Spis treści

1. Prolog

2. CZĘŚĆ PIERWSZA. Ponowne spotkanie

3. 1. Noah

4. 2. Noah

5. 3. Nick

6. 4. Noah

7. 5. Nick

8. 6. Noah

9. 7. Nick

Copyright © Mercedes Ron, 2018

Tytuł oryginału: Culpa nuestra

Projekt okładki: Penguin Random House Editorial Group
Zdjęcie: Thinkstock
Przygotowanie okładki: Olga Bołdok-Banasikowska

Tłumaczenie: Natalia Wyględowska, Gaia Jasieńska
Redakcja: Anna Bimer
Redaktor prowadząca: Anna Sperling
Korekta: Zespół UKKLW – Elżbieta Steglińska, Weronika Trzeciak

Copyright © for the Polish edition by TIME SA, 2022

ISBN 978-83-67217-73-6

Wydawca: TIME SA, ul. Jubilerska 10, 04-190 Warszawa
wydawnictwoharde.pl
facebook.com/hardewydawnictwo
instagram.com/harde wydawnictwo

Dział sprzedaży i kontakt z czytelnikami: harde@grupazpr.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Dla mojej kuzynki Bar:
Dziękuję, że towarzyszysz mi w tej drodze.
Ta książka jest tak samo moja, jak i Twoja.

Prolog

Nie mogłam zrozumieć, dlaczego płaczę teraz, jakby wszystko zakończyło się przed chwilą, skoro Nick i ja zerwaliśmy ponad rok wcześniej. Żeby wypłakać się na kierownicy bez ryzyka wypadku, musiałam zjechać na pobocze i zgasić silnik.

Opłakiwałam to wszystko, co przeżyliśmy razem, i to, czego nie mieliśmy już razem przeżyć… Płakałam nad nim i nad faktem, że tak strasznie go zawiodłam, że złamałam mu serce; nad tym, że pozwoliłam mu otworzyć się na miłość, by zaraz potem udowodnić, że miłość nie istnieje, a raczej nie istnieje miłość bez bólu – i to bólu, który naznacza człowieka na resztę życia.

Płakałam nad tamtą Noah, którą byłam przy nim: nad pełną życia Noah, która – pomimo prześladujących ją demonów – potrafiła kochać z całego serca; bo kochałam go bardziej, niż mogłabym pokochać kogokolwiek innego… i to był mój kolejny powód do rozpaczy. Kiedy spotykasz osobę, z którą chcesz spędzić resztę życia, nie ma już odwrotu. Wielu ludziom nigdy nie będzie dane poznać, jakie to uczucie; inni myślą, że je znaleźli, by potem przekonać się, że się pomylili. Jednak ja wiedziałam, i wciąż to wiem, że Nick był miłością mojego życia, mężczyzną, w którym widziałam ojca swoich dzieci, którego chciałam mieć przy sobie na dobre i na złe, w zdrowiu i w chorobie, dopóki śmierć nas nie rozłączy.

Nick był tym jedynym, moją drugą połówką. A teraz nadszedł czas, by wreszcie nauczyć się żyć bez niego.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Ponowne spotkanie

1

Noah

Dziesięć miesięcy później…

Na lotnisku panował ogłuszający zgiełk: ludzie biegali rozgorączkowani w tę i we w tę, ciągnąc za sobą walizki, dzieciaki i wózki bagażowe. Wlepiłam wzrok w tablicę nad głową, wypatrując nazwy celu mojej najbliższej podróży i dokładnej godziny otwarcia bramki. Nie uśmiechało mi się lecieć tam w pojedynkę, zwłaszcza że nigdy nie przepadałam za podróżowaniem samolotami. Nie bardzo miałam inną możliwość, w końcu byłam teraz sama: tylko ja i nikt więcej.

Zerknęłam na zegarek i znów przeniosłam wzrok na tablicę. Dobra, jestem przed czasem, po przejściu na terminal zdążę jeszcze napić się kawy i chwilę poczytać, a to na pewno pomoże mi się uspokoić. Ruszyłam do kontroli bezpieczeństwa. Nienawidziłam tego macania, które musiałam znosić, ilekroć przechodziłam przez wykrywacz metali. Najwyraźniej zawsze musiałam mieć przy sobie coś, co uruchamia alarm. Ktoś zażartował sobie kiedyś, że pewnie mam serce z metalu; no nie wiem, w każdym razie byłoby to jakieś wyjaśnienie moich odwiecznych problemów z wykrywaczami.

Położyłam plecak na taśmociągu, po czym zdjęłam zegarek, bransoletki i wisiorek, który zawsze nosiłam na szyi, choć dawno już powinnam była przestać. Zgromadziłam to wszystko na tacy razem z komórką i paroma wyłowionymi z kieszeni monetami.

– Jeszcze buty, proszę pani – znużonym głosem upomniał mnie młody ochroniarz. Rozumiałam, skąd ten ton: jego praca była definicją słów „nudny” i „monotonny”. Wyobraziłam sobie, że jego umysł musi pogrążać się w letargu w wyniku powtarzania wciąż tych samych czynności i tych samych zdań. Postawiłam na tacy moje białe conversy i pogratulowałam sobie w duchu, że nie założyłam skarpetek z jakimś głupkowatym motywem, którego musiałabym się teraz wstydzić. Podczas gdy moje rzeczy jechały na taśmie, ja przeszłam przez wykrywacz, który – a jakże… – od razu zaczął piszczeć.

– Proszę tutaj stanąć, ramiona i nogi szeroko – poinstruował mnie chłopak, a ja tylko westchnęłam. – Ma pani przy sobie jakieś metalowe lub ostre przedmioty albo…?

– Nie mam niczego takiego. Zawsze na mnie trafia, nie mam pojęcia dlaczego – odparłam, pozwalając, by ochroniarz przeszukał mnie od stóp do głów. – To pewnie jakaś plomba.

Chłopaka rozbawiła moja odpowiedź, a ja zapragnęłam jedynie, by jak najszybciej zabrał ode mnie ręce.

Gdy tylko się odsunął, zgarnęłam swoje rzeczy i pognałam do duty free. „Dzień dobry, są te wielkie toblerone? To ja poproszę”. No, choć jeden plus przebywania na lotnisku. Kupiłam dwie czekolady, włożyłam je do podręcznej walizki i ruszyłam na poszukiwanie bramki. Lotnisko w Los Angeles jest ogromne, ale na szczęście moja bramka znajdowała się względnie niedaleko. Przeszłam przez halę, częściowo wyłożoną wykładziną, depcząc namalowane na podłodze strzałki i drogowskazy, i mijając napisy, żegnające mnie w kilkudziesięciu językach. Na razie przybyło jeszcze niewielu pasażerów, więc weszłam do sali bez problemu, pokazując swój paszport i bilet. Minęłam bramkę, usiadłam, wyciągnęłam książkę i napoczęłam toblerone.

Sprawy szły więc całkiem nieźle, dopóki nagle spomiędzy kartek nie wypadł mi na kolana liścik, uruchamiający lawinę wspomnień, które jakiś czas temu przysięgłam sobie pogrzebać raz na zawsze. Poczułam ucisk w żołądku, a w głowie znów zaczęły wyświetlać mi się tamte obrazy; mój plan na spokojny dzień odszedł w zapomnienie.

Dziewięć miesięcy wcześniej…

Wiadomość o tym, że Nicholas wyjeżdża, dotarła do mnie okrężną drogą. Nikt nie wspominał przy mnie o nim choćby słowem i byłam przekonana, że to on sam musiał wydać tak kategoryczne instrukcje wspólnym znajomym. Nawet Jenna nie mówiła o Nicku, a przecież wiedziałam, że nieraz się z nim widywała. Jej zatroskany wyraz twarzy wyraźnie sugerował, czego była świadkiem, ilekroć odwiedzała go z Lionem. Moja przyjaciółka znalazła się między młotem a kowadłem i była to kolejna rzecz, którą musiałam dodać do listy swoich przewinień.

Nie udało mi się spotkać z Nicholasem, ale nie musiałam długo czekać na mało przyjazne działania z jego strony. Ledwie dwa tygodnie po zerwaniu przysłał mi parę pudeł moich rzeczy. Na widok transportera dla zwierząt, w którym siedział N, przeżyłam tak druzgocący atak paniki, że kiedy nie miałam już siły płakać, wylądowałam nieprzytomna w łóżku. Nasz biedny koteczek… Teraz już tylko mój… Co gorsza, musiałam zostawić go u matki, bo moja nowa współlokatorka miała koszmarną alergię na sierść kotów. Trudno było mi się z nim rozstać.

W myślach nazywałam tamten okres „moim czasem mroku”, bo tym dokładnie był: utknęłam w czarnym, pozbawionym światła tunelu, zanurzona w totalnej ciemności, której nie rozjaśniało ani światło kolejno następujących po sobie dni, ani nocnej lampki przy moim łóżku. Prawie codziennie miałam ataki paniki, aż w końcu jakaś lekarka wysłała mnie prosto do psychiatry.

Na początku nie chciałam nawet słyszeć o żadnych psychologach czy psychiatrach. Ostatecznie chyba mi pomogli, bo zaczęłam wreszcie wstawać rano z łóżka i wykonywać podstawowe czynności… Funkcjonowałam poprawnie. Aż do tamtego wieczoru: kiedy zrozumiałam, że jeżeli Nick wyjedzie, to wszystko okaże się skończone, raz na zawsze.

O jego planowanym wyjeździe dowiedziałam się z jakiejś wymiany zdań podsłuchanej w uniwersyteckiej kafeterii. Boże, nawet przypadkowe studentki wiedziały teraz o nim więcej niż ja.

Jakaś dziewczyna plotkująca o moim chłopaku, pardon, o moim byłym chłopaku, zupełnie nieświadomie poinformowała mnie, że on za parę dni wyprowadza się do Nowego Jorku.

To właśnie wtedy coś przejęło kontrolę nad moim ciałem, każąc mi wstać i iść wprost do jego mieszkania. Do tej pory starałam się unikać myślenia o tym miejscu i o wszystkim, co się wydarzyło. Ale przecież nie mogłam pozwolić mu wyjechać, zwłaszcza zanim porozmawiamy. Po raz ostatni widziałam go w noc zerwania.

Ręce mi się trzęsły, a nogi miałam tak miękkie, że groziły mi upadkiem na asfalt, gdy wchodziłam do apartamentowca Nicka. Wsiadłam do windy, wjechałam na jego piętro i stanęłam przed drzwiami.

Co zamierzałam mu powiedzieć? Co mogłam zrobić, żeby mi wybaczył, żeby nie wyjeżdżał, żeby znowu mnie kochał?

Nacisnęłam dzwonek, czując, że zaraz zemdleję. Gdy otworzył drzwi, przepełniały mnie lęk, tęsknota i smutek.

W pierwszej chwili oboje milczeliśmy, jedynie się w siebie wpatrując. Nie spodziewał się mnie zobaczyć. Co więcej, dałabym sobie rękę uciąć, że planował wyjechać, nie oglądając się za siebie, i po prostu o mnie zapomnieć. Nie miałam zamiaru mu tego ułatwiać.

Powietrze zgęstniało od napięcia. Wyglądał powalająco: ciemne dżinsy, biały T-shirt, lekko zmierzwione włosy… Powiedzieć, że wyglądał seksownie, to właściwie nic nie powiedzieć – przecież tak właśnie prezentował się zawsze. Z jedną różnicą: tamto spojrzenie, tamten blask, który rozświetlał go od środka, ilekroć mnie widział, teraz już wygasł.

Widząc go znowu, tak przystojnego, wysokiego, mojego… poczułam, jakby ktoś drażnił się ze mną, machając mi przed nosem marchewką, by potem mi ją zabrać. Czułam się ukarana i pognębiona.

– Po co przyszłaś? – jego twardy i zimny ton wyrwał mnie z otępienia.

– Ja… – wyjąkałam łamiącym się głosem. Co miałam mu powiedzieć? Co mogłam zrobić, żeby znów spojrzał na mnie tak, jakbym wciąż była jego światłem, jego nadzieją, jego życiem?

Wyglądało na to, że nie zamierza nawet mnie wysłuchać. Już szykował się, by zamknąć mi drzwi przed nosem, lecz w tym momencie podjęłam decyzję: jeśli mam o niego walczyć, to będę walczyć. Nie mogłam pozwolić, by wyjechał, nie mogłam go stracić, bo byłam pewna, że bez niego nie przetrwam. To było zbyt bolesne: mieć go przed sobą i nie móc poprosić, by mnie przytulił i zakończył to cierpienie, zżerające mnie od środka dzień po dniu. Zrobiłam krok naprzód i, nieproszona, wślizgnęłam się do środka przez szparę w drzwiach.

– Co ty sobie wyobrażasz? – zapytał, idąc za mną, bo ruszyłam wprost do salonu. Mieszkanie było nie do poznania: wszędzie pełno pozaklejanych pudeł, a na sofie i stoliku kawowym – białe prześcieradła. Mimo to odżyły we mnie wspomnienia naszych wspólnych śniadań, pocałunków skradzionych na sofie, przytulasów przy oglądaniu filmów… Nick przygotowujący dla mnie śniadanie, ja wśród poduszek, wzdychająca z rozkoszy w odpowiedzi na jego czułości…

To wszystko obróciło się w nicość.

Właśnie wtedy łzy trysnęły mi z oczy i nie mogąc ich powstrzymać, zwróciłam się do niego.

– Nie możesz wyjechać – oświadczyłam łamiącym się głosem, jednocześnie próbując nad sobą zapanować.

– Wynoś się, Noah, nie wciągniesz mnie w to – odparł, stojąc nieruchomo i zaciskając usta.

Ton jego głosu sprawił, że się wzdrygnęłam, a mój płacz przybrał na sile. Nie… do cholery, nie zamierzałam się stamtąd wynosić, na pewno nie bez niego.

– Nick, proszę, ja nie mogę cię stracić – załkałam żałośnie. Moje słowa nie były szczególnie oryginalne, ale były szczere, całkowicie szczere: nie mogłam bez niego żyć.

Wydawało mi się, że Nicholas oddycha coraz szybciej; bałam się wywierać na niego zbyt wielką presję, ale skoro weszłam do jaskini lwa, to nie po to, by się teraz wycofać.

– Wyjdź stąd.

Komunikat był jasny i zwięzły, ale w końcu miał do czynienia z ekspertką w buntowaniu się… A ja nie zamierzałam nagle o tym zapomnieć.

– Chcesz powiedzieć, że za mną nie tęsknisz? – spytałam, a głos mi się załamał. Rozejrzałam się dookoła, po czym znów skoncentrowałam na nim. – Bo ja ledwo mogę oddychać… Ledwo zwlekam się co rano z łóżka; kładę się z myślą o tobie, budzę się z tą myślą i nie przestaję za tobą płakać…

Otarłam łzy niecierpliwym gestem, a Nicholas ruszył w moją stronę, choć wcale nie po to, by mnie uspokoić, a wręcz przeciwnie: jego dłonie mocno chwyciły mnie za ramiona. Zbyt mocno.

– A wydaje ci się, że co ja niby robię?! – rzucił z wściekłością. – Rozjebałaś mnie, niech to szlag!

Jego dotyk na mojej skórze, niezależnie od złej intencji tego gestu, wystarczył, by tchnąć we mnie nowe siły. Tak strasznie tęskniłam za jego bliskością, że teraz poczułam, jakbym dostała zastrzyk adrenaliny prosto w serce.

– Przepraszam – powiedziałam, spuszczając głowę, bo czuć jego dotyk to było jedno, ale widzieć nienawiść w jego pięknych jasnych oczach, to już zupełnie co innego. – Popełniłam błąd, ogromny i nieodwracalny błąd, ale nie możemy pozwolić, żeby to nas zniszczyło – podniosłam wzrok, bo musiałam sprawić, by uwierzył w moje słowa, by zobaczył w moich oczach, że naprawdę mówię prosto z serca. – Ja nigdy nikogo nie pokocham tak, jak kocham ciebie.

Te słowa zdawały się go parzyć, bo oderwał dłonie od mojego ciała i odwracając się, rozpaczliwym gestem złapał się za włosy, rozwichrzył je, po czym znów na mnie popatrzył. Był w kompletnej rozsypce, wyglądał, jakby toczył najcięższą w życiu bitwę z sobą samym.

Zapadła przedłużająca się cisza.

– Jak mogłaś to zrobić? – zapytał w końcu, a mnie po raz kolejny pękło serce, gdy usłyszałam jego głos, łamiący się na ostatniej sylabie.

Zrobiłam chwiejny krok naprzód. Mimo że to ja zraniłam jego, teraz pragnęłam tylko, żeby znów mnie objął, ścisnął mocno w ramionach i uspokoił.

– Ja nawet tego nie pamiętam… – wyznałam drżącym z nerwów głosem. To była prawda: nic nie pamiętałam, mój umysł zablokował te wspomnienia. Tamtej nieszczęsnej nocy byłam tak zdruzgotana myślą, że on zrobił wcześniej to samo, że nie umiałam zatrzymać biegu wypadków i po prostu pozwoliłam, by to się stało. W tamtej chwili moje życie wydawało mi się do tego stopnia zrujnowane, że w jakiś sposób po prostu odcięłam się od swojego ciała i umysłu. – Nie pamiętam niczego, co nie ma związku z tobą. Nick, musisz mi wybaczyć; chcę, żebyś znowu na mnie patrzył tak jak wcześniej – mój głos zaczął się żałośnie dławić i pękało mi serce, bo choć miałam go tuż przed sobą, to wiedziałam, że jest jednocześnie bardzo daleko ode mnie… – Powiedz mi, co mam zrobić, żebyś mi wybaczył…

Spojrzał na mnie z niedowierzaniem, jakbym poprosiła o coś absurdalnego, jakby z moich ust wydobywały się tylko nieskładne bzdury.

I rzeczywiście poczułam, że gadam bzdury, bo czy ja sama byłabym zdolna przebaczyć zdradę? Zdradę ze strony Nicka?

Poczułam w piersi koszmarny ból, który wystarczył mi za odpowiedź… Nie, oczywiście, że nie, na samą myśl o tym miałam ochotę rwać sobie włosy z głowy, byleby tylko wymazać obraz Nicka w ramionach innej kobiety.

Otarłam łzy ramieniem, nagle dotarło do mojej świadomości, że wszystko stracone. Przez chwilę staliśmy w milczeniu, a ja wiedziałam już, że muszę stamtąd wyjść, bo nie mogłam znieść poczucia straty.

Łzy spływały mi cicho po policzkach… Wiedziałam, że pożegnamy się w ciszy. Pożegnamy się… Matko Boska, pożegnać się z Nickiem?! Jak to? Jak można pożegnać na zawsze kogoś, kogo kochasz najmocniej na świecie i kogo tak bardzo potrzebujesz w swoim życiu?

Skierowałam się do wyjścia, ale zanim się przy nim znalazłam, Nick zastąpił mi drogę i ku mojemu zdumieniu przylgnął ustami do moich ust. Chwycił mnie za ramiona i przycisnął do siebie. Stałam nieruchomo, przyjmując ten pocałunek, który był ostatnią rzeczą, jakiej się spodziewałam.

– Dlaczego, do cholery? – zapytał po chwili, mocno ściskając moje ramiona.

Ujęłam jego twarz w dłonie, lecz zanim zrozumiałam, co się dzieje, moje plecy uderzyły o ścianę salonu. On trzymał mnie mocno, podczas gdy jego usta zdawały się poszukiwać w moich powietrza, którego obojgu nam brakowało. Desperacko przycisnęłam go do siebie i poczułam jego język, a na ciele dłonie wędrujące ku dołowi. Jednak nagle coś się stało i ruchy jego ciała, jego pocałunki stały się bardziej napastliwe, jakby twardsze. Odsunął się, choć wciąż dociskał mnie dłońmi do ściany, tak że prawie nie mogłam się ruszyć.

– Nie powinno cię tu być – ryknął z wściekłością, a kiedy otworzyłam oczy, zobaczyłam, że po policzkach spływają mu łzy. Nie widziałam, żeby tak płakał. Nigdy.

Poczułam, że brakuje mi tchu, że muszę się od niego odsunąć, że sytuacja nas przerosła i robimy wszystko źle, zupełnie źle. Chciałam pogłaskać go po policzku i otrzeć te łzy, chciałam mocno go przytulić i tysiąc razy prosić o przebaczenie. Nie wiem, co wyrażały w tamtej chwili moje oczy, ale kiedy spojrzałam w oczy Nicka, zobaczyłam, że płonie w nich wściekłość, wściekłość i ból, głęboki ból, który znałam aż za dobrze.

– Kochałem cię… – wyznał, ukrywając twarz w mojej szyi.

Poczułam, że drży i objęłam go tak, jakbym zamierzała już nigdy nie wypuścić z ramion. – Niech to szlag, kochałem cię! – tym razem krzyknął, jednocześnie mi się wyrywając.

Nicholas zrobił krok w tył, popatrzył na mnie, jakby widział mnie po raz pierwszy w życiu, wbił spojrzenie w podłogę, po czym znów podniósł wzrok na moją twarz.

– Wyjdź z tego mieszkania i nie waż się wracać.

Zajrzałam mu prosto w oczy i dotarło do mnie, że to koniec. Wciąż lśniły w nich łzy, ale po miłości nie było śladu, jedynie ten ból, ból i nienawiść. Wchodząc tam, wierzyłam, że mogę go odzyskać, że dzięki mojej miłość jego miłość również powróci… Jak bardzo się myliłam. Od miłości do nienawiści tylko krok… Właśnie się o tym przekonałam.

Wtedy widzieliśmy się po raz ostatni.

– Proszę pani – powiedział obok mnie czyjś głos, przywracając mnie do rzeczywistości.

Podniosłam wzrok i zobaczyłam stewardesę, wpatrującą się we mnie z lekkim zniecierpliwieniem.

– Tak? – zapytałam, wstając, a książka i toblerone zsunęły się z moich kolan i spadły na podłogę.

– Prawie wszyscy pasażerowie są już na swoich miejscach. Czy mogę zobaczyć pani kartę pokładową?

Rozejrzałam się dookoła. Cholera, w sali zostałam już tylko ja. Rzuciłam okiem na dwie stewardesy przyglądające mi się od wyjścia do rękawa, którym miałam przejść do samolotu. Szlag!

– Przepraszam – złapałam swój plecak, grzebiąc w nim w poszukiwaniu paszportu oraz karty pokładowej. Dziewczyna wzięła je ode mnie i skierowała się do bramki, a ja ruszyłam za nią. Jeszcze tylko szybkie spojrzenie za siebie, czy niczego nie zapomniałam.

– Pani miejsce jest na końcu samolotu, po prawej stronie… Życzę miłego lotu.

Skinęłam głową, ale czułam niepokój w żołądku.

Miałam przed sobą sześciogodzinny lot do Nowego Jorku.

Podróż dłużyła się niemiłosiernie. Poza tym robiło mi się słabo na samą myśl o upałach, które z pewnością panowały już w Nowym Jorku, bo był przecież sam środek lata. Naprawdę cieszyłam się, że planowałam raczej niedługi pobyt, bo cała ta podróż miała tylko jeden konkretny cel.

Po wyjściu z samolotu poszłam od razu do pociągu. Pokonałam odcinek z lotniska do stacji Jamaica, gdzie miałam przesiąść się w kolejny pociąg: do East Hampton. Nie przestawał mnie bawić fakt, że jadę do takiego zagłębia snobów, które nigdy wcześniej nie budziło mojego zainteresowania. Ale co mogłam zrobić, skoro Jenna – ach ta Jenna! – postanowiła wydać się na bogato. Tak, proszę państwa, organizowała swój ślub od miesięcy i to właśnie w Hamptons, jak przystało na dzianą Amerykankę. Jej matka od niepamiętnych czasów miała rezydencję w tej ekskluzywnej części kraju i spędzali tu rodzinnie prawie każde lato, więc Jenna kochała to miejsce, było scenerią większości jej najpiękniejszych wspomnień z dzieciństwa. Surfując trochę po internecie, zorientowałam się, jaką fortunę warte są tamtejsze domy – przyznaję, że zbierałam szczękę z podłogi.

Jenna poprosiła, żebym dołączyła do niej tydzień przed ślubem. Był wtorek, a w niedzielę moja przyjaciółka miała na zawsze porzucić panieński stan. Wiele osób powtarzało jej, że ślub w wieku dziewiętnastu lat to czyste szaleństwo, ale czy ktoś właściwie upoważnił nas do wydawania sądów w kwestii miłości między dwojgiem ludzi? Jeśli oni sami tego pragnęli i byli pewni swoich uczuć, to do diabła z przyjętymi konwencjami.

Tym to sposobem wysiadałam teraz na stacji Jamajka. Miałam przed sobą jeszcze ponaddwugodzinną podróż, w czasie której powinnam przyzwyczajać się do myśli, że nie tylko wezmę udział w ślubie mojej najlepszej przyjaciółki, ale przy tej okazji spotkam się też z Nicholasem Leisterem. I to po dziesięciu miesiącach, bez żadnej wiadomości o nim, jeśli nie liczyć tych paru rzeczy, które udało mi się wyśledzić w internecie.

Nick miał być świadkiem, a ja jedną z druhen… Piękna kombinacja, nie ma co. Może okaże się, że czas zaleczył rany, może przyszedł już moment wybaczenia… Tego nie wiedziałam, ale jedno było dla mnie jasne: będziemy zmuszeni stanąć ze sobą twarzą w twarz, z czego wyniknie najpewniej trzecia wojna światowa.

2

Noah

Wysiadłam z pociągu chwilę po szóstej wieczorem. Słońce świeciło jeszcze wysoko nad horyzontem, bo w połowie lipca zachodziło dopiero po dziewiątej. Przyjemnie było wyjść ze stacji, rozprostować nogi i poczuć ciepły podmuch nadmorskiej bryzy. Od dawna nie byłam nad morzem i stęskniłam się za nim. Z mojego kampusu były dwie godziny drogi nad ocean, ale ja za wszelką cenę starałam się unikać wizyt u matki. Nasze relacje znacznie się pogorszyły i, chociaż minęło już wiele miesięcy, zupełnie niczego nie udało nam się przez ten czas rozwiązać. Rozmawiałyśmy sporadycznie, a kiedy zbaczałyśmy na tematy, o których nie chciałam rozmawiać, natychmiast się rozłączałam.

Jenna czekała na mnie w samochodzie przed dworcem. Na mój widok wysiadła ze swojego białego kabrioletu i wybiegła mi na spotkanie. Ja też rzuciłam się do biegu i spotkałyśmy się w połowie drogi. Po dziewczyńsku padłyśmy sobie w objęcia, skacząc przy tym jak wariatki.

– Przyjechałaś!

– Przyjechałam!

– Biorę ślub!

– Bierzesz ślub!

Obie wybuchnęłyśmy śmiechem, ale w końcu natarczywe klaksony, dochodzące z zablokowanej przez nas jezdni, kazały nam się rozdzielić.

Wsiadłyśmy do kabrioletu i przyjrzałam się przyjaciółce, która zaczęła właśnie rozwodzić się nad tym, jak bardzo jest zarobiona i ile jeszcze mamy do załatwienia, zanim nadejdzie ten wielki dzień. Właściwie miałyśmy tylko kilka dni dla siebie, bo później zaczynali się zjeżdżać goście. Najbliżsi przyjaciele mieli zatrzymać się u niej, a pozostali albo posiadali w Hamptons własne domy – oczywiście przez „domy” rozumiem tu „nadmorskie rezydencje” – albo zamierzali się zainstalować u mieszkających w okolicy znajomych.

To był jeden z powodów, dla których Jenna wybrała te daty: chciała wziąć ślub w wakacje, bo połowa jej przyjaciół i znajomych i tak miała być w tym czasie jeśli nie Hamptons, to przynajmniej gdzieś w pobliżu, więc oszczędzała im tym samym dodatkowych podróży.

– Przygotowałam dla nas mistrzowski plan, Noah: przez najbliższe dni będziemy tylko smażyć się na plaży, przesiadywać w spa, objadać się smakołykami i popijać margarity. Zamiast klasycznego wieczoru panieńskiego marzy mi się taki właśnie chillout.

Skinęłam głową, błądząc wzrokiem po okolicy. Mój Boże, to miejsce było przecudne! Zupełnie jakbym przeniosła się nagle do siedemnastowiecznych kolonii. Domki w miasteczku były całe białe, z uroczymi podłużnymi dachówkami, werandami od frontu i bujanymi fotelami przed wejściem. Tak bardzo zdążyłam już przywyknąć do nowoczesnego, praktycznego stylu Los Angeles, że niemal zapomniałam, jak malowniczo potrafi być gdzie indziej. Gdy wyjeżdżałyśmy z miasteczka, zaczęłam dostrzegać kolejne okazałe rezydencje, pyszniące się na rozległych posesjach. Jenna zjechała w jakąś boczną drogę prowadzącą w kierunku morza i ujrzałam w oddali wspaniałe domiszcze, utrzymane w barwach bieli i jasnego brązu.

– Tylko nie mów, że to jest twój dom…

Jenna roześmiała się i wyjęła ze schowka małego pilota. Dotknęła przycisku i skrzydła ogromnej bramy wjazdowej otworzyły się bezgłośnie. Rezydencja była rozłożysta i przepiękna.

Cała tutejsza architektura wzniesiona została w stylu kolonialnym, bez rzucających się w oczy nowoczesnych elementów, a do tego w idealnej lokalizacji: na terenie przylegającym do morza, którego szum dobiegał teraz do naszych uszu. Rząd dyskretnych latarni oświetlał drogę prowadzącą na parking z miejscami dla co najmniej dziesięciu samochodów.

Od frontu białej willi znajdowała się imponująca, wsparta na masywnych kolumnach, weranda. Ogród cieszył oko soczystą zielenią, jakiej nie widziałam od dawna, a pośrodku stały dwa ponadstuletnie dęby, które zdawały się witać nas swoim majestatem.

– Ślub odbędzie się tutaj? O rany, Jenna, tu jest naprawdę cudownie! – zawołałam, wysiadając z kabrioletu i nie mogąc oderwać wzroku od wzniosłego piękna tej budowli, choć przecież powinnam już być przyzwyczajona… No dobrze, mieszkałam wprawdzie przez pewien czas w domu Leisterów, jednak tutaj było zupełnie inaczej… było magicznie.

– Nie, nie tutaj. Na początku był taki plan, ale tacie bardzo zależy, by uroczystość odbyła się w miejscu, o którym myśleliśmy już kiedyś: mniej więcej godzinę drogi stąd leży winnica, do której ojciec zabierał mnie, kiedy byłam mała. Jeździliśmy tam konno i pamiętam, jak pewnego razu powiedział mi, że chciałby, abym wzięła tam ślub, bo to miejsce ma w sobie magię. Miałam wtedy dopiero dziesięć lat, ale marzyłam o ślubie godnym księżniczki. Mój tata o tym nie zapomniał.

– Nie wątpię, że to niesamowite miejsce, skoro przyćmiewa nawet to.

– Tak właśnie jest, będziesz zachwycona. Wiele par się tam pobiera.

Po tej wymianie zdań ruszyłyśmy razem w stronę schodków i pokonałyśmy dziesięć stopni prowadzących na werandę. Usłyszałam ciche skrzypienie drewna pod stopami i był to wspaniały, kojący dźwięk.

Wnętrze domu też zaparło mi dech: była to ogromna, prawie pozbawiona ścian, wypełniona światłem przestrzeń, z dębowym parkietem. Pośrodku stał komplet kanap, rozmieszczonych wokół nowoczesnego okrągłego kominka. Dalej znajdowała się biblioteka z niedużymi fotelami uszakami, a na piętro prowadziły z niej schody, otoczone balustradą, przez którą można było wyjrzeć na dół.

– Ile osób będzie tu mieszkać, Jenn?

Jenna niedbale rzuciła swój żakiet na kanapę i przeszłyśmy do kuchni. Ona też była olbrzymia: część zajmowała jadalnia z żółtymi fotelami i niedużym stołem śniadaniowym. Przez wysokie okna widziałam, że pomieszczenie wychodzi na wielki ogród na tyłach domu, a jeszcze dalej rozciąga się plaża o idealnie białym piasku, dla której konkurencję stanowił duży kwadratowy basen.

– Zaraz, niech policzę… w sumie jakieś dziesięć osób, w tym my, Lion i Nick; reszta gości zatrzyma się w innych domach w pobliżu albo w hotelu w porcie.

Uciekłam wzrokiem za okno, gdy tylko usłyszałam o Nicku, i spokojnie skinęłam głową, żeby nie dać po sobie poznać, jak bardzo porusza mnie sam dźwięk jego imienia.

Jednak Jenna i tak zdała sobie z tego sprawę i wyjąwszy z lodówki dwie butelki piwa imbirowego, zmusiła mnie, bym spojrzała jej w oczy.

– Minęło już dziesięć miesięcy, Noah… Wiem, że to nadal cię boli, i to również ze względu na was zwlekałam tyle czasu, bo nie mogłabym wyjść za mąż bez dwojga moich najlepszych przyjaciół u boku, ale… Myślisz, że dasz radę? To znaczy… Chyba nie jest tak, że…

– Wiem, Jenna… Jasne, nie będę udawać, że mi to zwisa i że mam to już za sobą, bo to nieprawda. Ale przecież obie wiedziałyśmy, że prędzej czy później będzie musiało do tego dojść. Przecież w sumie jesteśmy rodziną… Od początku było tylko kwestią czasu, kiedy będziemy musieli ponownie spojrzeć sobie w twarz.

Jenna przytaknęła, a ja znów uciekłam wzrokiem przed jej spojrzeniem. Ludzie musieli widzieć w moich oczach coś, co sprawiało, że rozmawiając ze mną o Nicku, zachowywali się, jakby chodzili po grząskim gruncie. Wkurzało mnie to. Umiałam sobie radzić ze swoim bólem, robiłam to od dawna, to była moja codzienność i nie potrzebowałam, żeby się nade mną litowano. To ja zrujnowałam nasz związek i dlatego zostałam sama ze złamanym sercem – to była kara.

Chwilę później Jenna zaprowadziła mnie do mojego pokoju i byłam jej za to wdzięczna, bo czułam się wykończona. Wyjaśniła mi, jak działa prysznic, po czym uścisnęła mnie radośnie i wyszła, wołając jeszcze z oddali, żebym lepiej porządnie odpoczęła, bo następnego dnia zaszalejemy na całego. Uśmiechnęłam się i gdy tylko zniknęła, odkręciłam kran, żeby wziąć gorącą, relaksującą kąpiel.

Wiedziałam, że najbliższe dni będą trudne i że będę musiała się trzymać ze względu na Jennę, by nie dać jej po sobie poznać, w jak wielkiej jestem rozsypce.

W nadchodzącym tygodniu miałam odegrać najbardziej wymagającą rolę w całym moim dotychczasowym życiu… I to nie tylko przed Jenną, ale również przed Nicholasem. Jeśli on zda sobie sprawę z mojej słabości, to podepcze mi i serce, i duszę… Z całą pewnością taki właśnie miał zamiar.

Obudziłam się dość wcześnie, chyba dlatego, że wieczorem nie zasunęłam zasłon. Wyjrzałam przez okno; przywitały mnie morskie fale. Byłam tak blisko oceanu, że niemal czułam piasek pod stopami.

Pospiesznie włożyłam bikini i wchodząc do kuchni, zobaczyłam, że Jenna rozmawia z jakąś kobietą, która siedzi naprzeciwko niej, popijając kawę.

Obie uśmiechnęły się na mój widok.

– Noah, wejdź, chcę cię przedstawić – powiedziała Jenna. Wstała i wzięła mnie pod ramię. Jej towarzyszka była bardzo ładna: miała azjatyckie rysy i elegancko uczesane kasztanowe włosy. Była… czysta – tak, to słowo najlepiej ją opisuje. – To jest Amy, nasza wedding plannerka.

Z uśmiechem uścisnęłam jej dłoń.

– Bardzo mi miło.

Amy przyjrzała mi się z aprobatą, po czym wyjęła z torebki jakąś książkę i zaczęła w niej czegoś szukać, kartkując ją szybko i z wprawą.

– Jenna mówiła mi, że jesteś ładna, ale teraz, gdy cię widzę… Jestem pewna, że będziesz wyglądać zjawiskowo w sukience druhny.

Uśmiechnęłam się, czując, że policzki oblewa mi rumieniec.

Jenna usiadła obok mnie i wpakowała sobie do ust kawałek tosta.

– Ej, przecież to ja mam być najlepszą laską na tej imprezie – pełnymi ustami mówiła tak niewyraźnie, że ledwo można ją było zrozumieć. Wiedziałam, że żartuje. Jenna była tak piękna, że niezależnie, ile ładnych dziewczyn miała wokół siebie, i tak to zawsze ona wyróżniała się urodą.

– Spójrz, Noah, to twoja sukienka – powiedziała Amy i pokazała mi zdjęcie projektu Very Wang. To była przepiękna czerwona kreacja z dekoltem w kształcie litery V, na dwóch cienkich ramiączkach, krzyżujących się na plecach. Dekolt na plecach też robił wrażenie. – Podoba ci się?

Jak mogłaby mi się nie podobać?! Kiedy Jenna spytała, czy będę jej druhną, prawie rozpłakałam się ze wzruszenia, ale zawarłyśmy umowę: jeśli miałam zostać jej druhną, to ona musiała wybrać sukienkę, w której nie będę wyglądać jak wielki bezowy tort. I – o rany! – naprawdę wywiązała się z obietnicy: suknia była nieziemska.

– Kto jeszcze będzie druhną razem ze mną? – zapytałam, wciąż wpatrując się zafascynowana w sukienkę.

Jenna spojrzała na mnie z uśmiechem.

– Ostatecznie zdecydowałam, że potrzebuję tylko jednej druhny – wyznała, a ja skamieniałam.

– Czekaj… co?! – wykrzyknęłam z niedowierzaniem. – A twoja kuzynka Janina, Janora czy jak jej tam…?

Jenna wstała z krzesła i podeszła wprost do lodówki, odwracając się do mnie plecami. Amy ignorowała nas niewzruszona, a po chwili wstała, żeby odebrać telefon i przeszła w róg kuchni, żeby lepiej słyszeć.

Jenna wyjęła truskawki oraz mleko i położyła je na blacie – najwyraźniej zamierzała zrobić sobie koktajl. Wzięła do ręki blender i wzruszyła ramionami.

– Nie znoszę Janiny. Matka próbowała mnie zmusić, żebym wzięła ją na druhnę, ale kiedy do niej dotarło, że nie ma takiej możliwości, przyznała, że jeśli już mam wybierać między dwiema druhnami a jedną, to ona woli zostać przy jednej… Bo wiesz, tak jest bardziej harmonijnie – to jej dokładne słowa.

Przewróciłam oczami; cudownie, teraz będę musiała sama stawić czoła setkom gości, zaproszonych na ceremonię, nie mając u boku nikogo, kto dzieliłby moje nieszczęsne położenie.

– Poza tym, wiesz… Przy Lionie będzie przed ołtarzem tylko jeden przyjaciel, więc nie chcę, żeby to dziwnie wyglądało, a tak zachowamy idealne proporcje.

Zanim dotarł do mnie sens słów przyjaciółki, ciszę przeszył dźwięk blendera, zagłuszając moje myśli.

Chwila moment… jeden przyjaciel i jedna przyjaciółka przy ołtarzu…

– Jenna! – wykrzyknęłam, zrywając się z miejsca. Przyjaciółka wpatrywała się uparcie w kubek blendera. Bez skrupułów wyłączyłam jej tego grata i zmusiłam, by na mnie spojrzała. – Jestem świadkową, prawda?

Jenna miała poczucie winy wypisane na twarzy.

– Przepraszam, Noah, ale skoro Lion nie ma ojca, to musiałaś się spodziewać, że Nick będzie jego świadkiem. Chyba rozumiesz, że nie chciałam, by moja matka była moją świadkową, skoro nie może jej towarzyszyć ojciec Liona. Uznałam, że to byłoby nie w porządku, dlatego właśnie postanowiliśmy, że naszymi świadkami powinni być nasi najlepsi przyjaciele.

Zacisnęłam powieki.

– Czy ty wiesz, o co mnie prosisz?

Będę musiała nie tylko wejść do kościoła razem z Nicholasem, ale na dodatek wspólnie z nim czuwać nad tym, by wszystko poszło zgodnie z planem; będę musiała go oglądać nie tylko w kościele, ale też na próbach przed ślubem.

Nie miałam o tym wszystkim pojęcia, bo myślałam, że Jenna wybrała świadkową już wcześniej i byłam pogodzona jedynie z myślą, że zobaczę Nicka na odległość. OK, mieliśmy być w jednym pomieszczeniu, ale bez konieczności wchodzenia w interakcje; a teraz okazuje się, że mamy działać ramię w ramię w czasie całej ceremonii i przyjęcia weselnego.

Jenna wzięła mnie za ręce i popatrzyła mi w oczy.

– To tylko parę dni, Noah – powiedziała, starając się tchnąć we mnie spokój, jakby były na to jakieś szanse…. – Co było, to było, minęło wiele miesięcy… Wszystko wróci na swoje miejsce, zobaczysz.

Co było, to było…

Wiedziałam tylko o jednym z nas, dla którego co było, to było. Tymczasem ja trzymałam się przy życiu jedynie dzięki krótkim haustom powietrza, które udawało mi się złapać, kiedy – od czasu do czasu – wypływałam na powierzchnię.

3

Nick

Spojrzałem na zegar, stał na biurku w moim gabinecie. Była czwarta rano, a mnie nie udało się zmrużyć oka. Mój umysł przez cały czas zajmował się tym, co ma się wydarzyć za kilka dni. Szlag… wiedziałem, że ją zobaczę.

Trzymałem w ręku przeklęte zaproszenie na ślub. W tej chwili nie było na świecie niczego, co nienawidziłbym bardziej niż tę głupią ceremonię, podczas której dwie osoby przysięgają sobie miłość aż po grób. Co za idiotyzm!?

Zgodziłem się być świadkiem, bo nie chciałem wyjść na palanta, który odmawia przyjacielowi, wiedząc, że ten nie ma ojca, a jego brata, Luca – recydywisty, mogą w ogóle nie wpuścić do kościoła. Ale w miarę jak zbliżał się ten dzień, mój humor stawał się coraz gorszy, a ja coraz bardziej nerwowy.

Nie chciałem jej widzieć… Rozmawiałem z Jenną, kazałem jej wybierać: albo ona, albo ja. A chwilę potem Lion prawie mi skopał tyłek za to, że postawiłem takie ultimatum jego narzeczonej.

Miałem tysiąc i jeden wymówek, dlaczego nie mogę być obecny, ale żadna z nich nie mogła usprawiedliwić zawodu, jaki sprawiłbym dwójce moich najlepszych przyjaciół.

Wstałem z fotela i podszedłem do olbrzymiego okna, ukazującego niesamowitą panoramę Nowego Jorku. Tutaj, stojąc na sześćdziesiątym drugim piętrze, czułem się tak daleko od wszystkich… Tak daleko od kogokolwiek, że moje ciało ogarnęło lodowate zimno. Oto kim byłem: górą lodową.

Te dziesięć miesięcy było koszmarem, zstąpiłem do piekieł, sam to zrobiłem, spaliłem się i odrodziłem z popiołów jako ktoś zupełnie inny.

Skończyły się uśmiechy, skończyły marzenia, skończyły się wszelkie uczucia, poza fizycznym pożądaniem. Stojąc tu, daleko od świata, czułem, że jestem swoim własnym więzieniem, tylko swoim własnym.

Usłyszałem zbliżające się kroki, coraz bliżej za moimi plecami. Po chwili od tyłu objęło mnie czyjeś ramię. Nawet się nie wzdrygnąłem, nie czułem już nic, po prostu trwałem.

– Dlaczego nie wrócisz do łóżka? – to był głos tej dziewczyny, którą poznałem zaledwie parę godzin temu w jednej z najlepszych restauracji w mieście.

Moje życie sprowadzało się do jednej tylko rzeczy: pracy. Pracowałem jak wół, zarabiałem coraz więcej i pracowałem jeszcze ciężej.

Minęły tylko dwa miesiące od rocznicy powstania Leister Enterprises, gdy nagle mój dziadek Andrew stwierdził, że zmęczył go już ten świat, więc chce go opuścić. Muszę przyznać, że w tamtej chwili, kiedy dostałem telefon z wiadomością o jego śmierci, pozwoliłem sobie w końcu na rozpacz. Kiedy odebrano mi człowieka, którego kochałem, zrozumiałem, że życie jest strasznym gównem: oddajesz komuś swoje serce, zostawiasz mu je, żeby się o nie troszczył, a potem widzisz, że nie tylko się nim nie zajmował, ale wręcz rozgniótł je na krwawą miazgę. Ludzie, którzy od twoich narodzin mieli cię chronić, pewnego dnia decydują się opuścić ten świat, nawet cię o tym nie informując. Znikają, a ty zostajesz sam, nie rozumiejąc, co się stało, i zadając sobie pytanie, dlaczego do tego doszło?

Dziadek jednak nie odszedł bez śladu, zostawił bardzo ważny dokument, który całkiem odmienił moje życie.

Zapisał wszystko mnie, dosłownie wszystko, co zgromadził. Nie tylko swój dom w Montanie i pozostałe posiadłości, ale także całość Leister Enterprises. Ojciec nie dostał nawet kawałka ze spadku. Chociaż nie potrzebował, był już przecież szefem jednej z najlepszych kancelarii adwokackich w kraju. W każdym razie to mnie dziadek zostawił całe swoje imperium, łącznie z Leister Corporation, firmą, która – wraz z przedsiębiorstwem ojca – dominowała na narodowym rynku finansów. Od zawsze pragnąłem być częścią świata finansów wraz z dziadkiem, ale nigdy nie chciałem, żeby wszystko mi spadło jak gwiazdka z nieba.

Nagle musiałem zająć miejsce, o którym tak marzyłem. Stałem się oficjalnie panem tego imperium, a to wszystko w wieku dwudziestu czterech lat.

Tak bardzo pogrążyłem się w pracy, tak starałem się udowodnić, że podołam, że dam radę pokonać wszelkie przeszkody, że jestem najlepszy, aż w końcu nikt już nie wątpił w moje zdolności. Byłem na szczycie… a jednak nie mogłem udawać, że nie wiem, iż znajduję się na dnie.

Odwróciłem się i spojrzałem na ciemnowłosą dziewczynę, która zechciała spędzić ze mną kilka godzin. Szczupła, wysoka, o niebieskich oczach i idealnych piersiach, ale dla mnie była tylko ładnym ciałem. Nawet nie pamiętałem jej imienia. Szczerze mówiąc, powinna już sobie pójść, jasno jej powiedziałem, że chcę tylko seksu, a jak skończymy, po dżentelmeńsku zamówię jej taksówkę. Jednak teraz, gdy patrzyłem na nią, już po tym, jak poczułem się smutny i wściekły na myśl, że muszę zmierzyć się z sytuacją, która wyprowadzała mnie z równowagi, poczułem nieodpartą chęć, aby przynajmniej uwolnić napięcie, które nagromadziło się w moim ciele.

Jej dłonie wspinały się po mojej piersi, podczas gdy oczy szukały moich.

– Muszę przyznać, że plotki o tobie nie są przesadzone – powiedziała, ocierając się o mnie uwodzicielsko.

Chwyciłem ją za nadgarstki i powstrzymałem jej pieszczoty.

– Nie obchodzi mnie, co o mnie mówią – uciąłem. – Jest czwarta rano i za pół godziny zamówię ci taksówkę, więc wykorzystaj czas, jaki ci został.

Mimo moich ostrych słów dziewczyna się uśmiechnęła.

– Oczywiście, panie Leister.

Zacisnąłem szczęki i po prostu pozwoliłem jej kontynuować. Zamknąłem oczy i dałem się ponieść chwilowej przyjemności, prostemu zaspokojeniu fizycznemu, starając się nie czuć pustki, jaką miałem w środku. Seks nie był już taki jak kiedyś, ale w sumie… to nawet lepiej.

4

Noah

Spokój, który dany był nam przez ostatnie kilka dni, prysnął wraz z dźwiękiem budzika. Zadzwonił bardzo wcześnie tamtego ranka. Spędziłyśmy trochę czasu w spa Sag Harvor, jedząc świeże owoce morza w malowniczych knajpkach i smażąc się na złoto, jednocześnie zapracowując na zmarszczki w przyszłości.

Amy, organizatorka, zostawiła nas same, żebyśmy mogły nacieszyć się sobą. Potrzebowałyśmy tego. Gdy zostało już tylko kilka dni do ślubu i nieodwołalnego przybycia licznych gości, nie mogłyśmy już dłużej oddawać się dolce far niente.

Jenna stawała się coraz bardziej nerwowa, co objawiało się tym, że gadała bez ustanku i dzwoniła do Liona za każdym razem, gdy ogarniał ją niepokój. Po miesiącach przygotowań do okresu próbnego Jenna dostała zasłużoną pracę jako menedżerka oddziału w jednym z przedsiębiorstw ojca. Wydawało się, że naszej czarnej owcy w końcu zaczęło się układać. Lion i Jenna wybaczyli sobie przeszłość i byli jeszcze bardziej zakochani niż na początku.

Tamtego ranka w końcu zobaczyłam jej suknię ślubną. Stylistka przyjechała z Amy, żeby Jenna mogła przymierzyć kreację przed ostatnimi poprawkami. Muszę przyznać, że była niesamowita. Góra przylegała do ciała aż po talię, gdzie zaczynała się rozkloszowana spódnica. Przypominała mi toalety gwiazd filmowych. Matka Jenny razem z jedną z najdroższych stylistek w Los Angeles zaprojektowały suknię, która na mojej przyjaciółce wyglądała cudownie.

Zaraz pojawili się pracownicy z kwiatami, mieli udekorować wejście do domu ślubnymi motywami, jak wyjaśniła mi Jenna. Przyjechali też ludzie od cateringu w sprawie poczęstunku, którym mieli być podejmowani przyjaciele i członkowie rodziny w ciągu dnia. W ogromnym ogrodzie przygotowywane było przyjęcie przedweselne godne podziwu.

Za dwa dni w salonie obok zatoki miała się odbyć próba właściwego przyjęcia weselnego. Odpuszczę sobie opis mojego stanu nerwów. Nie byłam gotowa na ponowne spotkanie z Nickiem, a na pewno nie na to, żeby spędzić z nim dwa dni w tym samym domu.

Posiadłość szybko przekształciła się w ludzkie mrowisko krewnych i przyjaciół, którzy wciąż przyjeżdżali i rozemocjonowani podchodzili do Jenny, żeby dopytywać ją o szczegóły dotyczące ceremonii lub po prostu komplementować wybór sukni i całej oprawy wesela.

Do domu zaprosiła najbliższych przyjaciół oraz najbliższą rodzinę, a przede wszystkim jej najmłodszych członków, bo dorośli mogli zatrzymać się w hotelach. Tak zaplanowano, żeby emocje młodych gości i pijatyka, jaką z pewnością zakończy się właściwe przyjęcie weselne, nie zakłócały im spokoju.

Jennę otaczały kuzynki, a głównym wejściem w niekończącej się procesji wchodzili ludzie od cateringu. Właśnie przechodziłam obok, z zamiarem wyślizgnięcia się do pokoju na chwilę odpoczynku, gdy na podjeździe zaparkował znajomy samochód. Podniosłam rękę i zrobiłam z niej daszek, żeby lepiej widzieć. Z samochodu wysiadł brat Liona, z tym swoim niebezpiecznym uśmiechem, który wydawał się wytatuowany.

Obracał kluczyki na palcu i zaczął się we mnie wpatrywać, gdy zauważył, że go obserwuję z ganku.

– Proszę, proszę, kogo my tu mamy – powiedział z krzywym uśmiechem, podchodząc do schodów – księżniczka zaginiona w akcji.

Wywróciłam oczami. Luca nigdy do końca mi się nie podobał. Spędził wiele lat w więzieniu i według tego, co powiedziała mi Jenna, nadal mieszał się w jakieś ciemne sprawki i pakował w kłopoty. Potem Lion próbował je rozwiązywać. Bo Lion właśnie bardzo się zmienił, od kiedy ostatnio go widziałam na tych ponurych wyścigach, zakończonych jego zerwaniem z Jenną czy na odwrót. Nick i ja też strasznie się pokłóciliśmy, co jak zwykle zakończyło się seksem, który nic nie rozwiązywał, ale za to pomagał nam zapomnieć o nieuniknionym: że powoli, krok po kroku, niszczyliśmy się nawzajem.

– Co tam? – spytał, stając tuż przede mną i zmuszając, bym podniosła na niego wzrok. Jeśli Lion był dużym facetem, Luca był olbrzymem. Jego potężne, wytatuowane ramiona u normalnych ludzi wywoływały lęk, ale on był z nich dumny, a mnie w ogóle nie obchodziły.

– Wszystko super, Luca, fajnie cię widzieć – odparłam, robiąc krok w tył. Stał zbyt blisko, prawie przyklejony do mnie. Nie podobało mi się to. – Jenna jest w środku, jeśli chcesz się z nią przywitać.

Popatrzył nad moim ramieniem w stronę domu bez zainteresowania. Jego zielone oczy, identyczne jak u brata, wpatrywały się w moje. Zmierzył mnie wzrokiem z góry do dołu, oceniając białą sukienkę, a na koniec zmrużył oczy w uśmiechu.

– Będzie mnóstwo czasu, żeby przywitać się z panną młodą, a jak jesteśmy przy pannach młodych i narzeczonych… To prawda, że jesteś singielką?

Jego zainteresowanie moją osobą wyprowadziło mnie nieco z równowagi. Nie miałam ochoty rozmawiać o moim życiu uczuciowym, szczególnie z kryminalistą, bratem najlepszego przyjaciela mojego eks. Luca z pewnością wiedział, co zaszło w moim życiu, toteż ochota, żeby uciec stamtąd i zamknąć się w pokoju, wzrosła w sposób niekontrolowany.

– Jestem przekonana, że znasz odpowiedź na to pytanie – powiedziałam zimno. Przypomniał mi o mojej obecnej sytuacji, a to spowodowało, że poczułam ukłucie w klatce piersiowej.

Właśnie wtedy pojawiła się Jenna. Luca został powitany nieco cieplejszym uśmiechem niż mój i wziął ją w ramiona, by przycisnąć do swojego torsu.

– Cześć, przyszła szwagierko – odezwał się, przesuwając dłonie po jej ciele. – Utyłaś? Musisz uważać, bo jeszcze suknia na ciebie nie wejdzie.

Luca uśmiechał się, a Jenna obróciła się w jego ramionach i wyrwała z objęć, posyłając mu mordercze spojrzenie.

– Idiota – rzuciła i walnęła go pięścią w ramię.

Odwrócił się znów do mnie.

– Właśnie miałem spytać Noah, gdzie jest mój pokój… Wiesz, że nie jestem przyzwyczajony do takich pałaców jak ten, a jestem zmęczony po podróży.

Jenna wywróciła oczami.

– Tylko ty mogłeś wpaść na pomysł, żeby przejechać cały kraj samochodem. Nie wiesz, że istnieją samoloty?

Otworzyłam szeroko oczy ze zdziwienia.

– Przyjechałeś samochodem z Kalifornii?

Przytaknął i poprawił plecak na ramieniu.

– Uwielbiam przydrożne restauracje – oznajmił, wchodząc do domu. – Gdzie mam iść?

Jenna odrzuciła głowę do tyłu i się zaśmiała. W tym właśnie momencie zawołano ją z kuchni.

– Noah, zaprowadź go na górę i pokaż mu pokój po prawej, ten z balkonem.

– Ale…

Jenny już nie było, zniknęła w korytarzu prowadzącym do kuchni i zostawiła mnie samą z Lucą.

– Chodź, księżniczko, nie będziemy tu stać do jutra.

Pokazałam mu pokój i z czytelnym sygnałem, że chciałabym stracić go wreszcie z oczu, odwróciłam się. Zamierzałam zamknąć się w swoim pokoju, który był tylko dwoje drzwi dalej, ale Luca zablokował mi drogę, stając między mną a drzwiami.

– Chodźmy na plażę – zaproponował, a jego wzrok mówił mi, że podjął już decyzję za nas dwoje.

– Nie, dzięki – odpowiedziałam, usiłując wyminąć go i sięgnąć klamki.

– Nie chcę tu siedzieć… Chodź, nie bądź uparta, zapraszam cię na hot doga.

Przypatrywałam mu się, próbując odgadnąć jego zamiary. Luca był człowiekiem niespokojnym. Byłam pewna, że wszyscy ci goście, którzy cały czas nadjeżdżali, stresowali go bardziej, niż byłby skłonny to przyznać.

– Nie chcę hot doga, chcę iść do swojego pokoju i poczytać w spokoju, więc przepuść mnie.

Nie ruszył się nawet o krok.

– Czytać? – powtórzył to słowo, jakby było obelgą. – Poczytasz, jak będziesz martwa. Chodź, obejrzymy sobie tę wypasioną dzielnię.

– Luca, nie mogę tak po prostu stąd wyjść, Jenna potrzebuje mojej pomocy, w dodatku nie znamy tego miejsca i szczerze mówiąc, nie mam ochoty zgubić się z tobą w Hamptons.

Założył bejsbolówkę, którą nosił tył na przód, i wpatrywał się we mnie intensywnie.

– Zgubić się ze mną to najlepsze, co może ci się przydarzyć, ślicznotko. Ale w tej chwili mnie to nie interesuje. Chcę tylko iść coś zjeść w dobrym towarzystwie, a twoje nie jest najgorsze, chociaż zachowujesz się jak obrażona księżniczka.

Skrzyżowałam ramiona i właśnie miałam walnąć go pięścią, tak jak zrobiła to Jenna, ale wybuchnął śmiechem. Brzydkie słowo nie zdążyło się wydobyć z moich ust.

– To żart! Daj spokój, chodź, nie bądź sztywna, obiecuję, że przywiozę cię z powrotem całą i zdrową. Boże, przecież nie chcę, żeby Jenna została bez świadkowej.

Grupa krewnych Jenny wchodziła po olbrzymich schodach i po chwili korytarz wypełniły ożywione rozmowy, dzięki czemu pomysł Luki, żeby wyjść z domu, już mi się nie wydawał taki głupi.

– Wyjdę z tobą pod jednym warunkiem – powiedziałam, patrząc mu w oczy bez cienia uśmiechu.

On za to patrzył na mnie z uśmieszkiem cwaniaka.

– Co tylko zechcesz.

– Ja prowadzę.

Ku memu zdziwieniu Luki w ogóle nie obchodziło, że to ja usiadłam za kółkiem jego czarnego błyszczącego mustanga. Przeciwnie, wydawało się, że jest zadowolony, mogąc podziwiać wybrzeże. Zbliżał się zachód słońca, wiał lekki, przyjemny wietrzyk.

Jechaliśmy w ciszy, która w ogóle nam nie przeszkadzała. Podobała mi się przejażdżka bez celu bocznymi drogami… Wiedziałam, że Luca powstrzymywał przy mnie swoje instynkty. Nie był typem, który wychodzi z dziewczyną tylko po to, żeby miło spędzić czas, ale jego zamiary mnie nie obchodziły. W końcu po kilkunastu minutach jazdy bez celu, kiedy zaczęło się już ściemniać, zatrzymałam się przy budce z hot dogami obok plaży. Wkoło niej stały stoliki, zajęte przez dwie pary i małżeństwo z dwojgiem małych dzieci.

– Głodna jestem – oświadczyłam, wyjmując kluczyki ze stacyjki.

Uśmiechnął się i wysiadł z samochodu.

– Nie wiedziałem, że umiesz prowadzić samochód z ręczną skrzynią biegów – skomentował. Zdjął bejsbolówkę i przejechał dłonią po włosach ogolonych prawie na zero, po czym z powrotem założył czapkę, tył na przód.

– Nie znamy się aż tak dobrze, to normalne, że nie wiedziałeś.

Podeszłam do budki. Jedzenie zwane śmieciowym pachniało niebiańsko. Zamówiłam hot doga ze wszystkimi dodatkami, frytki i colę. Luca wybrał to samo, tylko że zamiast coli – piwo. Wzięliśmy jedzenie i usiedliśmy przy jednym ze stolików. Dziwnie się czułam, siedząc tam z bratem przyszłego męża mojej najlepszej przyjaciółki. W dodatku – recydywistą o bardzo złej opinii. Jednak musiałam przyznać, że do tej pory zachowywał się dosyć dobrze.

– Raczej nie obchodzą cię te różne diety, co? – powiedział, wskazując na mój talerz ociekający tłuszczem.

– Ćwiczę – odpowiedziałam, wgryzając się w hot doga. Był pyszny.

Przytaknął, odchylił się i patrzył na mnie, pociągając piwo.

– Powiedziałaś, że prawie się nie znamy, to może zagramy w dwadzieścia pytań?

Odłożyłam hot doga na talerz i odwróciłam na chwilę wzrok.

Uchwyciłam flirt ukryty w jego propozycji, ale jakaś część mojej świadomości wróciła do wspomnienia sprzed lat. Graliśmy w tę głupią grę z Nickiem, żeby lepiej się poznać. I to wtedy zrodziła się między nami intymność. Dopiero co się poznawaliśmy.

To wspomnienie sprawiło, że o mało nie uciekłam stamtąd, żeby zamknąć się w swoim pokoju, z którego w ogóle nie powinnam była wychodzić. Jednak zrobiłam to, co należało w tych okolicznościach: zamknęłam na chwilę oczy, wzięłam głęboki oddech i skupiłam się na czymś innym.

Przede mną siedział przystojny chłopak, który zupełnie do mnie nie pasował, który tylko wniósłby nowe problemy do mojej i tak już skomplikowanej sytuacji. Nie wiedział, że niezależnie od tego, co by powiedział lub zrobił, nigdy nie sprawi, że będę chodzić znowu z głową w chmurach. Nicholas Leister potrafił to sprawić jednym spojrzeniem. Czasami za tym właśnie tęskniłam najbardziej: za jego spojrzeniem, jego oczami, wpatrującymi się w moje w ten niezwykły i niepowtarzalny sposób.

Luca pomachał mi dłonią przed twarzą, żeby wyrwać mnie z transu. Wróciłam do teraźniejszości, skupiłam wzrok na nim, na jego tatuażach i zielonych oczach, przepełnionych nadmierną ciekawością.

– Pozwolę ci zadać mi jedno pytanie – odpowiedziałam, żeby nie być niesympatyczną.

Uśmiechnął się, pogłaskał po brodzie i pochylił nad stolikiem.

– Jeśli mam tylko jedną szansę, będę musiał przejść od razu do rzeczy – stwierdził.

Poprawiłam się na krześle, bo poczułam się nieswojo. To chyba był pierwszy raz od miesięcy, kiedy byłam sama z chłopakiem i czułam w żołądku nieprzyjemny ucisk, jakbym robiła coś złego.

– Wyjdziesz ze mną jutro wieczorem?

Pytanie było jasne, a moja odpowiedź jeszcze jaśniejsza.

– Nie.

To byłam ja, zwięzła i wyrażająca się jasno. Więcej, wstałam od stolika – już mi przeszła ochota na jedzenie – ale on chwycił mnie za nadgarstek, zmuszając, bym stała obok niego i patrzyła mu w twarz.

– Dlaczego nie?

– Bo nie mogę.

Spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

– Nie możesz? Co to w ogóle za odpowiedź?

Poruszyłam się niespokojnie, ale on nadal trzymał mnie za nadgarstek.

– Nie chcę – przyznałam, wpatrując się w jego prawe ramię.

Minęło kilka sekund, zanim się odezwał.

– Rozumiem… Nadal go kochasz – bardziej stwierdził, niż zapytał. Wyrwałam mu rękę i zrobiłam krok w tył.

– To nie twoja sprawa, słyszałeś?

Uniósł ręce do góry i się zaśmiał.

– Noah, chciałem cię tylko spytać, czy pójdziesz ze mną pobiegać, OK? To chyba nic złego… Słyszałem, że masz charakterek, ale że aż taki… – moje spojrzenie ostrzegło go, żeby nie drążył tematu. – Kiedy zajdzie słońce i nie będzie tak gorąco. Ucieklibyśmy z tego wariatkowa, jakie tam na pewno będzie jutro. Ma przyjechać jeszcze więcej gości. Weź, ja tylko szukam pretekstu, żeby uciec z tego domu, nic więcej. Przestań już się boczyć, możesz się kochać, w kim chcesz, mnie to nic nie obchodzi.

Ta przemowa sprawiła, że ponownie zastanowiłam się nad jego prośbą.

Pobiegać… czemu nie… To nudne, nudne i niezbyt intymne zajęcie, poza tym kto zaprasza kogoś na wspólne bieganie z innym zamiarem niż po prostu bieganie w towarzystwie? Będę spocona i będę wyglądać okropnie, więc chyba nie ma żadnego zagrożenia…?

– Tylko pobiegać? – spytałam i przeklęłam się w duchu za ten niepewny głosik, który w ogóle do mnie nie należał.

Luca lekko uniósł brwi, wypuścił mój nadgarstek i przytaknął, zmuszając pełne wargi do uśmiechu.

– Tylko pobiegać.

Westchnęłam w duchu i usiadłam, żeby poczekać, aż on skończy jeść.

Później gadaliśmy o weselu i o jakichś bzdurach bez znaczenia, ale mimo to nie mogłam uniknąć uczucia, że odkryłam się przed nim. Cholera, pozwoliłam mu zobaczyć swoją niepewność, którą od miesięcy starałam się ukrywać.

Brakowało już tylko półtora dnia do ślubu. Byliśmy razem pobiegać, tak jak mnie o to prosił. Ku memu zdziwieniu okazało się, że wcale nie było to takie straszne. On założył słuchawki, ja założyłam swoje i biegliśmy jedno obok drugiego aż do portu i z powrotem do domu, plażą. W ten dyskretny sposób uciekliśmy z domu, gdy tam wciąż napływali nowi goście i prawie wszystkie pokoje już się zapełniły. Rodzice Jenny pojawili się poprzedniego wieczora i w końcu czułam się swobodniej, kiedy zostawiałam przyjaciółkę już nie całkiem samą. Jej matka była urodzoną gospodynią i obydwoje z mężem wyglądali na szczęśliwych wśród tylu przyjaciół i krewnych, którzy przybyli, by razem świętować zamążpójście ich najstarszej córki.

W tamtej chwili byłam na skraju wytrzymałości fizycznej, Luca nalegał, żeby tym razem zwiększyć dystans, ale nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Groziły, że z powrotem już nie pobiegną, a co najwyżej pójdą wolnym krokiem.

– Dawaj, do przodu! – zakrzyknął ten cwaniaczek, biegnąc tyłem, żeby móc na mnie patrzeć i jednocześnie wyśmiewać się ze mnie. Pokazałam mu środkowy palec, ale musiałam się zatrzymać, żeby napić się wody i złapać oddech. Za kilka godzin zapadnie zmrok, mamy wtedy być wykąpani i odświętnie ubrani na kolację z resztą gości. Ojciec Jenny zamówił catering na te wszystkie dni, które miały być jednym, niekończącym się bankietem. W ogrodzie zainstalowano namiot, w którym serwowano jedzenie o każdej porze dnia i nocy. Dom Tavishów stał się pięciogwiazdkowym hotelem. Wszyscy wydawali się zachwyceni.

– Co, wymiękasz?

Powoli wypuściłam powietrze i polałam sobie głowę wodą. Różowa koszulka, którą miałam na sobie, cała się zmoczyła, ale przynajmniej spłukałam z siebie część potu, który pokrywał mój brzuch i piersi. Wytarłam sobie twarz ręką i postanowiłam wrócić marszem. Zmusiłam już swoje ciało do wystarczającego wysiłku tego popołudnia.

– Sam biegnij, złomie!

Pokręcił głową, zatrzymał się i wrócił do miejsca, gdzie stanęłam.

– Myślałem, że twoja odporność wzrosła, księżniczko. Zawiodłem się na tobie.

– Zamknij się.

Zaczęliśmy wspólny marsz chodnikiem w stronę domu Jenny. Szliśmy długim wejściem pod górę, w oddali szybko zachodziło słońce, barwiąc niebo na niewiarygodne kolory.

– Już niedługo wielki dzień. Denerwujesz się? – spytał Luca. Robił właśnie to, co ja przed chwilą, czyli wylewał sobie na głowę resztkę wody z butelki. Otrząsnął się. Krople wody zmieszanej z potem spadły na moje ciało i twarz. Odepchnęłam go łokciem, a on uśmiechnął się jak idiota…

– To nie ja biorę ślub, Luca – odparłam z udawaną obojętnością.

Te krótkie rozmowy, które odbyliśmy przez ostatnie dwa dni, nie pozostawiały wątpliwości, że pewien temat jest zakazany. Chociaż, biorąc pod uwagę, że ślub zbliżał się wielkimi krokami, rozumiałam jego rosnącą ciekawość.

– Jesteś świadkową… Masz ważną rolę – stwierdził, patrząc przed siebie.

Nie odpowiedziałam, ale nerwowość, którą tłumiłam w sobie w tych dniach, nagle wypełzła na powierzchnię, wykręcając mój żołądek na drugą stronę. Nie chciałam pytać Jenny, kiedy Nick przyjedzie, nie miałam nawet pewności, czy nie pojawi się tuż przed samym ślubem… przed samiuśkim momentem, w którym nasi przyjaciele zawrą związek małżeński. Jak dla mnie byłoby tak nawet lepiej: na samą myśl, że mam go ponownie zobaczyć, cała się trzęsłam.

W tym właśnie momencie obok nas przejechał samochód tak szybko, że Luca odsunął mnie od jezdni.

– Złomie jeden! – krzyknął, ale czarny lexus był już tylko ciemnym punktem na końcu drogi.

Poczułam coś dziwnego w żołądku i nagle zapragnęłam już być w domu.

5

Nick

Była szósta po południu, a ja nadal tkwiłem w Nowym Jorku. Sekretarka, która zarządzała moim kalendarzem, przez pomyłkę umówiła mnie z dwoma nadętymi dupkami, którzy tylko zmarnowali mój czas.

Musiałem przez dwie godziny odpowiadać na ich debilne pytania, a kiedy wreszcie zakończyłem to spotkanie, zamknąłem się w gabinecie. Zerknąłem na zegarek i zdałem sobie sprawę, że dotrę tam później, niż zamierzałem. Wyruszać w kierunku Hamptons tuż przed godzinami szczytu zakrawało na szaleństwo, ale nie mogłem już dłużej tego odkładać.

Steve czekał na mnie przy wyjściu.

– Nicholas – powiedział, przechylając głowę i biorąc ode mnie niewielką walizkę.

– Jak sytuacja na drodze, Steve? – zapytałem, czując, że wibruje mi telefon.

Zignorowałem to i wsiadłem do samochodu, zająłem przednie miejsce pasażera. Potrzebowałem paru minut, żeby zamknąć oczy i uspokoić mętlik, który miałem w głowie.

– Jak zawsze – odparł Steve, sadowiąc się za kierownicą i ruszając w stronę wschodniej części miasta. Mieliśmy przed sobą ponad dwie godziny drogi, zakładając, że nie będzie aż takiego ruchu.

Steve stał się ostatnio moją prawą ręką: dbał o to, żebym dojechał na czas w umówione miejsce, odpowiadał za moje bezpieczeństwo i pomagał mi we wszystkim, czego akurat potrzebowałem. Pracował dla naszej rodziny, odkąd miałem siedem lat. Jako jedna z niewielu osób naprawdę dobrze mnie znał i wiedział, kiedy można ze mną rozmawiać, a kiedy należy zachować milczenie. Lepiej niż ktokolwiek inny rozumiał, z czym przyjdzie mi się zmierzyć w najbliższych dniach. Poczułem wdzięczność, kiedy włączył muzykę relaksacyjną, nie za wolną, ale też niezbyt żwawą, akurat w rytmie sprzyjającym temu, bym ugruntowywał w sobie przekonanie, że nie stracę głowy na tym ślubie. Tak, zachowam kontrolę nie tylko nad swoim charakterem, ale też nad wszystkim, co mogłoby zagrozić zburzeniem wieży z kości słoniowej. Tej wieży, tak wysokiej i niedostępnej… niedostępnej dla wszystkich, a tym bardziej – dla niej, w której zdążyłem się zamknąć.

Po półtorej godziny zatrzymaliśmy się na tankowanie na jakiejś samotnej stacji benzynowej przy drodze. Po tym, jak pozwoliłem sobie chwilę się zdrzemnąć, zaczynałem teraz odczuwać narastający niepokój, więc zdecydowałem, że zamienimy się miejscami i ja dalej poprowadzę. Steve wydawał się nie mieć nic przeciwko. Poza tym poczułem nagłą potrzebę rozmowy o czymkolwiek.

Jechałem trochę szybciej, niż dopuszczały ograniczenia prędkości, gawędziliśmy o ostatnim meczu Knicksów z Lakersami i tym sposobem, zanim się zorientowaliśmy, już byliśmy w Hamptons.

Wjeżdżając do tej części stanu Nowy Jork, z którą wiązałem tyle wspomnień, poczułem mieszaninę emocji. Moi rodzice kupili tu dom przy plaży, a właściwie dostali go w prezencie ślubnym. Nie był duży, nie umywał się do tutejszych rezydencji, ale pamiętałem te letnie miesiące, które spędzaliśmy w nim wszyscy troje razem.

Trzeba od razu powiedzieć, że nie było ich wiele, ale – o ile mnie pamięć nie myli – ten dom był jednym z niewielu miejsc, w których byliśmy rodziną. Ojciec uczył mnie surfować na plażach w Montauk, a ja starałem się robić to jak najlepiej, żeby dać mu powód do dumy.

Z głową pełną tych i jeszcze innych bolesnych wspomnień wjechałem na drogę prowadzącą do domu rodziców Jenny. Po tym, jak odeszła matka, ojciec co roku przywoził mnie do Hamptons na tydzień, który spędzaliśmy z Tavishami. To tam całowałem się po raz pierwszy… Boże, byłem taki zdenerwowany, a Jenna zupełnie spokojna. Dla niej to był tylko zwykły eksperyment, a ja miałem ochotę uciec, gdzie pieprz rośnie.

To było pod jednym z tych wielkich drzew rosnących w ogrodzie na tyłach domu. Bawiliśmy się w berka i kiedy ją złapałem, przytrzymała mnie za koszulę i zmusiła, bym ukrył się z nią za grubym pniem.

– Musisz to zrobić teraz, Nick; inaczej będzie już za późno.

W tamtym momencie nie miałem zielonego pojęcia, co ją nagle napadło, i dopiero po latach dowiedziałem się, że w cieniu dokładnie tego samego drzewa ojciec Jenny oświadczył się jej matce. Jenna usłyszała o tym właśnie tamtego dnia i dlatego postanowiła wypuścić na światło dzienne tę małą romantyczną marzycielkę, którą zwykle tak uparcie starała się w sobie tłumić. Jej zdaniem ten pocałunek był obrzydliwy…

Pogrążony w tych wspomnieniach docisnąłem pedał gazu. Byłem tak nieobecny, że spóźniłem się z wdepnięciem hamulca na widok jakiejś pary, która najwyraźniej wybrała się na przechadzkę środkiem drogi. Byli ubrani w stroje sportowe i kiedy samochód przemknął tuż koło nich, pokrywając ich chmurą kurzu tuż za moją szybą, poczułem w żołądku nieprzyjemny ucisk. Spojrzałem w lusterko wsteczne i ucisk przeszedł w dreszcz.

6

Noah

Wyszłam spod prysznica, zostawiając za sobą olbrzymią chmurę pary wodnej. Byłam w łazience dłużej, niż wypada, ale alternatywą było mieć mięśnie napięte jak struny gitary.

Wychyliłam się przez okno owinięta w ręcznik i zobaczyłam, że w ogrodzie za domem aż roi się od ludzi. Wszyscy ubrani byli na biało, co było pomysłem ojca Jenny. Pomysł pocztą pantoflową dotarł do wszystkich gości, czego skutkiem była biała kolacja w hołdzie dla państwa młodych.

Kiedy dotarliśmy do domu spoceni i śmierdzący, natknęłam się na zatopionych w uścisku Liona i Jennę, zaraz przy schodach wejściowych. On zdaje się dopiero przyjechał, ona była już gotowa do kolacji.

Lion nigdy nie skomentował mojego rozstania z Nicholasem, więcej, stanowczo odmawiał bycia uczestnikiem czegokolwiek, co miało związek z naszym zerwaniem. Była taka chwila, wkrótce po rozstaniu, kiedy nalegałam na biednego Liona, żeby dał mi nowy numer Nicka. Nie było sposobu, żeby go przekonać, a Jenna sekundowała mu w utrzymywaniu pozycji możliwie neutralnej. Żadne z nich dwojga nigdy nie rozmawiało przy mnie o Nicku, chyba że chodziło o wsparcie, kiedy najbardziej go potrzebowałam.

Dlatego chwile, które spędzałam z Lionem, ograniczyły się do tych, w których towarzyszył Jennie.

Oderwałam się od okna i zaczęłam w pośpiechu ubierać. Nie miałam żadnej białej sukienki oprócz plażowej, dlatego założyłam białą spódnicę, która sięgała nieco powyżej kolan, i obcisłą koszulkę na ramiączkach tego samego koloru. Wytarłam włosy ręcznikiem, żeby nie skapywała z nich woda, i zostawiłam je wilgotne. Bryza wiejąca od oceanu wysuszy je w kilka minut.

Kiedy zeszłam po schodach, zmierzając prosto do ogrodu, gdzie było całe towarzystwo, dzwonek do drzwi zatrzymał mnie przy balustradzie. Jenna była na zewnątrz z przyjaciółmi i rodziną, dom wydawał się opuszczony, nie licząc kelnerów, którzy wchodzili do kuchni i z niej wychodzili, niosąc biesiadującym w ogrodzie tace pełne owoców morza.

Podeszłam do drzwi i powtarzając tę samą sekwencję czynności, którą wykonywałam, odkąd zaczęli przyjeżdżać goście, otworzyłam i zmusiłam usta do powitalnego uśmiechu.

Uśmiech zamarł mi jednak na ustach, kiedy zobaczyłam Steve’a, najbliższego współpracownika Nicka. Wyglądał na równie zdziwionego jak ja, choć już po chwili przywitał się ze mną kordialnie. Żołądek mi się ścisnął, gdy zobaczyłam go tak nagle przed sobą, trzymającego w rękach walizkę z monogramem.

Serce w piersiach waliło mi jak oszalałe, gdyż w tle zobaczyłam mężczyznę ubranego w garnitur. Wysiadał z czarnego lexusa, miał ciemne okulary i telefon przyciśnięty do lewego ucha. Nick zdjął okulary i powiedział coś oschle osobie po drugiej stronie linii. Nasze spojrzenia się spotkały, a ja bałam się, że zemdleję.

Był tak odległy… Obciął włosy, nie nosił ich już potarganych, jak zapamiętałam z naszych wspólnych poranków. Teraz były krótkie i przyczesane, co nadawało mu wygląd poważny, nawet nieco groźny. Garnitur podkreślał jego nową rolę przedsiębiorcy. Na jednym ramieniu miał marynarkę, dwa górne guziki koszuli odpięte i rękawy zawinięte powyżej łokcia, co pozwalało widzieć opalone przedramiona, dużo bardziej umięśnione, niż pamiętałam.

To wszystko zauważyłam w kilka sekund, gdy jego oczy tak intensywnie wpatrywały się we mnie, że musiałam odwrócić wzrok. Gapiłam się w podłogę, żeby odzyskać równowagę po szoku, jaki przeżyłam, widząc go znów.

Kiedy ponownie podniosłam wzrok, już na mnie nie patrzył. Pożegnał się z osobą, z którą rozmawiał i schował telefon do kieszeni, a następnie podszedł do drzwi, w których stałam.

Wstrzymałam oddech. Nie wiedziałam, co robić, co powiedzieć, kiedy stanął przede mną. Przez te dwie krótkie sekundy, zanim ominął mnie, by wejść do domu, nie oglądając się za siebie, czułam, jakbym znowu umarła. To zupełnie tak, jakbym miesiącami, latami chodziła po pustyni i nagle zobaczyła przed sobą źródło wody…, żeby po chwili zdać sobie sprawę, że to była tylko fatamorgana, miraż igrający z tą resztką zdrowego rozsądku, jaka jeszcze mi została.

Na szczęście pojawiła się Jenna i mnie uratowała. Dopiero kiedy usłyszałam, że Nicholas i Steve zniknęli w korytarzu na górze, mogłam wejść z powrotem do domu. Pospiesznie dołączyłam do innych gości w ogrodzie. Chciałam wmieszać się w tłum, zniknąć stamtąd, chciałam, żeby pochłonęła mnie ziemia.

Żałowałam tego potwornego błędu, jaki popełniłam, przyjeżdżając tam. Wiem, Jenna była moją najlepszą przyjaciółką, ale ta sytuacja mnie przerastała. Minęło tyle miesięcy, a wystarczyło jedno jego spojrzenie, żebym padła na ziemię.

Po jakichś dziesięciu minutach zobaczyłam, jak schodzi po schodach, gawędząc z narzeczonymi. Był jedyną osobą, która postanowiła nie dostosować się do obowiązującego białego stroju. Pozostał ubrany tak, jak przyjechał, w ciemne spodnie od garnituru i błękitną koszulę z podwiniętymi rękawami, tylko teraz bez krawata. Poczułam przeszywający ból… Był taki przystojny.

Zaraz wmieszał się w tłum. Wiele osób podeszło do niego, żeby się przywitać, a on rozmawiał z każdym, trzymając dystans, lecz zachowując się elegancko, jak zawsze.

Potem zobaczyłam, jak rozmawia z Lucą i Lionem, i zrozumiałam, że jestem tu sama: to nie było moje miejsce, oni nie byli moimi przyjaciółmi… Tylko Jenna mnie kochała, tego byłam pewna. Zrobiło mi się tak okropnie smutno, że musiałam użyć całej siły woli, żeby się nie rozpłakać. Podjęłam decyzję, że ponieważ i tak już nic nie mogę zrobić, a raczej cofnąć tego, co zrobiłam, wezmę się w garść i przełknę jakoś wszystko, co do niego czuję. Może czas uleczył już rany, może przestał mnie nienawidzić, może będziemy mogli zachowywać się jak dorośli i zwracać się do siebie z szacunkiem… A może nawet kiedyś zostaniemy przyjaciółmi?

Wiem, to brzmiało śmiesznie, ale wiedziałam, że albo będę w to wierzyć, albo rzucę się z balkonu. Drugie rozwiązanie, choć bardzo mnie nęciło, z pewnością nie poprawiłoby mojej sytuacji. Oddałam się więc rozmowie z gośćmi, by się rozluźnić. Jeśli będę się od niego trzymać z daleka, nie musi stać się nic złego. Nie będę poddawać własnego serca nieznośnym torturom.

Rodzice Jenny przedstawili mi przyjaciela rodziny, wspólnika Grega, który w bardzo uprzejmy sposób zajął mnie konwersacją na temat moich studiów i tego, czym chcę się zajmować w przyszłości. Od razu było widać, że to ktoś ważny, dlatego ucieszyłam się, kiedy dał mi swoją wizytówkę. Nie miałam żadnego pomysłu na swoją przyszłość, toteż im więcej mogłam mieć możliwości, tym lepiej.

Nie podejrzewałam jednak, że Lincoln Baxwell był przyjacielem Nicholasa Leistera. Gawędziliśmy sobie miło, kiedy pan Baxwell podniósł rękę, aby zawołać kogoś, kto znajdował się za mną. Kiedy się odwróciłam, przede mną stał Nicholas.

Przywitali się uściskiem dłoni, a kiedy Baxwell zaczął mnie przedstawiać, zauważyłam pulsującą na szyi Nicka żyłę. Niewiele razy widziałam go tak spiętego. Tak więc to ja musiałam prowadzić konwersację.

– Znamy się już, panie Baxwell – powiedziałam, nienawidząc siebie samej za drżenie głosu, które zdradziło, jak bardzo czuję się nieswojo i niepewnie.

Baxwell uśmiechnął się i patrzył to na mnie, to na niego. Nicholas wytrzymał moje spojrzenie przez kilka sekund. Zabolał mnie oziębły sposób, w jaki rzucił:

– Naprawdę? Znamy się? – spytał, nie odrywając wzroku od mojej twarzy. Dreszcz przebiegł mi po plecach, kiedy znowu usłyszałam jego niski głos, który nadal towarzyszył mi w snach, ten głos, który tyle razy powtarzał mi „kocham cię”, który tyle razy szeptał mi do ucha czułe słówka.

Jego wzrok hipnotyzował mnie, ledwie mogłam otworzyć usta.

– Przypominasz mi kogoś, kogo, jak mi się wydaje, znałem jakiś czas temu… – skomentował tonem zimnym i bezosobowym.

Skłonił głowę w stronę przyjaciela, odwrócił się i odszedł do innej grupki ludzi.

W mojej głowie rozległ się hałas. To moje serce z hukiem roztrzaskało się o ziemię.

Następnego dnia obudziłam się o świcie. Prawie nie zmrużyłam oka przez całą noc, nie mogłam spać… Dzień, w którym wszystko zepsułam, ten przeklęty dzień, kiedy zrobiłam coś, czego nadal nie rozumiem, znów odtwarzał się w mojej głowie.

„Nic już nie możesz zrobić”.

„Nie jestem w stanie nawet patrzeć ci w twarz”.

„To koniec”.

W mojej pamięci zapisał się wyraz twarzy Nicholasa, kiedy zrozumiał, że zrobiłam to z Michaelem. Nawet nie mogłam w myśli wymówić jego imienia, żeby nie czuć się winna.

Wstałam i szybko się ubrałam. Chciałam wyjść z domu, zanim ktoś wstanie i mnie zobaczy. Nie miałam nawet zamiaru powiedzieć Luce, że idę pobiegać. Potrzebowałam być sama, żeby wszystko przemyśleć i ułożyć to sobie w głowie, ale przede wszystkim po to, żeby przyzwyczaić się do myśli, że w ciągu kolejnych dni będę musiała patrzeć na Nicholasa. Nie tylko patrzeć: będę musiała iść obok niego do ołtarza.

Bieg dobrze mi zrobił, czułam się świetnie. Na szczęście ranek minął szybko, tak dużo mieliśmy do roboty. Zaproszeni goście sami zajmowali się sobą, a w ogrodzie przygotowywano już próbną kolację, która miała się odbyć wieczorem.

Przeklęta kolacja.

Ze śniadania się wymknęłam i od poprzedniego wieczoru nie widziałam Nicholasa ani Steve’a. W tym momencie czekałam wraz z rodzicami Jenny, aż ona w końcu zejdzie z Lionem, żebyśmy pojechali do winnicy, gdzie miał się odbyć ślub. Te osoby, które brały udział w ceremonii, miały zrobić próbę wejścia; musieliśmy to załatwić, zanim się ściemni.

Kiedy Jenna i Lion schodzili po schodach, w drzwiach wejściowych pojawił się Nick, ubrany na luzaka w dżinsy i białą koszulę. Nie wiem, co robił przez cały ranek i pół popołudnia, ale było jasne jak słońce, że jego nadrzędnym celem było unikanie mnie.

– Nareszcie, Nick! Już się zastanawiałam, co się z tobą stało – powiedziała zaniepokojona matka panny młodej. Podeszła do niego i pocałowała go w policzek. Nick uśmiechnął się półgębkiem w odpowiedzi na ten miły gest. Nadal był bardzo spięty, obracał kluczyki od samochodu między palcami.

Jenna dziwnie na niego spojrzała, a mnie znowu zrobiło się niedobrze. Cholera, to stawało się piekłem.

Gdy wyszliśmy z domu, zdaliśmy sobie sprawę, że jest nas zbyt dużo, aby zmieścić się w jednym samochodzie. Rodzice Jenny, matka Liona, kobieta o szczerym uśmiechu, która od razu bardzo mi się spodobała i od której dostałam tajny przepis na ciasto z jabłkami, wreszcie Lion, Jenna i jej kuzyn, który miał nie więcej niż pięć lat. Jego zadaniem było podawać obrączki. No i Nick, oczywiście.

W sumie osiem osób. Mogłam się tylko modlić, żeby nie umieścili mnie w jednym samochodzie z Nickiem, ale na nic to się zdało. Rodzice Jenny i matka Liona poszli do mercedesa, który stał obok innych samochodów. Wpatrywałam się w Jennę, która wzięła za rękę małego braciszka ciotecznego i podeszła do mnie z tajemniczą miną.

– Nawet nie próbuj, Jenna – powiedziałam i zaczęłam się pocić. Nicholas dał mi jasno do zrozumienia, że nie chce być blisko mnie, dlatego nie miałam zamiaru wsiąść z nim do tego samego samochodu ani w ogóle odzywać się do niego.

Na twarzy Jenny malowało się poczucie winy.

– Tylko Nick ma fotelik dla dziecka, wiesz, dla Maddie, a ja muszę jechać z rodzicami…

Nicholas przerwał jej, podchodząc w tej chwili. Zignorował mnie i wziął małego Jeremy’ego na ręce, po czym podrzucił go do góry.

– Jesteś gotowy, żeby być moim drugim pilotem, mały?

Jeremy zaśmiał się radośnie. Nick złapał go w pasie i poszedł do swojego samochodu. Jenna spojrzała na mnie, przygryzając wargę.

Pokręciłam głową i przeszłam przed nią do lexusa. Nie miałam pojęcia, co stało się z jego dżipem, ale nie zamierzałam pytać. Usiadłam z przodu, gdy Nick zapinał pasy i włączał Jeremy’emu grę na komórce. Starałam się odwracać uwagę od własnych nerwów na myśl, że zaraz będziemy sami. Jego wczorajszy komentarz zwalił mnie z nóg. Teraz paliła mnie ciekawość, a jednocześnie ogarniało przerażenie, że mam spędzić z nim pół godziny w samochodzie.

Kiedy usiadł na swoim miejscu, zaczął naciskać różne guziki przy stacyjce i poprawił lusterko. Po chwili wyjechaliśmy na drogę.

Wkrótce zapach jego wody po goleniu przesycał powietrze w samochodzie. Pociąg, jaki zawsze do niego czułam, znów dał o sobie znać. Boże, miałam tego mężczyznę siedzącego obok mnie, tego samego mężczyznę, którego kochałam najbardziej na świecie… Umierałam z chęci, by go chociaż dotknąć, żeby go pocałować, potrzebowałam fizycznego kontaktu z nim bardziej niż powietrza. Czułam, jak całe moje ciało się rozpala, zwykłe ruchy, jak zmienianie biegów, w jego wykonaniu powodowały we mnie wewnętrzne drżenie… Jego ramiona, jego dłoń od niechcenia trzymająca kierownicę, druga na drążku zmiany biegów… Cholera, dlaczego tak pociągał mnie widok mężczyzny prowadzącego samochód?

Opuściłam szybę, żeby wpuścić trochę powietrza, które rozcieńczyłoby jego zapach, ale kiedy tylko zaczęłam ją opuszczać, on nacisnął guzik po swojej stronie i zamknął okno. Odwróciłam się do niego.

– Gorąco mi – powiedziałam, po raz pierwszy od roku zwracając się bezpośrednio do niego. Jeszcze raz nacisnęłam guzik, żeby opuścić szybę, ale natychmiast zrozumiałam, że zablokował ją.

Bez słowa włączył klimatyzację. Potężny strumień lodowatego powietrza uderzył mnie w twarz. Dobra, to na pewno obniży temperaturę mojego ciała, ale jego zapach nadal przesycał każdą część samochodu, przez co miałam mdłości. Poruszyłam się niespokojnie na skórzanym siedzeniu, kiedy zobaczyłam kątem oka, że jego spojrzenie nie jest skierowane na drogę, a na moje gołe nogi.

Założyłam na siebie byle co, ale jednak krótkie spodenki odsłaniały moje nogi i nie umknęło mojej uwagi, jak mocno ścisnął kierownicę chwilę po tym, gdy im się przyglądał.

Przez całą drogę towarzyszyły nam dźwięki gry Jeremy’ego. Wiedziałam, że to jedyna okazja, żebym mogła porozmawiać z nim bez lęku, że wysadzi mnie na środku drogi. Z dzieckiem siedzącym z tyłu będzie musiał kontrolować swoje pomysły… i swoje słowa.

– Nicholas, chciałam ci powiedzieć…

– Nie obchodzi mnie to – przerwał mi, skręcając w przecznicę, która prowadziła wzdłuż ogromnego jeziora.

Wzięłam głęboki oddech. Miałam zamiar z nim porozmawiać.

– Nie możesz przez cały czas mnie ignorować.

– Nie robię tego.

Spojrzałam na niego. Nie mogłam nie zauważyć ostrego tonu, jakim się do mnie zwracał. Nie rozmawialiśmy prawie od roku, potrzebowałam, żeby coś do mnie powiedział, cokolwiek, potrzebowałam rozmowy z nim.

– Nie możesz nadal tak mnie nienawidzić.

Na jego ustach pojawił się gorzki uśmiech.

– Gdybym cię nienawidził, znaczyłoby to, że nadal coś do ciebie czuję, Noah, więc nie przejmuj się tym. To, co do ciebie czuję, to nie nienawiść, ale obojętność.

Spojrzałam na jego profil, bardzo chciałam odnaleźć w jego twarzy coś, co zdradzi, że kłamie… Nic nie znalazłam.

– Mówisz tak, bo chcesz mnie zranić.

– Gdybym chciał cię zranić, przespałbym się z inną, kiedy byliśmy razem… A nie, czekaj, ty to zrobiłaś.

To był cios poniżej pasa, ale nie mogę powiedzieć, że na niego nie zasłużyłam.

– Jeśli mamy wyjść żywi z tej sytuacji, po kilku dniach, które musimy spędzić blisko siebie, powinniśmy ogłosić coś w rodzaju zawieszenia broni… Nie wytrzymam tego, skoro nie możemy nawet przebywać w jednym pomieszczeniu.

Nie umiałam odgadnąć, o czym myślał, nigdy tego nie potrafiłam. To było trudne, udawało mi się tylko w szczególnych momentach, kiedy byliśmy ze sobą blisko, kiedy łączyła nas intymność, jakiej zaznałam tylko z nim.

– Co proponujesz, Noah? – powiedział, odwracając się do mnie, żebym widziała wściekłość w jego spojrzeniu. – Mam udawać, że nic się nie stało? Mam cię trzymać za rękę i udawać, że cię kocham?

W ramach odpowiedzi milczałam. „Udawać, że cię kocham…”. Jego słowa sprawiły, że moje, i tak już zranione serce, zaczęło mocniej krwawić.

Z tyłu, za nami, nagle zaległa cisza. Kiedy się odwróciłam, zobaczyłam, że Jeremy obserwuje nas szeroko rozwartymi oczami.

– Ile jeszcze? – spytał, wykrzywiając usta w podkówkę.

Cholera. Nie, proszę, niech się tylko teraz nie rozpłacze.

– Już niedaleko, Jeremy. Chcesz, żebym włączył muzykę? – zaproponował Nicholas, jednocześnie wyciągając rękę do radia. Rap zagrał na cały regulator.

Dzieciak uśmiechnął się rozbawiony, a ja odwróciłam się i patrzyłam przed siebie. Było jasne, kogo miała uspokoić ta muzyka.

7

Nick

Noah zawsze działała na mnie jak narkotyk, jak cholerny narkotyk. Wystarczała sama jej obecność, bym czuł się jak naćpany. Wszystko w niej wołało mnie, żebym się zbliżył, wszystko w niej sprawiało, że czułem się jak pieprzony ćpun, czułem się słaby.

Tak wiele mnie kosztowało, żeby się od niej odciąć, tak strasznie bolała mnie świadomość, że więcej jej nie dotknę, nie pocałuję, że nie będę już o nią dbał, że nie będzie kobietą mojego życia… Ból przekształcił się w tak wielką nienawiść, że nawet mnie samego to przeraziło; bo przecież otworzyłem się na nią, oddałem jej serce i duszę, a ona zrobiła mi coś najgorszego na świecie: zdradziła mnie. Tyle razy myślałem wcześniej o wszystkim, co mogło pójść źle. Jednak nigdy nie przyszło mi do głowy, że Noah mogłaby pozwolić, by dotknął ją ktokolwiek inny. Nie byłem nawet w stanie myśleć o tym jebanym psychologu. Wystarczyło, by w mojej głowie pojawiło się jego nazwisko, bym natychmiast wpadł w niepohamowaną wściekłość.

Ten gnój dotykał mojej dziewczyny, rozbierał ją… Myślę, że właśnie te obrazy, te niemożliwe do wymazania fakty sprawiły, że całkowicie się załamałem. Nigdy w życiu nie czułem się tak koszmarnie, nigdy nie byłem tak nieszczęśliwy… Wokół mnie wyrósł tak wysoki mur, że stałem się właściwie inną osobą. Nie było już we mnie miejsca na nic, poza podstawowymi instynktami człowieka pozbawionego duszy. Te resztki uczuć, które przetrwały, były zarezerwowane dla mojej małej siostry, ale na tym koniec.

Tak starannie zadbałem o to, by nie musieć więcej oglądać Noah, że obecna sytuacja wkurzała mnie na maksa. Byłem na nią wściekły…, bo na sam jej widok znowu zacząłem coś czuć… zacząłem czuć, jak przyspiesza mi rytm serca, a oddech staje się przerywany. Nienawidziłem tego uczucia, nienawidziłem wszystkich uczuć: przecież ja już nic nie czułem, przyzwyczaiłem się do braku emocji. A teraz, kiedy ona znowu się pojawiła i zaczęła mnie torturować, miałem ochotę pociągnąć ją za sobą na samo dno mojego piekła.

Miałem ją tuż obok siebie, tak cholernie pociągającą jak zawsze, tak nieodparcie kuszącą… A na domiar złego moja obecność zdawała się sprawiać, że kurczyła się w sobie; patrzyła na mnie już bez tego blasku w oczach, bez tej pewności siebie, które wcześniej towarzyszyły każdemu jej słowu. Noah, którą miałem teraz przed sobą, też nie była taka jak kiedyś. Zmieniła się i byłem na siebie wściekły, że budzi we mnie współczucie, byłem wściekły, widząc, co się z nami stało, i równie wściekły, że obwiniam o to wszystko ją.

Wysiadła z samochodu, gdy tylko zaparkowałem. Odpięła pasy fotelika Jeremy’ego, wyjęła go z samochodu i nie oglądając się na mnie, ruszyła w kierunku winnicy. Była ubrana w krótkie spodenki i prostą żółtą bluzkę… i już zdążyła naruszyć wszystkie moje mechanizmy obronne.

Jej zapach, ten jedyny w swoim rodzaju zapach, który wciąż jeszcze czasem mi się śnił i sprawiał, że budziłem się z potężną erekcją, a jednocześnie z chęcią, by kogoś zamordować… Ten cholerny zapach rozchodził się teraz po wszystkich zakamarkach mojego samochodu. A najgorsze i najbardziej irytujące było to, że jakaś część mnie delektowała się nim jak alkoholik, który po latach abstynencji pociągnie w końcu pierwszy łyk brandy; do tego stopnia, że nie chciałem nawet opuścić szyby. Nie byłem w stanie powstrzymać serii obrazów przepływających przez mój umysł, w których robiłem z nią to wszystko, co pozwoliłoby mi zaspokoić pożądanie, które we mnie budziła i które budzić miała już zawsze.

Powiodłem wzrokiem po tym miejscu, w którym mieli się pobrać moi najlepsi przyjaciele, i poczułem, że trudno mi w to wszystko uwierzyć. Dowiedziałem się, że Lion oświadczył się Jennie dopiero miesiąc po moim zerwaniu z Noah. Kumpel ukrył to przede mną jak prawdziwy profesjonalista i właściwie byłem mu za to wdzięczny. Cieszyłem się ich szczęściem, ale mimo wszystko czułem, jakby dodatkowo posypywano moje rany solą.

Winnica Corey Creek była przepiękną scenerią na ślub. Wielokrotnie odwiedzałem ją wcześniej, żeby powłóczyć się wśród krzewów i kupić trochę dobrego merlota. Jenna i jej ojciec zabierali mnie ze sobą i pamiętam, jak jeździliśmy tam konno i podpatrywaliśmy z daleka organizowane tu uroczystości ślubne.

Jeden z właścicieli przyjaźnił się z moim ojcem i z Gregiem, więc mogliśmy dość swobodnie korzystać z tego miejsca.

Jenna zaraz pokierowała nas, gdzie trzeba. Po drodze przeszliśmy przez przytulną recepcję z wysokimi drewnianymi słupami i dywanami ze skór dzikich zwierząt, z pewnością upolowanych przez samego właściciela. Stały tu lampy naftowe, a wysoko nad naszymi głowami zwieszały się, nieco przytłaczające, kryształowe żyrandole pająki. Jenna nie odstępowała na krok jakiejś Azjatki, wyglądającej na zestresowaną, a którą chwilę później przedstawiono mi jako organizatorkę ślubu Amy.

Gdy tylko przeszliśmy na tyły, gdzie znajdowały się winnice, nabrałem przekonania, że ślub będzie równie wspaniały jak te, które widziałem tam wcześniej z daleka, a nawet jeszcze piękniejszy.

Przodem do ogromnych, ciągnących się w nieskończoność i skąpanych w lipcowym słońcu winnic, ustawiono ołtarz przystrojony kwiatami. Siedziska i kwiaty nie były jeszcze do końca porozstawiane, ale mogłem już wyrobić sobie ogólny obraz, jak to wszystko miało wyglądać.

– Świadkowie? – zapytała Amy, rozglądając się między nami.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki