Tytuł oryginału: El pecado que mató a Carolina Martín

Przekład z języka hiszpańskiego: Katarzyna Okrasko i Agata Ostrowska

Copyright © Eugenia Dalmau, 2023

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Marcin Słociński

Redakcja: Justyna Kukian

Korekta: Anna Nowak

ISBN 978-91-8034-960-4

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Dla Natalii, Martiny i Pompeya.

I dla moich rodziców.

Prolog

Wiosna 2017

Sześć miesięcy po odnalezieniu zwłok

Od chwili wybuchu skandalu medialnego moje życie stało się koszmarem. Nadal czuję napięcie, kiedy muszę skręcić za róg ulicy, boję się, że czai się tam jakiś przebiegły dziennikarz, gotów rzucić mi się do gardła. Najgorsze są jednak telefony. Mieszkam w Madrycie od roku i nigdy nie otrzymywałem tylu impertynenckich, a z czasem po prostu nużących telefonów, co w ostatnich miesiącach; na ekranie komórki wyświetlają się jeden po drugim nieznane numery. Kiedy ta nawałnica dopiero się zaczynała, a ja jak głupi naciskałem zieloną słuchawkę, natarczywe pytania waliły mi w uszy jak lawina kamieni: „Młodszy inspektorze Serra, to było samobójstwo czy morderstwo? Czego możemy się teraz spodziewać? Proszę się nie rozłączać, panie Manuelu!”. Przy pierwszych takich rozmowach, zanim się rozłączyłem, miałem na tyle taktu, by rzucić trzy słowa: „Nie jestem upoważniony”. Potem już nawet tego mi się nie chciało.

Cieszę się, że z każdym kolejnym dniem tych telefonów jest coraz mniej; wiedzą już, że nie odbiorę. Nie mogę jednak tracić czujności, bo dziennikarze zawsze krążą nad policjantami jak sępy, a sprawa Caroliny Martín, którą wraz z inspektorem, ze względu na osobliwe cechy podejrzanych, nazwaliśmy roboczo „Sprawą grzechów głównych”, to ostatnio jeden z najbardziej soczystych kęsków dla prasy. Uzyskanie wywiadu na wyłączność, relacji bogatej w najkrwawsze detale, i to z inspektorem odpowiedzialnym za dochodzenie – to byłby prawdziwy Święty Graal dla wybranego szczęśliwca. Nic takiego jednak nie nastąpi.

Przypuszczam, że uwzięli się właśnie na mnie, bo sprawiam wrażenie łatwej ofiary: adidasy i skórzana kurtka, średni wzrost, ciemne włosy, a przede wszystkim – młody wiek. Niektórzy błędnie uważają to za jednoznaczne z głupotą i naiwnością; mogą sobie jednak myśleć, co chcą, ja nigdy nie puszczę pary z ust. Po pierwsze z uwagi na moją lojalność wobec formacji, do której należę, a po drugie dlatego, że po tylu miesiącach bliskiego obcowania z Caroliną zacząłem czuć do niej coś szczególnego. Nigdy nie poznałem nikogo tak blisko, intymnie i intensywnie. Wiem o tej kobiecie wszystko, mimo że nigdy nie widziałem jej na oczy żywej. Czuję się tak z nią związany, że nie potrafiłbym jej zdradzić.

Ale żeby wiedzieć to, co wiemy tylko my nieliczni, a czego wiele osób chciałoby się dowiedzieć, trzeba zacząć od początku i cofnąć się do ubiegłych świąt, kiedy dopiero zaczynałem pracę na komisariacie i nawet przez myśl by mi nie przeszło, że mógłbym pracować pod zwierzchnictwem inspektora Jaimego Reyesa.

26 grudnia 2016

1

Jaime

– Inspektorze, komisarz wzywa do siebie – powiedziała Reyesowi Angelines, główna sekretarka wydziału zabójstw. Musiała podnieść głos, żeby przekrzyczeć panujący zgiełk, i podejść bliżej do biurka inspektora.

Znajdowaliśmy się w obszernym prostokątnym pomieszczeniu, w którym bez trudu mieściło się dziesięć ustawionych w szeregu biurek. Oddzielały je panele, na tyle wysokie, żeby nie widzieć sąsiada, gdy się siedzi, ale wystarczyło wstać, by mieć na oku pracujących policjantów. Biurko inspektora Reyesa stało w pewnym oddaleniu od reszty, w jednym z kątów pod oknem. Jedyną osłonę stanowiły potężne sterty papierów na brzegu biurka.

Jaime Reyes podniósł głowę, a kiedy wstawał, z ruchu jego ust odczytałem wymamrotane: „A ten czego znowu chce? Nie ma jeszcze dziesiątej, a ciągle mi zawracają dupę”.

Śledziłem wzrokiem jego ruchy. Angelines uprzedziła mnie, że ze mną komisarz także chce się widzieć, więc starając się nie rzucać w oczy, podszedłem do drzwi gabinetu szefa i czekałem na swoją kolej. Nie mogłem nie usłyszeć toczącej się tam rozmowy:

– Dzień dobry, Jaime, zamknij drzwi i siadaj – przywitał się komisarz López. – Musisz jechać w okolice pola Federacji Golfa, to niedaleko stąd, na osiedle Los Cerezos. Znaleziono ciało kobiety w jej własnym domu… I niewiele więcej mogę ci powiedzieć.

– Morderstwo? Samobójstwo? – zapytał Reyes. – Jeszcze się okaże, że to jakaś staruszka, którą Pan wezwał do siebie, i nasza ekipa jest tam potrzebna jak koszula w dupie – narzekał. – Panie komisarzu, jest dwudziesty szósty grudnia, zimno jak w psiarni, a ja mam górę zaległej roboty. Mam nadzieję, że ta wycieczka nie okaże się stratą czasu. – Po chwili dodał jeszcze: – Los Cerezos? Osiedle Czereśniowe? W życiu nie widziałem w Madrycie drzewa czereśniowego, a chodzę po tym padole już pięćdziesiąt dziewięć lat.

– Nie marudź. Na razie nic nie wiadomo, a może to będzie ta duża sprawa, na którą czekałeś – odparł komisarz. – Funkcjonariusze, od których otrzymaliśmy zgłoszenie, mówią, że zaalarmowała ich wścibska sąsiadka. Kiedy zjawili się na miejscu, czekała już na ganku domu ofiary. Sąsiadka przedstawiła się jako Pilar. Twierdzi, że ofiara nazywała się Carolina Martín i miała czterdzieści jeden lat, chociaż wyglądała na znacznie mniej, cytując dosłownie tę Pilar, której wypowiedź powtórzyli nam funkcjonariusze – oznajmił. – Nasi nie dopatrzyli się żadnych oznak przemocy, jeśli nie liczyć strąconej na podłogę lampki. Na pierwszy rzut oka wszystko wskazuje na zawał, ale świadek upiera się, że babka była zdrowa jak ryba i jej śmierć wydaje się mocno podejrzana – dodał. – Poinformowaliśmy już sąd, zwłoki ma obejrzeć na miejscu lekarz sądowy. Podjedź tam, może zauważysz coś odbiegającego od normy, zadecyduj, czy trzeba tam wysłać chłopaków, żeby zbadali sytuację i zebrali ślady. Jesteś najlepszy w takich sprawach.

– Taa, najlepszy, a przy okazji jedyny, który jest tutaj w święta. Połowa komisariatu ma wolne – skwitował Jaime znużonym głosem. – W związku z tym muszę jechać sam. Fuentes i Gómez pojechali do innego wezwania.

– Nie, nie – poprawił go komisarz. – Weź Serrę. Ucieszy się, a poza tym musi się wdrażać do pracy w terenie.

– Ten żółtodziób?! – wrzasnął zdumiony Reyes. – Manolito? To już wolę jechać sam, panie komisarzu, naprawdę. Nie mam dziś nastroju, żeby odpowiadać na jego głupie pytania w samochodzie, a na pewno będzie miał ich całą masę. – Usłyszałem, jak wzdycha ciężko, ale w końcu umilkł. Reyes prawdopodobnie wiedział, że kiedy komisarz coś sobie umyśli, to nawet sam Pan Jezus nie wybiłby mu pomysłu z głowy, postanowił więc się już dłużej nie kłócić.

– Jaime, to rzeczywiście może być rutynowa inspekcja, za godzinę będziecie z powrotem… Chłopak musi się szkolić, potrzebuje praktyki, a nie znajdzie przecież lepszego nauczyciela niż ty – próbował go zmiękczyć López. – Pamiętaj, że z tobą też ktoś musiał się tak męczyć. Poza tym, jak sam zauważyłeś, nikogo innego nie ma. No już, bierz chłopaka i jedźcie. – Zabrzmiało to raczej jak rozkaz niż jak propozycja. – I informuj mnie, jeśli pojawi się coś nowego.

Domyśliłem się, że rozmowa dobiegła końca, odskoczyłem więc szybko od drzwi i żeby ukryć niecierpliwość i podniecenie, wdałem się w pogawędkę z kolegą. Dzięki temu mogłem ukradkiem obserwować inspektora, który wyszedł z gabinetu szefa z ponurym grymasem na twarzy, po czym zebrał swój płaszcz, szalik, notatnik i mnie. Nie musiałem już stawiać się u komisarza.

Droga na miejsce zdarzenia przebiegła wbrew przewidywaniom Reyesa. Chociaż rozsadzał mnie entuzjazm i wdzięczność, że to właśnie mnie wybrano na jego partnera, nie dałem tego po sobie poznać najdrobniejszym nawet gestem, nie powiedziałem też ani słowa ponad to, czego wymagają zasady dobrego wychowania.

Jaime Reyes milczał jak głaz, a mnie aż świerzbiło, żeby zagadać. Był prawdziwą instytucją organów ścigania; mawiano, że potrafi rozwiązać sprawę, za jedyny ślad mając niedopałek. W sumie nic dziwnego, że tak dobrze znał się na niedopałkach, bo nie przestał palić ani na chwilę, od kiedy wsiedliśmy do szarego peugeota 307, który wydział powierzył mu do wyłącznej dyspozycji.

Wiedziałem o nim tyle, ile zasłyszałem na komisariacie i ile powiedziała mi, oczywiście w najwyższym zaufaniu, plotkara Angelines – drobna, żywa sekretarka, zatrudniona w policji od tak dawna, że kiedy pytało się ją o staż pracy, niezmiennie odpowiadała, że się tam urodziła. Jaime Reyes miał być jednym z najlepszych w swoim fachu: inteligentny i bystry, drobiazgowy, niezmordowany, a przede wszystkim – ambitny. Na początku jego kariera wystrzeliła jak rakieta, ale po śmierci żony i syna przed piętnastu laty ambicja całkiem go opuściła i chociaż nadal pracował z równie dużym zaangażowaniem, wolał trzymać się w cieniu i ograniczać do minimum interakcje z ludźmi. Zrobił się z niego samotnik.

Angelines i inne weteranki z komisariatu zgadzały się, że z inspektora był kiedyś niezły przystojniak: wysoki, śniady, z szelmowskim uśmieszkiem, zawsze nienagannie ubrany, z wyraźnie zaznaczonym przedziałkiem i włosami ułożonymi na żel. Komplemenciarz, ale z klasą. Wszystkie do niego wzdychały.

Ja nadal nie zamieniłem z nim ani słowa i trudno było mi dostrzec tego donżuana, który figlarnie puszczał oczka do kobiet szalejących na jego punkcie. Owszem, widać było jeszcze ślady jego dawnej świetności: ani grama tłuszczu i gęsta czupryna, ale czerń włosów przetykały już siwe pasma, a od czasu do czasu jakiś niesforny kosmyk wymykał się spod kontroli. Barki zaczynały nieco opadać do przodu pod niedoprasowaną koszulą, a w płaszczu widniała jedna czy dwie dziury wypalone przez nieuwagę papierosem. Najwyraźniej stracił wszelkie zainteresowanie swoim wyglądem i pogrążył się w melancholii.

– Co się stało, szefie? Zabili kogoś? – spytałem, żeby powiedzieć cokolwiek, chociaż oczywiście znałem odpowiedź.

– Czyli ty jesteś Manolito, ten młody – odpowiedział powoli i z namysłem.

– Tak.

Mógłbym odpowiedzieć bardziej wylewnie, ale intuicja i opowieści Angelines poradziły mi, żeby się nie rozgadywać.

– Kobieta – odparł inspektor po dłuższej chwili. – Wygląda na zawał, ale sąsiadka się upiera, że ktoś ją zabił. Zaraz się przekonamy, czy to tylko strata czasu. – Po kolejnej minucie dodał jeszcze: – Chociaż skoro świadek twierdzi, że zawał wydaje się mało prawdopodobny, to musi mieć jakiś powód.

– Tak jest – odważyłem się wybąkać pod nosem.

Od tamtej chwili zapanowała grobowa cisza. Inspektor Reyes ewidentnie był człowiekiem wyjątkowo małomównym.

Na szczęście z dzielnicy Hortaleza, gdzie znajdował się komisariat, drogą M-40 dotarliśmy do Los Cerezos w zaledwie dwadzieścia minut. Nie wiem, czy wytrzymałbym dłużej w szarych kłębach wypełniających samochód; można by powiesić siekierę w powietrzu zadymionym przez co najmniej osiem papierosów (tyle naliczyłem), które zdążył wypalić mój zwierzchnik. Ogrzewanie było rozkręcone do maksimum, a że Reyes nie otwierał okna, ja z szacunku też nie odważyłem się opuścić szyby, więc prawie nie dało się oddychać. Modliłem się do wszystkich świętych, żebym nie udusił się na śmierć albo nie dostał raka płuc. Musieli mnie wysłuchać, bo w normalnych warunkach podróż zajęłaby nam ponad pół godziny; w Madrycie zawsze jest straszny ruch, ale w okresie świątecznym rozpętuje się prawdziwe piekło.

Osiedle okazało się bardzo eleganckie i zadbane. Wszystkie ulice obsadzono drzewami, a choć z powodu zimna niektóre nie miały liści, kontrastowały z idealnie przystrzyżonymi trawnikami w ogródkach i na polu golfowym, położonym w samym centrum osiedla. Mimo niskiej temperatury tu i tam widziało się chłopców na rowerach i dziewczynki ze skakankami.

Pomyślałem o mojej matce. Uznałaby, że to idealne miejsce dla mnie, w odróżnieniu od, jak mówiła, wynajętej klitki w dzielnicy spelun i szemranych typów, czyli okolicy Plaza de Santa Ana, gdzie ja czułem się jak ryba w wodzie. Przypuszczam jednak, że nawet przez trzy życia nie zdołałbym zarobić na dom w Los Cerezos.

Dzięki wskazówkom Google Maps od razu znaleźliśmy właściwy adres. Gdy tylko skręciliśmy w ulicę, zauważyliśmy radiowóz. To był jedyny widoczny pojazd, domyśliliśmy się więc, że nikt inny jeszcze nie przyjechał, a mieszkańcy mieli garaże.

Duży piętrowy bliźniak stał w prywatnym ogrodzie. Wokół całej działki rósł niski żywopłot, a żeby dostać się do drzwi, trzeba było przejść około dwudziestu metrów po ścieżce z drewnianych belek.

Czekało już na nas dwóch mundurowych i starsza pani, wyraźnie wzburzona, jakby nie mogła uwierzyć, co się dzieje. Jaime Reyes zgasił papierosa w kieszonkowej popielniczce i ruszył do działania.

– Dzień dobry – przywitał się. – Inspektor Hernández i inspektor Fernández. – Zerknął ukradkiem na funkcjonariuszy i mógłbym przysiąc, że puścił do nich oko. Zamurowało mnie, ale domyśliłem się, że nie chce podać prawdziwego nazwiska, na wypadek gdyby świadek okazała się przesadnie gadatliwa i natrętna; dzięki temu nie będzie mogła go namierzyć. – Chodźmy do środka trochę się rozejrzeć.

– Nazywają się panowie jak policjanci u Tintina! Co za zbieg okoliczności! – zawołała kobieta. – Mój syn uwielbiał te komiksy, kupowaliśmy wszystkie tomy. Czytał je pan, inspektorze? Ja najbardziej lubiłam oglądać obrazki. Tak, mam w domu całą kolekcję. Syn się ożenił i nie chciał zabrać tych książek, wie pan, a ja mu ciągle suszę głowę, bo zajmują mi mnóstwo miejsca…

Opowiedziałaby nam całą historię swojego życia, gdyby Reyes jej nie przerwał, choć zrobił to bardzo elegancko.

– Przepraszam, pani…

– Pilar, Pilar Torres – odparła nerwowo, nie przestając poprawiać sobie włosów, świeżo od fryzjera.

– Pani Pilar, bardzo proszę, żeby poszła pani do siebie, oczywiście w towarzystwie funkcjonariuszy, i napiła się czegoś… może herbatki z lipy? Potem do pani zajrzymy i będzie nam pani mogła wszystko opowiedzieć. Pani zeznania mogą mieć kluczowe znaczenie dla sprawy, zależy nam więc, żeby była pani jak najbardziej opanowana, tak by wyjaśnić nam wszelkie wątpliwości. Może być pani kluczowym elementem dochodzenia – tłumaczył inspektor spokojnie, patrząc jej w oczy, tak by czuła się ważna. Kobieta z przejęciem kiwała głową.

– Niech się pan nic nie boi, wszystko wam opowiem. Carolinę ktoś zabił, jestem tego pewna. Taka ładna, sympatyczna dziewczyna… Żaden zawał – wyszlochała.

– Dobrze, proszę spokojnie na nas poczekać, to może nam trochę zająć.

– Będę musiała jechać na komisariat? Długo to potrwa? Umówiłam się z koleżankami na poobiednią partyjkę kanasty i muszę dać im znać, jeśli mnie nie będzie, bo nie mogę zostawić partnerki bez pary.

– Proszę się nie obawiać, na pewno pani zdąży – orzekł uspokajająco Reyes, po czym obrócił się o sto osiemdziesiąt stopni, żeby wejść do domu, a ja stanąłem za nim.

– Świetnie sobie pan z nią poradził, szefie! Musielibyśmy tu z nią sterczeć do wieczora – podlizywałem się. Ale on zatrzymał się nagle i zwrócił w moją stronę.

– Nie daj się zwieść pozorom, Manolito. Powiedziałem samą prawdę. Ta kobieta znała ofiarę, a na kilometr widać, że jest bystra i spostrzegawcza. Jeśli ma rację, to bardzo nam się przyda – pouczył mnie.

– Oczywiście ma pan rację, ale przecież straszna z niej gaduła, no i nie wiem, nie wygląda na bardzo starą, ale skoro ma żonatego syna, który czytywał Tintina, to musi mieć… siedemdziesiąt, siedemdziesiąt pięć lat? – usprawiedliwiałem się.

– Słusznie. Wygląda na młodszą, ale widać, że o siebie dba i jest bardzo aktywna. Nie zapominaj też, że z wiekiem przychodzi mądrość i doświadczenie. Poza tym ta kobieta może opowiedzieć nam naprawdę wszystko. No dobrze, zobaczmy, co się tu wydarzyło. Włóż rękawiczki – przypomniał mi protokół – i ochraniacze na buty.

2

Carolina

Dom urządzono z dużym smakiem, między nowoczesnymi meblami i sprzętami tu i tam stały antyki. Panowała tam ciepła, przytulna atmosfera. Wystrój wnętrz musiał kosztować fortunę. Biele, szarości i beże – przypomniała mi się koleżanka z kryminologii; ta sama, w której zakochałem się po uszy, a nawet po czubek głowy, a ona żaliła mi się na niepowodzenia sercowe z innymi typami. Ona właśnie twierdziła, że wystarczy ograniczyć się do tych trzech kolorów, żeby stać się geniuszem wystroju wnętrz.

Poszliśmy do salonu, gdzie na kanapie leżało na lewym boku ciało kobiety. Na palcu serdecznym prawej ręki, wyciągniętej prosto, błyszczał brylantowy pierścionek z motywem kamelii; lewa ręka, przygnieciona i zgięta, zakrywała dłonią gardło. Jasnobrązowe włosy zasłaniały twarz. Kobieta miała na sobie dopasowaną czarną sukienkę, ukazującą szczupłe ciało o idealnych proporcjach, i buty na obcasie w tym samym kolorze; na podeszwach widniał wybity złoconymi literami napis „Prada”. Na dywanie i kanapie walały się rozsypane perły z zerwanego naszyjnika.

– Wygląda na to, że mamy szczęście, dotarliśmy tu jako pierwsi, a jeśli Pilar niczego nie dotykała, to miejsce zdarzenia jest nienaruszone – powiedział Jaime, jakby do siebie, po czym, głośniej i zwracając się już bezpośrednio do mnie, zapytał: – Zauważyłeś coś dziwnego? – Przyglądał się uważnie zwłokom.

Nie miałem ochoty podchodzić zbyt blisko –– choć nigdy nie przyznałbym się do tego głośno, trupy stanowiły jedyny aspekt pracy w policji, za którym nie przepadałem – ale ukradkiem wziąłem głęboki wdech, schyliłem się i zacząłem oględziny, starając się niczego nie dotknąć przed przybyciem specjalistów od kryminalistyki.

– Paznokieć! Brakuje jej kawałka paznokcia, szefie! – zawołałem triumfalnie. – Ma idealny manikiur, ale paznokieć prawego palca wskazującego jest złamany, widać mięso. Lewą dłoń zasłaniają włosy, wolę nie dotykać. – Potem dodałem: – No i ten pierścionek, niezły kamień na środku! Ach! – wyrwało mi się. – A ta lampka na podłodze ma zepsuty kabel. Moim zdaniem ktoś tak mocno ciągnął, że w końcu się urwał.

– Dobre spostrzeżenia – pogratulował mi, jednocześnie dzwoniąc po posiłki, żeby przeprowadzić badanie miejsca zdarzenia. – Ale chodziło mi o to, czy zauważyłeś, że palą cię stopy, a jednocześnie jest zimno w chuj.

– No tak, ale okna są otwarte, a jest grudzień w Madrycie, to nie Karaiby. A ciepło w nogi jest od ogrzewania podłogowego – wyjaśniłem.

– Skoro ktoś siedzi sobie spokojnie w domu, z ogrzewaniem rozkręconym na maksa, to po co miałby otwierać okna? – pytał niby mnie, chociaż tak naprawdę rozmawiał sam ze sobą.

– Może sąsiadka otworzyła. Weszła i może poczuła zapach…

– Gdyby to Pilar otworzyła okna, już byśmy o tym wiedzieli. I na pewno nie chodziło o zapach zwłok. Nasza piękna nieboszczka jest jeszcze sztywna – tłumaczył, odgarniając nieco włosy ofiary – więc nie zaczął się proces rozkładu. Obstawiam, że nie żyje od dwóch dni, może trzech, bo niskie temperatury lepiej konserwują.

– W takim razie, skoro to nie sąsiadka, to może denatka poczuła się źle, zaczęła się dusić i pootwierała okna, żeby zaczerpnąć powietrza.

– Ha! Dusiła się! Czyli nie zawał, bo podczas zawału boli w klatce piersiowej. A więc twoim zdaniem, kiedy ktoś czuje się źle, bo brakuje mu powietrza, to biega po całym domu i otwiera okna, zamiast otworzyć jedno i zostać przy nim, próbując nabrać powietrza. Nie logiczniej byłoby zadzwonić na pogotowie?

– Może coś jadła i się zadławiła, a może coś wzięła… Zresztą wydaje mi się, że zamierzała zadzwonić, szefie, wyciąga tę rękę w stronę stolika, na którym stała lampka i nadal stoi telefon.

Jeszcze przez jakiś czas wysnuwałem kolejne hipotezy, ale przerwało nam przybycie zespołu kryminalistycznego. Zostawiliśmy zwłoki i poszliśmy obejrzeć fotografie, ulokowane strategicznie w różnych punktach mieszkania. Na niemal wszystkich pojawiała się kobieta o brązowych włosach ze złotymi refleksami i obaj zgodziliśmy się, że to Carolina. Na jednym grała w golfa, na innym była nad morzem, czy to z przyjaciółmi, czy to pewnie z rodzicami. Na wszystkich zdjęciach się uśmiechała; na policzkach robiły jej się urocze dołeczki i patrzyła na nas spomiędzy ramek wesołymi oczami o barwie miodu.

– Jaka ładna dziewczyna! – ośmieliłem się skomentować. – Rzeczywiście wygląda dużo młodziej. No chyba że to stare zdjęcia i dlatego…

– I taka pełna życia… – dodał Jaime. – Niektóre zdjęcia są aktualne. Zobacz, tutaj z koleżankami, a w tle plakaty kandydatów z ostatnich wyborów. A tutaj to chyba Albert Rivera. – W zamyśleniu potarł się po podbródku. – Myślę, że Pilar ma rację, to nie był zawał – stwierdził.

Kontynuując oględziny, weszliśmy po schodach na piętro. Znaleźliśmy się w dużej, przestronnej sypialni, w której na honorowym miejscu wisiała ogromna czarno-biała fotografia przedstawiająca dom w sosnowym lesie na klifie. Zdjęcie zrobiono od strony morza, na skałach było widać pianę z roztrzaskujących się fal.

Pod oknem stały dwie olbrzymie walizki; okazały się puste. Na łóżku leżała czarna prostokątna torebka z logo Hermèsa. Górna szuflada szafki nocnej była wysunięta. Głowa przy głowie zajrzeliśmy do środka. Nic szczególnego nie rzucało się w oczy: flakonik perfum Narcisa Rodrigueza, jakieś bransoletki, okulary przeciwsłoneczne i egzemplarz Sprzysiężenia głupców.

Pootwieraliśmy szafki, ale oprócz tony ubrań i butów, poukładanych idealnie jak w wojsku, wszystko wydawało się normalne. Podobnie było w łazience i reszcie pomieszczeń.

– Albo ta babka była nieuważna, ale nie wydaje mi się, sądząc po tym, jaki porządek tu wszędzie panuje, albo ktoś szukał czegoś w pośpiechu i znalazł – oznajmił Jaime. – Ta wysunięta szuflada zupełnie mi tu nie pasuje.

– A te walizki, szefie? Wróciła skądś czy właśnie się wybierała? Ma tu wszystko poukładane i jeszcze dużo miejsca w szafach, na pewno nie trzymała ich tak na wierzchu.

– Możliwe, że temu komuś, kto przyszedł po to coś, bardzo zależało, żeby zdążyć przed jej wyjazdem – mruknął inspektor.

– Powinniśmy zajrzeć do torebki, może znajdziemy komórkę i naprowadzi nas to na jakiś trop – zaproponowałem.

– Tak, ale później. Kiedy zdejmą odciski palców, zabiorą dowody na komisariat i będziemy mogli tam sobie wszystko spokojnie obejrzeć. Teraz powinniśmy porozmawiać z sąsiadką.

Zamknął powoli drzwi pokoju.

– Chce pan, żebym powiedział, co uważam? – spytałem, kiedy schodziliśmy na parter.

– Też pytanie! Mój drogi Manolito, powiedz mi to natychmiast, czekam od samego rana. – I wbił we mnie świdrujące spojrzenie. – Zamieniam się w słuch.

– Ché! No więc… – odparłem nieco zażenowany.

– Ché? – przerwał mi. – Jesteś z Walencji? – spytał i parsknął śmiechem.

– Owszem, i jestem z tego dumny. Pochodzę z miasteczka Paiporta, ale od kiedy przyjechałem do Madrytu, staram się jak najrzadziej zwracać do ludzi ché. – Też się roześmiałem.

– Spokojnie, dawno temu miałem dziewczynę z Walencji i też tak zawsze mówiła. Bardzo się w niej kochałem, ale koniec końców zostawiła mnie dla innego… ché. No ale – podjął wątek – powiedz, co miałeś powiedzieć.

– Myślę, że Carolina się z kimś pokłóciła, prawdopodobnie z mężczyzną, bo w takim stroju zapewne szykowała się do wyjścia. Jedno z nich, skłaniam się ku temu, że raczej ona, chwyciło lampkę, bo to było pierwsze, co miała pod ręką, żeby się obronić, i tak złamała sobie paznokieć. Ten drugi ktoś ją dusił, złapała się za szyję i zerwała perły. W ostatniej chwili wyciągnęła ramię, żeby sięgnąć do telefonu i wezwać pomoc. Potem on poszedł na górę do sypialni, wziął to, czego szukał, i wyszedł.

– Tak, coś w tym stylu… Ale jest wiele białych plam. Na szyi nie widać śladów duszenia, poza tym w takiej sytuacji nie ma się czasu położyć, wyciągnąć ręki i dzwonić po pomoc. Chociaż może to zabójca tak ułożył ciało. Nie znamy daty i godziny śmierci, ale w okresie świątecznym ludzie zwykle stroją się przed wyjściem z domu. Przede wszystkim zostają te okna. Po co otwierać okna, a jednocześnie rozkręcać ogrzewanie? Na razie wiemy tyle: martwa kobieta, bezdzietna, panna albo rozwódka.

– Może męża nie ma w domu.

– Manolito – powiedział zmęczonym głosem – są święta, ten czas spędza się z rodziną… A tu nie ma nikogo poza nią. Dopiero sąsiadka się zorientowała. Poza tym zauważyłeś jakieś zdjęcie, na którym mógłby być jej partner? No i dzieci, widziałeś jakieś na zdjęciach? – Zamyślił się. – Ale jedno zdecydowanie jest dziwne: najwyraźniej nikt z rodziny za nią nie tęskni… Musimy sprawdzić, czy zgłoszono zaginięcie, może mieszkają w innym mieście… Chodź – powiedział stanowczo, wkładając mi w rękę swój notatnik i długopis – zapiszesz wszystko dokładnie, z najmniejszymi szczegółami. Idziemy porozmawiać z sąsiadką, na pewno dowiemy się czegoś więcej.

I wyjął papierosa, którego wypalił w drodze z jednego domu do drugiego.

3

Pilar

Pilar Torres zastaliśmy w jej kuchni, gdzie gawędziła sobie z mundurowymi. Z okna widać było bliźniak Caroliny. Domy były od siebie oddzielone oboma ogródkami oraz biegnącą przez środek uliczką. Oszacowałem odległość na około pięćdziesięciu metrów.

Staruszka ze zdumiewającą łatwością przechodziła od niepohamowanego szlochu do swobodnych żartów. Była wyraźnie wstrząśnięta. Zaproponowała nam kawę, z wdzięcznością przyjęliśmy ofertę, po czym Jaime Reyes wkroczył do akcji, a w zasadzie usiadł z sąsiadką denatki przy stole kuchennym.

– To bardzo przyjemne osiedle, chyba niedawno je zbudowali, prawda? Duże ogródki, wszędzie drzewa… Ale nie zauważyłem ani jednej czereśni. Stąd ta nazwa? – Detektyw zaczął przesłuchanie od niezobowiązującego pytania, żeby przejęta kobieta mogła się odprężyć.

– Tak, tak – przytaknęła skwapliwie, pociągając łyk kawy. – Będzie może kilkanaście lat. Osiedle zbudował Guillermo Grau, kojarzy pan? Tak, ten od budowlanki, od rafinerii, od banków. Milioner – podsumowała. – Mój mąż, niech spoczywa w pokoju, ale niech już spoczywa, bo miałam z nim ciężkie życie… Strasznie się z nim męczyłam, wie pan? Był wojskowym, podpułkownikiem, i nieźle nas wszystkich musztrował. – Wymieniliśmy z Jaimem zrozpaczone spojrzenia. – Teraz jest mi tu bardzo dobrze, ale za jego życia czułam się bardzo odizolowana. Chociaż tyle, że jest to pole golfowe, dzięki temu nauczyłam się grać i przynajmniej miałam coś do roboty. Dzieciaki dorastały i po kolei wyprowadzały się z domu.

Znowu napiła się kawy. Zauważyłem, że odeszliśmy bardzo daleko od tematu, inspektor chyba też, bo wykorzystał okazję, żeby się wtrącić:

– Ale wracając do osiedla…

– Ach, tak, tak! Nazywa się Los Cerezos, bo pan Grau odwiedził w dzieciństwie wioskę o takiej nazwie w prowincji Teruel i podobno miał stamtąd szczęśliwe wspomnienia. – Reyes już, już chciał jej przerwać, ale wtedy dodała: – A wiem to wszystko od Caroliny Martín, ona mi o tym opowiedziała, to nie jest powszechna wiedza.

Tym razem wymieniliśmy z Jaimem spojrzenia pełne ulgi.

– No dobrze, pani Pilar, zacznijmy może od początku. Po co poszła pani do domu Caroliny?

– No więc dwudziestego czwartego, znaczy w Wigilię, pojechałam na kolację do mojej córki, która mieszka w centrum, przy calle Hermanos Bécquer, kojarzy pan? Mamy taką tradycję, co roku robimy to samo. Zostaję u niej na noc, bo pierwszy dzień świąt spędzamy z kolei u syna, chociaż zawsze powtarzam, że wszyscy powinni przyjechać tutaj, ja bym wszystko pogotowała, wydaje mi się to najbardziej logiczne, ale oni się upierają, że nie, że to dla mnie za dużo pracy, ale co za problem, wzięłabym jakąś dziewczynę do pomocy i po sprawie.

Urwała, żeby sięgnąć po filiżankę, i detektyw znowu wykorzystał okazję.

– Niech pani mówi dalej – poprosił Jaime. – Proszę pamiętać, że jest pani umówiona na karty.

– Ach! To prawda! Ale możemy dokończyć jutro. Albo zadzwonię i uprzedzę, że mnie nie będzie – zaoferowała.

– Nie, spokojnie, nie zejdzie nam już długo. Mówiła pani coś o Carolinie i Wigilii.

– No tak, więc kiedy wychodziłam do córki, zauważyłam, że Carolina zostawiła wszystkie okna pootwierane na oścież. Pomyślałam sobie wtedy, że widocznie wychodziła w pośpiechu na kolację wigilijną. Wczoraj, kiedy byłam u syna, przypomniałam sobie o tym i zadzwoniłam sprawdzić, czy wszystko w porządku, bo taki z niej zmarzluch, a po powrocie musiała zastać strasznie wychłodzony dom. Ale nie odebrała. Wróciłam bardzo późno i byłam tak zmęczona, że prawdę mówiąc, nawet nie zwróciłam uwagi. Ale jak tylko wstałam dziś rano, to sobie przypomniałam, a kiedy zobaczyłam, że wszystko jest nadal pootwierane, postanowiłam zajrzeć i sprawdzić, co się dzieje – urwała i wybuchnęła płaczem.

– Spokojnie, świetnie pani idzie, bardzo nam pani pomaga – pocieszył ją Jaime, głaszcząc po ramieniu. – Proszę mówić dalej, jak dostała się pani do środka?

– Włożyłam szlafrok i już w jej ogródku zaczęłam ją wołać po imieniu. Zaczynałam się naprawdę martwić. Wzięłam więc zapasowy klucz, bo wiedziałam, że chowa go pod kamieniem koło tamtej sosny… – pokazała palcem – …i weszłam.

– Dotykała pani czegoś? Proszę się dobrze zastanowić. A jej pani dotykała?

– Nie, nie. Oglądam filmy, wiem, że nie wolno niczego dotykać.

– W takim razie skąd pani wiedziała, że sąsiadka nie żyje, a nie na przykład zemdlała? – indagował Jaime. – Ja na pani miejscu na pewno bym dotknął, żeby się upewnić…

– No tak, podeszłam do niej i powiedziałam do ucha jej imię. Nie odpowiedziała, więc schyliłam się, żeby posłuchać bicia serca, ale wtedy niechcący dotknęłam jej ramienia i poczułam, że jest kompletnie zimne i sztywne. Przeszedł mnie dreszcz od stóp do głów i skamieniałam. Wybiegłam stamtąd, zadzwoniłam na numer ratunkowy i zaczekałam na przyjazd tych miłych panów w mundurach – relacjonowała coraz szybciej.

– Świetna robota – pochwalił ją i dopytał: – Na pewno nie zmieniła pani pozycji zwłok, nie przesunęła na przykład dłoni? Może kiedy pani podeszła bliżej, coś się poruszyło?

– Ależ nie, panie inspektorze! Nic już nie dotykałam. Bóg mi świadkiem! Musiałam już ubierać mojego nieboszczyka męża, więc chcę mieć jak najmniej do czynienia ze zmarłymi.

Nabrała powietrza, żeby coś jeszcze powiedzieć, przypuszczalnie jakąś anegdotkę o nieboszczykach, ale Jaime ją uprzedził.

– Wierzę pani, spokojnie, proszę się nie martwić – uspokoił staruszkę. – O której godzinie wychodziła pani do córki dwudziestego czwartego?

Przygotowałem notatnik i długopis.

– Gdzieś tak koło ósmej wieczorem. Chętnie pojechałabym wcześniej, żeby trochę pomóc, ale wciągnęłam się w serial, który kończy się piętnaście po siódmej. Zanim się ogarnęłam do wyjścia, zrobiła się ósma.

– Kiedy po raz ostatni widziała pani Carolinę żywą?

– Przedwczoraj po południu, gdzieś koło wpół do trzeciej. Pomachała do mnie od siebie, ale nie rozmawiałyśmy. Podeszłabym, żeby złożyć jej życzenia świąteczne, ale zaraz odeszła od okna, więc pomyślałam, że pewnie poszła na obiad. Miałam do niej zajrzeć przed wyjściem, ale jak już mówiłam, długo mi zeszło i w końcu nie zdążyłam.

– A widziała pani, żeby ktoś wchodził do domu albo wychodził? Może jakiś samochód? – drążył Jaime.

– Przy drzwiach nikogo nie widziałam, a ode mnie z domu nie widać samochodów. Carolina ma garaż na tyłach domu.

– Czyli mógł ktoś wyjechać, a pani tego nie widziała?

– Zgadza się… Hmm.

– Co to za „hmm”?

– Z kuchni rzeczywiście nie widzę samochodów. Ale jest takie miejsce w salonie, z którego przez chwilę da się coś zobaczyć.

– I widziała coś pani? – spytał Reyes dość niecierpliwie.

– No więc kiedy skończył się serial, popatrzyłam tak trochę bezmyślnie w okno i wydawało mi się, że zauważyłam duży czarny samochód. Ale może był granatowy albo jeszcze inny. O tej porze jest już ciemno, więc nie mam pewności.

– Bardzo dziękuję, że poświęciła nam pani czas – powiedział detektyw, po czym dodał, żeby zamknąć już temat: – Czyli to było wszystko, co pani widziała, tak?

– Tak, ale nie wiem…

– Widziała pani coś jeszcze? – Reyes uśmiechnął się zrezygnowany.

– W tych dniach jest tu wszędzie większy ruch. Ludzie przyjeżdżają w odwiedziny do krewnych, znajomych i tak dalej. Przypuszczam, że to dlatego na chodniku stało sporo zaparkowanych samochodów. Ale kiedy już wychodziłam, zauważyłam motocykl, który stał przed wejściem do domu Caroliny. Założyłam, że to pewnie ktoś do niej przyjechał w gości. Bo miała wielu przyjaciół, wie pan? Nawet sam Guillermo Grau przyjeżdża do niej od czasu do czasu! – oznajmiła z podziwem w głosie.

– Guillermo Grau?! – krzyknął detektyw, ale zaraz się zreflektował. – Chwilkę, jak wyglądał ten motor?

– Motor… No nie wiem, duży był. W ogóle się nie znam na motocyklach. Moje dzieci chciały mieć motor, ale kategorycznie się nie zgodziłam, to są bardzo niebezpieczne pojazdy i…

Jaime przerwał jej stanowczo.

– Pani Pilar, proszę mi powiedzieć wszystko, co pani wie o Carolinie Martín. – Reyes postanowił zachować się pragmatycznie i pozwolić poczciwej staruszce wreszcie się wygadać.

– No dobrze – zaczęła swój długi monolog. – Byłyśmy z Caroliną sąsiadkami, ale od ponad dziesięciu lat miałyśmy bliższą relację. Odbywały się mistrzostwa golfowe i Álvaro przedstawił nas sobie, bo uczestniczyło się w parach, a my byłyśmy na podobnym poziomie. I wygrałyśmy. Od tamtej pory często umawiałyśmy się na golfa. – Pilar spojrzała na nas pytająco, jakby chciała sprawdzić, czy dobrze się spisuje. Kiedy zobaczyła nasze wyczekujące spojrzenia, postanowiła mówić dalej. – Jest… cóż, była przeuroczą osobą, prawdziwy skarb. Nikt nie mógł koło niej przejść obojętnie, zwłaszcza Álvaro, bo on to się ugania za każdą spódniczką. Carolina znała wiele języków obcych, miała dyplomy z ekonomii i prawa. Pracowała jako osobista sekretarka Guillerma Graua, dlatego ciągle podróżowała albo miała jakieś spotkania. Czasem pytałam ją, w co najlepiej zainwestować i tak dalej, a chociaż na początku zawsze mówiła, że obowiązuje ją tajemnica zawodowa, potem dodawała: „Ale ja kupiłabym…”. To była wspaniała dziewczyna. – Pilar zaniosła się szlochem.

– Spokojnie. – Inspektor objął ją ramieniem. – Rozumiem pani ból, ale musi pani odpowiedzieć na nasze pytania, żebyśmy mogli dorwać drania, który jej to zrobił. To jest, oczywiście, jeśli naprawdę została zamordowana.

– Niestety, jestem przekonana, że tak było – wyszlochała.

– Ostatnie pytanie na dziś: kim jest ten Álvaro?

– Álvaro Jímenez był kierownikiem pola golfowego, a w zasadzie też całego osiedla. Pracował dla Guillerma Graua, tak jak Carolina, stąd się znali. Nadal pracuje dla pana Graua, ale od jakichś trzech, czterech lat już jako doradca.

– No dobra, jeszcze jedno – powiedział Reyes, wstając już z krzesła. – A co z rodziną Caroliny?

– Rodzice żyją, ale ojciec jest już bardzo stary, biedaczek, a matka cierpi na alzheimera. Ma też siostrę Elenę, która mieszka z partnerem w domu w górach, chyba gdzieś w Sierra de Guadarrama.

– I Carolina nie ma z nimi kontaktu – skonstatował Jaime.

– Wręcz przeciwnie – zaprotestowała kobieta. – Są bardzo blisko. Często przyjeżdżają tu na niedzielny obiad, zresztą, uwierzy pan, nawet z tą matką, która nic już nie rozumie, a ona mówi do niej, jak gdyby nigdy nic. A z siostrą też świetnie się dogaduje! Nie mogą narzekać, Elena i ten jej chłopak mają z nią jak w raju! To wspaniała dziewczyna, jak Boga kocham.

Jaime wzruszył ramionami, nic nie rozumiejąc.

– Bardzo miło było nam z panią porozmawiać, udzieliła nam pani wielu przydatnych informacji. Na pewno będziemy pani jeszcze potrzebować. To moja komórka… – Podał jej jakąś karteczkę, przypominającą wizytówkę, na której widniało: „Inspektor Hernández” i numer telefonu, wszystko napisane flamastrem. – …na wypadek gdyby przypomniała sobie pani o czymś, co chwilowo wypadło pani z głowy. Tak czy inaczej – ciągnął – na razie jest za wcześnie, żeby z absolutną pewnością stwierdzić przyczynę zgonu, liczę więc na pani całkowitą dyskrecję. – Przez chwilę trzymał dłoń Pilar w obu rękach. – Dziękuję.

– Nie ma już wielu takich mężczyzn jak pan, detektywie! – Oczy staruszki błyszczały z ekscytacji.

Kiedy się z nią żegnałem, przyciągnęła mnie bliżej i wyszeptała do ucha:

– Teraz już nie ma takich mężczyzn, gdybym to ja była z dziesięć lat młodsza… Jakby mógł pan go poprosić, żeby dał panu swoje koszule, pan mi je przyniesie, to mu ładnie poprasuję.

Sądząc po tym, jak patrzyła na mojego starszego kolegę, domyśliłem się, że słowa Jaimego Reyesa wywarły na niej duże wrażenie i sprawiły, że poczuła się ważna. Owinął ją sobie wokół palca, a ja zacząłem rozumieć, jak magnetyczny potrafi mieć wpływ na ludzi, nie tylko na kobiety; sam odczuwałem to przyciąganie. Zaczynałam lubić tego faceta, a nawet odczuwać w stosunku do niego coś w rodzaju podziwu.

– Gratulacje, szefie, widzę, że jest pan niezły w te klocki.

Odważyłem się poklepać go lekko po ramieniu. Odsunął się. Pożałowałem swojego gestu, pośpieszyłem się; jeszcze na to za wcześnie. Spędziliśmy razem tyle godzin i tak bardzo chciałem się z nim zakumplować. Przez to zupełnie zapomniałem, że przed dzisiejszym porankiem nie zamieniłem z nim ani słowa. Postanowiłem trochę się pohamować. Ale wtedy on się obrócił i zrewanżował klepnięciem w ramię, silniejszym i głośniejszym niż moje. Zamurowało mnie. Inspektor lubił sobie żartować.

– Ché, Manolito! Jedziemy na obiad, bo późno się już zrobiło, a musimy jeszcze zaplanować pracę.

Puścił mi oczko, wyjmując z kieszeni telefon. Zadzwonił do komisarza i poinformował go, że choć nie można jeszcze wykluczyć samobójstwa, wiele wskazuje na morderstwo. Należy wszcząć dochodzenie, ale na razie bardzo ostrożnie, dopóki nie uzyskamy wyników sekcji zwłok.

Sięgnął po paczkę papierosów, zapalił, a ja się zamyśliłem, patrząc na furgonetkę odjeżdżającą właśnie z ciałem Caroliny Martín do zakładu anatomopatologii.

27 grudnia 2016

4

Guillermo

Przez całe wczorajsze popołudnie snuliśmy hipotezy – w oparciu o posiadane przez nas tropy i informacje – co też mogło się wydarzyć. Od razu założyliśmy, że to było morderstwo, ale przecież powinniśmy też wziąć pod uwagę możliwość, że kobieta sama odebrała sobie życie; detektyw szybko jednak odrzucił tę hipotezę, powtarzając: „Nie, nie… Paznokieć, lampka, walizki, okna!”. Możliwość zawału Jaime odrzucał od samego początku; zbyt wiele niewyjaśnionych elementów, żeby mogło chodzić o zwykły atak serca.

Na razie nie mieliśmy jednak nic więcej. Zwłoki przebywały w zakładzie medycyny sądowej i musieliśmy poczekać jeszcze przynajmniej parę dni na informacje. Technicy pobierali na razie odciski palców z torebki i jej zawartości; powiedzieli nam tylko, że nie znaleźli komórki ofiary, a dane telekomunikacyjne jako ostatnią lokalizację wskazują osiedle Los Cerezos. Tymczasem moi koledzy mieli za zadanie skontaktować się z rodziną zmarłej – wcześniej sprawdzili, że nie zgłoszono zaginięcia – i poinformować o „śmierci w niewyjaśnionych okolicznościach”.

Następnie musieliśmy zdecydować, czy najpierw powinniśmy odwiedzić Guillerma Graua, czy rodzinę Caroliny. Wybraliśmy tę pierwszą opcję, gdyż rodzice i siostra denatki byli zapewne w szoku, więc mój przełożony zdecydował, że lepiej dać im spokój i nie przeszkadzać w żałobie.

Poranek był mroźny, więc zamieniłem skórzaną kurtkę na ciepłą i praktyczną puchówkę. Inspektor miał na sobie ten sam płaszcz, pojawiła się w nim kolejna wypalona dziurka. Szybko wskoczyliśmy do samochodu i roztarliśmy zziębnięte dłonie. Jaime Reyes włączył silnik i ogrzewanie, po czym jak zwykle zapalił papierosa i w gęstych oparach dymu ruszyliśmy ku Paseo del Prado, gdzie znajdował się biurowiec spółki Grau & Co.

– Ché, ale zimno! – rzucił detektyw sarkastycznie, patrząc na horyzont, i nie czekając na moją reakcję, ciągnął: – Zobaczymy, co nam opowie ten typek, to podobno niezły ściemniacz.

– Ściemniacz? Guillermo Grau? – zdziwiłem się. – Ale szefie, przecież to jeden z najbogatszych ludzi w Hiszpanii, nie? Ciągle widzę go na zdjęciach z jakimiś sławami, z arystokracją włącznie.

– Ech, Manolito, wypadałoby się trochę przygotować przed wizytą u świadka, nawet, a może zwłaszcza tak znanego. Nie wpadłeś na to, że możemy wyprzedzić go o parę kroków i wiedzieć, jakie pytania zadawać? Przecież w internecie tak łatwo wszystko znaleźć! Kiedy wrócimy, masz wpisać w wyszukiwarkę „Carolina Martín”, zobaczymy, czego się dowiesz. – To nie była reprymenda, raczej werbalny klaps, ale mimo to zaniemówiłem ze wstydu. – Dobra, nie trzeba, zrobiłem to już za nas dwóch, ale oprócz listy stanowisk, które zajmowała w różnych firmach tego typa, ani śladu. Ani Facebooka, ani Twittera, ani innych mediów społecznościowych. Krótka lista wyników…

– Przepraszam – wyjąkałem i postanowiłem zmienić temat. – Dlaczego mówi szef, że to ściemniacz?

– Bo wygląda na to, że oprócz posiadania skarbca z gotówką większego niż u Sknerusa McKwacza, facet zaciąga całą masę zobowiązań finansowych, których nie zamierza spłacać. Mógłby to robić, ale otacza się bystrymi doradcami, więc potrafi unikać płatności, a przynajmniej je odraczać. Nie kojarzysz tej historii z osiedlem koło Aranjuez? Otóż budowa leży i kwiczy, a cała kolejka wierzycieli nie ma jak ściągnąć należności. Działa tylko pole golfowe… swoją drogą koleś ma jakąś obsesję na punkcie golfa… Ale też jest zadłużone. Wszystko jest zarejestrowane na inne osoby. A co najgorsze, pieniędzy mu nie brakuje i nie pytaj mnie, jak to robi, ale ciągle udaje mu się wymigać. Nawet banki nie mogą go przycisnąć.

– Czyli można go nazwać po prostu bezczelnym?

– Trafiłeś w samo sedno, Manolito.

Byliśmy umówieni, więc kiedy przedstawiliśmy się na recepcji, uprzejma kobieta kazała nam jechać na ósme piętro. Skinięciem głowy przywołała ochroniarza, który odprowadził nas pod sam gabinet, zapukał, otworzył drzwi i zniknął. Recepcjonistka zapewne uprzedziła już szefa o naszym przybyciu.

Znowu pomyślałem o mamie, która byłaby zachwycona tymi meblami, w przeciwieństwie do moich z Ikei. Solidne dębowe sprzęty i gruby dywan, ściany wyłożone drewnem. Bardzo barokowy wystrój. Narzekałaby jednak na to, co i mnie nie przypadło do gustu: utrzymującą się w powietrzu intensywną woń cygar. Zerknąłem na Jaimego Reyesa, krzywiąc się z obrzydzenia od tego nieznośnego smrodu, ale on poruszeniem brwi dał mi znać, żebym się jakoś wytrzymał.

Przed wielkim oknem, bokiem do nas, stał masywny, niewątpliwie wygodny fotel obity brązową skórą, z którego sterczał jakiś okrągły kształt – jak przypuszczałem, potężny brzuch Guillerma Graua. Kiedy zorientował się, że jesteśmy w gabinecie, podniósł się za pomocą wbudowanego w fotel silniczka, który pchał go w górę, aż do pozycji wyprostowanej. Kiedy zobaczyłem go na stojąco, mogłem nareszcie ogarnąć wzrokiem cały ogrom jego opasłej sylwetki. Nie dało się nawet dostrzec pasa, ukrytego gdzieś pod tłustymi zwałami opadającymi aż na biodra. Trzeba przyznać, że fotografowie byli dla niego bardzo łaskawi. Zawsze wydawało mi się, że koleś ma jakby trochę za małą głowę, ale okazało się, że to tułów osiągnął nieproporcjonalne rozmiary. Przynajmniej nie stracił jeszcze włosów, chociaż w siwiejącej czuprynie pojawiały się już zakola.

Wyglądał, jakby przez cały dzień płakał. Podał nam na powitanie lewą rękę, w prawej trzymał bowiem dymiącą cohibę.

– Uprzedzano mnie, że się panowie tu wybierają. I wiem, że chodzi o biedną Carolinę. – Wsunął pod okulary palec, przypominający sporego serdelka, i otarł łzę wypływającą właśnie z oka. – Jak mogę panom pomóc?

– Dzień dobry. Pan Grau, zgadza się? Inspektor Reyes i młodszy inspektor Serra. Chcielibyśmy zadać kilka pytań o pańską relację ze zmarłą – przywitał się uprzejmie mój przełożony.

– Nie mam nic przeciwko, chociaż wydawało mi się, że nie jest to zwyczajowe postępowanie, kiedy ktoś umiera we własnym domu – odparł, odkładając cygaro na popielniczkę i wyciągając z barku butelkę whisky.

Zaprosił nas, żebyśmy usiedli na krzesłach przed jego ogromnym biurkiem, na którym stała fotografia eleganckiej, szykownej kobiety – jak zakładałem, jego żony. Sądziłem, że też usiądzie, ale najpierw podszedł do szafki i wyjął przekąski do drinków. Jaime poczęstował się cygarem i gestem upewnił się, czy może zapalić; Grau skinął przyzwalająco głową.

– Cóż, dopóki nie poznamy przyczyny śmierci… nie możemy wykluczyć samobójstwa. – Reyes wolał na razie nie wspominać o potencjalnym zabójstwie. – Czekamy jeszcze na wyniki sekcji. Wie pan, w takich sprawach niezbędna jest opinia patologa.

– Och, oczywiście! Tak… Rozumiem w zupełności. – Sprawiał wrażenie zmieszanego. – Rzeczywiście sprawiała ostatnio wrażenie nieco zmęczonej, wspominała, że nie czuje się najlepiej… Ale nie przyszłoby mi do głowy, że może być aż tak źle! – I wybuchnął płaczem jak dziecko. – Gdybym tylko wiedział, sam bym ją zawiózł do jakiegoś sanatorium, jednego z tych ośrodków, gdzie można odpocząć i się wyciszyć. – Wyjął z kieszeni chusteczkę z wyhaftowanymi w rogu inicjałami GG i otarł łzy.

Zapadła niezręczna cisza, zakłócana jedynie smarkaniem pana Graua. Już chciałem się odezwać, żeby przerwać tę nieprzyjemną sytuację, ale Jaime prześwietlił moje zamiary i kopnął mnie pod biurkiem, żebym siedział cicho i pozwolił rozmówcy dojść do siebie.

– W ostatnich miesiącach była bardzo nerwowa – ciągnął, ściskając w dłoni chusteczkę i raz po raz czkając. – Zdarzało jej się zerwać nagle i wybiec ze spotkania, a po kwadransie wracała już spokojniejsza. – Nabrał garść orzeszków ziemnych, połknął je i popił whisky. – Myślałem, że może ma jakiś kryzys w życiu osobistym, i radziłem jej, żeby wyjechała na kilka dni pograć w golfa z Carlotą. Carlota to moja bratanica – wtrącił – od dawna się przyjaźniły i łączyła je miłość do tego sportu. Ale w końcu Carolina powiedziała mi, że wyjeżdża. – Nie mógł już dłużej powstrzymać łez, więc znów się rozszlochał.

Na popielniczce wciąż dymiło cygaro.

– Wyjeżdża? Dokąd? – Słowa same wyrwały mi się z gardła, zanim zdążyłem się zreflektować.

Mój przełożony wyglądał, jakby chciał mi to gardło poderżnąć. Spuściłem wzrok przepraszająco. Pan Grau jednak nic nie zauważył, pogrążony w rozpaczy i w swoim świecie.

– Dwa tygodnie temu powiedziała mi, że przeprowadza się do Londynu, gdzie miała pracować w jakiejś galerii sztuki, nie pamiętam w tej chwili nazwy, trudno mi zebrać myśli… – Na czole Guillerma lśniły krople potu. – Oczywiście nie chciałam dać temu wiary. Zwaliłem to wszystko na stres… Dwudziestego czwartego, tuż przed południem, wpadła tu niemal w histerii, bredziła coś o czystości i że musimy porozmawiać, że to bardzo ważne; na dole czekała jednak na mnie Susana, moja żona, więc nie mogłem zwlekać, sam pan wie, jak to jest z kobietami, zwłaszcza w Wigilię. Carolina kazała mi przysiąc, że do niej zadzwonię. Po południu Susana powiedziała mi jednak, że Carolina przychodzi do nas na kolację, więc zostawiłem sprawę. Ponieważ jednak nie przyszła, nazajutrz wydzwaniałem do niej przez cały dzień, ale nie odbierała. Nie przywiązywałem do tego jednak większej wagi, bo jak już mówiłem, ostatnimi czasy była wciąż poirytowana, uznałem więc, że się na mnie obraziła i za jakiś czas jej przejdzie… A teraz już nigdy nie będę mógł z nią porozmawiać! – Znowu zalał się łzami.

Albo miałem przed sobą aktora godnego Oscara, albo rzeczywiście był to głęboko zrozpaczony człowiek. Jak dla mnie rozmowa była skończona, miałem ochotę wyjść stamtąd i odetchnąć świeżym powietrzem, bez dymu i oparów alkoholu; nie wydawało mi się, żeby miał dla nas jeszcze jakieś istotne informacje. Inspektor miał jednak inne zdanie w tej kwestii:

– Na czym dokładnie polegała praca Caroliny? – spytał Reyes.

– Kiedy zaczynała dla mnie pracować, będzie ze dwanaście lat temu, zatrudniłem ją jako osobistą sekretarkę, ale to tak bystra i kompetentna dziewczyna, że z czasem stała się moją prawą ręką. – Grau ciągle się pocił, pił, jadł i szlochał. – Nie pamiętam już, kiedy ostatnio podjąłem jakąkolwiek decyzję bez uprzedniego zasięgnięcia jej opinii. To najlepsza doradczyni finansowa, jaką można sobie wymarzyć. Połowę interesów, które załatwiłem w ostatnich latach, zawdzięczam właśnie jej. Sukces zakładów tekstylnych w Igualadzie to w całości jej zasługa… A ja tak ją kocham! – zawył. – Gdyby nie to, że żona kazała mi dzisiaj iść do pracy, zostałbym w domu i nie wychodził z łóżka przez najbliższe dni.

– Czy kiedy poczuje się pan lepiej, mógłby pan podać nam nazwę galerii, w której Carolina zamierzała się zatrudnić?

– Oczywiście, w tej chwili nazwa wyleciała mi z głowy. To ta słynna galeria z Londynu. Sam kupowałem na ich aukcjach, dobrze znam właściciela, Carolina zresztą też. ale zapytajcie moją asystentkę, kiedy będziecie wychodzić, na pewno wam powie. – I dodał: – Ale równie dobrze Carolina mogła to sobie wymyślić. Nie uwierzyłem jej… Chyba tak samo nie mogę uwierzyć, że nie żyje! – Do jego oczu znowu napłynęły łzy.

Nagle przerwał nam odgłos otwieranych drzwi. Odruchowo obróciliśmy się z Jaimem.

– Oj! Przepraszam, tato, nie wiedziałem, że masz spotkanie.

Mężczyzna zaczął się wycofywać.

– Nie, nie… Zaczekaj. Chcę z tobą porozmawiać. – Syn podszedł bliżej i pan Grau dokonał prezentacji: – Bernardo, to panowie detektywi z policji, przyszli porozmawiać o Carolinie. – Przybysz przywitał się z nami silnym uściskiem dłoni i słowami: „Bernardo Grau”, a jego ojciec ciągnął: – Chciałbym, żebyś zajął się sprawą pogrzebu. Powiadomiłeś już Carlotę? I Mercedes?

– Tak, tato, nie przejmuj się tym. Wszystko jest załatwione. Wczoraj rozmawiałem z kuzynkami, są załamane – odparł zasmucony syn.

– Chwileczkę – przerwał im Reyes uprzejmie, acz stanowczo – niech panowie nie zapominają, że najpierw trzeba przeprowadzić sekcję, to może zająć kilka dni. Będziemy państwa informować.

Bernardo uścisnął nam dłonie na pożegnanie i wypadł z gabinetu jak z procy, jakby miał alergię na nasze towarzystwo.

– A pański syn? – zagadnął Jaime. – Też tutaj pracuje?

– Tak. Robi swoje…

– Robi swoje? Zaraz, ale czy zajmuje kierownicze stanowisko? – dopytywał Reyes.

– Czy ma pan dzieci?

– Tak – odparł sucho Jaime Reyes.

– Nagrywa pan naszą rozmowę?

– Nie.

Odłożyłem notatnik na biurko.

– W takim razie na pewno pan rozumie, jak to jest, kiedy potrafimy świetnie rozpoznać, kto jest bystry, a kto nie bardzo, ale kiedy tym niezbyt bystrym kimś jest nasze dziecko, to pomalujemy je na złoto i pociągniemy dwiema warstwami błyszczącego lakieru. A odpowiadając na pańskie pytanie: tak, Bernardo jest w kierownictwie Grau & Co.

Przez całą tę tyradę ani razu nie pociągnął nosem.

Zachowaliśmy z Jaimem kamienne twarze. Inspektor zmienił temat.

– A pańska bratanica Carlota? Też dla pana pracuje?

– Nie, ona jest malarką. Żyje ze sprzedaży swoich obrazów.

Jaime chętnie jeszcze długo zadawałby pytania, ale jako że nie znaliśmy bezpośredniej przyczyny śmierci, a rozmówca był wyraźnie roztrzęsiony, postanowiliśmy już nie drążyć i usunąć się ze sceny. I tak nieźle nam poszło. Pożegnaliśmy się uprzejmie, zapisaliśmy nazwę galerii i zjechaliśmy na parter. Obaj bardzo się cieszyliśmy – ja dlatego, że mogłem odetchnąć czystym, mroźnym powietrzem, a Jaime wreszcie mógł na tym świeżym powietrzu zapalić.

– Ale grubas! – Nie mogłem przestać myśleć o jego potężnym brzuchu, który bez przerwy napełniał. – Myśli szef, że był zakochany w tej babce? – Miałem tyle różnych myśli naraz, że ledwie mogłem się wysłowić. – A to z tym synem? Bardzo elegancko ubrał w słowa, że jego zdaniem facet jest do niczego!

Gdyby starczyło mi odwagi, zapytałbym inspektora o jego dziecko lub dzieci, ale nie miałem dość pewności siebie. Ciekawość jednak aż mnie zżerała.

– Nigdy nikogo nie lekceważ, Manolito, to piekielnie inteligentny typ. Nie dorobił się takiej pozycji dzięki ładnym oczom. Powiedział nam to o synu, żebyśmy go zignorowali. Dlaczego? Nie mam pojęcia, ale nic się nie bój, ustalimy to. A co do denatki, to owszem, uważam, że ją kochał, ale nie w tym sensie, o którym myślisz. Odniosłem wrażenie, że to raczej uczucie zbliżone do miłości ojcowskiej, ale nie wiem… na razie.

– W takim razie co dalej? Jedziemy do siostry?

– Tak, ale najbardziej chciałbym mieć już w rękach raport z sekcji. Wtedy będziemy wiedzieli, na co umarła. Jutro z samego rana pojedziemy do patologa, żeby powiedział nam wszystko, co udało mu się już ustalić. Musimy też dowiedzieć się, co było w torebce i czy denatka miała iPada albo komputer. Na razie – zarządził – możesz podzwonić do Londynu, żeby sprawdzić, czy Carolina rzeczywiście miała u nich pracować.

Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu

Natura chciała, że Guillermo przyszedł na świat w mieścinie La Lora nieopodal Burgos. Wszyscy uznali, że to będzie cud, jeśli maleńkie dziecko przeżyje. Było potwornie chudziutkie i wyglądało całkowicie bezbronnie, nawet położna nie spodziewała się, że przetrwa noc. Nikt jednak nie mógł sobie nawet wyobrazić, jak potężną siłą została obdarzona ta mała istotka i jaką wagę, w każdym znaczeniu tego słowa, osiągnie.

Kiedy miał pół roku, matka karmiła go kiełbaskami, które maluch pożerał łapczywie, aż zostawała mu w rączkach tylko lepka osłonka. Ludzie gadali, że Mercedes oszalała, że dziecko się zadławi, ale nigdy nic mu się nie stało, kiełbaski zaś weszły do jego codziennego jadłospisu.

W szkole wciąż dostawał nowe przezwiska, nawiązujące do jego drobnej budowy, ale na pierwsze miejsce wysunął się zdecydowanie „Chudziak”; chociaż z początku się złościł, bo wyczuwał pogardliwy ton rówieśników, nauczył się nosić przydomek z godnością i zaakceptował go do tego stopnia, że kiedy ktoś go o coś pytał, zawsze używając tego określenia, on już przestał zwracać na nie uwagę, bo świetnie wiedział, że to już dawno nie jest złośliwa ksywka, a po prostu jego imię. Zmiana ta nie była jednak darem od losu, a raczej owocem jego inteligencji i determinacji. Miał tak silnie rozwiniętą umiejętność perswazji, że potrafił zmiękczyć serce nawet tej oschłej, kościstej kobiety o zmęczonych życiem oczach, jak jego matka, żeby kupiła mu cukierki, które w powojennej rzeczywistości stanowiły luksus dla większości rodzin. Potem wymieniał je z kolegami na chleb, a najchętniej kanapki, albo na jakieś inne, znacznie bardziej pożywne przysmaki.

Dzięki temu zaskarbił sobie szacunek wśród dzieci z miasteczka, a w wieku lat dziewięciu został hersztem swojej „bandy”. Namówił jej członków, żeby poszukali w domach albo gdziekolwiek indziej różnych rzeczy, które wydawały im się nieprzydatne. Dokonywał uważnej selekcji, a kiedy przejeżdżał handlarz starzyzną, sprzedawał mu je i zarabiał jedną czy dwie pesety, w zależności od jakości towaru. Następnie kupował słodycze, które rozdzielał między całą grupę, choć oczywiście największą część łupu zostawiał sobie – nie bez kozery to on był mózgiem całego przedsięwzięcia.

Nauczył się, tak jak jego brat, nigdy nic nie zostawiać na talerzu, choćby był załadowany z górką, żeby uniknąć siarczystego klapsa od matki. Kiedy czasami zdarzało mu się zaprotestować: „Mamo, nie chcę już więcej”, Mercedes odpowiadała groźnym tonem: „Mówiłam, że wszystko ma być zjedzone! Bo jak nie, to ty już wiesz…”. Ona na własnej skórze zaznała prawdziwego głodu i nie zamierzała dopuścić, żeby pod jej dachem zmarnował się choćby okruszek. I tak żołądek Guillerma przyzwyczajał się do pochłaniania ogromnych ilości jedzenia, a jego właściciel stopniowo powiększał się wszerz. Kiedy sąsiadki mówiły: „Ale ten twój chłopak pyzaty, Mercedes!”, ona pękała z dumy; taki chłopak to okaz zdrowia.

W wieku czternastu lat Guillermo musiał pożegnać się ze szkołą i zacząć pomagać ojcu w pracach polowych. Pszenica, jęczmień, fasola i ziemniaki nie interesowały go w najmniejszym stopniu. Marzył tylko o tym, żeby znaleźć wolną chwilę, schować się – bo gdyby matka go przyłapała, nieźle by go prześwięciła – i czytać książki, które kupował za pieniądze podkradane Mercedes, kiedy tylko pozwolili mu zabrać się z kimś do Burgos.

W tym samym czasie wyrobił sobie nawyk jedzenia zawsze wtedy, gdy się stresował albo czymś smucił. W miejscach, w których zaszywał się z dala od ludzi, zaczął zostawiać suszone wędliny i inne trudno psujące się przekąski, na wypadek nagłej potrzeby. Żołądek rozpychał się jeszcze bardziej.

Nie zamierzał kontynuować rodzinnej tradycji i zajmować się rolą. Miał bardziej ambitne plany. Powołanie do wojska było więc dla niego błogosławieństwem. Dostał przydział do Saragossy i gdy tylko się dowiedział, zaczął powtarzać sobie pod nosem, ale z wielkim entuzjazmem, nazwę tego miasta. Dotychczas ze stolicy Aragonii znał tylko dworzec autobusowy; przyjeżdżali tam z Burgos i przesiadali się na autobus do Teruel, skąd musieli jeszcze dostać się do rodzinnej wioski jego matki, Los Cerezos, gdzie mieszkali jego dziadkowie i gdzie w dzieciństwie spędzał letnie wakacje.

Kiedy wyjeżdżał, nie mógł się nawet pożegnać z ojcem, który już od kilku godzin pracował w polu. Matka cmoknęła go w przedpokoju, tylko na chwilę odrywając się od swoich zajęć, i powiedziała: „Wrócisz jako mężczyzna”. Jedna tylko osoba odprowadziła go na dworzec, upierając się, żeby nieść jego wojskowy worek – pękający z dumy brat Bernardo, który oprócz imienia odziedziczył po ojcu upodobanie do uprawy ziemi. Od początku było jasne, że nie dzielą z bratem tych samych zainteresowań.

Kiedy mierzyli go do munduru, a jego bujna grzywa była już tylko wspomnieniem, lekarz ostrzegł go, żeby pilnował wagi: „Jesteś na granicy normy, chłopcze. Nie ważysz więcej niż średnia dla twojego wieku – uściślił – ale jesteś bardzo niski. Uważaj na to, co jesz. – Po czym zawołał: – Następny!”.

Zaczęli wołać na niego „Pulpet”, ale że był już przyzwyczajony do przezwisk, wziął sprawy w swoje ręce i postanowił zorganizować konkurs na wzór tego w Nieugiętym Luke’u z Paulem Newmanem – kto zdoła pożreć więcej jajek na twardo w ciągu godziny. Osobiście wolałby tradycyjną kaszankę z Burgos, ale domyślał się, że ta propozycja nie spotka się z poparciem, więc ostatecznie stanęło na jajkach. W zawodach wzięło udział dziesięciu uczestników i chociaż Guillermo dał radę zjeść tylko trzydzieści pięć, to i tak najwięcej ze wszystkich. Wygrał, dopingowany rozentuzjazmowanymi okrzykami: „Pulpet, Pulpet!”. Jego popularność rozprzestrzeniła się niczym pożar lasu i wkrótce stał się gwiazdą garnizonu. Wszyscy chcieli spędzać z nim czas i słuchać emocjonujących opowieści o przygodach, które w razie potrzeby zmyślał. Wszyscy rzucali się na wyprzódki, żeby stawiać mu piwo i częstować papierosami, aż dławił się dymem i bąbelkami. Świetnie się zresztą składało z tym sponsorowaniem, bo choć matka od czasu do czasu wysyłała mu coś do jedzenia i nową koszulę, to nie dostawał z domu złamanego grosza. Guillermo był zachwycony służbą w wojsku, co utwierdzało go w przekonaniu, że na wsi nie ma dla niego przyszłości.

Jednak bez wykształcenia i bez pieniędzy musiał wrócić do rodzinnej wioski. Przez ten czas nic się tam nie zmieniło, więc wkrótce znowu harował u boku ojca od świtu do zmierzchu. Jego brat nie zgłaszał obiekcji i sprawiał wrażenie całkiem zadowolonego z życia, ale Guillermo czuł się jak w matni, nie potrafił znaleźć wyjścia z sytuacji. Przestało mu wystarczać czytanie książek, przez które zarywał noce, i musiały minąć trzy ciągnące się w nieskończoność lata, zanim spotkał na swojej drodze nową nauczycielkę.

Miała czarne włosy i figurę jak źdźbło pszenicy, błyszczące żywo oczy, które zdawały się komunikować więcej niż słowa, i tak zmysłowo kołysała biodrami, że Guillermo całkiem stracił głowę. Był pod wielkim wrażeniem, że dziewczyna tak zgrabnie chodzi na szpilkach po brukowanych uliczkach, aż wyrwał mu się długi i przenikliwy gwizd. Przypominała mu gazelę o eleganckich, pełnych gracji ruchach. A on zamierzał upolować tę gazelę.

Z początku Susana (bo tak miała na imię) była odporna na jego zaloty. Nie chciała powiedzieć mu tego wprost, żeby nie zranić jego uczuć, ale chodziło o wygląd Guillerma; nadmiarowych kilogramów można było się pozbyć, jednak prawdziwy problem leżał gdzie indziej. Otóż Guillermo był od niej znacznie niższy, a temu nie dało się w żaden sposób zaradzić. Umarłaby ze wstydu, gdyby ktoś ich razem zobaczył. Susana nie wiedziała jednak jeszcze, że najsilniejszymi cechami osobowości Guillerma były upór i wytrwałość. „Czarnulko, wyjdź za mnie, a będziesz moją królową!”, oświadczał jej się codziennie, obsypując ją darami w rodzaju orzechów czy bukietów lawendy, a ona, chcąc nie chcąc, zawsze się uśmiechała. Opowiadał jej najbardziej niestworzone i zwariowane historie, a ona pękała ze śmiechu. Pewnego dnia jednak się nie pojawił; podobnie następnego, i jeszcze kolejnego, a wtedy uświadomiła sobie, że za nim tęskni. I tak oto zdobył serce Susany dzięki inteligencji i niezłomności, bo kiedy znowu go zobaczyła, od razu powiedziała: „Tak”.

Pewnego sierpniowego poranka, jak każdego dnia, Guillermo poszedł w pole wraz z ojcem i bratem. Ojciec założył na głowę słomkowy kapelusz, bo słońce miało tego dnia wyjątkowo mocno przygrzewać, więc wolał się zabezpieczyć. Rzeczywiście – duszący ukrop sprawiał, że raz po raz musiał przerywać pracę, żeby napić się wody z glinianego dzbana, który w takie dni zawsze miał ze sobą. Guillermo pracował na swoim zagonie, rozgrzany i szczęśliwy, pochłonięty rozmyślaniem o zbliżającym się ślubie. Kiedy podniósł na chwilę głowę, żeby otrzeć z czoła pot, zobaczył, jak jego ojciec upada na suchą spękaną ziemię Wrzasnął: „Bernardo!”, sam nie wiedząc, czy zwraca się do ojca, czy do brata, i rzucił się w jego stronę. Schylił się, ale było już za późno, ojciec umarł na ziemi, z której żył.

Ślub był bardzo skromny. Susana sugerowała, żeby to odłożyć, ale Guillermo odmówił, chciał jak najszybciej rozpocząć życie z żoną. Dla jego matki, ubranej od stóp do głów na czarno, uroczystość przypominała raczej pogrzeb, ale nie uroniła ani jednej łzy, ani razu nie załkała. Była kobietą zahartowaną przez życie, przywykła przyjmować wszystko, co jej się przytrafiało. Jego brat Bernardo i nieliczni krewni Susany, którzy wzięli udział w uroczystości, robili, co w ich mocy, żeby poprawić atmosferę, ale bez skutku. Z czasem Guillermo zaczął żałować tamtej decyzji, bo choć Susana nigdy nie robiła mu wyrzutów, wiedział, że nie o takim ślubie marzyła.

W spadku otrzymał połowę ojcowizny, reszta przypadła bratu. Los sprawił, że ta ziemia, która zawsze była dla niego piekłem, stała się źródłem jego chwały. Pod spękaną glebą krył się jeden z najbardziej pożądanych przez ludzkość skarbów – ropa. Choć wydawało się to niewiarygodne, pod stopami miał czarne złoto.

Szybko pozbył się gruntów, sprzedając je po horrendalnej cenie pewnemu angielskiemu przedsiębiorstwu. Z kieszeniami i kontem bankowym pełnymi gotówki mógł zainwestować w interesy, które bardziej go pociągały. Wiedział, że dzięki inteligencji, uporowi, pracowitości i zamożności na pewno odniesie sukces. Nauczył się otaczać kompetentnymi, osobiście dobieranymi współpracownikami – „Nie liczy się ilość, ale jakość”, mawiał – i zaczął wznosić imperium. Wkrótce przeniósł się do Madrytu i z czasem stał się jednym z najbogatszych ludzi w kraju.

Zapisywał się na kursy i szkolenia, uczył się po nocach, a przy śniadaniu utrwalał nowo nabytą wiedzę. Musiał okazać się godny nowego stanowiska i nie zamierzał dopuścić, żeby którykolwiek z pracowników przewyższał go wiedzą. Żył jednak w ciągłym napięciu – tyle zmian, tyle nowych osób, strach przed porażką; stresował się, a wtedy musiał jeść. Susana próbowała go pilnować, pozornie się kontrolował, ale po kryjomu, tak jak dawniej, wyjmował zachomikowane jedzenie i dawał upust swemu nieposkromionemu apetytowi. Do tego należy dodać niezliczone zobowiązania służbowo-towarzyskie, które wiązały się z nieumiarkowanym spożywaniem alkoholu i paleniem. Żołądek Guillerma coraz bardziej się powiększał.

W końcu osiągnął pełnię szczęścia – choć musieli czekać nieco dłużej, niż się spodziewali, jego ukochana Susana dała mu to, czego pragnął najbardziej na świecie: synów. Najpierw urodził się Bernardo, nazwany tak na cześć wujka, a potem Guillermo; wołali na niego Willy. Rodzina była w komplecie.

To były najintensywniejsze i najszczęśliwsze lata jego życia. Biznes się kręcił, a on czuł motywację, żeby ciągle się rozwijać. W domu czekało na niego dwóch uroczych chłopców, którzy rzucali mu się na szyję, gdy tylko przekraczał próg domu, choć znacznie częściej mógł tylko popatrzeć, jak słodko śpią, tak późno wracał bowiem z pracy. No i oczywiście jego najsilniejsza podpora, przyjaciółka, żona. Wiedział, że bez niej wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej.

Z kolei Susana stopniowo przystosowywała się do swojej nowej pozycji. Nie była już wiejską nauczycielką, marzącą o przekazywaniu wiedzy niesfornym smarkaczom, nie była już także Susaną – stała się żoną Guillerma Graua, z całym dobrodziejstwem inwentarza. Brała udział w imprezach charytatywnych, zapraszano ją na herbatkę, towarzyszyła mężowi podczas bankietów; mogła chodzić na zakupy i wydawać tyle, ile chciała, nikomu się nie tłumacząc. Guillermo zawsze był szczodry i zależało mu na tym, żeby jego żonie niczego nie brakowało. Nie chodzi o to, że takie życie jej się nie podobało, po prostu nie czuła się już tak pożyteczna jak dawniej; nie chciała też, żeby ta nowa rzeczywistość zaślepiła ją i sprawiła, że zapomni o swoich korzeniach.

Chłopcy dorastali, a jak to się mówi: „duże dzieci – duży kłopot”. Najwięcej zgryzot przysparzał im Bernardo. Kiedy znowu musieli wyciągać go z jakiejś nieprzyjemnej sytuacji, w którą się wpakował, i oczekiwano od nich wyjaśnień, rodzice uśmiechali się pobłażliwie i mówili: „Czasem jest trochę konfliktowy, ale to taki wiek”. A Guillermo odczuwał przemożną potrzebę napchania sobie żołądka. Podjadanie i popijanie między posiłkami weszło mu w nawyk, podobnie jak ukrywanie tej słabości przed Susaną.

Musiało minąć jednak jeszcze parę dobrych lat, zanim zadano mu ostateczny cios, który uczynił z Guillerma człowieka chorobliwie otyłego. Był pierwszy stycznia, niemal dokładnie trzynaście lat temu, kiedy zadzwoniono z informacją, że jego syn Willy zginął w wypadku drogowym. Guillermo prawie wpadł w obłęd z rozpaczy – zaledwie pół roku wcześniej stracił brata, a teraz padło na jego syna.

Silne leki uspokajające nie pozwoliły mu nawet pójść na pogrzeb. Guillermo pokładał całą nadzieję w tym błyskotliwym młodzieńcu, który po matce odziedziczył wygląd i radosne usposobienie, a po ojcu upór i inteligencję. To on został namaszczony, żeby kontynuować jego wielkie dzieło, syn, który nigdy go nie zawiódł, a teraz, bez żadnego uprzedzenia, go opuścił. Guillermo nigdy nie potrafił znaleźć w słowniku adekwatnych przymiotników, żeby opisać swojego młodszego syna, a teraz tak samo nie umiał opisać tego ogromu bólu i żalu. Wiedział, że ma na sumieniu niewybaczalne grzechy – żeby zajść tak daleko jak on, trzeba było po drodze poświęcić kogoś innego – ale obecność ukochanego syna trzymała go w ryzach, kazała pilnować, żeby straty uboczne były jak najmniejsze. Willy pomagał mu się odkupić. Teraz jednak Guillermo został sam i wiedział z całą pewnością, że jeśli chce utrzymać swoją pozycję, musi być zajadły i nieprzejednany. Od tej pory zero litości. Jedzenie stało się dla niego prywatnym azylem, a obżarstwo formą kary wymierzanej samemu sobie.

Susana odczuła ten cios równie, a może nawet bardziej boleśnie, ale nauczyła się znosić to z rezygnacją; po pierwszych miesiącach próbowała pozorować normalność, ale ta nigdy nie wróciła. Guillermo jadł, pił i palił wszędzie i o każdej porze dnia i nocy. Było mu już wszystko jedno, czy jego żona o tym wie. Ślady tamtego zabawnego, sympatycznego mężczyzny, który zawsze potrafił doprowadzić ją do śmiechu, z czasem się zacierały, a na ich miejscu pojawiał się rys kompulsywnego drapieżnika, w wielu znaczeniach tego słowa.

Podczas pogrzebu swojej matki Guillermo wyjął z kieszeni paczkę orzeszków i podczas gdy zakrywano grób nieboszczki, on stał pochrupywał. W tamtym właśnie momencie nastąpił przełom i Susana w miejsce obojętności zaczęła odczuwać do niego absolutną pogardę. Żaden człowiek nie przypominał tak wieprza, jak jej własny mąż.

Jedyne, nad czym ubolewa Susana, to że od czasu do czasu Guillermo nadal odwiedza ją w nocy, a ona musi wtedy zamknąć oczy i przywoływać miłe wspomnienia z dawnych czasów. Inaczej nie byłaby w stanie tego znieść. Mąż budził w niej autentyczną odrazę.

Ale potem on zaczyna chrapać i dopada go ten sam koszmar, co każdej nocy. Jest bardzo głodny, musi jak najszybciej znaleźć ofiarę. Widzi warchlaczka i rzuca się na niego. Rozdziera go zębami i wypija buchającą z tętnic krew. Po wszystkim czuje, że szura brzuchem po ziemi. Podczołguje się nad brzeg rzeki i odbicie w wodzie pokazuje mu rzeczywistość. Jest dzikiem.

28 grudnia 2016

5

Francisco

Tamtego ranka wstałem nieco wcześniej niż zwykle. Umówiłem się z Jaimem, że z samego rana pojedziemy do lekarza sądowego, a chciałem jeszcze zajrzeć na komisariat i przy okazji przygotować się do strasznego wydarzenia, jakim była dla mnie wizyta w kostnicy.

Stawiłem się w zakładzie anatomopatologii dokładnie o umówionej godzinie, bo cenię sobie punktualność, ale inspektor już tam był i rozmawiał z jakimś mężczyzną; domyśliłem się, że to zapewne główny patolog, Francisco Montes. Miał na sobie fartuch, a patrząc na jego białą, starannie przystrzyżoną brodę, pomyślałem, że zajmuje to stanowisko od wielu lat; na pewno też od dawna współpracował z Jaimem, bo zachowywali się jak starzy znajomi.

Podszedłem się przywitać. Odpowiedzieli mi jednym głosem, nie zaszczycając mnie nawet spojrzeniem, i rozmawiali dalej, jakbym w ogóle nie istniał.

– Już ci mówiłem, Jaime, mam tu całą stertę trupów – tłumaczył lekarz. – Zdajesz sobie sprawę, ilu mam tu biedaków, którzy padli ofiarą tych przeklętych mrozów? Nie wspominając o bożonarodzeniowych samobójcach.

– Tak, wszystko to wiem – nie odpuszczał Reyes – ale mówimy tutaj o możliwym zabójstwie. Potrzebuję raportu, żeby wiedzieć, na czym stoję.

– No to już wiesz, czemu sprzątnęli ją w święta – odparł Francisco złośliwie.

– Czemu?

– Bo w święta wszyscy mają wolne i sekcje potwornie się opóźniają. Zresztą nie tylko sekcje, wszystko się zamyka, nie licząc sklepów, bo chcą, żebyśmy wydawali pieniądze. – A po chwili dodał: – A gdybyś nie był taki, jaki jesteś, też byłbyś teraz na urlopie.

– W sierpniu też – wtrąciłem. Popatrzyli na mnie pytająco. – W sierpniu też jest paraliż, bo wszyscy wyjeżdżają na wakacje.

– Słuszna uwaga, chłopcze – pochwalił mnie lekarz. – Lepiej nie umierać ani w sierpniu, ani w święta. A tym bardziej chorować.

– Gadaj zdrów, Francisco, ale nie chce mi się wierzyć, że nawet nie rzuciłeś okiem na te zwłoki – rzucił Jaime.

– No co ty, Jaime, pewnie, że tak! – Parsknął śmiechem. – Jak tylko mi powiedzieli, że ta babka jest od ciebie, od razu się nią zająłem. Ale muszę ci trochę utrudniać życie, co? Wiem, że nie lubisz mieć za łatwo! – I znowu zaśmiał się tubalnie.

– No i już się wygadałeś – odparł detektyw ze śmiechem. Nastawiłem uszu, żeby nie uronić żadnego szczegółu.

– Zacznijmy od tego, że jeszcze jej nie otworzyłem, więc wszystko, co ci teraz powiem, opiera się na pierwszych oględzinach, dlatego jest to absolutnie nieoficjalne. – Spoważniał i zaczął przedstawiać wyniki badania: – Kiedy mi ją tu przywieźli, nie żyła od niespełna dwóch dni. Zmarła dwudziestego czwartego, między szóstą a dziewiątą wieczorem. Miała siniaki na obu ramionach, po ataku od tyłu. Nie są bardzo mocne, co każe mi przypuszczać, że mogą być skutkiem nieco zbyt silnego dotyku kochanka.

– Innymi słowy chcesz powiedzieć, że ktoś złapał ją od tyłu i przytrzymał, czy to kochanek, czy zabójca – sparafrazował detektyw.

– Tak jest. Poza tym większość paznokci u rąk jest lekko nadłamana, a jeden, na prawym palcu wskazującym, pękł na pół. W tej sytuacji nie podejrzewam już pieszczot, chyba że lubili sado-maso. Jak sam zawsze powtarzasz, nie należy odrzucać żadnej możliwości. Tyle że… nie było śladów spermy. Jeśli nie był to więc tantryczny seks sado-maso, to nie mam więcej pomysłów.

– Czyli twoim zdaniem możemy mieć do czynienia z zabójstwem, nawet jeśli nie z umyślnym morderstwem? – spytał Reyes.

– Śmierć naturalna to to na pewno nie była. Ale jest coś jeszcze…

I lekarz zawiesił tajemniczo głos.

– Mówże dalej, nie zamierzam błagać na klęczkach – pośpieszył go niecierpliwie detektyw.

– Przyczyną śmierci jest niewydolność oddechowa, ale nie udusili jej rękami. Jestem tego pewny, bo nie ma na szyi nawet najmniejszego śladu, poza tym pracuję tutaj nie od dziś. Gdyby nie to, że trafiło najpierw na ciebie, a potem na mnie, prawdopodobnie uznano by to za zawał. – I dodał: – Kiedy zajrzałem do ust, zwróciłem uwagę na wygląd błon śluzowych, sprawdziłem też źrenice… Na podstawie tego, co zobaczyłem… mógłbym przysiąc, że została otruta.

– Otruta?! – krzyknąłem zdumiony.

– Jak? Czym? – dopytywał Reyes.

– Jeszcze nie wiem. Na pierwszy rzut oka nie spełnia żadnych parametrów typowych dla działania tego rodzaju substancji. Może nałykała się leków, ale nie wydaje mi się. Dopóki nie będziemy mieli wyników toksykologii, nic więcej nie mogę ci powiedzieć.

– Francisco, błagam cię, wyciągnij je jak najszybciej, a sam też weź się do roboty. Wiem, że próbuję się bezczelnie wepchnąć w kolejkę, ale proszę – nalegał detektyw.

– Przykro mi, Jaime, ale nic więcej nie mogę zrobić… Zleciłem analizę już wczoraj, własnoręcznie napisałem na formularzu zamówienia: PILNE. A jeśli chodzi o mnie, to czy kiedykolwiek nie traktowałem cię priorytetowo?! – Zachichotał i klepnął Reyesa po plecach. – Ale sam dobrze wiesz, że na wyniki toksykologii zawsze trzeba poczekać, musisz uzbroić się w cierpliwość. Pośpieszę ich, ale obstawiam jakieś dwa tygodnie, wcześniej nie da rady.

Zanim się pożegnaliśmy, Jaime wymusił na lekarzu obietnicę, że będzie go informował o wszelkich nowinach. Po wyjściu z tamtego ponurego, przynajmniej dla mnie, miejsca, poczułem się znacznie lepiej, ale ulga nie trwała długo, bo zaraz za bramą zobaczyłem naszego peugeota. Mieliśmy jechać do Guadarramy złożyć wizytę siostrze Caroliny i na samą myśl o czekających mnie trzech kwadransach w przegrzanej wędzarni dostawałem gęsiej skórki. Jaime musiał zauważyć moje wahanie przy wsiadaniu do auta, bo powiedział:

– Możesz sobie otworzyć okno, jeśli chcesz, Manolito.

Wcisnąłem guzik z taką prędkością, jakbym miał rękę na sprężynie.

– Ciągle myślę o tym, co nam powiedział lekarz. – Dym z papierosa Jaimego wylatywał przez moje okno. – Skoro kogoś trujesz, to po co walczyć, jeżeli i tak umrze? A jeśli ten ktoś, z kim walczyła, nie wiedział, że babkę już otruto? Może jakiś włamywacz? A może miała agresywnego chłopaka, któremu omsknęła się ręka? A może zażyła tę słynną „pigułkę dla samobójców”?

W głowie aż kipiało mi od rozmaitych pomysłów i hipotez. Wiedziałem, że nie powinienem zasypywać przełożonego takim gradem pytań, ale potrzebowałem wyrzucić z siebie to wszystko, a nikogo innego nie miałem pod ręką.

– Wszystko jest możliwe… na razie. Ale mów dalej – zachęcił mnie ku mojemu zdumieniu – bo czasem najbardziej niedorzeczne pomysły okazują się najsensowniejsze. Dobrze mi robi słuchanie tego.

Nie wiedziałem jeszcze, że w głowie inspektora zaczęła kiełkować nowa myśl.

– Ché, szefie, mogło wydarzyć się praktycznie wszystko… A nie mamy nic konkretnego.

– Ché, Manolito, nie załamuj się. Dopiero zaczęliśmy, a już wiemy całkiem sporo. Mamy kobietę, którą otruto na śmierć w jej własnym domu, bo kiedy Francisco mówi, że coś podejrzewa, to znaczy, że ma stuprocentową pewność; kobietę, która obracała się w wyższych sferach i na pewno wiele osób w jej otoczeniu nie życzyło jej dobrze. Wiemy, że pod jej domem widziano samochód i motocykl. I na pewno dowiemy się znacznie więcej. – Reyes zdawał się bardzo pewny swego.

– Mamy coś jeszcze… – Próbowałem zbudować suspens, ale szef nie zareagował, więc podjąłem wątek jak gdyby nigdy nic. – Dzwoniłem rano do Londynu, do tego domu aukcyjnego.

– Nawet nie wiesz, jak się cieszę, Manolo! – Zabrzmiało to całkiem szczerze. – I co?

– Carolina rzeczywiście miała u nich pracować. Tyle że, z tego, co zrozumiałem, umawiali się z nią na dwudziestego siódmego grudnia, ale w ostatniej chwili zawiadomiła ich, że może zacząć dopiero dziesiątego stycznia.

– Jak to „z tego, co zrozumiałeś”? Rozmawiałeś z nimi osobiście? Nie przez tłumaczkę? – zdziwił się.

– Tłumaczki nie było, więc zdałem się na swój szkolny angielski – odparłem, odwracając głowę w prawo.

Zaskoczył mnie widok nieskończonej białej połaci za oknem, ze śniegu wyłaniał się tylko sterczący czubek jakiejś skały. Miałem wrażenie, że przemierzamy morze soli. Po niebie krążył orzeł, co uznałem za dobry omen.

– Pełna profeska! – Nie wiedziałem, czy się ze mnie nabija, czy rzeczywiście mi gratuluje. – Zweryfikowałeś to z liniami lotniczymi?

– Tak, wszystko się zgadza. Carolina odwołała lot z dwudziestego szóstego grudnia i przełożyła go na dziesiątego stycznia. Zmiany wprowadziła dwudziestego trzeciego o wpół do jedenastej wieczorem.

– Czyli wypadło jej coś, co kazało jej odwołać podróż z zaledwie trzydniowym wyprzedzeniem. – Na chwilę zapadła cisza. – Co się stało, Carolino? – rzucił pytanie w przestrzeń, jakby spodziewał się, że ona sama mu odpowie.

Nagle gwałtownie zahamował. Pomyślałem, że może chce mnie uścisnąć w nagrodę za świetną pracę. On jednak wysiadł z samochodu i kazał mi zrobić to samo, rzucając stanowczo:

– Bierz się za łańcuchy, bo daleko w tym śniegu nie ujedziemy.

6

Elena i Pedro

Trochę nam zeszło z zakładaniem łańcuchów na koła, potem musieliśmy jechać wolniej, bo śnieg nie przestawał prószyć, tak że dotarcie do celu zajęło nam prawie półtorej godziny. Majestatyczne widoki zapierały jednak dech w piersiach, tak że w ogóle nie czułem upływu czasu. Znowu musieliśmy zdać się na niezawodne Google Maps; misja poszukiwawcza górskiego domku, położonego przy jednej z krętych dróg odchodzących od M-623, prowadzącej do pasma Guadarrama z Navacerrady, bez pomocy nawigacji zajęłaby nam z pół dnia. Tak czy inaczej jednak ostatecznie do celu trafiliśmy bardziej tradycyjną metodą – jak Tomcio Paluszek wracał śladem okruszków chleba, tak my podążyliśmy za dymem wydobywającym się spomiędzy drzew.

Wysiadłem z auta i bardzo się ucieszyłem, że wziąłem wełnianą czapkę, którą zrobiła mi na drutach mama – przynajmniej w uszy było mi ciepło i mogłem swobodnie zadrzeć głowę, żeby podziwiać piękno krajobrazu. Choć dzień był ciemny i ponury, a za jedyne towarzystwo mieliśmy niezmąconą ciszę, to gęstwina dębów i sosen przykrytych nieskazitelnie białą pierzynką, otaczająca domek jakby żywcem wyjęty z bajki, stanowiła przecudowny pejzaż. Miałem wrażenie, że przeniosłem się do innego świata, jakby od Madrytu dzieliły mnie tysiące kilometrów; mimo lodowatego chłodu ogarnęło mnie przyjemne ciepło.

Pchnęliśmy furtkę prowadzącą do ogrodu – prawdopodobnie ogrodu, bo tutaj śnieg miał co najmniej czterdzieści centymetrów głębokości; musieliśmy przemieszczać się szybko i ostrożnie, żeby nie zapaść się po kolana.

– Wygląda na to, że komuś nie chciało się złapać za łopatę i odgarnąć chociaż trochę śniegu, żeby zrobić ścieżkę do domu – szepnąłem dyskretnie do Jaimego. – Nie jest to znowu takie trudne, sam spokojnie dałbym radę. – I dodałem: – Można by pomyśleć, że odśnieżyli wczoraj wieczorem i to przez noc tak napadało, ale obaj wiemy, że to nieprawda.

– Widocznie nie wychodzą zbyt często – odmruknął. – Może mają służbę od wszystkiego.

– Zbyt często może nie, ale czasem ktoś na pewno wychodzi, tam są ślady stóp i parę niedopałków. Ma pan szczęście, tutaj też palą, nie będzie pan potrzebował swojej przenośnej popielniczki. – Mało brakowało, a puściłbym do niego oko.

Dobrnęliśmy jakoś do ganku i wcisnęliśmy guzik przy drzwiach, ale nie rozległ się żaden brzęczyk. Już szykowałem się do pukania, kiedy Jaime pociągnął za wiszącą na jednym z filarów linkę i rozdźwięczał się dzwonek. Od razu usłyszeliśmy: „Już idę!” i oto w holu pojawiła się Elena Martín.

– Dzwonek nie działa – wyjaśniła przepraszająco. – Nie uruchomiliśmy agregatu, jest w składziku… – Wskazała głową na szarą budę stojącą w odległości dziesięciu metrów. – …i chwilowo nie mamy prądu.

Nie mogłaby się wyprzeć siostry. Nie dałoby się też zgadnąć, która była starsza, a która młodsza. Ten sam kolor włosów, ten sam owal twarzy. Miała ciemniejsze oczy niż Carolina, odrobinę szersze biodra, była nieco niższa, ale większość cech wyglądu wskazywała, że mają tych samych rodziców. Przyjęła nas w znoszonych dżinsach i czarnym wełnianym swetrze z golfem i rękawami naciągniętymi na dłonie. Na jej twarzy malowały się niepokój i żal.

– Proszę, wejdźcie panowie, siadajcie przy kominku, żeby się zagrzać.

Już miałem siadać na zdezelowanej sofie widocznej w blasku ognia, jedynego źródła światła w pomieszczeniu, ale Jaime pamiętał o dobrych manierach i najpierw nas przedstawił:

– Dzień dobry. Pani Martín? Inspektorzy Reyes i Serra. – Nie uściślił, że ja jestem zaledwie młodszym inspektorem. – Chcielibyśmy złożyć najszczersze kondolencje i podziękować, że była pani tak miła poświęcić nam chwilę w tym jakże trudnym czasie.

Potem już siedliśmy, bo nasza gospodyni zwinęła się w kłębek na kanapie obitej tapicerką w niemodny kwiecisty deseń. Dyskretnie wyjąłem notes i ołówek.

Powietrze było stęchłe. Rozejrzałem się wokół, wytężając wzrok w półmroku. W strategicznych miejscach stało co najmniej kilka popielniczek, od wielu dni nieopróżnianych z niedopałków, a po pokoju jak gdyby nigdy nic snuło się parę kotów. Poczułem, że coś mnie uwiera w pośladek, więc podniosłem się trochę nad siedzenie, wsunąłem dłoń i wyciągnąłem spomiędzy poduch garść łupin orzechów. Zacząłem się zastanawiać, od jak dawna nikt tu nie sprzątał.

– Prawdę mówiąc, kiedy zapytali mnie panowie, czy mogą przyjechać porozmawiać, nie miałam nic przeciwko, było mi to w zasadzie obojętne. Ale chciałabym zaznaczyć, że nie rozumiem, po co się tu fatygowaliście. Moja siostra dostała zawału i jedyne, na co mam teraz ochotę, to leżeć i płakać. – Oczy zaszły jej łzami. Podszedł do niej jeden z kotów, wzięła go na kolana i zaczęła głaskać. – Uwielbiam koty, zawsze są przy tobie, kiedy ich potrzebujesz, a nie trzeba się narobić – mruknęła, gładząc małego futrzaka.

– Doskonale panią rozumiemy, pani Martín, ale nie sądzimy, żeby to był atak serca; doprawdy nie wiem, dlaczego tak pani pomyślała. Nie mamy jeszcze wyników sekcji zwłok, a w takiej sytuacji nie podajemy nawet przypuszczalnej przyczyny śmierci, taki jest protokół – wyjaśnił Jaime. – Poza tym bardzo nas zdziwiło, że nikt z rodziny nie zauważył zniknięcia pani siostry, dopóki my jej nie znaleźliśmy, dlatego naszym obowiązkiem jest zadanie kilku pytań.

– Boże! – zawołała, łapiąc się za gardło. – Kiedy zadzwonili i powiedzieli, że moja siostra zmarła w domu, założyłam, że przyczyną był zawał, nie przyszło mi nawet do głowy szukać innych możliwości. – Zalewała się łzami. – I nazywam się Elena, nie żadna pani Martín, dziwnie mi to brzmi – dodała żałośnie, ale jakby myślała o czymś zupełnie innym.

– W takim razie, pani Eleno, dlaczego nikt z rodziny nie złożył zawiadomienia o zaginięciu? Przecież to było Boże Narodzenie. Nie dogadywaliście się dobrze? Nie mieliście kontaktu? Nie spędzaliście wspólnie Wigilii?

Reyes znał już od Pilar odpowiedź na niektóre z tych pytań, ale wolał usłyszeć je bezpośrednio od siostry denatki.

– Ależ skąd, bardzo się wszyscy kochaliśmy, a z Carol od zawsze byłyśmy blisko – odparła Elena, jeszcze bardziej wyciągając już i tak niewiarygodnie długaśne rękawy swetra. Kot ocierał się o miłą wełnę. – Moja matka od wielu lat cierpi na alzheimera, zazwyczaj nawet nas nie rozpoznaje. To potwornie smutne! A biedny tata jest taki stary, że już nawet nie wiadomo, ile ma lat. Jeszcze nie wie o śmierci Caroliny i na razie nie zamierzam mu o tym mówić. – Urwała, żeby otrzeć łzy rękawem. – Wigilię spędzam u mojego chłopaka, a Carol już od dawna woli siedzieć wtedy sama w domu. Rodzinne obchody robimy w pierwszy dzień świąt.

– I nie była pani zaniepokojona? – spytał Jaime.

– Szczerze mówiąc to nie. Była u mnie w zeszłą środę i powiedziała, że przeprowadza się do Londynu. Zaprosiła nas na obiad i wspomniała, że Boże Narodzenie spędzimy wspólnie, jak zawsze. Kiedy się nie pojawiła, zaczęłam do niej dzwonić. Nie odbierała, więc uznałam, że zdecydowała się jednak przełożyć lot i jest już w drodze do Anglii. Mówiła mi, że może pojedzie wcześniej, żeby się nie stresować. Myślałam, że oddzwoni do mnie po wylądowaniu w Londynie.

– W takim razie ostatni raz widziała pani siostrę dwudziestego pierwszego grudnia, zgadza się?

Podczas gdy ona przeprowadzała w myślach obliczenia, inspektor zapytał, czy może zapalić. Pomyślałem, że przy tym smrodzie zleżałych petów i zwierząt w niewietrzonych pomieszczeniach, nie zrobi to już większej różnicy.

– Oczywiście, proszę bardzo. Byłabym też wdzięczna, gdyby mnie pan poczęstował. Skończyły mi się papierosy, więc dopóki nie wróci Pedro, jestem zgubiona. – Próbowała się uśmiechnąć, ale jej twarz skrzywiła się w koszmarnym grymasie. – I tak, rozmawiałyśmy jeszcze przez telefon, ale wtedy widziałyśmy się po raz ostatni.

– Oczywiście, nie ma sprawy. Proszę się częstować do woli. – Położył paczkę na stoliku, przez który przebiegał akurat mały pajączek. – Rozumiem więc, że pani siostra była osobą impulsywną, podejmowała decyzje spontanicznie i bez konsultacji z nikim?

– Wręcz przeciwnie, była osobą bardzo skrupulatną i zorganizowaną. W innych okolicznościach bardzo bym się denerwowała, ale tym razem było inaczej. – Wydmuchnęła chmurę dymu.

– Dlaczego? Czy siostra w ostatnich tygodniach była bardziej nerwowa, niespokojna niż zwykle?

– Nie martwiłam się, bo bardzo zależało jej na wyjeździe. Powiedziała mi, że chce jak najszybciej zacząć nowe życie, jak najdalej od Madrytu. A co do tego, czy Carol była ostatnio nerwowa… Przeciwnie, promieniała i była oazą spokoju. Miała wyraźnie określone cele.

– Kojarzy pani, czy doznała może jakiegoś zawodu miłosnego? Posprzeczała się z partnerem? Nie wiem, cokolwiek, co mogłoby ją skłonić do ucieczki. Proszę się zastanowić, może w tym kierunku powinniśmy szukać.

Jaime próbował wywęszyć, czy denatka była z kimś w związku.

– Zawód… na pewno nie. Powiedziałaby mi. – Zdusiła niedopałek w popielniczce. Wyglądała na potwornie zmęczoną.

– Czyli był jakiś partner – podchwycił inspektor.

– …Nie, nie, skąd! Żadnych partnerów.

Odpowiedź padła jednak po nieco zbyt długiej pauzie. Elena znowu zaczęła głaskać kociaka.

– Może miała jakieś problemy w pracy albo pokłóciła się z koleżanką – rzucił Jaime, ale nie uzyskał odpowiedzi, więc drążył dalej. – Jak dogadywała się z Guillermem Grauem? I z jego synem?

– Guillermo traktował Carolinę jak córkę, a jeśli chodzi o Bernarda, to łączyły ich dość chłodne stosunki. Właściwie nigdy o nim nie wspominała, a kiedy już jej się zdarzyło, wypowiadała się o nim z pogardą.

Elena nie należała do wylewnych, więc inspektor postanowił spróbować jeszcze inaczej.

– A co może nam pani powiedzieć o bratanicach Guillerma Graua? Przyjaźniły się z pani siostrą?

Elena poruszyła się i usiadła prosto. Reyes ewidentnie dobrze trafił.

– Ach, te jędze! – zawołała. I znowu wyciągnęła rękawy. – Carolina jest dla nich bardziej wyrozumiała niż ja; zresztą nie może inaczej. Ja nie mam do nich cierpliwości. To nadęte idiotki. W młodości często gdzieś razem wychodziłyśmy, ale ja wolę się trzymać od nich z daleka. – Elena jakby zapomniała, że jej siostra nie żyje, zupełnie się zmieniła, kiedy mówiła o tych dwóch. – Z Carlotą często grała w golfa, zresztą obie mieszkały w Los Cerezos. Mercedes musi jakoś znosić, wie pan, ze względu na Miguela. – Zapaliła kolejnego papierosa.

– Przykro mi, ale nie wiemy, kim jest Miguel.

– Don Miguel Gómez-Cuervo de Guevara, markiz. Poza tym jest finansistą i znanym politykiem. Bohater narodowy – powiedziała z przesadną pompatycznością, nie kryjąc pogardy.

– Ché! – zawołałem. – Sekretarz generalny partii Budujemy? Szybko rosną w siłę w Madrycie. Robią niezłe zamieszanie. Jak tak dalej pójdzie, wygrają najbliższe wybory – opowiadałem z entuzjazmem, podniecony najmniejszą choćby możliwością poznania tego faceta.

– Co będzie oznaczało jeszcze więcej władzy dla wszechmocnego pana Graua – skwitowała Elena i wyjaśniła. – Markiz Miguel Gómez-Cuervo de Guevara jest marionetką Guillerma Graua. I nie jest to tylko moja opinia, słyszałam to od samej Carol i jestem absolutnie przekonana, że tak jest.

Temat rodu Grauów niespodziewanie dał Elenie zastrzyk nowej energii. Zależało nam, żeby zdradziła nam wszystkie smaczki, bo lepsze poznanie tych ludzi mogło okazać się kluczowe dla sprawy. A jeśli nawet nie, to przynajmniej zaspokoiłoby moją niezdrową ciekawość.

Intymną rozmowę przerwał nam jednak warkot zbliżającego się motocyklu. Motor zatrzymał się i zaparkował koło peugeota. Kierowca ruszył do domu długimi, szybkimi susami, tak samo jak my wcześniej, żeby nie zapaść się w śnieg.

Nie wstając z kanapy, Elena zawołała radośnie:

– Pedro!

Chłopak przytrzymał między nogami papierową torbę, żeby zdjąć rękawiczki, położył kask na podłodze przy drzwiach i otrzepał śnieg z puchówki, na której widniało logo francuskiej marki. Wziął torbę i poszedł do kuchni. Po chwili wrócił z kartonem papierosów i wyjął jedną paczkę. Resztę położył na gzymsie zakurzonego kominka. W oczach Eleny błysnęły iskierki zachwytu. Chłopak podszedł do niej, pocałował z czułością i pogładził po twarzy. Był przystojny i dobrze zbudowany. Miał na sobie znoszone dżinsy, a na nogach ocieplane futerkiem buty z logo Ugg, tak jak jego dziewczyna. Przez plecy przewiesił niczym gitarę wielką siedmiokilową szynkę. Elena dokonała prezentacji:

– Pedro Muñoz, mój chłopak. Mieszkamy razem od ponad piętnastu lat. To dzięki niemu jakoś znoszę te straszne chwile. – I zalała się łzami.

On znowu zasypał ją pocałunkami i pieszczotami, nie odstępował jej na krok. Siedział przy niej na poręczy sofy.

– Nie spodziewaliśmy się was tak wcześnie. Sądziliśmy, że przyjedziecie wieczorem. – Chłopak sprawiał wrażenie nieco skonsternowanego.

– I tak jesteśmy później, niż planowaliśmy. Jechaliśmy dłużej przez ten śnieg – powiedziałem, żeby włączyć się do rozmowy. – Rozmawialiśmy właśnie o rodzinie Grau. Podobno byli blisko związani z pańską szwagierką.

– Jasne, nie ma problemu, każda pora nam pasuje – odparł z uśmiechem i ciągnął. – Ach, Grauowie, ciekawa rodzinka, my też się z nimi dobrze znamy, czy raczej znaliśmy. Nie jesteśmy na ich poziomie, łączy nas brak zainteresowania sobą nawzajem.

– A to co? – przerwała mu Elena, patrząc na szynkę i karton papierosów. Rozmowa o Grauach musiała chwilę poczekać.

– Chciałem ci zrobić niespodziankę. Wygrałem loterię w Supercorze i zobacz, co się nam trafiło. Może się trochę uśmiechniesz. – I znowu ją pocałował.

Mój szef przerwał tę romantyczną scenę.

– Przepraszam, mógłbym prosić o szklankę wody? W gardle mi zaschło od papierosów. Jak widać, paliliśmy bez przerwy. – Pokazał na najbliższą popielniczkę.

– Przywiozłem posiłki – powiedział Pedro, zerkając na karton papierosów – i już panu przynoszę wodę. Zaproponowałbym napar z lipy, ale nie mamy jak zagotować wody.

Zaczął się podnosić z poręczy kanapy, ale Jaime go uprzedził.

– Proszę się nie kłopotać, widziałem, że kuchnia jest tu obok, sam sobie naleję. Pan niech lepiej zostanie z narzeczoną, potrzebuje pana teraz. – I wyszedł, nie czekając na odpowiedź.

– Szklanki są w tej szafce nad zlewem – zawołała za nim Elena.

Jaime wrócił ze szklanką i zauważyłem, że rozmawiając, prawie w ogóle nie pił. Najważniejsze tematy zostały już widocznie poruszone. Wychylił wodę duszkiem i domyśliłem się, że nasza wizyta dobiega końca.

– Jestem państwu niezmiernie wdzięczny za współpracę. – Wyciągnął rękę i ucisnął dłonie im obojgu. – A pani, pani Eleno, życzę dużo siły w tych trudnych chwilach.

Pożegnali się uprzejmie, ale nie odprowadzili nas do drzwi. Zostali razem na tamtej starej sofie. Uznałem, że nie ma co oczekiwać od tych dwojga podniesienia się i przejścia sześciu kroków – to zbyt wymagające zadanie dla takich leni.

Musiałem omówić z Jaimem całą masę rzeczy, ale nie chciałem wyjść na kąpanego w gorącej wodzie, więc uruchomiłem lawinę pytań dopiero w samochodzie. Wiedziałem, że muszę je dawkować, żeby się nie zdenerwował. Wytrzymałem aż do uruchomienia silnika.

– Po co chciał pan pójść do kuchni?

– Bo tam Pedro poszedł zaraz po przyjściu do domu. – I zamyślił się.

– To normalne. Miał ciężką torbę z zakupami, musiał gdzieś ją zostawić. Chociaż, z drugiej strony, mieli tam taki syf i bajzel, że równie dobrze mógłby ją rzucić na podłogę, koło kasku.

– No właśnie, skoro wszystko leżało gdzie popadnie, a on zadał sobie trud, żeby zanieść torbę do kuchni, to dlatego, że nie spodziewał się nas tam zastać i zrobił wszystko, żebyśmy jej nie zobaczyli.

– Jezu, niech mi szef natychmiast powie, co tam było! – powiedziałem błagalnie.

– Nie udało mi się sprawdzić – odparł ze smutkiem.

– Co za szkoda! Przydałoby nam się poznać jej zawartość.

– Ejże, Manolito, myślisz, że piłem z tej uświnionej szklanki zupełne na darmo? – I zaśmiał się szelmowsko. – No dobrze, dobrze… Był tam szampan, Dom Perignon. Zdaje się, że najtańsze butelki zaczynają się od stu pięćdziesięciu euro. I co ty na to? Szwagierka umiera, a on przynosi do domu ekskluzywną szynkę i drogiego szampana. Ewidentnie cenią sobie luksus, ale równie bardzo nie lubią sprzątać.

– Koleś twierdził, że wygrał na loterii. Może rzeczywiście mu się poszczęściło. Chociaż z drugiej strony ta kurtka i buty… Takich markowych ciuchów nie kupi się na bazarku. – Wysunąłem kolejną hipotezę: – Może Pedro chciał jej się oświadczyć i kupił jedzenie na romantyczną kolację?

– Naprawdę myślisz, że koleś w takiej chwili poprosiły swoją dziewczynę o rękę? Musiałby być totalnym debilem. – I znowu pogrążył się w milczącej zadumie.

– Wspominał szef wcześniej, żebym mówił na głos wszystko, co mi przychodzi do głowy, nawet najbardziej szalone pomysły, więc to właśnie teraz robię.

– Masz rację, Manolito, przepraszam. Zresztą niewykluczone, że facet jest półgłówkiem.

– A zauważył szef, jak Elenie się zaświeciły oczy na widok tego kartonu fajek? Była zachwycona.

– Raczej zaskoczona – poprawił mnie. – Wyraźnie się zastanawiała, skąd wytrzasnął pieniądze. Są totalnie spłukani… I najwyraźniej nie przepadają za pracą.

– Nie odniósł szef wrażenia, że Elena próbowała zmienić temat, kiedy Pedro miał nam coś powiedzieć o Grauach? Czy wymyśliłem to sobie?

– Nie, nie wymyśliłeś sobie. Też zwróciłem na to uwagę. – Zatrzymał samochód. – Wysiadaj, pójdziesz tam i dowiesz się, czy była jakaś loteria. Jeśli tak, w co szczerze wątpię, spytaj, kto wygrał. Ja sobie zapalę i na ciebie poczekam.

Wyjrzałem przez okno i zobaczyłem szyld sklepu: Supercor. Tak się rozgadałem, że nawet nie zauważyłem, kiedy Jaime wpisał adres w Google Maps. Słyszałem instrukcje lektorki, żeby skręcić to w lewo, to w prawo, ale założyłem, że prowadzi nas do restauracji, w której według Reyesa serwowano takie steki, że palce lizać.

Wróciłem do samochodu biegiem, po części dlatego, że nadal było potwornie zimno, ale przede wszystkim z ekscytacji:

– Szefie, szefie! Kasjerka mówi, że pracuje tu od pięciu lat i w życiu nie słyszała, żeby robili tu jakąkolwiek loterię, a tym bardziej żeby ktoś wygrał wytworną szynkę i dom perignona.

– To wszystko wskazuje nam na to, że facet kłamie, a ona też coś ukrywa – oznajmił Reyes, przygryzając dolną wargę.

– Dlaczego tak szef myśli?

– Bo zbyt długo zawahała się przed odpowiedzią na pytanie o chłopaka, a poza tym zdziwiła się na widok zbytkownych zakupów. Jeśli dodamy do tego, że nie chciała rozmawiać przy nim o Grauach, to sprawa robi się już zupełnie jasna, ma coś do ukrycia. Sytuacja się rozkręca, Manolito, robi się gorąco! – Wyszarpnął z kieszeni komórkę. – Jedziemy na steki!

Lenistwo

Kiedy Elena się urodziła, rodzice uznali ją za błogosławieństwo. Była ślicznym blond bobaskiem, który prawie w ogóle nie płakał i pozwalał im przesypiać niemal całe noce jednym ciągiem. Żadnej kolki, żadnego karmienia w środku nocy, żadnych zapaleń oskrzelików, żadnych wycieczek na izbę przyjęć. Całkowite przeciwieństwo starszej córki, Caroliny, która skończyła właśnie dwa lata i była dzieckiem słabym i chorowitym, wymagającym ciągłej opieki i troski.

Ale obie córeczki stanowiły źródło szczęścia pani Martín. Dwie siostry, myślała sobie, dokładnie to, czego ona zawsze pragnęła. Wiedziała, że po Elenie nie będzie już miała potomstwa; nie z braku chęci, bo uwielbiała dzieci, ale mężowska pensja dyrektora filii banku nie pozwoliłaby im na pokrycie kosztów edukacji na najwyższym poziomie, jakiej pragnęła dla swoich córek. Pragnęła, żeby dziewczynki skończyły studia i mogły utrzymywać się z pracy zawodowej, a nie spędzać dni na sprzątaniu i załatwianiu sprawunków, nie otrzymując za to ani pesety.

Zapisali je do szkoły niemieckiej z lekcjami francuskiego, a popołudniami uczęszczały do prestiżowej akademii baletowej. W soboty dziewczynki chodziły na fortepian, a w niedziele na tenisa. Jednak nadzieje pokładane przez panią Martín w młodszej córce okazały się płonne – w wieku dziewięciu lat Elena odmówiła wykonania choć jednego kroku baletowego. Twierdziła, że od tańczenia w pointach bolą ją palce, więc nie zamierza kontynuować, chociaż nauczycielka twierdziła, że ma predyspozycje do baletu. To samo stało się z muzyką i tenisem. Nic nie mogło jej zadowolić. Najchętniej leżała w łóżku, czytając komiksy, albo oglądała ulubione seriale w telewizji. Znowu całkowite przeciwieństwo Caroliny, która musiała zrezygnować z zainteresowań z powodu przeprowadzonej w ostatniej chwili operacji wycięcia migdałków. Po długich pielgrzymkach do różnych lekarzy zdiagnozowano w końcu ropne zapalenie, które wywołało gorączkę reumatyczną, a w konsekwencji chroniczny ból głowy uniemożliwiający normalne życie. Biedna dziewczynka od chwili narodzin niemal codziennie miała do czynienia z lekarzami. Kiedy w końcu doszła do siebie, wróciła do wszystkich przerwanych aktywności i stała się osobą pełną życia i pasji.

W miarę jak siostry dorastały, powiększały się różnice charakterologiczne między nimi. Elena sprawiała ciągłe problemy. Oblewała wszystkie egzaminy, więc państwo Martinowie musieli przenieść ją do innej szkoły. I coraz bardziej się martwili. Matka bez dłuższego namysłu wysłała młodszą córkę do psychiatry na testy inteligencji; sądziła, że jej problemy wynikają z ograniczeń intelektualnych, z którymi mała nie potrafi sobie poradzić. Wyniki okazały się bardzo pouczające, a opinia lekarza szczera i jednoznaczna: „Iloraz inteligencji Eleny plasuje się na średnim poziomie. Słabe wyniki w nauce spowodowane są trudnościami ze skupieniem uwagi, które czasami mają źródło w innych problemach. Jednak w przypadku państwa córki przyczyna jest prozaiczna: Elena jest najzwyczajniej w świecie leniwa”. W obliczu niezbitych dowodów matka musiała pogodzić się z rzeczywistością. Kiedy Elena się przebierała, rzucała ubrania na podłogę i nigdy ich nie zbierała; nie odkładała książek na regał, jej buty walały się w najdziwniejszych miejscach i nie pomagała nawet przy najdrobniejszych pracach w domu. A co najgorsze, widać było jak na dłoni, że zupełnie nie przeszkadza jej życie w takim chlewie. Carolina często kryła siostrę, sprzątając po niej, żeby znowu nie dostała bury od rodziców.

Wieczorami Elena wisiała na telefonie z koleżankami i udzielała im rad na każdy temat. Lubiła wychodzić z nimi na miasto i spędzać czas na niekończących się pogawędkach w kawiarni. Od czasu do czasu spotykała się z chłopakami, ale związki te nigdy nie trwały długo. „Potwornie mi się nudzą”, mawiała.

Kiedy Elena zaczęła po kryjomu popalać w sypialni, Carolina uznała, że czas najwyższy spać osobno, więc rodzice przygotowali jej jeden z wolnych pokojów. Przez lata między siostrami powstała jednak tak silna więź, że Carolina czuła się w obowiązku chronić siostrę. Może i była słabsza fizycznie, ale znacznie silniejsza na poziomie psychicznym, dlatego wciąż odrabiała za nią lekcje i kryła przed rodzicami. Elena była jej bardzo wdzięczna i podziwiała siostrę za jej wytrwałość w dążeniu do celu; wciąż powtarzała, że jest kimś wyjątkowym i daleko zajdzie. Carolina opowiadała jej o swoich planach na przyszłość, a ona słuchała uważnie, ale przestrzegała: „Uważaj, siostrzyczko, bo jesteś obrzydliwie idealna, a większość osób tego nie lubi”. Elena wiedziała, że są z zupełnie innych światów, ale czuła dumę z blasku bijącego od Caroliny. Sama nigdy nie chciała być jak siostra, marzyła tylko o tym, żeby wszyscy dali jej święty spokój. Nie dało się jednak zaprzeczyć, że siostry bardzo się kochały.

Kiedy Elena zdała we wrześniu egzaminy na koniec liceum, po tym jak powtarzała ostatnią klasę, matka i siostra namawiały ją, żeby poszła na psychologię. Tłumaczyły, że ten kierunek studiów najlepiej do niej pasuje, że potrafi świetnie doradzać, a poza tym uwielbia słuchać. W końcu udało im się ją przekonać i zapisała się na uczelnię.

Carolina studiowała już wtedy równolegle ekonomię i prawo, każdy semestr kończąc z najlepszymi wynikami. Inteligencja i atrakcyjny wygląd zapewniały jej duże powodzenie u płci męskiej, ale budziły też zawiść koleżanek. Ona jednak nie zdawała sobie z tego sprawy i z uśmiechem na ustach pożyczała im notatki. Osiągnęła tym jednak tylko to, że studentki były o nią jeszcze bardziej zazdrosne i za jej plecami komentowały złośliwie: „Chodzący z niej ideał”. Ale Carolina nadal ślepo ufała swoim, jak sądziła, przyjaciółkom.

Kiedy starsza z sióstr Martín była na przedostatnim roku studiów, podczas egzaminu z prawa podatkowego jej najlepsza przyjaciółka, Adela, siedząca dwa miejsca od niej (krzesło na środku musiało zostać puste), poprosiła ją szeptem, żeby dała jej ściągnąć: „Podaj część praktyczną, błagam”. Carolina nie wahała się ani chwili i sprytnie podsunęła jej jedną z kartek. Adela schowała ją pod swoim arkuszem egzaminacyjnym i zaczęła skrupulatnie przepisywać.

Kiedy jednak przyszło do przekazania kartki z powrotem, Adela nie poradziła sobie tak sprawnie jak Carolina. Profesor stanął przed nią i rzucił: „Pani ściąga. Proszę opuścić salę”. Adela wstała, wycelowała oskarżająco palec w przyjaciółkę i oznajmiła: „Ona też ściągała!”. Carolina poczuła na karku zimny pot i zmartwiała. Profesor spojrzał na nią i powtórzył: „Panią również proszę o opuszczenie sali”. Nawet nie próbowała się bronić, zeszła po schodkach i zamknęła za sobą drzwi.

Nigdy nie doczekała się z ust rzekomej przyjaciółki „przepraszam” ani „przykro mi”. Adela udawała, że nic się nie stało, więc Carolina też nie wracała do tego tematu. Potem zdarzały się kolejne nieprzyjemne historie. Koleżanki zrobiły imprezę, na której byli też chłopcy, i oczywiście nie zaprosiły Caroliny. Dowiedziała się o tym kilka dni później, a chociaż każda zrzucała winę na inną („Myślałam, że Adela ci powiedziała”), Carolina wiedziała, że to nieprawda. Piękny świat, w którym dotychczas żyła, zaczynał się walić. Te rozczarowania stanowiły dla niej jednak pierwszą prawdziwą lekcję życia: im mniej będzie ufała innym, tym lepiej. Opowiedziała o tym tylko swojej siostrze, która, rozwalona na łóżku, wysłuchała jej z oburzeniem i skarciła: „Straszne z nich pizdy, ale ty jesteś naiwniara. Dorośnij”.

Carolina zaliczyła ten rok z wyróżnieniem i we wrześniu postanowiła wykorzystać okazję, która akurat jej się trafiła: stypendium na kurs historii sztuki we Włoszech. Nie miało to nic wspólnego z tym, czego dotychczas się uczyła, ale zawsze czuła pociąg do kreatywnych dziedzin życia. Poza tym uznała, że dobrze jej zrobi, jeśli na kilka miesięcy odetnie się od wszystkiego i wszystkich, żeby jej rany mogły się zabliźnić. Ostatni rok magisterki mógł trochę zaczekać.

Tymczasem Elena rzuciła uczelnię już po drugim roku. Nie zaliczyła prawie żadnego przedmiotu, z wyjątkiem tych, które naprawdę lubiła. Jednak te, do których musiała choć trochę przysiąść, stawały jej kością w gardle. Studia psychologiczne na coś jej się jednak przydały – to tam poznała „mężczyznę swojego życia”, jak zawsze o nim mówiła. Pedro Muñoz był przystojnym chłopakiem, pasjonatem sportu i markowych ciuchów. Grał w nogę, skakał ze spadochronem i ścigał się na motocyklach. Pochodził z zamożnej rodziny i został wysłany na studia wbrew swojej woli. Nie mógł wybaczyć krewnym tego brzemienia, które położyli mu na barkach. Egzaminy na koniec liceum zdał za trzecim podejściem, a kierunek studiów wybrał po odrzuceniu wszystkich innych opcji, bynajmniej nie z powołania. Kiedy poznał Elenę, przeprosił się z rodzicami. Był z nią szczęśliwy i od chwili, gdy pierwszy raz zamienili słowo, wiedział, że odnalazł swoją drugą połówkę.

Stali się nierozłączni, ale zamiast chodzić na zajęcia, przesiadywali bez końca w jednej i tej samej kawiarni, i tam, między kolejnymi wypalanymi papierosami, godziny przelatywały im jak minuty; gadali o tysiącu spraw, tematy nigdy się nie kończyły. Tak minęły im dwa lata, ale w końcu uznali, że studia to tylko strata czasu, więc wspólnie z nich zrezygnowali.

Najpierw wymyślili, że otworzą firmę zajmującą się poszukiwaniem zatopionych skarbów. Uznali, że to jeszcze mało zgłębiona branża, a wymagająca minimalnej inwestycji: wystarczy wynająć statek i sprzęt do nurkowania, a potem już samo będzie się kręciło. Rozważali Tarifę, potem skłaniali się bardziej ku Kartagenie, a w końcu stanęło na Dénii, bo było tam znacznie bliżej, a więc wygodniej. Rodziny obojga złapały się za głowę, kiedy usłyszały o tym szalonym pomyśle. Pedro sprzedał jednak bajeczkę babci, bo wiedział, że ona mu nie odmówi, i tak pozyskali fundusze.

To pierwsze przedsięwzięcie zakończyło się spektakularną katastrofą, ale co do jednego mieli rację: przynajmniej nie stracili dużo pieniędzy. Po trzech miesiącach byli z powrotem w Madrycie.

Kelnerowali w barze z hamburgerami, ale po czterech dniach Elena zwichnęła staw skokowy i kazała sobie wsadzić stopę w gips; chciała mieć pewność, że dobrze się zagoi i nie będą jej groziły żadne negatywne długofalowe skutki. Dostała zwolnienie na cztery tygodnie, a Pedro nie mógł jej zostawić samej w tak trudnych chwilach. Właściciele restauracji woleli w tej sytuacji ich zwolnić.

Te porażki ich jednak nie zniechęciły. Każdy popełnia błędy, ale najważniejsze, żeby wyciągnąć z nich naukę. Musieli znaleźć coś, na czym naprawdę się znali i co sprawiało im przyjemność; sami być swoimi szefami.

I tak narodził się pomysł założenia warsztatu. „Samochody i motory bez przerwy się psują, a mało kto zna się na ich naprawie tak jak ja”, mówił podekscytowany Pedro. Ustalili, że Elena zajmie się prowadzeniem księgowości i odbieraniem telefonu, a Pedro doprowadzi do porządku każdy pojazd kołowy, który przejedzie próg ich warsztatu. Najważniejsze będą dla nich niskie ceny; musieli być najbardziej konkurencyjni w okolicy, żeby przyciągnąć klientów. Na początku mogli liczyć tylko na garstkę krewnych i znajomych.

Zaczęli od wynajęcia parteru jednego z budynków w Vallecas (jak zwykle dzięki pomocy babki chłopaka), jak sami twierdzili, po okazyjnej cenie. W wyborze lokalu kierowali się tym, że już wcześniej działał tam warsztat, więc w skład wyposażenia wchodziły niezbędne maszyny i narzędzia. Od razu na wstępie kupili supernowoczesny ekspres do kawy, żeby poranki w pracy były znośniejsze, i stół z czterema krzesłami, przy którym mogli się tą zasłużoną kawą delektować.

Już pierwszego dnia Pedro zorientował się, że przydałaby mu się jednak pomoc jakiegoś mechanika, który znałby się na temacie nieco lepiej niż on. Sam nie miał sobie równych, jeśli chodziło o znajomość marek samochodów i liczby koni mechanicznych, ale do bardziej skomplikowanych napraw przydałoby się więcej personelu. Rozpytał się w dzielnicy i polecono mu „Juanita Zwinne Palce”, z którym mógłby się pewnie dogadać. Koniec końców zatrudnił go wraz z dwoma znajomkami, którym, jak zapewniał Juanito, robota aż się w rękach paliła i potrafili uruchomić każdy samochód, nawet bez kluczyków.

Pedro był bardzo zadowolony z zatrudnienia pracowników, bo dzięki dodatkowym rękom do pracy miał więcej czasu, żeby trochę odsapnąć od tej codziennej harówki. Elena z początku pracowała z wielkim zapałem, ale wraz z upływem dni coraz bardziej docierało do niej, że nie ma głowy do rachunków ani ochoty na użeranie się z coraz częściej niezadowolonymi klientami, którzy dopytywali, kiedy auto będzie gotowe, albo skarżyli się na kiepską jakość naprawy. Zaproponowała, żeby poszukali sekretarki, którą ona, rzecz jasna, będzie nadzorować.

I tak mieli w końcu własny biznes, który kręcił się jak koła samochodu; mogli spać do dziesiątej i wpadać do warsztatu na pyszną kawkę, którą parzyli w swoim cudownym ekspresie.

Po roku mieli bardzo duże straty, a jedynymi klientami, którzy wracali do warsztatu, byli najwierniejsi przyjaciele. Elena i Pedro twierdzili jednak, że początki zawsze są trudne i nie mogą tak szybko się poddać.

Pewnego dnia dostali wiadomość, że babcia Pedra poważnie zachorowała; dostała obrzęku płuc i miała już z tego nie wyjść. Kiedy dotarli do szpitala, ta wspaniała kobieta już nie żyła, ale zdążyła zapisać swojemu wnukowi w spadku mieszkanie przy Paseo de La Habana; para wprowadziła się tam na kilka lat. Z początku miało to być kilka miesięcy, dopóki nie sprzedadzą mieszkania, a za uzyskane w ten sposób pieniądze pozbędą się warsztatu, który ciągle nie chciał ruszyć z kopyta; to dałoby im czas, żeby odpocząć i na spokojnie zastanowić się nad następnym projektem. Przy aprobacie rodziny Pedra postanowili, że po sprzedaniu mieszkania przeprowadzą się do górskiego domku jego rodziców w Guadarrama. Tak się jednak złożyło, że sprzedaż mieszkania i warsztatu zajęła im dłużej, niż przewidywali.

Kiedy któregoś poranka Elena odebrała telefon od zapłakanej matki, że trzy miesiące wcześniej w banku jej ojca przeprowadzono redukcję etatów i stracił pracę, prawie dostała zawału. Biedna kobieta tłumaczyła, szlochając, że nic nie mówiła córkom, żeby ich nie martwić, ale teraz mąż popadł w tak głęboką depresję, że i ona sama goni resztkami.

Elena, nie tracąc ani chwili, natychmiast zadzwoniła do siostry. Zażądała, żeby Carolina wróciła do kraju. Oczywiście to ona najbardziej w tej sytuacji cierpiała. „Nic tylko pracuję. Z domu do warsztatu, z warsztatu do domu i tak w kółko”, łkała.

Tydzień później Carolina wylądowała w Madrycie. Od jej wyjazdu do Włoch minęły trzy lata. Kiedy kończyła kurs we Florencji, gdzie odkryła, że jej prawdziwym powołaniem jest świat sztuk pięknych, dostała stypendium od prestiżowej londyńskiej firmy zajmującej się aukcjami dzieł sztuki i antyków. Bez wahania przyjęła ofertę i pojechała do Anglii. Była szczęśliwa w otoczeniu pięknych przedmiotów, a jednocześnie bardzo dużo się uczyła.

Chciała jednak ukończyć studia, więc zdobyła notatki i potrzebne podręczniki i przyjechała do Madrytu na egzaminy. Pracodawcy nie zgłaszali obiekcji; co więcej, mieli nadzieję, że po zakończeniu praktyk zostanie u nich na stałe. Tak zamierzała zrobić, dopóki nie odebrała telefonu od Eleny. To zburzyło wszystkie jej plany.

Depresja ojca okazała się znacznie poważniejsza, niż mogła przypuszczać. Budziły się w nocy i znajdowały go w chwili, kiedy już miał skoczyć z dachu; albo w kuchni, z nożem w ręku. Przez większość czasu płakał i ani lekarstwa, ani wizyty u psychiatry nie przynosiły poprawy. Nie mogła zostawić matki samej z takim ciężarem. Porozmawiała z szefem działu kadr w Anglii, który uspokoił ją, że może dokończyć praktyki w zaprzyjaźnionej galerii w Madrycie, a jeśli tylko będzie chciała, w każdej chwili może od nich wrócić.

Została zatem w stolicy, odpracowała trzy miesiące brakujące jej do uzyskania dyplomu i zaczęła pracę jako rzeczoznawczyni w tej samej madryckiej galerii. Tam właśnie poznała Carlotę Grau, dziewczynę o wiecznie skwaszonej minie, która pragnęła za wszelką cenę odnieść sukces jako malarka.

Carolina próbowała wciągnąć siostrę w swoje nowe życie, bo odnosiła wrażenie, że Pedro i Elena są nieco samotni. Oni zaś chodzili z nią na wernisaże i bankiety, żeby dotrzymać jej towarzystwa; sądzili, że może się czuć nieco nie na miejscu. Tymczasem obie siostry się myliły. Elenie i Pedrowi dobrze było we dwoje i nie potrzebowali nikogo więcej; rozrywki i tematy rozmów tamtych ludzi wydawały im się puste i głupie. Carolina zaś czuła się jak ryba w wodzie; dla niej była to po prostu praca, nie miała najmniejszego zamiaru nawiązywać bliższych relacji z większością tych interesownych i powierzchownych osobników.

Rok później, po długiej terapii, pan Martín wreszcie zaczął widzieć świat w jaśniejszych barwach. Chodził na spacery z żoną i przesypiał noce, nie chciał już rzucać się z dachu. W domu Martinów znowu powoli zagościł spokój.

W końcu, z kilkuletnim opóźnieniem, doszło do długo wyczekiwanej transakcji sprzedaży. Pedro dostał niezłą sumkę i natychmiast zamknął biznes. Wraz z ukochaną Eleną przenieśli się do Sierra de Guadarrama. Wszyscy spodziewali się, że wkrótce zabiją weselne dzwony, ale para oznajmiła, że na razie nie wchodzi to w grę. Przeprowadzka i formalności związane z zamknięciem biznesu strasznie ich przeczołgały; byli wykończeni, nie chciało im się organizować teraz ślubu. Zrobią to później, jak już na dobre osiądą w nowym miejscu. Zadomowili się jednak już całe lata temu, a wciąż nie wykonali tego kroku, podobnie jak nie zdołali utrzymać żadnej pracy dłużej niż pół roku; jak twierdzili, wszyscy ich wyzyskiwali.

Jeśli chodzi o dzieci, od początku stawiali sprawę jasno – nie są w stanie wziąć na siebie takiej odpowiedzialności; czasami Elena budzi się w nocy, bo wydaje jej się, że słyszy płacz dziecka, ale przytula się mocniej do Pedra i zasypia, spokojna, że to tylko sen. On nawet tego nie czuje, bo właśnie śni swój ulubiony sen o najszybszym ferrari dostępnym na rynku. Już muska je opuszkami palców. Już prawie jest jego.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki