Natalia Jagiełło-Dąbrowska
Nasze kiedyś

ISBN: 978-83-65521-44-6

Copyright © by Natalia Jagiełło-Dąbrowska, 2016
All rights reserved

Redaktor: Witold Kowalczyk
Projekt okładki i stron tytułowych: Izabella Marcinowska

Wydanie I

Zysk i S-ka Wydawnictwo
ul. Wielka 10, 61-774 Poznań
tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26
Dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90
sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Spis treści

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Epilog

Od Autora

Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Być może nie powinnam dedykować tego rodzaju książki dziecku, ale…

Każde dziecko w końcu dorasta :)

Kaju,

pewnego dnia, kiedy już dorośniesz, pozwolę Ci, kochanie, przeczytać tę książkę. Mam nadzieję, że odnajdziesz w niej wiele dobrego — cokolwiek to oznacza. Chcę Ci tyle powiedzieć, ale zostanę przy jednym zdaniu…

Szczęście jest uczuciem dobrym, ale ulotnym, więc ciesz się z małych rzeczy i chwytaj życie pełnymi garściami.

Jednak dwa zdania…

Życie bywa zaskakujące, bądź ostrożna.

Kocham zawsze.

Mamka

Mojej Mamie

Mamo… Tak mi przykro, że nie zdążyłaś. Wiem, że jesteś, patrzysz na mnie z góry i nadal trzymasz kciuki. Dziękuję.

Za wszystko.

Prolog

W życiu dokonujemy różnych wyborów. Bywa, że podjęcie decyzji jest proste, innym razem tylko wydaje się proste, a czasami, zupełnie zagubieni, nie wiemy, co mamy zrobić. Jednak krocząc drogą nazwaną życiem, w którymś momencie musimy wybrać kierunek, gdzieś skręcić. Tak to już jest, nie ma tylko prostych dróg.

Ścieżka, na którą wkroczyłam, była dziurawa i trudna do przebycia. Z czasem się wygładziła, poczułam, że mogę biec. Nie biegłam jednak długo. Grunt, który wówczas wydawał się dla mnie dogodny, zapadł się nagle bez żadnego uprzedzenia. Powstała przepaść, której nie byłam w stanie przeskoczyć. Musiałam uciekać. Kiedy człowiek ucieka, nie powinien oglądać się za siebie.

A może powinien?

Rozdział pierwszy

Jack. Wysoki, ciemnowłosy, dobrze zbudowany, przystojny i jak zwykle uśmiechnięty. Właśnie podchodzi do mojego biurka, a jego zielone oczy błyszczą z daleka jak wypolerowane szmaragdy. Ma na sobie dżinsy, białą koszulę, ciemny krawat i granatową marynarkę z łatkami na łokciach. Porusza się z gracją niczym model na wybiegu. Zawsze podziwiam w nim tę niby prostą umiejętność, jaką jest chodzenie. W jego prawej dłoni spoczywa dobrze mi znana czarna teczka.

— Proszę, proszę. Wychodzisz wcześniej. — Uśmiecham się do niego, prostując zgarbione plecy, i wspieram się łokciami na biurku. Jack to bezwzględny pracoholik, zazwyczaj wychodzi z pracy ostatni.

— Ty również powinnaś już iść. Powiedz mi tylko, co z Petersonem.

— Przełożyłam spotkanie, tak jak prosiłeś. Poniedziałek, dziewiąta. To ostateczny termin. Zabierz ze sobą Nową, niech robi notatki. Jak wrócę, weźmiemy się ostro do pracy.

Przejeżdża palcem wskazującym po dolnej wardze.

— Myślisz, że Nowa się nada?

— Widziałeś ją. Wydaje się ambitna, na pewno ci pomoże. — Mrugam do niego i szeptem dodaję: — Ma na imię Mary.

— Dzięki… I tak nie zapamiętam.

— Lepiej, żebyś pamiętał, będziesz z nią pracował przez dwa tygodnie. Nie możesz zwracać się do niej „Ej, Nowa”. Myślę, że „Ej, Mary” jakoś zniesie. — Puszczam oko. Jack ma nawyk wypowiadania słowa „Ej” przed imieniem osoby, do której się zwraca.

— Mary… Dobra. To co? Widzimy się za dwa tygodnie?

— Ma się rozumieć. Tęsknij za mną.

— Już tęsknię. Udanych wakacji, mała.

— Nie dziękuję.

Unosi dłoń w pożegnalnym geście, uśmiecha się, odwraca i wychodzi z gabinetu. Jack jest dyrektorem działu kreatywnego, największym mózgiem naszej agencji, a ja mam przyjemność być jego asystentką. Nigdy nie marzyłam o pracy w agencji reklamowej, ale tak się złożyło, że jestem tu już trzy lata i nic nie wskazuje na to, by w moim życiu miało się coś zmienić. Dobrze mi tu. Pracuję ze wspaniałymi ludźmi, choć od początku praca ze mną nie była łatwa. Bywam zgorzkniała i raczej nie owijam w bawełnę. Kiedy coś mi nie odpowiada, po prostu o tym mówię. Nie jestem awanturnikiem, ale uparcie bronię swoich racji. Nie tracę czasu i energii na coś, co moim zdaniem nie będzie miało pozytywnego wpływu na moje życie. Nie pozwalam sobie na zbytnią poufałość. Mam jedną przyjaciółkę i kilku bliższych znajomych. To wystarczy. Kiedyś, w czasach szkolnych, byłam bardziej towarzyska. Wszystko się jednak zmieniło. Ja się zmieniłam. Życie mnie zmieniło i wiele nauczyło.

Zegar naprzeciwko wskazuje piątą. Właśnie kończę pracę. Nie, poprawka: właśnie zaczynam urlop. Dwa tygodnie słodkiego lenistwa. Przeciągam się zadowolona, po czym zabieram się do sprzątania biurka, nucąc pod nosem jakąś wesołą melodię, której tytułu teraz nie pamiętam. Plan na resztę dnia wygląda następująco: pojechać do domu, zjeść, spakować się i iść spać. Muszę się wyspać, żeby jutro rano cieszyć się dobrym nastrojem. Schylam się do szafki w biurku po swoją torebkę, kiedy nagle bębenki w uszach przeszywa piszczący głos:

— Hej! Hej!

Wystraszona podskakuję na krześle… Zabiję ją.

— Sammy! Czy ty zawsze musisz wrzeszczeć? Przestraszyłaś mnie.

— Masz coś na sumieniu?

— Nie, ale da się to załatwić. W końcu już dawno temu powinnam cię udusić.

— Poczekaj z tym jeszcze trochę. Wiesz, jak czekam na ten wyjazd. Maaaajoooorkaaa. — Okręca się wokół własnej osi. Wstaję, przewieszam torebkę przez ramię i ruszam do wyjścia, stukając obcasami o marmurową posadzkę.

— Błagam cię, zrób coś dla moich uszu i nie śpiewaj. — Podchodzę do szklanych drzwi, uchylam je i puszczam przyjaciółkę przodem. — Byłaś dziś strasznie milcząca — zagaduję.

— Nie miałam czasu na pierdoły. Skończyłam wszystko, wiesz, że nie lubię mieć zaległości.

Samanta jest grafikiem. Pracuje w agencji półtora roku dłużej ode mnie i nigdy nie odkłada tego, co ma zrobić dzisiaj, na jutro.

Wychodzimy z The Shard, gdzie ma siedzibę Green Public Relations. Mam na sobie szarą ołówkową spódnicę i białą bluzkę z baskinką, a na stopy wsunęłam ulubione czarne szpilki marki Louboutin. Na dworze wita nas słońce, od razu dając się we znaki ciepłymi promieniami smagającymi skórę i oślepiającymi oczy. Wyciągam z torebki ciemne okulary i podchodząc do ulicy, wkładam je na nos.

— Taxi! — wołam głośno, unosząc dłoń. Taksówka z piskiem zatrzymuje się przed nami. Wsiadamy, od razu podaję kierowcy adres i już po chwili ruszamy do domu.

Zamieszkałam w Londynie prawie pięć lat temu. Przeprowadziłam się krótko po ukończeniu liceum. Uciekłam z Polski jak wielu młodych ludzi goniących za pracą, tylko że w moim przypadku była to ucieczka z zupełnie innych powodów. Rodzice… cóż, rodzice, zważywszy na mój wiek, nie byli zadowoleni, kiedy im oznajmiłam, że zamierzam zamieszkać w Londynie. Uparcie próbowali wybić mi ten pomysł z głowy, ale trwałam przy swoim. Potrzebowałam zmian. Bardzo. W końcu odpuścili i wtedy jak zawsze mogłam liczyć na ich pomoc w pierwszych miesiącach nowego życia na nieznanym mi gruncie. Początki były trudne i nie mam na myśli języka, bo z angielskim nigdy nie miałam jakichś większych problemów. U nas — chodzi o mój rodzinny dom — często rozmawiało się po angielsku, tylko po to, by podtrzymać umiejętność porozumiewania się w innym języku. Mama ma na tym punkcie świra. Trudność polegała raczej na tym, co oferował Londyn. Wszystko było nowe, nieznane, inne. Znalazłam się sama w obcym świecie, to nie było proste. Formalności związane z lokum załatwiałam jeszcze w Polsce. Wynajęłam pokój w mieszkaniu, w którym jedno pomieszczenie zajmowała już pewna angielska studentka. Szukaniem pracy zajęłam się po przeprowadzce. Żeby było łatwiej, szukałam miejsc przesiąkniętych polskością. Całkiem przypadkiem trafiłam do restauracji Autograf, gdzie po całym dniu poszukiwań i poznawania miasta głodna jak wilk chciałam zjeść obiad. Okazało się, że potrzebują kelnerki, więc zgłosiłam się na ochotnika i dzień później biegałam między stolikami odziana w elegancki fartuszek. Dwa miesiące później zapisałam się do szkoły policealnej, na zajęcia zaoczne. Dwuletnie studium, marketing i zarządzanie.

Tak zaczęłam nowe życie, to był czas, kiedy dążyłam do całkowitego usamodzielnienia się, zadbania o siebie, jak należy, w końcu poznania kogoś, jakichś nowych ludzi, wmieszania się w społeczeństwo i funkcjonowania jak normalny, zdrowy człowiek. Mimo towarzyszących mi trudności jakoś się udało…

Po skończeniu szkoły postanowiłam zrobić kolejny krok. Z tytułem specjalisty do spraw marketingu i zarządzania zaczęłam szukać nowej pracy. Składałam dokumenty do wielu firm, również angielskich, i zaczęłam się rozglądać za nowym lokum. Miałam dość mieszkania w jednym pokoju. Żyłam skromnie, co pozwoliło mi na zaoszczędzenie pewnej kwoty. Gdy znalazłam miejscówkę, byłam zachwycona, może nie był to domek moich marzeń, ale mógł się nim stać. Mój własny skrawek ziemi z maleńkim ogrodem do dyspozycji. Natychmiast zabrałam się za sprawy związane z kredytem. W tym samym czasie w agencji, w której obecnie pracuję, zaproponowano mi etat. Dalej wszystko potoczyło się szybko. Przeprowadzka do domu, nowa praca… Życie zaczęło nabierać jaśniejszych barw. Po dwóch latach w Londynie zaczęłam się czuć nieco pewniej. Samanta mieszka ze mną dwa i pół roku. Znamy się dłużej, ale nie od razu zostałyśmy przyjaciółkami. Początkowo nasze relacje były typowo zawodowe. Zwykłe „cześć”, „co nowego?”, „które zlecenie?” i tego typu gadka. Do czasu… Potrafię być bezczelna, zimna i wyrachowana, ale nie brak mi empatii i współczucia, ludzkie cierpienie najzwyczajniej w świecie mnie przeraża. Nie potrafię przejść obojętnie obok osoby, która potrzebuje pomocy. Tak właśnie zaczęła się moja przyjaźń z Samantą. Ona była rozbita, smutna, zdołowana, a ja akurat znajdowałam się w pobliżu. Znalazłam ją w łazience, zapłakaną i w totalnej rozsypce. Przysiadłam przy niej i czekałam, aż się uspokoi. Tuliłam ją, szeptałam uspokajająco do ucha, a kiedy była gotowa, postanowiła mi zaufać i wyrzuciła z siebie to, co leżało jej na wątrobie. Na szczęście problem nie był aż tak ogromny, jak mogłabym wywnioskować po jej wyglądzie. Generalnie mam tendencję do wyolbrzymiania wszystkiego i panikowania, ale zdarza się, że potrafię zachować zimną krew. Tak też było, kiedy Sammy powiedziała, że nie ma gdzie mieszkać. Oczywiście dla niej był to ogromny problem. Mnie natomiast rozwiązanie przyszło do głowy w pięć sekund po tym, jak mi wyjaśniła, dlaczego została bez dachu nad głową. Cóż… miałam dom, jak się okazało, zbyt duży dla jednej osoby, oraz dobrą pracę, ale byłam samotna. „Zamieszkaj ze mną” — zaproponowałam, czym kompletnie ją zaskoczyłam. Sama również byłam zaskoczona, że proponuję jej to z taką łatwością, ale wiedziałam, a może czułam, że nam obu będzie to na rękę. Po pierwsze: jedynym wyjściem z tej sytuacji, jakie widziała Samanta, było tułanie się po pokojach hotelowych, dopóki czegoś nie znajdzie, na co ja nie potrafiłam się zgodzić. Po drugie: we dwójkę jest taniej. Po trzecie: potrzebowałam, by ktoś przy mnie był. Potrzebowałam towarzystwa. Długo wtedy rozmawiałyśmy. Wahała się, a może raczej krępowała ją taka sytuacja, ale wiedziała tak samo jak ja, że to dobre wyjście. Cóż więc jej pozostało? Zgodziła się i tak mieszkamy razem do tej pory. Zaprzyjaźniłyśmy się. Cenię ją głównie za to, że zawsze jest ze mną szczera. Mówi to, co myśli, a nie to, co chciałabym usłyszeć. Ale się różnimy. Jej styl życia znacznie odbiega od mojego, Sammy jest moim totalnym przeciwieństwem, ale jak mówią, przeciwieństwa się przyciągają, być może dlatego tak dobrze się rozumiemy. I nikt, absolutnie nikt nie wie o moim życiu tyle co ona.

Jutro wyjeżdżamy razem na wspólne wakacje. Dwa tygodnie prażenia się w słońcu i kąpiele w krystalicznie czystych wodach Morza Śródziemnego. Drinki z parasolką, imprezy, SPA… Czego chcieć więcej?

— Co to za Mary? Wszyscy dziś o niej mówili.

Spoglądam na nią z uśmiechem.

— Będzie mnie zastępować przez te dwa tygodnie. Jack chce mieć kogoś pod ręką, tak na wszelki wypadek, gdyby zabrakło mu czasu na zorganizowanie wszystkiego…

— Pewnie będzie mu bez ciebie ciężko…

— Poradzi sobie…

Taksówka zatrzymuje się na skrzyżowaniu tuż przed naszym domem. Wyciągam kilka banknotów i podaję kierowcy.

— Reszty nie trzeba.

Obdarza mnie szerokim bezzębnym uśmiechem, szare wąsiska wchodzą mu do chropowatych ust. Fuj! Okropny widok. Żegnam się i jak najprędzej wychodzę z samochodu. Naprawdę muszę pomyśleć o własnym aucie, w końcu po to zdałam ten przeklęty egzamin. Sam wywraca torebkę na lewą stronę, jak co dzień poszukując klucza. Wyciągam swój z bocznej kieszeni torebki, podchodzę do drzwi, po czym je otwieram i puszczam przyjaciółkę przodem. Kocham Samantę, ale nie znoszę jej bałaganiarstwa — nigdy nie wie, co gdzie ma. Wchodzę tuż za nią i natychmiast się krzywię, ponieważ do moich nozdrzy dociera wciąż wyczuwalny zapach farby. Miałyśmy mały remont, a teraz co chwilę muszę otwierać okna, bo od tego smrodu najzwyczajniej mnie mdli. Mam nadzieję, że w czasie naszych wakacji ten okropny zapach się stąd wyprowadzi. Wchodzę do salonu i od razu padam na nową, kremowobiałą kanapę. Zrzucam buty i masuję obolałe stopy.

Ojej… jak dobrze.

— Spociłam się jak wieprz — zagaduje Sammy, popijając wodę ze szklanki. — Idę pod prysznic.

— Dzwonię do Hutong. Co ci zamówić?! — wołam za nią.

— Coś z warzywami i… może pierożki! Ulotka jest w trzeciej szufladzie!

* * *

Wrzucam ostatni kęs sajgonki do ust, przeżuwam dokładnie, popijam sokiem pomarańczowym, po czym wstaję od stołu i wkładam talerz do zmywarki.

— Jak skończysz jeść, to wstaw pranie. — Mówiąc to, spoglądam na nią przez ramię. — Idę do sypialni. Pora zacząć się pakować.

— OK.

* * *

Większą część mojej szafy zajmują spódnice, koszule, sukienki i żakiety. Tak się składa, że to najbardziej nieodpowiednie stroje na plażę. Bogu dzięki, że nie wyrzucam starych ubrań. Wzdycham i przesuwając drzwi w drugą stronę, zaglądam do pozostałej części szafy. Przyszła pora, by prostą elegancję zamienić na mniej formalne kompozycje. Wyciągam z szafy ulubione dżinsy, kilka par krótkich spodenek, T-shirty, letnie sukienki (niektóre jeszcze z metkami), bikini i zapas bielizny. Wszystko starannie układam we wcześniej przygotowanej torbie podróżnej. Dodaję kilka par wygodnych, letnich butów, kosmetyki, suszarkę, prostownicę i ładowarkę do telefonu.

Odkładam torbę przy łóżku, na widoku, w razie gdybym jeszcze sobie o czymś przypomniała.

Pędzę do łazienki wziąć prysznic.

Rozwiązuję kok, zanurzam palce we włosach i tam, gdzie cierpnie skóra na głowie, delikatnie rozmasowuję. Włosy gęstymi falami spływają na moje ramiona. Odbicie z lustra patrzy na mnie nieprzeniknionym wzrokiem. Odwracam się, ściągam ubrania i od razu wchodzę pod prysznic. Chłodny strumień przyprawia mnie o dreszcz. Czasami funduję sobie zimną kąpiel — nie tylko dla zdrowia, lecz także dla lepszego samopoczucia. Takie ekstremalne traktowanie ciała dodaje mi energii. Stoję i pozwalam, by woda spływała po mnie falami, moczyła mi włosy i wpływała do ust. Wyciskam żel na dłoń i zaczynam się mydlić.

* * *

Ubrana w luźną koszulkę i majtki siadam na łóżku. Wyciskam na dłoń trochę balsamu i pokrywam nim świeżo wydepilowane nogi. Wcieram płyn w czerwone kropki, po których jutro nie będzie już śladu. Przez najbliższe dwa tygodnie nie zobaczę tych ciemnych włosków, dlatego wolę depilator od zwykłej maszynki. Nie muszę się zmagać z goleniem nóg co drugi dzień. Zamykam buteleczkę i chowam ją z powrotem do torby. Pochylam się, zsuwam ręcznik z włosów i energicznie je wycieram. Nie będę prostować, niech sobie wyschną. Pewnie będę rano wyglądać jak straszydło, ale co mi tam. Czy zawsze muszę wyglądać perfekcyjnie? Oczywiście, że nie. Zaplotę warkocz i jakoś to będzie. Wracam do łazienki, odwieszam ręcznik i zmykam z powrotem do pokoju. Wchodzę do łóżka, układam się na brzuchu i nakrywam tyłek cienką kołdrą. W telefonie nastawiam budzik na piątą trzydzieści. Rok temu kładłam się do łóżka ze świadomością, że czeka mnie prawdziwe lenistwo. Wyłączyłam budzik na dwa tygodnie i w ogóle nie myślałam o jego istnieniu. Rok temu spędzałyśmy urlop w domowym zaciszu, to znaczy ja spędzałam urlop w domowym zaciszu, a Samanta hulała wieczorami i spała do południa. Skutkowało to tym, że ja wróciłam do pracy wypoczęta, a ona przez pierwszy tydzień była ledwo żywa. Wtedy postanowiłyśmy, że następnym razem musimy zrobić coś wspólnie. Wspólnie się bawić, męczyć i odpoczywać. Obie marzyłyśmy o podróży niewykraczającej poza granice Europy. Wystarczyło tylko wybrać miejsce, a że obie lubimy słońce, plaże i wodę, padło na Majorkę. Rok temu łatwo było się zdecydować, teraz kilka godzin przed wylotem jestem zestresowana, o czym nieustanie przypominają mi dreszcze w brzuchu. Zawsze tak mam, kiedy tylko pomyślę o tym, co nas czeka. Ciekawe, jak to będzie. Ekskluzywny pokój, złotobiały piasek, woda czysta i błękitna. Odkrywanie nowych miejsc, inne jedzenie, inni ludzie… Ludzie, mężczyźni, cała masa mężczyzn… Czy jestem na to gotowa? Wzdycham… Muszę być. Już za późno, żeby w ogóle się nad tym zastanawiać. Postanowiłam. Każda podjęta przeze mnie decyzja ma wpływ na moje życie, dążę ku lepszemu, dlatego zawsze wszystko analizuję. Chciałabym, by ten wyjazd też coś zmienił. Przez dwa tygodnie będę żyła w obcym miejscu, na niepewnym gruncie. To będzie jak stąpanie po kruchym lodzie. Chciałabym nabrać przekonania, że wszędzie mogę być bezpieczna. Chciałabym wrócić do domu, spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie: „Nie bój się. Już po wszystkim. To się nigdy nie powtórzy”. Chciałabym zaznać wewnętrznego spokoju, nie czuć strachu, nie myśleć o bólu…

* * *

Szukam dłonią telefonu. Przecież gdzieś tu musi być. Budzik brzęczy bezlitośnie, drażniąc nerwy słuchowe. Macam szafkę przy łóżku i sięgam po wibrujące urządzenie.

— Nienawidzę cię — skomlę sennie. Wygrzebuję się z pościeli, siadam na skraju materaca i ziewając, przecieram zaspane oczy. — Jezu, za krótka ta noc… — Wstaję. Wyciągam z torby potrzebne rzeczy i idę do łazienki. Najpierw siusiu, potem reszta. Spuszczam bieliznę do kolan i siadam na kibelku. Przejeżdżam palcem po ekranie telefonu, szukając numeru Samanty, a gdy go znajduję, naciskam zieloną słuchawkę. Odbiera po trzecim sygnale.

— Noo…

— Wstałaś?

Wzdycha.

— Co to za hałas?

— Robię siku. Wstawaj.

— Za dwie minuty… — Rozłącza się. Kończę, co zaczęłam, po czym wstaję i myję ręce. Wkładam przygotowane rzeczy, czarne leginsy, biały T-shirt i kremowe koronkowe balerinki, najwygodniejsze buty, jakie posiadam. Przed lustrem, tak jak zaplanowałam, zaplatam warkocz z boku głowy, szoruję zęby i robię szybki makijaż. Zabieram użyte przed chwilą rzeczy i zanoszę do torby. Kilka sekund poświęcam na zastanowienie się, czy aby na pewno wszystko spakowałam. Dokumenty mam w torebce, bilety też… OK. Zabieram torbę i wychodzę z pokoju. Po drodze pukam do sypialni Samanty. Czekam pod drzwiami, aż mi otworzy, a kiedy nic takiego się nie dzieje, pukam jeszcze raz. Pięć, cztery, trzy, dwa… Wchodzę.

Leży przykryta po samą głowę. Zrywam z niej pościel.

— Czy ty wiesz, która jest godzina?

Miauczy coś niezrozumiale.

— Wstawaj, cholero! Za dziesięć minut widzę cię na dole.

— Dziesięć minut!

— Już dziewięć. — Zmierzam do drzwi, ale po chwili się odwracam, ponieważ słyszę coś jakby huknięcie. Sammy wstaje z podłogi, poprawia koszulkę i przegarnia włosy z twarzy. Tylko Samanta potrafi z właściwą dla siebie gracją podnieść się po upadku z łóżka. Chichoczę.

— Osiem — mówię na odchodne i zamykam za sobą drzwi.

W kuchni parzę kawę dla Samanty, a na śniadanie robię kilka kanapek. Zmuszam się do zjedzenia chociaż jednej. Jedzenie o tej godzinie nie bardzo mi smakuje. Słyszę Samantę zbiegającą po schodach i zdziwiona unoszę brwi. Szybko jej poszło. Siada przy stole i od razu moczy usta w kawie.

— Może najpierw coś zjedz. — Nie rozumiem żywieniowych nawyków niektórych ludzi. Jak można pić kawę na pusty żołądek? Na samą myśl mnie mdli.

— Nie matkuj mi, mała. — Upija długi łyk.

— OK. — Przywłaszczam sobie kanapki, skoro nie mam matkować… — Sama sobie zrób śniadanie.

Wykrada szybko jedną z talerza. Nawet nie próbuję jej zabronić, bo potem słysząc, jak marudzi, że jest głodna, miałabym wyrzuty sumienia.

— Nie mam na to czasu, a poza tym twoje zawsze są pyszne.

Podsuwam jej talerz pod sam nos. Cóż… Matkowanie mam chyba w genach. Moja mama zawsze czekała na nas ze śniadaniem. Wszystko robi z myślą o nas, nawet teraz, kiedy dorosłam i moje rodzeństwo też już prawie dorosło. Wypijam wodę ze szklanki, opłukuję naczynie pod kranem i odstawiam na swoje miejsce.

— Dzwonię po taksówkę.

* * *

Wyglądam przez maleńkie okno wielkiego samolotu. Widok jest oszałamiający. Wszystko się oddala, maleje, a po chwili znika całkowicie. Są tylko białozłote chmury na tle bladoniebieskiego nieba. Układam się wygodnie w swoim fotelu. Ta cała odprawa była naprawdę męcząca. Z głośników sączy się uspokajająca muzyka. Eric Clapton śpiewa Tears In Heaven. Uwielbiam ten utwór. Nucę sobie pod nosem, a gdy piosenka dobiega końca, wyciągam magazyn, który kupiłam w kiosku. Przeglądam go. Pełno w nim plotek o gwiazdach na czerwonym dywanie, trochę mody i zabawnych anegdot. Rzadko czytam takie magazyny, wolę raczej potrzymać w dłoni książkę, ale cóż… zapomniałam spakować. Kartkuję go powoli, niestety nic nie wywołuje mojego zainteresowania. Zerkam na drzemiącą Samantę. Chyba wezmę z niej przykład.

* * *

Jesteśmy na lotnisku w Palma de Mallorca. Zegar wskazuje kilka minut po dwunastej. Mamy sobotę, dziewiętnastego lipca. Wita nas piękne, gorące słońce. Lot trwał niecałe trzy godziny, z czego połowę przespałam. Na szczęście obyło się bez przerażających wstrząsów. Ciągnąc za sobą walizki, podekscytowane do granic możliwości opuszczamy lotnisko. Już nie mogę się doczekać, kiedy wkroczę do pięknego hotelu, dotknę bosą stopą ciepłego piasku i zanurzę się w słonej wodzie. Wypiję słodkiego drinka i zapomnę o codziennej rutynie.

Podchodzimy do taksówki. Otwieram drzwi.

— Buenos dias[1]. — Uśmiecham się. Mężczyzna z krzaczastymi brwiami przegania dym po papierosie, którego wyrzucił przez uchyloną szybę w momencie, kiedy zajrzałam do jego samochodu.

— Hola[2] — odpowiada zakłopotany. Wysiada, chowa nasze walizki do bagażnika, zamyka go z trzaskiem, po czym pyta: — ¿Adónde?[3]

Podaję mu adres i już po chwili pędzimy do naszego raju.

* * *

Stoję przed hotelem, lustrując go z góry na dół. Buzię mam otwartą i nie jestem pewna, czy się czasami nie ośliniłam. Wiele razy oglądałam ten budynek na zdjęciach. Ale żadne nie oddaje jego uroku. Nazywa się Oasis i prezentuje fenomenalnie. Jest ogromny. Pomalowany na jasnomiodowy kolor i otulony ciepłymi barwami kwiatów zwisających z balkonów. Czarne logo na samym szczycie błyszczy i przyciąga uwagę.

Kierujemy się w stronę szklanych drzwi. Po chwili jesteśmy już w środku, w lobby z ekskluzywną recepcją po lewej. Podłoga jest wyłożona dużymi kwadratowymi kaflami w kolorze piaskowca. Ściany są jasne, niektóre gładkie, inne wyłożone kamiennymi płytkami w kolorze jasnego beżu. Po prawej mam restaurację, bardzo nowoczesną i po brzegi wypełnioną ludźmi. A naprzeciwko nas pyszni się ogromne patio rodem z baśni i to ono chwyta mnie za serce. Kamienna konstrukcja i szklane ściany, przez które dostrzegam cały ogród kwiatów, roślin i miniaturowych drzewek. Wszystko pięknie oświetlone i utrzymane w harmonijnym porządku. W jednym rogu, na kamiennym regale ustawiono sporo książek. Mniej więcej na środku stoją dwa ratanowe fotele i chyba mały stolik. Z tej odległości nie widzę dokładnie, część zasłaniają kwiaty. Wiem jedno: właśnie zakochałam się w tym miejscu. Dalej rozsuwane drzwi prowadzą na taras. Ruszamy do recepcji. Za wysokim, półokrągłym biurkiem stoi niska brunetka. Ma ładnie ścięte włosy. Ciemne kosmyki luźno opadają jej na ramiona. Wycieniowana grzywka przysłania brwi. Karminowe usta unoszą się w ciepłym uśmiechu.

— Dzień dobry, mamy rezerwację — mówię i odwzajemniam uśmiech.

— Dzień dobry — odpowiada płynną angielszczyzną. — Poproszę o dokumenty.

Podaję jej. Wystukuje coś w komputerze. Na piersi ma przyczepioną plakietkę z imieniem i nazwiskiem. Alba Marrero.

— David! — Woła i zerka w prawo.

— Panno… Kot — zwraca się do mnie, zerkając spod długich rzęs. — Przygotowaliśmy dla pań apartament na piątym piętrze. Proszę się kierować na trzecie skrzydło, na końcu jest winda. Pokój dwieście trzydzieści jeden. O, jesteś, Davidzie. Proszę, zaprowadź naszych gości do pokoju dwieście trzydzieści jeden. Pomóż paniom z bagażem. — Zwraca się do nas ponownie: — David panie pokieruje. Życzę spokojnego wypoczynku.

— Dziękuję.

David ma na sobie czarny uniform. Kasztanowe włosy niesfornie opadają mu na czoło. Zabiera nasze bagaże i prowadzi nas w stronę windy.

Zajeżdżamy na górę. Drzwi do naszego pokoju są eleganckie i masywne. Tabliczka z numerem jest pozłacana. David otwiera je za pomocą karty, puszcza nas przodem, a potem sam wchodzi tuż za nami i odstawia bagaże. Podaje mi kartę.

— Od środka drzwi otwierają się normalnie, ale jeśli któraś z pań będzie wychodzić, to zawsze musi mieć tę kartę przy sobie.

— Dobrze, dziękuję. — Odbieram sztywny prostokąt.

— Życzę wszystkiego dobrego.

Uśmiecham się, zamykając za nim drzwi.

Odkładam kartę na komodę i nie myśląc w tej chwili o bagażu, zaraz za Samantą wychodzę na balkon. Widok jest po prostu niemożliwy. Powiedzieć, że zapiera dech w piersiach, to za mało. Pod nami znajduje się największy plac basenowy, jaki w życiu widziałam, a zaraz za nim piaszczysta plaża i lazurowa tafla spokojnego morza. W górę pną się wysokie palmy, a ciepły wiatr buja ich szerokimi liśćmi. Na tle błękitnego nieba migoczą słoneczne promienie. Powietrze tutaj pachnie. Jest czyste, świeże i rześkie.

— Ale bajka. — Przymykam oczy i napełniam płuca.

— Noo.

— Rozpakujmy się i chodźmy. Wypiłoby się jakiegoś drinka, nie?

— Jasne. Boże, ile tam nagich torsów…

Prycham. Zaczyna się.

— Zboczeniec. — Wychodzę do salonu.

— Bujaj się, mała.

Oglądam resztę pomieszczeń. Bardzo tu gustownie. Salon jest połączony z niewielką kuchnią i częścią jadalną. Meble są jasne. Białe, kremowe, jasnobeżowe. Zaraz przy wejściu dwie pary drzwi prowadzą do pokoi sypialnych, gdzie kolory nabierają bardziej wyrazistych barw. Po przeciwnej stronie jest łazienka z jacuzzi urządzona w brązie, beżu i z elementami zieleni. Zabieram swój bagaż i idę do pierwszej sypialni. Mój pokój jest fioletowy. Nad łóżkiem ścianę zdobi kwiecisty wzór. Mam tu wszystko, czego mi potrzeba. Duże łóżko, szafa na ubrania, stolik nocny i okno. Uchylam je, żeby wpuścić trochę świeżego powietrza. No dobrze, pora się rozpakować.

1. Buenos dias (hiszp.) — Dzień dobry (wszystkie przypisy pochodzą od autorki). ↩

2. Hola (hiszp.) — Cześć. ↩

3. ¿Adónde? (hiszp.) — Dokąd? ↩

Rozdział drugi

Wskakuję pod prysznic. Muszę się odświeżyć i przebrać w coś luźniejszego. Odkręcam kurki i włączam radio. W kabinie rozbrzmiewa Give Me Everything Pitbulla. Nucę i śpiewam do gąbki, a gdy jestem już cała mokra, zaczynam się szorować mydłem o zapachu cytrusów.

Umyta i wytarta do sucha wkładam na siebie czarne bikini, a na piersi wiążę grafitowe pareo. Stopy wsuwam w japonki. Maluję się wodoodpornym tuszem i od nowa splatam warkocz…

Gotowe.

Wychodzę z łazienki.

Zaglądam do sypialni Samanty. Wpycha niezdarnie ubrania do swojej szafy, a one protestują, spadając na podłogę. Kręcę głową rozdrażniona jej bałaganiarskim podejściem.

— Już, już — mówi, podnosząc stertę ubrań z podłogi. — Skoczę tylko do łazienki się przebrać.

— OK. Pospiesz się. — Zamykam drzwi. Wychodzę na balkon. Muszę się oswoić z widokiem tych wszystkich „nagich torsów”. Dawniej nie lubiłam nawet patrzeć na męskie ciało. Dziś lubię, bardzo lubię, ale nic poza tym… Może chciałabym spróbować czegoś więcej, ale żaden facet nie rozbudził we mnie żadnych głębszych uczuć. Żaden nie rozbił chroniącej mnie skorupy, w którą się uzbroiłam przez te wszystkie lata. Nie było ich wielu, kilku próbowało, starało się, ale ja nic nie czułam, zupełnie nic. Zero zainteresowania, motyli w brzuchu, zwykłej ciekawości ani chęci poznania danej osoby. Nic. Dlatego odpuszczałam. Zawsze kończyło się na jednym spotkaniu. Po cóż miałabym robić komuś nadzieję, skoro doskonale wiedziałam, że nic z tego nie będzie. Czasami myślę, że to się nigdy nie zmieni. Bardzo mnie to przytłacza. Zrobiłam już naprawdę wiele ze swoim życiem. Postępy są ogromne. A najważniejsze, że przestałam się bać, przestałam oceniać, przestałam nienawidzić… Wydaje się, że to powinno wystarczyć, ale tak nie jest. Bo przestałam też ufać… A skoro żadnemu nie potrafię zaufać, to oczywiste, że z żadnym nie mogę się związać. Myśl, że do końca życia będę sama, jest bardzo smutna. Samanta kiedyś też mnie opuści, wyjdzie za mąż, urodzi dzieci…

— Ej! Co do cholery?! — Ramię mam mokre od jakiegoś płynu. Przykładam nos do mokrego miejsca. Nie pachnie. To chyba woda. Wychylam się mocniej za barierkę i spoglądam w górę. Kolejna wielka kropla kapie mi na twarz. Mrugam i z zaskoczenia szerzej otwieram usta. No nie! — Hej! Uważaj trochę z tą szklanką! Spuścisz ją komuś na głowę! A tym kimś, do cholery, mogę być ja!

Nikt nie odpowiada. Zza barierki trzy piętra wyżej wystaje czyjaś dłoń. Męska, ładnie opalona łapa, a w niej mała szklaneczka, z której wciąż kapie woda.

— Hej! Oblewasz mnie! Słyszysz?! — Czekam, ale nadal nikt mi nie odpowiada. Niemożliwe, żeby mnie nie słyszał, przecież się drę. Co za osioł. Patrzę w górę, czekając na jakąś reakcję. Mężczyzna odwraca się w drugą stronę i dopiero teraz dostrzegam, że rozmawia przez telefon. Widzę tylko dłoń trzymającą telefon przy uchu i burzę ciemnych włosów. Słyszę, jak rozmawia po hiszpańsku, ton ma podniesiony. Szklanka znowu pojawia się za barierką. Przechyla ją i nim zdążę się odsunąć, cała zawartość spada mi na twarz i włosy. Nabieram głęboko powietrza. Facet z góry zaczyna krzyczeć. Głos ma chrapowaty, o oktawę wyższy niż przed momentem i bardziej stanowczy. Jeszcze raz spoglądam w górę, ale niczego już nie wiedzę ani nie słyszę.

— Idiota! — wrzeszczę po hiszpańsku. Zza barierki wynurza się czyjaś ciemna głowa, ignoruję ją. Wściekła idę się wytrzeć.

Wchodzę do łazienki, gdzie Samanta wciąż się szykuje. Chwytam mały ręcznik i przecieram twarz.

— Jakiś kretyn oblał mnie wodą. — Odpowiadam na jej krzywe spojrzenie w lustrze.

— Jak? — Unosi brwi.

— Z samej góry, z balkonu. — Podchodzę do lustra. Włosy mam mokre. — Ma szczęście, że to tylko woda, bo przysięgam, że wsiadłabym w windę, pojechała tam i wcisnęła mu szklankę, z której mnie oblał, prosto w dupę.

Rozśmieszam ją.

— Nie wątpię, a zmieniając temat… Dobrze wyglądasz. Miło cię widzieć w czymś bardziej roznegliżowanym. — Posyła mi figlarny uśmiech.

Zwykle preferuję stroje, które zakrywają więcej ciała. Ma być prosto i elegancko. W końcu jestem asystentką, muszę dobrze wyglądać. Ale jestem też takim małym dziwadłem. Wchodzę do sklepu i aż się trzęsę na widok małej czarnej albo seksownej mini. Obiecuję sobie, że jeśli ją kupię, to będę nosić tak często, jak się da. Kupuję! I nigdy jej nie wkładam. Przychodzę do domu, przymierzam po raz drugi i stwierdzam, że za krótka albo za ciasna, za bardzo prowokująca, za duży dekolt, nie pasuje do mojej figury, kolor brzydki i tak dalej. Dlatego moja szafa jest pełna ubrań z metkami. Nigdy ich nie zwracam, bo, a nuż… Coś mi odbije i będę chciała się w to ubrać.

Za chwilę będę na plaży, roznegliżowana, jak to ujęła Samanta, ale przecież nie włożę szpilek i garsonki.

— Nie patrz tak na mnie… — warczę.

— Jak?

— Dobrze wiesz jak… Zawsze, gdy tak patrzysz, zaczyna się gadka, że jestem seksowna, piękna, bla, bla, bla i powinnam to w końcu wykorzystać… Daruj sobie, Sammy. — Moja przyjaciółka od pewnego czasu próbuje mnie przekonać do swojego stylu życia. Twierdzi, że seks bez zobowiązań pomógłby mi się odstresować i zapomnieć o przytłaczających mnie sprawach. Ja jednak twierdzę, że seks z kim popadnie nie wniesie niczego dobrego do mojej kulawej egzystencji. Nigdy nie wiadomo, na kogo mogłabym trafić. To zbyt ryzykowne i zupełnie niepotrzebne. Wiem, że kiedyś przyjdzie odpowiedni moment, ale na pewno nie zrobię tego z kimś, komu ani trochę nie ufam. Z kimś, komu ani trochę na mnie nie zależy. A poza tym nie potrafiłabym tego zrobić z kimś przypadkowym, obcym. Obie dobrze o tym wiemy. To musi być TEN KTOŚ. Dlatego czasami nie rozumiem, jak ona może, znając mnie tak dobrze, namawiać mnie do niezobowiązujących przygód.

— Pospiesz się. — Zerkam na nią w lustrze. Przejeżdża błyszczykiem po idealnie zarysowanych ustach. Jest śliczna, ma czekoladowe oczy, uwydatnione kości policzkowe i bujną czuprynę blond włosów opadających jej na ramiona. Swą prawdziwą urodę niestety zakrywa pod perfekcyjnie wykonanym makijażem. Często powtarzam, że tona pudru, sztuczne rzęsy i kilogramy błyszczyka na ustach są jej zupełnie zbędne. Naprawdę świetnie wygląda bez tych wszystkich zabiegów. Jest trochę za szczupła, ale za to ma idealne piersi, których nawet ja jej czasami zazdroszczę. Cóż, z moim skromnym B…

— Gotowa!

— Idziesz w samym stroju?

— A po co mi ubrania? — odpowiada zdziwiona. — Weź ręcznik.

— Dobra, no to chodźmy.

* * *

— Wyluzuj się, wyglądasz, jakbyś kroczyła między wygłodniałymi aligatorami.

— Jestem wyluzowana — mówię obojętnie, stąpając po ciepłym piasku i przemieszczając się między ludźmi, a nie aligatorami. Aczkolwiek odnoszę wrażenie, jakby co niektórzy mieli zamiar mnie pożreć. Samanta kroczy tuż obok mnie z dumnie uniesioną głową. Zabrałam ze sobą ręcznik i podręczną torebkę, do której schowałam kartę do naszego pokoju i trochę pieniędzy.

— Tam jest wolne. — Palcem pokazuję miejsce niedaleko grupy młodych dziewczyn grających w siatkówkę.

Zmierzamy w tamtą stronę.

Rozkładamy ręczniki. Ściągam pareo i od razu czuję pierwsze muśnięcie ciepłych, bezlitosnych promieni. Wyciągam krem, nakładam odrobinę na każdą część ciała i szybko rozsmarowuję. Jest wodoodporny. Rozglądam się dookoła, nieco się odprężając. Kilka potężnych, spoconych ciał od razu rzuca mi się w oczy. Nie poświęcam im jednak wiele uwagi, ponieważ od dawna jestem przyzwyczajona do takich widoków. Na początku, mniej więcej dwa lata temu, patrzyłam i nie mogłam wyjść z podziwu. Podziwiałam i do tej pory podziwiam ludzi, którzy z pasją i zaangażowaniem trenują swoje ciało. Teraz jestem jedną z tych osób. Skończyłam kurs samoobrony, przy okazji popracowałam nad siłą. Początki były naprawdę trudne, byłam słabiutka jak dziecko, ale potem dzięki mojemu trenerowi wiele się zmieniło. Psychicznie też stałam się twardsza, pewniejsza, silniejsza. Moje ciało nie jest mięciutkie. Na brzuchu mam kaloryfer lub sześciopak, jak to czasami nazywają faceci. Nie mam szczupłych ramion i patykowatych nóg. Nie wyglądam jak kulturystka, ale mam widoczne mięśnie. Chodzę na siłownię cztery razy w tygodniu i, o Boże, kocham to. Te wakacje są pierwszą naprawdę długą przerwą w moim wypełnionym treningami życiu.

Podpierając się na łokciach, wystawiam twarz do słońca. Policzki przyjemnie mnie pieką. W tle szumi morze i słychać głosy rozmawiających ludzi. Opadam na plecy i poddaję się liżącym mnie promieniom.

* * *

Zdążyłam już dwa razy przekręcić się z pleców na brzuch. W tym słońcu nie da się wytrzymać. Cała jestem spocona i rozgrzana.

Wstaję i drepczę po piasku wte i wewte. Przydałoby się trochę ciepłego wiatru, naprawdę nie ma czym oddychać.

— Wzięło cię. Jesteś cała czerwona…

Oglądam się z góry na dół.

— Może trochę… Chyba wskoczę do wody… Idziesz?

— Boję się. Jestem taka nagrzana… Brr!

— Będzie zimna tylko na początku…

— Chyba sobie dzisiaj odpuszczę, ale ty idź…

— Jak chcesz… — Ruszam w stronę morza.

Wchodzę powoli, bo zazwyczaj najgorzej jest do pasa. Gdy woda dociera do mojego brzucha, nabieram głęboko powietrza i zanurzam się po sam czubek głowy, a kiedy się wynurzam, jest naprawdę przyjemnie i orzeźwiająco. Od razu lepiej.

— Ojeeej. — Łapię równowagę. Ktoś mnie popchnął. Spoglądam za siebie.

— Entschuldigung[1].

Facet z łysiną na środku głowy chwieje się na nogach. Jest gruby i ma gęste, posklejane włochy na klacie. Uśmiecha się do mnie życzliwie. Z niemieckim u mnie nie najlepiej, więc wystawiam kciuk w górę.

— OK. OK. — Dodaję i odpływam.

* * *

Wybiegam z wody. Tłum na plaży znacznie się przerzedził. Samanta siedzi wsparta na dłoniach, kolana ma ugięte. Czeka, aż do niej dojdę.

— I jak?! — woła do mnie.

— Świetnie! Żałuj… — Staję przed nią. — Aż zgłodniałam.

— Ja też.

— To może pójdziemy coś zjeść?

— Idziemy.

Wciąż ciężko dysząc, zbieram swoje rzeczy, naprawdę się zmęczyłam…

— Au. Cholera! — Opadam na kolana i przykładam dłoń do twarzy. Kurczę! Dostałam piłką. Zerkam na pole do gry w siatkę. Dziewczyny ustąpiły miejsca mężczyznom. Wszyscy patrzą na mnie z uśmiechem na twarzy. Naprawdę nie wiem, co w tym zabawnego. Piłka poturlała się jakiś metr w bok od naszego legowiska. Idę po nią, podnoszę i zabieram ze sobą.

— Co ty robisz? — szepcze Samanta.

— A jak myślisz? Zabieram ją.

— Oszalałaś!

— Może…

— Biegnie tu…

Odwracam się. Jeden z nich swobodnym truchtem biegnie w naszą stronę. Ma ciemne włosy z blond końcówkami. Jest bez koszulki, w samych kąpielówkach. Muszę przyznać, że całkiem nieźle wygląda. Usta wciąż ma wykrzywione w uśmiechu, czym mnie wkurza. Bardzo. Ja dostałam po twarzy, a oni wszyscy mają ubaw.

— Uważacie, że to zabawne?! — pytam ich wszystkich, nie zwracając uwagi na to, że on już stoi przede mną. Nawet nie wiem, czy mnie rozumieją, ale mam to gdzieś.

— Przepraszamy, kolega nie chciał… — tłumaczy się. Przynajmniej zna angielski.

— Który? — Patrzę na niego gniewnie.

— Oddasz nam piłkę?

— Pytałam który… — Niecierpliwię się coraz bardziej, aż się we mnie gotuje przez ten jego bezczelny uśmieszek i radosne spojrzenie. Waha się przez ułamek sekundy, następnie wskazuje palcem na jednego ze swoich kolegów. Zerkam w tamtą stronę, wprost na dupka, który najwidoczniej ma problem z celnością.

— Wybacz, stary, twarda sztuka! — krzyczy ten obok, czym mnie dodatkowo denerwuje. Wzrusza ramionami i uśmiecha się do kolegi. Mierzę go wrogo z góry na dół. Przełyka nerwowo, uśmiech nagle znika mu z twarzy.

— Nie miałeś, do cholery, okazji, aby się o tym przekonać — mówię, a potem rzucam swoje rzeczy i z piłką w dłoni ruszam w stronę sprawcy.

Bolący policzek pulsuje, rozgrzany do granic możliwości. Facet, który do nas podbiegł, kroczy tuż za mną, nie odzywając się więcej. Z każdym kolejnym krokiem złość, która we mnie buzuje, osiąga wyższy poziom, a wszystko przez to, że widzę te głupkowate uśmiechy.

Staję naprzeciw niego czerwona, kipiąca negatywną energią. Mocno uderzam go piłką w nagi tors. Jego ciało ani drgnie, a mnie bolą wszystkie palce, ale nie daję tego po sobie poznać. Dopiero teraz dostrzegam, że on jako jedyny się nie uśmiecha.

— Może odrobinę ostrożniej? — syczę, zaciskając zęby. — Jak widzicie, mnie nie jest do śmiechu. — Piorunuję wzrokiem jego wciąż roześmianych kolegów. Mam głęboko w dupie to, czy dokładnie zrozumieli, co mam na myśli. Zakładam, że nie każdy musi znać angielski, ale myślę, że wyraz mojej twarzy mówi sam za siebie.

— Przepraszam, nie zrobiłem tego celowo — odzywa się sprawca. Barwa jego głosu budzi moją ciekawość. Patrzę mu w twarz i w ułamku sekundy tracę grunt pod nogami. Intensywność, z jaką mi się przygląda, wytrąca mnie z równowagi. Przełykam, spuszczam wzrok speszona i wycieram mokre dłonie o biodra. Dlaczego tak nagle się spociłam?

— Nieważne, po prostu uważajcie. — Odwracam się. Mam zamiar odejść, ale chwyta mnie za nadgarstek i ten gest sprawia, że chyba mam zawał lub inne migotanie przedsionków. Patrzę na zaciśniętą dłoń na swoim nadgarstku, a potem prosto w iskrzące się oczy mężczyzny. Serce w mojej piersi uderza coraz mocniej i coraz szybciej. Mam wrażenie, że ten dotyk pali mi skórę. Nie mam pojęcia, co się dzieje, ale nie podoba mi się to.

— Na pewno wszystko w porządku? — pyta cicho, unosząc brwi. Uciekam wzrokiem od jego twarzy.

— Tak… Zdenerwowałam się, ale już wszystko w porządku. Grajcie dalej. — Wyswobadzam rękę z jego uścisku, odwracam się i czym prędzej odchodzę. Głębokimi oddechami uspokajam wciąż galopujące serce. Samanta czeka na mnie z rękami wspartymi na biodrach. Zwalniam. Cholera, trzęsą mi się dłonie. Nie chcę, żeby zobaczyła, co się ze mną dzieje, bo sama nie potrafię tego wytłumaczyć. Coś jest nie tak. Nogi też mi drżą. A może to z głodu…?

— No, dalej! Wleczesz się jak ślimak!

Dochodzę do niej.

— I co? Nawrzucałaś mu?

Oglądam się za siebie. Dopiero teraz zdaję sobie sprawę, że wciąż nie słyszę odgłosów odbijanej piłki. On nadal na mnie patrzy, a piłkę obraca w dłoniach. Jeden z kolegów uderza go pięścią w ramię, zanosząc się gardłowym, głośnym śmiechem. W odwecie on uderza go piłką i jeszcze rzuca na mnie okiem, a potem zaczynają grać.

— Mała?

— Hm?… Tak, tak.

— Dobrze się czujesz?

— Chyba nie. Właśnie dostałam w głowę. Chodźmy, OK?

— Jasne.

* * *

Zawiązałam pareo, oczyściłam nogi z piasku i włożyłam japonki. Wciąż jestem mokra, ale nie jest mi zimno. W restauracji zjadłyśmy obiad, a teraz pijemy drinka w barze przy basenach. Nie pamiętam, kiedy ostatnio miałam alkohol w ustach, to było naprawdę dawno temu. Pewnie dlatego dzisiejszy drink tak bardzo mi smakuje. Wkoło jest pełno leżaków i słomianych parasoli. Gdzieniegdzie między basenami stoją niskie, nastroszone palmy. Jest tu kilka zjeżdżalni, które mnie kuszą, ale postanowiłam zostawić je sobie na później.

Barman ma na imię Pablo. Jest Hiszpanem. Świetnie zna angielski, niemiecki i francuski. Dobrze się z nim rozmawia. Jest bardzo miły i dość przystojny, a kiedy się uśmiecha, w policzkach tworzą mu się małe dołeczki. Właśnie przyrządza drink dla stojącej niecały metr ode mnie Niemki. Kobieta śmieje się perliście, szczupłą dłonią zakrywając usta. Pewnie uraczył ją jakimś dowcipem. Podaje jej drinka, odbiera zapłatę. Wraca do nas.

— I co, dziewczyny, smakuje wam?

— Jest pyszny. — Sączę drinka przez słomkę. — Masz pozytywny wpływ na ludzi, wszyscy się przy tobie uśmiechają.

— Uśmiech to najlepsza zapłata. Na jak długo przyjechałyście?

— Dwa tygodnie — odpowiada Sammy.

— Świetnie. — Uśmiecha się.

— Napijesz się z nami? — Sammy unosi figlarnie brwi.

— Nic z tego, w pracy mi nie wolno. Chyba że zostanę przy soku. — Sięga po szklankę i nalewa sobie soku pomarańczowego. — No, to wasze zdrowie, piękne panie.

Za sobą słyszę roześmiane męskie głosy. Przy barze pojawia się mężczyzna. Staje przy Samancie. Najpierw dostrzegam jego ciemną czuprynę, a potem zadowoloną twarz i szerokie ramiona. Cholera, to ON. Odwracam wzrok. Cała zesztywniałam, a po kręgosłupie przebiegają mi ciarki. Muszę się napić.

— Cześć, stary.

Słyszę, jak wita się z Pablem, kątem oka rejestruję, jak ściskają sobie dłonie.

— Browar dla tych tam. — Wskazuje kciukiem na swoich kolegów. — Wypisz, proszę, rachunek na mnie.

Serce wali mi z każdą sekundą mocniej. Dlaczego na niego zerkam? Wiercę się niespokojnie na stołku, usiłując skupić wzrok na czymkolwiek, byleby nie na nim. Nie wiem dlaczego, ale nie czuję się komfortowo. Jestem dziwnie niespokojna, zestresowana i… chyba podekscytowana.

— Jak udało im się oderwać cię od pracy? — zagaduje Pablo. Samanta jawnie się na nich gapi. Mam ochotę jej przywalić.

— Sam nie wiem, ale dobrze mi to zrobiło. — Uśmiecha się. Popatruje na mnie. Pospiesznie odwracam wlepiony w niego wzrok. A miałam się nie gapić, cholera. Oddycham płytko zawstydzona swoją śmiałością. Jezu, zaraz się uduszę. Skupiam się na drinku, na jego smaku i na tym, że muszę go teraz pić. Koniecznie.

— Raul! — woła ON, a ja aż podskakuję, gdy przeszywa mnie jego ochrypły głos. Kątem oka dostrzegam, że podbiega chłopak, który chciał, żebym oddała mu piłkę. Zabiera butelki z piwem i odchodzi. ON podchodzi do mnie, w dłoni przy piersi trzyma swoją butelkę. Patrzy na mnie. Mam spuszczoną głowę, ale wiem, że mi się przygląda. Ujmuje mój podbródek między kciukiem i palcem wskazującym, odwraca, by obejrzeć policzek. Wstrzymuję oddech i mocniej zaciskam dłoń na szklance. Boże, on dotyka mojej brody… Skóra w tym miejscu pali żywym ogniem.

— Nie jest źle. Boli? — pyta cicho. Próbuję kiwnąć przecząco głową, ale nie mogę, ponieważ mnie trzyma. Uśmiecha się i uwalnia mi brodę. Zerkam na niego. — To dobrze. — Puszcza oko i odchodzi. Powoli wypuszczam powietrze, a mój wydech jest dziwnie drżący. Nie rozumiem… Nie lubię nie rozumieć. Męczy mnie takie uczucie, coś… jakbym się kruszyła, rozpadała na drobne kawałeczki. Nie mam zielonego pojęcia, czemu tak jest. Wiem tylko tyle, że z tego gościa bije energia, która jakimś cudem do mnie dociera. Przenika mnie. Odwracam się przodem do baru. Drżące dłonie zaciskam na szklance.

— Znacie się? — pyta Pablo zdziwiony.

— Nie, nie. Po prostu… Przywalił mi piłką. — Wskazuję na swój policzek. W zamyśleniu automatycznie kiwam przytakująco głową. Po prostu przywalił mi piłką. Najpierw mi przywalił, a teraz próbuje być miły… To nic takiego… Mój oddech ponownie wariuje, a temperatura znacznie się podnosi. Czuję, że twarz i dekolt oblewa mi rumieniec. Jednym haustem wypijam do dna. Zeskakuję ze stołka tak szybko, że prawie go przewalam.

— Idziemy, Sam.

— Już? — piszczy.

— Ja idę, chcesz, to zostań.

— Nie bądź wredna… Idę, idę.

— Część, Pablo, miło cię było poznać. Do zobaczenia. — Uśmiecham się do niego, po czym pędem ruszam przed siebie, prosto do hotelu. Nie odwracam się za siebie, nie rozglądam. Po prostu posuwam się naprzód, jak najszybciej. Sammy idzie za mną i coś marudzi pod nosem, ale jej słowa do mnie nie docierają. Szumi mi w głowie. Mam nieodparte wrażenie, że jestem obserwowana.

— Ej! — krzyczy Sam, a w jej głosie słychać irytację. Odwracam się gwałtownie i natrafiam na jego spojrzenie. Przy ustach ma butelkę, przechyla ją, ale nie spuszcza ze mnie wzroku. Leży na leżaku, tuż przy basenie, wśród swoich znajomych. Rozłożony wygodnie z głową podpartą na lewej dłoni, nogami skrzyżowanymi w kostkach i tak po prostu się na mnie gapi…

— Co ty wyprawiasz?

Przenoszę wzrok na moją przyjaciółkę. Przełykam nadmiar śliny.

— Wychodzę. Muszę… — Odwracam się i idę.

* * *

— Nie rozumiem, coś cię boli? Niedobrze ci? Może to ta paella?

Odkładam torebkę na kanapę w pokoju i siadam tuż obok. Jak mam jej to wytłumaczyć, skoro sama nic nie rozumiem. Nie wiem, co się ze mną dzieje.

— Mów do mnie!

— Jezu święty, co mam ci powiedzieć?

— Co się dzieje? Dziwnie się zachowujesz.

— Bo dziwnie się czuję… Ten… facet cały czas się na mnie gapił… Nie wiem, czy mnie to irytuje, zastanawia, ciekawi, czy jeszcze coś innego… Jestem jakaś… zdezorientowana i chyba mnie to wkurza.

— Uuu…

— Zamknij się. Naprawdę, nawet nie zaczynaj tej swojej gadki… To nic takiego, po prostu… To nic. — Masuję się po skroniach.

— Nie jestem tego taka pewna, ale jak tam sobie chcesz… Jest przystojny.

— Nie wiem, nie przyjrzałam się… — Próbuję przywołać w pamięci jego twarz, ale nie potrafię. Tak jakby było w niej za dużo emocji do ogarnięcia na jeden raz. A poza tym unikałam kontaktu wzrokowego. Wiem, że ma czarne włosy. Jest wysoki i ma szerokie ramiona. I prosty nos, dostrzegłam to, kiedy stał przy barze bokiem. Zresztą… Co mnie obchodzi jego nos i w ogóle to, jak wygląda… Przełykam ślinę.

— Te drinki były takie pyszne… — Robi maślane oczy.

— Nie, nie ma mowy…

— Nie rozumiem… Po prostu nie zwracaj na niego uwagi, przecież zawsze tak robisz…

Zawsze tak, ale w tym wypadku nie bardzo mi wychodzi. Nawet nie musiałam na niego patrzeć, i tak wyczułam, że on mi się przygląda. To mnie krępuje, irytuje, sprawia, że czuję się obnażona, a zarazem kusząco zachęca, by też na niego spojrzeć. Teraz sobie przypominam, że oczy ma ciemne. Szare, a może czarne. I takie… nie wiem jakie, ale to chyba one tak bardzo mną poruszyły, tam, na plaży.

— Proszę, wróćmy… — miauczy Sam.

Wzdycham. Co począć?

— Nigdy nie odpuszczasz, co? Muszę się przebrać. W końcu w mokrych gaciach zrobi mi się zimno.

— No to dalej!

— Już, już… — Idę do sypialni. Przecież, tak naprawdę, co może się stać? Nic. Przy odrobinie szczęścia może już go tam nie zastanę. A może skoro tak łatwo wracam, liczę na to, że jednak go zastanę? Och, cholera! Czemu ja w ogóle uciekłam? To bez sensu.

Wyciągam z szafki krótkie spodenki w miętowym kolorze z obszarpanymi nogawkami i szarą bluzkę. Uwielbiam jej krój. Tył ma dłuższy niż przód, a rękawy są marszczone i podpięte jednym guzikiem. W takiej kompozycji sięgają mi do łokcia, a jak zrobi się chłodniej, mogę je odpiąć i ściągnąć do nadgarstków.

Wkładam czystą bieliznę i przygotowane ubrania. Na stopy wsuwam ulubione koronkowe balerinki.

Wychodzę z sypialni.

— Fajnie wyglądasz. — Samanta mnie lustruje.

— Co znaczy fajnie?

— Dość sexy. — Uśmiecha się i znacząco porusza brwiami.

— Nie wkurzaj mnie, bo pójdę się przebrać.

— Oj, daj spokój. Chodźmy.

* * *

Tak jak poprzednim razem przechodzimy przez patio. Przez chwilę podziwiam to miejsce, jest naprawdę magiczne. Sammy wychodzi na taras, szybko do niej dołączam. Staram się nie rozglądać, ale wcale nie muszę. On tu jest. Wyczuwam to. Całe ciało mi tężeje, a powietrze nagle robi się gęstsze.

Nie odwracaj się. Nie odwracaj się… Zerkam na niego. Leży tam, gdzie leżał. Włożył biały T-shirt. Uśmiecha się szeroko. Do całej grupy dołączyło kilka dziewczyn. Dostrzega mnie. Jego uśmiech staje się cieplejszy, promienny. Przygląda mi się, mrużąc oczy. Ja jednak nie poświęcam mu uwagi, odwracam się i podchodzę do baru. Wskakuję na stołek. Pablo wystawia do góry dłoń, więc przybijam mu piątkę.

— Dobra decyzja. Noc jeszcze młoda.

— Więc… może mi polej. — Uśmiecham się. Chyba naprawdę się upiję.

— Mówisz i masz.

Dostajemy drinki o żółto-czerwono-niebieskiej barwie.

— Pracujesz tu całą noc? — pyta Sammy.

— Nie, nie. Jest nas trzech. Zmieniamy się.

Piję drinka. Ma słodki smak. Skupiam na nim całą swoją uwagę. Pomimo ciągle przechodzących mnie dreszczy nie odwracam głowy. Pokusa jest wielka… Mogłabym tylko zerknąć, ale właściwie po co? Nad czym ja się teraz zastanawiam? To śmieszne…

— Opowiedziałbym wam kawał, ale znam tylko te o blondynkach. — Pablo znacząco patrzy na Samantę. Ona mruży oczy.

— Nawet nie próbuj. — Grozi mu placem. Razem zaczynają się śmiać.

— Wiedziałem, że tak zareagujesz. Ale posłuchajcie: przychodzi blondynka — patrzy na Samantę — z szatynką… — przenosi spojrzenie na mnie. Przechylam głowę i słucham dowcipu. — …do baru. Nie znają się. Blondynka płacze. Podchodzi do niej barman i pyta po cichu: „Dlaczego płaczesz?”. Na co ona mówi: „Bo wszystkie głupie kawały są o blondynkach”. Barman mówi: „Nie, no co ty! Coś ci pokażę” i woła do szatynki: „Sprawdź, czy cię nie ma w pokoju na górze!”. Szatynka wstaje i pędem biegnie do pokoju, a blondynka zaczyna się śmiać. Barman pyta: „Z czego się śmiejesz?”. A ona na to: „Ale głupia, ja bym zadzwoniła!”.

Obie wybuchamy śmiechem.

— Wiedziałem, że się nie obrazicie.

— My nie z tych, co się obrażają. — Mrugam do niego.

— To dobrze. — On też mruga i szczerzy się pięknie. Zęby ma białe jak perełki. Podoba mi się jego fryzura. Włosy w kolorze ciemny blond ma poskręcane jak sprężynki. Sięgają mu za ucho i są ściągnięte do tyłu ciemną opaską. Takie uczesanie dodaje mu chłopięcego uroku.

Dopijam drinka i stawiam szklankę przed Pablem.

— Zaskocz mnie.

— I mnie też. — Samanta stawia swoją obok mojej.

1. Entschuldigung (niem.) — Przepraszam. ↩

Rozdział trzeci

Trzy drinki i pięć kawałów później oddajemy Pablowi puste szklanki i odmawiamy następnej kolejki. Drinki były pyszne. I mocne. Szumią mi w głowie. Tyłek mam ścierpnięty od siedzenia w jednej pozycji. Uparcie patrzyłam wyłącznie przed siebie, ale teraz muszę się rozprostować. Schodzę ze stołka i wyciągam ramiona do góry, przeciągając się rozkosznie. Och, Jezuuu. Moja pupa. Na dworze zrobiło się szaro i zamigotały pierwsze gwiazdy. Opieram się łokciem o blat baru i po raz pierwszy odwracam głowę. Grupka ludzi, której do tej pory unikałam, właśnie się rozprasza. Facet, który mnie uderzył, żegna się ze wszystkimi uściskiem dłoni i wychodzi jako pierwszy. Idzie w stronę patio, poświęca chwilę, aby na mnie spojrzeć, po czym znika za rozsuwanymi drzwiami. Ciekawe, czy ma tu pokój. Hm… Chryste, a co mnie to obchodzi?

Samanta chyba się upiła. Ciągnę ją za łokieć.

— Żegnasz się z Pablo trzeci raz. Chodźmy.

Coś tam marudzi, ale jej nie słucham. Całą uwagę poświęcam rozpraszającej się grupce. Nikt więcej nie udał się do hotelu, z czego chyba mogę wywnioskować, że są mieszkańcami. Ciągnę Samantę ponownie, nieco mocniej niż przed momentem.

— Już, już — bełkocze. — Cześć, Bablllo. — Macha mu na pożegnanie, chwiejąc się na nogach.

— Na razie — żegnam się z nim, po czym prowadzę tę pijaczkę do pokoju. Nie mogę się doczekać, kiedy wskoczę do łóżka. Jestem wyczerpana. Przyda mi się trochę porządnego snu z głową na mięciutkiej poduszce.

* * *

Rano budzi mnie wpadające przez okno słońce. Spałam długo, pewnie zbyt długo, ale tu jest tak dobrze. Powietrze mi służy. Przeciągam się, rozkopuję kołdrę i wyskakuję z łóżka.

W salonie pachnie tostami francuskimi i syropem klonowym. Samanta siedzi przy szklanym stole i je śniadanie. Siadam naprzeciw niej.

— Nie poczekałaś na mnie.

— Wiesz, że jak popiję, to na drugi dzień umieram z głodu, a ty spałaś w najlepsze…

Biorę tost do ręki, polewam syropem klonowym i odgryzam kawałek. Mmm, niebo…

— Co dziś robimy? — pytam z pełną buzią.

— Dochodzimy do siebie…

— Jeszcze jeden dzień słodkiego lenistwa… Jestem za.

— Pójdziemy na plażę i będziemy się cieszyć nicnierobieniem. Mam zamiar skorzystać dziś ze słonej wody.

— OK. Możemy spędzić dzień na plaży.

Sammy grzebie w swoim smartfonie, a kiedy na nią patrzę, w głowie mi świta, że coś miałam zrobić…

Jasna cholera! Telefon do mamy! Zeskakuję z krzesła i gnam do sypialni. Matka mnie zabije. Odkąd mieszkam w Londynie, zażyczyła sobie informacji o każdym locie, jaki zamierzam odbyć. Jakbym nie wiadomo dokąd miała latać. Nieważne, że lot samolotem jest uznawany za jeden z najbezpieczniejszych środków komunikacji. Nieważne, że zwykle latam na trasie Londyn–Bydgoszcz, właśnie wtedy, kiedy ich odwiedzam, i trwa to zaledwie półtorej godziny. Ważne, że — jak to mówi mama — gdy samolot pierdyknie, to giną wszyscy. I cóż… ma rację. Dlatego trzeba się zameldować. Żyję. Nic mi nie jest. Samolot też cały.

Wyciągam z szafy torebkę, nieporadnie szukam w niej telefonu. Znajduję i natychmiast przywołuję go do życia. W czasie lotu wyłączyłam aparat. Wybieram numer do mamy i czekając na połączenie, idę do salonu.

— Julio… — odzywa się po trzecim sygnale. Przestawiam się na polski.

— Cześć, mamo. Żyję. Nic mi nie jest. Samolot też cały.

— Ja ci zaraz dam „cześć, mamo!” Jestem zła. Jestem nawet bardzo zła. Czyś ty zwariowała?

— Nie mam nic na swoje usprawiedliwienie. Mogę tylko przeprosić. — Zagryzam wargę.

— Dzwonię i dzwonię, a tu wciąż: „Po sygnale zostaw wiadomość”. Całą noc nie spałam. Do czego ci ten telefon, hm? — Milczy przez moment, po czym wzdycha z wyraźną ulgą. Jezu, ależ jestem niemądra.

— Mamo, naprawdę zapomniałam, a telefon wyłączyłam na czas lotu…

— Lot miałaś wczoraj, moja droga… Tata jest wściekły.

A to nic nowego, tata zapewne przewrażliwiony jak zawsze. Jego malutka córunia, taka samiutka w dużym samolocie, och, jejku, jejku. Uśmiecham się pod nosem, ale chwilę później besztam się w myślach. Na pewno się martwili, nie ma co się śmiać.

— Ty też jesteś wściekła? — pytam łagodnie.

— Trochę byłam, ale już nie jestem. Wszystko w porządku, kochanie?

— Tak, mamo, naprawdę mi przykro.

— Wiem, ale to nie zmienia faktu, że zachowałaś się nieodpowiedzialnie. No dobrze, powiedz chociaż, czy jesteś zadowolona.

— Tak, pięknie tu, ale to dopiero początek, więc jak na razie nie ma o czym mówić. A co u was?

— W porządku, bez jakichś większych zmian. Tata w końcu uporał się z dachem, teraz mamy piękną, nowiuteńką dachówkę.

— Aaa, no to super. Słuchaj, przeproś tatę. Wyobrażam sobie, jak drepcze po pokoju, ściska w dłoni telefon i czeka, aż zadzwonię. Na pewno tak było, prawda?

— Dosłownie…

— Chyba należy mi się lanie.

— Ażebyś wiedziała, moja panno. Psiakrew! Tylko tu przyjedź! — Stanowczy głos taty przeszył mnie na wskroś, aż dostałam gęsiej skórki.

— Przepraszam — mówię niemal szeptem. Po drugiej stronie mam jakieś szmery. — Halo?

— Wyrwał mi telefon, do cholery, nawet nie wiem kiedy… — To znowu mama. — Co mówiłaś?

— Nic ważnego… Yyy, to ja będę kończyć.

— No dobrze, tylko zadzwoń po powrocie. Udanych wakacji, skarbie.

— OK. Dziękuję. Kocham cię, mamo.

— Ja ciebie też. Pa.

Jezuuu. Ale nabroiłam! Wiem, że złość na mnie minie tacie za jakieś piętnaście minut, ale niepotrzebnie się martwił. Tata zawsze był przewrażliwiony, jeśli chodzi o moje bezpieczeństwo, mama zresztą też. Oboje pilnowali mnie jak oka w głowie. Dlatego nigdy nie wyznałam im, co mi się przydarzyło. To by ich załamało, a ja bym tego nie zniosła. Oni w ogóle nie zawinili, a ja owszem. Nie mogłam pozwolić, by moje nieodpowiedzialne zachowanie odbiło się na nich i wpędziło ich w poczucie winy. Na pewno by się obwiniali. Zastanawialiby się, w którym momencie zaniedbali swoją córeczkę. Nie chciałam, żeby tak myśleli, bo oni zawsze o mnie dbali. To ja sama nie dbałam o siebie jak trzeba.

Siadam z powrotem na krześle. Odkładam telefon i wzdycham.

— Bardzo źli? — pyta Sammy, mieląc tost.

— Na to wygląda.

— Hej, hej! Po angielsku poproszę.

— Och, przepraszam. Taa, trochę źli.

Spogląda gdzieś przez otwarte drzwi balkonu zamyślona. Samanta nie ma rodziców. Oboje zginęli w wypadku samochodowym, kiedy miała piętnaście lat. Jako jedyna nie odniosła żadnych poważnych obrażeń. Jej mama zginęła na miejscu, a tata walczył o życie w szpitalu przez trzy dni. Nie udało się go uratować. Rzadko o tym rozmawiamy, ale widzę, że czasami bywa bardzo samotna. Jest jedynaczką, jej mama też była jedynaczką, a od strony ojca miała tylko starszą ciotkę, która po wypadku się nią zaopiekowała. Zmarła cztery lata temu, zostawiając Samantę samą na tym świecie. To dlatego nie miała się gdzie podziać, kiedy jej wynajmowane mieszkanie zostało sprzedane. Nie ma rodziny i innych bliższych przyjaciół. Przed wypadkiem mieszkała w Manchesterze. Tam zostawiła swoje życie. W Londynie zaczynała od zera, tak jak ja.

Nakrywam jej dłoń swoją. Nic nie mówię, ona wie, że ją wspieram. Zawsze. Ściska moje palce i uśmiecha się półgębkiem.

— Naprawdę żarłok z ciebie, gdy sobie popijesz.

— Wiem, ale nie zaszkodzi mi.

* * *

Złotobiały piasek przyjemnie parzy mnie w stopy. Rozglądam się w poszukiwaniu jakiegoś miejsca, gdzie mogłybyśmy się powylegiwać na słońcu. Leżaki tak jak wczoraj są zajęte. Pozostaje nam tylko piasek. Ludzi jest mnóstwo. Opalonych, wymęczonych, starych i młodych. Plaża jest pełna. Po prawej stronie znowu rozgrywa się jakiś mecz siatkówki. Grają faceci, więc mam zamiar trzymać się jak najdalej od tego miejsca. Nie chcę narażać głowy na ponowne wstrząsy. Z lewej rozciąga się rząd wysokich palm, a pod nimi stoją dwie niewielkie chatki ze słomianym dachem. To sklepiki z przekąskami i zimnymi napojami. Kierujemy się w tamtą stronę.

Zrzucamy ubrania i od razu biegniemy do wody. W pierwszym momencie jest mi zimno, ale już po chwili moje ciało przyzwyczaja się do zmiany temperatury. Zanurzam się cała, po czym od razu wypływam. Biorę głęboki wdech i jeszcze raz nurkuję. Płynę, a gdy zaczyna brakować mi powietrza, wypływam na powierzchnię. Obracam się na plecy i dryfuję pchana falami. Świetnie. To jest życie. Przez chwilę trwam w takim rozmarzeniu, potem przekręcam się na brzuch i odpływam.

Gdzieś daleko grupa ludzi pędzi na skuterach wodnych. Woda rozbryzguje się od ciężkich uderzeń maszyny. Przyglądam im się, mrużąc oczy. To musi być niezła frajda zasuwać z taką prędkością.

— Płyniemy, mała.

* * *

Siedzimy na ręcznikach mokre, wyczerpane i przeraźliwie głodne. Ale mamy frytki, więc damy radę. Nie umrzemy. Wsuwam swoją porcję w ekspresowym tempie. Apetyt jak zwykle mi dopisuje. Kiedy kończę, wykradam kilka sztuk Samancie, ale szybko odsuwa ode mnie opakowanie i piorunuje mnie wzrokiem wygłodniałego zwierza. Uśmiecham się do niej, oblizując kolejno słone palce. Mniam. Zazwyczaj staram się dobrze odżywiać, zdrowo, ale frytki… Jestem takim małym frytkożercą. Cóż, każdy ma jakieś słabości.

Kładę się na plecy i przymykam oczy.

— Chcesz colę? — pyta Sammy.

— Nie, sok pomarańczowy albo wodę.

— OK. Zaraz wracam.

Otwieram jedno oko i patrzę, jak idzie w stronę słomianych chatek, po czym zaraz je zamykam. Słońce ogrzewa mi całą twarz. Pod powiekami pojawiają się śmieszne kolorowe kształty — efekt nasłonecznienia. Tak jak w dzieciństwie próbuję porównać je do różnych rzeczy, ale nie udaje mi się, ponieważ zbyt szybko kształt ulega zmianie.

Samanta siada na swoim ręczniku. Wstaję i odbieram wyciągnięty w moją stronę sok. Odkręcam plastikową nakrętkę i opróżniam butelkę do połowy.

— Jak się czujesz? Pokonałaś kaca? — pytam ją między kolejnymi łykami.

— Taa, jest dobrze. Nie pamiętam żadnego kawału, ale to chyba też dobrze.

— Dwie blondynki stoją nago przed lustrem. Jedna z nich ma czarne owłosienie łonowe. „Widzisz — mówi do drugiej — taka całkiem głupia to ja nie jestem”.

Samanta krztusi się colą, a potem zaczyna się śmiać.

— Faktycznie. Opowiadał ten kawał.

— Blondynka skarży się koleżance: „Wyobraź sobie, moja siostra urodziła dziecko i nie napisała mi, czy dziewczynkę, czy chłopca. Teraz nie wiem, czy jestem ciocią czy wujkiem”…

Obie się śmiejemy. Nagle Sammy poważnieje.

— Tu się nie ma co śmiać, to straszne. Może powinnam się przefarbować? — Patrzy na mnie. Staram się zachować poważny wyraz twarzy, ale usta mi drżą. — Ty potworze. — Popycha mnie. Tracę równowagę. Kątem oka widzę, że też się uśmiecha.

— Daj spokój, Sam. To tylko kawały.

— Wiem, wiem. Lubię swoje włosy.

— Popływamy jeszcze?

— Jasne.

* * *

Słońce nie grzeje już tak mocno, ale piasek nadal jest gorący. Nie wycieram się nawet, tylko od razu padam na swój ręcznik. Rozglądam się, plaża opustoszała, turyści pouciekali. Ja tam nigdzie nie idę, jeszcze trochę się poopalam. Układam się na brzuchu, rozwiązuję górę bikini, aby odsłonić całe plecy. Przymykam oczy, uspokajam zmęczone ciało i drżący oddech. Woda nieźle mnie wymęczyła. Samanta tuż obok też leży na brzuchu. W uszach mi dudni. Wsłuchuję się w ten dźwięk. Rytm mojego serca. Równomierne uderzenia, bardzo kojące. Bum, bum. Bum, bum. Bum, bum.

* * *

Jestem sztywna i strasznie mi niewygodnie. O Boże, gdzie ja jestem? Wytężam mózg, szukając odpowiedzi. Plaża, piasek… Zasnęłam? Wydaję stłumiony jęk i próbuję się poruszyć. Pora się obudzić. Powoli podnoszę jeszcze ciężką głowę. Chcę się rozejrzeć, ale mój kark stanowczo protestuje. Jezu. Głowa. Boli. Mrużę oczy. Powoli odwracam się w lewo, żeby rozruszać mięśnie, i w tym momencie dostaję piaskiem prosto w twarz.

Kaszlę. Podnoszę się szybko, nie zwracając uwagi na obolałe ciało.

— Cholera! — krztuszę się. Fuj! Moje oczy! Przecieram je delikatnie wierzchem dłoni. Oślepnę? Powoli oczyszczam je z piasku. Mrugam. Mrugam. I znowu mrugam. Chyba nie jest aż tak źle. Otwieram je, a po moich policzkach spływają pierwsze łzy. Jakoś widzę. Uch! Zajebiście! Jestem taka wściekła, że chyba zaraz komuś przywalę. Odwracam się, cały czas wycierając łzy i plując resztkami piasku.

— Kimkolwiek jesteś, coś ci poradzę. Spieprzaj stąd, bo przysięgam, że nie ręczę… — Podnoszę wzrok i choć niewyraźnie, ale jednak… widzę JEGO. ON. Chryste… Stoi jakieś trzy metry ode mnie. Nerwowo przełykam ślinę, a po ciele znowu przebiega ten dziwny dreszcz. Ze mną chyba jest coś nie tak. Patrzy na mnie jakby przestraszonym wzrokiem. Słusznie, prawie mnie kopnął. Tym razem nie odwracam głowy i też na niego patrzę. Przyglądam mu się stanowczo zbyt intensywnie, ale to silniejsze ode mnie. Nie mogę przestać… Nie ma na sobie koszulki. Jest szczupły, ale ma wyraźnie zarysowane mięśnie, szerokie ramiona i wąską talię. Dłońmi podpiera się w biodrach, oddycha głęboko, tak że mogę zaobserwować, jak klatka piersiowa unosi się i opada. Przestępuje z nogi na nogę i nagle unika patrzenia na mnie. Tylko nie bardzo mu to unikanie wychodzi. W końcu wlepia we mnie oczy. Bez cienia skrępowania, które jeszcze przed chwilą mu towarzyszyło, bezczelnie patrzy na moje cycki… Cham! Im wszystkim tylko cycki w głowie! Ożeż… Przecież ja nie mam na sobie stanika! Rany! Rany! Spuszczam wzrok na swoje piersi, potem znowu patrzę na niego i z powrotem na piersi. Szybko zakrywam je dłońmi, nerwowo się rozglądając. Jakiś facet leży na leżaku, ale daleko od nas. Chyba śpi. Dobrze, jednoosobowa widownia to i tak za dużo. W gardle mi zaschło tak bardzo, że zwykłe przełknięcie śliny sprawia mi trudność. Zwieszam głowę i wpatruję się w swoje stopy z paznokciami pomalowanymi na miętową zieleń. Całą uwagę skupiam na tych paznokciach. Piękny ten kolor. Taki wyraźny i ciepły… To koniec! Chcę się zapaść pod ziemię. Proszę, chcę zniknąć. Proszę. Proszę. Chyba spalę się ze wstydu. W myślach błagam Boga o jakiś cud… Gryzę wargę tak mocno, że czuję ból. Znikłam? Otwieram jedno oko, potem drugie i widzę jego sportowe buty… Normalnie się zabiję… On przede mną stoi? Za odpowiedź mam jego ciepły oddech owiewający mi włosy na czubku głowy. Czuję też jego zapach. Pot i perfumy. W głowię notuję, że nie wolno mi go wąchać, ale szybko o tym zapominam i zaciągam się mocno tą przyjemną dla nosa mieszanką. Natychmiast mnie to rozgrzewa. Od stóp po czubek głowy czuję nieznośne gorąco. Pewnie się rumienię, ale mimo wszystko podnoszę wzrok i z zażenowaniem spoglądam MU w oczy.

Niezwykłe… Duże, czarne i błyszczące, otoczone wachlarzem ciemnych, gęstych rzęs, których niejedna kobieta mogłaby mu pozazdrościć. Jak mogłam wcześniej tego nie dostrzec? To najpiękniejsze oczy, jakie w życiu widziałam. W tej chwili jest w nich tyle ciepła i magnetyzmu, że nie jestem w stanie oprzeć się pokusie. Zatracam się w tym spojrzeniu przez krótki moment, a potem podziwiam JEGO twarz. Skórę ma śniadą, ale nietypową dla Hiszpana. Jej barwa jest bardziej ciepła. Włosy czarne, seksownie potargane. Usta wydatne, lekko rozchylone z dolną wargą nieco grubszą od górnej. Uśmiechają się do mnie przepięknie, tajemniczo… Jezu, co ja wyprawiam! Przecież stoję nago! Odsuwam się na odległość jednego kroku i wtedy dostrzegam, że on trzyma ręcznik. Mój ręcznik…

Wargi, które przed chwilą podziwiałam, zaciskają się w cienką linię, ale kąciki tych ust drżą… Mrużę oczy.

— Czy ty się ze mnie śmiejesz? — pytam cicho, ale pewnie.

— Jakżebym śmiał… — Głos ma ciepły, schrypnięty. Uśmiecha się teraz pełną gębą, w oczach ma figlarny błysk. Okrywa mnie ręcznikiem.

Moje ciało pulsuje w każdym miejscu, a serce bije jak oszalałe. Na plecach czuję dotyk jego palców. Spinam się.

— Lepiej? — pyta ciszej. Intymność tej chwili niemal zwala mnie z nóg. Jeszcze nigdy, od tego feralnego dnia, żaden facet nie był tak blisko… Mam wrażenie, że on mnie przenika. To nie ja się kruszę, to moja skorupa przy nim się rozpada. Kawałek po kawałku. Nie wiem, jak mam do tego podejść. Co robić? Jak się zachować? Co o tym myśleć? Nic nie odpowiadam. Myśli mam w totalnym nieładzie. Okrywam się ciaśniej ręcznikiem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki