Kaja Łęcka

Nauczycielka

Copyright © Kaja Łęcka, MMXX

Wydanie I Warszawa, MMXX

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Spis treści

- Rekomendacje

- Prolog

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

- Rozdział dziesiąty

- Rozdział jedenasty

- Rozdział dwunasty

- Rozdział trzynasty

- Rozdział czternasty

- Rozdział piętnasty

- Rozdział szesnasty

- Rozdział siedemnasty

- Rozdział osiemnasty

- Rozdział dziewiętnasty

- Rozdział dwudziesty

- Rozdział dwudziesty pierwszy

- Rozdział dwudziesty drugi

- Rozdział dwudziesty trzeci

- Rozdział dwudziesty czwarty

- Rozdział dwudziesty piąty

- Rozdział dwudziesty szósty

- Epilog. Wiosna

- Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Rekomendacje

Każdy z nas ma na swoim koncie fantazjowanie o nauczycielce (lub nauczycielu). Wymagające i poukładane w pracy, jakie są w łóżku? Justyna, czyli tytułowa nauczycielka, rozstaje się z mężczyzną, z którym planowała przyszłość. Zakłada konto na Tinderze i odkrywa, jak wielu mężczyzn jest na jedno kliknięcie. Nie chcę spoilerować historii, ale zachęcam do przeczytania, bo nauczycielki też mają gorący seks, a ich historie erotyczne mogą nas dużo nauczyć o życiu, związkach i seksie.

Joanna Keszka, trenerka kreatywnego seksu, edukatorka seksualna, specjalistka w dziedzinie kobiecej seksualności, Barbarella.pl

Rewelacyjny debiut! Razem z niedoświadczoną Justyną odkrywamy z wypiekami na twarzy sekretny świat internetowych randek i tinderowych łóżkowych podbojów. Razem z nią przeżywamy zauroczenia i rozczarowania kochankami z sieci. Czy nauczycielka znajdzie miłość w internecie? O tym przekonacie się sami, czytając tę powieść. Na pewno będzie gorrrąco!

K.N. Haner, pisarka

„Nauczycielka” to intrygująca, pełna erotyzmu, a zarazem lekka powieść, którą żyjesz aż do ostatniej strony. Autorka serwuje czytelniczkom cały wachlarz emocji – od miłości do nienawiści. Nie brakuje w niej również życiowego koła fortuny oraz zaskakujących zbiegów okoliczności. Czy miłość online istnieje? Przekonaj się sama, czytając tę fascynującą książkę. Polecam!

K.A. Figaro, pisarka

„Karma to wredna suka”, myśli Justyna po rozstaniu z Mikołajem. Ma prawie 30 lat, dotąd zaliczyła tylko dwóch kochanków, więc jej pojęcie o seksie jest niewielkie. Uczy angielskiego w modnym warszawskim liceum. Czy to znaczy, że musi być grzeczna? Nie, nie musi, a co więcej – już nie chce. Zobacz, jak to działa – mówi jej przyjaciółka i pokazuje na telefonie aplikację Tinder. Co z tego wyniknie? Dużo śmiechu, bo – jak wszystkie dobrze wiemy – Tinder to wylęgarnia męskich popaprańców, narcystycznych, egoistycznych i przeświadczonych, że mają najwspanialszego członka na świecie (nawet jeśli jest bardzo, bardzo maleńki). Czy na Tinderze da się znaleźć mistrza ars amandi? A miłość? A... własnego ucznia? Nauczycielka to, książka bardzo zaskakująca. Okazuje się, że nie taki głupi ten Tinder, jak go malują, sporo może zmienić w naszym życiu. I to na lepsze. Przeczytałam z przyjemnością. Polecam!

Ada Nowak, pisarka

Powieść odważna i pobudzająca wyobraźnię. Tu niczego nie da się przewidzieć. Lekki styl autorki sprawia, że książka wciąga od początku. Z każdą kolejną stroną wchodzimy coraz bardziej w świat bohaterów i wcale nie chcemy go opuszczać. Idealna propozycja dla osób, które szukają emocji w lekturze. Polecam gorąco.

Kinga Litkowiec, pisarka

Świetnie napisana książka, szczególnie dla osób, które dopiero wkraczają w świat Tindera i podobnych mu portali randkowych. Tu nie ma czasu na nudę, w końcu tak łatwo w sieci nawiązać nową znajomość, ale czy na pewno wiemy, kto siedzi po drugiej stronie ekranu? Przekonajcie się sami, polecam!

Sylwia Bachleda, pisarka

„Nauczycielka” porywa od pierwszych zdań. Bystra, zabawna, szczera do bólu. Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego i lekkiego. Spodziewajcie się emocji jak na randce z Tindera.

Zespół 1001 Romansów

Justyna, piękna, trzydziestoletnia bohaterka, jest nauczycielką. To idealistka i romantyczka, która po rozstaniu z partnerem postanawia zmienić swoje życie. Pomagają jej w tym przyjaciółki, zakładając konto na Tinderze. Kobieta wkracza w nieznany dotąd świat, poznaje wielu mężczyzn, przeżywa niezapomniane chwile oraz erotyczne przygody. Czy dzięki temu Justyna znajdzie prawdziwą miłość? Jaki wpływ na życie bohaterki będą miały internetowe spotkania? O tym musi przekonać się każdy z Was, czytelników. A warto, ponieważ książka wciąga na maksa!

Sonia Jargut, instagram.com/joogurcik

Pikantna książka, którą czyta się z wypiekami na twarzy. Za namową koleżanki główna bohaterka – dotąd poukładana nauczycielka języka angielskiego – zakłada konto na Tinderze. Nie szuka miłości, jedynie przelotnego romansu. Jak jednak zakończy się jej przygoda w tym wirtualnym i lekko udawanym świecie?

Patrycja Żelińska, instagram.com/cinnamonanise

Justyna wkracza w wirtualny świat randkowy w konkretnym celu. Czy uda jej się znaleźć to, czego szuka? Pikantna, bezpośrednia, zmysłowa opowieść o tinderowych znajomościach. Ale uważajcie! Tu nikt nie jest tym, za kogo się podaje...

Joanna Fortuna, instagram.com/eufemcia

„Nauczycielka” to pełna erotyzmu i trochę zakręcona opowieść o kobiecie, która w popularnym serwisie randkowym poszukuje przygody. jednocześnie żywiąc nadzieję, że w odmętach Tindera odnajdzie prawdziwą miłość oraz szczęście. Czytelnik towarzyszy głównej bohaterce w kolejnych randkach, dzięki którym nauczycielka wzbogaca swoją wiedzę na temat mężczyzn i odkrywa, czym jest namiętność.

Katarzyna Ewa Górka, instagram.com/katherine_the_bookworm

Książka tryskająca erotyzmem! „Nauczycielka” to emocjonalna powieść oparta na porywających przygodach, które wydarzyły się naprawdę. Lektura gwarantuje niezapomniane wrażenia. Dzięki niej czytelniczki mogą odkryć swoje najskrytsze fantazje. Gorąco polecam!

Natalia Mikołajczyk, instagram.com/talka_on

Słodko-gorzka historia z nutką erotyzmu i szczyptą pożądania w tle, która zmusza do zastanowienia się nad własnymi pragnieniami i drogą do ich spełnienia. W dobie aplikacji randkowych, będących rajem dla popapranych facetów, gdzie za ekranem telefonu pożądanie miesza się z ekscytacją i tajemniczością, każdy może być tym, kim chce. „Nauczycielka” pokazuje, jak łatwo zatracić się w tym świecie. Odważnie i bez wstydu o seksie, pożądaniu oraz wyzwoleniu swoich pragnień.

Olga Kowalkowska, instagram.com/book_and_caffeine

Gdy szukasz tylko gorącego seksu, efektem ubocznym może być coś więcej. Wybuchowa mieszanka trudnej rzeczywistości i sekretnego życia na Tinderze. Pikantna, odważna, intrygująca. Daj się uwieść „Nauczycielce”.

Wioletta Wróblewska, instagram.com/w_i_o_l_a_a__

Tego jeszcze nie było! Kto z was ma ochotę na gorący erotyk, przepełniony zmysłowością, z nutką tajemniczości? Książce oryginalności dodaje to, że opisane historie zdarzyły się naprawdę. Polecam!

Katarzyna Stępień, instagram.com/zaczytana_mama_kasia

Prolog

Wreszcie noc. Wolność. Ekran laptopa rozświetla pokój. Która dzisiaj? Na pewno nie Ruda, choć wciąż pisze: WhatsApp, Messenger, insta, snap. Widać nie wyraził się jasno, będzie brutalniejszy. Ale nie dziś. Od miesięcy wertuje portale randkowe. Trudno znaleźć kogoś fajnego. Jakby przeglądał wystawę z takimi samymi lalkami, różnią się tylko kolorem i długością włosów. A nawet i to nie zawsze. I to kreowanie się w opisach. O, na przykład taki: Klara, trzydzieści pięć lat. „Nie, nie jesteś najbogatszy, z jakim byłam. Nie, nie masz największego, jakiego miałam. Panowie, odrobina pokory”. Co ona chce tym pokazać? Że tak bardzo ma mężczyzn gdzieś? Wygląda rzeczywiście nieźle: blondynka w seksownych okularach. Polubiła jego zdjęcie, więc przez chwilę myślał, że może też polubi jej. Ale to byłaby nudna gadka. Starałaby się udowodnić, jak bardzo jest wyluzowana, on by w to grał.

Jego uwagę przykuwa inna dziewczyna. Minus za zdjęcie z plaży. Ciało odziane w skąpe bikini pręży się na piasku. Dlaczego one sobie to robią? Jednak plus za figurę. Biodra. Zaokrąglone, duże. Do tej pory dotykał ciał wychudzonych albo twardych jak stal, bo wytrenowanych na siłowni. Takie ciała zalewają też Instagram. To ciało jest inne, podnieca. Wyobraża sobie, jak dotyka miękkiego brzucha dziewczyny, zatacza palcem krąg wokół jej pępka, potem schodzi niżej i jeszcze niżej. Łatwo się w niej zatapia, tak jest podniecona. On też jest podniecony na samą myśl.

Jeden lajk i gotowe. System łączy ich w parę. Teraz mogą do siebie pisać. Ale on nigdy nie robi pierwszego kroku. To dziewczyna ma być zainteresowana. Ma wybrać właśnie jego, chcieć go. Jest. Bingo.

„Zdejmiesz okulary, żebym mogła cię zobaczyć?” – pisze.

To prawda, nie lubi się odsłaniać na pierwszych zdjęciach, dziewczyny mają o to żal. Tak jakby wszyscy tutaj nie udawali, nie starali się być lepsi i piękniejsi niż w rzeczywistości.

„Nie wolisz sobie powyobrażać?”.

„Wolę trzymać się faktów”.

Bystra. Wysyła jej zdjęcie z ostatniego wypadu do Kampinosu.

„Podoba mi się! Przystojniak z ciebie”.

Jemu też się ona podoba. Bezpośrednia, nie kryguje się. Ciekawe, czy tak samo odważna w łóżku.

„Masz piękne biodra, chciałbym ich dotknąć” – pisze.

Zastanawia się, co ona zrobi. Usunie parę? Przez to nie pozna jej fantazji, nie będzie mógł sobie wyobrażać, jak do niej przychodzi i kochają się przez kilka godzin bez przerwy. Seks. Od początku chodziło o seks, nie ukrywał tego. Miał to nawet w opisie. „Niezdolny do uczuć, one night stand”.

„Wiem, uwielbiam je. Chcesz się spotkać? Nie musisz mnie czarować”.

„Seks w sieci też jest dobry, czy nie?”.

Miał czas.

To będzie dobra noc.

Rozdział pierwszy

– Czy nasze spotkanie aktualne? – Głos w słuchawce jest napięty. Łukasz Kosma czuje, jak skacze mu adrenalina.

– Proszę się nie denerwować. Już dojeżdżam, korki.

– Ale zdąży pan? Czy na pewno pan zdąży?

Czuł się nieswojo przy kobiecie, z którą umówił się na spotkanie w jej domu w Radości. Zbyt perfekcyjna i za dokładna. Męcząca. Uwidaczniała się w niej pewna atrakcyjność, ale jakieś ogromne napięcie szpeciło jej twarz. Wyglądała na osobę, dla której każdy dzień jest wyzwaniem. Albo męką. Że też ludzie bywają tacy podminowani.

On również do Radości dotarł podminowany. Powinien być skupiony, zaraz finalizuje sprzedaż domu. Pięć milionów złotych. Złoty strzał, takie transakcje zdarzają się rzadko. Choć miał ochotę przełożyć spotkanie. Przez nią. Matkę swojego dziecka. Mediatorka, do której kiedyś chodzili, w końcu się poddała. „Panie Łukaszu, nie widzę tego. Trzeba czasu, na razie jest za dużo złości”. Może to nie było etyczne, co zrobiła, ale, do cholery jasnej, miała rację. Dziś znów awantura. Ona tego nie kontroluje, wszystko przez niego. Musiał ściszyć głośność w telefonie, tak się darła. Idiotka.

Głośno zatrzaskuje drzwi samochodu, otrzepuje garnitur z kociej sierści, którą w aucie zostawiła Weronika, jego ostatnia kochanka, właścicielka pięciu kotów. Nie znosi tych zwierząt. Już pal licho, że oblepiają wszystko sierścią, ale bzykanie się przy akompaniamencie miauków jest ponad jego siły. No i to wgapianie się. Dotykają się, a pięć kotów stoi i patrzy. Żegnaj, erekcjo. Weronika nie była aż tak interesująca i aż tak cudowna w łóżku, żeby to znosić. Trzeba się zająć robotą i pasjami. Bez seksu da się przeżyć, już woli masturbować się przy jakimś porno, niż poznawać kolejną laskę, która ma tylko oczekiwania. Poza tym nie można zapomnieć o matce jego dziecka, od lat nie mówił o niej inaczej. Musi to jakoś ogarnąć. Gdyby nie wspólne dziecko, nie chciałby jej oglądać. Sam jej zapach, wyczuwalny z odległości kilku metrów, sprawiał, że miał mdłości. Nigdy nie potrafiła wybrać dobrych perfum. Jedna wielka chodząca porażka. Nienawidzi jej. Tak, kiedyś ją względnie tolerował, dziś już nienawidzi.

Dom, który dziś sprzedaje, jest uosobieniem marzeń. Trzysta metrów, trzy kondygnacje. Na dole przestrzeń dzienna, gabinet, łazienka. Na piętrze trzy duże sypialnie, dwie łazienki, na poddaszu biblioteka i pracownia. Urządzony w modnym, industrialnym stylu, ale z ciepłymi dodatkami. Do tego zalesiona działka. Dlaczego ludzie sprzedają takie domy? Włożyć w coś tyle serca, tyle pracy, a potem się tego pozbywać. Niezrozumiałe. Chyba że życie ich do tego zmusza. Wtedy to straszne. Skoro wszystko można stracić, lepiej do niczego się nie przywiązywać.

Już na niego czekają. Pani Spięta i nowi właściciele. Małżeństwo około czterdziestki z trójką dzieci. On – znany dziennikarz telewizyjny, ona – prawniczka. Wyobraził sobie, że pusty dom za chwilę wypełni się życiem.

Rozdział drugi

Za oknami kaskada dźwięków. Mijające się na skrzyżowaniu tramwaje, klaksony samochodów, urywki rozmów, krzyczące dzieci. Dlaczego w zasadzie zamieszkali tuż przy Puławskiej? A właśnie. Mikołaj chciał. Uwielbia zgiełk. Wakacje są pod tym względem najgorsze. Pootwierane okna przynoszą ulgę podczas upałów, ale też trudny do zniesienia hałas.

Leżę naga na prześcieradle, moje wilgotne ciało iskrzy w promieniach słońca. Od trzech minut wpatruję się w brzuch, po którym spływa cienka strużka potu. Jest dwunasta, trzydzieści stopni w cieniu, nie ostygłam po orgazmie. Mikołaj podnosi się z łóżka, sięga po bokserki.

– Zrobię kawę.

Wstaje i nie patrząc na mnie, idzie w stronę kuchni.

– Hej, hej. Halo, hej… – wołam za nim. Chcę, żeby na mnie spojrzał.

– No ale że co „hej”?

Przystaje w przedpokoju, lecz nie zawraca.

– A jakaś czułość? Może pytanie: „Zrobić ci też kawę? Może chcesz mrożoną? A może, kociaku, skoczę po lody?”. Tak, zdaje się, mówiłeś do mnie, gdy bzykaliśmy się pierwszych parę miesięcy. Kociaczkuuu, myszeczko…

– Ty znowu swoje, Justyna.

Justyna w jego ustach nie brzmi miło. Do tej pory nigdy tak do mnie nie mówił. Zawsze: „Justek”, ewentualnie „Justyś”. Przewraca oczami.

– Słucham? Co się dzieje? Co to ma być? Przed chwilą się kochaliśmy, a teraz już Justyna zrobiła swoje, Justyna może odejść? – wyrzucam jednym tchem.

Cholera, dlaczego się nie zamknę. Zrywam się z łóżka, narzucam koszulę i idę za nim do kuchni. Plask, plask. Bose stopy uderzają o przedwojenne kafle w naszym wynajmowanym mieszkaniu.

– Mikołaj, kurwa! Umiesz być miły tylko przez pół godziny seksu?

– O co ci, do diabła, znów chodzi?!

Znów? Trudno uwierzyć, że kilkanaście minut wcześniej gryzł mnie, całował, a jego ręce były wszędzie. Wciąż czuję jego zapach. Sama kupiłam mu perfumy. „Zapach dla prawdziwego mężczyzny” – kusiła reklama w gazecie.

– Co się z tobą dzieje? Przecież widzę, że coś się dzieje!

– Czy ja nie mogę napić się spokojnie kawy?

Jego oczy błyszczą niebezpiecznie. Opiera się o blat i zamiera niczym kot szykujący się do ataku.

– Wydaje mi się, że już mnie nie kochasz. Zmieniłeś się.

Dlaczego ja to mówię? Przypominam sobie matkę, która wyrasta przed ojcem, zasłaniając mu ekran monitora. „Musimy porozmawiać” – zapowiada. Bierze ręce pod boki. Ojciec przewraca oczami, matka jest jak mucha, która brzęczy nad uchem: „Do diabła! Wiem, że te słowa są efektem dziwnej atmosfery między mną a Mikołajem. Od kilku miesięcy coś jest nie tak. Ale mówię to po to, żeby zaprzeczył. To przecież jasne, że zaprzeczy.

– A ty znowu swoje. „Kochasz mnie czy nie kochasz?” – odpiera z irytacją.

Odwraca się, sięga do szafki, po czym nasypuje kawy do kawiarki, oklepuje łyżeczką, żeby nic nie spadło na blat.

Nie mogę znieść tej dziwnej obojętności, łapię go za rękę.

– Spójrz na mnie.

Patrzy.

Od razu żałuję, że go spytałam o miłość.

– Nie wiem, co czuję. Ty chciałabyś stabilizacji, a ja nie jestem gotowy. Chyba potrzebujemy przerwy.

Odstawia kawiarkę i idzie w stronę kanapy. Przysiada na niej, ręką gładzi materiał, jakby próbował go wyczyścić. Wczoraj sprzątałam, więc na pewno nie chodzi o brud, to tylko nerwy, które próbuje za wszelką cenę utrzymać na wodzy.

– Przerwy? Doszedłeś do tego po seksie?! Jaja sobie ze mnie robisz?

– Sama spytałaś. Nie chciałem robić tego dzisiaj, ale może właśnie dobrze się stało. Co do seksu, to ty go zainicjowałaś. Miałem powiedzieć, że nie chcę? Nie jest tak, że nie chcę, po prostu coś między nami nie gra.

Wzdycha. Widzę, że chce już skończyć tę rozmowę, męczę go. Jest upał, miał na ten dzień inne plany, a teraz czeka go emocjonalna przeprawa. Tak, spytałam, ale przecież nie spodziewałam się takiej odpowiedzi.

– Ja chcę stabilizacji? Że niby małżeństwa i dzieci? Nie, nie chcę. Jesteś zdrowo porąbany, wyobrażając sobie coś takiego. Mama ci to powiedziała czy kumple? Uważacie, że każda dziewczyna pragnie stabilizacji?

Serce mi wali, mam ochotę pobić Mikołaja. Wciąż stoję przed nim naga. Jak można komuś po seksie powiedzieć, że nie jest się gotowym na poważny związek?

– Ale… W jednym masz rację. Nie chcę, żeby ktoś mi mówił, że potrzebuje przerwy. Won! Po prostu won – drę się, po czym idę do łazienki i trzaskam drzwiami.

Wiem, że ma rację.

Chciałam stabilizacji.

Włączam wodę, opieram się o brzeg wanny i powtarzam: „Ja pierdolę, nie wierzę”. Gdy wychodzę, Mikołaja nie ma w mieszkaniu.

***

– Wcale mnie to nie dziwi – prycha Natasza.

Trzeci dzień od rozstania z Mikołajem. Przepraszam: od jego wyjścia z domu. Bo niczego ze sobą nie wziął. Nawet szczoteczki do zębów.

– Nie zadzwoniłaś, żeby się dowiedzieć, gdzie on jest? – pyta Maja, gładząc się po brzuchu.

– Chciałam zadzwonić milion razy, ale mam resztki godności. A ty byś wydzwaniała?

Maja wzdycha. Nie wie. Jest na zupełnie innym etapie życia. Moje dwie najbliższe przyjaciółki: Natasza, królowa Tindera i szybkich randek, oraz Maja, u której siedzimy – mężatka od dwóch lat, za dwa miesiące mama. Któryś raz wałkujemy zachowanie Mikołaja. Tak, wiem, to głupie i puste. Ostatnio do mamy wpadła sześćdziesięcioletnia ciotka i też analizowały postępowanie Zdzisława, ukochanego z sanatorium. Zadzwoni, nie zadzwoni, a jak dzwoni, to co chce powiedzieć, gdy mówi to i tamto. Ciotka jest profesorem chemii, więc trochę zdębiałam. „Jak nastolatki” – wzdychałam zniesmaczona. I co? Teraz widzę, że w obliczu rozstania, którego nie chciałyśmy, wszystkie wariujemy. Niezależnie od wieku i ilorazu inteligencji. Nie znoszę siebie takiej rozwalonej i bijącej się z myślami.

Nawet w obliczu osobistego dramatu zauważam, że mieszkanie Majki zamieniło się w planetę Rodzica. Pod ścianą dziecięce łóżeczko z przygotowaną pościelą w groszki. W groszki! Gdybym rok temu powiedziała Majce, że kupi pościel w groszki, zabiłaby mnie śmiechem. Ale to nie wszystko. Na łóżeczku leżą równo poukładane, wyprasowane śpioszki, zabawki. To jest nie do wiary, Majka była zawsze największą bałaganiarą. Dziś jest inna, błyszczą jej oczy i zachowuje się tak spokojnie, jak nigdy. Staram się zagłuszyć dojmujące poczucie zazdrości, które próbuje ze mnie wypełznąć i zniszczyć tę chwilę jej szczęścia. Oddycham głębiej i odganiam złe emocje czające się obok.

Muszę się nacieszyć przyjaciółką, bo za chwilę ją stracę, odleci. Patrzę na nią. Majka nas słucha i przez cały czas głaszcze się po brzuchu, a minę ma tak wniebowziętą, jakby spodziewała się narodzin cudów.

– Justa, cholera, byłaś za dobra – stwierdza Natasza. Jest odwrotnością Mai. Silna, pewna siebie, rywalizuje z innymi kobietami i nawet się tego nie wstydzi. Dziś ubrana w dżinsy i zwykły biały podkoszulek, z włosami luźno związanymi z tyłu. I tak wygląda lepiej od Mai i mnie. I wiem, że nie zazdrości Mai. Ona uważa, że życie naszej przyjaciółki już się skończyło i należy jej tylko współczuć.

Za dobra. Czytałam gdzieś o tym. Lubimy zdobywać, potrzebujemy czegoś trudnego, dostępność nudzi. Nie lubię pop-psychologii.

– Ilu zresztą miałaś kochanków? – dopytuje Natasza i popija prosecco, które przyniosłyśmy do tej świątyni rodzicielskiego wyczekiwania.

Wbijam wzrok w podłogę. Prawie trzydzieści lat i dwóch kochanków. Mikołaj i mój eks, z którym byłam całe liceum i część studiów. Nie za bardzo mam się czym pochwalić.

– Za mało! – odpowiada sama sobie. – Powinnaś zacząć doświadczać życia. Zobacz, nawet Majka miała co najmniej dziesięciu kochanków.

– Sześciu – precyzuje Majka. – Siedmiu z Arturem, wystarczy mi już na całe życie.

Redaktorka inicjująca: Agnieszka Trzeszkowska

Redaktorki prowadzące: Ewa Pustelnik, Milena Domańska

Korekta: Ida Świerkocka

Projekt okładki: Joanna Strękowska

Fotografie wykorzystane na okładce: © Triff/Shutterstock; © Kiselev Andrey Valerevich/Shutterstock.

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel./faks (22) 826 08 82, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-6440-9

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.