała się na tyłach. Jakieś dziewczyny raz po raz wskakiwały do basenu dopingowane przez pozostałych uczestników. Jedni kiwali się w rytm muzyki, inni rozmawiali i wznosili toasty kubkami jednorazowymi. Wiatr przywiał zapach dymu papierosowego. Rozpoznawałam niektóre twarze. Byli też tacy, których widziałam pierwszy raz.

Odstawiłam na najbliższy stolik kubeczek, nie upiwszy z niego ani łyka, i wytarłam spocone dłonie w materiał sukienki.

– Idziemy potańczyć? – zaproponowała Lilly, a reszta przytaknęła.

Choć nigdy dotąd nie brałam udziału w takiej bibie, miałam poczucie rytmu, więc nie bałam się o swoje umiejętności taneczne.

Szybko wmieszaliśmy się w tłum. Poruszałam się z uśmiechem do skocznej muzyki, a moje włosy podskakiwały wraz z ciałem. Wokół nas zebrała się grupka chłopaków. Ich spojrzenia zatrzymywały się na czerwonej sukience, która bezsprzecznie przyciągała uwagę. Zwłaszcza że miała tak piękną właścicielkę jak Katty. Ona jednak nic sobie nie robiła z tego zainteresowania. Jej wyśmienity humor udzielał się nawet mnie.

Nasi koledzy poszli zapalić, a my przystanęłyśmy obok stołu kuchennego, żeby pogadać na niezobowiązujące tematy. Katty wręczyła mi nowy kubek.

– Mam wrażenie, że one są jak bumerangi – mruknęłam. – Cały czas wracają.

– Spróbuj – nalegała. – To zwykły drink.

Popatrzyłam sceptycznie na zawartość.

– Nigdy nie piłaś alkoholu? – zdumiała się Lilly, pociągając łyk ze swojego naczynia.

– Piłam szampana – powiedziałam zgodnie z prawdą.

Skosztowałam trunku. Miał charakterystyczny, ostry smak. Skrzywiłam się, a dziewczyny wybuchnęły śmiechem.

– W tym jest więcej wódki niż soku – skomentowałam. Mój przełyk płonął żywym ogniem.

– Przyzwyczaisz się – stwierdziła wesoło Katty.

Podszedł do nas jakiś chłopak, szepnął coś do Lilly, a ona po chwili z nim zniknęła.

Obserwowałam ludzi, czując ciepło rozlewające się po moim ciele. Zaczynałam się relaksować, co bardzo mnie ucieszyło, choć w ustach pozostał mi nieprzyjemny smak drinka. Musiałam przyznać, że nie było tu aż tak źle, jak się spodziewałam.

– Katty, wiesz może… – Odwróciłam się w stronę kuzynki, ale jej nie zobaczyłam.

Zmarszczyłam brwi, rozglądając się. Zostałam sama. Tak się zaczyna większość strasznych historii. Po kręgosłupie przeszedł mi dreszcz. Zamrugałam kilka razy, przeczesując włosy palcami. Dopiłam trunek, kierując się do salonu. Liczyłam, że znajdę tam kogoś z naszej paczki. Minęłam Brittany i jej koleżanki. Przestała mnie zaczepiać, odkąd przeniosłam się do innej ławki w klasie.

Niestety, w salonie nie zastałam nikogo znajomego. Pokręciłam głową, przekraczając kupkę pogniecionych puszek po piwie. Przemierzyłam pokój, przeciskając się przez tłumek roześmianych imprezowiczów. Zaczęłam się rozglądać za łazienką, nie wiedząc, czy otworzyć najbliższe drzwi, czy udać się od razu na górę.

– Czyżbyś czegoś szukała? – usłyszałam nad sobą męski głos i szybko się odwróciłam.

Zmarszczyłam czoło, przyglądając się ciemnookiemu brunetowi w czarnym T-shircie.

– Koleżanki – powiedziałam, zaglądając mu przez ramię. – Ewentualnie łazienki.

– Jeśli znajdziesz jedno, to drugie będzie w pakiecie? – zażartował i obdarzył mnie zniewalającym uśmiechem.

Zaśmiałam się nerwowo.

– Jestem Evan. A ty?

– Reed. – Poprawiłam włosy, przestępując z nogi na nogę. – Nie kojarzę cię ze szkoły.

– Ja ciebie też. A szkoda, bo chyba wiele straciłem.

Spuściłam wzrok, czując, że się rumienię.

– To co? – odezwał się znowu, więc na niego spojrzałam. – Nadal szukasz koleżanki czy mogę cię porwać?

– To znaczy?

– Proponuję ci taniec. Co ty na to?

Pokiwałam głową. Wszyscy, których tu znałam, postanowili zniknąć, co innego miałam zatem do roboty?

Ruszyliśmy w głąb domu, zahaczając o stół z drinkami. Wzięłam kolejny kubeczek. Słodki sok wiśniowy fatalnie komponował się z wódką, ale przynajmniej pomagał się rozluźnić.

– Ładnie wyglądasz – skomplementował Evan, wkładając ręce do kieszeni spodni. Przyglądał mi się uważnie za każdym razem, gdy moczyłam usta w trunku.

– Dziękuję. Nie pijesz?

– Nie mogę.

– Dlaczego? – Zaczęłam się śmiać z samej siebie, tak jakbym powiedziała coś zabawnego.

– Za pół godziny muszę wsiąść za kierownicę – rzekł, delikatnie łapiąc mnie pod boki. Jednym ruchem wlałam w siebie resztę drinka i odrzuciłam naczynie na bok. Nie przeszkadzały mi dotyk ani bliskość tego chłopaka.

– Zostawisz mnie? – zapytałam, czując, że alkohol zaczął robić swoje. – Wciąż nie znalazłam koleżanki. Znowu zostanę sama.

– Muszę jechać… w pewne miejsce.

– Czyli mnie zostawisz. – Posmutniałam.

– W sumie… – Nachylił się do mojego ucha i połaskotał ciepłym oddechem szyję. – Mogę cię wziąć ze sobą.

Uśmiechnęłam się.

Ponad ramieniem Evana widziałam innych ludzi. Leniwie obserwowałam, jak kołyszą się do muzyki. W pewnym momencie zatrzymałam wzrok na opartym o framugę mężczyźnie. Przyglądał mi się, więc zmrużyłam oczy. Po chwili zorientowałam się, że patrzę na… Matta.

Przeszył mnie żal. Próbowałam uciec od problemu, a on ciągle do mnie wracał. Moje serce przyśpieszyło ze zdenerwowania. Zrobiło mi się niedobrze.

– Zabierz mnie stąd – szepnęłam do Evana. – Nie chcę już tu być.

Wyprostował się i spojrzał mi uważnie w oczy.

– Wszystko okej?

Cross powoli przeciskał się w naszą stronę, wywiercając spojrzeniem dziurę w mojej twarzy.

– Po prostu stąd chodźmy! Teraz!

Mój nowy znajomy pociągnął mnie za sobą. Miałam nadzieję, że zgubimy Matta. Jak mogłam zakładać, że go tu nie będzie?

Przygryzłam z nerwów wargę, kiedy wychodziliśmy bocznymi drzwiami. Co jakiś czas się odwracałam. Z ulgą skonstatowałam, że go nie ma. Nie chciałam wiedzieć, co by się stało, gdyby się ze mną skonfrontował.

– To mój samochód. – Evan wskazał na jedno z aut. Granatowy lakier lśnił w blasku latarni. Dopiero gdy podeszliśmy bliżej, zauważyłam logo z charakterystycznym niebiesko-białym śmigłem.

– Ładny – pochwaliłam, uspokajając oddech.

Chwycił mnie za rękę, a drugą dłonią otworzył drzwi od strony pasażera.

– Chcesz, żeby cię odwieźć do domu? Tylko nie wiem, czy zdążę.

Wsiadłam, czekając, aż pojawi się obok.

– Mogę pojechać z tobą w to miejsce, o którym mówiłeś – stwierdziłam, czując lekki szum w głowie.

– Nawet nie wiesz, co to za miejsce.

– Nie chcę jeszcze wracać do domu. Tam znowu będę musiała się użerać z bratem. Przepraszam… to nie brat. Jeszcze… – Czknęłam, śmiejąc się jak skończona idiotka. – To znaczy przybrany brat. W dodatku straszny dupeeeek.

Byłam trzeźwa, naprawdę…

Evan zaśmiał się łobuzersko, wkładając kluczyki do stacyjki. Miał taki rozkoszny śmiech. Pochylił się nade mną, a jego miętowy oddech owiał moją twarz.

– Rozumiem. – Kiwnął głową. – Też mam rodzeństwo. Mój brat to chyba jeszcze większy dupek niż twój.

– No nie wiem. Gdybyś go poznał, na pewno zmieniłbyś zdanie… – Zmrużyłam oczy, by wyostrzyć wzrok. Wszystko dookoła mi się rozmazywało. – A więc dokąd jedziemy?

– Na wyścig uliczny. Co ty na to?

Uśmiechnęłam się tępo i zatonęłam w jego ciemnych tęczówkach. Ułożył dłoń na moim boku i lekko mnie do siebie przyciągnął. Prawie stykaliśmy się nosami.

– Nigdy nie byłam na czymś takim – wyznałam nieśmiało.

– A chcesz być?

Kątem oka dostrzegłam, że na chodniku stoi Matt i się rozgląda. Zapragnęłam znaleźć się wszędzie, byle jak najdalej od niego.

– Bardzo – odpowiedziałam.

Evan złożył subtelny pocałunek na moim nosie, po czym odpalił silnik. Szum w mojej głowie się nasilił, ale nie zwracałam na to uwagi. Skuliłam się w fotelu, nie chcąc, by Cross mnie dostrzegł.

Podczas drogi mój nowy znajomy opowiadał różne historie. Wybuchałam śmiechem, starając się nie zwymiotować.

– Słodko się śmiejesz – stwierdził.

– Daleko jeszcze? – zapytałam, ignorując kolejny komplement.

Mój żołądek po takiej dawce procentów nie tolerował jazdy samochodem.

– Nie, już niedaleko – zapewnił, skręcając.

– Co będziemy tam robić? – rzuciłam głupio, lecz całkowicie poważnie.

– Jak to: co? – Zerknął na mnie, po czym rozciągnął usta w szerokim uśmiechu. – Mam zamiar wygrać ten wyścig, a ty będziesz moim amuletem.

Evan wydawał się w porządku, ale dopiero po tych słowach stwierdziłam, że jazda z nim to nie był najlepszy pomysł. Sądziłam, że będziemy jedynie widzami. Alkohol odebrał mi zdolność racjonalnego myślenia. Siedziałam wbita w fotel, nie wiedząc, co powinnam zrobić. Było za późno, żeby się wycofać, ale nie podobało mi się to wszystko.

– Jesteśmy na miejscu – oświadczył Evan niskim głosem.

Przyhamował, a ja poczułam się jak w filmie. Po ulicy kręciło się mnóstwo ludzi. Rozstępowali się na widok naszego samochodu. Inni oblegali auta gdzieś z boku, paląc fajki lub wznosząc toasty piwem. W oddali zamajaczył mi zarys starej fabryki. Mój żołądek boleśnie się skurczył. Przez uchylone szyby słyszałam gwar rozmów, śmiechy i okrzyki.

– To jest nielegalne, prawda? – zapytałam, nie odrywając spojrzenia od okna.

Zaśmiał się.

– Wywnioskowałaś to po nazwie „wyścig uliczny”?

Ewidentnie się ze mnie nabijał, przez co poczułam się niekomfortowo. Coś w moim przełyku łopotało niczym skrzydła ptaka, który próbuje się wydostać z potrzasku.

Chłopak zaparkował obok dwóch wozów. Zerknęłam w tamtą stronę.

– Wysiadamy – oświadczył, otwierając drzwi.

Z oporem zrobiłam to co on. Dotknęłam stopą chodnika, naciągając sukienkę, żeby maksymalnie się zakryć. Podeszłam do grupki osób i stanęłam obok nowego znajomego, starając się schować za jego plecami.

– Przyprowadziłeś zabawkę? – odezwał się łysy, na oko dwudziestopięcioletni facet. Po jego szyi piął się wytatuowany czarny smok ziejący ogniem.

Zadrżałam.

– To Reed. – Evan odnalazł moją rękę, po czym przeciągnął mnie do przodu i objął w pasie.

– Cześć – powiedziałam cicho, zatrzymując wzrok na czarnych szpilkach dziewczyny wiszącej na ramieniu łysego.

– W łóżku jest głośniejsza? – Tamten się zaśmiał. – Może trzeba ją rozruszać?

Moje serce na moment stanęło. Utkwiłam spojrzenie w profilu Evana. Na jego twarzy niezmiennie widniał zawadiacki uśmieszek.

– Zamknij jadaczkę, Lucas. Nie przyjechałem tu na pogaduszki. – Wyciągnął z kieszeni kopertę. – Zamierzam wygrać.

Latynoska o nienagannie ułożonych włosach, w jeansowych szortach przypominających długością majtki i krótkim topie podeszła do nas i przejęła biały kartonik. Wypluła pod moje nogi gumę do żucia, po czym wyjęła z koperty plik banknotów i szybko przeliczyła.

– Zgadza się – rzuciła przez ramię do wytatuowanego mężczyzny.

Zgnieciona koperta wylądowała na asfalcie, a zwinięte pieniądze – w dekolcie dziewczyny. Powstrzymałam odruch wymiotny. Co ja tu, do cholery, robiłam?!

– Wyścig zaczyna się za pięć minut – poinformował Lucas, wyciągając papierosy. – Standardowo cztery auta, jeden zwycięzca.

– Świetnie – skomentował Evan.

– Jesteś pewny, że nie trzeba rozruszać twojej nowej koleżanki? W końcu… zwycięzca bierze wszystko.

Jego obrzydliwy uśmieszek przyprawiał mnie o nudności. Evan coś odpyskował, po czym poprowadził mnie w stronę swojego samochodu.

– O czym on mówił? – szepnęłam zdenerwowana, ciaśniej opatulając się kurtką.

– Nie ma co się nim przejmować. – Wzruszył ramionami, wydobywając z drugiej kieszeni paczkę papierosów. Odpalił jednego i się zaciągnął.

– Chyba tu nie pasuję – powiedziałam bardziej do siebie niż do chłopaka.

– Daj spokój. – Wypuścił smugę dymu w nocne powietrze.

– Może… pójdę do domu?

– Chcesz chodzić sama po nocy?

– Odwieziesz mnie?

– Po wyścigu – mruknął i przywitał się z przechodzącym obok niskim chłopaczkiem o rysach bandziora.

Podążyłam za nim spojrzeniem, ale on szybko zniknął w głośnym tłumie. Do mojego umysłu wkradał się coraz większy strach.

– Więc co mam robić? – zapytałam niecierpliwie.

Czułam, że się rozsypuję, Evan jednak miał w oczach coś łagodnego, co trzymało mnie w ryzach.

– Wsiądź ze mną. – Puścił mi oczko, a po jego ustach błąkał się figlarny uśmieszek.

– Co?

– Jeśli chcesz – dodał. – Możesz też poczekać tutaj. – Wskazał na ludzi zbierających się za autami. Wszyscy krzyczeli, skakali i rozlewali naokoło alkohol, chociaż prawdopodobnie miał trafić do ich gardeł.

– Jest jakiś haczyk? – zapytałam podejrzliwie.

– Jaki haczyk? – Evan wyrzucił papierosa i dogasił go butem.

– Pułapka? – Wykonałam dłonią nieokreślony gest, nie wiedząc, czy mój szósty zmysł mnie nie zawodzi.

– Evan zawsze ma jakiś haczyk. – Zza pleców dobiegł do mnie nowy męski głos. Odwróciłam się gwałtownie.

To, co zobaczyłam, prawie zwaliło mnie z nóg. Musiałam zebrać w sobie wszystkie siły, by się nie przewrócić. Krew w moich żyłach stężała, serce zamarło na kilka sekund, a oddech uwiązł w gardle.

– Reed!? – Archer był równie zdziwiony jak ja. – Co ty tu, do kurwy nędzy, robisz!? I to z nim!?

Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale nie mogłam sformułować żadnego sensownego zdania.

– Zostaw ją, Hale – mruknął mój towarzysz. – Jest ze mną.

Ten tekst tylko spotęgował złość w oczach Archera. Oblizałam spierzchnięte usta, czując się niezręcznie, kiedy otaksował mnie gniewnym wzrokiem. Nie odzywał się jednak. Po chwili znów spojrzał na Evana i podszedł bliżej.

– Po moim trupie – warknął.

Patrzyłam, jak mierzą się spojrzeniami.

– Z przyjemnością. – Evan uśmiechnął się złowrogo, aż przeszły mnie ciarki.

– Nie ma mowy, nie wsiądzie do twojego samochodu! – wykrzyknął Archer, przymierzając się do ciosu.

– Od kiedy biegasz za cudzymi laskami, co?

Mięśnie na twarzy Hale’a się napięły.

– Nie przeginaj, Wood – warknął, lecz zaraz odwrócił się w moją stronę. – Co ty tutaj robisz, do chuja?!

Miał na sobie czarne spodnie i szarą bluzę, tradycyjnie z naciągniętym na głowę kapturem. Wyglądał intrygująco w świetle reflektorów samochodowych. Mentalnie przywaliłam samej sobie z liścia za myślenie o jego wyglądzie w takim momencie.

– Byłam na imprezie – powiedziałam zgodnie z prawdą, otaczając się ramionami. Nagle ogarnął mnie niewyobrażalny chłód.

– Jakiej imprezie?

Zamknęłam oczy, chcąc sobie przypomnieć imię organizatora.

– Reed! – ponaglił Archer.

– Katty mnie zabrała, dobra?!

– Suka. – Splunął, a mnie kolejny raz zmroziło.

Evan odpalił następnego papierosa, jakby nigdy nic przysłuchując się naszej ostrej wymianie zdań.

– Nie mów tak o niej – odparłam.

Głośno czknęłam. Zrobiło mi się głupio, ale nic nie mogłam na to poradzić.

– Piłaś?

– Nie – odpowiedziałam, a z mojego gardła znów wydobyło się czknięcie.

– Kretynka – warknął Archer, kiwając głową.

– Spieprzaj – odszczeknęłam, przypomniawszy sobie, że był najgorszym, co spotkało mnie w życiu.

– Ty… – Chwycił mnie za przedramię. Ściągnęłam brwi, bo uścisk stał się bolesny. – Idziesz ze mną.

– Bo co?!

Nawaliłam się i właściwie było mi już wszystko jedno. Nienawidziłam tego, że Archer rościł sobie prawo do rządzenia mną. Miałam ochotę robić mu na przekór do końca życia. Czułam, że to byłaby niezła zabawa.

– Bo ja tak mówię – syknął.

– Hej, hej, hej – włączył się Evan. – Nie zapominasz się?

– Spierdalaj. Jeśli jeszcze raz zobaczę, że się koło niej kręcisz, powieszę cię na płocie za jaja, jasne?

Wydałam z siebie bliżej nieokreślony dźwięk, kiedy Archer mnie za sobą pociągnął.

– Przestań! – warknęłam. – Nigdzie z tobą nie idę!

– Myślisz, że masz coś do powiedzenia?! Otóż nie masz!

Wyraz jego twarzy sprawił, że zapadłam się w sobie. Moja pewność siebie błyskawicznie wyparowała. Posłusznie pomaszerowałam za nim.

– I gdzie ją zostawisz? – rozległo się pytanie Evana. Szkoda, że tak szybko odpuścił.

– Nigdzie – odpowiedział Archer krótko, przystając.

– Świetnie. – Tamten się zaśmiał. – Znasz zasady, prawda?

Hale ścisnął jeszcze mocniej moją rękę, a ja syknęłam.

– Znam.

– Będzie mi miło skopać ci ten twój zjebany zad. – Spojrzenie bruneta było teraz tak pewne siebie, tak odległe od tego, którym mnie obdarzał na imprezie. – A nagroda jeszcze bardziej mnie do tego zachęca.

Archer znowu mną szarpnął, po czym wyrwał do przodu. Dotarliśmy do jego samochodu.

– Siadaj i zapinaj pasy – mruknął zirytowany.

– Dla jasności: liczę, że zabierzesz mnie do domu – warknęłam.

Spojrzał na mnie. Jego zielone oczy świdrowały moje.

– Nie, Reed – powiedział ze złością. – Najpierw muszę stanąć do tego jebanego wyścigu i dla dobra nas wszystkich wygrać.

Zamrugałam zszokowana.

– Zapinaj te cholerne pasy!

Kiedy ustawiał się na linii startu, zerknęłam przez okno na pozostałe samochody. Czerwony dodge obok należał do tamtego łysego faceta. Uśmiechnął się, obnażając krzywe zęby, a mnie znowu zemdliło. Dalej dostrzegłam mustanga, za którego kierownicą siedział nieznany mi blondyn. Odwróciłam głowę do Archera. Jego skupione, wpatrzone w przednią szybę spojrzenie, zaciśnięte szczęki i napięte mięśnie sugerowały, że jest gotowy do starcia.

– Nie chcę tu być – powiedziałam w panice, szarpiąc się z pasami. Miałam wrażenie, że w momencie wytrzeźwiałam i dotarła do mnie powaga sytuacji.

– Sama tu przyszłaś – odparował, nie patrząc w moją stronę.

Chciałam krzyknąć, że to nieprawda i że to wina Evana, ale przecież sama chciałam, żeby mnie tu zabrał. To ja wsiadłam do jego głupiego bmw. A wszystko przez Crossa… Dlaczego zawsze muszę trafiać na słodkich dupków z gównianym wnętrzem? Zastanawianie się nad durnymi życiowymi błędami jednak w tej sytuacji nic by nie dało.

– O co w tym chodzi?! – zniecierpliwiłam się, wciąż walcząc z pasami.

Do moich uszu wdarł się warkot silników. Wijące się przed maskami dziewczyny najwidoczniej nie miały ochoty kończyć swoich pląsów.

– Kurwa, Reed, musiałaś tu przychodzić? Nie powinno cię tu być!

– Ale jestem, do cholery! – wykrzyczałam, wiedząc, że teraz już za późno na umoralnianie.

– Nie podnoś na mnie głosu – syknął.

– Jesteś idiotą. – Wypuściłam pas i chwyciłam klamkę. – Mam dość! Wysiadam!

– Ani mi się waż.

– Niby dlaczego?

– Jeśli teraz wysiądziesz, możesz źle skończyć. Szybka jazda jest dla ciebie bezpieczniejsza niż pozostanie wśród napalonych, zjaranych i pijanych typów.

Warknęłam pod nosem wściekła na siebie za własną głupotę. Od początku wydawało mi się to poronionym pomysłem, ale byłam zamroczona. Mój czujnik groźnych sytuacji się popsuł i działał z opóźnieniem.

– Co to znaczy, że zwycięzca bierze wszystko? – Przełknęłam głośno ślinę, przywoławszy w pamięci tekst łysego.

– Czasem chodzi o coś więcej niż tylko pieniądze. – Archer zmrużył oczy, poprawiając się na fotelu.

Ryk silników się nasilił, ale wyraźnie słyszałam odliczanie.

– Zapnij te jebane pasy!

Wzdrygnęłam się. Szarpnęłam i zdecydowanym ruchem przeciągnęłam klamrę przez ciało. Udało się. Mocując się z zapięciem, przeklinałam w myślach godzinę, w której zgodziłam się tu być. Kiedy usłyszałam kliknięcie, wbiło mnie w fotel. Z mojego gardła wydobył się niekontrolowany wrzask. Archer ruszył z piskiem opon, tak samo jak pozostałe pojazdy. Zgromadzeni skakali i hałasowali, szybko jednak zniknęli mi z pola widzenia, podobnie jak wyginające się na linii startu laski.

– Chcesz nas zabić?! – wykrzyknęłam, patrząc na licznik. Wskazówka niebezpiecznie wspinała się w górę, a zawartość mojego żołądka chciała się wydostać na zewnątrz.

Spojrzałam na milczącego, skupionego Hale’a, łapiąc się deski rozdzielczej.

Wyprzedziliśmy połyskującego czerwienią dodge’a. Obróciłam się, żeby zobaczyć, jak zostaje w tyle. Miałam ochotę się rozpłakać. Nie byłam pewna, ile jeszcze pożyję… Po paru chwilach zaczęliśmy się zrównywać z kolejnym autem. Za jego kierownicą siedział blondyn. Doskonale go widziałam, ponieważ był po naszej prawej. Kiedy nas zauważył, nieznacznie odbił w lewo, żeby zajechać nam drogę.

Pisnęłam, kiedy Archer odskoczył, a potem odtworzył manewr konkurenta.

– Zwariowałeś!?

Wydał z siebie jęk frustracji, po czym zręcznie zmienił bieg i docisnął pedał gazu. Znów wbiło mnie w fotel.

– Reed, siedź cicho i mnie nie wkurwiaj. Nie zmusiłem cię do przyjeżdżania tutaj. – Zerknął w lusterko wsteczne i zaklął siarczyście.

Mój wzrok powędrował do lusterka bocznego. Wyprzedzone przez nas niedawno samochody zmniejszały dystans. Przełknęłam głośno ślinę. To nie mogło się skończyć dobrze.

– Nie chcę cię straszyć, ale za chwilę zrobi się niebezpiecznie – powiedział.

– To znaczy?… – Mój głos się załamał.

– Zaraz zaczną się zakręty, a potem będzie tunel. To najtrudniejszy odcinek.

Pojęłam, że mogło się wydarzyć wszystko. Tutaj liczyła się tylko wygrana. Nawet za cenę życia.

– Najlepiej by było, gdybyśmy ich zatrzymali przed tym odcinkiem – stwierdził. Zerknął na mnie, po czym wrócił spojrzeniem do jezdni, zjeżdżając lekko w prawo. – Boisz się?

Byłam sparaliżowana prędkością. Niemal czułam oddech śmierci na karku.

– Daj rękę – polecił łagodnie.

Wyciągnęłam ku niemu drżącą dłoń, a on ją chwycił i zamknął w swojej. Była ciepła i duża, zupełne przeciwieństwo mojej.

– Nie pozwolę, żeby coś ci się stało. – Przysunął ją sobie do warg i delikatnie musnął. Potem ułożył ją na drążku zmiany biegów i przykrył swoją.

To wcale nie poprawiło mi samopoczucia. Drżałam, a mój oddech stał się nienaturalnie szybki. Archer zerknął na mnie kątem oka, a ja czułam się tak, jakby brakowało mi powietrza.

– Okej, Reed. Skoncentruj się – powiedział po chwili. – Pomożesz mi, dobrze?

– Ja?

Skinął głową.

– Patrz w lusterko wsteczne – nakazał, przestawiając je tak, żebym zobaczyła widok za tylną szybą. – Kiedy któryś zbliży się na tyle, że przestaniesz widzieć światła, powiedz „teraz” i zamknij oczy. Nie otwieraj ich, dopóki ci nie pozwolę, dobrze?

– Co chcesz zrobić? – zapytałam słabo, zabierając rękę z drążka i koncentrując się na lusterku.

– Zatrzymam ich.

– Niby jak?!

– Wszystko będzie dobrze, obiecuję.

Zmrużyłam oczy. Zadanie, które mi powierzył, mógł z powodzeniem wykonać sam, lecz fakt, że byłam za coś odpowiedzialna, sprawił, że na moment przestałam panikować. Chyba właśnie o to mu chodziło.

– Teraz! – krzyknęłam, gdy uznałam, że mustang za nami znalazł się wystarczająco blisko, po czym zacisnęłam powieki.

Poczułam szarpnięcie i poleciałam w bok. Pisk opon i wirowanie utwierdziły mnie w przekonaniu, że Archer zaczął driftować. Pisnęłam, czując się jak na karuzeli. Usłyszałam trzask. Krzyknęłam. Po chwili stanęliśmy. Wzięłam głęboki oddech.

– Możesz już otworzyć oczy.

Podniosłam powieki i parokrotnie zamrugałam. Archer na powrót poprawił lusterko wsteczne, zwolnił ręczny i znów wyrwał do przodu. Spojrzałam w lusterko boczne.

– O mój Boże… – Przyłożyłam dłoń do ust. – Czy oni z tego wyjdą?

Zobaczyłam dwa samochody wbite w barierki po obu stronach jezdni. Dodge wyglądał jak zgnieciona puszka po coca-coli, ale to mustang niepozornego blondyna sprawiał wrażenie wyciągniętego ze złomowiska. Powyginane, dymiące maski i ślady hamowania na asfalcie nie mogły świadczyć o niczym dobrym. Potrząsnęłam głową, czując się potwornie.

– Jak znam życie, nie będą mieli nawet jednego zadrapania – stwierdził Archer.

Po moich policzkach spłynęły łzy. Natychmiast je otarłam. Pewnie właśnie doszczętnie zrujnowałam makijaż, ale nie przejmowałam się tym.

– Teraz musimy dogonić Evana – dodał.

Popatrzyłam na niego. Wciąż był opanowany i uważnie obserwował drogę.

– Skąd znasz Evana? – zagadnęłam, żeby nieco ochłonąć i zrzucić z siebie stres.

– Znam tutaj każdego. – Wzruszył ramionami. Zakręty stawały się coraz ostrzejsze. – To kawał drania pod słodką otoczką pozornej przyzwoitości.

– Bardzo elokwentne określenie, jak na ciebie – skomentowałam z przekąsem.

Uniósł kącik ust. Zerknął na drążek zmiany biegów, prawdopodobnie szukając mojej dłoni. Trzymałam ją już na kolanach, więc sięgnął po nią, przełożył na dawne miejsce i ścisnął.

– Tak jest lepiej, prawda? – odezwał się, ale nie czekał na odpowiedź, tylko mówił dalej. – Nie warto wierzyć Evanowi. Nie każdy jest taki, na jakiego wygląda. Zdarłby z ciebie kieckę w środku imprezy.

– Nie zrobił niczego takiego.

– Bo wiedział, że musi się stawić na wyścigu.

W tym momencie zauważyliśmy granatowe bmw.

– Niespodzianka, frajerze – mruknął Archer pod nosem.

Przełknęłam ciężko ślinę, wczepiając palce w siedzenie. Zbliżaliśmy się do niego, lecz Evan skutecznie utrudniał nam wyprzedzenie.

– Niech go szlag! – zniecierpliwił się Archer, kiedy kolejny raz został zepchnięty.

Przy następnej próbie prawie wylądowaliśmy na barierkach. Wrzasnęłam, modląc się w duchu o szybką i bezbolesną śmierć. Archer ścisnął mocniej kierownicę, a ja chwyciłam oburącz głowę. Od ciągłych wstrząsów zaczęła nieprzyjemnie ćmić.

– Proszę cię – zaskomlałam. – Daj już spokój. Nie wiem jak, ale oddam ci pieniądze, tylko go zostaw. Mam tego dość.

– Reed, kurwa mać! Nie mogę! Tu nie chodzi wyłącznie o pieniądze! Gdyby tak było, dowiózłbym cię na metę ostatni!

– To o co chodzi!?

– To wyścig o wszystko, co jest w tym wozie! Łącznie z tobą!

Czułam się, jakbym spadała w głęboką otchłań.

– Co!? Dlaczego mi nie powiedziałeś wcześniej!? Gdybym wiedziała…

– …to nie wsiadłabyś ze mną do auta, wiem. Ale wtedy też nie mógłbym cię chronić. Musiałaś wsiąść.

Przełknęłam ślinę, obserwując, jak Evan wyrywa do przodu.

– Świetnie, po raz kolejny traktujesz mnie jak rzecz! – zbulwersowałam się.

– Kurwa, Reed! Nie znasz zasad tego świata, więc musisz mi zaufać. Wiesz, co będzie, jeśli on wygra? Staniesz się jego własnością.

Prychnęłam.

– Nie zgodziłabym się na to.

– Nikt by cię nie pytał o zdanie – odpowiedział, a mnie zrobiło się słabo. – Zasady mówią jasno: zwycięzca bierze wszystko, co jest w wozie. Poza kierowcą oczywiście.

– Pojebało was!?

Zerknął na mnie, ale się nie odezwał. Docisnął pedał gazu, zmieniając bieg, i kliknął parę przycisków na desce rozdzielczej.

– Dlatego muszę wygrać.

– I wtedy wygrasz również mnie?

Zaczął się zrównywać z konkurentem.

– Wolałabyś, żeby to był Evan?

Milczałam.

Przepychali się, a ja czułam coraz mocniej każde uderzenie. Zerknęłam przez szybę od strony kierowcy. Kiedy obydwaj wpadli na pomysł, żeby zajechać sobie drogę, zamknęłam oczy. Usłyszałam jedynie zgrzyt, a później zapadła głucha ciemność. Przez pewien czas nie wiedziałam, co się dzieje.

Musiałam stracić na krótko kontakt z rzeczywistością, bo po chwili znów słyszałam niezidentyfikowane odgłosy. Gdzieś w oddali pracował silnik, ktoś coś mówił, drzwi otwierały się i zamykały.

Chciałam się poruszyć, ale nie mogłam… Nie miałam siły nawet podnieść powiek. Do moich uszu dotarły jakieś szelesty. Potem nastąpiła cisza, którą zakłócił wystrzał.

Pierwszy.

Drugi.

Trzeci.

Pisk.

Czwarty.

Cisza.

Cisza.

Cisza.

Piąty.

Cisza…

10

Otworzyłam gwałtownie oczy, łapczywie nabierając powietrza w płuca. Starałam się wyostrzyć obraz. Moją klatkę piersiową wypełniał ból. Podniosłam rękę, by pomasować skroń, ale zamiast w nią trafiłam palcami w oko. Syknęłam. Zamrugałam, a otoczenie stało się wyraźniejsze. Czułam dym. Miałam wrażenie, jakbym była w innym wymiarze. Rozejrzałam się, a widok za oknem mnie poraził.

Zobaczyłam Archera stojącego bokiem do auta i mierzącego pistoletem przed siebie. Jego profil widoczny spod kaptura emanował grozą. To była prawdziwa twarz Hale’a…

W popłochu starałam się odpiąć pasy, nie zważając na ćmienie głowy. W panice otworzyłam drzwi i wysiadłam. Moje nogi owionął zimny wiatr, przyprawiając mnie o gęsią skórkę. Obróciłam się wolno i dostrzegłam powyginaną maskę auta Archera. Nie wyglądało tak źle jak tamte dwa samochody, ale siła uderzenia i tak musiała być duża. Przełknęłam głośno ślinę. Podmuch rozwiał mi włosy, sprawiając, że połaskotały mnie w twarz.

Popatrzyłam w drugą stronę. W oddali, na środku jezdni stało zniszczone auto Evana. Uchyliłam usta, chcąc coś powiedzieć, ale nie wiedziałam co. Cofnęłam się o parę kroków, kręcąc głową. Czy Archer w niego celował? Czy on nadal był w samochodzie? Czy przeżył?…

– Musimy się stąd zabierać – mruknął, opuszczając broń.

– Ni-nigdzie z to-tobą nie i-idę.

Pragnęłam się znaleźć jak najdalej od niego. Najlepsze rozwiązanie stanowiła ucieczka. Pomyślałam o tym, że mogłabym wrócić do rodzinnego miasta. Może któraś stara koleżanka by mnie przenocowała? Nie miałam jednak pomysłu na to, co dalej.

W środku cała dygotałam, gdy Hale okrążył auto i stanął naprzeciwko mnie.

– Reed, musimy się stąd wynosić.

– Nigdzie z tobą n-nie idę.

– Daj spokój – powiedział łagodnie, a rysy jego twarzy nagle się zmieniły.

Wyciągnął ku mnie wolną rękę. Kiedy prawie dotknął mojego policzka, odsunęłam się. Chłód nocy był nie do zniesienia, ale nie przebijał widoku tego człowieka.

– Boisz się mnie? – zapytał. Przygryzł wargę, patrząc w bok. Schował broń za pasek spodni i zacisnął dłonie w pięści, ale szybko rozprostował palce.

– Nie chcę cię widzieć – powiedziałam słabo. – Nigdy więcej…

– Musisz ze mną iść.

Okręciłam się na pięcie.

– Reed, kurwa mać! Wracaj! Nie możesz się tutaj kręcić sama, to niebezpieczne!

– Niby bezpieczniej mi będzie przy tobie i twojej spluwie!? – krzyknęłam przez ramię.

Usłyszałam za sobą kroki, więc przyśpieszyłam. Po chwili Archer złapał mnie za przedramię i obrócił. Prawie na niego wpadłam.

– Miałaś tego nie widzieć – warknął.

– To, że bym tego nie widziała, nie znaczyłoby, że się nie wydarzyło!

– Wiem, że wiesz od dawna – powiedział spokojniej. – Byłaś w moim pokoju tyle razy. Musiałaś widzieć pistolet, musiałaś słyszeć te wszystkie plotki, więc nie udawaj, że ten wyścig wywarł na tobie większe wrażenie.

– Jesteś… jesteś… – Czułam, jak cały świat wokół przestawał istnieć.

– Posłuchaj. – Poluźnił uścisk, ale wciąż trzymał moją rękę wystarczająco kurczowo, żebym nie mogła się wyrwać. – Obrażanie mnie teraz to serio kiepski pomysł. Właśnie skasowano mi auto, a wystrzały słychać było pewnie w całej okolicy. Skoro Evan jeszcze nie wyszedł ze swojego samochodu, to znaczy, że jest nieprzytomny – rzekł, a na widok mojej miny zaraz dodał: – Nie celowałem w niego, tylko w opony. Odbił się od barierki i stracił panowanie nad kierownicą. – Oblizał usta. – Za chwilę zjadą się tu psy, więc musimy się stąd jak najszybciej zabierać. Jeśli ktoś nas zauważy, będziemy mieć cholerne problemy.

Jego słowa w jakiś pokrętny sposób były sensowne. Zacisnęłam powieki, pragnąc się znaleźć już w domu.

– Chodźmy stąd – powiedziałam cicho.

Wrócił do nissana, otworzył drzwi, wyjął ze stacyjki kluczyki i wrzucił je do kieszeni spodni.

– Okej – westchnął. – Dasz radę biec?

– Co!? – Wytrzeszczyłam oczy.

– Biegnij w stronę tunelu.

– Ale jak długo?

– Rusz się. – Pchnął mnie, a ja prawie się potknęłam.

Wystartowałam na sztywnych, ołowianych nogach. Nie przepadałam za bieganiem, chociaż w poprzednim mieście od czasu do czasu robiłam rundkę po parku. Wiatr smagał moje policzki i szczypał w nos. Zacisnęłam dłonie, starając się przyśpieszyć. Cieszyłam się, że wybrałam wygodne trampki. Nie wiem, co by było, gdybym dała się namówić Katty na szpilki.

Zaczęłam oddychać przez usta, a mojemu gardłu wyraźnie się to nie spodobało. Ostre powietrze podrażniało śluzówkę. Archer był dwa kroki za mną. Im bardziej zbliżaliśmy się do wraku samochodu Evana, tym mocniej wywracało mi na drugą stronę żołądek. Kiedy minęliśmy pokiereszowane bmw, odwróciłam wzrok. Przyśpieszyłam, chociaż nogi protestowały. Próbowałam o tym wszystkim nie myśleć, ale czułam się coraz gorzej. Ból głowy przybierał na sile, kiecka krępowała ruchy, odżyły też wspomnienia tamtego felernego wieczoru. Znów czułam się jak wtedy, kiedy zaczepiło mnie tamtych dwóch typków.

Dotarliśmy do tunelu. Mniej więcej w jego połowie zwolniłam. Archer jednak nieustannie mnie szturchał, dając znak, że nie mogę się poddać. Miałam wrażenie, że jeśli popchnie mnie znowu, upadnę i już się nie podniosę.

– Jeszcze trochę – wydyszał.

Moje mięśnie płonęły żywym ogniem. Zakaszlałam. Brakowało mi powietrza w płucach.

Kiedy opuściliśmy tunel, do moich uszu dotarło odległe wycie syren.

– W lewo – usłyszałam.

Skręciłam i wpadłam w nieoświetlony zaułek. Droga była wilgotna, a przez to śliska. Mimo wszystko pokonywałam kolejne metry resztkami sił.

Wkrótce znaleźliśmy się na bardziej cywilizowanej ulicy, ze sklepami, z mniej obskurnymi kamienicami i działającą sygnalizacją świetlną.

Mijaliśmy skrzyżowania i powalone śmietniki. Archer znowu mnie pociągnął i skręciliśmy w mniej przyjemną uliczkę.

– Nie mogę już! – krzyknęłam, przystając.

Hale obejrzał się za siebie. Zatrzymał się, dysząc. Chwyciłam się za brzuch i pochyliłam. Zachłannie łykałam powietrze, a z moich oczu płynęły spowodowane wiatrem łzy. Otarłam je, kręcąc się niespokojnie. Oparłam tyłek o ścianę jakiegoś budynku, łapiąc dłońmi kolana. Archer do mnie podszedł.

– Wszystko okej?

– Pytasz poważnie? – Parsknęłam.

Ześlizgnęłam się i klapnęłam na brudny chodnik. W tamtym momencie miałam gdzieś, że pobrudzę sukienkę. Po chwili Hale przykucnął obok mnie. Chciał coś powiedzieć, ale zadzwonił jego telefon.

– Słucham… Świetnie… Dobra robota.

Usłyszałam z głośnika syreny tak wyraźnie, jakby wozy przejeżdżały koło nas.

– W samą porę… Hm… Tak, z nią… Nie wiem, a co mam, kurwa, robić? Kwiatki podlewać? Patrzeć, jak rośnie trawa? Tak… Wciąż na dziesiątce… Nic na to nie poradzę, ona nie może dalej biec… Jasne… Taki mam, kurwa, zamiar, wiesz?

Zmrużyłam oczy, starając się uspokoić oddech. Hale pożegnał się z rozmówcą, mamrocząc coś pod nosem.

– Wciąż jesteśmy zbyt blisko miejsca zdarzenia – stwierdził.

– Nie dam rady dłużej biec.

Chwycił moją dłoń, wstając i automatycznie ciągnąc mnie za sobą. Ściągnął bluzę i narzucił mi ją na ramiona.

– Ubierz i się zapnij. Masz zimne ręce. – Popatrzył na mnie z troską i naciągnął mi na głowę kaptur. – Musimy jeszcze trochę pobiec, a potem pójdziemy. Obiecuję.

Ruszyliśmy, mimo że moje ciało protestowało. Truchtaliśmy przez kilka następnych minut, a ja co pięć metrów zostawałam w tyle. To było ponad moje siły. Każdy krok sprawiał mi ból, miałam wrażenie, jakbym przebiegła pół miasta. Archer przystanął i zaczekał, aż do niego przydrepczę.

– Chłopcy zabrali moje auto, ale musieli się nieźle nakombinować, żeby w miarę szybko się zmyć – oznajmił i się zaśmiał, jakby opowiedział dowcip.

– A co z Evanem? Pomogli mu?

Spojrzał na mnie pytająco, a ja poczułam ucisk w żołądku.

– Naprawdę cię interesuje, co się z nim stało?

– Na pewno był ranny! Jeśli go tam zostawili, to…

– Nic mu nie jest – odpowiedział chłodno. – Spędzi noc na komisariacie, a potem pewnie ktoś wpłaci za niego kaucję.

– Na komisariacie? Przecież powie im wszystko! Będziemy mieć problemy!

– Reed, nie próbuj zrozumieć tego świata. Tu panują inne zasady.

– To znaczy?

Spojrzał na mnie zimnym wzrokiem, który uświadomił mi, że nie poznam odpowiedzi.

– Gdzie jesteśmy? – zapytałam, zorientowawszy się, że nie znam tej okolicy.

– Widzisz kominy nad tamtymi budynkami? – Wystawił przed siebie palec.

Zmrużyłam oczy, wpatrując się w słabo zarysowane kontury na tle ciemnego nieba.

– Tak – mruknęłam.

– To fabryka.

Z wrażenia aż się zatrzymałam i uchyliłam usta. Czyli byliśmy w tej części West Richmond Falls, a on mówił o tym jak o czymś naturalnym?

– Nielegalne wyścigi zawsze odbywają się w tej okolicy. Powinnaś była się domyślić. – Wzruszył ramionami.

– To zły moment na wypominanie mi nieznajomości topografii miasta – prychnęłam, ściągając kaptur. Pewnie wyglądałam w nim komicznie.

– Jesteś ze mną, więc nie musisz się bać.

– Jestem tu przede wszystkim przez ciebie – warknęłam, ale zaraz ugryzłam się w język.

– O nie, nie, nie. Jesteś tu, bo wsiadłaś do samochodu z Evanem. Nie wiń mnie za swoje głupie decyzje.

Przygryzłam wargę, wiedząc, że prawdziwy powód mojej obecności tutaj – podobnie jak wszystkich problemów – i tak ma związek z Hale’em. Nie było sensu jednak mu tego tłumaczyć.

– Idziemy do domu? – zagadnęłam.

– Teoretycznie.

– To znaczy?

– Szlibyśmy przez pół nocy, wiesz o tym? Mam niedaleko mieszkanie.

– Swoje?

– Nie do końca. Pomieszkuję w nim z kolegami.

Zapowiadało się na to, że wkroczę do brudnego świata tych cwaniaków. Przynajmniej już wiedziałam, gdzie się podziewał, kiedy nie było go w domu.

– I odwieziesz mnie do domu?

– Nie będę miał czym.

– Może pożyczysz od kogoś samochód?

– Nie sądzę, żeby to się udało.

Złość rozsadzała każdą komórkę mojego ciała. Walczyłam z samą sobą, by nie wybuchnąć. Włożyłam dłonie do obszernych kieszeni bluzy, żeby ogrzać skostniałe palce.

– I co mam niby zrobić? Zostawisz mnie na zewnątrz?

– Jeśli bardzo chcesz. – Zaśmiał się pierwszy raz od dawna.

– Jesteś żałosny, kiedy myślisz, że jesteś zabawny.

Wziął głęboki wdech, gmerając po kieszeniach spodni. Znalazł papierosy oraz zapalniczkę i odpalił jednego. Zaciągnął się i wypuścił dym w niebo.

Szliśmy przez jakiś czas w ciszy, a jedyny odgłos, który słyszałam, wydawały nasze kroki. W końcu dotarliśmy do rzędu niemal identycznych czterokondygnacyjnych apartamentowców.

– To tu. – Wskazał ruchem głowy jeden z budynków. – Zostajesz za bramą czy wchodzisz?

– Bardzo śmieszne – syknęłam, kiedy mnie przepuścił.

Żwir nieprzyjemnie chrzęścił pod naszymi stopami. W paru oknach paliło się światło. Archer wpuścił mnie do budynku. Przemierzyliśmy klatkę schodową, po czym znaleźliśmy się przy drzwiach mieszkania na parterze.

– Jesteśmy! – krzyknął, aż zapiszczało mi w uszach.

Z jednego z pokoi wyszedł mniej więcej dwudziestodwuletni chłopak z ciemnymi włosami i oczami oraz śniadą karnacją, wysoki na chyba dwa metry. Prawdopodobnie miał meksykańskie korzenie.

– Już myślałem, że złapała was policja – mruknął, upijając z kubka łyk jakiegoś napoju.

– Nie daję się tak łatwo złapać, przecież wiesz. – Archer się zaśmiał, odkładając broń na komodę.

Tamten uniósł lekko brew, ale nie odpowiedział. Zaczęłam ściągać bluzę, chcąc ją oddać Archerowi, ale w końcu rzuciłam ją na pistolet, żeby go zakryć i nigdy więcej nie widzieć.

– Ty nie, ale ona… – Pół-Meksykanin wzruszył ramionami, obserwując nas.

– Żyjemy, nic nam nie jest.

– W gruncie rzeczy się cieszę. Zajęliśmy się twoim gratem, stary. Mike i Carter sprawdzają części w garażu, ale czarno to widzę. – Chłopak podrapał się po policzku. – A ty jak masz na imię, słonko? – Spojrzał na mnie spod ciemnych rzęs.

– Reed – odpowiedziałam cicho, przyjmując postawę zamkniętą. Przygryzłam wnętrze policzka, czując się niekomfortowo.

– Cześć – przywitał się, upijając kolejny łyk. – Jestem Diego. Archer pokaże ci pokój, w którym, jak sądzę, przenocujesz. A potem dopilnuj, żeby do mnie przyszedł. Muszę z nim pogadać.

Milczałam, wgapiając się tępo na jego sportową koszulkę. Nie miałam odwagi spojrzeć mu w oczy.

– Nie masz czegoś do roboty? – fuknął na niego Archer.

– Szczerze mówiąc, liczyłem, że napiję się piwka z tobą i Willem, ale chyba macie już inne towarzystwo.

– Will tu jest? – zapytał Archer.

– Przyszedł jakieś dwie godziny temu z dziewczyną. Musi być niezła, skoro zniknęli tak szybko, że nawet nie pozwolił mi jej zobaczyć. Słyszałem tylko jej irytujący śmiech. – Diego zrobił dziwną minę, po czym się roześmiał. – Nasłuchuję, ale nic się tam nie dzieje, czyli jeszcze nie zaliczył.

Parsknęli śmiechem, a ja się skrzywiłam.

– Nie martw się, na pewno jesteś od niej ładniejsza – stwierdził chłopak, po czym skierował się na koniec korytarza. – Będę w gabinecie, Archer.

Zatrzasnął za sobą drzwi.

– Tak, to ten Diego, którego imię padło już u nas w garażu – powiedział Hale nad moim uchem. – On tu rządzi. Nie przejmuj się jego komentarzami.

Zmarszczyłam czoło.

Poprowadził mnie po schodach na górę, po czym pchnął pierwsze drzwi z lewej, wszedł do pokoju, pochylił się i zapalił lampkę nocną. Wkroczyłam do jasno urządzonego pomieszczenia. Po biurku walało się parę książek i luźnych kartek, a przy koszu leżały dwie puszki po piwie. Na krześle obok ładnie zaścielonego łóżka wisiała niebieska bluza. Pokój bardzo przypominał ten, który Archer miał w naszym domu.

Obróciłam się w stronę Hale’a. Patrzył na mnie z figlarnym uśmieszkiem. Zwilżyłam usta, zastanawiając się, co teraz.

– Mówiłem ci już… – Podszedł bliżej. Uniosłam lekko twarz, by lepiej go widzieć. – …że jesteś zajebiście seksowna w tej sukience?

Zamrugałam parokrotnie. Czy ja się przesłyszałam? Wpatrywałam się w niego ze zdziwieniem, przetwarzając słowa, które padły parę sekund temu.

– C-co?

Ten chłopak był niemożliwy. Jeszcze nigdy nie spotkałam tak humorzastego dupka.

– Naprawdę nie usłyszałaś, co powiedziałem? – Zniżył głos do tej swojej seksownej chrypki. – Czy po prostu chcesz to usłyszeć drugi raz?

Miałam ochotę zawyć z bezsilności. Ciągle dawałam się mu podejść, a on czerpał z tego niezdrową satysfakcję.

– Nieważne – mruknęłam, odsuwając się. – Chcę wrócić do domu.

– Jutro ktoś cię odwiezie.

– Czemu dopiero jutro? – warknęłam, krzyżując ramiona na klatce piersiowej.

Włożył ręce do kieszeni.

– Jeśli jesteś na tyle głupia, żeby chcieć wracać do domu sama nocą… to po co ja cię tu przyprowadziłem? – W jego głosie pobrzmiewały oskarżycielskie nuty.

– Dobre pytanie. – Wyrzuciłam ręce w górę i zaczęłam nerwowo krążyć po pokoju.

Milczał. Kiwając się na piętach, powoli przeniósł wzrok na moje uda.

– Oczy mam wyżej, wiesz? – fuknęłam rozzłoszczona. – Po cholerę tu jestem? Dobrze wiem, że byłbyś w stanie znaleźć sposób, żeby mnie odstawić do domu wcześniej!

– Jesteś tu, bo musiałem cię wpakować do swojego pierdolonego wozu, który prawie się rozleciał. Jesteś tu, bo byłaś na tyle nierozsądna, żeby wsiąść do samochodu Evana!

Moja frustracja sięgnęła zenitu. Zawsze tak robił. Obracał kota ogonem, przy okazji zrzucając winę na mnie. Prychnęłam rozwścieczona.

– Skończ wreszcie gadać w kółko o tym samym! – Podniosłam głos, szybko jednak się opanowałam. – O co w tym chodzi?

– W czym?

– Te wyścigi… ten cały… pistolet… – Na jego wspomnienie aż dostałam gęsiej skórki. – Chcesz mnie zabić czy jak? – Nabrałam powietrza w płuca. – Czym się, do jasnej cholery, tak naprawdę zajmujecie, że stać was na taki duży apartament!? Nie wmówisz mi, że samo wygrywanie w nielegalnych wyścigach pozwala wam na takie coś! Widziałam, ile wpłacał Evan na wejściu. Musielibyście się ścigać codziennie przez lata, żebyście byli w stanie sobie pozwolić na takie mieszkanie i wyposażenie!

Podniósł oczy ku sufitowi, wypuszczając ustami powietrze z głośnym świstem. Usiadł na łóżku, a rama delikatnie skrzypnęła.

– Zadajesz za dużo pytań – stwierdził. – Nie możesz poznać wszystkich odpowiedzi. Im mniej wiesz, tym lepiej dla ciebie, uwierz.

Jego głos był opanowany i z nutą troski. Powinno mnie to uspokoić, ale podziałało niczym płachta na byka.

– Nie sądzisz, że już w tym jestem? I tak dawno przestałam być bezpieczna – warknęłam.

Nie odezwał się. Patrzył tępo przed siebie, a ja czułam ulgę, że przynajmniej już nie gapił się na moje nogi. Obciągnęłam niżej sukienkę, lecz i tak po chwili podjechała do góry.

– Skąd mogłam wiedzieć, że Evan nie jest taki, na jakiego wygląda? Może powinieneś mi dać listę podejrzanych typków, kazać ją wykuć na blaszkę i codziennie mnie z niej odpytywać jak z tabliczki mnożenia? Wystarczająco dużo widziałam, więc chyba jednak nie masz wyboru i musisz mi powiedzieć wszystko.

Powoli przeniósł na mnie wzrok. Jego oczy błyszczały w nikłym świetle nadającym tej sytuacji jeszcze mroczniejszej otoczki.

– Siadaj – wychrypiał nieobecnym głosem, poklepując materac obok siebie.

Wykonałam polecenie.

– Absolutnie nie możesz nikomu nic powiedzieć, jasne? Jeśli puścisz parę z ust, będę zmuszony cię… unieszkodliwić. – Zaśmiał się ironicznie. – Co ja pierdolę, przecież nigdy nie podniósłbym na ciebie ręki. Ale nie wiem, czy zdołałbym cię ochronić przed resztą.

– Resztą?

– Diegiem – Odchrząknął. – No i przed pozostałymi chłopakami. Działamy w sześciu.

Westchnęłam głośno, nie wiedząc, co powiedzieć.

– Siedzimy w tym od dawna. Jedni dłużej, inni krócej. – Wzruszył ramionami. – Możemy na sobie wzajemnie polegać. Jeden zrobiłby wszystko dla drugiego. To moi bracia. Prawdziwa rodzina.

Pokiwałam wolno głową, chociaż mój rozum tego nie ogarniał.

– Gang to gang – dodał, a mnie zmroziło. – Chcesz słuchać o tym, co robię?

– Coś nielegalnego, jak sądzę…

Chyba nie byłam gotowa na poznanie szczegółów. Wyobrażenia zdecydowanie mi wystarczały.

– Właśnie. – Pokiwał głową. – A wyścigi to najlepszy sposób na szybkie zarobienie forsy. Można łatwo zdobyć nie tylko kupę pieniędzy, ale też inne samochody z całym ich wyposażeniem. Ale to inna bajka. Tam rządzą odrębne zasady.

– Dlaczego wybrałeś takie życie?

– A dlaczego nie? Każdy ma swój plan na siebie. Mój jest taki.

Jego słowa w pewnym sensie mnie raniły.

– Kiedy byłem mały, miałem tatę i mamę. Kochali się, kochali mnie, a ja kochałem ich. Fajnie, prawda? Mama zawsze była dla mnie najważniejsza. Poświęciła karierę, żeby mnie wychować. Siedziała w domu, chociaż lubiła swoją pracę. Dobra matka, idealna żona. – Przerwał na chwilę. – Zachorowała. Na raka. Miałem dziesięć lat, kiedy to się zaczęło. Najpierw zauważyłem zmianę w jej zachowaniu: stała się smutniejsza. Czasem słyszałem, jak płakała, a w nocy szeptała modlitwy. Najpierw dowiedział się ojciec, potem ja. Zaczęła się leczyć. Na początku dawano jej szanse, ale potem marniała w oczach. Byłem młody i głupi, więc wierzyłem w cud. Ona przestała wierzyć.

Nienaturalny spokój, z jakim to opowiadał, przyprawiał mnie o dreszcze.

– Dlaczego przestała? – drążyłam. – Przecież miała dla kogo żyć.

Rozchylił usta, obracając się w moim kierunku. Jego wielkie oczy skrywały ból. Jeszcze nigdy nie widziałam na jego twarzy takiego cierpienia. Ten widok rozdarł mi serce.

– Ponieważ ojciec ją zostawił.

Podniosłam wyżej powieki ze zdumienia. Adam nie sprawiał wrażenia kogoś, kto mógłby tak postąpić.

– Nigdy nie było go w domu – kontynuował. – Im bardziej matka potrzebowała męża, tym rzadziej go miała. Cały czas był w pracy albo w delegacji, na wyjazdach służbowych czy rozmowach biznesowych… Nie było go podczas chemii, nie było go, kiedy cierpiała z bólu. Tak bardzo go kochała. Potrzebowała jego obecności, nie lekarstw. Żyła, ale nie uczestniczyła w życiu. Tylko czekała, aż on wróci i będzie mogła się do niego przytulić. Nic z tego.

– To niemożliwe… – wyszeptałam.

– Możliwe, Reed. Olewałem szkołę przez prawie dwa lata po to, żeby miała z kim rozmawiać, żeby miał kto słuchać jej krzyków, kiedy leki przeciwbólowe przestawały działać. Widziałem, jak cierpiała, ale nie z powodu choroby, lecz przez brak męża. – Uderzył otwartą dłonią w kolano. – Ona zmarła, kurwa, przez niego!

Struchlałam. Rozumiałam, że nie pałał do ojca wielką miłością, ale dlaczego, na Boga, wygadywał takie rzeczy? Adam Hale był porządny i ułożony. Z jego oczu aż biła serdeczność. Od razu widać, że to dobry człowiek. Uczucie, którym darzył moją mamę, nie mogło być udawane. Przygryzłam wargę. Z jednej strony nie chciałam wierzyć w te oskarżenia, z drugiej – czasem za idealną maską kryją się potworne rzeczy.

– Nigdy go przy niej nie było – kontynuował Archer przez zaciśnięte zęby. – Zawsze miał tysiąc wymówek, żeby nie przyjechać do szpitala albo nie wejść do pokoju, w którym leżała. A ona tak go wypatrywała, całymi dniami czekała, aż stanie w drzwiach z uśmiechem, z kwiatami, z dobrym słowem…

Zamilkł na moment.

– Mama często powtarzała przez sen jego imię. Kiedy się budziła i widziała przy łóżku tylko mnie, pytała o niego. Nigdy go nie było, wychodził wcześnie rano i wracał w środku nocy. Zawsze była smutna na wieść o tym, że nie ma go w domu. Czasem kłamałem, że wpadł podczas jej drzemki, a wtedy ona uśmiechała się delikatnie. Pytała, w co był ubrany, co mówił, czy znowu się zaciął przy goleniu… Potrzebowała go. Ona nie zmarła w wyniku choroby. Odmówiła przyjmowania leków, przestała jeść… Zabiła ją tęsknota.

Zanurzył dłonie we włosach i spuścił głowę. Rozdrapywanie starych ran na pewno nie służyło jego zdrowiu psychicznemu, ale nie miałam odwagi przerywać.

– Tamtego dnia – ciągnął, jakby kompletnie mnie nie zauważał – nie poszedłem do szkoły. Jak zresztą od dłuższego czasu. Mama jakiś czas wcześniej wypisała się ze szpitala na własne żądanie. Chemia i tak nie dawała rezultatów. Drogie lekarstwa miały być innowacyjne, miały pomóc… ale gówno z tego wyszło. – Wyprostował się z obojętną miną. – Leżała w sypialni, wśród kroplówek, przypięta do aparatur. Czytałem jej gazety, ale ona patrzyła tępo w sufit i prawie wcale się nie uśmiechała. Jedynie czasem na mnie popatrzyła. Wydzwaniałem do ojca i prosiłem, żeby wrócił, bo coś jest nie tak. Za każdym razem odpowiadał, że musi pracować i że mam być dużym chłopcem.

Zacisnęłam dłonie w pięści, czując przejmujący chłód.

– Pielęgniarka wyszła do toalety, kiedy mama wykazała chęć rozmowy. Zapytała, gdzie on jest, ale nie odpowiedziałem. Potem przymknęła oczy i zapytała, czy wciąż mam swojego pluszowego misia od niej. Miałem. Poprosiła, żebym go przyniósł, bo chciałaby… – Zaciął się. – Pobawić się nim ze mną. Wiesz, jaki byłem wtedy szczęśliwy? Miałem już dwanaście lat, ale ta propozycja wydała mi się najwspanialszą rzeczą na świecie. Pomyślałem, że najgorsze minęło, że mamie wróciły siły i że będzie dobrze. Zanim poszedłem, dodała, że mnie kocha i chciałaby, żebym kochał ją za dwóch. Pocałowałem ją w czoło i popędziłem szukać tej pierdolonej zabawki. Kiedy wróciłem, spała. Stała jednak nad nią pielęgniarka, gorączkowo szeptając coś do telefonu. Kiedy powiedziała, że mama zmarła… poczułem się, jakbym spadał. Chyba krzyczałem, pewnie płakałem… Nie pamiętam. Pamiętam, jak później biłem tym jebanym pluszakiem ojca, krzycząc, że to jego wina. Odeszła… sama. Przez niego.

Zatkałam dłonią usta. Wyobraziłam sobie tę sytuację i poczułam nieprzyjemny skurcz w żołądku. Chciało mi się płakać.

– Archer… – wyszeptałam. – Tak strasznie mi przykro.

– Wiesz, co jest w tym najgorsze?

– Co takiego?

– Że kiedy ona tak cierpiała, on wolał się zabawiać z kochankami, niż dotrzymać słowa, które jej dał na ślubie – warknął. – Korzystał z życia, zdradzając ją i pozwalając, by nasza rodzina się rozpadła.

– Jak to: zdradzając? Jesteś tego pewien?

Nie mieściło mi się w głowie, że tak dobry człowiek jak Adam mógł postępować w tak ohydny sposób.

– Oczywiście. Niby dlaczego urządził sobie z domu hotel?

– Nie wierzę. – Pokręciłam głową. – Masz jakieś dowody?

– Dowody? Czy to, co powiedziałem, nie jest wystarczającym dowodem?

– To domysły, Archer – powiedziałam łagodnie, bojąc się, że wpadnie w złość.

– Znam go całe życie – prychnął. – Nie potrzebuję czegoś takiego jak dowody.

Milczałam. Nie wiedziałam, co jeszcze mogłabym powiedzieć.

– Po śmierci matki buntowałem się, wiedząc, że to jego wina – kontynuował cicho po chwili. – Olałem szkołę, ledwo przechodziłem z klasy do klasy, robiłem różne głupie rzeczy, poznałem kilku kumpli, z którymi kradliśmy przechodniom jakieś drobne sumy, wszczynaliśmy bójki. Zaczęły się imprezy, niewracanie do domu na noc. Ojciec chciał mnie ustawić, ale szybko zrezygnował. Podczas jednej akcji, gdy chcieliśmy zdobyć parę centów dla zabawy, coś poszło nie tak. Zostałem złapany na gorącym uczynku przez okradaną osobę. Zobaczył to Diego, który przyglądał się wszystkiemu z boku. Uratował mój zad. Upiekło mi się. Wyjaśnił, gdzie popełniłem błąd i co powinienem zrobić, żeby to się nie powtórzyło. Polubiłem gościa. Biła od niego braterskość. Powiedział, że nie mógłby zostawić swojego towarzysza zbrodni w tarapatach. – Zaśmiał się, jakby opowiedział żart. – Zrozumiałem, że takie zabawy są mało opłacalne, a wiążą się ze zbyt dużym ryzykiem. Zapragnąłem więcej. Diego wciągnął mnie w swój świat. Stwierdził, że się nadaję, docenił mnie. Poznałem Mike’a i Willa. Tego drugiego pewnie kojarzysz ze szkoły, zazwyczaj trzymamy się razem. Mike’a jeszcze nie znasz, ale może to i lepiej, bo jest specyficzny. Potem dołączyła… reszta.

– Reszta?

– Carter. No i Matt.

Przełknęłam głośno ślinę w reakcji na ostatnie imię. Musiałam mieć dziwną minę, ponieważ Archer dodał:

– Mówiłem ci już o nim.

– Myślałam, że żartujesz. Matt tu nie pasuje…

– Dlatego jest taki skuteczny.

Skrzywiłam się po raz kolejny. Pokręcił głową, jakby tłumaczył coś małemu dziecku, i przetarł dłonią twarz.

– Reed, dlaczego ciągle myślisz, że cię okłamuję?

Ponieważ nie należy ufać komuś takiemu jak Archer? Robił wszystko, żebym mu nie zaufała.

– Nie wiem… A dlaczego nie? Jak widać, wszyscy dookoła to robią.

– Właśnie ci powiedziałem o sobie takie rzeczy, a ty wciąż sądzisz, że nie jestem z tobą szczery?

– Doceniam, że mi to wszystko powiedziałeś.

Oblizał usta i się zadumał. Widziałam, że jeszcze nie skończył wyznań. Wzięłam głęboki oddech, czekając na to, co miał w zanadrzu.

– Poznałem Kelsey po niecałym roku takiego życia – rzekł powoli. – Wpadłem na nią przypadkiem na korytarzu. Jak ona mnie wkurwiała. Była taka pogodna, radosna i miła. Nie mogłem znieść, że tak dobrze się uczy, że jest taka piękna i idealna. Zacząłem jej uprzykrzać życie, ale wkrótce nie mogłem przestać o niej myśleć. Zakochałem się. Zmieniłem front, zbliżyłem się do niej, poprosiłem ją o chodzenie, aż wreszcie stworzyliśmy związek. Po tych wszystkich upadkach podniosłem się dzięki niej. Ale nie mogłem jej zdradzić wielu rzeczy. Często się z tego powodu kłóciliśmy. W końcu zdecydowałem się jej wyznać część prawdy, chociaż podejrzewałem, że wtedy ze mną zerwie. Była wstrząśnięta, wściekła, ale została. Wciąż nie wiedziała wszystkiego. Zajmowaliśmy się wtedy… poważną sprawą. Zaczęła dociekać, chociaż prosiłem, żeby została z boku i się nie wychylała. Ciekawość jednak wygrała. Nie wiem, jak dokładnie znalazła się na tym wzgórzu. Myślę, że oni ją uprowadzili…

– Oni?

– Nieopodal działa druga grupa, która wpierdala się w nasze interesy. Chce przejąć nasz teren, a to by oznaczało dla nas poważną stratę dochodów – mruknął. – Chociaż nigdy nic im nie udowodniono, jestem prawie pewny, że to oni stoją za jej śmiercią. Że uwięzili ją w tym hangarze i go podpalili…

– O Boże… – Czułam, jakby spadło na mnie coś ciężkiego.

– Wiesz, co wtedy postanowiłem? – zapytał ponuro, nieznacznie się do mnie zbliżając. Patrzył w moje wystraszone oczy tak odważnie, że zaczęło mnie to zawstydzać. – Że nie mogę nikogo kochać. Kochałem mamę i ją straciłem. Kochałem Kelsey i zginęła, więc…

Zamilkł. Przyśpieszyło mi serce, kiedy ciepła dłoń Archera znalazła się na moim biodrze. Emanował energią, którą mimowolnie chłonęłam.

– W-więc? – ponagliłam niezdolna do sformułowania składnego zdania. Wszystkie informacje zlewały się w jedną wielką papkę.

– Więc boję się, że cię stracę, Reed – szepnął. Był tak blisko jak wtedy, gdy Matt obserwował nas z szafy. Może nawet bliżej. – Bo ciebie też pokochałem.

Jego usta dotknęły moich, przyprawiając mnie o skurcz żołądka. Zamknęłam oczy i położyłam rękę na ramieniu Archera. Delikatnie musnął językiem moją dolną wargę. Zadrżałam. Chwycił mnie pewniej, dołączając drugą dłoń. Między nami zaczęły przeskakiwać iskierki, sprawiając, że stopniowo się rozgrzewałam.

Pozwoliłam Archerowi pieścić mój język. Oddałam pocałunek, zapominając o całym świecie. Na moment zniknęły wszelkie problemy, ulica pełna rozwalonych samochodów i odstręczające uśmiechy nieznajomych mężczyzn. Czerpałam z tej chwili, ile tylko mogłam. Smakował cudownie pomimo wyczuwalnej nutki tytoniu. Ścisnął mnie mocniej, a ja cicho westchnęłam. Moje ciało ogarniała błogość. Uniosłam ręce, oplotłam nimi kark Archera i wbiłam lekko paznokcie w jego skórę. Zaczął kreślić kółka na moim ciele, a jego oddech przyśpieszył. Przyciągnęłam go bliżej, chcąc, żeby ten moment się nie kończył. Zapragnęłam zatonąć w tym człowieku i już nigdy nie wychodzić na powierzchnię. Do mojego mózgu zaczęły jednak napływać różne myśli. Bombardowały mnie obawy, aż wreszcie zadrżałam z przerażenia.

– Reed? – Hale odsunął się na parę centymetrów. – Wszystko w porządku? Cała się trzęsiesz.

Nie podnosiłam powiek. Zjechałam dłońmi po jego ciele i ułożyłam je na swoich udach. W żołądku szalało mi stado motyli. Co się, do cholery, działo!? Przełknęłam ślinę i powiodłam czubkiem języka po wargach. Wciąż czułam na nich pocałunki i musiałam przyznać, że cholernie mi ich brakowało.

Otworzyłam powoli oczy i napotkałam spojrzenie pełne emocji. Archer wyglądał, jakby zrzucił z barków potworny ciężar i odrodził się na nowo.

– Czy… – szepnęłam drżącym głosem. – Czy zrobiliśmy to, co mi się… wydaje?

Uśmiechnął się, spuszczając wzrok. Nie wiem czemu, ale zrobiłam to samo. Nagle uznałam tę sytuację za zabawną. Zaśmiałam się pod nosem, zerkając na Hale’a. Znów patrzył na mnie tak intensywnie, że byłam pewna jednego – zaraz się zarumienię.

– Jesteś taka piękna – wychrypiał, zakładając mi włosy za ucho. – I bystra. – Jego opuszki powędrowały wzdłuż mojej żuchwy i delikatnie podniosły mi brodę. – Cholernie piękna, intrygująca i… zakazana.

Nie wiedziałam, co powiedzieć. W głębi duszy wiedziałam, że powinnam to przerwać. Ignorowałam jednak te podszepty tak długo, jak się dało.

– Archer…

– Nie, Reed – uciął seksownym tonem, a po moim karku przeszedł dreszcz. – Kiedy zobaczyłem cię na tej kolacji, pojąłem, że jesteś definicją mojego problemu. Nie mogłem przestać myśleć o tobie i o twoim melodyjnym głosie. Codziennie się zastanawiałem, jak by to było, gdybyś dotknęła mnie tymi delikatnymi dłońmi. Wiedziałem, że sprowadzę na ciebie kłopoty, więc musiałem się postarać, żebyś była bezpieczna. Zachowywałem się jak dupek po to, żeby trzymać cię od siebie z daleka. Ale widok twoich łez był ciosem w moje skamieniałe serce. Rozkruszyłaś mur, który wokół siebie wybudowałem. Poprosiłem Matta, żeby się tobą zaopiekował i dopilnował, żebyś mi nie zaufała. Codziennie go pytałem, jak się czujesz, czy wszystko w porządku. Ale teraz widzę, że powinienem był poprosić, żeby pilnował mnie… Ponieważ nie umiem bez ciebie żyć.

– Wiesz, że nie możemy…

Przybliżył się.

– Czego nie możemy? – zapytał, dotykając wargami mojego policzka. – Tego? – Przeniósł się na żuchwę i złożył na niej kilka drobnych pocałunków. – Tego też? – Trącił nosem szyję i dmuchnął w skórę. – A tego? – Zaczął muskać tamto miejsce. Mimowolnie westchnęłam. Odsunął się lekko i popatrzył mi w oczy. – Gdybym teraz znów chciał cię pocałować, powiedz głośno, że nie chcesz, a już nigdy więcej tego nie zrobię.

Poczułam mrowienie tam, gdzie jego usta dotykały skóry.

– Archer… – zaczęłam cicho. – Ni-nie chcę… tego…

– Powiedz to głośniej.

– Nie chc…

– Głośno! – rozkazał, wciąż pozostając blisko.

– Ja nie chcę, żeb… – Mój głos się łamał.

– Wykrzycz mi to w twarz!

Zebrały mi się łzy pod powiekami. Znów cała drżałam. Nie mogliśmy się całować. Nie było dla nas przyszłości. To, co się przed chwilą stało, nie miało prawa zaistnieć. Nieważne, czego pragnęło serce. Ono nie znało pojęcia rozsądku.

– Nie chcę…

– No powiedz to, do cholery.

Po moim policzku popłynęła strużka.

– Powiedz to – powtórzył twardo. – Powiedz, że mam cię nigdy więcej nie całować. Że nie będziesz tęsknić.

Wiedziałam, co czułam do tego drania, mimo że lepiej by było, gdybym go nienawidziła. Zawładnął moim sercem, chociaż nie rozumiałam dlaczego.

Nie odpowiedziałam. Zamiast tego odnalazłam jego usta i wpiłam się w nie łapczywie. Objął mnie i przechylił do tyłu. Wylądowałam na miękkiej pościeli, ani na chwilę nie przestając oddawać pocałunków. Tym razem przypominały taniec pełen erotyzmu i namiętności. Klatka piersiowa Archera dotykała mojej za każdym razem, gdy wdychał powietrze. Objęłam go za szyję, przyciągając jeszcze bliżej siebie. Powędrował dłonią do mojego kolana i zgiął mi nogę. Nasze języki toczyły walkę o dominację. Moje ciało i umysł buzowały pod wpływem ciepła i mieszanki rozmaitych emocji. Parę dni temu pojęłam, że nigdy nie darzyłam Matta tak głębokim uczuciem, jak sądziłam. Tak naprawdę to Archer skradł moje serce, choć nie chciałam się do tego przyznać przed samą sobą.

Podlegam niekiedy w stosunku do ciebie dziwnemu uczuciu, zwłaszcza gdy znajdujesz się blisko mnie, jak teraz; mam wrażenie, że gdzieś w okolicy lewych żeber mam umocowany sznur silnym węzłem spojony z takimże sznurem przytwierdzonym w takimże miejscu u ciebie.

Nieco się odsunął, aby dać nam obojgu możliwość złapania tchu.

– Reed, nie płacz – wychrypiał, ocierając dłonią mój policzek tak delikatnie, jakbym była z porcelany.

– To nie ma sensu, Archer… Nie możemy… To się źle skończy.

– Zależy mi na tobie – wyszeptał w moje usta. – Wiem, że tobie na mnie też.

– Nasi rodzice biorą ślub…

– Nie obchodzi mnie to.

– Ale mnie obchodzi szczęście mojej mamy.

– Czy jedno wyklucza drugie?

– W tym przypadku tak.

– Nie wierzę, że to mówisz – prychnął, wstając.

Podniosłam się do siadu, wygładzając materiał sukienki.

– Nie zamierzam ranić mamy tylko dlatego, że… – Urwałam.

– Dlatego, że co, Reed?

– Uznajmy, że to się nie wydarzyło – powiedziałam, kręcąc głową.

– Chyba żartujesz.

– Archer, nasi rodzice będą małżeństwem.

– Jeśli twoja matka myśli, że mogę być kimś w rodzaju jej syna, to ją pojebało.

Przygryzłam wargę, powstrzymując się od rzucenia kąśliwej uwagi.

– Mamy być przybranym rodzeństwem i tego się trzymajmy – rzekłam twardo. – Tak będzie lepiej dla wszystkich.

– Przybrane rodzeństwo to żadne rodzeństwo.

– Może dla ciebie – odparłam, chociaż moje serce protestowało.

– Dlaczego nie możesz mi przyznać racji, Reed? Dlaczego, do cholery, nie chcesz przyjąć do wiadomości tego, co czujesz?

– Siedzisz w mojej głowie, że jesteś ekspertem od tego, co czuję?

Zrobił parę nerwowych kroków i znalazł się po drugiej stronie łóżka.

– Nie całowałabyś mnie, gdybyś wierzyła w to, co teraz mówisz – zauważył.

– To nie ma znaczenia, w co wierzę.

– Zgrywasz pieprzoną altruistkę. – Zaśmiał się bez krzty wesołości. – Zabawne, że patrzysz przez pryzmat tego jebanego małżeństwa, a zapominasz o całym tym gównie. – Rozłożył ręce, wskazując pokój, chociaż wiedziałam, co miał na myśli.

– Wcale nie zapominam – warknęłam. – Uważam, że to, co robicie, jest potworne. Nie zamierzam być z kimś, kto zabija z zimną krwią.

– Musiałem ci o tym przypomnieć, żebyś to powiedziała.

– Zachowujesz się jak dziecko. Dla ciebie liczy się tylko to, czego sam chcesz. Jesteś pierdolonym egoistą, Hale!

Przewrócił oczami.

– Gdybyś nie zauważyła, życie polega na byciu pierdolonym egoistą. Możesz czasem pomyśleć o sobie. Świat się od tego nie zawali.

– Przestań! – Zatkałam sobie dłońmi uszy, ale i tak mówił na tyle głośno, że go słyszałam.

– Prawda boli, co? Dobrze wiesz, że to siedzi jedynie w twojej głowie. Nie chcesz dopuścić do świadomości, że mnie…

– Dość! – krzyknęłam, czując, że jeśli wypowie te słowa na głos, nic już nie będzie takie samo.

– Ludzie robią gorsze rzeczy niż to, co my robiliśmy przed chwilą – skwitował gorzko.

– Na przykład zabijają innych? – syknęłam, prostując się.

– Nie zaczynaj – odpowiedział, ciskając wzrokiem gromy.

– Ty nic nie rozumiesz. – Pokręciłam głową. – To, co zrobiliśmy, nie powinno się wydarzyć z wielu powodów.

– Tchórzysz. Mogłaś chociaż raz zrobić coś dla siebie, ale zachowujesz się jak pustelnik, który chce zbawić świat swoim cierpieniem.

– Nie potrafisz przyjąć do wiadomości, że ci odmawiam? – prychnęłam, obserwując, jak jego twarz tężeje.

– Wiem, że czujesz do mnie to samo co ja do ciebie.

– Posłuchaj uważnie, Hale. Powiem ci, co do ciebie czuję. – Popatrzyłam na niego z zacięciem. Starałam się opanować emocje, by móc wysyczeć dwa następne zdania: – Nienawidzę cię. Cholernie cię nienawidzę.

Pragnęłam stąd wyjść. Liczyłam, że wtedy już nigdy nie będę musiała oglądać tego człowieka. Pójdę nawet w ciemną noc, byleby znaleźć się jak najdalej od niego.

Wstałam i skierowałam się w stronę drzwi. Chwyciłam klamkę. Odwróciłam się przez ramię, chcąc warknąć Archerowi na pożegnanie, że jest największym kretynem na świecie. Zobaczyłam jego pełne determinacji spojrzenie. Podszedł do mnie, oddychając ciężko.

– Nie wychodź – wyszeptał. – Nie rób mi tego.

– Muszę.

– Reed, nie ma czegoś takiego jak nienawiść. Istnieje tylko brak miłości. Chciałbym, żebyś jej zaznała. Zrobię absolutnie wszystko, żebyś była szczęśliwa. Chcę cię chronić, wspierać, być obok. Wiem, że pragniesz tego samego.

– Nie ma znaczenia, czego pragnę.

– Nie ma znaczenia to, co robię – odpowiedział. Obrócił mnie przodem do siebie i oparł o drzwi, a ja się temu poddałam. – Kocham cię i to jest silniejsze ode mnie.

Przełknęłam głośno ślinę. Mój świat zawirował.

– Jeśli teraz wyjdziesz, będę żałował do końca życia, że pozwoliłem ci odejść. Daj mi szansę. Nasi rodzicie nie wzięli jeszcze ślubu. Mamy trochę czasu. Pokażę ci, że jest sens walczyć o to, co się między nami narodziło. Potem zdecydujesz, czy chcesz to ciągnąć, okej? Ale najpierw daj nam obojgu szansę.

– Co jeśli nie będę chciała tego ciągnąć?

– Wtedy odpuszczę. Chociaż najchętniej wracałbym do ciebie jak pieprzony bumerang.

– Tak po prostu odpuścisz?

– Połóżmy się spać. Już kiedyś to zrobiliśmy, pamiętasz?

Zarumieniłam się na wspomnienie tamtej nocy.

– Pamiętasz. – Uśmiechnął się. – Chcę, żebyś zobaczyła, że jestem inny, niż myślisz. Mimo całego tego szamba wokół pragnę, żebyś wiedziała, co do ciebie czuję.

– Ale musisz mi coś obiecać.

– Co takiego?

– Że nie będziesz próbował zepsuć tego ślubu.

– Nie mam dziesięciu lat. – Uniósł delikatnie kąciki ust.

– Ale tak się zachowujesz.

– Obiecuję. Możesz być o to spokojna.

Poczułam na czole jego miękkie wargi. Oparłam dłonie na jego klatce piersiowej.

Skazywałam się na cierpienie, ale przez ostatnie miesiące nie potrafiłam działać racjonalnie. Nie mogłam jednak nic poradzić na to, że w głębi duszy pragnęłam Archera tak bardzo, jak on pragnął mnie.

– Położymy się?

Kiwnęłam głową. Nagle dopadło mnie ogromne zmęczenie. Obserwowałam, jak ściąga T-shirt i zostaje w samych spodniach. Kiedy się ode mnie odsunął, owionął mnie chłód. Prześlizgnęłam się wzrokiem po jego umięśnionym torsie, czując wypływające na policzki rumieńce. Archer tylko się uśmiechnął.

– Będzie ci wygodnie w tej sukience? Mogę ci dać podkoszulek.

– Nie trzeba.

– Z chęcią bym cię w nim zobaczył. – Wręczył mi wciąż ciepły czarny materiał. – Chociaż przyznam, że w tej sukience wyglądasz zabójczo.

– Ciekawe, jak ty byś w niej wyglądał – zażartowałam, aby odwrócić jego uwagę od moich nóg.

– Mało zabawne. Jeśli jednak wyobrażasz mnie sobie w tej kreacji, to…

– To co? – droczyłam się, odzyskawszy humor.

– To z chęcią sprawię, że twoje myśli podążą w innym kierunku.

– Jeśli więc sobie wyobrażam, to co? – mruknęłam zaintrygowana.

Znów przyparł mnie do drzwi, wpijając się w moje usta. Całował zachłannie, jakby robił to po raz ostatni. Kiedy się ode mnie odsunął, nie mogłam oderwać od niego wzroku. Nasze klatki piersiowe obijały się od siebie, kiedy usiłowaliśmy wyrównać oddechy. Uśmiechnął się łobuzersko, ukazując rząd białych zębów.

– Co mówiłaś?

– Nie pamiętam – westchnęłam z delikatnym uśmiechem.

Cofnął się, przepuszczając mnie. Usiadłam na brzegu łóżka, położyłam obok koszulkę i ściągnęłam kurtkę. Ziewnęłam przeciągle.

– Jeśli ten widok cię nudzi, mogę zdjąć spodnie. – Na jego usta wypełzł pyszałkowaty uśmieszek. – Gwarantuję, że po tym pocałunku miałabyś na co patrzeć.

– Jesteś obrzydliwy.

Zaśmiał się.

– Miałeś iść do Diega – zauważyłam nagle.

– Cholera, racja.

Chwycił przewieszoną przez oparcie krzesła bluzę i ją na siebie narzucił. Obiecał, że niedługo wróci, i zniknął w korytarzu. Kiedy wyszedł, ekspresowo znalazłam łazienkę i z ulgą pozbyłam się resztek makijażu. Później wróciłam do sypialni, przebrałam się w jego T-shirt i powiesiłam ramoneskę na krześle. Wgramoliłam się pod kołdrę, próbując ujarzmić galopujące myśli. Ten chłopak był gangsterem, a ja zachowywałam się tak, jakbym o tym nie pamiętała.

Po jakimś kwadransie wrócił i zgasił światło. Położył się po drugiej stronie materaca i od razu mnie do siebie przyciągnął. Jego pewny uścisk sprawił, że moje serce znów przyśpieszyło.

– Czego chciał Diego? – zapytałam.

– Cóż, musisz przywyknąć, że nie będę odpowiadał na takie pytania.

– Czyli chodziło o jakieś wasze czarne interesy?

– To nic, co powinno cię martwić – zapewnił. – Opowiesz mi coś o sobie? – zmienił temat. – Ja sprzedałem ci wiele swoich tajemnic.

– A ja nie mam żadnych. – Oparłam głowę na jego ramieniu, czując, że powoli odpływam.

– A co z twoim ojcem? Masz z nim kontakt?

– Nie. Nie pamiętam go. Odszedł od nas, gdy miałam rok.

– Nigdy nie chciałaś go poznać?

Zaprzeczyłam.

– Wiele traci – podsumował. – Ma zajebistą córkę.

– Naprawdę tak uważasz? – Zaśmiałam się nieśmiało.

– Zdecydowanie. Rozmawiałaś z Crossem od czasu…?

– Nie.

– Skopię mu za to dupę. Nie było mowy o żadnych związkach.

– Wcześniej mówiłeś, że jesteście jak bracia – zdziwiłam się.

– Bo tak jest. Ale przesadził. Wiedział, że skoro poprosiłem go o coś takiego, musisz być dla mnie cholernie ważna.

Westchnęłam. Byłam dla niego ważna… Ta świadomość napawała mnie czymś w rodzaju radości, choć nie powinna.

– Wciąż nie znam żadnej twojej tajemnicy – rzekł. – Byłoby nie fair, gdybyś tylko ty znała moje.

Moja głowa stawała się coraz cięższa. Balansowałam na granicy jawy i snu.

– Serio chcesz wiedzieć? – zapytałam półprzytomnie.

– Oczywiście.

– Moją największą tajemnicą jest… – Zamilkłam, dobierając słowa. – To, że cię kocham, Archer.

Po tym wyznaniu mój świat nigdy nie będzie już taki jak wcześniej. Stało się. Pozostało mi czekać na konsekwencje.

Hale się nie odezwał. Jedynie pocałował mnie w usta. Delikatnie i czule. Reed Jennifer DiLaurentis właśnie przepadła…

11

Wybudzałam się ze snu, ale nie otwierałam jeszcze oczu. Powoli wyostrzały mi się inne zmysły. Najpierw sobie uświadomiłam, że Archer wciąż był obok. Potem poczułam, jak nieznacznie przyciąga mnie bliżej siebie. Do mojego nosa dotarła znajoma woń, a następnie usłyszałam bicie serca w jego klatce piersiowej. Na końcu, kiedy delikatnie uniosłam głowę i otworzyłam oczy, powitał mnie widok twarzy ukochanego. Rozciągnął usta w uśmiechu.

– Dzień dobry – mruknął, składając delikatny pocałunek na moim czole. – Jak się spało?

Uśmiechnęłam się leniwie, opierając dłoń na jego nagiej klatce piersiowej.

– Dobrze – powiedziałam zgodnie z prawdą. – A tobie?

W odpowiedzi wtulił się w moją głowę. Przesunęłam rękę i objęłam go za kark.

– Mógłbym się przyzwyczaić do takich poranków.

Zaśmiałam się dźwięcznie.

– Chciałbyś.

– Jesteś głodna?

– Proponujesz mi śniadanie do łóżka?

– Chciałabyś – prychnął rozbawiony. – W tym łóżku się nie je. Proponuję ci kawę i tosty. W kuchni. Na dole. Za pięć minut.

Westchnęłam przeciągle. Nie chciało mi się stąd wychodzić. Przyjemnie było leżeć i nie musieć się niczym martwić.

– Zostańmy tu jeszcze chwilę – poprosiłam.

Przewrócił oczami, ale na jego twarzy zagościł uśmiech.

– Okej. Dwie minuty – zdecydował. – Możesz opowiedzieć mi coś śmiesznego.

– Śmiesznego?

– Tak – powiedział. – Chcę usłyszeć twój radosny głos.

Moje serce zadrżało. Zamknęłam oczy, przeszukując pamięć.

– Jak byłam mała, lubiłam się wspinać na wszystko, co tylko się dało. Meble, ogrodzenia, drzewa… – Na to wspomnienie mimowolnie podniosłam kąciki ust. – Ale kiedyś przesadziłam. Weszłam tak wysoko, że nie mogłam zejść, a ponieważ moja mama nie umiała się wspinać, nie wiedziała, co robić. Ja ryczałam, ona też. Im bardziej płakałam, tym bardziej ona trzęsła się jak galareta. Wiesz, co zrobiła? Zadzwoniła po strażaków. Musieli być nieźle zdziwieni, kiedy usłyszeli, że dziecko nie umie zejść z drzewa. Chyba jeszcze mocniej się zdziwili, kiedy przyjechali na miejsce i zobaczyli, że to prawda.

– Pewnie się spodziewali, że tego dnia będą ratowali kota. Może powinnaś zostać moim kotkiem?

Podniosłam na niego pełen rozbawienia wzrok.

– No dobrze, ale teraz już naprawdę musimy iść – powiedział, zerknąwszy na zegarek w komórce. – Zrobię nam śniadanie, a ty się przebierz. Przyjdź, jak będziesz gotowa. Kuchnia jest po drugiej stronie salonu, naprzeciwko schodów. – Cmoknął mnie w usta. – Jeśli Diego będzie o to pytał, możesz powiedzieć, że spałem w pokoju Matta.

– Byłam tu sama jak palec. – Zaśmiałam się.

Kiedy wyszedł, ogarnęła mnie przenikliwa i zadziwiająca pustka. Nagle to wszystko wydało mi się tak nieprawdopodobne i głupie.

Zrzuciłam kołdrę, zeskakując z łóżka. Szybko przeszłam do łazienki i przebrałam się w sukienkę. Podkoszulek Archera zostawiłam na szafce obok umywalki. Nie zobaczyłam tu żadnego kosza na brudy ani nawet pralki.

Zastanawiałam się, co powiem w domu. Chyba będę musiała kolejny raz skłamać. Wróciłam do pokoju i wyciągnęłam z kieszeni kurtki telefon. Było przed siódmą. W skrzynce znalazłam SMS od mamy z pytaniem, jak się bawię i kiedy może się mnie spodziewać. Odpisałam, że właśnie wstałam, impreza była fajna i niedługo wrócę. Nie powinnam jej martwić, zwłaszcza że parę godzin temu nie przyszło mi do głowy, aby dać jakiś znak życia. Na szczęście nie zasypała mnie wiadomościami ani nie dzwoniła, tak jak obiecała przed moim wyjściem.

Tylko dlaczego Katty się nie odezwała? Wczoraj rozdzieliłyśmy się tak nagle. Powinna się choć odrobinę przejąć moim zniknięciem.

Westchnęłam głęboko, wybierając jej numer. Musiałam się dowiedzieć, czy wszystko u niej okej i gdzie przepadła. Miałam nadzieję, że nic złego się nie stało. Dopiero teraz zaczęłam się o nią obawiać. A czy ktokolwiek przejął się moim zniknięciem?

Przygryzłam wargę, jedną ręką przykładając komórkę do ucha, a drugą otwierając drzwi. To, co zobaczyłam, przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Rozdziawiłam usta, przerywając połączenie. Zamrugałam parokrotnie, by mieć pewność, że to nie sen.

– Katty!? – wychrypiałam zaskoczona.

Na korytarzu stała ona – cała i zdrowa, w dodatku radosna i ze świeżym, nienagannym makijażem. Rude kosmyki odznaczały się na czarnym męskim T-shircie. Wpatrywała się we mnie z równie bezgranicznym zdziwieniem.

– Reed? – odezwała się cicho.

Jak to się stało, że nocowałyśmy w tym samym domu i do tej pory nie miałyśmy o tym pojęcia? Nie powinno tutaj być ani mnie, ani jej.

– Co ty tu robisz? – wykrztusiłam, powoli chowając komórkę do kieszeni. Oparłam się o futrynę, by nie stracić równowagi. To zaczynało się robić naprawdę powalone.

– Jak się bawiłaś u Kellana?

Wytrzeszczyłam oczy. Serio? Jak mogła chcieć wiedzieć coś takiego w tej chwili?

– Pytasz, jak się bawiłam?! – Podniosłam głos. – Zniknęłaś nie wiadomo gdzie i mnie zostawiłaś!

– Prze-przepraszam… Myślałam, że zostaniesz z Lilly i resztą.

– Nie zostałam, bo oni też rozpłynęli się w powietrzu.

– Jak się tu znalazłaś? – Pomasowała sobie głowę. Przymknęła powieki, po czym je otworzyła.

– Ja pierwsza cię o coś zapytałam – warknęłam.

Przeniosła ciężar ciała na lewą nogę.

– Przyszłam tu ze znajomym – przyznała. – Teraz twoja kolej na odpowiedź.

Trochę mnie to zmroziło. W tym domu mieszkało sześciu niebezpiecznych gangsterów, a jeden z nich to jej znajomy. No i był jeszcze kuzyn – zapomniałam. Po prostu świetnie…

– Miałam małe kłopoty – przyznałam. – Nic wielkiego. Zamierzam zjeść szybkie śniadanie i wrócić do domu.

– Małe kłopoty? – Otworzyła szerzej oczy, podchodząc do mnie. Chwyciła moje ramiona i delikatnie ścisnęła. – Wszystko dobrze? Lilly mówiła, że widziała na imprezie Matta, więc sądziłam, że się dogadaliście i odwiózł cię do domu. Dlatego nie pisałam ani nie dzwoniłam. Nie wierzę, że przywiózł cię… tutaj.

Nie skomentowałam jej podejrzeń ani nie próbowałam jej wyprowadzić z błędnego przekonania, że resztę nocy spędziłam z Mattem. Dlaczego Lilly myślała, że z nim wyszłam?

Przyjaciółka zmrużyła oczy, lustrując moją twarz.

– Czyli nie stało się nic złego?

Jej pytanie zabrzmiało złowrogo, było owiane czymś tajemniczym. Do mojej świadomości nieśmiało dobijało się podejrzenie, że wiedziała o wszystkim, co się tutaj działo, od dawna znała to mieszkanie i z pewnością nie znalazła się w nim przypadkiem.

Oblizałam spierzchnięte usta, zastanawiając się, co dalej. Jeśli zejdziemy teraz do kuchni, Katty zobaczy Archera i wyda się, że nie przyjechałam tutaj z Mattem. Jeśli zaś ukradkiem obie opuścimy mieszkanie, a ja nie dam znać Hale’owi… pewnie będę musiała się zmierzyć z jego gniewem.

– Dlaczego Matt zabrał cię właśnie tutaj? – drążyła uparcie.

– Musiałam się gdzieś zatrzymać, żeby wytrzeźwieć – skłamałam gładko. – Mama nie przeżyłaby widoku pijanej córki.

– Reed, nie kręć. Przecież widzę, że wyszłaś z pokoju Archera.

– A ty… skąd wiesz, że to jego pokój?

Uśmiechnęła się słabo, wręcz przepraszająco, ale za to bardzo wymownie. Puściła moje ręce i założyła włosy za uszy. To jej milczenie doprowadzało mnie do szału.

Nagle prawda uderzyła mnie w twarz gorącym i dusznym podmuchem. Nabrałam powietrza w płuca i wypuściłam je powoli nosem… Oszukała mnie! Kolejna osoba – na dodatek taka, po której bym się tego najmniej spodziewała – miała pojęcie o czymś istotnym i nie raczyła puścić pary z ust. Na dodatek teraz grała niczego nieświadome niewiniątko i chyba liczyła, że uwierzę w tę jej czystość intencji.

Rozpierał mnie gniew. Powinna się kajać, przepraszać za to, jak mnie potraktowała, i natychmiast wszystko wyjaśnić. Zdusiłam w sobie jednak wzburzenie. Jeszcze przyjdzie czas na poważną rozmowę. Na razie miałam inne zmartwienie – Archera na dole.

– Spaliście ze sobą? – walnęła prosto z mostu, czym nieco zbiła mnie z tropu.

Zakręciło mi się w głowie. Błyskawicznie porzuciłam poprzednie refleksje.

– Co? Nie!

– Ale to on cię tutaj przywiózł, prawda?

– Tak. Bo chciałam wytrzeźwieć, zanim wrócę do domu. Katty, wiedziałaś o wszystkim od dawna, prawda? Dlaczego mi nic nie powiedziałaś?

Posłała mi jedno z tych swoich czarujących spojrzeń, przez które człowiek miał ochotę skarcić samego siebie za to, że wylał na nią złość.

– Wiem od dawna i wiem więcej, niż sądzisz, Reed. Ty też już zdążyłaś się dowiedzieć dużo, prawda?

Zmrużyłam oczy, przechylając lekko głowę w bok. Obserwowałam uważnie jej mimikę, jakbym chciała prześwietlić Katty wykrywaczem kłamstw.

– Nie wierzę, że wiedziałaś i nie pisnęłaś ani słowa…

– Musiał ci wszystko powiedzieć – wyszeptała, ignorując mój wyrzut. – Inaczej by cię tu nie zabrał.

– Tyle razy cię pytałam, a ty udawałaś i mnie zwodziłaś! Jak długo wiesz?

– Trochę.

Odepchnęłam ją z frustracją i ruszyłam ku schodom. Cały czas mi radziła, żebym się w nic nie mieszała, podczas gdy sama siedziała zanurzona w tym szajsie po uszy.

– Reed, poczekaj! – Chwyciła moje ramię. Nie wiedziałam, że jest taka silna. – Przepraszam, że to zataiłam.

Prychnęłam.

– Nie dość, że zostawiłaś mnie samą na imprezie, na którą osobiście mnie namówiłaś, to jeszcze dbałaś o to, żebym nic nie wiedziała, podczas gdy bawiłaś się w najlepsze z gangsterami. Dlaczego tobie wolno się narażać, a mnie nie?!

– Przepraszam – powtórzyła skruszona. – Chciałam cię przestrzec dużo wcześniej, ale nie mogłam. Mnie też obowiązują zasady. Archer na pewno ci o nich mówił.

– Przestrzec?

– Przestrzec przed prawdą o moim kuzynie. Ale zwłaszcza przed tym… co do ciebie czuje.

Zmarszczyłam brwi. Moje serce boleśnie obijało się o żebra, jakby próbowało się wydostać z piersi.

– Naprawdę nic nie zauważyłaś? – rzuciła z niedowierzaniem.

– Zauważyłam, że masz dwie twarze – odparłam wymijająco. – Nie spodziewałabym się tego po swojej przyjaciółce. – Wyszarpnęłam rękę, wkładając w to dużo siły.

– Reed, tak bardzo cię przepraszam… – W jej oczach stanęły łzy. – Nie chciałam cię zranić. Naprawdę.

– Mieszkam z tym człowiekiem, a ty przez tyle czasu milczałaś?

– Sądziłam, że jeśli każę ci być ostrożną, posłuchasz i po prostu będziesz się trzymać od niego z daleka. Wierzyłam, że to wystarczy. – Spuściła głowę, tak że włosy przysłoniły jej twarz. – Archer bardzo się zmienił, odkąd cię poznał. Zaczął się więcej uśmiechać, śmiać… Will twierdzi, że dawno nikogo nie prowokował. Próbowałam cię trzymać z daleka. Od niego, od tego, co się dzieje… Jesteś taka delikatna. Nie powinno cię tu być…

– Wiesz co? – mruknęłam. – Zresztą nieważne. Wracam do domu, a ty rób, co chcesz. Cześć.

Zbiegłam po schodach. Kat coś za mną wołała, ale nie reagowałam.

Wpadłam do pustego salonu i przeszłam do kuchni. Archer właśnie napełniał czymś dwa kubki. Po pomieszczeniu rozniosła się przyjemna woń kawy.

– Rozmawiałaś z kimś na górze? – zagadnął.

Milczałam. Czy był świadom obecności kuzynki w tym mieszkaniu?

– Kawa dla ciebie. – Postawił na wyspie kuchennej jeden z kubków i przesunął w moją stronę.

Usiadłam na hokerze, starając się uspokoić.

Kuchnia była nienaturalnie duża. Całą jedną ścianę zajmowały przeszklone drzwi wychodzące na taras i ogródek.

– Stało się coś? – Archer popatrzył na mnie badawczo.

Postawił przede mną talerz z tostami i odkręcony słoik dżemu. Obok ułożył sztućce.

– Nic. Jestem tylko… niewyspana.

Przechylił się nad blatem, opierając na łokciach, i ukazał zęby w promiennym uśmiechu.

– Skoro tak… Może jednak po śniadaniu wrócimy jeszcze na górę?

– Chyba śnisz – mruknęłam.

Wyprostował się zrezygnowany, mimo to nie spochmurniał. W jego oczach tańczyły wesołe iskierki.

– Wiedziałem, że nie będę miał z tobą łatwo, ale na szczęście uwielbiam wyzwania.

Nagle mina mu zrzedła, gdy spojrzał ponad moim ramieniem. Ściągnęłam brwi, zastanawiając się, na co patrzy. Powoli się odwróciłam. W progu stali Katty i wysoki, szczupły brunet z parodniowym zarostem.

– Co ty tu, kurwa, robisz!?

Rudowłosa zmrużyła oczy. Zaczęłam się zastanawiać, czy powinnam tutaj siedzieć i być świadkiem tego spotkania.

– Gratuluję spostrzegawczości, stary. Mieszkam tutaj od dawna – rzucił z przekąsem chłopak, najpewniej Will. Dopiero teraz sobie przypomniałam, że już kiedyś go widziałam przed szkołą w towarzystwie Hale’a.

– Nie mówiłem do ciebie – odburknął mu Archer.

Przełknęłam ślinę, czekając na rozwój wydarzeń.

– Nie masz domu, że pomieszkujesz u znajomych? – warknęła Kat pełna wściekłości.

– Chuj cię obchodzi, gdzie mieszkam – odparował Hale, okrążył wyspę i znalazł się tuż przed kuzynką. – To samo pytanie mogę zadać tobie. Gdzie się szlajasz i dlaczego zadajesz się z takimi podejrzanymi typami, młoda damo?

– Ej! – Will odruchowo zasłonił towarzyszkę ciałem, kładąc dłoń na klatce piersiowej Archera. – Daj spokój, dobra?

– Komu mam dać spokój? Po co ją tutaj sprowadzałeś?!

Miałam wrażenie, że wszystko w promieniu dwunastu mil zostanie zaraz rozniesione przez Archera. Chwycił kumpla za koszulkę, na co Kat zareagowała wrzaskiem.

– Puść go! – nakazała.

– Nie będziesz mi rozkazywać! Wiesz, że nie powinno cię tutaj być!

– Spokojnie, kochanie – wtrącił Will. – My się z Archerem tylko bawimy, prawda?

– „Kochanie”? – prychnął tamten z pogardą.

Ujrzałam wkraczającego do salonu Diega. Otworzył szeroko oczy, znowu trzymając kubek.

– Co się dzieje? – zapytał, obserwując nas uważnie.

– Nie twoja sprawa – syknął Archer, nie odrywając wzroku od twarzy Willa i mocniej ściskając jego T-shirt.

– Uważasz, że możesz rozstawiać wszystkich po kątach? – Will się zaśmiał i odepchnął kolegę.

Ten, nie spodziewając się tego, zatoczył się do tyłu. Kiedy odzyskał równowagę, znowu dopadł do kumpla i szarpnął go za ubranie. Kat odskoczyła, kiedy szamotanina przeniosła się na środek salonu.

– Co, do kurwy?! – zaklął Diego, odstawiając kubek na stolik. Podszedł do walczących i sprawnie ich rozdzielił. – Co wy odpierdalacie!?

Nie odezwali się. Patrzyli na siebie spod przymrużonych powiek, a ich emocje rozsadzały pomieszczenie.

– Nie obchodzi mnie, o co poszło. Znacie zasady, więc w tej chwili macie przestać albo was uspokoję. Jasne!?

Archer oddychał niespokojnie. Wyglądał przerażająco taki rozjuszony. Zaczęło mi się kręcić w głowie, więc otoczyłam ciało rękami, stojąc tam jak skończona idiotka.

– I tak ci skopię dupę – burknął do Willa.

– Naucz się wreszcie życia, przyjacielu – skontrował tamten. – Nie wszystko zawsze będzie takie, jak tego chcesz.

– Panowie. – Diego ponownie zabrał głos. – Zaraz znajdę wam takie zajęcie, że ostatnie, o czym pomyślicie, to skakanie sobie do jebanych gardeł. Zwłaszcza przy gościach. – Przeniósł wzrok na mnie, a później na Katty. – Drogie panie, mógłbym was przeprosić za moich chłopców, ale powinni to zrobić sami. A skoro już tu jesteście, przypominam, że jeśli komukolwiek powiecie o tym miejscu, dopilnuję, żeby spotkały was za to surowe konsekwencje.

Choć powiedział to łagodnie i spokojnie, przeszły mnie ciarki. W tym facecie było coś, co kazało mi się go bać.

Archer i Will nadal mierzyli się morderczymi spojrzeniami. Przez chwilę wyglądali, jakby mieli się na siebie ponownie rzucić, ale Archer się odwrócił, chwycił mnie za przedramię i pociągnął do przedpokoju. Nie byłam w stanie nic powiedzieć ani zaprotestować.

Otworzył zamaszyście drzwi frontowe, a one się za nami zatrzasnęły. Szedł szybko, a ja za nim nie nadążałam. Potykałam się o własne nogi na żwirowanym podjeździe. Chłopak sięgnął do kieszeni i coś wyjął. Wyciągnął rękę przed siebie, a po chwili otworzyła się brama ogromnego garażu. Wkroczyliśmy do środka.

– Co ty robisz? – zdumiałam się.

Nie odpowiedział. W ciemnym pomieszczeniu pachniało paliwem i chyba jakimiś smarami. Pośród rzędu pojazdów dostrzegłam drogiego czarnego jeepa. Minęliśmy dwa kolejne auta, pewnie należące do innych mieszkańców apartamentowca. Pod ścianą stał samochód nakryty płachtą. Wokół niego leżały porozrzucane narzędzia. Archer poprowadził mnie do klasycznego mercedesa i wsiadł za kierownicę. Zaskoczona zajęłam miejsce obok.

– Przecież mówiłeś, że nie masz jak mnie odwieźć – odezwałam się, kiedy odpalił silnik. Zapięłam szybko pasy, chcąc przeżyć.

– Skłamałem.

Ruszył z piskiem opon, nie przejmując się niczym. Wyjechał na ulicę i przyśpieszył. Miałam ochotę wykrzyczeć mu w twarz, że jest nienormalny i to był ostatni raz, kiedy mieliśmy ze sobą styczność. Wpiłam palce w siedzisko fotela, kątem oka przyglądając się zaciętej minie Hale’a. Jechaliśmy w ciszy.

Kiedy dotarliśmy na naszą ulicę, zatrzymał się na poboczu.

– Wysiadaj – mruknął.

– Jeszcze kawałek – zauważyłam.

– Nie podwiozę cię pod same drzwi. Chyba trafisz bez odprowadzenia za rękę, co?

Nie spodobał mi się ten ton. Witamy w świecie prawdziwego Archera Hale’a…

– Jasne – rzuciłam, odpinając pasy. – I nie licz, że po tym, co dzisiaj pokazałeś, będziesz mieć kiedykolwiek okazję do trzymania jej.

Skoro tak widział naszą relację, nie było dla nas żadnej szansy.

– Reed – powiedział poważnie, patrząc przed siebie. Cały czas opierał dłonie na kierownicy gotowy do odjazdu. – Nie zadawaj się z Kat.

Otworzyłam szeroko oczy. Miałam nadzieję, że to mało zabawny żart.

– Kim ty, do cholery, jesteś, żeby mi rozkazywać?! – Podniosłam głos, z szokiem wpatrując się w jego profil.

– Dobrze wiesz, kim dla ciebie jestem, więc z uwagi na to… – Popatrzył na mnie. – Posłuchasz mnie.

– Jesteś śmieszny.

– Jeśli cię to śmieszy, przysięgam, sprawię, że się popłaczesz – powiedział ostro, a mnie przeszedł dreszcz. – Wiedziałaś, że się spotykają?

– Nie.

– To z nią rozmawiałaś na górze, zanim zeszłaś do kuchni?

– Tak.

– Świetnie. Dziękuję, że mnie powiadomiłaś.

– Myślałam, że wiesz.

– No to źle myślałaś. Co jej powiedziałaś?

– Nic.

– Co jej powiedziałaś?!

Wkurzony był jeszcze bardziej nie do zniesienia niż zazwyczaj.

Przełknęłam głośno ślinę, zanim odpowiedziałam.

– Że zabrałeś mnie tam, bo się nawaliłam i nie chciałam pokazywać się w takim stanie mamie.

Pokiwał głową.

– To dobrze. Pytała o nas?

Przypomniałam sobie jej minę, kiedy twierdziła, że Archer coś do mnie czuje.

– Nie – mruknęłam niewyraźnie. – Zrozumiała, że chodziło tylko o pomoc.

– Na pewno nic nie podejrzewa? Wszystko się skomplikowało. Nikt nie może się na razie o nas dowiedzieć, rozumiesz?

– Uważasz mnie za idiotkę?

Nie odezwał się, jedynie lustrował mnie przygaszonym wzrokiem.

– Świetnie, czyli uważasz. – Zrobiło mi się głupio. – Ale mam dla ciebie wspaniałą informację. Nikt się o nas nie dowie, bo nie ma czegoś takiego jak my. To, co między nami zaszło, było pieprzonym błędem, którego nie zamierzam powtarzać. Dzięki za podwózkę.

Otworzyłam drzwi, wysiadłam i zatrzasnęłam je z hukiem. Nie oglądałam się za siebie, więc nie widziałam, czy jakkolwiek zareagował. Moje serce było zranione. Uzmysłowiłam sobie, jak wielką głupotę popełniłam i jak bardzo dałam się nabrać. Tak naprawdę nic dla niego nie znaczyłam. Zabawił się moim kosztem i pewnie drwił ze mnie w duchu, kiedy wyznawałam mu uczucia. A teraz trząsł portkami, że ktoś się dowie. Byłam debilką i prawdopodobnie nigdy sobie tego nie wybaczę. Oddałam mu cząstkę swojej duszy, naiwnie licząc, że poczuję ulgę, gdy się otworzę, ale to sprawiło, że wyszłam na jeszcze większą debilkę.

Fatalnie ulokowałam uczucia, dlatego zamierzałam pogrzebać je żywcem.

12

Kiedy odespałam imprezę i wykąpałam się oraz przebrałam, wybrałyśmy się z mamą na zakupy. Rozsiadłam się wygodnie na fotelu i spłynęła na mnie ulga. Samochód mojej rodzicielki był taki bezpieczny, znajomy. Nawet zarysowanie na desce rozdzielczej wydało mi się na miejscu. Ten wypad to będzie miła odmiana od szybkiej jazdy i łamania przepisów.

– Jak się czujesz? – zagadnęła, kiedy ruszyłyśmy z podjazdu. – Marnie wyglądasz.

– Krótko spałam.

– Impreza się udała, co? – Zachichotała niczym nastolatka.

Zbliżający się ślub wyzwalał w niej nietypowe emocje. Nie wiem, czy w normalnych okolicznościach byłaby zadowolona, że wróciłam do domu dopiero rano.

– Poznałam całkiem… ciekawych ludzi – odpowiedziałam, siląc się na uśmiech.

Na czele z przestępcami będącymi dobrymi znajomymi twojego przyszłego pasierba – dodałam zgryźliwie w myślach.

– Byli jacyś przystojni chłopcy? A co z Mattem? Też przyszedł na tę imprezę?

Wywróciłam oczami.

– Mamoooo…

– No co? Chciałabym wiedzieć takie rzeczy. Gdyby jakiś poważny kandydat na chłopaka pojawił się na horyzoncie… to może poznam go na ślubie?

Gdzieś w głębi duszy zaczęło mi przeszkadzać to, że była taka radosna i uśmiechnięta. Może dlatego, że sama nie miałam najlepszego nastroju.

– Tak, bo przecież każdy przyszły chłopak marzy o poznaniu rodziców dziewczyny na ich ślubie.

Spojrzała na mnie markotnie, a ja wiedziałam, że przesadziłam. Zabrzmiałam, jakbym jej robiła jakieś absurdalne wyrzuty. Jakby mi nie zależało na jej dobrostanie.

– Chcesz mi przez to coś powiedzieć? – zapytała zduszonym głosem.

Przeszło mi przez myśl, że gdyby nie brali ślubu, niektóre sprawy byłyby prostsze. Zaklęłam w duchu, uznając się za największą kretynkę pod słońcem. Archer to zamknięty rozdział i powinnam się tego trzymać.

– Przepraszam – mruknęłam. Przyłożyłam dłoń do skroni, czując pulsowanie. – Źle zabrzmiało.

Mama wyglądała na strapioną. Po jej pięknym uśmiechu nie pozostał ślad.

– Nie miałam na myśli niczego złego – wytłumaczyłam się. – Chcę twojego szczęścia. Lubię Adama. – Przypomniałam sobie opowieść Archera. Przełknęłam ślinę i kontynuowałam: – Ale gdybym kogoś przyprowadziła, to na pewno nie na wasz ślub. To by było trochę dziwne.

Zaśmiałam się nerwowo. Po chwili atmosfera się rozluźniła.

– Cieszę się, że go lubisz – odpowiedziała. – Dobrze trafiłam. Dobrze trafiłyśmy.

Uśmiechnęłam się sztucznie. Jedyne miejsce, w które ja trafiłam, to paszcza lwa.

***

Wrzucałam do wózka produkty, spacerując między regałami. Zajęłam się realizacją listy zakupów, podczas gdy moja rodzicielka poszła odebrać zamówioną biżuterię. Zgarnęłam z półki cukier w kostkach. Mama wolała sypki, ale powierzając mi sprawunki, mimowolnie zgadzała się na kostki.

Nagle mój wózek najechał na inny.

– Uważaj – usłyszałam męski głos.

Podniosłam głowę. Mocniej zacisnęłam palce na uchwycie, żeby zająć czymś ręce. Moje spojrzenie napotkało Willa. Nie było szans, by mnie nie poznał.

– To ty… – mruknął. – Bardzo się wkurzył? – zapytał, łapiąc się za kark.

Zdecydowanie pasował do Katty. Wyglądał na takiego, który potrafi ją ujarzmić i zapanować nad jej pomysłami.

– Troszkę. Mogło być gorzej.

Pokiwał głową.

– Znam go wystarczająco długo i wiem, co by się stało, gdyby nie było cię z nami. – Zaśmiał się.

– A co ja mam z tym wspólnego? – zapytałam i ściągnęłam brwi.

– Masz na niego dobry wpływ.

– Nie mam na niego żadnego wpływu – odparowałam.

Zrobił krok w tył, wymijając swoim wózkiem mój.

– Gdybyś nie była jego dziewczyną, pewnie by mnie wtedy wpakował do szpitala. I Katty też.

Przeszedł mnie dreszcz. Nabrałam powietrza w płuca, nagle czując chłód.

– Ale ja nie jestem jego dziewczyną – zaoponowałam. Nie dałam mu powodów, żeby tak sądził. Miałam ogromną nadzieję, że Katty też tak nie myślała.

– Nie? – Zgarnął z półki jakieś opakowanie i wrzucił do wózka.

Przeniosłam wzrok na posadzkę, po czym znów spojrzałam na niego. Robiło się coraz bardziej niezręcznie. Powinnam stąd natychmiast odejść, dokończyć zakupy i znaleźć mamę.

– Więc kim dla niego jesteś? – Wzruszył lekko ramionami, wodząc spojrzeniem po mojej sylwetce.

Dostrzegłam biegnącą przez całą długość jego ręki bliznę. Nie rzucała się mocno w oczy, ale teraz, kiedy już wiedziałam, że taką ma, pewnie będę ją zauważała częściej.

Nie umiałam wyjaśnić, dlaczego pomyślałam, że kiedykolwiek znowu go spotkam.

– Chyba nikim – odpowiedziałam, przełykając ślinę. – Nikim ważnym…

Przez chwilę trwaliśmy w ciszy. Obok nas przechodzili ludzie, kompletnie nie zwracając na nas uwagi.

– M-muszę już iść. Cześć – bąknęłam, przestępując z nogi na nogę. Pchnęłam lekko wózek, odwracając się.

– Ej, Reed – usłyszałam za plecami, kiedy pokonałam parę metrów.

Zerknęłam przez ramię, zakładając włosy za ucho. Powiodłam opuszkami po szyi. Moje palce były przerażająco zimne, podczas gdy reszta ciała pulsowała ciepłem.

– Myślę, że jednak jesteś kimś ważnym. Daj mu tylko czas, żeby się oswoił z tą świadomością – rzekł pewnie Will. Ściągnął z półki kolejny kartonik i wrzucił do wózka, po czym ruszył w swoją stronę, nie oglądając się.

Stałam tam, zastanawiając się, dlaczego każdy usiłował mi wmówić coś, co nie powinno nigdy zaistnieć. Może i Archer był dla mnie ważny przez jeden krótki moment. Może i ten moment stanowił jeden z najlepszych w moim życiu. Może i usłyszałam kilka pięknych słów oraz doznałam elektryzujących uczuć.

Ale to prysło niczym bańka mydlana.

A ja się wygłupiłam.

***

Wieczorem leżałam na łóżku i machałam nogami, próbując ogarnąć rozumem to, co do tej pory się wydarzyło. A wydarzyło się za dużo. W pewnej chwili zaczął wibrować mój telefon. Przejechałam ręką po pościeli, wymacałam urządzenie i odebrałam, nawet nie patrząc na to, kto dzwonił.

– Cześć. Masz pięć minut?

To Katty. Wzięłam głęboki oddech.

– Hej – mruknęłam. – Słucham.

– Jesteś zła?

Normalnie pewnie by przyszła, usiadła ze mną i poplotkowała. Od kiedy przestałam się spotykać z Mattem, miałam jeszcze więcej czasu, który spędzałyśmy razem.

Przypomniałam sobie, co poradził mi Archer: żebym się z nią nie zadawała. Zepchnęłam jednak teraz tę refleksję gdzieś w ciemny zakamarek umysłu.

– Zawiedziona – sprostowałam.

– Przepraszam. Wiem, że głupio wyszło u Kellana. Naprawdę myślałam, że Lilly się tobą zajmie. Wiedzieli, że się urwę.

– Zaraz, zaraz. Jak to: wiedzieli?

– Już przed imprezą uprzedziłam Lilly, że na trochę zniknę. Poprosiłam, żeby z tobą została.

– Nie mogłaś mi powiedzieć, że dokądś idziesz?

– Przykro mi, Reed – westchnęła. – Wiedziałam, że jeśli ci powiem wcześniej, w ogóle nie będziesz chciała iść ze mną na tę domówkę. Przepraszam. Za wszystko. Nie miało tak być.

– Po co mnie tam ciągnęłaś, skoro już od początku planowałaś mnie zostawić? – zapytałam z wrzutem.

Usiadłam, stawiając stopy na podłodze, i zaczęłam się bawić rogiem poduszki.

– Jestem głupia… – stwierdziła.

– Jesteś. Dlaczego nie powiedziałaś mi nic o Willu? Ponoć się przyjaźnimy.

– To nie było nic pewnego…

Coś w tle zatrzeszczało, ale zignorowałam to.

– A teraz jest? – zapytałam, przypomniawszy sobie, jak gadaliśmy w sklepie.

– Yhym…

– Nie wiem, czy się cieszyć, zważywszy na to, że…

– Rozumiem – przerwała mi. – Jestem ostrożna.

Zapadła cisza. Wstałam, oddychając wolno. Włożyłam jedną dłoń do kieszeni spodni, obracając się wokół własnej osi.

– Wybaczysz mi, Reed?

Człowiek dopuszcza się różnych głupot z powodu uczuć. Sama nie byłam lepsza, więc nie mogłam jej winić.

– Wybaczę. Ale będziemy musiały jeszcze o tym pogadać.

– Jasne! – ożywiła się. – Jutro. Obiecuję. Teraz muszę lecieć. Mama nie była zadowolona, że wróciłam tak późno… znaczy wcześnie rano. – Zachichotała, a ja jej zawtórowałam.

Wróciła stara, wesoła rudowłosa.

Wymieniłyśmy pożegnania i się rozłączyłam. W tym samym momencie ktoś oplótł mnie od tyłu w pasie rękami.

– Mnie też powinnaś wybaczyć, wiesz? – Nad moim uchem rozbrzmiał cichy, seksowny głos.

Odwróciłam się gwałtownie, strącając z bioder ręce chłopaka. Albo mi się to śniło, albo kompletnie ześwirowałam.

– Matt! – krzyknęłam rozdrażniona. – Ale mnie przestraszyłeś! Co ty tu robisz!?

Jak śmiał przychodzić tutaj po tym wszystkim?

– Adam mnie wpuścił – powiedział, krzyżując ramiona na klatce piersiowej.

– Nie chcę, żebyś tu przychodził, jasne?

To było dziwne uczucie patrzeć na kogoś, kogo się całowało i kto był w pewnym momencie całym twoim światem. Wyglądał jak zwykle: miał włosy w lekkim nieładzie, podwinął rękawy czarnej koszuli do łokci, do tego włożył ciemne jeansy. Przypomniały mi się wszystkie wspólne chwile, gesty i wypowiedziane słowa. Czy rzeczywiście go kochałam? Czy może w jakiś sposób wykorzystałam złakniona męskiej adoracji? Przygryzłam wnętrze policzka, intensywnie myśląc, jak było naprawdę.

– Chciałem cię przeprosić – powiedział spokojnie.

– To fatalnie zacząłeś.

– Przepraszam. Musiałem sprawdzić, czy wszystko okej. Po ostatnich incydentach byłem przerażony.

– Przeprosiny przyjęte – burknęłam. – Możesz już iść.

Westchnął głęboko i oparł dłonie na biodrach. Oblizałam usta, zadzierając głowę.

– Reed, potraktuj mnie poważnie. Masz pełne prawo być na mnie wściekła. To, co ci zrobiliśmy, nie było fair. Ale Archer to mój przyjaciel i kiedy mnie poprosił, żebym cię pilnował, zgodziłem się bez wahania. Na moim miejscu też byś tak zrobiła.

– Skąd wiesz?

– Bo cię znam. Kiedy Archer pokazał mi twoje zdjęcie, od razu mi się spodobałaś. Ujęłaś mnie swoim bystrym spojrzeniem oraz wypisanymi na twarzy inteligencją i delikatnością. Promieniowała od ciebie taka siła.

Odwróciłam wzrok, nie mogąc patrzeć na jego pełną desperacji twarz.

– Nie pomyliłem się, wiesz? Okazałaś się… najlepszą osobą, jaką poznałem.

– Może poznawałbyś ich więcej, gdybyś nie obracał się w takim szemranym towarzystwie – fuknęłam, spoglądając na niego.

– Proszę, nie oceniaj mnie w ten sposób.

– Cholera, Matt! Byliśmy tak blisko i nie raczyłeś mi powiedzieć, jak wygląda twoje prawdziwe życie!

Słowo „gang” nie potrafiło przejść mi przez gardło.

– Nie mogłem! – uniósł się i zaraz zreflektował. – Wybacz mi. Naprawdę nie mogłem ci nic powiedzieć. Nawet nie wiesz, jak się o ciebie bałem wczoraj. Kiedy zobaczyłem cię z Evanem, myślałem, że oszaleję. Czułem się cholernie bezradny. Nie miałem pojęcia, gdzie cię szukać.

Jego twarz była tak zbolała, jakbym go uderzyła. Zresztą wyglądał jak po porządnej bójce, tylko bez zaschniętej krwi.

– Nic mi nie jest – westchnęłam. – Ale rozumiesz, że mnie oszukałeś i zawiodłeś?

– Tak, masz rację… Powinienem ci powiedzieć od razu. Ale bałem się twojej reakcji. Że zaczniesz się mnie bać, unikać.

– Udawałeś kogoś, kim nie jesteś.

– Wszystko, co o tobie mówiłem, to była prawda. Resztę musiałem nieco nagiąć, żebyś mi ufała.

– Sklep matki również?

Przymknął oczy, odchylając lekko głowę.

– Gdy byłem mały, miała swój sklepik. Pomagałem jej, ale jako trzylatek bardziej broiłem. – Uchylił powieki.

Moje serce drgnęło. Może nie był wobec mnie do końca fair, ale chyba miał dobre intencje.

– Więc kiedy mówiłeś, że jesteś na inwentaryzacji, załatwiałeś brudne interesy? – zapytałam, spuszczając wzrok.

Usiadłam na łóżku, kładąc ręce na kolanach. Matt podszedł i przede mną kucnął.

– Wiesz, dlaczego nie chciałem się przyznać do prawdy? Bo gdybyś się dowiedziała, znienawidziłabyś mnie na zawsze. Nie mogłem dopuścić do tego, żebyś mnie zostawiła. Nigdy nie będę dobrym materiałem na faceta. – Zniżył głos do szeptu. – Decydując się na takie życie, świadomie zrezygnowałem ze stałych związków.

Spojrzałam na niego, analizując te bolesne słowa.

– Gdy cię poznałem, nie mogłem przestać o tobie myśleć. Chciałem, żebyś była jasnym punktem w moim życiu. Kimś, do kogo mógłbym wracać. Proszę. Wybacz mi.

W kącikach oczu zebrały mi się łzy. Mówił szczerze. Wyczuwałam to swoją kobiecą intuicją.

– To, co się stało… bardzo mnie zraniło – zaczęłam ostrożnie. – Ale… wiem, że chciałeś dobrze. Wybaczyłam już Archerowi, więc byłabym niesprawiedliwa, gdybym nie zrobiła tego wobec ciebie. Wybaczam ci, Matt.

Rozciągnął usta w szerokim uśmiechu, a jego oczy wyraźnie poweselały. Wstałam, a on zrobił to samo.

– Chciałbym, żeby między nami było jak dawniej – wyznał.

Moje serce należało do Archera, nawet jeśli udawałam, że tak nie jest, nawet jeśli nie mieliśmy przed sobą przyszłości i nawet jeśli jedynie się mną bawił. Nie mogłabym teraz być z nikim innym.

– To nie jest dobry pomysł.

– Wiem. Po prostu żałuję, że wszystko potoczyło się w tę, a nie inną stronę. Nigdy już nie będzie tak, jak chciałbym, żeby było, więc… to chyba pożegnanie, prawda?

Spojrzał na mnie spod długich rzęs. Kolor jego oczu niezmiennie kojarzył mi się z odmętami oceanu.

Uśmiechnęłam się lekko, wycierając dłonie w spodnie. Nie były spocone, ale nie wiedziałam, co z nimi zrobić.

– Nie lubię miejsca pod oknem – westchnęłam. – Mogę wrócić do ławki przed tobą?

– Przysięgam, że jeśli Brittany jeszcze raz usiądzie na twoim krześle, kopnę je tak mocno, że wbije się w ławkę – oświadczył poważnie, lecz po jego twarzy błąkało się rozbawienie.

Zaśmiałam się, a on do mnie dołączył. Poprawiłam włosy, zakładając kosmyk za ucho. Tęskniłam za humorem i żartami Crossa.

– Więc zgoda? – zapytał, rozkładając ręce.

– Zgoda – stwierdziłam, wpadając w jego ramiona.

Przytulił mnie mocno, po chwili jednak się wyswobodziłam. To miał być tylko przyjacielski uścisk, więc nie należało go zbytnio przedłużać.

– Jak tam rana? – zapytałam.

– Już dobrze. Wyglądało groźniej, niż w rzeczywistości było.

Rozważałam, czy warto zadać kolejne pytanie. Patrzył na mnie wyczekująco, jakby się spodziewał czegoś jeszcze z moich ust.

– Zastanawiam się – powiedziałam powoli, starając się właściwie dobrać słowa – co taki chłopak jak ty robi w tym… brudnym interesie. Świetnie się uczysz, jesteś przyjazny, inteligentny. Nie wyglądasz na kogoś takiego… no wiesz.

Przez moment się nie odzywał. Oddychał spokojnie, jakby musiał przemyśleć odpowiedź.

– Każdy z nas ma jakieś demony, które na zawsze z nim zostaną – rzekł sucho. – Robiłem to, co uznawałem za słuszne. Nie wszystko jest tym, czym się wydaje.

– Dlaczego, Matt?

– Moja matka nie czuje się dobrze. Właściwie jest z nią… bardzo źle. – Przetarł dłonią twarz. – Kiedy się tu przeprowadziliśmy… była niedługo po wypadku. Jakiś drań zepchnął jej auto z pasa, przez co dachowała. Była wtedy w ciąży. Straciła córkę, a ja siostrę. Załamała się, więc tata pomyślał, że zmiana otoczenia jej pomoże. Nie pomogła. Bezustannie siedzi w domu, bywają dni, kiedy wychodzi z sypialni tylko do łazienki. Czasem mi się wydaje, że wraca do normalności, ale to pozory. Nie pamiętam, kiedy ostatnio była w sklepie czy w parku. Chyba przed wypadkiem. Czasem wychodzi jedynie na tyły, do ogrodu. – Oblizał usta. – Ojciec nie dał rady. Postawił jej ultimatum: albo się opamięta, albo on odchodzi. Odszedł. Dwa lata temu, zimą. Czasem przysyła nam jakieś śmieszne pieniądze, za które ledwo jestem w stanie opłacić rachunki i kupić podstawowe produkty. – Włożył ręce do kieszeni. – Mama potrzebuje opieki psychologa i drogich lekarstw. Ten biznes to jedyny sposób, żebym mógł nas utrzymać. Robię to dla niej, nie dla siebie. – Uśmiechnął się smutno, po czym ruszył w kierunku drzwi. – Pójdę już. Do zobaczenia w szkole, Reed.

Nie zdążyłam nic powiedzieć, gdy zatrzasnęły się za nim drzwi.

***

West Richmond Falls stało się moim domem. Coraz lepiej znałam ulice tego miasta, budynki, a także tajemnice. Choć sprawiało wrażenie normalnego i cichego miejsca, miało swoje mroczne sekrety. Bez problemu odnajdywałam się w szkole. Mimo ostatnich wydarzeń zaskakująco dopisywał mi humor.

Archer omijał dom szerokim łukiem, a mnie było to na rękę. Dzięki temu mogłam ochłonąć i przynajmniej postarać się nabrać dystansu do całej sytuacji. Fakt, że nie szukał kontaktu, tylko mi uświadomił, że dla niego była to zwykła zabawa.

Matt zgrabnie omijał newralgiczny temat, za co poniekąd czułam do niego wdzięczność. Zostały nam szybkie pogawędki między lekcjami. Choć uwielbiałam jego towarzystwo, wolałam zachować ostrożność. Może nie był taki jak Archer, ale wciąż zajmował się tym samym.

***

Gdy szłam do szkoły, moją twarz muskały ciepłe promienie słońca. Nałożyłam na nos okulary przeciwsłoneczne, ciesząc się z nadchodzących upalnych dni. Ruch nie był jeszcze duży, a poranne powietrze ścierało ze mnie resztki snu. Mijałam dobrze mi znane budynki i miejsca. Zerkałam na swoje odbicie w witrynach i dostrzegałam, jak świetnie leżały na mnie nowe jeansy i biała koronkowa bluzeczka. Miałam wrażenie, że odzyskuję spokój.

Chciałam wyciągnąć z torebki telefon, ale nie zdążyłam. Było już za późno na jakąkolwiek reakcję.

W jednej chwili szłam chodnikiem, poprawiając zwisający z ramienia plecak, w drugiej czyjaś ręka oplotła mnie w pasie. Nim moje usta opuścił krzyk, ktoś docisnął mi do twarzy jakiś materiał. Poczułam słodkawy zapach niepodobny do żadnego mi znanego.

Napastnik mnie podniósł, a potem zwinnie wycofał się w boczną alejkę. Panika zawładnęła każdą komórką mojego ciała. Usiłowałam się wyswobodzić. Do oczu napłynęły mi łzy, sprawiając, że wszystko wokół się rozmazało. Jedynym punktem, który dawał mi jakąkolwiek nadzieję, była jasna plama, od której się oddalaliśmy. Ulica, od której dzieliło mnie zaledwie kilka kroków, stała się jedynym promykiem nadziei. Musiałam zrobić wszystko, by wydostać się z żelaznego uścisku.

– Jeśli nie przestaniesz się wiercić, obiecuję, że zaśniesz w brutalniejszy sposób – usłyszałam nieprzyjemne warknięcie tuż przy uchu.

W środku cała drżałam, zwłaszcza gdy moją skórę owiał ciepły oddech. Było w tym coś przerażającego, co tylko wzmocniło moją chęć ucieczki.

Wciąż próbowałam się wyswobodzić, a gdy wydawało mi się, że graniczy to z cudem, mężczyzna na chwilę poluźnił uścisk, gdy sięgnął do klamki drzwi samochodu. By ułatwić sobie to zadanie, postawił mnie na chodniku. To mogła być moja jedyna okazja. Wkładając w ten ruch całą energię, szarpnęłam się mocno i uderzyłam stopą w najczulszy punkt porywacza. Ten, nie spodziewając się tego, syknął i nieznacznie się skulił. Czułam zmęczenie, starałam się jednak skoncentrować. Szarpnęłam głową, a jego palce ześlizgnęły się z mojej twarzy. Łapczywie wciągnęłam w płuca wilgotne powietrze, którego stęchły zapach drażnił nozdrza. Nie sądziłam, że będę się tak cieszyła z możliwości poczucia smrodu, ale w tamtym momencie doznałam naprawdę cudownej ulgi.

Wyślizgując się z jego rąk, puściłam się biegiem ku przeciwnej stronie ulicy. Po policzkach wciąż płynęły mi łzy, a dudniące w piersi serce powodowało, że szumiało mi w uszach. Gdy znalazłam się prawie na chodniku, poczułam uścisk na ramieniu. Mężczyzna odwrócił mnie gwałtownie i znów pociągnął w głąb ciasnej uliczki.

– Pomocy!!! – krzyknęłam przeraźliwie, a zaraz potem nieznajomy przygwoździł mnie do ściany. Jego palce zacisnęły się na mojej żuchwie, boleśnie wpijając się w skórę. Nie byłam w stanie wydobyć z siebie choćby najcichszego dźwięku.

– Nie zdajesz sobie sprawy, jak poważny błąd popełniłaś!

Przez wysokie budynki prawie nie docierało tu światło, więc jedyne, co dostrzegałam, to zarys jego twarzy i błysk w oczach, który przyprawił mnie o dreszcze.

– Miałem ci nie robić krzywdy, ale sama mnie do tego zmuszasz.

Znów chciałam wrzeszczeć, lecz mogłam z siebie wydać jedynie słaby, przepełniony strachem jęk.

– Zaboli, ale przynajmniej będziesz grzeczna, a potem… życzę ci powodzenia, Reed DiLaurentis.

Podniosłam wyżej powieki. Znów się szarpnęłam, ale wtedy poczułam tępe uderzenie w głowę. Pociemniało mi przed oczami, a nogi odmówiły posłuszeństwa. Po kolejnym uderzeniu nastąpiła pustka…

Koniec części pierwszej

Przypisy końcowe

1 Now I see fire… (ang.) – Teraz widzę ogień w środku góry. Widzę ogień palący drzewa. Ed Sheeran, I see fire, ścieżka dźwiękowa do filmu Hobbit: Pustkowie Smauga, 2013.

2 If this is to end… (ang.) – Jeśli to ma się skończyć ogniem, wszyscy powinniśmy spłonąć. Ed Sheeran, I see fire, ścieżka dźwiękowa do filmu Hobbit: Pustkowie Smauga, 2013.

3 Fragment powieści Charlotte Brontë, Dziwne losy Jane Eyre w tłumaczeniu Teresy Świderskiej, pierwsze wyd. 1847.

Znajdziesz mnie na:

https://www.instagram.com/czarodziejka2604

https://www.tiktok.com/@czarodziejka2604

https://www.wattpad.com/user/czarodziejka2604

https://twitter.com/czarodziejka_26

Redakcja: Paulina Zyszczak – Zyszczak.pl

Skład DTP: Andrzej Zyszczak – Zyszczak.pl

Korekta: Kinga Dąbrowicz – Zyszczak.pl

Projekt okładki: Justyna Sieprawska (Facebook: @justyna.es.grafik)

Źródła grafik: unsplash.com; stock.adobe.com

Zdjęcie autorki: Beata Kędra

Logo Wattpad – Pixel perfect (flaticon.com)

Zamówienia hurtowe: biuro@infobis.pl

Dystrybutorzy:

L&L Firma Dystrybucyjno-Wydawnicza – https://ll.com.pl

Platon Sp. z o.o. – https://www.platon.com.pl

Ateneum – https://www.ateneum.net.pl

Księgarnia: www.dobrarada.com.pl

Copyright © Mariola Lorek

Copyright © INFOBIS Rafał Głąb / Wydawnictwo Miraż, 2023

Wszelkie prawa zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody wydawcy jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-67657-07-5

Spis treści

Prolog

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12