Wszystkim TifAni FaNellim całego świata

Wiem

Rozdział 1

Badałam nóż, który trzymałam w dłoni.

– To nóż z kolekcji Shun. Czuje pani, jaki jest lekki w porównaniu z Wüsthofem?

Przyłożyłam palec do ostrza przypominającego podbródek czarownicy, by je sprawdzić. Uchwyt noża podobno miał być odporny na wilgoć, ale w moim uścisku szybko się pocił.

– Myślę, że ten model bardziej nadaje się dla kogoś, kto ma pani posturę. – Spojrzałam spod oka na sprzedawcę, przygotowując się na słowo, którego ludzie zawsze używają, aby opisać niskie dziewczyny spragnione określenia „szczupła”.

– Drobną. – Uśmiechnął się tak, jakby miało mi to schlebiać. Szczupła, elegancka, pełna wdzięku – to byłby komplement, który mógłby zrobić na mnie wrażenie.

Tymczasem w kadrze pojawiła się kolejna dłoń, o odcieniu skóry kilka tonów jaśniejszym niż moja, i chwyciła za rączkę od noża.

– Mogę wypróbować?

Spojrzałam także na niego. Mój narzeczony. To określenie nie martwiło mnie tak bardzo jak słowo, które następowało tuż po nim. Mąż. To Słowo ciaśniej zaciskało na mnie gorset, zgniatało moje trzewia, powodowało, że paniczny strach chwytał mnie za gardło, a w głowie dźwięczał mi wyraźnie sygnał SOS. Równie dobrze mogłam zdecydować, żeby nie odpuścić. Wsunąć wykute niklowane ostrze ze stali nierdzewnej (z kolekcji Shun, bo stwierdziłam, że ten bardziej mi się podoba) bezgłośnie w jego żołądek. Sprzedawca pewnie wydobyłby z siebie krótkie, pełne godności „Ach!”. To matka z marudnym dzieckiem, która stała za nim, zaczęłaby krzyczeć. Można by powiedzieć, że stanowiła niebezpieczną mieszankę znudzenia i dramatyzmu, dzięki której mogłaby z pewną satysfakcją i ze łzami w oczach opisać tę napaść reporterom, których cała chmara pojawiłaby się na miejscu zbrodni. Odwróciłam nóż ostrzem w dół, zanim byłam w stanie sprężyć się do skoku, zanim byłam w stanie wykonać pchnięcie, zanim wszystkie mięśnie w moim ciele, jak zawsze czujne, skurczyły się niczym w trybie autopilota.

– Jestem podekscytowany – powiedział Luke, kiedy wyszliśmy z Williams-Sonoma na Fifty-ninth Street; powiało za nami lodowatym powietrzem z klimatyzacji.

– Naprawdę?

– Te kieliszki do czerwonego wina są piękne.

Splotłam palce swojej dłoni z palcami jego dłoni, żeby pokazać mu, jak wiele to dla mnie znaczy. Chodziło o tę myśl o „miejscu zbrodni”, której nie mogłam znieść. Nieuchronnie zamierzaliśmy wyjść z sześcioma talerzykami deserowymi, czterema talerzykami na sałatki i ośmioma talerzami obiadowymi, a mnie nigdy nie udałoby się skompletować tej małej rodziny chińskiej porcelany. Wyglądałyby koszmarnie na stole kuchennym, Luke ciągle proponowałby, żeby je odstawić na bok, a ja warczałabym: „Nie teraz”, aż pewnego dnia, długo po ślubie, owładnęłaby mną szalona myśl, żeby wsiąść do linii metra 4/5 i szturmem zdobyć dom towarowy Williams-Sonoma, niczym niezłomna Martha Stewart, tylko po to, żeby dowiedzieć się, że wzór Louvre, który kupiliśmy przed laty, wyszedł już z produkcji.

– Pójdziemy na pizzę?

Luke roześmiał się i objął mnie w talii.

– Do czego to wszystko zmierza?

Moje palce zesztywniały w jego dłoni.

– Myślę, że najważniejsze jest planowanie. Umieram z głodu. – Kłamałam. Nadal miałam mdłości po grubej kanapce od Reubena, którą zjadłam na lunch, różowej i przeładowanej jak zaproszenie ślubne.

– Patsy’s?

Próbowałam, żeby to zabrzmiało tak, jakbym właśnie wpadła na ten pomysł, a w rzeczywistości snułam fantazje o tym, że odrywam kawałek pizzy w restauracji Patsy’s, rozciągam kawałki białego sera, ale nie gryzę ich, co zmusza mnie do ściskania ich między palcami i ciągnięcia, a dodatkowa kulka mozzarelli zsuwa się z czyjegoś kawałka pizzy. Ta fantazja erotyczna pojawiała się wciąż na nowo od zeszłego czwartku, kiedy postanowiliśmy, że w niedzielę ostatecznie zajmiemy się sprawami urzędowymi. („Ludzie pytają, Tif”. „Wiem, mamo, właśnie się do tego zabieramy”. „Przecież do wesela zostało pięć miesięcy!”).

– Nie jestem głodny – Luke wzrusza ramionami – ale jeśli naprawdę masz ochotę. – Co za gra.

Nadal trzymaliśmy się za ręce, przechodząc przez Lexington Avenue, i unikaliśmy grup kobiet o muskularnych nogach, w białych szortach i sportowych butach, taszczących ze sobą wszystkie skarby, które mieszczą się w sklepie Victoria’s Secret przy Fifth Avenue, a których nie można dostać w tym samym sklepie w Minnesocie. Legion dziewczyn z Long Island, z paskami ich gladiatorskich sandałów owijającymi się wokół łydek w kolorze miodu niczym skórzana winorośl po drzewie. Spoglądały na Luke’a. Spoglądały na mnie. Nie miały żadnych wątpliwości. Pracowałam niezmordowanie, żeby pozyskać godną rywalkę, taką Carolyn dla swojego Johna F. Kennedy’ego juniora. Skręciliśmy w lewo, idąc wzdłuż Sixtieth Street, zanim znowu odbiliśmy w prawo. Była dopiero siedemnasta, kiedy przeszliśmy na drugą stronę Third Avenue i znaleźliśmy restaurację z nakrytymi i wolnymi stolikami. Ci zabawni nowojorczycy nadal jedli brunch. Byłam jedną z nich.

– Na zewnątrz? – zapytała hostessa.

Skinęliśmy głowami, a ona porwała dwa menu z pustego stolika i dała nam sygnał, żebyśmy za nią poszli.

– Poproszę kieliszek montepulciano. – Hostessa uniosła brwi z oburzeniem i mogłam sobie wyobrazić, co pomyślała. Przecież to rola kelnerki – ale tylko uśmiechnęłam się do niej słodko: Widzisz, jaka jestem miła? Jak nierozsądnie się zachowujesz? Powinnaś się wstydzić.

Westchnęła, zwracając się w kierunku Luke’a.

– A dla pana?

– Po prostu woda. – A kiedy wyszła: – Nie wiem, jak możesz pić czerwone wino, kiedy na zewnątrz jest tak gorąco.

Wzruszyłam ramionami.

– Białe wino nie pasuje do pizzy.

Białe było zarezerwowane na te wieczory, kiedy czułam się lekka, atrakcyjna. Kiedy miałam nastrój, żeby ignorować część menu, w której były makarony. Kiedyś napisałam nawet porady w „Women’s Magazine”. „Badania wykazały, że akt fizycznego zamknięcia menu, kiedy już zdecydowałyście się, co zamówić, może sprawić, że będziecie bardziej zadowolone ze swojego wyboru. Wybierzcie solę z patelni i zamknijcie menu, zanim zaczniecie wodzić wygłodniałym wzrokiem za penne à la wódka”. LoLo, moja szefowa, podkreśliła słowa „wodzić wygłodniałym wzrokiem” i napisała: „przezabawne”. Boże, jak ja nie znoszę soli z patelni.

– Co jeszcze nam zostało do załatwienia?

Luke oparł się o siedzenie krzesła, założył dłonie za głowę, jakby miał zamiar robić brzuszki, zupełnie nieświadomy tego, że tymi słowami zaczyna wojnę. Moje brązowe oczy przesłoniła nienawiść i szybko ruszyłam, żeby odeprzeć atak.

– Całe mnóstwo rzeczy. – Zaczęłam wyliczać na palcach. – Cała poligrafia – to znaczy zaproszenia, menu, programy, wizytówki na stoły, wszystkie te rzeczy. Muszę znaleźć osobę, która mnie uczesze i zrobi makijaż, i wymyślić jakąś sukienkę druhny dla Nell i dziewcząt. Musimy jeszcze raz pójść do biura podróży; jedno wiem na pewno, nie chcę jechać do Dubaju. Wiem – podniosłam do góry dłonie, zanim Luke zdążył cokolwiek powiedzieć – nie możemy spędzić całego czasu na Malediwach. Tam tylko wylegujesz się na plaży, aż się wkurzysz. Ale może skoczymy potem na kilka dni do Londynu i Paryża?

Twarz Luke’a wyrażała skupienie, kiedy kiwnął głową. Miał piegi na nosie przez cały rok, ale w połowie maja rozprzestrzeniały się na jego skronie i pozostawały tam aż do Święta Dziękczynienia. To było moje czwarte lato z Lukiem i co roku przyglądałam się, jak wszystkie te dobre, korzystne dla zdrowia formy aktywności na świeżym powietrzu – bieganie, surfing, golf, snowkiting – mnożyły złote cętki na jego nosie niczym komórki rakowe. Sprawił, że przez jakiś czas też się temu poświęcałam, temu ohydnemu oddawaniu się aktywności ruchowej, endorfinom, chwytaniu dnia. Nawet kac nie był w stanie osłabić tego zdrowego zapału do życia. W soboty miałam zwyczaj nastawiać budzik na trzynastą, co Luke uważał za rozkoszne. „Jesteś taka filigranowa, więc potrzebujesz dużo snu” – mawiał, ocierając się nosem, kiedy budził mnie po południu. „Filigranowa”, kolejne określenie mojego ciała, którego nie znoszę. Co ja mam zrobić, żeby ktoś wreszcie nazwał mnie „chudą”?

W końcu miałam czyste sumienie. Nie chodzi o to, że potrzebuję jakiejś nadmiernej ilości snu, tylko o to, że tak naprawdę nie śpię, kiedy wydaje się, że śpię. Nigdy nie byłabym w stanie wyobrazić sobie, że poddaję się stanowi nieświadomości, kiedy wszyscy inni pogrążają się we śnie. Mogę spać tylko wtedy – tak naprawdę spać, a nie odpoczywać z zaciśniętymi ustami, czego nauczyłam się, żeby jakoś przetrwać przez cały tydzień – kiedy słońce zalewa blaskiem wieżę Wolności i zmusza mnie do tego, żebym przesunęła się na drugą stronę łóżka, skąd słyszę Luke’a, który krząta się po kuchni, smażąc omlety z białek, i sąsiadów za ścianą spierających się o to, kto ostatni wynosił śmieci. Banalne, codzienne rytuały, które przypominają, że życie jest tak przewidywalne, że chyba nie może nikogo zastraszyć. Ten monotonny szum w uszach, wtedy zasypiam.

– Powinniśmy zaplanować jedną sprawę na jeden dzień – podsumował Luke.

– Luke, codziennie załatwiam trzy sprawy.

W moim głosie słychać było warczenie, którego chciałam się pozbyć. Nie miałam do niego prawa. Rzeczywiście powinnam załatwiać trzy sprawy dziennie, a zamiast tego siedzę jak sparaliżowana przed ekranem komputera i biczuję się za to, że nie załatwiam tych trzech spraw dziennie, tak jak to sobie obiecałam. Doszłam do wniosku, że pochłania to o wiele więcej czasu i przysparza mi więcej stresu, niż gdybym codziennie robiła te cholerne trzy rzeczy, i dlatego czuję, że mam absolutne prawo do odczuwania wściekłości.

Pomyślałam sobie o jednej sprawie, która mnie przerosła.

– Czy ty w ogóle wiesz, ile rozmów przeprowadziłam z osobą, która zajmuje się zaproszeniami?

Zarzuciłam właścicielkę sklepu papierniczego – filigranową Azjatkę, która doprowadziła mnie do szału swoim nerwowym usposobieniem – tyloma pytaniami: Czy to będzie wyglądało tandetnie, jeśli wydrukujemy tekst do zaproszeń, ale nie do karteczek z RSVP? Czy ktoś to zauważy, jeśli skorzystamy z usług kaligrafa przy wypisywaniu adresów, ale sami odręcznie napiszemy tekst zaproszeń? Byłam przerażona tym, że mam podjąć decyzję, która może narazić na szwank moją reputację. Mieszkam w Nowym Jorku od sześciu lat i przechodzę przez coś w rodzaju rozszerzonych studiów magisterskich o tym, jak wyglądać na osobę, której pieniądze przychodzą łatwo – z tą wyrazistością charakterystyczną dla centrum metropolii. Na pierwszym semestrze studiów nauczyłam się, że sandały od Jacka Rogersa, tak bardzo uwielbiane w college’u, wołały: „Moja mała, liberalna szkoła artystyczna zawsze będzie centrum wszechświata!”. Znalazłam nową oś symetrii, więc moje złote, srebrne i białe buty wylądowały w koszu na śmieci. Taki sam los spotkał torebkę „bagietkę” marki Coach (obrzydliwa). Potem przyszło olśnienie, że salon Kleinfelda, który wydawał się prestiżową, klasyczną nowojorską marką, tak naprawdę był fabryką tandetnych sukienek ślubnych, do którego zagląda tylko B & Ts, czyli wieś spoza Manhattanu (przy okazji dowiedziałam się, co znaczy B & Ts). Wybrałam mały butik w Meatpacking District, ze starannie wyselekcjonowanymi dziełami od Marchesa, Reem Acry i Caroliny Herrery. A wszystkie te mroczne, zatłoczone kluby, obsadzone przez napakowanych ochroniarzy i ogrodzone czerwonymi linami, pulsujące jak szalone muzyką DJ-a Tiësto i kołysaniem bioder? Tak właśnie szanujący się mieszkańcy miasta spędzają piątkowe wieczory. My nie. W zamian płacimy szesnaście dolarów za talerz frisée, popijamy wódką z wodą sodową w jakiejś spelunie w East Village, a wszystko to, mając na nogach na pozór tanie botki marki Rag & Bone, za czterysta dziewięćdziesiąt pięć dolarów.

Spędziłam kilka przyjemnych lat, żeby znaleźć się w miejscu, w którym teraz jestem – narzeczony ze świata finansjery, przejście na „ty” z hostessą w Locanda Verde, najnowszy model torebki Chloé, zawieszony na nadgarstku (co prawda nie jest to Céline, ale lepsze to, niż paradowanie z monstrualnej wielkości torbą od Louisa Vuittona, tak jakby to był jakiś ósmy cud świata). Mnóstwo czasu, żeby opanować do perfekcji swoje rzemiosło. Ale to całe planowanie wesela; tym razem krzywa uczenia się jest bardziej stroma. Zaręczasz się w listopadzie, a potem masz miesiąc na przestudiowanie materiału, na odkrycie, że „stodoła” Blue Hill – gdzie sądziłaś, że urządzisz przyjęcie weselne – jest już skończona, a teraz hitem są przebudowane siedziby banków, w których płaci się dwadzieścia tysięcy dolarów za lokalizację. Masz dwa miesiące na to, żeby przestudiować czasopisma i blogi o tematyce ślubnej, żeby skonsultować się ze swoimi kolegami z „Women’s Magazine”, żeby odkryć, że suknie ślubne bez ramiączek są odrażająco pospolite. Teraz zostały trzy miesiące do ślubu, a tu nadal trzeba znaleźć fotografa, który w swoim portfolio nie ma ani jednego zdjęcia panny młodej z dzióbkiem (co jest trudniejsze, niż się wydaje), suknie ślubne, które w niczym nie przypominają sukni ślubnych, i jeszcze florystkę, która będzie w stanie zapewnić anemony poza sezonem, ponieważ: peonie? Co to ma być, jakaś amatorszczyzna? Jeden fałszywy ruch i wszyscy przejrzą cię na wylot przez tę gustowną opaleniznę z samoopalacza i zobaczą godną pożałowania organizatoreczkę, która nie wie nawet, że należy jednocześnie podawać pieprz i sól. Myślałam, że w wieku dwudziestu ośmiu lat będę mogła wreszcie przestać udowadniać swoją wartość i wyluzować się. Ale ta walka z wiekiem staje się coraz bardziej zacięta.

– I nadal nie dałeś mi adresów swoich gości dla kaligrafa – oznajmiłam, i chociaż skrycie poczułam ulgę, że będę miała więcej czasu, żeby poznęcać się nad tą roztrzepaną właścicielką sklepu papierniczego.

– Pracuję nad tym – westchnął Luke.

– Nie wyślą się same tylko dlatego, że bardzo tego chcemy, jeśli nie dostarczysz mi ich w tym tygodniu. Proszę o to od miesiąca.

– Jestem zajęty!

– A sądzisz, że ja nie jestem?

Sprzeczanie się. O wiele bardziej obrzydliwe niż ostra kłótnia z tłuczeniem talerzy, prawda? Przynajmniej po takiej kłótni można uprawiać seks na kuchennej podłodze, a skorupy z ozdobnym motywem Louvre odciskają wzór na twoich plecach. Żaden mężczyzna nie odczuwałby nieodpartej potrzeby, żeby zedrzeć z ciebie ubrania po tym, jak poinformowałaś go zgryźliwie, że właśnie samotny bobek pływa po nim w toalecie.

Zacisnęłam pięści, po czym rozpostarłam palce tak, jakbym chciała wyrzucić z siebie tę wściekłość, niczym pajęczynę Spidermana. No wyduś to z siebie.

– Przepraszam. – Złożyłam w ofierze swoje najbardziej patetyczne westchnienie jako dodatkowe zabezpieczenie. – Po prostu jestem naprawdę zmęczona.

Niewidzialna ręka przesunęła się po twarzy Luke’a i starła jego frustrację z powodu tego, co powiedziałam.

– Może po prostu pójdź do lekarza? Naprawdę powinnaś zażywać neospasminę albo coś w tym rodzaju.

Kiwnęłam głową, udając, że rozważam taką możliwość, ale pigułki nasenne to bezbronność w kształcie drażetek. Tak naprawdę potrzebowałam, żeby wróciły pierwsze dwa lata mojego związku, tego krótkotrwałego uczucia ulgi, kiedy leżałam spleciona z kończynami Luke’a, noc wymykała się przede mną, a ja nie odczuwałam potrzeby, żeby ją gonić. Kilka razy, kiedy się obudziłam, zauważyłam, że nawet we śnie usta Luke’a były w kącikach wygięte do góry. Dobroduszność Luke’a przypominała sprej na insekty, którego używaliśmy w letnim domu jego rodziców w Nantucket, była tak silna, że strzegła przed strachem, przed tym przeczuciem, zatrważająco cichą wszechobecnością, że wydarzy się coś złego. Ale w którymś momencie – cóż, jeśli naprawdę mam być szczera, to mniej więcej po naszych zaręczynach osiem miesięcy temu – bezsenność wróciła. Zaczęłam spławiać Luke’a, kiedy w sobotnie poranki próbował mnie obudzić, żebyśmy pobiegali po moście Brooklińskim, co robiliśmy prawie co sobotę przez ostatnie trzy lata. Luke nie jest jakimś żałosnym zakochanym szczeniakiem – dostrzega, kiedy coś się psuje, ale w zadziwiający sposób to jedynie sprawia, że jeszcze głębiej angażuje się w nasz związek. Jakby czuł się odpowiedzialny, żeby podjąć wyzwanie przywrócenia mnie do poprzedniego stanu.

Nie jestem jakąś dzielną bohaterką, która udaje, że nie ma świadomości swojego dyskretnego piękna i ekscentrycznego uroku, ale przez pewien czas naprawdę zastanawiałam się, co Luke we mnie widzi. Jestem ładna – muszę się nad tym trochę napracować, ale mam naturalne zasoby. Jestem młodsza od Luke’a o cztery lata, pewnie osiem byłoby lepiej, ale mimo wszystko, zawsze coś. Lubię robić „nietypowe” rzeczy w łóżku. I chociaż mamy z Lukiem inne wyobrażenie o tym, co jest „nietypowe” (według niego: pozycja na pieska i ciągnięcie za włosy, według mnie: wstrząsy elektryczne cipki i knebel w ustach, żeby zdławić moje krzyki), zgodnie z jego standardami prowadzimy dzikie, satysfakcjonujące życie seksualne. A więc tak, jestem na tyle świadoma, żeby umieć nazwać to, co Luke’owi się we mnie podoba, ale w centrum miasta jest pełno barów wypełnionych po brzegi dziewczynami, które są takie same jak ja, słodkie, naturalne Kate o blond włosach, które w mgnieniu oka zeszłyby na czworaki i zaczęły machać na Luke’a swoimi końskimi ogonami. Kate prawdopodobnie dorastała w domu z czerwonej cegły z białymi okiennicami, w domu, który nie zwodzi nikogo tandetnym sidingiem na tyłach, tak jak to robił mój dom. Ale Kate nigdy nie byłaby w stanie dać Luke’owi tego, co ja mu dałam, i na tym polega moja przewaga. Zardzewiała i naszpikowana bakteriami, jestem jak ostrze, które przecina misternie wykończone szwy życia po gwiazdorsku rozgrywanego przez Luke’a, grożąc tym, że rozedrze je na strzępy. A jemu podoba się ten stan zagrożenia, to niebezpieczeństwo, które może mu grozić z mojej strony. Ale tak naprawdę nie chce wiedzieć, do czego jestem zdolna, zobaczyć tych wystrzępionych dziur, które mogłabym zrobić. Większość czasu w naszym związku spędzam na ślizganiu się po powierzchni, na eksperymentowaniu z siłą nacisku, ile to jest za dużo, zanim go zdenerwuję. Zaczyna mnie to już męczyć.

Najdroższa hostessa z rozmysłem niedbale postawiła przede mną kieliszek wina. Rubinowa ciecz przelała się przez krawędź i utworzyła kałużę wokół podstawki, jakby to była rana postrzałowa.

– Proszę! – zaszczebiotała, posyłając mi, czego byłam pewna, swój najbardziej obrzydliwy uśmieszek, którego nawet ja nie miałam w swoim repertuarze.

Podobało mi się, kurtyna poszła w górę, reflektory biły po oczach: zaczął się spektakl. – Och, nie – wydusiłam z trudem. Postukałam palcem w granicę pomiędzy swoimi dwiema przednimi jedynkami. – Duży kawałek szpinaku. Dokładnie tutaj.

Hostessa zakryła usta dłonią, poczerwieniała na twarzy od szyi w górę. – Dziękuję – wymamrotała i chyłkiem się wycofała.

Oczy Luke’a przypominały zmieszane błękitne ciała niebieskie w promieniach leniwego, wieczornego słońca.

– Nie miała niczego w zębach.

Zwlekałam, pochylając się nad stołem, wysiorbałam wino z podstawki, żeby obryzgać nim swoje nowe białe dżinsy. Nigdy nie narażaj się bogatej białej suce i jej białym dżinsom. – Nie w zębach. W dupie...

Śmiech Luke’a był owacją na stojąco. Potrząsnął głową, był pod wrażeniem.

– Potrafisz być nikczemna, wiesz?

– Florystka obciąży cię kosztami za godzinę sprzątania następnego dnia. Musisz wynegocjować ryczałtową stawkę w umowie.

Poniedziałkowy ranek. Oczy-kurwa-wiście, musiałam jechać windą razem z Eleanor Tuckerman, z domu Podalski, współredaktorką z „Women’s Magazine”, która jeśli akurat nie zajmowała się wykorzystywaniem mojego talentu od dziewiątej do siedemnastej, rozumiała swoją rolę autorytetu we wszelkich tematach związanych z weselem i etykietą. Eleanor rok temu wyszła za mąż i nadal opowiada o tym wydarzeniu z tym rodzajem najgłębszego szacunku, z jakim mówi się o ataku terrorystycznym z jedenastego września albo o śmierci Steve’a Jobsa. Sądzę, że będzie ciągnąć tę historię, dopóki mąż nie zrobi jej dziecka i nie urodzi naszego kolejnego skarbu narodowego.

– Mówisz poważnie? – zapytałam, akcentując słowa z pełnym grozy westchnieniem. Eleanor jest szefową działu felietonów, osobą, której zdaję raporty, cztery lata starszą ode mnie. Potrzebuję, żeby mnie lubiła, i nie wymaga to zbyt wiele zachodu. Wszystkie dziewczyny jej pokroju chcą tylko, żebyś patrzyła na nie szeroko otwartymi oczami, niewinnymi jak u jelonka Bambi, i błagała je, żeby przekazały ci swoją mądrość.

Eleanor skinęła głową, śmiertelnie poważna.

– Prześlę ci e-mailem moją umowę, żebyś wiedziała, jak to załatwić. – I żebyś wiedziała, jak dużo udało nam się zaoszczędzić, zapomniała dodać, co było zdecydowanie najważniejszą rzeczą.

Rozpłynęłam się.

– To byłoby ogromnie pomocne, Eleanor. – Obnażyłam swoje niedawno wybielone zęby. Dźwięk dzwonka windy ogłosił moją wolność.

– Dzień dobry pani, panno FaNelli.

Clifford zamrugał kokieteryjnie. Eleanor nie dostała nic. Clifford pracował jako recepcjonista w „Women’s Magazine” od dwudziestu jeden lat i miał rozliczne absurdalne powody, żeby nienawidzić większości ludzi, którzy codziennie koło niego przechodzili. Eleanor popełniła przestępstwo bycia okropną, ale też ten jeden jedyny raz wysłano e-mail, że w kuchni są ciasteczka. Clifford, który nie mógł odejść od telefonów, przesłał wiadomość dalej do Eleanor i poprosił, żeby przyniosła mu jedno ciastko plus kawę z taką ilością mleka, żeby zmieniła kolor na płowy z odcieniem karmelowym. Eleanor przypadkowo była na spotkaniu i zanim zdążyła przeczytać tę wiadomość, wszystkie ciastka już zniknęły. Jednak mimo wszystko przyniosła Cliffordowi jego drogocenną kawę w kolorze płowym z odcieniem karmelu, ale on pokręcił nosem i od tamtej pory wypowiedział do niej całe pięć słów. – Ta tłusta krowa pewnie zjadła ostatnie ciastko, zamiast przynieść je mnie – wysyczał do mnie przez zęby po całym tym „incydencie”. Eleanor jest prawie najbardziej anorektyczną osobą, jaką znam, i pokładałyśmy się ze śmiechu.

– Dzień dobry, Clifford. – Pomachałam do niego niewyraźnie, a mój pierścionek zaręczynowy połyskiwał w blasku fluorescencyjnych świateł.

– Co za spódnica.

Clifford zagwizdał, aprobując wzrokiem skórzaną ołówkową spódniczkę w rozmiarze XS, w którą zdołałam wcisnąć się po wczorajszej katastrofie węglowodanowej. Komplement był przeznaczony zarówno dla mnie, jak i dla Eleanor. Clifford uwielbiał popisywać się tym, jaki mógłby być słodziutki, gdyby ktoś nigdy nie nadepnął mu na odcisk.

– Dzięki, kociaku. – Otworzyłam drzwi przed Eleanor.

– Cholerny zniewieściały gej – mruknęła pod nosem, przechodząc przez drzwi, wystarczająco głośno, żeby Clifford to usłyszał. Spojrzała na mnie, żeby zobaczyć, jak się zachowam. Jeślibym ją zignorowała, wyznaczyłabym granicę, której przekroczenie spowodowałoby problemy. Roześmianie się oznaczałoby zdradę Clifforda.

Podniosłam dłonie do góry. Upewniwszy się, że udźwignę to kłamstwo, powiedziałam:

– Podziwiam was oboje.

Kiedy drzwi się za nami zamknęły i Clifford nie mógł już nas usłyszeć, powiedziałam Eleanor, że schodzę na dół, żeby zasięgnąć nieco informacji. Może przynieść jej jakąś przekąskę albo czasopisma z kiosku, kiedy już tam będę?

– Batonik Kind i nowe „GQ”, jeśli już mają – odparła Eleanor.

Będzie go skubała przez cały dzień. Jeden orzeszek na drugie śniadanie, jedna suszona żurawinka na lunch. Ale obdarzyła mnie pełnym wdzięczności uśmiechem, a przecież taki właśnie był mój cel.

Większość moich współpracowników odruchowo kasowała te e-maile, które w temacie miały pytanie „Czy mogę zaprosić cię na kawę?”, napisane przez posłuszne dwudziestodwulatki, jednocześnie przerażone i żałośnie zbyt pewne siebie. Dorastały wszystkie, oglądając Lauren Conrad w reality show The Hills w stacji MTV, i myślały sobie: „Kiedy dorosnę, będę pracować w czasopiśmie!”. Niezmiennie są rozczarowane, odkrywając, że nie mam nic wspólnego z modą. („Ani nawet z urodą?” – powiedziała jedna z nich, wydymając usta i tuląc na kolanach torebkę swojej matki od YSL niczym nowo narodzone dziecko). Czerpię przyjemność z docinania im. – Jedyne produkty na koszt firmy, które dostaję, to całe szpalty książek na trzy miesiące przed ich publikacją. A co pani obecnie czyta? – Kolor, który nagle odpływa z ich twarzy, zawsze odsłania odpowiedź.

„Women’s Magazine” ma długą i legendarną historię łączenia intelektualizmu z prymitywizmem. Poważne dziennikarstwo zdarza się tu i ówdzie, razem z pojawiającymi się fragmentami umiarkowanie prestiżowych książek, profilami wybranych, nielicznych kobiet na kierowniczych stanowiskach, którym udało się przebić przez szklany sufit, oraz gorącymi „kobiecymi tematami” alias doniesieniami na temat kontroli urodzeń i aborcji, z tą mniej agresywną terminologią, która naprawdę wkurza LoLo, ponieważ, jak lubi mawiać: „Mężczyźni nie chcą mieć dziecka za każdym razem, kiedy się pieprzą”. Innymi słowy, nie to stanowi powód, dla którego milion dziewiętnastolatek kupuje co miesiąc „Women’s Magazine”. A stopka z moim nazwiskiem pojawia się częściej pod artykułem zatytułowanym Dziewięćdziesiąt dziewięć sposobów, jak posmarować masłem jego bagietkę, niż pod wywiadem z Valerie Jarrett. Redaktor naczelna – lala, aseksualna kobieta o imieniu LoLo, o groźnym wyglądzie, którym się karmię, ponieważ sprawia, że moja posada jest w stanie nieustannego zagrożenia, co czyni ją ważną – wydaje się jednocześnie mną zniesmaczona i zachwycona.

Na początku przypisano mi rolę dziennikarki piszącej felietony na temat seksu, jak sądzę, z powodu mojego wyglądu. (Nauczyłam się kamuflować swoje cycki, ale mam w sobie coś takiego z natury wulgarnego). W końcu utknęłam w tej roli, ponieważ właściwie byłam w tym dobra. Pisanie o seksie nie należy do łatwych zajęć i nie jest to temat, którym większość redaktorów, regularnie subskrybujących „The Atlantic”, raczyłoby się zająć. Wszyscy przechodzą tutaj samych siebie, żeby popisać się tym, jak mało wiedzą o seksie, jakby świadomość tego, gdzie masz łechtaczkę, i poważne dziennikarstwo nawzajem się wykluczały. „Co to jest BDSM?” – zapytała mnie kiedyś LoLo. Nawet jeśli znała odpowiedź, wydała z siebie stłumiony okrzyk radości, kiedy wyjaśniłam jej różnicę między uległą a panem. Jednak postanowiłam grać w jej grę. LoLo doskonale wie, że nakład czasopisma co miesiąc znika z kiosków w zawrotnym tempie nie z powodu profilu popierającego Listę EMILY i potrzebuje tych wyników sprzedażowych jako asa w rękawie. Przez ostatni rok krążą plotki, że LoLo zamierza uzurpować sobie prawo do objęcia stanowiska redaktora naczelnego „New York Times Magazine”, kiedy jego kontrakt dobiegnie końca. „Jesteś jedyną osobą, która potrafi pisać o seksie w zabawny, inteligentny sposób – powiedziała mi kiedyś. „Po prostu przetrzymaj to, a obiecuję ci, że za rok o tej samej porze nie będziesz już musiała pisać o robieniu loda”.

Nosiłam przy sobie ten mały żarcik, cenny dla mnie jak błyszczący pasożyt przyczepiony do mojego palca, przez całe miesiące. Potem Luke przyszedł do domu i oznajmił, że właśnie jest w trakcie rozmów o przeniesieniu do biura w Londynie. Dostałby znaczącą podwyżkę premii, która już była znacząco świetna. Nie zrozumcie mnie źle, chciałabym kiedyś pomieszkać w Londynie, ale nie na czyichś warunkach. Luke był zbity z tropu, kiedy zobaczył, jak na mojej twarzy maluje się przygnębienie.

– Jesteś dziennikarką – przypomniał mi. – Możesz pisać gdziekolwiek. I to jest piękne.

Zrobiłam kółko wokół kuchni, przedstawiając swoje argumenty:

– Nie chcę pracować jako wolny strzelec, Luke. Błagać o zlecenia w innym kraju. Chcę być redaktorką tutaj. – Wskazałam palcem na miejsce, w którym teraz jesteśmy. – To znaczy w „New York Times Magazine”. – Osłoniłam dłońmi tę możliwość, tak bliską, i potrząsnęłam głową.

– Ani. – Luke zacisnął dłonie wokół moich nadgarstków i opuścił je na dół, wzdłuż mojego ciała. – Wiem, że potrzebujesz się zrealizować. Udowodnić wszystkim, że stać cię na więcej, niż pisanie o seksie i tym podobnych rzeczach. Ale tak realistycznie, to co? Popracujesz tam rok, potem będziesz mi suszyć głowę, że teraz chcesz mieć dziecko, i nawet nie będziesz chciała wracać potem do pracy. Zachowajmy zdrowy rozsądek. Czy ja naprawdę powinienem – czy my powinniśmy – och, przywołał „nas” – przepuścić taką okazję dla jakiejś chwilowej zachcianki?

Wiem, że Luke uważa, że przypominam Typową Kate, jeśli chodzi o kwestie związane z dzieckiem. Chciałam obrączkę i wesele, na które będzie można włożyć strój wieczorowy i strojną suknię ślubną, mam kosztowną panią dermatolożkę przy Fifth Avenue, która wstrzyknie mi wszystko, co będę chciała, i często ciągnę Luke’a do ABC Carpet & Home, żeby pooglądać zestawy turkusowych lamp i dywanów w stylu vintage od Beni Ourain. „Czyż tamte nie wyglądałyby pięknie w holu?” – zawsze sugeruję, podsuwając Luke’owi etykietkę z ceną, żeby rzucił na nią okiem i udawał atak serca. Myślę, że polega na mnie, na tym, że będę go nakłaniać do ojcostwa, podobnie jak to robią żony wszystkich jego kumpli. Będzie fałszywie żalił się na to, siedząc przy piwie – ona ze szczegółami planuje swój cykl – a oni wszyscy będą fałszywie jęczeć, okazując mu współczucie. Już to przerabiałem, stary. Jednak w głębi duszy są zadowoleni z tego, że mają kogoś, kto ich do tego zmusza, ponieważ oni też tego pragną, najlepiej chłopca, ale hej, przecież zawsze jest jeszcze dziecko numer dwa, jeśli za pierwszym razem nie uda jej się wypluć z siebie dziedzica. Tylko faceci nigdy nie muszą się do tego przyznawać. A taki facet jak Luke? Nigdy nie przyszłoby mu na myśl, że miałby postukać w zegarek i powiedzieć: „Tik, tak”.

Problem polega na tym, że ja nie mam zamiaru nikogo nakłaniać. Dzieci mnie wykańczają.

Boże, sama myśl o byciu w ciąży, o porodzie wprowadza mnie w taki stan. Niezupełnie jest to atak paniki, bardziej przypomina korbę, ten szczególny stan, który ujawnił się jakieś czternaście lat temu, kiedy nagle poczułam się tak, jakbym wsiadła na terkoczącą karuzelę, którą właśnie wyłączono z prądu w połowie jazdy. Tak, jakbym stopniowo zwalniała tempo aż do zatrzymania, a cisza pomiędzy słabnącymi uderzeniami mojego serca coraz bardziej się wydłużała, w miarę jak prześlizgiwałam się przez ostatnie zakręty życia. Te wszystkie wizyty, lekarze i pielęgniarki, którzy mnie dotykali – dlaczego on ciągle mnie dotyka? Czy on coś wyczuwa? Czy ten guzek to rak? Ta korba może się nigdy nie zatrzymać. Jestem typem zaciekłej, wstrętnej hipochondryczki, która potrafi sprawić, że nawet lekarzowi z najbardziej przyjaznym podejściem do pacjenta puszczą nerwy. Raz już uniknęłam śmierci, ale to tylko kwestia czasu, chcę im wyjaśnić, żeby zrozumieli, że moja nerwica jest usprawiedliwiona. Powiedziałam Luke’owi o tej korbie i próbowałam powiedzieć mu o tym, że nie sądzę, żebym kiedykolwiek była w stanie zajść w ciążę, ponieważ za bardzo bym się tym zamartwiała. Roześmiał się i ocierał się nosem o moją szyję, mrucząc: „Jesteś taka urocza, że na pewno bardzo troszczyłabyś się o dziecko”. Uśmiechnęłam się do niego. Oczywiście, właśnie to miałam na myśli.

Westchnęłam, nacisnęłam przycisk z napisem hol i czekałam, aż otworzą się drzwi windy. Moi współpracownicy z poczuciem wyższości spotykali się z tymi żałosnymi dziewczynami, podobnie jak z poczuciem wyższości pisali o kroczu, ale ja uważam to za doskonałą rozrywkę. W dziewięciu na dziesięć przypadków jest najładniejszą dziewczyną w żeńskim stowarzyszeniu na uniwersytecie, ma najlepsze ciuchy, największą kolekcję dżinsów od J Brand. Mogę nieustannie patrzeć na cień, który kładzie się na jej twarzy, kiedy patrzy na moje spodnie marki Derek Lam opuszczone nisko na biodrach, niedbale upięte w kok włosy, które odstają mi od karku. Ściśnie w talii swoją gustowną sukienkę o kroju A, która nagle wydaje się taka skromna, wygładzi swoje przesadnie wyprostowane włosy i uświadomi sobie, że źle to sobie wszystko wymyśliła. Jeszcze dziesięć lat temu ta dziewczyna by mnie zadręczyła, a teraz rano wyskakuję z łóżka, żeby pokazać swoją przewagę nad nią.

Dziewczyna, z którą miałam się spotkać tamtego dnia rano, szczególnie mnie zaintrygowała. Spencer Hawkins – imię, za które dałabym się zabić – była absolwentką szkoły średniej, którą skończyłam, Bradley School, niedawno ukończyła Trinity College (wszystkie go kończą) i jest pod „dużym wrażeniem” mojej „siły ducha w obliczu przeciwności losu”. Jakbym co najmniej sprzątnęła Rosę Parks albo zrobiła coś w tym rodzaju. I pozwólcie, że to powiem, trafiła w samo sedno – połknęłam ten kit.

Zauważyłam ją od razu, kiedy wysiadłam z windy – nonszalanckie skórzane portki (jeśli to sztuczna skóra, to dobrej jakości) doskonale dobrane do świeżo wyprasowanej białej bluzki zapinanej na guziki i srebrnych szpilek w szpic, na przedramieniu miała zawieszoną portfelową torebkę od Chanel. Gdyby nie jej okrągła twarz naznaczona alkoholem, równie dobrze mogłabym się odwrócić na pięcie i udawać, że w ogóle jej nie zauważyłam. Niezbyt dobrze radzę sobie z konkurencją.

– Panna FaNelli? – zagadnęła. Boże, nie mogę się już doczekać, kiedy wreszcie będę nazywać się Harrison.

– Witam. – Potrząsnęłam jej dłonią tak mocno, że aż zabrzęczał łańcuszek torebki.

– Mamy dwa rodzaje kawy do wyboru – w kiosku sprzedają Illy, a w kafejce Starbucks. Wybór należy do pani.

– Dostosuję się. – Prawidłowa odpowiedź.

– Nie znoszę Starbucksa – zmarszczyłam nos, odwracając się na szpilce. Usłyszałam, jak gorączkowo zaczęła stukać obcasami za moimi plecami.

– Dzień dobry, Loretto!

Jestem najbardziej szczera, kiedy rozmawiam z kasjerką w kiosku. Loretta ma poważne oparzenia na całym ciele – nikt nie wie skąd – i wydziela silny, stęchły odór. Kiedy zatrudniono ją w zeszłym roku, ludzie narzekali – lokal był nieduży, a w okolicy nie było innego jedzenia. To było nieapetyczne. Oczywiście to bardzo szlachetne ze strony firmy, że ją zatrudniono, ale czyż nie byłoby lepiej, gdyby, na przykład, pracowała w centrum informacyjnym, które mieściło się w piwnicach budynku? Właściwie to któregoś dnia podsłuchałam Eleanor, która narzekała na to do jednego ze swoich współpracowników. Odkąd Loretta zaczęła pracę, zawsze jest świeża kawa, pojemniki na mleko zawsze są pełne – nawet na mleko sojowe! – a najnowsze wydania czasopism artystycznie ułożone na półkach. Loretta czyta wszystko, co wpadnie jej w ręce, oszczędza na klimatyzacji i przeznacza te pieniądze na swój fundusz podróżniczy, a kiedyś wskazała palcem na piękną modelkę w jakimś czasopiśmie i powiedziała mi: „Myślałam, że to pani!”. Zdaje się, że gardło też miała poparzone, ponieważ ma głos zachrypnięty jak pijak. Podetknęła mi to zdjęcie pod sam nos: Zobaczyłam ją i pomyślałam sobie, to jest moja przyjaciółka. To słowo ścisnęło mnie za gardło i ledwo powstrzymałam się od płaczu.

Zależy mi na tym, żeby zabrać te dziewczyny do kiosku z gazetami.

– Pracowałyście jako reporterki w gazecie studenckiej? – Podeprę podbródek dłońmi, zachęcę je do tego, żeby opowiedziały więcej o swojej demaskatorskiej publikacji na temat szkolnej maskotki, o homofobicznych podtekstach tej postaci, kiedy już postanowię, w jakim stopniu udzielę im pomocy, w zależności od tego, jak potraktują Lorettę.

– Dzień dobry! – Loretta uśmiechnęła się promiennie na mój widok. Była jedenasta rano i w kiosku nie było ruchu. Loretta czytała „Psychologię Dziś”. Przesunęła gazetę na dół, odsłaniając różowo-brązowo-szare plamy, którymi była upstrzona jej twarz.

– Ach, ten deszcz – westchnęła – chociaż go nienawidzę, to jednak mam nadzieję, że będzie padał przez cały tydzień, żebyśmy mieli piękny weekend.

– Fuj, wiem. – Loretta uwielbiała rozmawiać o pogodzie. W jej ojczystym kraju, Republice Dominikany, wszyscy tańczyli na ulicach w deszczu. Ale nie tutaj, powiedziała. Tutaj deszcz był obrzydliwy.

– Loretta, to jest Spencer. – Wskazałam gestem na moją nową ofiarę, której już nerwowo drgał nos. Niekoniecznie miałam coś przeciwko niej osobiście, w końcu nie mamy wpływu na to, jak reaguje nasze ciało w obliczu smrodu tragedii. Wiedziałam o tym. – Spencer. To jest Loretta.

Loretta i Spencer wymieniły uprzejmości. Te dziewczyny zawsze były uprzejme, nigdy nie zdarzało im się zachować inaczej, ale było jakieś napięcie w ich postawie, które wiele mi o nich mówiło. Niektóre nawet nie próbowały ukryć, jakimi były mendami, kiedy zostawałyśmy już tylko we dwie. „O mój Boże, czy to od niej tak śmierdziało?” – zapytała mnie jedna z nich, zaciskając usta dłonią, żeby stłumić śmiech i porozumiewawczo ocierając się ramieniem o moje ramię, jakbyśmy co najmniej były przyjaciółkami, które właśnie ukradły stertę stringów ze sklepu Victoria’s Secret.

– Kawa, herbata, częstuj się. – Oderwałam kubek na kawę ze stosu i nacisnęłam pompkę ze strumieniem ciemnej cieczy, podczas gdy Spencer stała za mną, zastanawiając się.

– Herbata miętowa jest bardzo dobra – powiedziała Loretta rozsądnie.

– Naprawdę? – zapytała Spencer.

– Tak – odparła Loretta. – Jest bardzo odświeżająca.

– Wie pani – Spencer założyła swoją klasyczną, pikowaną torebkę jeszcze wyżej na ramię – nie przepadam za herbatą. Ale na zewnątrz jest taki upał, a opis brzmi naprawdę dobrze.

Niech-to-diabliiiii. Może powszechnie szanowana Bradley School wreszcie funkcjonowała zgodnie ze swoją misją: „Bradley School zobowiązuje się do zapewnienia doskonałego poziomu edukacji i poświęca się rozwijaniu empatii, kreatywności i szacunku w każdym ze swoich studentów”.

Zapłaciłam za nasze napoje. Spencer zaproponowała, że zapłaci, ale ja nalegałam, jak zawsze, chociaż ciągle prześladowała mnie wizja, że moja karta jest zablokowana, to te nędzne pięć dolarów i dwadzieścia trzy centy pokrywa koszty i wymazuje z pamięci ten cały pokaz – stylowy, udany, zaangażowany, a wszystko to w wieku zaledwie dwudziestu ośmiu lat, ni mniej, ni więcej. Rachunek zapłacony kartą American Express powędrował prosto do Luke’a, co wydawało mi się żałosne, ale nie aż tak żałosne, żeby to zmieniać. Zarabiam siedemdziesiąt tysięcy dolarów rocznie. Gdybym mieszkała w Kansas City, byłabym Paris pieprzoną Hilton. Pieniądze nigdy nie będą dla mnie problemem dzięki Luke’owi, ale nawet pomimo to mam w sobie ten strach z dzieciństwa przed słowem „zablokowana”, przed tłumaczeniami mamy, która bełkotała coś pod nosem do kasjerki, jej bezradnymi, trzęsącymi się rękami, którymi na siłę wciskała kartę z powrotem do portfela wypchanego po brzegi kwitkami, z których powodu konto było wyczyszczone do cna.

Spencer wypiła łyk herbaty.

– Pyszna.

Loretta była rozpromieniona.

– A nie mówiłam?

Znalazłyśmy stolik w pustej kafejce. Szary, deszczowy blask spłynął na nas z nieba i zauważyłam, że Spencer ma na opalonym czole trzy wyraźne zmarszczki, tak cienkie, że równie dobrze mogłyby być włosami.

– Naprawdę doceniam, że zechciała się pani ze mną dzisiaj spotkać – zaczęła.

– Rozumiem. – Wypiłam łyk kawy. – Wiem, jak ciężko dostać się do tej branży.

Spencer żarliwie pokiwała głową.

– Bardzo ciężko. Wszyscy moi znajomi zajmują się finansami. Mieli załatwioną pracę, zanim jeszcze skończyliśmy studia. – Bawiła się sznureczkiem od herbaty. – Pracuję tam od kwietnia i naprawdę zaczynam się zastanawiać, czy nie powinnam spróbować swoich sił w czymś innym. Byle mieć pracę, to zaczyna się robić żenujące. – Roześmiała się. – A więc właściwie mogłabym się tutaj przenieść i dalej szukać czegoś na boku. – Popatrzyła na mnie pytającym wzrokiem. – Czy uważa pani, że to ma sens? Martwię się tym, że z mojego życiorysu wynika, że jestem zatrudniona w zupełnie innej branży, i że nikt nie potraktuje mnie poważnie w branży wydawniczej, ale z drugiej strony obawiam się, że jeśli nie dostanę żadnej posady, poszukiwanie zajęcia może potrwać tak długo, że wszyscy będą zaniepokojeni tym, że tak naprawdę mam zerowe doświadczenie w prawdziwej pracy. – Spencer westchnęła, sfrustrowana tym wyimaginowanym dylematem. – Co pani sądzi?

A ja byłam po prostu zaszokowana tym, że ta dziewczyna nie mieszka jeszcze w ścisłym centrum miasta, w apartamencie na skrzyżowaniu Dziewięćdziesiątej Pierwszej i Pierwszej, a za czynsz i media nie płaci jej tatuś.

– Gdzie miałaś staż? – zapytałam.

Spencer z zakłopotaniem spuściła wzrok na kolana.

– Nie byłam na stażu. To znaczy byłam, ale w agencji literackiej. Chcę być pisarką, co brzmi równie idiotycznie i ambitnie jak „Chcę zostać astronautką!”, ale nie miałam pojęcia, jak to zrobić, a profesor poradził mi, żebym popracowała w biznesie, żeby zrozumieć, jak to wszystko działa. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że te wszystkie czasopisma, które uwielbiam i kocham, „Women’s Magazine”, który podkradałam mojej mamie, kiedy byłam mała, to taka anegdota rodzinna... – nigdy nie wiem, czy mam w takie rzeczy wierzyć, czy też jest to jeden z tych frazesów, które ludzie wciąż powtarzają – w każdym razie nigdy nie zdawałam sobie sprawy z tego, że ktoś pisze te wszystkie artykuły. Potem zaczęłam zbierać informacje na temat branży i to, czym się pani zajmuje, jest właśnie tym, do czego jestem stworzona. – Kiedy skończyła mówić, ciężko oddychała. Ogromną pasję ma ta dziewczyna. Ale sprawiało mi to przyjemność. Większość lasek po prostu chciała posadę, dzięki której mogłyby testować ubrania, wmieszać się w tłum celebrytów i dumnie wkraczać do drogich restauracji, ponieważ ich nazwisko będzie na liście stałych gości. To przyjemne, dodatkowe korzyści związane z tą pracą, ale zawsze miały drugorzędne znaczenie wobec faktu, że można było zobaczyć w druku „Autorka: Ani FaNelli”. Wobec faktu, że dostawałam egzemplarz czasopisma ze swoim artykułem i notką „Zabawne” albo „Ma Pani doskonały styl”. Przyniosłam tę stronę do domu i Luke powiesił ją na lodówce, tak jakbym dostała szóstkę z jakiegoś egzaminu.

– Kiedy będziesz się piąć po szczeblach kariery redaktorki, będziesz mniej pisać, a więcej redagować. – Kiedyś pewien redaktor powiedział mi tak podczas rozmowy o pracę i zupełnie mnie to zniechęciło. Któż chciałby pisać mniej, a redagować więcej? Teraz, po sześciu latach pracy w branży, zrozumiałam, o co chodzi. „Women’s Magazine” oferował ograniczone możliwości, jeśli chodzi o prawdziwy reportaż, za to miałam niezliczone okazje, by radzić czytelniczkom, że kiedy poruszają trudne tematy ze swoimi chłopakami, to lepiej siedzieć obok nich, niż naprzeciw nich. „Eksperci twierdzą, że mężczyźni są bardziej otwarci na sugestie, kiedy nie mają poczucia, że konfrontują się twarzą w twarz... dosłownie”. Jednak było coś w tym, kiedy mówisz ludziom, gdzie pracujesz, ten błysk w oczach pełen uznania, którego teraz tak potrzebuję.

– Ale ja ciągle widzę stopkę z pani nazwiskiem – powiedziała Spencer.

– Cóż, kiedy przestaniesz ją widzieć, będziesz wiedzieć, że kieruję tym miejscem.

Spencer obracała filiżankę w dłoniach, nieśmiało.

– Wie pani, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam pani nazwisko w winiecie, nie byłam pewna, czy to pani. Z powodu nazwiska. Ale potem zobaczyłam panią w programie Today i chociaż pani nazwisko nieco inaczej brzmi i „pani” wygląda zupełnie inaczej – nie chodzi o to, że nie zawsze była pani taka ładna. – W tym momencie jej twarz zaczęła się oblewać mocnym rumieńcem. – Wiedziałam, że to jest pani.

Nie odezwałam się ani słowem. Będzie musiała sama zapytać.

– Czy pani to zrobiła z powodu tego wszystkiego, co się wydarzyło? – Pytanie sprawiło, że przyciszyła głos.

Oto głodne kawałki, które opowiadam każdemu, kto zada mi to pytanie: „Po części dlatego, że pewien profesor w college’u poradził mi, żebym to zrobiła, bo wtedy będę oceniana na podstawie swoich własnych zasług, a nie na podstawie tego, co ludzie o mnie wiedzą”. Potem zawsze skromnie wzruszam ramionami. „Nie chodzi o to, że ludzie naprawdę pamiętają moje imię. Pamiętają Bradley”. A teraz czas na prawdę: zaczęłam zauważać, że coś jest nie tak z moim nazwiskiem już pierwszego dnia szkoły. Otoczona Chaunceyami i Grierami, wieloma nieskomplikowanymi, eleganckimi Kate, żadne z nazwisk nie kończyło się na samogłoskę, a TifAni FaNelli wyróżniało się spośród innych niczym krewny z głębokiej prowincji, który pojawia się w Święto Dziękczynienia i wypija całą drogą whisky. Nigdy bym sobie tego nie uświadomiła, gdybym nie poszła do Bradley School. Ale z drugiej strony, gdybym nigdy nie poszła do Bradley, gdybym została w Pensylwanii, tam, skąd pochodziłam, mogę przysiąc tu i teraz, że pracowałabym w przedszkolu, do którego przyjeżdżałabym bmw w leasingu, bębniąc po kierownicy paznokciami z francuskim manikiurem. Bradley przypominał rzucającą zniewagi matkę zastępczą, która uratowała mnie od systemu rodzinnego, ale tylko do tego stopnia, żeby mogła postępować ze mną na swój pokręcony, podgrzewany amfetaminą sposób. Nic dziwnego, że moje nazwisko uniosło brwi niektórych pracowników college’u, kiedy zobaczyli je na podaniu. Jestem pewna, że podnieśli się do połowy ze swoich miejsc, krzycząc do swoich sekretarek: „Sue, czy to jest ta TifAni FaNelli z...” – i przerywając nagle, kiedy zobaczyli, że uczęszczałam do Bradley School, sami sobie odpowiadali na własne pytanie.

Nie śmiałam kusić losu i składać podania do jednego z uniwersytetów Bluszczowej Ligi, ale wielu pochlebców by mnie tam widziało, mówiąc mi, że płakali, czytając mój esej tryskający kwiecistą prozą i dramatycznymi deklaracjami na temat tego wszystkiego, czego nauczyłam się o twardym życiu, chociaż przecież dopiero zaczęłam swoją drogę. Och, to był prawdziwy wyciskacz łez, zadbałam o to. A więc w końcu moje nazwisko i szkoła, która nauczyła mnie je nienawidzić, zaprowadziły mnie na uniwersytet Wesleyan, gdzie poznałam swoją najlepszą przyjaciółkę, Nell, najpiękniejszą kobietę z białej elity pochodzenia anglosaskiego, która wbijała swoje żądło we wszystkich oprócz mnie i to właśnie ona, a nie jakiś mądry profesor, poradziła mi, żebym usunęła „Tif” i zostawiła „Ani”, wymawiając „Aaau-niii”, ponieważ „Eni” było po prostu zbyt przeciętne, jak dla kogoś tak doświadczonego przez życie jak ja. W tej zmianie imienia nie chodziło wcale o ukrywanie mojej przeszłości, a wyłącznie o to, żebym stała się tą osobą, chociaż nikt by nie podejrzewał, że na to zasługuję: Ani Harrison.

Spencer przysunęła krzesło bliżej do stolika, korzystając z intymności tej chwili. – Nienawidzę, kiedy ludzie pytają mnie, do której szkoły średniej chodziłam.

To nie była opinia, z którą mogłam się zgodzić. Czasami uwielbiałam opowiadać o tym, do którego liceum chodziłam, uwielbiałam tę sposobność udowodnienia, jak daleko doszłam. Wzruszyłam więc ramionami, z kamiennym wyrazem twarzy, dając jej do zrozumienia, że nie jesteśmy zobowiązane do bycia kumpelkami tylko dlatego, że łączy nas wspólna Alma Mater.

– Nie mam z tym problemu. Czuję, że stanowi to część mojej tożsamości.

Spencer nagle uświadomiła sobie, że posunęła się za daleko, że to jest kwestia, w której się nie zgadzamy, oraz że wykazała się arogancją, spodziewając się, że tak będzie. Odsunęła swoje krzesło, oddając mi moją przestrzeń.

– Oczywiście. Pewnie czułabym to samo, gdybym była na pani miejscu. Biorę udział w filmie dokumentalnym – powiedziałam to niepytana, żeby pokazać jej, jak bardzo mi to nie przeszkadzało.

Spencer powoli skinęła głową.

– Chciałam o to zapytać. To oczywiste, że wybrali panią.

Sprawdziłam tag Heuera na swoim nadgarstku. Luke od roku obiecywał mi Cartiera.

– Powiem tak. Powinnaś zdecydowanie spróbować i wziąć ten staż, nawet jeśli jest bezpłatny.

– Ale skąd wezmę na czynsz? – zapytała Spencer.

Rzuciłam okiem na torebkę od Chanel przewieszoną przez oparcie krzesła. Kiedy przyjrzałam się jej po raz drugi, zauważyłam, że szwy zaczynały się pruć. Dziedziczka rodzinnej fortuny zamrożonej w funduszach powierniczych. Nazwisko dobrej rodziny, spory dom w Wayne i ani grosza przy duszy, żeby dać żebrakowi w metrze.

– Kelnerka albo barmanka nocami. Albo codzienne dojazdy do miasta.

– Z Filadelfii? – Co nie tyle miało być pytaniem, ale raczej miało mi przypomnieć, skąd ona pochodziła, tak jakbym była na tyle nierozsądna, żeby jej to sugerować. Zaczęło mnie piec w klatce piersiowej z poirytowania.

– Mamy tutaj stażystów, którzy dojeżdżają do pracy z Waszyngtonu – powiedziałam. Powoli wypiłam łyk kawy, po czym podniosłam głowę i na nią spojrzałam. – Czyż to nie są jedynie dwie godziny z kawałkiem pociągiem?

– Może – odparła Spencer, wyglądając na nieprzekonaną. Rozczarował mnie jej lekceważący stosunek. Jak dotąd wszystko szło dość dobrze.

Dając jej możliwość zrehabilitowania się, sięgnęłam ręką, żeby poprawić delikatny złoty łańcuszek wokół mojej szyi. Nie mogłam uwierzyć w to, że pominęłam najważniejszą rzecz.

– Czy pani jest zaręczona? – oczy Spencer zrobiły się wielkie jak u postaci z kreskówki na widok mojej dumy i pociechy: okazała, świecąca szmaragdowa planeta, otoczona z obu stron dwoma migoczącymi diamentami, a obrączka z czystej platyny. Należała kiedyś do babci Luke’a – przepraszam, do jego mamusi – a kiedy mi go wręczył, zaproponował, że mogę oprawić na nowo kamienie na obrączce: „Jubiler mamy powiedział, że dziewczyny teraz lubią taki styl. Chyba jest bardziej nowoczesny”.

I dlatego właśnie nie chciałam go przerabiać. Nie. Będę go nosić dokładnie takim, jakim nosiła go droga, słodka mamusia: stonowany i zarazem bogato zdobiony. Bardzo jasny przekaz. To jest pamiątka rodowa. My nie mamy pieniędzy tak po prostu, my pochodzimy z zamożnej rodziny.

Rozprostowałam palce, oglądając swój ekwipunek, jakbym zapomniała, że tam jest.

– Fuj, wiem. Oficjalnie jestem stara.

– To najbardziej oszałamiający pierścionek, jaki widziałam – oznajmiła Spencer. – Kiedy wychodzi pani za mąż?

– Szesnastego października! – uśmiechnęłam się do niej promiennie.

Gdyby tylko Eleanor była świadkiem tych bzdur, które plecie zarumieniona panna młoda, przechyliłaby głowę i uśmiechnęła się tym swoim uśmiechem mówiącym „Nie jesteś przewidująca?”. A potem nie omieszkałaby mi przypomnieć, że choć październik nie zawsze bywa deszczowy, to jednak pogoda potrafi być nieprzewidywalna. Czy ja w ogóle mam jakiś plan awaryjny na wypadek, gdyby padał deszcz? Ona miała w pogotowiu namiot, i chociaż w końcu nie musiała z niego korzystać, to rezerwacja kosztowała ją dziesięć tysięcy dolarów. Eleanor zawsze ma w zanadrzu takie doskonałe, nic nieznaczące fakty.

Odsunęłam krzesło do tyłu.

– Muszę wracać do pracy.

Spencer stała na baczność w pół sekundy. Wysunęła dłoń do przodu.

– Dziękuję pani bardzo, TifAni, to znaczy – zakryła usta dłonią, a całe jej ciało zaczęło drżeć od chichotu gejszy – Ani. Przepraszam.

Czasem czuję się tak, jakbym była dmuchaną lalką, jakbym musiała sięgnąć do tyłu i przekręcić swój złoty kluczyk, żeby wydać z siebie pozdrowienie, śmiech czy jakąkolwiek inną społecznie akceptowaną reakcję. Zdołałam wykrzesać z siebie nerwowy, pożegnalny uśmiech dla Spencer. Nigdy już nie pomyli mojego imienia, nigdy więcej film dokumentalny nie zostanie wyemitowany, nigdy więcej kamera nie pokaże w zbliżeniu mojej cierpiącej, szczerej twarzy, łagodnie rozwiewając tę ostatnią pomyłkę na temat tego, kim byłam i co zrobiłam.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Podziękowania

Nota o autorce

Reklama

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Luckiest Girl Alive

Copyright © 2015 by Jessica Knoll

Original publisher Simon & Schuster, Inc.

Copyright © for the translation by Dorota Pomadowska, 2016

Copyright for the Polish edition © 2022 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I FILIA, Poznań 2022

Okładka: © Netflix 2022. Used with permission.

Opieka redakcyjna: Joanna Bernatowicz, Alicja Gałandzij, Ewa Polańska

Adiustacja: Maria Szumska

Korekta: Katarzyna Onderka, Justyna Techmańska

Łamanie: Piotr Poniedziałek

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8280-431-7

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl