Copyright © by Paula Ciulak, Magdalena Jachnik, 2023

Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2024

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcie na okładce: Nestor Rizhniak/Shutterstock

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree

Ilustracja na 2 stronie: Obraz Andrea Baratella z Pixabay

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-546-5

Wydawnictwo WasPos

Warszawa

Wydawca: Agnieszka Przyłucka

kontakt@waspos.pl

www.waspos.pl

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Epilog

Prolog

Beatriz

– Poczekajcie, pójdę po kolejną butelkę wina.

Cristina chwiejnym krokiem podniosła się z sofy i ruszyła w stronę kuchni. Tym razem nasze spotkanie odbyło się u niej w domu. Był mały, ale tak bardzo przytulny.

– Może weź dwie od razu.

– Jasne, tylko nie zaczynajcie beze mnie! – zawołała, kiedy przekraczała próg.

– Przecież czekamy – powiedziałam, przewracając oczami i bawiąc się przy tym pilotem.

Uwielbiałam te nasze wieczorne pogaduszki. Siedziałyśmy nieraz do późnych godzin wieczornych i rozmawiałyśmy o wszystkim, a jak już zeszłyśmy na temat mężczyzn, to dopiero się zaczynało. Każda z nas była inna i miała odmienne preferencje.

Nigdy jednak nas to nie poróżniło.

Raz w miesiącu właśnie ten dzień należał tylko do nas. To była nasza cudowna chwila, podczas której nikt inny nie mógł nam przeszkadzać. Miałyśmy jedną ważną zasadę, wyłączaliśmy telefony i układaliśmy je na blacie w kuchni.

Z Cristiną i Marcelą pracowaliśmy w jednej partii. Od lat się przyjaźniłyśmy i nie wyobrażałyśmy sobie, że coś mogłoby zniszczyć naszą relację. Czasami zdarzały się małe spięcia, ale z każdego z nich potrafiliśmy wyjść obronną ręką. Nawet tajemnic nie miałyśmy przed sobą, bo wszystko sobie opowiadałyśmy. Przecież w przyjaźni najważniejsza była szczerość.

Cristina miała zaledwie dwadzieścia cztery lata, była z nas najmłodsza, ale za to mocno stąpała po ziemi. Piękna, ciemna blondynka o długich nogach, od której mężczyźni nie potrafili oderwać wzroku, a ona co robiła? Odtrącała każdego z nich.

Marcela za to była najstarsza z naszej trójki. Miała trzydzieści dwa lata, ale nigdy nie dała nam tego odczuć. Niska szatynka ciągle chodziła z głową w chmurach. Dla niej liczyły się marzenia, które postanowiła spełniać za wszelką cenę. Jej wiara w romantyczne historie, które za każdym razem kończyły się happy endem, nie raz doprowadzała nas do śmiechu.

I ja, Beatriz. Dwudziestoośmioletnia brunetka o krótkich i bardzo kręconych włosach. Uparta, zgryźliwa, za każdym razem musiałam postawić na swoim. I dzięki temu nikt ze mną nie zadzierał. Czy byłam pesymistką? Nie. Po prostu moje dobro liczyło się najbardziej.

Trzy singielki, które na razie nie marzyły o wielkich romansach i związkach.

Chociaż do końca nie byłam przekonana, co siedzi w głowie Cristiny. Bo w jej przypadku wielka i gorąca przygoda, taka zakazana, to mogłoby być to.

– To jak, oglądamy ten film? – zapiszczała Cristina.

– A gdzie masz to wino?

– Tutaj. – Zaczęła wymachiwać butelką, którą trzymała za plecami.

– Dawaj, bo już zdążyło zaschnąć nam w gardle – pospieszała ją Marcela. – A ty się znowu ociągasz.

Gdy rozkoszowałyśmy się trunkiem, który rozprowadzał przyjemne ciepło po ciele, byłyśmy w tak cudownych nastrojach, że zamiast oglądać kolejną przesłodką komedię romantyczną o miłości, która w prawdziwym świecie nie miałaby prawa się wydarzyć, uznałyśmy, że lepiej ten nasz czas poświęcić na coś innego. Czyli na ploteczki.

Oparłam się o zagłówek kanapy, położyłam nogi na stolik naprzeciwko i przymknęłam powieki. Słuchanie przyjaciółki, której spodobał się jakiś tam typek w dyskotece, było dość zabawne. Jak zwykle wydawało mi się, że chyba coś wyolbrzymia.

– Mówię wam! Nie uwierzycie, jakie z niego ciacho. Siedziałam i gapiłam się na niego z otwartą gębą – piszczała. – Nawet wyobraziłam sobie go bez koszulki. Boże! Aż na samą myśl mam mokro w majtkach.

– Bez koszulki? Czy bez gaci? – Wybuchnęłam śmiechem.

– Jedno i drugie.

– Co ty nie powiesz? Aż taki przystojny czy za dużo wcześniej wypiłaś?

– Żebyście go widziały. Do niczego nie był mi potrzebny alkohol, on mi wystarczył.

– Jak ma na imię? – zapytałam.

– A myślisz, że wiem. Nie chodził z plakietką na piersi, aby każdy mógł przeczytać jego dane.

– To nie podeszłaś do niego?

– Zwariowałaś? Że ja miałam podejść? On jest mężczyzną.

– A co w tym złego?!

– Jak ty chcesz znaleźć miłość swojego życia, jeżeli nie korzystasz z okazji?!

Przekrzykiwaliśmy się nawzajem.

– Jestem zdania, że jeżeliby mu zależało, to sam by podszedł. Nie będę latać za facetami jak niewyżyta suka.

– Wszystko w swoim czasie. Zresztą mamy równouprawnienie.

– A idź z tym równouprawnieniem, nie we wszystkim się ono sprawdza.

Kiedy to powiedziałam, wszystkie wybuchnęłyśmy śmiechem. Może i nie była tego typu kobietą, ale kiedy strzeli w nią strzała amora, to będzie robić jeszcze większe głupoty.

– Dzisiaj jest ta narada? – zmieniła temat, zanim na dobre zaczęłybyśmy z niej sobie żartować.

– Chyba tak. – Spojrzała na zegarek po drugiej stronie salonu. – Właściwie to zaczęła się może z dziesięć minut temu.

– Dawaj, puścimy i pośmiejemy się z tych kretynów, co tyle obiecują – zaproponowałam.

Może i się z nich śmiałyśmy, ale my również należałyśmy do partii, więc niektórzy tak samo myśleli o nas.

– Wiesz, że to dobry pomysł.

Marcela pospiesznie złapała za pilota, włączyła telewizor i zaczęła przeskakiwać po kanałach. W końcu udało jej się namierzyć transmisję. Pierwszy wystąpił przewodniczący, który jak zwykle zamiast odpowiadać na pytania, drążył mało ważne kwestie. To była jego taktyka opierająca się na tym, że jak zmieni temat i zagada zgromadzonych, to już nie wrócą do poprzedniego. Kogo interesowało, że w parku posadzono trzysta, zamiast dwustu sadzonek kwiatów?

Zastanawiało mnie, czy podejmą temat, który ostatnio poruszyłyśmy w piśmie do sejmu dotyczącym rozbudowy najstarszego teatru w mieście. Zaproponowałyśmy, aby na tyłach postawić małe pomieszczenie, gdzie będzie można stworzyć mały plac zabaw, na którym mogłyby zostać dzieci w czasie spektaklu, oczywiście pod opieką wyspecjalizowanej kadry. Tyle że oni uważali, iż to głupota i niepotrzebna strata pieniędzy. Ale jakby to był ich pomysł, to przecież nie przejmowałby się, że to zbędny wydatek.

Zdążyłyśmy już opróżnić kolejną butelkę i zajęłyśmy się następnym winem. Czas płynął nam nieubłaganie, a wyśmiewanie irracjonalnych pomysłów w stanie upojenia alkoholowego było jeszcze lepsze. W dodatku Marcela wyłączyła głos i naśladowała przewodniczącego, mówiąc, co jej ślina na język przyniesie, a to stanowiło istną komedię.

– Panie i panowie, zobaczcie na moje ubrania, przecież mnie nie stać. Robię zakupy w lumpeksie. Moja biedna żona musi sobie dorabiać, składając długopisy. Wiecie, ile schodzi jej na jeden? A wy co?! – Wygłupiała się, a my zanosiłyśmy się śmiechem.

Po pewnym czasie na ekranie pojawił się on! Armando! Wysoki, przystojny i wysportowany mężczyzna, który bardziej pasował na modela niż na polityka. Oczami wyobraźni widziałam już, jak przemierza wybieg, prezentując najmodniejsze kąpielówki.

Potrząsnęłam głową, aby odgonić ten obraz.

– Jak ja nie trawię tego człowieka. Zawsze podkrada moje pomysły i przedstawia to tak, że wychodzi na opak, a każdy wokół myśli, że to jego inicjatywa. On również nie porusza ważnego tematu. Kontynuuje rozważania przedmówcy, chociaż wcale nikt go o to nie prosił.

– A ten kretyn co teraz opowiada?! – zawołała Marcela.

Zaczęłam się śmiać.

– To, co mu kazali. Przecież widać, że wszystko czyta z kartki.

– Też uważam, że on nie ma swojego zdania i jest tylko marionetką partii – skwitowałam.

– Może i marionetką, ale za to jaką seksowną.

– Ty tak serio, Marcela? – Skrzywiłam się.

– Powiedz, że ci się nie podoba?

– Jest przystojny… – Zawiesiłam głos.

Ubrany był w idealnie dopasowany garnitur opinający jego mięśnie, a krawat pod szyją miał szczelnie zawiązany.

– Ale tak mi działa na nerwy!

– Beatriz, wiesz, że kto się czubi, ten się lubi?

– Nie w tym wypadku – zaprotestowałam.

– Oj, Beatriz, Beatriz, ciekawe, co byś zrobiła, jakbyście się znaleźli sami w pomieszczeniu, a nikogo by wokół was nie było. Te iskry… już to widzę oczami wyobraźni.

Przyjaciółki zaczęły się śmiać, a ja z niewiadomych przyczyn poczułam, że moje policzki oblały się rumieńcem. Przynajmniej była możliwość, że przez spożytą dawkę alkoholu dziewczyny się nie zorientują. Miały rację, bo Armando był bardzo przystojny, ale to nie zmieniało faktu, że był dupkiem. Za każdym razem, kiedy przebywaliśmy w jednym pomieszczeniu, aż iskrzyło, lecz to nie było tak, jak one to sobie wyobrażały. Gdy byliśmy sam na sam, miałam ochotę podejść i zdzielić go po twarzy, a odmienność zdania na niektóre tematy powodowała, że między nami nie było żadnej nici porozumienia. To był właśnie ten fakt, którego nie dało się zmienić.

Rozdział 1

Armando

Większość ludzi nie cierpiało poniedziałków. Ja nie należałem do większości ludzi. Nie miałem problemu z wczesnym wstawaniem. Każdy pracował na własny sukces. A mieć dwadzieścia osiem lat i być parlamentarzystą, członkiem jednej z największych partii w Hiszpanii stanowiło nie lada osiągnięcie, i to nie jedyne, jakim mogłem się pochwalić. Nigdy nie osiadłem na laurach, tylko podejmowałem coraz to nowsze i trudniejsze wyzwania, tym samym piąłem się na szczyt.

Dziś czekał mnie kolejny ważny dzień w życiu polityka.

Najpierw jednak kawa.

Zawsze przed pracą zatrzymywałem się w Blue Café, mojej ulubionej kawiarni w mieście. W Madrycie można było znaleźć ich setki, ja jednak od lat piłem tę samą, lubiłem swoje przyzwyczajenia, a czarna kawa idealnie pobudzała mnie przed trudnym dniem.

Wszedłem do środka, chowając ręce w kieszeni, widząc, że przede mną są dwie osoby w kolejce. Nie spieszyło mi się. Na spokojnie rozglądałem się po wnętrzu, a gdy to mi się znudziło, zająłem się przeglądaniem swojego telefonu. Zawsze musiałem wiedzieć, co dzieje się na świecie. W dobie Internetu sprawowanie urzędu politycznego potrafiło być zarówno łatwiejsze, jak i trudniejsze. Szybszy przepływ informacji pozwalał o wszystkim wiedzieć, ale wystarczyła chwila nieuwagi i można było zostać w tyle. Na to nie mogłem sobie w żadnym wypadku pozwolić.

Zajęty czytaniem artykułu, nie odwracałem wzroku od ekranu swojego smartfona, póki nie zostałem do tego zmuszony. Czując szturchnięcie w ramię, syknąłem pod nosem. Nie znosiłem tłumu ludzi, tego, jak się przepychali albo spieszyli i nie patrząc, gdzie idą, wpadali na innych – tak jak teraz ta osoba. Okropność.

– Przepraszam. Och, to ty. W takim razie cofam to. Nie zasłużyłeś.

Moje brwi wystrzeliły do góry, kiedy uważnie lustrowałem wzrokiem kobietę stojącą przede mną. Czarna spódnica, biała koszula i czerwona marynarka sprawiły, że wydawała się osobą odpowiedzialną i rozsądną.

Nic bardziej mylnego – zapewne szła z głową w chmurach i dlatego wpadła na mnie.

– Uprzejma jak zawsze – skwitowałem, poprawiając mankiety koszuli. – Powiedz, w waszej partii bycie niewychowanym to główne kryterium naboru czy dodatkowo trzeba być też roztargnionym?

Kobieta zmrużyła oczy i zmarszczyła gniewnie swoje ciemne brwi. Kręcone włosy opadały jej na ramiona i trzeba było jej to przyznać – wyglądała pięknie. Szybko jednak wyrzuciłem tę myśl z głowy. Znaliśmy się przecież od dawna i zdecydowanie nie była to przyjacielska relacja. Trudno się przyjaźnić, będąc w dwóch różnych partiach politycznych. Do tego Beatriz była strasznie uparta i zawzięta – prawie tak samo jak ja. I zawsze ze sobą rywalizowaliśmy. Była to kulturalna rywalizacja na poziomie, ale nie było miejsca na to, bym myślał o niej w ten sposób…

Choć nie mógłbym powiedzieć, że to się nie zdarzało.

Była piękna, nawet w moim guście, ale te różnice…

– A bycie upartym jak osioł, i do tego niegrzecznym, jest waszym wymogiem czy to tylko ty? – odparowała, przekrzywiając głowę.

Oczywiście musiała odpowiedzieć mi w taki sam sposób jak ja jej. Tak to już z nami było. Rywalizowaliśmy, dogryzaliśmy sobie, dokopywaliśmy… było tak, odkąd pamiętałem.

– Uparty jak osioł? Serio? Tylko na tyle cię stać? – Potrząsnąłem głową. – Powinnaś przeprosić, że na mnie wpadłaś, i przywitać się, jak należy.

– A ty co? Moja matka, żeby mówić mi, co mam robić? – Uniosła brwi z dezaprobatą. – Sam kulturą nie grzeszysz, więc może najpierw spójrz w lustro, Armando.

Mogłem się na nią złościć, chcieć jej dopiec i dokuczać, ale kiedy wymawiała moje imię, coś we mnie drżało. Coś, co nigdy nie powinno się obudzić, więc trzymałem to głęboko w sobie, zamknięte na klucz. Dobry polityk wie, jak dochować tajemnicy.

– Patrzę w nie codziennie rano, twoje pewnie już pękło, co?

– Twoje teksty są na poziomie licealisty albo nawet gorzej – skwitowała. – Tak samo, jak twoje przemówienie w telewizji.

– Oglądałaś?

– Mhm – przytaknęła. – Z nudów.

– Jasne, po prostu tęskniłaś za moim widokiem.

– Czy twoje ego nie jest zbyt wielkie, Armando? – Zaśmiała się. – Musiałam wypić kolejną butelkę wina, aby jakoś znieść twoją paplaninę.

Nie dość, że znowu wymówiła moje imię, to jeszcze ten śmiech. Pokręciłem głową. Nie. To nie czas ani miejsce na takie myśli. Nigdy nie będzie na to dobrej pory.

– Przyznaj, oglądałaś mnie, żeby się czegoś ode mnie nauczyć.

– Jak być zarozumiałym facetem ze zbyt dużym ego? Masz rację, koniecznie napisz na ten temat poradnik, w końcu to taki ważny temat, że na pewno od razu okaże się bestsellerem.

Kpiła ze mnie w żywe oczy, ale czy mogłem ją winić, skoro postępowałem tak samo, odkąd się znaliśmy? Taka już była nasza relacja – pełna wybuchowej rywalizacji i nie wydawało mi się, aby coś tutaj mogło się zmienić.

– Jeśli ja mam za duże ego, to ty masz zbyt cięty język. I niewyparzoną buzię.

– Po prostu nie pozwalam, aby ktoś wszedł mi na głowę, szczególnie jakiś facet.

– Oczywiście, panno niezależna feministko.

– Nie psuj mi poniedziałku swoimi głupimi tekstami. Wpadłam tu tylko na kawę przed pracą, a nie żeby cię wysłuchiwać.

– Naprawdę? A już myślałem, że mnie stalkujesz. Specjalnie tu przyszłaś, żeby mnie zobaczyć, i specjalnie na mnie wpadłaś, żeby zagaić rozmowę.

Naśmiewałem się z niej, mając z tego niemałą przyjemność. Czy to źle, że lubiłem jej dogryzać, patrzeć, jak się denerwuje, a potem kontratakuje?

– Za dużo ego. – Pokręciła głową. – Takie rzeczy można leczyć u psychiatry, wiesz?

– Mówisz z doświadczenia?

Przy niej nie mogłem się powstrzymać. W pracy i na co dzień byłem raczej poważny, zdystansowany i chłodny. Nigdy nie użyłbym takich słów przed kamerami, ale przy Beatriz? W jednym miała rację – przy niej wychodził ze mnie dzieciak i być może czasem gadałem jak licealista. Jakoś nie czułem, że muszę być poważny, robić wrażenie albo udawać. Przeciwnie, przy niej luzowałem krawat, puszczałem wolno moje chęci rywalizacji i dogryzałem jej do żywego.

– Ósma rano, a przede mną jeszcze cały dzień z tobą. Powinnam dostać za to podwyżkę.

– Za co?

– Za pracę w szkodliwym środowisku.

– Że ja?

– Nie, Święty Mikołaj.

– Jesteś taka duża i nadal wierzysz w Mikołaja? – Zaśmiałem się.

– Armando!

Widać dość już jej zalazłem za skórę. Dla mnie to było jak hobby, takie dodatkowe zajęcie, wkurzyć Beatriz, rozluźnić się i zrelaksować – trochę dziecinnej zabawy przed poważną sprawą.

– Tak? Potrzebujesz czegoś?

– Kawy. Przesuń się.

– Byłem tu pierwszy.

– Kobiety mają pierwszeństwo.

– Nie w tym przypadku.

– Dlaczego?

– Bo moja kawa to świętość i nic nie stanie pomiędzy nami.

– Świetnie, to kiedy ślub? Zamówię ci tort z kawy, byście ty i twoja kawa mogli się dobrze bawić.

– Jesteś bezczelna.

– Przynajmniej nie uderzyłam się w głowę jak ty.

– Nie uderzyłem się w głowę.

– A więc jesteś taki z natury? Współczuję każdemu, który musi z tobą przebywać.

– Czyli samej sobie?

– Tak, bardzo ubolewam nad swoim losem.

Jej zacięty, choć jednocześnie rozbawiony wyraz twarzy sugerował jedno – szybko by mi nie odpuściła. Kolejka jednak się przesunęła, a ja zamówiłem kawę i wyszedłem na zewnątrz, gdzie zaczekałem na Beatriz. Nie musiałem tego robić. Mogłem w tamtym miejscu skończyć nasza małą wymianę zdań, lecz jakoś nie potrafiłem.

– Oo, czekałeś na mnie. Uważaj, bo pomyślę, że jesteś moim fanem.

– I kto tu teraz ma zbyt duże ego? – prychnąłem, po czym upiłem łyk swojej kawy. – Jestem po prostu dobrze wychowany, idziemy w tym samym kierunku, to mogę ci potowarzyszyć.

– Chcesz spędzić ze mną więcej czasu?

– Przypilnować, żeby nikt cię nie porwał.

– A kto niby miałby to zrobić?

– Nie wiem, może kosmici stwierdzili, że to najwyższy czas, byś wróciła na rodzinną planetę?

– Ha, ha, ha… – imitowała śmiech. – Żarty się ciebie trzymają.

– Miałem udany weekend.

Dziewczyna skinęła głową i szła obok mnie. Choć przez krótką chwilę panowała między nami cisza pozbawiona docinków.

– Przygotowałeś się do debaty? – zagadnęła. – Jesteś za czy przeciw?

– Dowiesz się w swoim czasie.

– Już wiem. Zawsze jesteśmy po innych stronach.

– Więc po co pytasz?

– Żeby cię sprawdzić. – Wzruszyła ramionami. – I tak wiem, że wybierzesz najmniej logiczne stanowisko i będziesz myślał, iż jesteś najmądrzejszy.

– Powiedziała panna, która myśli, że zawsze wie wszystko najlepiej – wypomniałem jej.

– Nie wszystko, ale więcej od ciebie.

– Możesz o tym pomarzyć.

– Przekonamy się za jakiś czas – odparła Beatriz.

– Przekonujemy się o tym codziennie, lecz i tak masz wątpliwości – zauważyłem.

– Nie raz wygrywam.

– Tak samo jak ja. Wygląda na to, że spór pozostanie nierozstrzygnięty.

– Znajdę i na to sposób.

– Oczywiście.

Zatrzymaliśmy się w pobliżu budynku sejmu, gdzie nasze drogi się rozchodziły. Ja musiałem iść załatwić ostatnie sprawy, ona zapewne też. Zresztą żadne z nas nie chciało być zauważone w towarzystwie drugiego. Co prawda dzisiejsze obrady nie budziły dużego zainteresowania mediów, jak się to wcześniej zdarzało, ale zawsze ktoś się tu kręcił.

– W takim razie do zobaczenia – odrzekłem.

– Zobaczysz mnie, gdy będę triumfować na mównicy – rzuciła Beatriz i ruszyła przodem.

Na chwilę odurzył mnie zapach jej perfum, który zostawiła za sobą, po czym sam udałem się do wnętrza budynku, gotowy na kolejny dzień pełen pracy. Miałem wiele do zrobienia i wiele do zmienienia w tym kraju.

Rozdział 2

Beatriz

Kiedy rozstaliśmy się pod sejmem, ruszyłam przed siebie, lecz na swoich pośladkach czułam pożądliwy wzrok mężczyzny. Denerwowało mnie to, ale zarazem powodowało dziwne uczucie. Armando należał do bardzo przystojnych mężczyzn. Niejedna kobieta dałaby się pokroić, aby zwrócił na nią uwagę, ale nie ja. On mnie strasznie wkurzał.

Przyspieszyłam, aby zniknąć z jego pola widzenia. Znajdując się w windzie, oparłam się o zimną ścianę. Do tego, że on mnie drażnił, zdążyłam się przyzwyczaić, ale nie powinnam była zachowywać się tak jak przed chwilą. Nasze słowne przepychanki wyglądały, jakby dwójka dzieci starała się postawić na swoim.

Usiadłszy przy swoim biurku, wyciągnęłam gruby, różowy notes z torebki i zaczęłam wertować strony. Miałam w nim zapisane wszystko, co zamierzałam poruszyć podczas debaty. Byłam przekonana, że przekonanie sejmu do mojej wizji nie będzie łatwe. Źródła odnawialne – to nie był temat, który będą chcieli podjąć politycy.

Wierzyłam jednak w swoje możliwości i siłę ciężkiej pracy, którą w to włożyłam.

– Gotowa? – Marcela pojawiła się w progu mojego gabinetu.

– Tak mi się wydaje. Tylko mam dziwne przeczucie, że coś może pójść nie tak.

– Boże, kobieto, studiowałam te dokumenty chyba od miesiąca, więc nie wierzę, że coś się zepsuje. Przecież trułaś nam o tym przy każdej możliwej sytuacji.

– Albo ktoś.

– Masz kogoś konkretnego na myśli?

– Nie. Tak jakoś mi się powiedziało.

– Dobra, widzimy się w sali. Powodzenia.

– Nie będę dziękować.

Ledwo zdążyłam odpowiedzieć, a jej już nie było. Dobrze było mieć przyjaciółki, które na każdym kroku we mnie wierzyły i okazywały to, nawet jeżeli ten plan nie miał szans się powieść.

Podniosłam się z fotela, przejrzałam się w wielkim lustrze, poprawiłam spódnicę, pomalowałam usta pomadką i już byłam gotowa. Jak nie teraz, to kiedy?

– Poradzisz sobie – wypowiedziałam te słowa, starając się dodać sobie jeszcze więcej otuchy.

Kiedy przechodziłam przez korytarz, oczywiście musiała natknąć się na Armanda.

– Życzę powodzenia – powiedział dość sarkastycznie.

– Bardzo śmieszne.

– Wiesz, że ten twój pomysł i tak nie przejdzie?

– Skąd ty możesz to wiedzieć? Na razie jesteś jedyną osobą, która ma odmienne zdanie.

– Mój pomysł jest bardziej dopracowany, więc jestem w stu procentach pewny, że nikt nawet nie będzie brał pod uwagę tego twojego pożal się Boże przedsięwzięcia. To tylko szkoda pieniędzy.

– Pożyjemy, zobaczymy.

– Zaczynamy wojnę – rzucił na pożegnanie i ominął mnie szerokim łukiem.

Stojąc przy mównicy w wielkiej sali, czułam na sobie wzrok wszystkich zgromadzonych, a w szczególności Armanda. Jego wyraz twarzy mówił, że triumfuje i jest przekonany do swojej racji. Wiedziałam, że pokażę mu, iż się myli. Wyciągnął notatnik i zaczął coś w nim pisać. Ciekawiło mnie, czy ma zamiar zadawać niewygodne pytania, aby zbić senatorów z tropu.

– Możesz zaczynać, Beatriz – wypowiedział przewodniczący. – Głos należy do ciebie.

– Panie i panowie – rzekłam pewna siebie. – Jak dobrze wiecie, mamy dwudziesty pierwszy wiek i dla każdego liczy się ochrona środowiska, a jeszcze bardziej oszczędność pieniędzy. Tak, właśnie mam zamiar pokazać wam, że można połączyć te dwie bardzo ważne kwestie i skorzystać na tym. Więc tak…

Przerwałam i pilotem rozsunęłam wielki telebim po prawej stronie. Zaczęłam od pierwszego slajdu.

– Wiemy, że wiatr to odnawialne źródło energii, które jest całkowicie darmowe i niewyczerpalne. Energia wiatrowa jest powszechnie dostępna, dlatego nie wymaga importowania. Proces jej wytwarzania nie emituje do atmosfery szkodliwego dwutlenku węgla i innych zanieczyszczeń. Możemy postawić kilka takich wiatraków na polach i dzięki temu każde miasto mogłoby w pewnym stopniu zaoszczędzić…

Opowiadałam dalej, a zgromadzeni słuchali z zaciekawieniem i notowali. Kiedy mój wzrok padł na Armanda, mężczyzna uraczył mnie zadziornym uśmieszkiem, po czym oparł się o krzesło i naprężył swoje imponujące mięśnie, które odznaczały się pod marynarką garnituru. Odnosiłam wrażenie, że materiał strzeli na szwach. Byłam pewna, że tylko on nie zgadzał się z planem, a jeżeli zacznie mieszać, to może przekonać dosyć dużą część osób do tego, że niekoniecznie jest to dobry pomysł.

– Beatriz, to imponujące – zabrał głos przewodniczący. – Czy ktoś ma jakieś pytania?

Jak na zawołanie, z krzesła podniósł się Armando.

– Pani Beatriz, czy orientuje się pani, jakie wady ma taka elektrownia wiatrowa?

– Nie tak wielkie jak inne źródła odnawialne.

– Drodzy państwo, mogę przedstawić kilka takich wad. Zdążyłem się z nimi wcześniej zapoznać. Proszę, pozwólcie, że je odczytam. – Spojrzał w stronę przewodniczącego, a kiedy ten kiwnął głową, Armando podniósł swój notatnik. – Po pierwsze elektrownie wiatrowe pociągają za sobą duże koszty inwestycyjne. Po drugie siły wiatru nie możemy w jakikolwiek sposób kontrolować, powoduje to wystąpienie wahania w wytwarzaniu mocy, która zmienia się wraz z upływem czasu. I na sam koniec, żeby za dużo nie wymieniać, niektóre z konstrukcji są strasznie głośne.

Jego wzrok mówił jedno: Szach-mat, już po tobie. Zauważyłam, że cała izba parlamentu zaczyna między sobą głośno dyskutować. Chciałam zabrać głos, ale nie przewidziałam, że ten mężczyzna tak dobrze przygotował się do debaty. Stał dumny jak paw.

– Panie Armandzie, ma pan jakąś alternatywę?

– Jasne, że tak.

– To zapraszam na mównicę, pani może już zająć swoje miejsce.

– Dziękuję za pozwolenie. – Armando, stojąc za pulpitem, przyglądał się wszystkim i czekał, aż zapanuje cisza. – Proponuję panele solarne. Wytwarzają o wiele więcej mocy i energii. Nie są napędzane dzięki wiatrowi, a za to ładowane promieniami słonecznymi, które w Hiszpanii są przez cały rok…

Opowiadał i opowiadał.

Nie byłam przygotowana. Nie spodziewałam się, że właśnie w taki sposób postąpi i tak łatwo przekona parlament do siebie i swojego pomysłu. W sali było słychać różne głosy, jedne za moim pomysłem, drugie przeciw niemu. Tak jakby sala podzieliła się na pół. O ile jeszcze przed wejściem do sejmu byłam przekonana do swojej teorii, o tyle teraz sama zaczęłam wątpić. Ale nie miałam zamiaru dać za wygraną, postanowiłam, że udowodnię wszystkim, iż to ja mam rację.

– Musimy wybrać tylko jeden projekt. Zrobimy przerwę na tydzień, abyście mogli podjąć decyzję. Zaczynamy głosowanie. Kto jest za?

Przy każdym z foteli były ustawione małe ekraniki, na których można było głosować. Niestety, debata została przerwana, a mnie czekała kolejna batalia już za siedem dni. Zdecydowałam, że tym razem przygotuję się o wiele lepiej niż on.

Nawet nie poruszyliśmy innych dość ważnych tematów, które były zapisane na liście. Były to między innymi sprawy związane ze sprzątaniem po imprezach masowych i organizowanie największego festiwalu w Hiszpanii. Te kwestie były dość ważne, ale widocznie nasza potyczka dała każdemu do myślenia i przewodniczący stwierdził, że może politycy nie będą obiektywnie patrzeć na resztę spraw. Zrobił więc przerwę na rozluźnienie emocji.

*

Po debacie pomieszczenie powoli pustoszało, zostaliśmy tylko ja i Armando. Mężczyzna oparł się pośladkami o jeden z blatów i skrzyżował ręce na piersi. Wyglądał zadziornie, a zarazem bosko. Miałam ochotę podejść i zdzielić go po tej przystojnej twarzy, ale powstrzymałam się, bo to nie miejsce, ani nie czas.

– Czemu to zrobiłeś? – zapytałam.

– Wiesz, że mój pomysł jest lepszy?

– To tylko tobie się tak wydaje.

– Chyba nie tylko mnie, bo większość osób mnie poparła.

– Widzę, że musisz czuć się wiecznie adorowany.

– Tak samo jak ty.

– Kolejnym razem udowodnię im, że te twoje panele to tylko strata pieniędzy, a i korzyść marna.

– Chcesz się przekonać, że tak nie będzie?

– Założymy się, kto jest lepszy?

– Nie muszę się zakładać, bo to jest pewne, że ja.

– Boisz się? Cykor z ciebie.

– Wcale nie i nie waż się tak do mnie więcej mówić! – syczał przez zaciśnięte zęby.

Podszedł do mnie, po czym wyciągnął rękę w moją stronę.

– W takim razie zakład.

– Zakład. – Uścisnęłam jego dłoń. – Niech wygra najlepszy.

– Co do tego nie mam wątpliwości.

W takim wypadku nie pozostało mi nic innego, niż udowodnić mu, jak bardzo się mylił.

Rozdział 3

Armando

To było niedorzeczne. Kompletnie niedorzeczne. Założyłem się z Beatriz o to, czyj wniosek przejdzie, czyli kto ma rację i kto będzie lepszy. Gdyby prasa i wyborcy się dowiedzieli, byłbym skończony. Nasze potyczki słowne mogłyby kosztować mnie karierę, nikt nie traktowałby mnie poważnie, słysząc, że odnoszę się do konkurentki jak smarkacz z gimnazjum albo że zakładam się o to, kto ma rację. Zaraz przypięto by do tego łatkę, że robię to dla pieniędzy, zabawy, że nie traktuję swojej pracy poważnie i nie można powierzać mi takich zadań. Oczywiście nie była to prawda, lecz oponenci, konkurencja czy prasa potrafili przedstawić wszystko tak, aby wyszło to z korzyścią dla nich.

A ja tak łatwo dawałem jej się podejść. Ba, sam nie raz dolałem oliwy do ognia, nie mogąc przejść obojętnie, odpuścić czy przemilczeć sprawy. Nie, przy Beatriz wychodziły ze mnie wszystkie najgorsze cechy – upór, zawziętość, chęć wygranej i postawienia na swoim.

– Wszystko w porządku?

Z zamyślenia wyrwał mnie głos mojego partyjnego kolegi, Beniego.

– Tak, tak, po prostu ostatnio mam wiele na głowie – stwierdziłem, nie mogąc oczywiście przyznać, że temu winna jest między innymi panna Beatriz, która zupełnie nie miała prawa pojawić się w moich myślach, lecz ostatnio przewijała się przez nie coraz częściej.

– W porządku, zaraz koniec przerwy, więc…

– Tak, tak, już idę. – Skinąłem głową.

Może i temat wiatraków oraz energii odnawialnej został odłożony na kolejny tydzień, ale przecież nie był to jedyny temat, jaki czekał w dzisiejszym bloku głosowań. Wiele innych kwestii wymagało wysłuchania ekspertów. Od pomysłu i inicjatywy była dość długa droga do głosowania, a jeszcze dłuższa do wejścia danego projektu w życie. Nie zawsze jednak dało się przyspieszyć ten proces; jeśli coś miało być zrobione dobrze – musiało minąć sporo czasu. Wyborcy często tego nie rozumieli. Nawet konkurencja – wiedząc, ile czasu to zajmowało – wypominała nam powolne realizowanie obietnic wyborczych, choć sama przecież nie była lepsza.

Należało jednak postawić pytanie: czy liczyło się to, kto jest lepszy, czy to, kto lepiej opowie swoją wersję wydarzeń? W walce o wyborców chodziło o to, kto korzystniej przedstawi rzeczywistość i kto więcej obieca. A od wyborów dzieliło nas zaledwie pół roku, więc walka stawała się coraz bardziej zacięta.

Gdy tylko wszedłem na salę sejmową, rozległo się stukanie młotkiem wicemarszałka ogłaszającego koniec przerwy.

– Witam panie posłanki i panów posłów po pięciominutowej przerwie. Proszę o zajęcie miejsc. Przechodzimy do drugiego z dzisiejszych tematów, mianowicie do wniosku Ligi Demokratów o odwołanie wiceministra rolnictwa ze względu na strajki rolników. Głos jako pierwszy zabierze szef Ligi Demokratów. Zapraszam.

Obserwowałem, jak szef partii Beatriz pewnym krokiem wchodzi na mównicę. Rozłożył na pulpicie kartki z przygotowanym przemówieniem i zaczął opowiadać, jaki to zły jest wiceminister z naszego rządu. Oczywiście bezsensowne byłoby odwołanie ministra kilka miesięcy przed wyborami – o tym wiedzieli wszyscy. Wnioskodawcy także wiedzieli, że zabraknie im większości, aby ten wniosek przeszedł. A mimo to podjęli go, bo był to dobry chwyt reklamowy – pokazanie, że my jesteśmy źli, a oni dobrzy. Obserwując to wszystko z boku, czasem miałem wrażenie, że uczestniczę w bajce dla dzieci, w której ludzie na siłę chcą się podzielić na złoczyńców i bohaterów. Podział ten jednak zależał od tego, kto opowiadał historię, a prawda najpewniej leżała gdzieś pośrodku.

– To, co się dzieje na ulicach, ci wszyscy strajkujący rolnicy, z którymi minister nie chce rozmawiać, to dowód na nieudolność tego człowieka…

Słuchałem go piąte przez dziesiąte. Nic, co by powiedział, i tak nie miało znaczenia. Nie broniłem ministra dlatego, że był z mojego obozu władzy, nie był idealny, popełniał błędy jak każdy, po prostu nie lubiłem tej nagonki jednych na drugich.

Bacznym wzrokiem przeskanowałem otoczenie, przeskakując z jednego na drugiego. Niektórzy słuchali, inni notowali, inni zdawali się nie przykładać uwagi do tego, co opowiadał człowiek na mównicy.

Wreszcie mój wzrok zatrzymał się na Beatriz. Wyglądała na całkowicie skupioną; gdy kosmyk włosów opadł na jej twarz, założyła go za ucho i notowała dalej.

Uśmiechnąłem się pod nosem. Gdy byliśmy sami, umiała mi dopiec, postawić się i odzywać jak nastolatka, w pracy jednak nikt by ją o coś takiego nie posądził. No, może najbliższe przyjaciółki. Umiała zachować się poważnie i rozsądnie, zawsze dawała z siebie wszystko.

Ta jedna rzecz nas łączyła.

Po prawie godzinie wystąpień przeciwnej partii przyszła kolej na nas. Oczywiście, odrzucono głosowanie. Jak dla mnie był to zmarnowany czas, który niczego dobrego nie przyniósł – jedynie wytykanie wad opozycji, co najbardziej przyciągało ludzi przed telewizorami.

Ale coś pozytywnego dla społeczeństwa, dla którego podobno tu byliśmy? Nic a nic.

Czasem sam się z tym gryzłem. Z jednej strony chciałem być najlepszy i zawsze wygrywać, z drugiej lata temu przyszedłem tu, chcąc zmienić kraj na lepsze. Szybko przekonałem się, że jedno z drugim zbyt często koliduje.

Czekały nas jeszcze zmiany przepisów w kodeksie drogowym oraz nowelizacja podstawy programowej dla szkół podstawowych. Po wszystkich tych wystąpieniach i głosowaniach zakres pracy na ten dzień się skończył i mogliśmy się rozejść. Teoretycznie. Szefowie zwykle chcieli jeszcze przedyskutować postępy, przygotować się na kolejne spotkania, a nie raz zdarzało się, że czekali na nas dziennikarze, chcąc uszczknąć choć parę słów. I tak każdego dnia od poniedziałku do piątku, a czasem także w soboty, ferie czy wakacje.

Była to praca jak każda inna i potrafiła dać człowiekowi w kość – szczególnie gdy dzień po dniu głosowano i dyskutowano przez wiele godzin; szczególnie gdy wydawało się, że tkwi się w martwym punkcie i niewiele się zmieniało. Krok do przodu, dwa kroki do tyłu. To potrafiło być przytłaczające.

Dlatego właśnie kiedy wychodziłem z gmachu sejmu, już około godziny osiemnastej czułem się nieco zmęczony tym wszystkim. Słońce, które witało mnie rano, zmieniło się w gwiazdy błyszczące na ciemnym niebie.

Benji spieszył się do żony i dwuletniego syna; Archie, mój inny przyjaciel, wracał do narzeczonej. A ja? Poza Netflixem na telewizorze plazmowym, wypełnioną lodówką czy stosem dokumentów do przejrzenia – nikt nigdy na mnie nie czekał.

– Idziemy do Bernise, drinki, kaloryczna pizza i ploteczki. – Usłyszałem radosny głos jakiejś dziewczyny.

Przyglądając się jej, rozpoznałem Marcelę z Ligi Demokratów, a jednocześnie przyjaciółkę Beatriz, która także była w tym tłumie.

A więc Beatriz wybierała się na małą imprezę razem z innymi osobami z sejmu. Widziałem, że ode mnie też tam idą. Najlepsze miejsce. Blisko sejmu, dobre jedzenie, jeszcze lepszy alkohol i pełna dyskrecja. Co prawda miało to swoją cenę, ale było warto.

Przed kamerami mogliśmy skakać sobie do gardeł, ale w mroku nocy umieliśmy się razem bawić.

– Armando, idziesz? – zapytał Spencer, klepiąc mnie po ramieniu.

Był moim kolegą z partii, który tak jak ja nie miał ani żony, ani dziecka – nikogo, do kogo miałby wracać. Dla takich jak my imprezy były najlepszym pomysłem na spędzenie wieczora.

– I tak nie mam nic lepszego do roboty, a to był dość intensywny dzień, więc potrzebuję się wyluzować.

– I taką odpowiedź to ja rozumiem. – Roześmiał się. – Dawaj, idziemy. Co tam nowego?

– Wszystko po staremu. – Wzruszyłem ramionami. – Praca, praca i jeszcze więcej pracy.

– Pracoholik z ciebie. – Zaśmiał się. – Wolny wieczór dobrze ci zrobi. Drinki, impreza i może jakaś dziewczyna.

– A więc idziesz na podryw, a nie na drinka z kumplem?

– No wiesz, jedno nie wyklucza drugiego. Też jestem człowiekiem, a nic, co ludzkie, nie jest mi obce.

– Alkohol, seks…

– Otóż to, Armando. Otóż to. Zresztą czytałem kiedyś badania, że seks pobudza działanie ośrodkowego układu nerwowego, więc po porządnej nocy możesz rano wrócić z nowymi genialnymi pomysłami.

– Czytałeś to czy właśnie wymyśliłeś?

– Bez znaczenia. Liczy się to, że dziś się zabawimy.

Kilka minut drogi i już byliśmy pod drzwiami ulubionego lokalu wszystkich polityków. Przywitał nas gwar rozmów, śmiech i zapach drinków.

– Dwa razy martini z lodem – zamówił dla nas drinki przy barze.

Usiadłem na krzesełku i rozejrzałem się dookoła. Mój wzrok błądził tak bez konkretnego celu, aż dostrzegłem Beatriz w towarzystwie Cristiny i Marceli. Śmiała się z czegoś, odrzucając włosy. Wtedy spojrzała w moim kierunku i nasze spojrzenia się spotkały. Uniosłem szklankę i wypiłem drinka, nie mogąc oderwać od niej wzroku.

– I co, wpadł ci ktoś w oko? – zapytał Spencer. – Większości lasek wystarczy powiedzieć, gdzie się pracuje, i już same zdejmują spodnie. Dyskrecja, stary, dyskrecja jest ważna, dobrze mieć kogoś stałego, komu można ufać, ale też wiesz… niezobowiązujący przypadkowy numerek daje tyle ekscytacji…

Słuchałem przyjaciela jednym uchem, całą resztę uwagi poświęcając Beatriz. Zdecydowanie nie mogłem powiedzieć, że to właśnie ona wpadła mi w oko. Bo nie wpadła, prawda? To, że przyszedłem tutaj, bo ona miała tu być, nic nie znaczyło. Tak jak to, że ze wszystkich kobiet od razu odszukałem ją i tylko na nią patrzyłem. To zwykły przypadek. Albo przedłużenie naszej zaciętej rywalizacji, nic więcej.

Prawda?

Rozdział 4

Beatriz

– Boże, ależ to było nudne – narzekała Cristina, jak zwykle zresztą.

Przywykłyśmy już do tego, tak było po każdej debacie. Nie miałam pojęcia, jaki temat rozmowy by ją usatysfakcjonował.

– Nie możesz znaleźć żadnych pozytywów? – odburknęłam pod nosem. – Przecież jesteśmy po to, żeby podejmować nie zawsze ciekawe decyzje.

– Racja. Ta twoja słowna potyczka z tym… jak on miał na imię? – Drapała się po głowie, starając się sobie przypomnieć.

– Armando.

– Tak, właśnie. Nieźle z niego ciacho – piszczała Cristina, a mnie aż zaczęło mdlić.

– Kto? On? Gdzie ty masz oczy?! To kretyn.

– Ale czemu od razu tak ostro?

– Nie widzisz, jak on się zachowuje?

– Przedstawił tylko swój projekt.

– On to zrobił specjalnie, aby utrzeć mi nosa.

– Myślisz, że tylko dlatego poświęcił temu tyle czasu?

Przyjaciółki za wszelką cenę chciały go bronić.

– A niby nie?! Same zobaczcie, jaki z niego gbur. A do tego nie widzi nic poza czubkiem swojego nosa.

– Co on ci tak podpadł? Czy to wszystko o tę debatę, czy…?

– Czy co? – przerwałam, zanim zdążyłaby dokończyć.

– Wiesz, jest takie powiedzenie… Kto się czubi ten się lubi – palnęła Marcela, po czym obie wybuchnęły śmiechem.

– Chyba żartujecie! Czy wy się słyszycie?

– Ale ostatnio zbyt często o nim wspominasz. – Marcela nie dawała za wygraną, za to ja zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem tak nie było.

– To jest niedorzeczne.

To, co właśnie powiedziały dziewczyny, nie dość, że wyprowadziło mnie z równowagi, to jeszcze po części rozbawiło. Czyżby one chciały wybadać moje granice opanowania?

Stanęłyśmy przed wielkim gmachem budynku. Miałam ochotę wybrać się z nimi do naszego lokalu, aby opić stres, który towarzyszył za każdym razem, kiedy trwały debaty. Nienawidziłam podejmowania decyzji, ale podczas tych sesji każdy z członków parlamentu miał możliwość oddania głosu. Starałam się zawsze głosować zgodnie ze swoim sumieniem. Teraz nerwy wzięły nade mną górę.

Nie wiedziałam dlaczego, ale moje dłonie same zacisnęły się w pięści i miałam ochotę krzyczeć.

– Okej, Beatriz, już dobrze. Zmieńmy temat, bo widzę, że jest on strasznie drażliwy dla ciebie – uspokajała mnie Marcela.

– Nie jest drażliwy, ale Armando działa mi na nerwy i nie mam ochoty o nim rozmawiać.

Koleżanki spojrzały po sobie, wymieniając znaczące spojrzenia.

Już chciałam coś powiedzieć, lecz nie miałam ochoty dalej się z nimi spierać.

Do niczego dobrego by nas to nie doprowadziło.

– To jak, idziemy na drinka?

– Po jednym się chyba przyda, aby opuściły nas emocje.

– Mnie to raczej cała butelka – odparłam gorzko.

Nim się obejrzałyśmy, już siedziałyśmy przy okrągłym stoliku, który znajdował się w naszym ulubionym lokalu. Niezmiennie od lat wybierałyśmy właśnie to miejsce. Rozkoszując się zimnym drinkiem, który powoli koił moje spięte ciało, poczułam spokój wewnętrzny. Gdzieś z tyłu głowy czaiło się jednak przeświadczenie, że nie będzie trwało to wiecznie.

– Beatriz, zobacz na tego gościa. – Cristina szturchnęła mnie w ramię tak, że prawie oblałam się alkoholem.

– Możesz być bardziej delikatna? – Przewróciłam oczami.

– Dobrze, ale patrz. On chyba na ciebie leci.

Podążyłam za jej wzrokiem i zatrzymałam się na masywnej, męskiej postaci stojącej nieopodal wejścia do lokalu. Wysoki, umięśniony, łysy typ, od którego najlepiej trzymać się z daleka. Nie kręciły mnie mięśniaki.

Najwidoczniej dziewczyny miały ze mnie ostatnio ubaw. Doskonale zdawały sobie sprawę, że taki mężczyzna nigdy nie wpadłby mi w oko.

A dodatkowo znałam go z Internetu. Był złym youtuberem, który za wszelką cenę szukał sensacji.

– Myślisz, że ktoś taki jak on ma u ciebie szanse? – zapytała przyjaciółka.

– Może jakby zapuścił włosy, leciutki zarost i przestał chodzić do solarium, to kto wie… Mogłabym się zastanowić.

– Nie lubisz marchewkowych ciastek?

– Bałabym się, że kolor zejdzie.

Teraz to we trójkę się śmiałyśmy. Naszym ulubionym zajęciem podczas takich spotkań było obgadywanie mężczyzn. Trudno było trafić w nasze gusta. Każda z nas miała inne preferencje i niełatwo było o mężczyznę, który spodobałby się każdej z nas.

– Mam pomysł…! – zapiszczała Cristina.

– Ty i te twoje pomysły… Wiesz, że to się nigdy dobrze nie kończy.

– Nie bądźcie takie sztywniary.

Wymieniłyśmy z Marcelą spojrzenia, ale kiedy zerknęłyśmy na Cristinę, zauważyłyśmy, że jej oczy zrobiły się wielkie jak spodki. Niech będzie. Może i nigdy nie było to mądre, ale przy kolejnym drinku przyda się dobra zabawa. Kiedyś uznałyśmy, że odwalając różne głupoty, trzymamy się pewnej zasady – nie robimy nic, co mogłoby przynieść nam albo naszej partii jakiekolwiek problemy.

– Dawaj!

– Zabawmy się w podryw.

– Ale jak? Czekaj, bo nie rozumiem.

– Zróbmy tak. Która pierwsza dostanie gratisowego drinka, wygrywa.

– Czyli mamy zachowywać się, tak jakbyśmy szukały sobie sponsora. – Przewróciłam oczami.

– Kto tam wie…

W tej chwili wybuchnęłyśmy śmiechem. To było niedorzeczne, ale dla świętego spokoju zgodziłam się na taką zabawę. Poznawanie nowych osób nigdy nie było moim hobby. Dobrze czułam się w małym, znajomym gronie. Zamierzałam więc się poddać i nawet nie zaczynać zabawy.

Kiedy dziewczyny rozglądały się za swoimi obiektami, mój wzrok wylądował na mężczyźnie, który wywoływał we mnie wszystkie najgorsze emocje. Nasze spojrzenia się spotkały, a wtedy Armando podniósł swojego drinka, tak jakby wznosił toast. Zrobiłam to samo i uśmiechnęłam się najszczerzej, jak potrafiłam. Wiedziałam, że tylko głupiec nie zauważyłby, iż zrobiłam to od niechcenia. Czyli on także postanowił się odstresować, a może miał taki sam pomysł jak moje przyjaciółki i planował odreagować, udając się na podryw. Nie wiedziałam, dlaczego zaczęło mnie to zastanawiać.

Dziewczyny miały już wybranych kandydatów i zamierzały ruszać przed siebie, kiedy przy stoliku pojawił się kelner, niosąc na tacy szklankę z zimnym napojem. Spoglądałam na niego badawczo, bo nie przypominałam sobie, żebyśmy coś zamawiały. Postawił przy mnie szampana.

– To od tego pana. – Gestem wskazał na Armanda. – Prosił, by przekazać, że to za jego rychłe zwycięstwo.

Mężczyzna jak szybko się koło nas pojawił, tak szybko oddalił się w stronę baru.

– Nie wierzę! – naburmuszyła się Cristina. – Nawet nie zaczęłyśmy zabawy, a ty już wygrałaś.

– Co powiedział kelner? – zaciekawiła się Marcel.

– To nie ma znaczenia. Zaraz pokażę Armandowi, że nie życzę sobie, by mi stawiał.

Pewnie podniosłam się z krzesła i niesiona przez alkohol podążyłam w stronę mężczyzny. Siedział tyłem do mnie, a przez hałas w lokalu nie słyszał, że się zbliżam. Nachyliłam się przez jego ramię i postawiłam szampana.

– Znajdź sobie inną laskę, która na to poleci – warknęłam mu prosto do ucha.

Obrócił głowę w moją stronę, a wtedy dotarł do mnie zapach wody kolońskiej połączony z domieszką alkoholu. Poczułam przedziwny, ale rozkoszny ucisk w podbrzuszu. Potrząsnęłam głową, aby odgonić te myśli.

– Chyba nie myślisz, że chciałem cię wyrwać, złotko – powiedział szorstko.

– Kto wie do czego byś się posunął, aby kogoś przelecieć.

– Kogoś może tak, ale na pewno nie ciebie.

Wzięłam głęboki oddech i zareagowałam gwałtownie.

Położyłam dłoń na blacie baru i niby-przypadkiem strąciłam na Armanda szkło z zimną zawartością. Spojrzałam w dół i zauważyłam, że miejsce na wysokości rozporka było całe mokre. Przybrałam na twarz zadziorny uśmiech.

– O… jak mi przykro… Przepraszam. Ale chyba przyda ci się mała ochłoda – wyszeptałam.

– Wygrałaś bitwę, ale nie całą wojnę.

Armando wyciągnął portfel z kieszeni, rzucił pieniądze na blat, po czym opuścił lokal, a ja wróciłam do swoich koleżanek. Mimo przedstawienia, które zrobiłam, czułam się cudownie.

– Co to było? – zapytała Marcela.

– Nie wiem, o czym mówisz. Ale nie mam ochoty o nim rozmawiać.

Do końca wieczora nie poruszyliśmy tematu Armanda. Nie bawiłam się już tak dobrze jak wcześniej. Chyba zaczęły męczyć mnie wyrzuty sumienia.

Rozdział 5

Armando

Spokój jakoś nigdy nie gościł długo w moim życiu. Ostatniego wieczora na przykład chciałem wyjść ze znajomymi i po prostu wypić drinka, a jak to się skończyło? Trunek znalazł się na moim ubraniu, a wszystko to za sprawą Beatriz, która pojawiła się znikąd i zadziałała jak wariatka. Trzeba było jej to oddać – miała charakterek i ogień, którego nie dało się okiełznać. Szczerze mówiąc, nawet tego nie chciałem, bardziej kusiło mnie to, aby go wydobyć, sprowokować ją, zobaczyć, jak daleko się posunie, jak mocno może zapłonąć. Oczywiście, nie powinienem był chcieć jej prowokować, bo nie przyniosłoby to niczego dobrego. Przy jej wściekłości wylany drink to pewnie pikuś.

Wtedy nie zrobiło to na mnie ogromnego wrażenia, choć musiałem przyznać, że mnie zdziwiła. Byłem już gotowy za nią biec, by przemówić jej do rozsądku – jeśli jeszcze go miała oczywiście. Nie mogła tak się zachowywać. Dobrze, że byliśmy w naszym lokalu, ale gdyby zrobiła to gdzieś indziej? Już widziałem te nagłówki.

W takich chwilach zastanawiałem się, kto w ogóle wpuścił Beatriz do świata polityki. Owszem, była inteligentna i miała dobre pomysły, lecz była też szalona, wybuchowa i nie dało się jej utrzymać w ryzach, czego dowodem był tamten mały wybuch.

Co prawda miała dopiero dwadzieścia osiem lat i może nie zdążyła się jeszcze w życiu wyszaleć, ale ja przecież byłem w jej wieku, a czułem się o wiele poważniejszy i dojrzalszy, no chyba że w grę wchodziły te nasze sprzeczki…

Wiedziałem, kiedy odpuścić. Dlatego właśnie nie pobiegłem wtedy za nią. I dlatego że kolega mnie powstrzymał. I dobrze wyszło. Niech nie myśli, że tak łatwo zwrócić moją uwagę, że będę tracił na nią czas, którego zawsze było za mało.

Już od samego rana miałem spotkania, i to na nich powinienem był się skupić, nie na dziewczynie, która była niczym wulkan – jednym dotknięciem mogła zniszczyć wszystko dookoła, ale też rozbudzała wszystkie moje emocje…

Beatriz była jak ogień, podczas gdy moją domeną były lód, chłód, spokój i opanowanie. Ludzie mogli krzyczeć, lecz dobrze wiedziałem, że obojętność przynosi lepsze efekty. W tej branży trzeba było grać w pokera, nawet nie mając kart; grać lepiej niż aktorzy w filmach i zawsze trzymać emocje na wodzy, niczym lekarze w czasie najtrudniejszych operacji.

Zimny prysznic i gorąca kawa pomagały mi się do tego przygotować. I tak jednak nie byłem pewien, czego się spodziewać po spotkaniu z Greggiem, przewodniczącym mojej partii.

– Witaj, Armando, dobrze, że jesteś – przywitał mnie, gdy tylko wszedłem do pokoju. – Zaproponowałbym ci kawę, ale widzę, że już ją masz.

– Znasz mnie, nie ruszam się nigdzie bez kofeiny.

Rozsiadłem się na czarnym, skórzanym fotelu, na stoliku obok odstawiłem kubek z kawą i spojrzałem na Gregga. Mężczyzna już był dawno po sześćdziesiątce, co było widać po jego siwych włosach i zmarszczkach na twarzy. Garnitur jednak zawsze miał z górnej półki. Ruszał się i pracował lepiej niż niejeden młodzik. Nie brakowało mu pomysłów i umiał rządzić, trzymając partię w ryzach. Był jak dobry ojciec, który wspierał nas wszystkich, za co bardzo go ceniłem, ale umiał też walnąć pięścią w stół, krzyknąć i przywołać do porządku każdego, komu zdarzyło się zapomnieć, kto tu rządzi.

Ja nigdy nie zapomnę swojego pierwszego dnia w tej pracy, czyli pierwszego spotkania z Greggiem. Byłem wtedy o kilka lat młodszy, miałem więcej planów, ambicji i celów, myślałem, że uda mi się zmienić świat. On wtedy popatrzył na mnie z politowaniem, które teraz już rozumiałem, ale zobaczył we mnie pracowitość i otworzył przede mą drzwi do swojej partii. Studia, staże, praca to nie wszystko, aby zrobić karierę w polityce, trzeba było też mieć znajomości, trzeba było jakoś dostać się do tej partii, a potem ciężko pracować. Gregg dał mi szansę, za co zawsze będę mu wdzięczny. To on sprawił, że ze studenta politologii i spraw międzynarodowych stałem się prawdziwym politykiem, który naprawdę mógł coś zmienić w tym kraju, czasem za mało, co budziło frustracje, ale chociaż miałem tę szansę.

– Co się dzieje, Gregg? – zapytałem. – Skąd to spotkanie sam na sam?

– Nie bój się, niczego nie przeskrobałeś. – Zaśmiał się ciepło.

– Nie spodziewałem się żadnej nagany, w końcu wszystko idzie dobrze. – Odchrząknąłem. – Sondaże utrzymują się na stabilnym poziomie, plan kampanii dopracowany, a za kilka dni z pewnością przejdzie mój pomysł odnośnie do odnawialnych źródeł energii.

– Jesteś bardzo pewny siebie, Armando. Siebie i swojej wygranej. Wierzysz w to, co robisz, i w to, co mówisz.

– Oczywiście, że tak.

– To cenna cecha. Wielu polityków mówi to, co chcą usłyszeć inni, ale bez wiary, wówczas są to jedynie puste słowa, a wyborcy prędzej czy później wykryją fałsz i fakt, że za tymi frazesami nic nie stoi. U ciebie jest inaczej. Obiecujesz tylko to, co możesz osiągnąć, a jeśli to za mało, robisz wszystko, aby dać z siebie więcej.

– Nie rozumiem… To jakaś ocena osobista, pogawędka na temat osiągnięć?

Wiedziałem, co robię dobrze, a co źle. Nie byłem nieomylny, więc czasem i ja potrzebowałem, aby ktoś zwrócił mi uwagę na drobne błędy, ale tak właśnie zwykle bywało w pracy – zwracano uwagę na błędy, nie na sukcesy. Dlaczego więc szef partii aż tak mnie zachwalał?

– Przypominam ci tylko, jak wiele osiągnąłeś przez te ostatnie pięć lat. Sam zainicjowałeś wiele projektów ustaw, broniłeś zarówno swoich, jak i cudzych niczym lew na tej mównicy, udzielałeś wywiadów, rozmawiałeś z ludźmi. Masz siłę przebicia, upór i charyzmę, dzięki której ludzie cię słuchają. Już teraz plasujesz się wysoko w rankingach zaufania wśród polityków, i to na pewno nie tylko ze względu na wygląd, choć wielu młodych wyborców płci pięknej właśnie to może przyciągać. – Zaśmiał się.

Pokręciłem głową. Nie sądziłem, żeby ktokolwiek głosował na mnie ze względu na wygląd, ale nawet jeśli – nie popełniał błędu.

– W dużej mierze jest to zasługa ciebie i całego zespołu – przyznałem. – Sporo udało nam się zrobić, ale jeszcze dużo przed nami. Świat ciągle się zmienia, musimy dostosowywać się do rynków europejskich, do potrzeb obywateli, nadal jest tak wiele spraw, na przykład odchodzenie od węgla, samochodów spalinowych…

– Wiem, i ty, Armando, chciałbyś zrobić wszystko sam, a najlepiej wszystko na raz. Podczas gdy innym wystarczy zobaczenie swojej twarzy w telewizji i gapienie się na swoje zdjęcia na plakatach, ty przechodzisz koło tego obojętnie i idziesz dalej zmieniać ten kraj. I właśnie dlatego wiem, że podjąłem dobrą decyzję.

– Jaką decyzję? – Zmarszczyłem brwi, kompletnie nie mając pojęcia, o czym teraz mówił.

– O tym, że wycofuję się ze stanowiska szefa partii – powiedział, a mnie zamurowało. – Swoje już wywalczyłem, teraz kolej na was, młodych.

– Nie jesteś stary, Gregg.

– Mam wnuczki, jestem stary. – Zaśmiał się. – Ale to dobrze. To czas na odpoczynek, czas dla rodziny. Tylko nie myśl, że tak łatwo się mnie pozbędziesz, nadal będę w partii, będę pilnował, jak dbacie o wszystko, co tutaj razem stworzyliśmy, ale ktoś inny powinien przejąć dowodzenie.

– Rozumiem….

Nie spodziewałem się, że w tym kierunku popłynie ta rozmowa.

Gregg naprawdę świetnie sobie radził jako szef partii, czasem żartował, że zbliża się do emerytury, ale nie sądziłem, że mówił poważnie.

Może jednak miał rację, nie można było całe życie walczyć, całe życie pracować – trzeba było też umieć powiedzieć dość i skupić się na innych sprawach.

Niemniej jednak zaskoczyła mnie ta nagła decyzja.

– Tym kimś jesteś ty, Armando – powiedział Gregg. – Moja rezygnacja z funkcji prezesa partii równa się natychmiastowym wyborom wewnątrzpartyjnym, aby wybrać nowe przywództwo, wpisałem ciebie na listę. I szczerze mówiąc, nie wiem, czy ktoś będzie z tobą konkurował, wszyscy wiedzą, że to ja cię wybrałem, ale tak czy siak, wierzę, że sobie poradzisz.

– Ja?

Uniosłem brwi, a potem podrapałem się po brodzie, zastanawiając nad słowami Gregga. Miałbym być szefem partii? Do tej pory nawet o tym nie myślałem, nie zamierzałem rywalizować z Greggiem – choć chciałem wspinać się na szczyt, zachowałem poczucie honoru i szacunku, nie chciałem być rywalem kogoś, kto otworzył przede mną ten świat.

Teraz jednak – kiedy podał mi to stanowisko niemal na tacy – sytuacja była zgoła inna.

Tylko czy tego chciałem?

Ponoć politycy są jak rekiny – ciągle muszą pływać, bo gdy tylko zatrzymają się na moment, giną. Jeśli nie wspinają się coraz wyżej po szczeblach kariery, ktoś bardzo łatwo i szybko może ich zastąpić.

A ja czułem, że mam jeszcze wiele do zrobienia, byłem młody, miałem przed sobą wiele. Ale co tak właściwie chciałem osiągnąć?

Młodzieńcze plany trochę spaliły na panewce, gdy zobaczyłem, jak ten polityczny świat wyglądał od środka – pełen tajemnic, wyścigu szczurów, nieczystych zagrań. Nie dało się wszystkiego zmienić ot tak, nie dało się naprawić całego państwa w pojedynkę, a drobne sprawy nie zawsze mi wystarczały – zatem to była moja szansa, abym wykazał się na większej arenie.

– Wydajesz się zaskoczony – stwierdził Gregg. – Sądzisz, że nie podołasz?

– Jeśli we mnie wierzysz, zapewniam, że cię nie zawiodę – oznajmiłem pewnie. – Zrobię wszystko, aby poprowadzić naszą partię do zwycięstwa.

– Na to liczę, bo wiesz, jak mówią? Nie liczy się, kto zaczyna kampanię wyborczą, tylko kto ją kończy, i to będziesz ty. Odpowiedzialność wygrania wyborów będzie spoczywała na tobie, Armando.

Zdawałem sobie z tego sprawę. Więcej władzy to więcej obowiązków, więcej przywilejów i więcej spraw na głowie. Nie dało się zwiększyć tego, co dobre, bez zwiększenia wszystkiego, co trudne, ale przecież lubiłem wyzwania.

– Mówisz tak, jakbym już był szefem, członkowie partii muszą mnie wybrać…

– To szczegół, obaj o tym wiemy, ale i tak musisz przygotować sobie przemówienie i zarezerwować wolny weekend, gdy będą wybory.

– Wiem o tym. – Skinąłem głową. – Wszystkim się zajmę.

– Wierzę w to, wierzę, że partia będzie w dobrym rękach pod twoim przewodnictwem.

Jego wiara we mnie naprawdę mi schlebiała. W pewnym sensie był moim mentorem, takim przewodnikiem w tym świecie, a teraz oddawał władzę w moje ręce. To nie lada zaszczyt i osiągnięcie. Mogłem być z siebie dumny.

– Dziękuję, Gregg.

Chwilę jeszcze porozmawialiśmy już na luźniejsze tematy. Gregg opowiadał mi, co u jego dzieci i wnuków, a to przypomniało mi o mojej rodzinie. Chyba za rzadko kontaktowałem się z bliskimi, za co mama na pewno była zła. Tak to jednak było, gdy pracowało się od rana do nocy, a w każdy wolny wieczór odreagowywało się całą tę presję. Postanowiłem jednak zadzwonić do nich po skończonej rozmowie z Greggiem, miałem się nawet czym pochwalić.

– Armando, aż nie mogę uwierzyć, że dzwonisz. – Usłyszałem głos rodzicielki. – Coś się stało? Jesteś chory?

Zaśmiałem się. Naprawdę aż tak rzadko dzwoniłem, że myślała, iż robiłem to z powodu choroby? Poczułem lekkie ukłucie wyrzutów sumienia, szkoda, że nie dało się znaleźć czasu na wszystko na raz.

– Jest w porządku, mamo. Zdałem sobie sprawę, że dawno się nie odzywałem.

– To mało powiedziane, Thomas jest u nas na obiedzie co najmniej raz w miesiącu, a ty? Kiedy ostatnio się widzieliśmy? Na święta?

– I zobaczymy na kolejne – zażartowałem. – Nie jestem jak mój starszy brat.

– Zdecydowanie nie, Thomas ma żonę i dwójkę dzieci, a ty?

Pokręciłem głową, naprawdę nie chcąc ponownie wałkować tego tematu. Jednych ciągnęło do rodzinny, innych do kariery, a jeszcze inni potrafili realizować się na obu tych polach. A ja? Nie zamierzałem robić nic na siłę albo dlatego że tak wypada. Na razie było tak, jak było, i to mi odpowiadało.

– A mnie możesz codziennie zobaczyć w wiadomościach, więc chyba nie masz na co narzekać.

– Aj, Armando, wiesz, że praca i kariera to nie wszystko. Ja i tata martwimy się o ciebie, masz już prawie trzydzieści lat, a nadal nie masz żony, dzieci… Ile jeszcze będziesz zwlekał?

– Mam inne sprawy na głowie, próbuję zrobić coś dobrego dla tego kraju.

– A kiedy zrobisz coś dobrego dla siebie?

– Ta praca jest dla mnie dobra.

– Ale Thomas…

Zacisnąłem usta w wąską linię, czując napływającą złość. Przypomniałem sobie, dlaczego tak rzadko dzwoniłem do mamy, bo zamiast się cieszyć z moich sukcesów, przypominała mi, że bez żony i dzieci nadal nie dorównywałem bratu.

– Naprawdę, mamo? Zawsze będziesz nas porównywać? I to kierując się takim dziwnym system wartości? Wielu rodziców byłoby dumnych, że ich syn jest politykiem, a być może nawet zostanie szefem partii, ale tobie bardziej imponuje fakt, że Thomas ma żonę i dzieci, chociaż pracuje jako nauczyciel.

– Praca nauczyciela też jest bardzo ważna.

– Nie twierdzę, że nie.

– Chwila, powiedziałeś, że będziesz szefem partii?

– Jest taka możliwość.

– Naprawdę? Gratuluję.

– Dzięki.

– Gdybyś tylko miał jakąś dziewczynę, żebyś nie był sam…

Westchnąłem. Może byłoby łatwiej, może nie byłbym sam, ale mógłbym ją zaniedbywać, bo kto by wytrzymał z takim pracoholikiem? Na własnej skórze przekonałem się, że nie było to łatwe. Albo odstraszał je mój nadmiar pracy, albo prasa. Albo przeciwnie – chciałby być ze mną tylko dla rozgłosu w prasie i dla pieniędzy. Nie znalazłem jeszcze nikogo odpowiedniego dla siebie.

– Radzę sobie, mamo, co w domu?

– Wszystko w porządku, ojciec remontuje kolejny stary wóz, Thomas z Adrianną byli u nas niedawno, ich mały był chory po pójściu do przedszkola. A ja mam sporo pracy. A, właśnie… kiedy do nas przyjedziesz?

– Może mi się uda zajrzeć w czasie kampanii, jak będę w okolicy, nie wiem kiedy konkretnie, muszę sprawdzić w kalendarzu.

– No okej, tęsknimy, Armando, nie przepracowuj się tak.

– Dobrze, mamo.

– I odzywaj się częściej.

– Postaram się.

Pożegnałem się z rodzicielką i w świetnym humorze wyszedłem z sali, aż na kogoś wpadłem. Oczywiście. I w dodatku musiał uderzyć we mnie słodki zapach perfum, więc jasnym stało się, że była to kobieta. Piękna kobieta o ciemnych, kręconych włosach, której zielone oczy spoczęły na mnie.

– Armando.

– Beatriz. – Skinąłem jej głową.

– Ponownie na mnie wpadłeś.

– Ostatnio ty wpadłaś na mnie – poprawiłem ją. – Więc zdaje się, że jesteśmy kwita.

– A mnie nie.

– Dziś nawet ty nie popsujesz mi humoru, Bia, więc nie próbuj.

– Nie mów do mnie Bia.

– Jak tylko sobie życzysz, Bia. – Puściłem jej oczko.

Czy działała na mnie niczym płachta na byka i nie mogłem przejść obok bez dokuczenia jej lub droczenia się z nią? Właśnie tak. Ale przecież nawet w pracy trzeba mieć jakieś przyjemności, a te słowne utarczki z Beatriz zdecydowanie były moim guilty pleasure.

– Skąd u ciebie taki dobry humor? – zapytała.

– Niedługo się przekonasz.

– A już myślałam, że to na mój widok.

– Słodka jesteś. – Pokręciłem głową z rozbawieniem. – Na twój widok mam jedynie ochotę przypomnieć ci, gdzie twoje miejsce.

– No gdzie?

– Pode mną.

– Coś sugerujesz?

Przygryzłem dolną wargę, zdając sobie sprawę z tego, że mogło to zabrzmieć dość dwuznacznie.

– Jedynie to, że jestem od ciebie lepszy, i przekonasz się o tym, gdy to mój wniosek wygra, a ja zdobędę nową pozycję.

– Jaką nową pozycję? O czym ty mówisz?

– Zobaczysz. Miłego dnia, Beatriz – pożegnałem się i skierowałem do wyjścia.

– Armando!

Zaśmiałem się w duchu. Nie lubiła zostawać w niepewności, ale przecież musiałem się z nią podroczyć. Nie zwykłem też mówić o planach, póki nie były pewne, więc na razie panna Beatriz musiała pomęczyć się z tym, że nie wie wszystkiego.

Rozdział 6

Beatriz

– Armando! – krzyknęłam za mężczyzną, który obrócił się i jak gdyby nigdy nic postanowił zostawić mnie w niepewności.

Jeszcze wczorajszego wieczora to ja dałam mu nauczkę, a dzisiaj te jego słowa dały mi dużo do myślenia.

Kiedy tylko wypowiedział zdanie, że moje miejsce jest pod nim, poczułam nieziemski prąd, który przeszedł przez każdy skrawek mojego ciała.

Co on miał na myśli?

Jak pod nim?

I co ja właściwie poczułam?

Tylko to siedziało w mojej głowie, kiedy kątem oka obserwowałam oddalającą się postać mężczyzny. Nie rozumiałam jego zachowania, a już tym bardziej reakcji swojego ciała, kiedy on był tak blisko mnie. Chciałabym przechodzić koło niego obojętnie, ale gdy tylko był w zasięgu mojego wzroku, wstępowała we mnie diablica, która pragnęła jedynie mu dopiec. Już taka była moja natura. Nie umiałam odpuścić, gdy ktoś wywoływał we mnie takie sprzeczne emocje.

Z każdą kolejną sekundą byłam coraz bardziej sfrustrowana. Mięśnie karku mi się spięły, a pięści same się zaciskały. Musiałam się dowiedzieć, o czym on właściwie mówił. To było silniejsze ode mnie. Kto jak kto, ale Armando nie miał najmniejszego prawa tak właśnie mnie traktować.

Zrobiłam parę kroków za nim, aby go dogonić, ale usłyszałam za sobą głos przyjaciółki.

– Beatriz!

Nawet dobrze się stało, przecież nie powinnam była zapominać, że znajdowałam się pod parlamentem, a tu nie brakowało paparazzich, którzy zachowywali się jak hieny czekające na najmniejszą sensację. Nie dość, że narobiłabym sobie problemów, to jeszcze ucierpiałaby na tym moja partia. Wzięłam głęboki wdech, po czym wypuściłam powietrze, które nagromadziło się w płucach. Odwróciłam się, momentalnie przywdziewając na twarz sztuczny uśmiech.

– O, cześć, Marcela.

– Widzę, że wybierasz się na lancz. Idę z tobą.

I mój plan rozprawienia się z Armandem legł w gruzach. Skinęłam głową w stronę przyjaciółki.

Po drodze nie zamieniłyśmy nawet słowa, tak samo było w małej restauracji opodal parlamentu. W mojej głowie aż huczało od nadmiaru myśli o mężczyźnie, który w ogóle nie miał prawa się tam znaleźć. Parokrotnie mijali nas współpracownicy, a ja nadal ogarniałam swój wewnętrzny chaos.

– Beatriz, co się dzieje? – zapytała zmartwiona przyjaciółka.

– Nie, nic.

– Przecież widzę. Nie odezwałaś się do mnie nawet słowem. Jeżeli nie miałaś ochoty zjeść ze mną drugiego śniadania, to wystarczyło powiedzieć.

– To nie tak.

– A niby jak? Czuję się strasznie niekomfortowo.

Marcela zawsze doskonale wiedziała, jak ułożyć zdanie, żeby zabrzmiało dobitnie, ale nie tak, by był to powód do kłótni. Jej czarne oczy przybrały jasnoszary odcień. Spoglądałam na nią i wiedziałam, że czyta we mnie jak w otwartej księdze, więc nawet jeśli miałam zamiar ją okłamać, nie miało to najmniejszego sensu.

– Nie dasz za wygraną. Prawda?

– Przecież mnie znasz.

– Niech ci będzie… – Rozejrzałam się dookoła, czy w lokalu nie znajdował się Armando. – Chodzi o tego dupka.

– Kogo? Bo nie rozumiem.

– Jak to o kogo? O Armanda – cedziłam jego imię przez zaciśnięte zęby.

– A coś więcej mi powiesz? – Przewróciła oczami, po czym oparła łokcie o blat stolika i wpatrywała się we mnie.

– A wpadłam na niego pod parlamentem, i to dosłownie. Powiedział, że moje miejsce jest pod nim.

– Co?! – zapiszczała i opadła plecami na oparcie krzesła.

– Tak właśnie było, ten cham nie potrafi się zachować. Dosłownie mnie rozwścieczył. Ale coś mi się wydaje, że ta jego wypowiedź ma podwójne dno.

– Obstawiasz, że on coś planuje?

– Nie wiem, ale na pewno się tego dowiem. Nie zostawię tego tak – odpowiedziałam surowo.

– Tego jestem pewna.

Siedziałyśmy jeszcze trochę, ale w końcu musiałyśmy wracać, bo dostałam wiadomość od przewodniczącego partii. Napisał, że jak wrócę, to mam zajrzeć do jego gabinetu.

Nawet nie dokończyłam kawy, bo nie lubiłam takich służbowych wiadomości. Zawsze zwiastowały jakieś problemy. Czyżby był świadkiem mojej przepychanki słownej z Armandem i postanowił mnie ukarać?

Kroczyłam wzdłuż korytarza, kierując się prosto do gabinetu zwierzchnika. Z każdym kolejnym krokiem moje serce biło coraz mocniej, powodując, że gdyby to było możliwe, to by wyskoczyło z piersi. Gdy stałam pod drzwiami, oblały mnie zimne poty. Położyłam dłoń na klamce, wzięłam dwa oddechy i zapukałam.

– Proszę! – odezwał się donośnie Vivaldo.

– Dzień dobry. Wzywałeś mnie do siebie?

– Tak, usiądź na chwilę.

Podeszłam do fotela, który znajdował się po drugiej stronie biurka.

Vivaldo był przewodniczącym naszej partii, ale również człowiekiem, do którego zawsze mogłam się zwrócić. Gdy tylko miałam jakiś problem, on starał się pomóc mi go rozwiązać. Właściwie, mimo że powinien był być dla nas szefem, traktowaliśmy go jak dobrego kolegę. Wcale nie był dużo starszy ode mnie, zaledwie kilkanaście lat. Szybko piął się po szczeblach kariery, ale wszystko ułatwiło mu to, że jego wuj piastował to stanowisko przed nim.

Niektórzy mają lepszy start w życiu, inni muszą się mocno natrudzić, aby do czegoś dojść.

– To o co chodzi? – zapytałam, kiedy on się nie odzywał, tylko przeglądał swój notes.

– Wiesz, że zbliżają się wybory?

– Tak. Nie ma możliwości, abym zapomniała.

– Opracowałem cały plan, aby w tym roku utrzeć nosa konkurencji. Spójrz.

Podsunął w moją stronę stertę dokumentów. Przeglądałam je i wydawało mi się, że jego wizja pokazania partii pod innym kątem, a mianowicie zbratania się ze społeczeństwem, miała prawo bytu.

– Dobre. Ale chciałeś zapytać mnie o zdanie?

– Nie do końca.

– A o co chodzi?

– Chcę, żebyś to ty została twarzą partii.

– Że co proszę?

– Beatriz, to, co słyszysz. Plan na najbliższy czas to zrobić kilkadziesiąt plakatów i billboardów, na których będziesz ty. Zajmiesz się tą nową fundacją dla dzieci z domów dziecka, którą założyliśmy, a dodatkowo… – Zawiesił głos. – Wiesz, będzie parę imprez, na których musisz się pokazać.

– Imprez? – zapytałam, nie wierząc w to, co właśnie chciał mi przekazać.

– Tak. Między innymi Batalla del vino, Fiesta del Agua i jeszcze parę innych, dostaniesz całą rozpiskę.

– Czemu ja? – Przetarłam twarz dłonią, bo czułam, że zaczęły na niej pojawiać się krople potu.

Nigdy dotąd nikogo nie reprezentowałam, a tym bardziej nie lubiłam pokazywać się publicznie. To wydawało mi się tym, na co nigdy nie byłam gotowa.

– A kto lepiej by się do tego nadawał?

– Cristina – wypowiedziałam na bezdechu.

– Jest za młoda.

– Ale bardzo przebojowa i idealnie odnajdzie się wśród ludzi.

– Właśnie ta przebojowość może ją zgubić.

– To Marcela. Jest spokojna i opanowana.

– Ona nawet za bardzo.

– Czyli na każdą moją propozycję masz już przygotowaną odpowiedź?

– Powiedzmy, że tak. Beatriz, ty masz wszystkie te cechy, które dopiero wypowiedziałaś, ale w umiarkowanym stopniu. Wierzę w to, że właśnie ty będziesz się do tego nadawać idealnie. Chyba że uważasz, że nie podołasz?

– Nie jest tak. Po prostu bardzo mnie zaskoczyła twoja propozycja. Nie chcę cię zawieść.

– I na pewno nie zawiedziesz. Proszę, weź te dokumenty i zapoznaj się z nimi.

– Dziękuję za zaufanie.

– Możesz już iść. Zjaw się u mnie jutro, to omówimy wszystko ze szczegółami.

– Do zobaczenia.

Podniosłam się z krzesła i opuściłam jego biuro. Dopiero kiedy zatrzasnęłam za sobą drzwi, odetchnęłam. Czułam, jak mocno biło moje serce. Chyba bałam się tego, że sobie nie poradzę i to na mnie będzie spoczywała taka wielka odpowiedzialność.

Co się stanie, kiedy to my przegramy wybory? Czy zostanę odwołana ze stanowiska? Jak to będzie wyglądać? Te słowa aż huczały w mojej głowie.

W domu nie potrafiłam się na niczym skupić. Codzienne czynności wykonywałam o wiele dłużej niż zwykle. Usiadłam na krześle ze szklanką whisky.

Chyba potrzebowałam poświętować. Powinnam była? Miałam do tego powód? Jasne, że tak.

Przecież to było duże wyróżnienie, szef partii powierzył mi ważne zadanie. Czyli wychodziło na to, że byłam dobra w tym, co robiłam. Wcześniejszy strach przed nieznanym zastąpiło wysokie poczucie własnej wartości. Cieszyłam się, że dobrze się sprawowałam, ale również doskonale rozumiałam, że nie mogłam dłużej zachowywać się tak dalej w stosunku do Armanda. Miałam stać się rozpoznawalna i każdy najmniejszy błąd mógł przynieść straty.

Uznałam, że powinnam podzielić się z kimś tak dobrą wiadomością. Złapałam za telefon i wysłałam dwie wiadomości. Nie wypadało przecież, abym piła sama. Marcela i Cristina odpowiedziały prawie w tym samym czasie. Miały się zjawić za pół godziny.

Odsunęłam od siebie drinka i postanowiłam, że pochwalę się mamie. Wybrałam numer i czekałam.

– Cześć, córcia. Jak się cieszę, że dzwonisz – piszczała mama. – Czekaj, daję cię na głośnomówiący.

– Cześć, mamo i tato.

– Opowiadaj! – wykrzyczał tato.

– Muszę się wam czymś pochwalić – zaczęłam. – Będę twarzą partii. Wiecie, co to znaczy? Będę na plakatach.

– Co? Beatriz, jesteśmy z ciebie tacy dumni. Już nie możemy się doczekać, aż opowiemy o tym całej rodzinie. Wiedzieliśmy, że zajdziesz daleko. Jesteś naszą gwiazdą.

– Już przestańcie, bo zaczynam się czerwienić.

– Do twarzy ci z rumieńcami. – Tato zaczął się śmiać.

– Chyba właśnie tego potrzebowałam. Mam w was takie duże wsparcie.

– Córcia, kochamy cię mocno, nie mogłoby być inaczej. Musimy już kończyć.

– Pewnie już chcecie polecieć do sąsiadów, aby im powiedzieć? – Wybuchnęłam śmiechem.

– A jakby inaczej? Niech zazdroszczą. Pa, córcia. Kochamy cię.

Od kiedy pamiętałam, bardzo wierzyli w to, co właśnie robiłam. Bez nich nie zaszłabym tak daleko. Byłam jedynaczką i może to dlatego zależało im, abym spełniała się zawodowo, a szczególnie bym realizowała swoje marzenia. Przelali na mnie całą swoją miłość. Byłam ich oczkiem w głowie.

Tak zatopiłam się w myślach, że nie słyszałam, kiedy do mojego domu wparowały przyjaciółki. Nie wiedziałam, czy one się dogadały i przyjechały razem, ale cieszyłam się, że właśnie tu są.

– Opowiadaj! Coś czujemy, że masz niezłego niusa.

Marcela szybko nalała im po drinku i zajęły miejsca naprzeciwko mnie. Przez moment czułam się, jakbym była na jakimś przesłuchaniu.

– Dawaj! – pogoniły mnie.

– Będę twarzą kampanii wyborczej. – Spojrzałam na przyjaciółki, aby wyczytać coś z ich twarzy, ale one siedziały z rozdziawionymi ustami.

– Co ty pierdolisz? Nie wierzę! – Cristina klaskała i podskakiwała na krześle.

– Właśnie tego chciał ode mnie Vivaldo.

– No kto jak kto, ale ty się do tego idealnie nadajesz. Już nie możemy się doczekać, aż twoja twarz będzie zdobić całe miasto.

– O tym nie pomyślałam.

– Jesteś piękna. Wcale się nie dziwię, że szef wybrał ciebie. Dzięki temu mamy wybory w kieszeni.

– Nie jesteście złe? – zapytałam.

– O co?

– Że nie wybrał którejś z was.

– Żartujesz. Wybierając jedną z nas, każda czuje się wygraną.

– Dziękuję. Kocham was.

– My ciebie też, nasza gwiazdo.

– Proszę, nie mówcie tak do mnie.

– Dobrze, gwiazdeczko.

Chichotały.

– Mam nadzieję, że masz wystarczająco dużo alkoholu, bo jest co opijać.

Właśnie dlatego kochałam moje przyjaciółki i moją rodzinę. Oni zawsze we mnie wierzyli i bardzo mnie wspierali. Dzięki nim byłam w stanie przenosić góry. A to, jak się sprawdzę w kampanii, zależało tylko ode mnie.

Rozdział 7

Armando

Praca polityka miała bardzo wiele aspektów, o większości z nich zwykli ludzie nie mieli bladego pojęcia. Poza tym, co zazwyczaj widzieli na ekranach swoich telewizorów – wywiadami i pracami w sejmie – było o wiele więcej. Samotna praca papierkowa, siedzenie do późna, pokazywanie się publicznie na różnych galach, przyjęciach, ważnych wydarzeniach. Trochę podobnie jak influencerzy, musieliśmy pokazywać się w różnych miejscach, aby stać się rozpoznawalnymi, wykonywać dobrą pracę dla siebie i dla partii.

Dziś była jedna z takich okazji.

Gala dobroczynna, na której zbierano fundusze dla potrzebujących. Jak zwykle oddelegowano kilka osób z naszej partii i ja byłem wśród nich. Ponoć robiłem dobre wrażenie, dlatego często byłem wybierany do takich akcji, a teraz tym bardziej było mi to potrzebne.

Przy wejściu przywitała mnie kelnerka z szampanem, którego chętnie przyjąłem. Nie były to imprezy w klubie, tylko trochę grzecznej, dyplomatycznej gadki, wpłacanie funduszy, pozowanie do zdjęć i tyle. Bez alkoholu można było się nudzić, szczególnie po całym dniu pracy, kiedy człowiek chciał odsapnąć.

– No proszę, Armando, ty też tutaj. – Dobiegł mnie głos, który znałem aż za dobrze.

Odwracając się, dostrzegłem Beatriz, lecz dzisiaj nie wyglądała tak jak zazwyczaj. Marynarki i spódnice lub garnitury zastąpiła różowa, długa sukienka z wycięciem sięgającym aż do uda. Kobieta nadal wyglądała elegancko, ale o wiele bardziej kobieco i seksownie. Aż w mojej głowie pojawiły się myśli, których nigdy nie powinno tam być.

– Beatriz. – Skinąłem głową. – Też kopnął cię zaszczyt udziału w tym wydarzeniu?

– Jak widać. Coś często na siebie wpadamy.

– Dopatrujesz się w tym przeznaczenia?

– Raczej pecha – skwitowała.

– Pecha? – Uniosłem brwi. – Dlaczego spotkanie ze mną miałoby być pechem?

– To proste, bo ty tu jesteś.

– Ach, Beatriz. – Pokręciłem głową. – Nawet pięknym wyglądem nie ukryjesz swojej złośliwości.

– Uważasz, że jestem piękna?

Jak zwykle łapała mnie za słówka, za co odpłacałem jej się tym samym, teraz jednak wytrąciła mnie z równowagi swoim pytaniem. Zlustrowałem ją wzrokiem, poświęcając uwagę każdej części jej ciała – od gęstych, kręconych włosów aż po drugie nogi.

Oczywiście, że była piękna.

– Dziękujemy za wszystkie hojne datki i zapraszamy na parkiet – oznajmił organizator gali, tym samym uwalniając mnie od konieczności odpowiedzenia na pytanie.

Przecież nie istniała na nie dobra odpowiedź.

Odchrząknąłem, ponownie skupiając wzrok i uwagę na Beatriz. Rzeczywiście wyglądała dziś pięknie, wieczorowy makijaż uwydatniał jej naturalne piękno, elegancka sukienka podkreślała kobiece kształty, a wysokie szpilki eksponowały długie nogi. Na co dzień ubierała się bardziej formalnie i nie kusiła aż tak bardzo, lecz teraz…

– Chcesz zatańczyć? – zapytałem, zanim moje myśli popłynęłyby dalej.

– Wow, sam z siebie mi to proponujesz. Przyznaj, upiłeś się już?

– Jeszcze nie – odparłem zgodnie z prawdą. – Ale zamierzam, mam co świętować.

– Co takiego?

– Zatańcz ze mną, to może ci zdradzę.

– To szantaż – wytknęła mi.

– Tylko taki maleńki. – Mrugnąłem do niej.

Beatriz się uśmiechnęła. Rzadko ją taką widziałem. Najczęściej wywoływałem w niej złość i zdenerwowanie, co było ekscytujące, lecz z uśmiechem na ustach wyglądała doprawdy pięknie. Jeszcze piękniej niż zazwyczaj.

– Zatańczę z tobą. W końcu to gala na cele dobroczynne – powiedziała. – Możemy pokazać, że poza kamerami nie skaczmy sobie do gardeł.

– Tylko że właśnie tak jest.

– Ale cały świat nie musi o tym wiedzieć.

– Tu masz rację.

Podałem jej dłoń i ruszyliśmy na parkiet. Wiedziałem, że Beatriz była inteligentna, zaradna, zadziorna i pewna siebie, ale do tej pory nie miałem pojęcia, jak dobrze tańczy. Jej ciało wirowało, jakby była tancerką, a nie politykiem. Wprawiało mnie to w zaskoczenie i wywoływało intensywne emocje, na które nie było tutaj miejsca.

Gdyby to była impreza, a nie gala… Gdybyśmy nie byli tym, kim byliśmy, czyli politykami z przeciwnych obozów… Albo gdybyśmy o wiele więcej wypili… Tak, może wówczas mógłbym zabrać ją w ustronne miejsce i zedrzeć z niej sukienkę, lecz w obecnej sytuacji musiałem za wszelką cenę trzymać te niestosowne myśli i zakazane pragnienia na wodzy.

Nie sądziłem, że ktoś, kto na co dzień tak bardzo mnie irytuje, może jednoczenie tak bardzo mnie podniecać. Nie byłem pewien, kiedy to się stało – kiedy zacząłem patrzeć na Beatriz inaczej, kiedy nienawiść zaczęła zmieniać się w pożądanie. Może to każda iskra w sprzeczce rozpalała w nas coś, na co nie byliśmy gotowi. A przynajmniej ja nie byłem.

– Trochę tu gorąco, nie chcesz się przejść? – zapytała.

– Z przyjemnością – odpowiedziałem od razu.

Dosłownie wyjęła mi te słowa z ust.

Skierowaliśmy się do holu, gdzie było o wiele chłodniej, mniej tłoczono i bardziej dyskretnie. Odetchnąłem, choć to nie gorące powietrze, atmosfera czy tłum ludzi tak mnie pobudziły, ale właśnie ona.

– Armando…

– Hm?

– A nie, nic. – Pokręciła głową.

– No powiedz, co chciałaś.

– To głupie.

– Nalegam.

– Po prostu chciałam zapytać, dlaczego podczas tańca patrzyłeś na mnie tak, jakbyś chciał…

– Jakby chciał co? Nie do końca rozumiem, co masz na myśli.

Beatriz opierała się o ścianę, a ja stanąłem tuż przed nią. Nie byłem pewien, czy robiła to specjalnie, ale dodatkowo prowokowała mnie tym pytaniem. Wracała do czegoś, o czym próbowałem zapomnieć, i na nowo rozniecała ten płomień. Nie była głupia, musiała widzieć i czuć, co się między nami dzieje.

Tylko co chciała osiągnąć? Dać mi w twarz?

A może wyśmiać? Może sama mnie pragnęła?

– Coś, czego nie powinniśmy – wyszeptała.

Jej oczy patrzyły prosto w moje, jakby prosiły, abyśmy zrobili to, co właśnie było dla nas zakazane.

– Czasem można złamać zasady – stwierdziłem. – Gdy nikt nie patrzy.

– Teraz jesteśmy sami – zauważyła.

– Mhm – przytaknąłem, jeszcze bardziej zmniejszając odległość między nami.

Nie wiedziałem, czy chodziło o tego cholernie drogiego szampana, którego wypiłem do tej pory kilka kieliszków; tę jej obcisłą, różową sukienkę, w której wyglądała wprost obłędnie; jej słodki zapach perfum, który we mnie uderzył, gdy tylko się zbliżyłem, czy o co, ale nie mogłem się powstrzymać. Patrząc w jej oczy, widziałem to dzikie pragnienie, którego nie dało się nazwać ani logicznie wyjaśnić.

Nie byłem nawet pewien, czy to ona pocałowała mnie, czy ja ją. Po prostu rzuciliśmy się na siebie, a nasze wargi toczyły zaciętą walkę. W każdej sytuacji rzucaliśmy sobie wyzwania i rywalizowaliśmy, więc oczywiście teraz nie mogło być inaczej.

Jej usta były słodkie i delikatne jak szampan i czekoladki, aż nie chciało się od nich oderwać, ale jakiś alarm w mojej głowie mówił mi, że powinienem przestać. W końcu nie byliśmy sami, co prawda wszyscy goście byli w środku, ale w każdej chwili ktoś mógł wyjść na zewnątrz i powstałby skandal. Te myśli trochę mnie otrzeźwiły, przynajmniej na tyle, aby oderwać się od Beatriz.

Gdy to zrobiłem, oboje ciężko dyszeliśmy, jej oczy były błyszczące, a policzki zaróżowione. Wcale mi to nie pomagało się opanować, bo myślałem tylko o tym, aby ponownie ją pocałować. Tak bardzo jej pragnąłem w tym momencie.

– To było…

– Nie powinniśmy byli…

– Beatriz!

Krzyk jej przyjaciółki wybudził nas z lekkiego szoku po tym pocałunku. Odskoczyłem od niej. Rozejrzałem się dookoła, ale na szczęście nikogo nie zauważyłem. Przy drzwiach stała Marcela, czy jak jej tam było, a dalej jakiś youtuber, jeśli dobrze kojarzyłem, ale wcześniej ich nie było, pojawili się, kiedy już się od siebie odsunęliśmy, więc nikt nie widział tego, co tu zaszło. I lepiej, żeby nikt się o tym nie dowiedział, choć nie zdziwiłbym się, gdyby Beatriz zaraz wszystko wypaplała koleżankom. Chociaż chyba zdawała sobie sprawę z konsekwencji…

– Muszę iść…

– Ta, ja też – mruknąłem, patrząc, jak odchodziła.

Zdecydowanie potrzebowałem ochłonąć. Zimne powietrze na zewnątrz wydawało się wprost idealne do ostudzenia moich zmysłów i wyrzucenia z głowy tego incydentu. Na szczęście dojrzałem grupę z mojej partii, palącą papierosy. Trochę rozmowy o pracy albo o czymkolwiek innym powinno pomóc mi nie myśleć o Beatriz i jej słodkich ustach.

– Nie wiem jak wy, ale ja mam już dość tego sztywnego klimatu – rzucił Jacob, wydmuchując dym.

– To co, może pójdziemy na prawdziwą imprezę? – zaproponował Andres.

– Wchodzę w to – oznajmiłem. – Tak się składa, że mam pewne wieści, które należy oblać.

Właściwe nie chciałem niczego oblewać, ale uciec jak tchórz, zanim zrobiłbym coś, czego bym żałował.

– Zaliczyłeś? – podłapał Tristian.

– Daj spokój; gdyby oblewał każde zaliczenie, nie przestałby pić, spójrz tylko na niego – odparł Jacob.

– A skąd wiesz, że tego nie robi? – dociekał Tristian.

– Jakoś nie zauważyłem.

Pokręciłem głową z rozbawieniem.

Można by pomyśleć, że politycy mieli poważniejsze tematy do rozmów niż alkohol i seks, ale mimo zajmowanych stanowisk byliśmy tylko ludźmi i tak samo jak inni, a może nawet bardziej, potrzebowaliśmy odreagować i odpocząć.

– Tak się składa, że być może zostanę waszym szefem, panowie.

– Poważnie?

– Nieźle, stary.

– Gratuluję.

Tak dobre wieści jak te, które dostałem od szefa swojej partii, wymagały świętowania. A jako że byłem typem pracoholika i samotnika, na którego nikt nie czekał w domu z winem i kolacją, zdecydowałem się udać na imprezę. Ustronny klub na obrzeżach miasta był odpowiednim miejscem, aby nie czuć się samotnym, zabawić się, wyszaleć, wlać w siebie za dużo alkoholu, a potem wyjść jak gdyby nigdy nic, bez konsekwencji, i wrócić do rzeczywistości. A może chciałem uciec jak najdalej od jednej kobiety.

Szybko zebraliśmy się z kumplami i właśnie tam pojechaliśmy. W końcu obecność na gali była obowiązkowa, ale nikt nie mówił, że musimy na niej zostać do samego końca.

– Armando, ty dziś stawiasz! – zawołał mój kolega Jacob, gdy wchodziliśmy do klubu.

– O tak, nasz przyszły szefie, dziś twoja kolej – podchwycił Tristian.

Zaśmiałem się, wchodząc z nimi do środka. Zapowiadało się na bardzo owocny, pełen alkoholu, dobrej zabawy i całkowitego wyluzowania wieczór. Zasługiwałem na to po ciężkiej pracy, propozycji awansu, po gali i tańcu z Beatriz. Ta dziewczyna za bardzo utkwiła w mojej głowie. Nawet teraz wydawało mi się, że słyszałem jej śmiech, a to przecież niemożliwe.

Rozdział 8

Beatriz

– Co ty znowu robiłaś z tym seksownym dupkiem? – wyszeptała Marcela, kiedy stanęłam tuż przy niej.

– A, chciałam się przewietrzyć – odparłam.

– Ty chciałaś? A może obydwoje potrzebowaliście powietrza po tak namiętnym tańcu?

– Co ty mówisz?

– Widziałam was na parkiecie.

– Musieliśmy.

– Czyżby?

– Tak, i koniec dyskusji! – Poczułam, jak krew w moich żyłach zaczęła buzować. – Przecież jesteśmy na gali dobroczynnej i musimy się jakoś prezentować. Chyba że nie zauważyłaś? Nie możemy okazywać sobie wrogości! Więc to, co widziałaś, to był tylko zwyczajny taniec! Nic więcej!

Nie miałam pojęcia, dlaczego pytania przyjaciółki aż tak wyprowadziły mnie z równowagi. A niech mnie! Kogo ja zamierzałam okłamywać? Na pewno nie samą siebie, bo to było niemożliwe.

Poczułam się jak uczennica przyłapana na ściąganiu podczas ważnego sprawdzianu.

Czy ona widziała, co wyprawialiśmy chwilę temu? Czy może wyszła z gali w momencie, w którym oderwaliśmy się od siebie?

Tylko Armando znalazł wystarczająco dużo siły w sobie, aby to przerwać. Tylko on zachował zdrowy rozsądek.

Nie miałam pojęcia dlaczego, ale w żadnym razie nie chciałam tego kończyć. Nie znosiłam go, lecz gdy nasze wargi się połączyły, stało się coś niewyjaśnionego. Było mi mało i mało.

Każdy najmniejszy skrawek mojego ciała płonął, a mnie ogarnęło pożądanie, którego dotąd nie miałam okazji poczuć. Nawet nie przypuszczałam, że można coś takiego poczuć.

Czyżby to była sprawka tego, że nienawiść, jaką go darzyłam, stworzyła magię, której nie znałam? A może tylko sobie wmawiałam, że go nienawidzę, a wcale tak nie było?

Mętlik w głowie powodował, że przestawałam myśleć racjonalnie. Obróciłam się dyskretnie przez ramię i spojrzałam na mężczyznę, który kierował się w stronę swoich współpracowników.

Nawet nie miałam pojęcia, kiedy moje palce znalazły się na ustach i delikatnie zaczęły je gładzić, sprawiając, że moje ciało przeszył prąd. Przymknęłam powieki i przypomniałam sobie cudowny pocałunek z Armandem. Miejsce było gorące i tak bardzo spragnione dotyku. To nie miało prawa się wydarzyć, ale tak właśnie się stało.

– Beatriz?!

Potrząsnęłam głową, aby powrócić myślami do rzeczywistości. Marcela patrzyła na mnie tak, jakby od dłuższej chwili coś do mnie mówiła, a ja zwyczajnie ją olałam.

– Tak?

– Co się z tobą dzieje? Mówię do ciebie, a ty mnie nie słuchasz. Coś się stało?

– Nie, po prostu zaczynam się stresować tym, że zostanę twarzą naszej kampanii – skłamałam, przez co musiałam lekko obrócić twarz, bo poczułam, że pojawia się na niej rumieniec, ale nie był on sprawką kłamstwa. – Wiesz, że nie należę do osób publicznych.

– Czyżby? – Przyjaciółka przechyliła głowę.

– Co masz na myśli?

– Widzisz tego mężczyznę?

– Tego youtubera?

– Tak.

– A co z nim?

– Od początku przyjęcia ci się przygląda.

– Nawet go nie zauważyłam.

– A może to sprawka kogoś innego?

– Coś sobie ubzdurałaś.

Doskonale wiedziałam, o czym mówiła, ale nie chciałam dać jej tej satysfakcji.

Byłyśmy przyjaciółkami, ale mimo wszystko nie potrafiłam przyznać, że Armando mnie pocałował. A może wcale tak nie było i to ja wykonałam pierwszy krok? Nie miałam pojęcia, które z nas zainicjowało pocałunek.

Boże!

Nie mogłam być tak blisko niego. Wiedziałam doskonale, że jeżeli trafi się chociaż chwila, kiedy będziemy przebywać w jednym pomieszczeniu blisko siebie, może to się skończyć całkiem inaczej. A wtedy będziemy na łamach prasy i wyda się, że członków dwóch przeciwnych partii coś łączy.

– Chcesz tam wracać? – zapytałam, pokazując dłonią na wnętrze budynku, w którym odbywała się gala.

– A masz lepszy pomysł?

– Dzwoń do Cristiny i idziemy stąd.

– Gdzie?

– Może do mnie?

– Dobry pomysł.

Marcela wyciągnęła telefon z torebki i szybko wybrała numer. Po niespełna minucie koło nas pojawiła się koleżanka. Mimo że może i plan był całkiem inny, to udaliśmy się taksówką do klubu na obrzeżach miasta. Na nasze szczęście wyjątkowo nie było dużo ludzi, dzięki czemu mogłyśmy czuć się dosyć swobodnie.

Przekroczyłyśmy próg, po czym Cristina od razu udała się po drinki. Stojąc gdzieś z boku sali, czułam się swobodnie. Mężczyźni nas podrywali, bo przecież byłyśmy dość wystrojone jak na takie miejsce, ale nie przeszkadzało nam to w dobrej zabawie. Za to nasza najmłodsza przyjaciółka bawiła się idealnie, będąc w centrum uwagi. To był jej świat, zawsze tego pragnęła.

– Koledzy Johna zapraszają nas do stolika – powiedziała zmachana Cristina, która zakończyła pląsanie na parkiecie.

– Którzy to?

Jak na zawołanie obydwie z Marcelą obróciłyśmy się w stronę mężczyzn. Nie wierzyłam w to, co widziałam. Nasza przebojowa Cristina zaprasza nas do stolika, przy którym siedziało pięciu mężczyzn, ale żaden z nich nie był w naszym guście. Byli łysi i umięśnieni, a ich ciała zdobiły tatuaże. Marcela obróciła się w stronę koleżanki i wymownie przewróciła oczami.

– Serio, za dużo dziś wypiłaś.

Wybuchłyśmy śmiechem.

– Nieważne. Stawiają drinki.

– A że nas nie stać?

Nasze głośne śmiechy słychać było w całej sali. Nie potrafiłyśmy się powstrzymać, więc panowie siedzący przy stoliku postanowili wyjść. To było jeszcze bardziej zabawne, biorąc pod uwagę, że potrafiłyśmy ich tak szybko speszyć, a nie wyglądali na takich.

Nasze rozbawienie uleciało, gdy moim oczom ukazał się mężczyzna, którego nie chciałam więcej spotkać tego wieczora. Był moją zmorą. Nie powinno było go tu być. Chciałam go unikać, a wyrósł za plecami moich przyjaciółek jak spod ziemi. Wzięłam głęboki oddech i zacisnęłam powieki. Byłam święcie przekonana, że pewnie to tylko zwykłe halucynacje. Że to nie mogło się wydarzyć.

Kiedy otworzyłam oczy, już go nie było. Odetchnęłam z ulgą.

– Co się dzieje? – Usłyszałam głos przyjaciółki.

– Nie, nic. Wydawało mi się, że kogoś zobaczyłam.

– Przystojny przynajmniej był?

– Kto?

– Ten, którego widziałaś?

– Nie, to tylko zwidy.

Ominęłam koleżanki szerokim łukiem i podążyłam do baru, rozglądając się na boki. Z niewiadomych dla mnie przyczyn w powietrzu unosił się zapach jego perfum, tak jakbym właśnie przeszła przez chmurę.

Kolejny drink, a ja nigdzie nie widziałam mojej zjawy. Co się ze mną działo? Pewnie tylko mi się wydawało.

– Dziewczyny, muszę do toalety – odezwałam się.

– Pomóc ci? – zapytała z rozbawieniem Cristina.

– Poradzę sobie.

– Tego jestem pewna.

Ruszyłam pewnym, ale dosyć chwiejnym krokiem w stronę pomieszczenia na drugim końcu sali. Weszłam w mały korytarzy i kroczyłam nim na koniec, gdzie znajdowały się dwie pary drzwi. Już miałam chwycić za klamkę, kiedy poczułam na swoim karku ciepły oddech, który momentalnie przyprawił mnie o ciarki.

Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam przed sobą twarz Armanda. Czyli jednak mi się nie wydawało. W pomieszczeniu panował półmrok, przez co z grymasu twarzy mężczyzny wywnioskowałam, że też się mnie nie spodziewał. Staliśmy i spoglądaliśmy sobie głęboko w oczy. Nie potrafiłam z nich niczego wyczytać.

– Śledzisz mnie? – wysyczał przez zaciśnięte zęby.

– Miałam zamiar zapytać o to samo.

Przybliżył się do mnie, a ja starałam się wycofać. Kiedy moje plecy zetknęły się z zimną ścianą, wiedziałam, że nie mam już drogi ucieczki. Tylko czy tego właśnie chciałam? Czy pragnęłam od niego uciec? A może chciałam zostać?

Armando położył dłonie na ścianie, przez co poczułam się jak z pułapce. Zbliżył się do mnie jeszcze bardziej. Jego ciepły i seksowny oddech otulał moje policzki. Przymknęłam na moment powieki, analizując, czego chciałam.

– Nie powinniśmy.

– Ale czego? Powiedz mi, Beatriz. Czego nie powinniśmy?

– Tego…

Nie wiem, co mną kierowało. Czy alkohol? Czy pożądanie? Mężczyzna też nie był do końca trzeźwy.

Wpiłam się gwałtownie w jego usta. Nasz pocałunek był gorący, namiętny i tak bardzo zachłanny.

Dłonie mężczyzny zaczęły wędrować po całym moim ciele, aż w końcu wylądowały na pośladkach. Pożądanie, jakie mnie opętało, odebrało zdrowy rozsądek. Chwycił mnie mocno za pośladki, po czym podniósł za biodra. Mało brakowało, by ściągnął ze mnie sukienkę, a ja byłam skłonna dać się przelecieć tu i teraz. W porę się opamiętałam i przerwałam pocałunek.

– Nie tu – wyszeptałam, łapiąc oddech.

– Jedziemy do mnie?

Nie odpowiedziałam, tylko przytaknęłam. Wróciłam na salę i skierowałam się do przyjaciółek, by poinformować, że źle się poczułam i wezwałam taksówkę. Chciały mnie odwieźć do domu i upewnić się, że nic mi nie grozi, ale ja, tknięta pożądaniem, zrobiłam wszystko, aby nawet na moment nie wyszły z klubu.

W taksówce znajdował się już Armando. Zajęłam miejsce na tylnej kanapie tuż koło niego. Nasze ciała się ze sobą stykały, powodując, że jeszcze mocniej go pragnęłam. Wiedziałam, że będę tego żałować, ale to będzie jutro, nie dzisiaj.

Ledwo weszliśmy do mieszkania, pożądanie jeszcze wzrosło. Chemia między nami powodowała, że robiliśmy to impulsywnie. Mężczyzna zbliżył się do mnie i szybkim ruchem zdarł sukienkę. Moje dłonie zdejmowały jego części garderoby. Tak mocno złapałam za koszulę i pociągnęłam, że aż guziki rozsypały się po całej podłodze. Opuszkami wyznaczyłam ścieżkę na jego umięśnionym brzuchu. Z mojego gardła wydobył się jęk zachwytu. Nie spodziewałam się, że zwykły polityk może tak wyglądać bez swojego standardowego uniformu.

Armando złapał mnie za pośladki i posadził na swoich biodrach. Całowaliśmy się jak dwójka małolatów, którzy nie potrafią się od siebie oderwać. Armando przemierzał pokój, aż w końcu znalazł się w swojej sypialni. Nie byłam w stanie nawet jej się przyjrzeć. Położył mnie delikatnie na łóżku, a sam zawisł nade mną. Odnalazł moje piersi, po czym wydostał spod biustonosza. Palcami ugniatał sutki, co wprawiało moje ciało w euforię. Zaczął się zsuwać i usadowił się pod moimi udami. Gorący oddech przyprawiał mnie o zawrót głowy.

Gdy Armando zbliżył swój język do mojej kobiecości i musnął łechtaczkę, wygięłam ciało w łuk. Z mojego gardła wydobył się cichy jęk rozkoszy. Mężczyzna zataczał koła językiem, po czym wsadził we mnie dwa palce i rytmicznie nimi poruszał. Zaczęłam tracić kontakt z rzeczywistością. Nie trwało to zbyt długo, bo moja cipka zacisnęła się na nim i pulsowała, a później przyszedł silny orgazm, którego nigdy aż tak bardzo nie czułam.

Armando, widząc to, podniósł się, włożył prezerwatywę, którą wyciągnął z szafki nocnej, i już znajdował się pomiędzy moimi udami. Nie wszedł we mnie, tylko spojrzał wymownie.

– To jednak jesteś pode mną? – zapytał gardłowym, ale za to bardzo seksownym głosem.

– Wolę być nad tobą.

Odepchnęłam go gwałtownie, przez co upadł plecami na materac. Wskoczyłam na niego i nabiłam się na penisa, po czym zaczęłam go ujeżdżać. Odgłosy zderzających się ciał zmieszane z naszymi jękami roznosiły się po całym pokoju. Jego masywne dłonie zaciskały się na moich pośladkach, unosząc je.

– Armando! – wykrzyczałam, prawie dochodząc, ale mi na to nie pozwolił.

– Jeszcze nie teraz, złotko.

Podniósł mnie, po czym położył na materacu, a sam wskoczył pomiędzy moje uda. Posuwał mnie delikatnie i namiętnie. Zwolnił tempo na tyle, że ekstaza rozpływała się powoli. Zaczął przyspieszać, aż wreszcie doszliśmy w jednym momencie.

Opadł na materac koło mnie i głośno dyszał.

– To było cudowne, Beatriz.

– Chciałam powiedzieć to samo.

Położyłam głowę na jego torsie i ze zmęczenia, a może przez alkohol płynący w moich żyłach, zasnęłam.

*

Z wczorajszego wieczora pamiętałam wszystko jak przez mgłę. Bałam się otworzyć oczy, ale wiedziałam, że to prędzej czy później musi nastąpić. Uchyliłam lekko powieki i to wcale nie był sen. Znajdowałam się w obcym pokoju, a do tego w sypialni mojego wroga. Armando spał spokojnie. Wyraz jego twarzy mówił jedno – był zadowolony z siebie.

Co ja, kretynka, sobie myślałam?

A tak właściwie to, dlaczego nie myślałam?

Delikatnie, aby go nie obudzić, podniosłam się z łóżka i zebrawszy swoje rzeczy porozrzucane po całym domu, ubrałam się i wyszłam, licząc na to, że Armando nie będzie niczego pamiętał.

Rozdział 9

Armando

Gdy promienie słońca wpadające przez niezasłonięte okno zaczęły drażnić moje oczy, przekręciłem się na drugi bok, chcąc dalej pogrążyć się w błogim śnie. Choć do tej pory spało mi się niezwykle dobrze, coś przeszkodziło mi w dalszym odpoczynku. Byłem pewien, że nie kładłem się spać sam, a jednak nikogo nie było przy moim boku. Szukałem dłonią, nie było przy mnie żadnej kobiety, do której mógłbym się przytulić. Choć wolałem pozostać w świecie snów, gdzie życie było łatwiejsze, a ja nie byłem tak samotny, otworzyłem wreszcie oczy.

Nie myliłem się. Prawa strona łóżka była wygnieciona, ale pusta. Może i wypiłem dość sporo wczorajszej nocy, ale nie na tyle, aby nie wiedzieć, że nie wróciłem sam. A jednak obudziłem się sam, co wywołało we mnie dziwne uczucie.

Zmarszczyłem brwi i przetarłem ręką włosy, które były o wiele bardziej potargane niż zazwyczaj. I doskonale wiedziałem, że sam ich nie doprowadziłem do takiego stanu. Zrobiła to kobieta, która zdecydowanie nie powinna była znaleźć się w moim łóżku, ale nie powinna była też uciekać z niego bez słowa.

Beatriz.

Byłem kompletnie szalony, całując się z nią wczorajszego wieczora i zabierając ją do swojego domu. Postąpiłem nierozsądnie, lekkomyślnie i za pewne złamałem jakieś niepisane zasady. Raczej nie wypadało, aby dwójka polityków z przeciwnych partii spędzała razem tak upojne noce, a jednak… Jednak wczorajszego wieczora wydawało się to właściwe. W nocy wszystkie wątpliwości zniknęły, były jedynie namiętność i wielkie pragnienia. Alkohol pomógł nam pozbyć się ograniczeń i blokad – wtedy zostało jedynie to, co ukryte w środku, to, co prawdziwe, czyli pragnienie siebie. I było ono naprawdę intensywne.

Widok nagiej kobiety wracał do moich myśli niczym bumerang. To, jak słodkie były jej usta, jak kuszące było jej ciało, jak wiła się i jęczała rozkosznie, kiedy nasze ciała złączyły się w jedność. Tak, zdecydowanie było to coś, czego nie sposób zapomnieć. To była noc pełna wspaniałych wrażeń, lecz jak wiadomo, każda noc musi się kiedyś skończyć, a po niej musi nadejść dzień.

Tak się stało i teraz. Promienie słońca przywróciły mnie do niezbyt przyjemnej rzeczywistości, w której musiałem poradzić sobie ze wspomnieniami upojnej nocy, lekkim bólem głowy spowodowanym kacem oraz konsekwencjami swoich czynów i ucieczką kobiety.

Sam nie miałem pewności, czy byłem bardziej zły, czy rozczarowany zachowaniem Beatriz. Naiwnym było liczyć, że zostanie do rana. Co niby mielibyśmy zrobić? Zjeść razem śniadanie, pogadać i zachowywać się jak para? Nie byliśmy nią. Nigdy nie byliśmy tak blisko. Jak mielibyśmy po takim poranku zachowywać się w pracy? Rozumiałem jej podejście, lecz to było mało rozsądne, a nawet tchórzowskie i właśnie to mnie złościło. Oboje przekroczyliśmy granice i oboje powinniśmy byli się z tym zmierzyć. Nie wiedziałem jeszcze jak, bo sam miałem teraz mętlik w głowie, ale wiedziałem, że musimy porozmawiać.

Sięgnąłem po swój telefon i wysłałem krótki SMS.

Beatriz, musimy porozmawiać.

Poczekałem kilka minut i zacząłem wątpić, że kobieta mi odpowie. Gdy ją widziałem, prawie zawsze miała telefon przy sobie, więc bardziej prawdopodobne było to, że mnie ignorowała, niż to, że nie odczytała wiadomości. Cóż, mogłem to przewidzieć. Nie tak, to inaczej się z nią skontaktuję.

I tak musiałem iść do pracy, już miałem się zbierać, lecz moją uwagę przykuło jedno z powiadomień. W świecie, w którym media zawsze wszystko wiedziały, byliśmy niemal bombardowani newsami i nowymi wiadomościami, nie zawsze prawdziwymi, ale potrafiły one wywołać dość spory chaos. Jako polityk musiałem być ze wszystkim na bieżąco, umieć nie panikować, nie przejmować się, nie brać do siebie i odpowiednio się zachować. Do tej pory jednak te newsy nie dotyczyły mnie…

Gdy patrzyłem na nagłówek artykułu w gazecie, aż rozbolała mnie głowa. Było tam zdjęcie moje i Beatriz, jak tańczyliśmy na gali. To jeszcze nie byłoby nic złego, ale ten nagłówek…

Dwójka czołowych rywalizujących polityków przyłapana na namiętnym tańcu

Przyłapana? Przecież się nie ukrywaliśmy, tańczyliśmy na gali tak jak wszyscy inni, aby się dobrze pokazać, a nie po to by, wywołać skandal. Jak widać, osiągnęliśmy odwrotny efekt. A potem było tylko gorzej. Te głupie domysły i pytanie otwarte, czy coś więcej jest na rzeczy. Patrząc na ostatnią noc, zdecydowanie było, ale nikt nie powinien się tym interesować, a zwłaszcza media nie mogły o tym wiedzieć. Tym bardziej że sam nie byłem pewien, co się tu właściwie dzieje.

Ta sytuacja tylko przyspieszyła moje ruchy.

Ekspresowy prysznic, kawa, śniadanie w biegu i przejrzenie się w lustrze w eleganckich spodniach i marynarce. Jako pracownik instytucji publicznej zawsze musiałem się dobrze prezentować, a teraz zwłaszcza, bo coś czułem, że po tych rewelacjach prasa będzie się mną interesować jeszcze bardziej niż dotychczas.

Szybko dotarłem do budynku parlamentu, by jednak do niego wejść, musiałem przedrzeć się przez tłum dziennikarzy.

– Skomentuje pan nowe zdjęcia?

– Czy to zabieg przed wyborami?

– Coś was łączy?

– Proszę państwa, z wszystkimi pytaniami proszę poczekać do popołudnia, kiedy mamy umówioną konferencję. Dziękuję.

Odpowiedziałem uprzejme i na tyle, na ile byłem w stanie, biorąc pod uwagę nerwową sytuację. Wszedłem do środka, czując na sobie te spojrzenia, lecz nigdzie nie widziałem Beatriz.

– Niezłe zamieszanie, co? – zapytał Jacob.

– A daj spokój. – Starałem się sprawiać pozory wyluzowanego. – Raz chciałem pokazać się od dobrej strony, udowodnić, że nie zawsze drzemy koty, jak to przedstawiają w telewizji, i już się czegoś dopatrują.

– Sam wiesz, jak jest, im większa sensacja, tym więcej zarabiają – stwierdził, na co pokiwałem głową.

Doskonale wiedziałem, jak to działa, trudno jednak było nie odbierać tego osobiście.

– Zresztą, nie mają czego wymyślać w kwestii starszych polityków, a wy jesteście młodzi, samotni, atrakcyjni…

– Wolałabym jednak, żeby skupiano się na mojej pracy, a nie na wyglądzie. Nie jestem pewien, czy taka prasa mi teraz pomoże.

– Nie przejmuj się, wszyscy w partii wiemy, jak jest, jakim jesteś człowiekiem, nie łamiesz zasad i choć lubisz czasem poimprezować, jak my wszyscy, to nie przesadzasz. Pogadają i zaraz znajdą inny temat.

– Najpierw będę musiał zmierzyć się z tymi bezsensownymi pytaniami.

– Przynajmniej próbują zeswatać cię z kimś ładnym. – Jacob się zaśmiał. – Wydaje się ostra, nie w moim typie, ale kurde, to musi być konkretna kobieta.

I to bardzo. Noc z Beatriz zdecydowanie była ostra, w najlepszym tego słowa znaczeniu. Zadrapania na plecach, które dostrzegłem rano w lustrze, jak najbardziej o tym świadczyły.

– Ta, hm. – Odchrząknąłem. – Muszę jeszcze coś załatwić.

– Jasne, powodzenia.

Skinąłem głową i ruszyłem przed siebie długim, szerokim korytarzem. Pełne przestrzeni, świateł oraz eleganckich dekoracji wnętrza wydawały się o wiele przyjemniejsze niż zwykłe szare biura, lecz teraz moje myśli były zbyt rozproszone, aby zwracać na cokolwiek uwagę. Teraz musiałem porozmawiać z Beatriz.

Wreszcie odnalazłem ją wzorkiem. Stała z dwiema przyjaciółkami i zachowywała się, jakby nic się nie stało. Jeszcze bardziej mnie to zdenerwowało, choć sam nie byłem pewien dlaczego. Nie mogłem czuć się odrzucony, prawda? W końcu ta noc nic nie znaczyła; mimo że była wspaniała, nic więcej nas nie łączyło. Nie mogło łączyć.

– Beatriz, możemy porozmawiać? – spytałem, podchodząc do nich.

Wydawało mi się, że była zaskoczona, kiedy na mnie spojrzała. Nie wyczytałem jednak z jej spojrzenia żadnej skruchy czy niepewności.

Czy ta noc nie wywołała u niej takiego zamieszania jak u mnie, a może tak dobrze to ukrywała?

– Niby o czym mamy rozmawiać, Armando?

Aż nazbyt dobrze wiedziała o czym, lecz nie mogłem tego powiedzieć, nie tutaj, zwłaszcza gdy obok były jej przyjaciółki.

– O pewnym projekcie.

– O tym, o który się założyliśmy? – Wyszczerzyła się w uśmiechu. – A co, chcesz się poddać?

Nawet teraz chciała ze mną rywalizować i mi dopiekać. Nie do pomyślenia.

– Musimy coś wyjaśnić.

– To my może zostawimy was samych – wtrąciła jedna z jej przyjaciółek, zdaje się, że była to Cristina. – Chodźmy, Marcela.

– Nie musicie – zaoponowała Beatriz.

Czyżby bała się zostać ze mną sam na sam? Ciekawe.

Budziło to we mnie ogień, zapragnąłem zrobić jej na złość. Ona nie potraktowała mnie ulgowo, uciekając rano z łóżka, więc tym bardziej nie zamierzałem iść jej na rękę.

– Tak będzie najlepiej, musimy sobie coś wyjaśnić na osobności – stwierdziłem.

I tym sposobem rzeczywiście zostaliśmy sami, a pokerowa twarz Beatriz zamieniła się we wściekłość. Czy to wredne, że się ucieszyłem? Wolałem jej złość, którą dobrze znałem, niż to dziwne napięcie między nami po tej nocy. Ponadto skoro się złościła, nie było jej to obojętne.

– Co ty sobie myślisz, co? – naskoczyła na mnie.

– Śmieszne, bo właśnie o to samo chciałem cię zapytać. – Skrzyżowałem ręce, mierząc ją spojrzeniem. – Zniknęłaś bez słowa, nie odpowiedziałaś na wiadomość.

– Nie muszę ci się z niczego tłumaczyć.

– Tak się składa, że musisz. Powinniśmy porozmawiać, więc nie zachowuj się jak dziecko.

– Przykro mi, jeśli uraziłam twoje ego, ale nie mamy o czym rozmawiać.

– Mylisz się, porozmawiamy.

– Bo ty tak mówisz? – Uniosła brwi. – Rozczaruję cię, ale nie zawsze musi być tak, jak sobie tego życzysz.

– Bo tak trzeba – oznajmiłem. – Myślisz, że nie widzę, co robisz? Chowasz się za byciem wredną i dokuczaniem mi, ale tak naprawdę czujesz się tak samo niepewnie jak ja.

– Bzdury. – Prychnęła.

– Przynajmniej jestem na tyle dojrzały, by to przyznać – skwitowałem. – Daj znać, jak do tego dorośniesz, bo ta rozmowa cię nie ominie, Beatriz.

– A co, zmusisz mnie?

– Do niczego cię nie zmusiłem i nie zmuszę. Ale jeśli nie przede mną, to przed dziennikarzami będziesz się niedługo tłumaczyć. Myślałem, że lepiej będzie ustalić jakąś wspólną wersję, ale jak tam chcesz.

Po tych słowach zwyczajnie odszedłem. Czułem, że przyda nam się szczera rozmowa, ale na pewno nie w tych warunkach. Byliśmy zbyt podenerwowani, szczególnie ona, a miejsce i czas też temu nie sprzyjały. Chociaż mnie wkurzała swoim zachowaniem, musiałem dać jej chwilę, by ochłonęła. Wiedziałem, że nie da się nikogo do niczego zmusić, na pewno nie do rozmowy. Mógłbym próbować coś z niej wyciągnąć, lecz nic by to nie dało, jeśli sama nie chciałaby porozmawiać.

Postanowiłem poczekać, co nie było dla mnie łatwe. Miałem jednak sporo pracy, a w dodatku musiałem opanować zamieszanie po tym artykule i postarać się przekierować uwagę dziennikarzy na ważniejsze kwestie.

Rozdział 10

Beatriz

Całą drogę do domu nie opuszczały mnie wyrzuty sumienia. Nie powinnam była do tego dopuścić, ale niestety już to się stało. Nie byłam w stanie tego cofnąć, a jedyne, co przychodziło mi do głowy, to to, by zachowywać się tak, jakby wczorajsza noc się nie wydarzyła. Tylko czy to było możliwe?

Czy byłam w stanie zapomnieć o seksie, który wypełniał podnieceniem najmniejszy skrawek mojego ciała?

To, że nienawidziłam Armanda, to fakt, ale nie ujmowało mu to jednak tego, że był mistrzem w sypialni.

Na samą myśl o mężczyźnie przygryzłam wargę, po czym przystanęłam w półkroku i wpatrzona w witrynę sklepową zatopiłam się we wspomnieniach.

Po pewnym czasie udało mi się ocknąć, a wtedy mój wzrok padł na egzemplarz codziennej prasy.

– Co jest, do jasnej cholery?! – zawołałam tak głośno, że aż osoby koło mnie się odwróciły.

Patrzyłam na niego i nie wierzyłam. Nagłówek mówił jasno…

Czyżby tajemniczy romans? Politycy nakryci

Przecież to zdjęcie nic nie mówiło. Zostało zrobione jeszcze na gali, kiedy to postanowiliśmy, że dla dobra ogółu będzie lepiej, jeżeli pokażemy, iż potrafimy się porozumieć.

Tylko czy to wszystko?

Moje tętno strasznie przyspieszyło, a serce zaczęło bić tak mocno, że każdy przechodzień mógł je usłyszeć. Wzięłam głęboki oddech i weszłam do sklepiku z prasą. Aby nie zostać rozpoznana, złapałam szybko pierwszy egzemplarz, zapłaciłam i prawie wybiegłam na zewnątrz.

Zatrzymałam się dopiero za rogiem. Ciężko dysząc, zaczęłam wertować strony. W chwili, w której natknęłam się na artykuł o nas, głośno wypuściłam powietrze. Na moje szczęście, po przeczytaniu całego tekstu, uzmysłowiłam się, że informator nie wiedział za dużo, a całą aferę zrobił po zobaczeniu zwykłego tańca.

Kiedy poczułam, że kamień spadł mi z serca, ruszyłam przed siebie w kierunku domu. Przed pojawieniem się w sejmie potrzebowałam porządnego prysznicu i zmiany stroju z poprzedniego dnia. Gdybym od razu udała się do pracy, to dopiero stałabym się obiektem plotek, które bardzo szybko się roznosiły. Nie tak łatwo byłoby się wytłumaczyć ze wszystkich zagnieceń.

Nie zdążyłam dojść nawet pod sejm, kiedy moją drogę zastąpiły przyjaciółki.

– Ależ o was głośno! – Głos Cristiny zaatakował moje bębenki.

– Afera z niczego – odpowiedziałam najspokojniej, jak to było możliwe, mimo że poczułam krople potu na plecach.

– Czy ja wiem?

– Co macie na myśli?

– Już cały parlament huczy od plotek. Dziennikarze nie dadzą wam spokoju.

– Kiedyś im się znudzi.

Mimo że starałam się być spokojna, to z każdą minutą wpadałam w jeszcze większą panikę.

Dziewczyny mówiły do mnie, ale ich słowa wcale do mnie nie docierały.

W pewnej chwili zauważyłam właśnie jego. Mój koszmar, który nie powinien był się zdarzyć. Poczułam między udami wilgoć, która także nie powinna była wypłynąć. A już na pewno nie na jego widok. Myślałam, że Armando również postanowił odpuścić i udawać, że nic się nie wydarzyło, ale niestety, właśnie podążał w moją stronę.

Uznałam, że nie dam niczego po sobie poznać, tak jakby nasz niesamowity seks był tylko niepotrzebnym epizodem.

Marcela z Cristiną zamiast zostać z nami, dały nam więcej prywatności. Kiedy zostaliśmy sami, on za wszelką cenę starał się mnie przekonać do rozmowy o tym, co się wydarzyło. Zdawałam sobie sprawę, że nie powinniśmy zostawić tego w ten sposób, ale nie chciałam dać mu tej satysfakcji.

– Do niczego cię nie zmusiłem i nie zmuszę. Ale jeśli nie przede mną, to przed dziennikarzami będziesz się niedługo tłumaczyć. Myślałem, że lepiej będzie ustalić jakąś wspólną wersję, ale jak tam chcesz.

To było ostatnie zdanie, które wypowiedział, po czym po prostu się oddalił.

Faktycznie, miał rację, powinniśmy mówić jednym głosem, bo w przeciwnym razie mogła wyjść z tego jeszcze większa afera, niż obydwoje byliśmy w stanie przewidzieć. A wtedy to już nie tylko jego, ale również moja kariera zostałaby przekreślona, mogłabym się także pożegnać z byciem twarzą kampanii.

Kiedy sylwetka mężczyzny zniknęła za drzwiami potężnego gmachu, postanowiłam, że ruszę za nim. Tuż przy drzwiach zaczepił mnie mężczyzna, którego widziałam wczoraj pod klubem, czyli ten sam, który prawie nakrył nas na pocałunku. Tak, miałam już pewność, że to on rozpętał całą tę aferę.

Co by było, gdyby faktycznie nas nakryli? Tego już nie dałoby się racjonalnie wytłumaczyć.

– Proszę o parę słów na temat pani relacji z posłem Armandem.

– Nie mam nic do dodania – powiedziałam hardo i minęłam go szerokim łukiem.

Dalej mijałam innych reporterów, którzy również nie chcieli dać za wygraną i zamierzali wyciągnąć ode mnie jakieś newsy. A już na pewno pikantne szczególiki.

Stojąc pod drzwiami gabinetu Armanda, rozejrzałam się dookoła, by sprawdzić, czy nie ma w pobliżu niepotrzebnych gapiów.

Pewnym krokiem weszłam do środka.

– Beatriz? – zapytał zdziwiony.

– Musimy porozmawiać.

– Jeszcze przed chwilą uważałaś, że to nie jest konieczne.

– Jakie to ma teraz znaczenie?

– Co cię do mnie sprowadza? – Rozsiadł się wygodnie za swoim biurkiem, rozpinając przy tym guzik marynarki.

– Dobrze wiesz co!

– Nie sądzę, że powinnaś podnosić na mnie głos. W tym budynku nie jesteśmy sami.

– Dobra. – Wytarłam spocone dłonie o rąbek sukienki. – Powinniśmy uzgodnić wspólną wersję.

– Widzisz? Nie można było tak od razu, zamiast zachowywać się jak rozkapryszona dziewczynka?

– Armando! Nie przyszłam tu po to, żebyś mnie obrażał.

– Tak więc, to, co się wydarzyło w nocy… – zaczął.

– Nie wydarzyło się nic, o czym powinniśmy wspominać. Dla mnie to nic nie znaczyło i niech tak zostanie.

– W takim razie…? – Oparł łokcie o blat solidnego biurka.

– To był zwykły taniec. Tylko po to, by pokazać zgromadzonym na balu charytatywnym, że w sytuacjach, kiedy jest to… hm… stosowne, potrafimy stanowić jedność.

– Jedność, powiadasz?

– Armando! Mnie wcale nie jest do śmiechu. Popełniliśmy karygodny błąd, który nigdy wcześniej się nie wydarzył. Jak doskonale zauważyłeś, na dole czekają na nas reporterzy i powinniśmy wszystko wytłumaczyć, zanim ta afera nabierze gigantycznych rozmiarów i każdy zdąży dołożyć coś od siebie. A tego chyba nie chcemy?

– Nie mogę teraz wywołać niepotrzebnego skandalu.

– Czyli w tej kwestii się zgadzamy?

– Tak.

– To już wszystko. Trzymaj się tej wersji.

Już obróciłam się na pięcie i miałam wyjść, kiedy do moich uszu doszło jego głośne westchnienie. Cieszyło mnie to, że nie tylko mnie było trudno w tej sytuacji. Obydwoje nawarzyliśmy piwa, więc obydwoje musieliśmy je wypić.

Spojrzałam na zegarek, który wisiał tuż nad drzwiami, i uzmysłowiłam sobie, że za piętnaście minut zaczyna się konferencja, a więc czekało mnie zmierzenie się ze swoimi błędami. Tak właśnie! Ta noc była błędem i tego miałam zamiar się trzymać.

Ale za to jakim seksownym błędem…

Podniosłam się i pewnym krokiem ruszyłam do sali, w której byli już wszyscy, a także Armando. Nasze spojrzenia się spotkały.

Nie byłam pewna, co mówiły jego oczy, ale było w nich coś, co przywodziło na myśl przerażenie. Wzięłam głęboki wdech i ruszyłam w stronę mężczyzny. Siedzieliśmy koło siebie i czekaliśmy niepewnie, kto pierwszy zabierze głos.

Gdy na mównicy znalazł się przewodniczący partii Armanda, zauważyłam, że mężczyzna siedzący koło mnie zacisnął mocno pięści.

– Drodzy zgromadzeni, chciałbym, aby dzisiejszą konferencję rozpoczął mój przyszły zastępca.

Kamień spadł mi z serca, gdy usłyszałam, że żadne z nas nie musi zabierać głosu.

– Panie Armandzie, zapraszam.

Że co? Co on właśnie powiedział? Czy mi się przesłyszało?

Armando się podniósł, zapiął guzik marynarki i ruszył w kierunku mównicy.

– Witam wszystkich serdecznie. Dziękuję przewodniczącemu za wprowadzenie. Tak więc…

Siedziałam i nie dowierzałam temu, co widzę. Chciałam, żeby ta konferencja się już skończyła i żebym mogła jak najszybciej opuścić to pomieszczenie.

Gdy powiedział wszystko, co wydawało się, że miał przygotowane, przyszła pora na pytania.

– Panie Armandzie, jak wytłumaczy pan artykuł w prasie?

– Nie wiem, czy jest, co tłumaczyć. Była to gala dobroczynna, a my wraz z posłanką Beatriz chcieliśmy pokazać, że podczas takich wydarzeń nie chodzi o wojny pomiędzy partiami – mówił spokojnie i stanowczo.

– Co was łączy? – Kobieta z końca sali, aż zacierała ręce.

– Oprócz relacji zawodowych nic.

– Czyli nie jesteście parą?

– A czy wyglądamy na parę?

– Nie powiem, ale ładnie byście wyglądali.

Czułam, jak moje policzki coraz bardziej zalewały się rumieńcem, ale postanowiłam, że zacznę liczyć do dziesięciu, aby się uspokoić.

– A może pani Beatriz się wypowie? – Dobiegł mnie głos innej kobiety.

Spojrzałam na Armanda, a mężczyzna gestem pokazał, abym do niego podeszła.

– Witam wszystkich – zaczęłam.

– Może pani się wypowie na temat artykułu? – powtórzyła posłanka.

– Nie widzę powodu, wydaje mi się, że mój przedmówca wszystko wytłumaczył.

– Co to znaczy?

– To, że uznaliśmy, iż dwie przeciwne partie mogą się zjednoczyć dla dobra ogółu.

– Wystarczy na dzisiaj. Uznaję, że mamy wszystko wyjaśnione i nie jest konieczne, abyśmy dalej musieli wypowiadać się na ten temat. – Armando uratował nas z tej sytuacji, za co byłam dozgonnie wdzięczna.

Może i wydawało mi się, że to mnie nie dotknęło, ale było całkiem inaczej.

Gdy sala opustoszała, a my zostaliśmy sami, spojrzałam na Armanda, który pozbierał swoje notatki, po czym schował je do kieszeni marynarki.

– Dziękuję.

– Nie masz za co.

– Nie pozwoliłeś, abym za dużo musiała się tłumaczyć.

– Przecież sama mówiłaś, że to dla ciebie był błąd, więc nie chciałem, byś zrobiła coś głupiego.

To powiedziawszy, mężczyzna opuścił pomieszczenie, a ja poczułam się tak, jakby Armando miał mi za złe moje słowa, ale powinniśmy byli doskonale wiedzieć, że to wszystko nie miało prawa się wydarzyć.

Rozdział 11

Armando

Najbliższy czas mógł być najważniejszy w mojej karierze i najbardziej decydujący, jeśli chodziło o jej dalszy rozwój. Wybory na nowego przewodniczącego partii, a zaraz po nich szereg spotkań, wyjazdów oraz rajdy kampanijne po kraju. I kolejne wybory, do których to ja miałem poprowadzić swoją partię, w znacznej mierze byłoby to moje zwycięstwo lub moja porażka – zależnie od wyniku. Mogłem zajść daleko, gdyby po kilku miesiącach dowodzenia partia wygrała wybory, albo mogłem na stracie przekreślić swoje szanse jako lider, gdyby partia przegrała. Jak widać, stawka była ogromna. Moja kariera, moje cele, moja przyszłość i najważniejsze ambicje.

Były też dobro ogółu i ciężka praca każdego członka partii, który pokładał we mnie nadzieję, a ponadto wiara szefa w to, że go godnie zastąpię.

I w końcu chodziło o dobro całego społeczeństwa. O to, kto wprowadzi konieczne i jak najlepsze reformy, kto poprowadzi nasz kraj ku lepszym zmianom.

Delikatnie rzecz ujmując, to była ogromna presja. Wielkie wymagania, ciężar odpowiedzialności i towarzyszący temu stres.

A skoro miałem tak wiele na głowie, logiczne by było, gdybym miał tę głowę jak najbardziej odprężoną i wolną od niepotrzebnych myśli.

Niestety, obecnie było to mało możliwe. Coś zaczęło się dziać między mną a Beatriz, i to w najgorszym możliwym momencie, bo wywoływało chaos, podczas gdy ja potrzebowałem spokoju i skupienia.

Jak jednak miałem być skupiony? Temat nas jako rzekomej pary czy kwestia naszego rzekomego romansu ucichły w mediach po konferencji prasowej. Dziennikarze nie dostali takiej sensacji, na jaką liczyli, ponadto nie mieli żadnych dowodów, więc odpuścili. To był spory plus. Niemniej to, że sprawa ucichła w mediach, nie oznaczało, że ucichła również w mojej głowie. Bynajmniej.

Byłem głupi i naiwny, bo tuż przed wyjściem na scenę i wystąpieniem przed całą swoją partią, przed tysiącami ludźmi, a co więcej przed milionami oglądającymi to w telewizji nie powtarzałem sobie przemówienia, tylko myślałem o Beatriz.

Cholera.

Chyba ta dziewczyna pojawiła się w moim życiu na moją zgubę. Jak inaczej wyjaśnić, że niczym najlepszy złodziej kradła cały mój spokój, logikę i skupienie? I to nawet wtedy, kiedy nie było jej w tym samym pomieszczeniu. Choć byłem trochę ciekaw, czy będzie mnie oglądać.

Niestety, nie miałem jak się tego dowiedzieć, gdyż obecny szef partii właśnie zapowiedział mnie na scenie i musiałem wyjść do tłumu ludzi, skupiając się na tym, co ważne, myśląc o wszystkich powodach, dla których poszedłem do polityki, a nie o Beatriz.

Musiałem sobie zakazać myślenia o tej dziewczynie, bo przecież nie mogło mi to przynieść nic dobrego.

– Witam wszystkich! Nawet nie wiecie, jak bardzo zaskoczony byłem, kiedy Gregg zaproponował mi posadę szefa partii. Ktoś mógłby pomyśleć: „Co? Ma niespełna trzydzieści lat, jest za młody, nie da sobie rady”. Ale jak widać, udowodniłem Greggowi i zrobię wszystko, by udowodnić także całemu społeczeństwu, że jestem odpowiednią osobą i mogę poprowadzić naszą partię do zwycięstwa.

Po moich słowach rozległa się fala braw. Byłbym kłamcą, mówiąc, że nie było to przyjemne uczucie. Każdy człowiek w pewnym stopniu był egocentrykiem i lubił być doceniany oraz chwalony. Nie stanowiłem wyjątku.

W polityce było to jeszcze bardziej odczuwalne. Sukces mierzony był sympatią i głosami wyborców, liczbą zaproszeń do telewizji oraz dobrą opinią publiczną. W innych zawodach nie było to tak istotne – tutaj nie było nic ważniejszego. Należało pokazać się od najlepszej strony, dotrzeć do odbiorców, nie mieć gorszych dni. Polityka była jak media społecznościowe. Niemniej o ile człowiek miał wpływ na to, co wrzuca na Instagram, o tyle nie miał wpływu na to, kiedy i w jakiej sytuacji przyłapie go kamera. A to oznaczało, że nie wystarczyło wyłączyć telefon, aby od tego odpocząć. Walka o popularność nie miała końca i nie dało się ani na chwilę zejść ze świecznika. To potrafiło być cholernie męczące, ale wszystko na tym świecie miało swoje cenę.

– Dziękuję, dziękuję wam za wsparcie – kontynuowałem swoją wypowiedź. – Szczerze mówiąc, byłem też zaskoczony, że nikt więcej nie kandydował na to stanowisko. Pomyślałem sobie: albo jestem tak dobry, że nikt nie chce ze mną konkurować, albo tak słaby, że chcą się pośmiać.

Sala wybuchła śmiechem.

Ktoś mógłby pomyśleć, że bycie politykiem to same poważne pogawędki, ale tak nie dało się przekonać wyborców, tym bardziej w tych czasach. Kto by zagłosował na wyniosłego buca w drogim garniturze, który gada o czymś, czego nikt nie rozumie? Trzeba było zainteresować ludzi, zrobić coś, co zapadnie im w pamięć, rozbawić, pokazać, że nie jest się wyniosłym i nie patrzy się na nich z góry. Wtedy zaczynali postrzegać polityka jako jednego z nich.

– Liczę jednak, że widzicie we mnie taki potencjał i że sam jak najlepiej wykorzystam tę szansę – kontynuowałem. – Jak wszyscy wiemy, do wyborów zostało już tylko kilka miesięcy. Można powiedzieć, że to ostatnia prosta przed metą, ale to ona jest decydująca i wbrew temu powiedzeniu wcale nie jest taka prosta. Na tej drodze mogą zdarzyć się wyboje, górki i dołki, może być trudno. Ale czy mnie to przeraża albo jakoś odstrasza? Nie. Zdecydowanie nie. Jestem osobą, która nie boi się ciężkiej pracy ani wyzwań, i wierzę, że wspólnymi siłami doprowadzimy naszą partię do zwycięstwa.

Kolejna burza braw dała mi chwilę, aby złapać oddech i opanować choć trochę buzujące emocje. Występowanie przed tłumem ludzi, szczególnie gdy było się wysłuchiwanym i popieranym, budziło niesamowite odczucia. Niemal uzależniające endorfiny.

– Powiem krótko, jaki mam plan na najbliższe wybory… – Zrobiłem teatralną przerwę. – Wygrać.

Oczywiście ponownie odpowiedział mi śmiech, bo też o to mi chodziło. O naprzemienne poruszanie tematów poważnych i lekkich, aby nikogo nie zanudzić ani nie przytłoczyć. Odpowiednia gra na emocjach słuchaczy to była niełatwa sztuka.

– A tak poważnie mówiąc, mamy zgraną ekipę, odpowiednich ludzi, ciekawe, innowacyjne pomysły. W naszej partii znajdziecie i młodszych, i tych bardziej doświadczonych. Każdy dorzuca coś od siebie i razem chcemy stworzyć jak najlepsze reformy dla każdej z grup społecznych oraz ogółu. Przed nami szereg spotkań z wyborcami, będziemy ich słuchać, brać pod uwagę ich potrzeby i starać się jak najlepiej wdrażać je w życie. Zobaczycie, że nie boimy się podróżowania autobusami czy brania udziału w lokalnych imprezach, bo nie czujemy się lepsi od nikogo. Ja nie czuję się lepszy. Jestem jednym z was, jednym z obywateli tego pięknego kraju. Hiszpania to naprawdę wspaniały kraj. Na całym świecie chwalą nasze jedzenie, kulturę i tradycyjne. Zadbajmy o to, by nie tylko turyści kochali nasz kraj, ale również o to, by każdy mieszkaniec kochał ten kraj, by wszystkim żyło się lepiej.

Kolejna salwa braw zakończyła mój występ. Ale nie zakończyło to całego wydarzenia. Miałem jeszcze wiele rąk do uściskania, wiele gratulacji do przyjęcia, wiele krótkich rozmów do odbycia i całą tę medialną partyjną sieczkę do odbębnienia.

Przez kilka godzin nie miałem ani sekundy, aby pobyć sam ze sobą, ze swoimi myślami. Ciągle ktoś mi gratulował, ktoś o coś pytał, ktoś miał jakiś pomysł.

Gdy wreszcie znałem chwilę spokoju dla siebie, sięgnąłem po kieliszek szampana i wyjąłem telefon z kieszeni – byłem ogromnie zaskoczony tym, co zobaczyłem. Naprawdę bardziej realna wydawała mi się wygrana w Lotto niż to, że Beatriz – szczególnie po jej ostatnim zachowaniu – sama z siebie do mnie napisze. A jednak moje oczy się nie myliły i na moim ekranie widniała wiadomość właśnie od niej.

Gratuluję przemówienia i nowej funkcji.

Zwykłe, grzeczne, elokwentne i pozbawione podtekstów zdanie. A przecież mogła pogratulować mi na żywo, gdy przypadkiem miniemy się na sejmowych korytarzach. Nie musiała robić tego teraz, lecz zrobiła to świeżo po moim wystąpieniu, co świadczyło o tym, że oglądała je na żywo.

Po co więc się do mnie odezwała, skoro to, co się między nami wydarzyło, uznała za błąd? Czy tak jak ja odczuwała jakąś dziwną potrzebę nawiązania kontaktu, a jednocześnie wiedziała, że to niemożliwe i wysoce nierozsądne?

Mógłbym się nad tym zastanawiać godzinami i znowu pozwolić, aby myśli o Beatriz pochłonęły cały mój spokój i czas, który mógłbym poświęcić na pracę lub odpoczynek. A zwyczajnie nie miałem teraz przestrzeni na takie gierki i podchody. Sam nie wiedziałem, jak to rozegrać w tej sytuacji, co powinniśmy zrobić albo czego chciałem.

A jednak nie zamierzałem być gościem, którego można nazwać błędem, a potem ot tak się do niego odezwać. Musieliśmy coś ogarnąć w tej kwestii, żeby nie zachowywać się jak rozstrojone bumerangi. Czuliśmy przyciąganie, lecz rozsądek odpychał nas od siebie i tak w kółko. Już teraz było to męczące i czułem, że może mieć to nie najlepszy wpływ na moją karierę.

Jeśli chcesz mi pogratulować, powinnaś zaoferować dobrego drinka, a nie suche gratulacje, które mogłabym usłyszeć od starej babci mijanej na ulicy.

Czy chciałem ją sprowokować?

Może.

Łatwiej byłoby zwalić winę na nią, ale sam też nie chciałem na razie przejmować sterów w tej sytuacji, skoro ostatnio nazwała mnie błędem. Może nie było to zaplanowane i wywołało sporo komplikacji, ale nikt nie lubił słyszeć, że całowanie go było błędem.

Wow, nawet nie umiesz podziękować, ale patrząc na ciebie, jakoś mnie to nie dziwi.

I wtedy nawiązała się mała SMS-owa dyskusja.

Poza telefonem też będziesz taka poważna czy znowu będziesz się przede mną chować jak wystraszony kociak?

Nie chowałam się.

Oczywiście, że nie ;)

Nie chowałam się, Armando!

Jak nastolatek szczerzyłem się do telefonu. Co prawda nie było to to samo, co zrobić jej na złość na żywo i widzieć zdenerwowanie wymalowane na jej twarzy, lecz takie dogryzanie sobie poprzez wiadomości także miało w sobie coś ekscytującego.

Właśnie przemawiałem przed tłumem ludzi i zostałem szefem partii. A jednak wydawało się, że kilka wiadomości od Beatriz wywołało we mnie silniejsze emocje. Czy to nie było popaprane?

Jeśli poczujesz się dzięki temu lepiej, to tak sobie wmawiaj.

Prowokujesz mnie, Armando.

Tak podoba ci się moje imię, że co chwila je powtarzasz? Zupełnie tak jak wtedy…

Dlaczego moje myśli zakotwiczyły się na tym jednym wspomnieniu i nie mogły ruszyć dalej?

Nie będziemy do tego wracać.

Dlaczego nie? Wstydzisz się czegoś?

A ty nie?

Że doprowadziłem cię do orgazmu? To raczej powód do dumy niż do wstydu.

Jesteś okropny i strasznie sprośny.

Mocno się nie myliła, chyba tylko nie zdawała sobie sprawy z tego, że to ona tak na mnie działała.

Przynajmniej nie udaję panny idealnej, tylko jestem sobą.

Ja też niczego nie udaję.

Nie? To czemu mnie unikasz?

A co, boli cię to?

Ciekawość mnie zżera.

Wiesz, co mówią o ciekawości…

Wiesz, co mówią o uciekaniu po wspólnej nocy…

Wypomniałem jej to, jakbym miał do niej żal, tylko co tak naprawdę mnie zabolało? Kruche ego, że noc ze mną nie była dla niej najwspanialszym doświadczeniem, czy może jakieś dziwne, irracjonalne, nieodwzajemnione uczucia do niej, które w ogóle nie powinny były się pojawić?

Nie uciekłam.

A jak to nazwiesz?

Zrobiłam to, co słuszne.

A, bo ty jesteś najmądrzejsza i wiesz, co najlepsze?

Lubiłem się z nią kłócić. Cholera, naprawdę lubiłem się z nią kłócić. Czy byłem przez to dziecinny albo nieodpowiedzialny? Prawdopodobnie. Ale te kłótnie były jedyną formą bliskości między nami…

Strasznie chcesz się ze mną pokłócić, co?

A co, tego też mi nie wolno? Wściekłość wywołuje podobnie silne emocje co seks, a skoro nie ma jednego, to…

Jesteś niemożliwy.

Powtarzasz się, słonko.

Nie jestem słonkiem.

Byłem pewien, że w tej chwili jej policzki robiły się czerwone ze złości, a ona zmarszczyła brwi w taki zabawny sposób. Wiele o niej nie wiedziałem, ale to, jak się złościła, znałem na pamięć.

Masz rację, bliżej ci to chmury deszczowej, ale nie brzmi to uroczo.

A Twoim zdaniem jestem urocza?

Czy była urocza? Była denerwująca, uparta, wkurzająca, męcząca…

Ale też piękna, szczególnie w tej sukience, gdy tańczyliśmy i nie mogłem się oprzeć… była też seksowna i inteligentna. Miała złożoną osobowość, której nie udało mi się jeszcze rozebrać na czynniki pierwsze. Nie dała mi do siebie takiego dostępu. I do tej pory nie sądziłem nawet, że mogę go chcieć.

Czasami. Jak śpisz.

Patrzyłeś, jak śpię?

Robiłem z tobą o wiele bardziej sprośne rzeczy.

Jesteś głupkiem, Armando.

Powiedz mi to prosto w twarz, Beatriz.

Tak nie możesz wytrzymać bez spotkania ze mną?

Tak nie możesz wytrzymać bez napisania do mnie? Ty to zaczęłaś.

I ja mogę to skończyć.

Jakoś mi się nie wydaje. Nadal ze mną piszesz i nie możesz się oderwać.

Masz zbyt wielkie ego.

Jakoś sobie z tym poradzę. A ty, Beatriz, poradzisz sobie z tym, co dzieje się między nami?

To było pytanie, które oboje powinniśmy byli sobie zadać. Sam nie wiedziałem, co się ze mną przy niej działo, jak wrócić do tego, co było po tamtej nocy, jak to miało dalej wyglądać albo jak sobie poradzić z tym, co się między nami działo. Zdawało się, że oboje tego nie wiedzieliśmy. Ukrywaliśmy uczucia w tajemnicy nie tylko przed światem, ale również przed sobą, bo przecież w świecie polityki nie było miejsca na romanse między członkami przeciwnych partii.

Rozdział 12

Beatriz

– Kretyn! Cham! Zboczeniec! – wykrzyczałam.

Po chwili położyłam dłoń na swoich ustach. Nie mogłam sobie pozwolić na takie wybuchy złości i robienie czegoś głupiego, zwłaszcza że od gali dobroczynnej byliśmy na świeczniku. Może i sprawa nieco ucichła, ale nie mieliśmy pewności, że w dalszym ciągu nie jesteśmy obserwowani.

Podniosłam głowę znad biurka i rozejrzałam się, czy przypadkiem nikt mnie nie zauważył. Na moje szczęście byłam sama w pomieszczeniu.

Co mnie podkusiło, aby do niego napisać?

Mogłam się domyślić, że tak łatwo mi nie odpuści. Przecież już zdążyłam zauważyć, że ma mi za złe, iż powiedziałam, że ta noc nic dla mnie nie znaczyła. Chciałam go okłamać, a przy okazji samą siebie. Ten cholerny Armando działał na mnie bardziej niż jakikolwiek mężczyzna. Z żadnym mężczyzną nie czułam aż takiego podniecenia, jakie czułam przy nim.

Byliśmy z opozycyjnych partii i nie mieliśmy prawa tak postąpić. Tego musiałam się trzymać. Najważniejsze było to, by teraz go unikać, może wtedy moje pożądanie samo zniknie. Miałam taką nadzieję.

*

Tak minęło parę dni. Było to dość łatwe, bo w całości poświęciłam się kampanii. Fotograf, kosmetyczki, częsta zmiana strojów. W całym mieście zawisły wielkie bilbordy z moim wizerunkiem. Moje pierwsze wrażenie było dość dziwne, ale przecież sama się na to zgodziłam.

Kiedy mijałam Armanda, idąc korytarzem, rzucałam tylko „dzień dobry” i znikałam. Było mi coraz trudniej, bo niewidoczna siła podpowiadała mi, aby mu dogryźć. Nie miałam pojęcia dlaczego, ale on z każdym kolejnym dniem stawał się przystojniejszy. Albo to tylko moja podświadomość tak działała…

Oparłam się o blat biurka, kiedy do pomieszczenia wszedł mój przewodniczący. Podniosłam się gwałtownie.

– Dzień dobry.

– Dzień dobry, Beatriz. – Zajął miejsce po drugiej stronie biurka.

– Kawy? – zapytałam, zbierając rozłożone na blacie dokumenty i szybko włączając przeglądarkę na laptopie.

Jeszcze przed jego wejściem przeglądałam ostatni wywiad partii opozycyjnej. Armando wygłaszał ważne przemówienie, ale nie to się dla mnie liczyło. Podziwiałam jego zdjęcia. Nie wiedziałam dlaczego, ale chciałam się na niego napatrzeć.

– Poproszę.

Zrobiłam od razu dla siebie. Podając mu, uśmiechnęłam się i usiadłam. Spodziewałam się, że coś musi być na rzeczy, skoro złożył mi wizytę w moim malutkim biurze, a nie zaprosił mnie do siebie. Wytarłam spocone dłonie w rant spódnicy, czując się przyłapana.

– Zacznę bez ogródek – powiedział, po czym upił łyk kawy. – Zrobienie z ciebie twarzy kampanii było moim najlepszym posunięciem w ostatnim czasie. Dzięki twojej prezencji poparcie zaczyna rosnąć.

– Chodzi ci o mój wygląd?

– Nie zrozum mnie źle. Zazwyczaj wygląd nie idzie w parze z rozumem, ale w twoim przypadku jest inaczej. Masz to wszystko i możemy wygrać wybory.

– Dziękuję.

– Ale nie jestem tu tylko po to, aby prawić ci komplementy.

– To co cię sprowadza?

– Musimy wdrożyć plan B.

– Czym jest plan B?

– Imprezy?

– Co?

– Właściwie musisz zacząć bywać wśród ludzi.

– Myślę, że już to omówiliśmy.

– Tak, ale partia Armanda…

Na sam dźwięk jego imienia poczułam dziwne ciepło w podbrzuszu, a usta zaczęły mnie mrowić, bo przypomniałam sobie o pocałunku.

– Słuchasz mnie?

– Tak, przepraszam, miałam dziwne wrażenie, że o czymś zapomniałam – skłamałam.

– Tak jak mówiłem. Owa partia planuje udać się do schroniska w Dzień Pupila. Jest tam organizowana duża impreza. Wiedzą, jak się przebić. Zjawisz się tam i będziesz udawać, że idealnie dogadujesz się z posłem Armandem. Dzięki temu będziemy jeszcze bardziej widoczni.

– Nie – zaprotestowałam.

– To nie podlega dyskusji. Musisz to zrobić dla dobra wszystkich. Pamiętaj, że to jutro.

– Jak jutro?

Dokończył kawę i nie słuchając moich protestów, opuścił pomieszczenie.

Tak dobrze mi szło omijanie tego mężczyzny, a teraz co? Miałam udawać, że interesowało nas tylko dobro państwa. Nie mogłam trafić na kogoś innego?

Przez cały wieczór nie potrafiłam znaleźć sobie miejsca. Chciałam zadzwonić do dziewczyn, ale nie chciałam zdradzać im szczegółów o Armandzie. Przyjaźniłyśmy się, ale ten aspekt chciałam zostawić tylko dla siebie. Nie zrozumiałyby. Przynajmniej tak mi się wydawało. Nie miałyśmy przed sobą tajemnic, a zapewne spostrzegłyby, że coś nie gra.

Całą noc się kręciłam, a kiedy w końcu przyszedł sen, usłyszałam dźwięk alarmu, który zwiastował, że pora wstawać.

Wzięłam szybki prysznic, wypiłam kawę i zjadłam śniadanie w locie, po czym starannie dobrałam garderobę i zrobiłam lekki makijaż, aby ukryć zmęczenie, i byłam gotowa do wyjścia.

Spojrzałam na zegarek, a na moich plecach pojawił się leciutki pot. Czemu stresowałam się spotkaniem z Armandem? Miałam być dla niego miła, ale przecież nikt nie mówił, że muszę się do niego zbliżać.

Pewnym krokiem ruszyłam w stronę wyjścia.

Podjechałam taksówką pod samo schronisko. Już z oddali słyszałam radosne odgłosy, które echem odbijały się od moich bębenków.

Ledwo minęłam bramę, dobiegł mnie głos Armanda. Mężczyzna jakby wyczuł moją obecność, bo odwrócił się w moją stronę, a nasze oczy się spotkały. Wyraz jego twarzy zdradzał zarówno wielkie zdziwienie, jak i dziwną radość.

Wyprostowałam się i mimo że nogi odmawiały mi posłuszeństwa, podeszłam do niego.

– Dzień dobry, panie pośle – powiedziałam spokojnym tonem.

– Dzień dobry, Beatriz. Nie spodziewałem się ciebie tutaj. – Uścisnął moją dłoń, a to był idealny moment dla paparazzich.

Udało mi się wypełnić zadanie, które postawił przede mną przewodniczący.

– Nasz parlament musi pokazać, że wspieramy również lokalne imprezy.

– Wyciągnąłeś mi to z ust.

Przez resztę czasu robiłam wszystko, aby Armando nie znajdował się za blisko mnie. Rozmawiałam ze zgromadzonymi, udzieliłam dwóch krótkich wywiadów, a nawet skakałam z dziewczynkami na skakance. Wydawało mi się, że wykonałam zadanie.

Potrzebowałam chwili odpoczynku, więc udałam się do małego biura na tyłach schroniska i postanowiłam, że wejdę.

Kiedy stałam przed lustrem i starałam się poprawić makijaż, usłyszałam, że drzwi do pomieszczenia się otwierają. Zerwałam się gwałtownie i obróciłam w stronę postaci wkraczającej do środka. Jego się tu nie spodziewałam.

– Armando! Wyjdź.

– Czemu się przede mną chowasz? – Mężczyzna zamiast mnie posłuchać, wszedł głębiej i zamknąwszy drzwi na klucz, kroczył w moją stronę.

– Nie słyszałeś, co do ciebie mówię?!

– Słyszałem.

– Nie możesz tu być! Ktoś może nas zobaczyć.

– Teraz chcesz się tym przejmować?

– Tak.

– Nie bądź głupia i odpowiedz mi na pytanie.

– Jakie?

– Czemu mnie unikasz?

– Tak będzie lepiej dla każdego z nas.

– Dla nas? Czy dla ciebie?

– Co to za różnica?

– Proszę cię, wyjdź – wypowiedziałam te słowa, oddychając niespokojnie, bo Armando znajdował się już tak blisko mnie, że jego słodki zapach i ciepły oddech otulały skórę moich policzków.

Przygryzłam wargę i spojrzałam na niego.

– Nie mam takiego zamiaru.

– Wyjdź.

– A jeżeli nie wyjdę?

– To zacznę krzyczeć.

– Wiesz, że wtedy wzbudzisz jeszcze większą sensację.

– Oddaj mi klucze.

Rzuciłam się w jego stronę i starałam się zabrać mu klucze, które trzymał w dłoni. Widząc to, zaczął nimi wymachiwać i jeszcze bardziej mnie drażnić. W końcu je dosięgłam. Gdy nasze dłonie się spotkały, poczułam prąd, który nie umknął jego uwadze. Nie zważając na nic, przysunął się do mnie i złączył nasze usta. Oparłam się plecami o ścianę i nie miałam żadnej drogi ucieczki. Było to dla mnie wielkie zaskoczenie, ale zamiast go odtrącić, pogłębiam pocałunek. Ciepło rozlało się po całym moim ciele, a mnie było mało.

Kiedy odzyskałam zdrowy rozsądek, zaparłam się dłońmi o klatkę piersiową Armanda i go odepchnęłam.

– Nie powinniśmy byli – wypowiedziałam na bezdechu. – To się nie może więcej powtórzyć.

Szybko go minęłam i w pośpiechu skierowałam się do drzwi, otworzyłam je kluczem i niemal wybiegłam z pomieszczenia.

Wiedziałam, że to było nie na miejscu, ale cholernie mnie to podniecało i jeszcze bardziej rozbudziło moje pożądanie. Musiałam trzymać swoje żądze na wodzy, bo nie wiadomo jak by się to skończyło, gdybym została tam chociaż minutę dłużej.

Rozdział 13

Beatriz

– Beatriz!

Uch, ten Armando był nie do zniesienia, co za uparty dureń. Oczywiście nazwanie go tak wprost podziałałoby na niego niczym płachta na byka, a przecież nie chciałam go prowokować. Powinnam była trzymać się od niego z daleka, tylko że…

Moje serce biło jeszcze szybciej niż wtedy, gdy próbowałam uciec z tamtego miejsca. A przecież przez ostatnie tygodnie zawzięcie powtarzałam sobie, że nigdy więcej tego nie zrobię. Że nie pozwolę sobie zbliżyć się do niego.

A teraz co?

To prawda, on niemal zwabił mnie w pułapkę, lecz ja także miałam słabą wolę. Nie umiałam mu się oprzeć i trzymać dystansu, tak jak sobie to obiecałam. Kiedy tylko był blisko mnie, moje zmysły szalały, a rozum zdawał się wyłączać.

Złapałam się za głowę, przystając w pół kroku.

Co też się ze mną działo?

Miałam na głowie kampanię, wybory, własne życie i wiele innych rzeczy, nie miałam czasu na miłostki, szczególnie z kimś, przez kogo mogłam stracić wszystko. On ryzykował to samo, więc jaki to miało sens?

– Beatriz.

Aż zadrżałam, gdy poczułam na swoich ramionach jego silne dłonie. Nie sądziłam, że jeszcze mnie gonił. Myślałam, że udało mi się od niego uwolnić, ale jak widać, byłam w błędzie. Szybko się rozejrzałam.

– Spokojnie, nikogo nie ma. – Idealnie odczytał moje myśli.

– I tak nie powinieneś był tu przychodzić – fuknęłam, odpychając go od siebie. – Czego ty chcesz, co? O co ci chodzi, Armando?

– Mógłbym zapytać cię o to samo – odparł, przyglądając mi się.

– To ty mnie pocałowałeś.

– Jakoś nie protestowałaś – wypomniał mi.

I niestety miał rację. Mogłam się bronić i próbować zwalać całą winę na niego, lecz jak wtedy spojrzałabym w lustro? Byłam równie winna, jak i on, bo ja także nie umiałam zapanować nad rosnącym między nami pożądaniem.

– Po co za mną szedłeś? – zapytałam.

– Musimy porozmawiać – odpowiedział Armando. – Ale to raczej nie jest odpowiednie miejsce.

– A więc gdzie? – Uniosłam brwi.

Rozsądnie na to patrząc, rzeczywiście powinniśmy byli porozmawiać i wszystko wyjaśnić. Do tej pory jednak robiłam wszystko, aby do tego nie dopuścić. Przed chwilą oboje przekonaliśmy się, do czego może dojść, gdy zostajemy sam na sam. Jaką miałam gwarancję, że uda nam się porozmawiać bez awantur albo co gorsza rzucenia się na siebie, tak jak to miało miejsce przed chwilą?

– U mnie. Wieczorem.

Po tym, co właśnie usłyszałam, moje brwi poszybowały jeszcze wyżej. U niego? Czy on był poważny? W ogóle nie powinniśmy przebywać sami, a co dopiero u niego.

– Zapraszasz mnie do siebie? – zapytałam z niedowierzaniem.

– Ty raczej tego nie zrobisz.

– Bo nie sądzę, aby to był dobry pomysł. – Założyłam ręce na piersiach, mierząc go wzrokiem. – Lepsze byłoby jakieś publiczne miejsce.

– Żebyś czuła się pewniej i nie pozwoliła sobie na pocałunek? – zakpił. – Jest jeden problem, zdjęcie z rozmowy przy drinku może znowu wylądować w prasie, a żadne z nas tego nie chce.

Niestety miał rację. Jeśli z jednego tańca dziennikarze próbowali zrobić skandaliczny romans, co mogliby pomyśleć o wspólnym wyjściu na miasto? Musieliśmy się teraz bardziej pilnować, skoro już raz znaleźliśmy się na okładkach, do tego on został szefem partii, a ja byłam twarzą kampanii i zbliżały się wybory. Takie sensacje nikomu by nie pomogły, jedynie mogłyby zaszkodzić. Zdecydowanie powinniśmy byli zachować dyskrecję albo się unikać…

– Będziesz też spokojniejsza, nie musząc się rozglądać za dziennikarzami, dlatego spotkanie u mnie jest rozsądniejsze – dodał Armando, widząc, że nadal nie jestem przekonana.

– Rozsądniejsze? Nic, co robimy, nie jest rozsądne.

– Może więc czas to rozwiązać jak dorośli ludzie.

Przygryzłam dolną wargę, zdając sobie sprawę, że miał rację, i wiedząc, że dłużej nie dało się unikać tematu. Oboje mieliśmy teraz sporo na głowie, dużą odpowiedzialność, presję i jeszcze więcej do stracenia. Wzajemne frustracje i niedopowiedzenia mogły nas zniszczyć, a na to nie mogłam pozwolić.

Wydawało mi się, że uciekając, rozwiążę ten problem, ale to było naiwne. Wrócił tak jak moje pożądanie.

Oddaliłam się do Armanda, a gdy on się zbliżył, ulegałam pragnieniu, całując go. Nie mogliśmy się tak miotać, musieliśmy coś zrobić.

– Zgoda – powiedziałam. – Ale nie licz, że do czegoś dojdzie. To coś, cokolwiek jest między nami, musi się skończyć.

– Śmieszne, że mówisz jedno, a robisz coś zupełnie przeciwnego – oznajmił.

– To się zmieni, wyjaśnimy sobie wszystko i każde z nas pójdzie w swoją stronę, zapominając o tym incydencie.

– Jesteś tego pewna? – zapytał.

– Tak musi być.

– Zobaczymy. Do zobaczenia, Beatriz.

– Do zobaczenia, Armando.

Gdy się oddalił, wypuściłam powietrze z płuc, lecz wcale nie czułam się rozluźniona. Nie, kiedy wisiało nade mną widmo spotkania z Armandem, a ja nie mogłam ufać sobie, że zachowam się rozsądnie. Obawiałam się, iż ponownie przekroczę granicę i zrobię coś, co nie było dozwolone.

Jakoś jednak musiałam przetrwać te kilka godzin i znaleźć sobie zajęcie, bo myślenie o tym spotkaniu i Armandzie zdecydowanie nie podziałałoby na mnie dobrze. Skoro impreza w schronisku dobiegła końca, postanowiłam zobaczyć się z przyjaciółkami. Zawsze mogłam liczyć na ich wsparcie i zrozumienie, choć nie byłam pewna, czy powinnam im mówić o Armandzie. Ufałam im bezgranicznie, ale żeby sekret został sekretem, nikt nie powinien go znać. A ten sekret mógł kosztować nas oboje bardzo dużo.

– Jak spotkanie w schronisku? – zapytała Marcela, kiedy tylko odebrała połączenie.

Wracałam taksówką do domu, a w międzyczasie połączyłam się z dziewczynami na wideoczacie. Zawsze dobrze było je usłyszeć.

– W porządku – odpowiedziałam. – Co u was?

– Tylko tyle? – dopytała się Cristina. – Podobno Armando też tam był.

– No i?

Wywróciłam oczami, lekko zirytowana tym, że gdziekolwiek poszłam, z kimkolwiek porozmawiałam, ciągle pojawiał się temat Armanda. Nie mogłam od niego uciec.

– Skoro jesteś cała, to znaczy, że się nie pozabijaliście. – Cristina się zaśmiała. – Ale coś musiało się wydarzyć… Wy dwoje razem… Nie mogło być spokojnie.

– A jednak było… – powiedziałam.

Ludzie i prasa rzeczywiście widzieli idealny obrazek, jedynie to, co wydarzyło się, kiedy zostaliśmy na chwilę sami, było pełne szalonej namiętności, ale o tym nikt nie mógł wiedzieć, to nie miało prawa się wydarzyć.

– Na pewno? Wszystko w porządku, Beatriz? Wydajesz się jakaś nieswoja. – W głosie Marceli słychać było niepokój.

Westchnęłam, czując w środku jakieś nieprzyjemne ukłucie na samą myśl, że je okłamywałam, a raczej nie mówiłam całej prawdy o tym, co zaszło z Armandem. Znałyśmy się od dawna i byłyśmy sobie bliskie, ale to mogło zaszkodzić każdemu, nawet im. Gdyby sprawa wyszła na jaw, dziewczynom także mogło się oberwać, a nie mogły płacić za moje błędy. To było zbyt ryzykowne i skomplikowane, dlatego musiało pozostać tajemnicą, nawet przed przyjaciółkami, przynajmniej na razie.

– Jestem zmęczona – przyznałam. – Bycie twarzą kampanii to wielki sukces, ale też ciężka robota, do tego to spotkanie w schronisku… Uwielbiam zwierzęta, lecz te uśmiechy do kamer, odpowiadanie na pytania, no i Armando… Do tego wieczorem muszę… muszę coś jeszcze załatwić.

– Nie bierz na siebie za dużo – poradziła Cristina. – Wybory są ważne, ale nie możesz się przemęczać.

– I pamiętaj, że zawsze ci pomożemy – wtrąciła się Marcela.

Uśmiechnęłam się. Jak dobrze było mieć takie wspaniałe przyjaciółki. W trudnym świecie polityki i w obliczu jeszcze bardziej skomplikowanych relacji oraz uczuć nawet krótka rozmowa potrafiła podnieść mnie na duchu i pozwolić uwierzyć, że dam sobie radę. Skoro one we mnie wierzyły, ja też musiałam.

– Dzięki, dziewczyny, muszę się ogarnąć na wieczór, odezwę się jutro.

– To coś, co musisz załatwić, to randka, skoro musisz się ogarnąć? – dopytała się jak zawsze ciekawska Cristina.

– Randka? Coś ty. – Pokręciłam głową. – Nie mam czasu na randki. Zresztą osoba, z którą się spotykam, w ogóle mnie w ten sposób nie interesuje…

W ogóle… Czułam, że to kłamstwo, ale może jeśli powtórzę je wiele razy, to w końcu sama w nie uwierzę? Musiałam. Za każdym razem, gdy ktoś mnie o niego zapyta, będę kłamać, więc albo ja musiałam stać się w tym najlepsza, albo to, co mówiłam, musiało stać się prawdą.

– Skoro tak twierdzisz… To do jutra.

– Pa.

Pożegnałam się z przyjaciółkami, po czym wysiadłam z taksówki.

Miałam chwilę, aby wziąć orzeźwiający prysznic i przygotować się na spotkanie z Armandem. Okazało się, że wcale nie będzie to takie proste zadanie. Co powinnam była włożyć? Jak się umalować? Jak uczesać? Nie chciałam przecież wyglądać, jakbym właśnie wróciła z pracy, ale też nie pasowało, abym się stroiła, jakby to była randka, bo zdecydowanie nie była. Natłok myśli niemal przyprawił mnie o ból głowy, ale postanowiłam, że nie może tak być. Szkoda mi było na to czasu i energii.

Wybrałam granatową sukienkę, do tego czarne szpilki i małą torebkę, w której zmieściłam najpotrzebniejsze rzeczy. Tak, byłam gotowa, aby zmierzyć się z Armandem i tym, co sama czułam w jego towarzystwie. Musiałam się bardzo pilnować, aby zachować się profesjonalnie. Bo choć mieliśmy być sami, każdy błąd mógł nas słono kosztować.

Dlatego właśnie czułam wiele sprzecznych emocji na myśl o spędzeniu z nim wieczora.

Rozdział 14

Armando

Beatriz unikała mnie przez ostatnie parę dni, a ja z niewiadomych dla mnie przyczyn czułem dziwną pustkę. Co się zmieniło? Tego nie byłem pewny. Ale…

Co właściwie było tym „ale”?

Kiedy tylko ją ujrzałem, a później nasze usta się połączyły, musiałem za nią podążyć. Musiałem z nią porozmawiać, bo nie chciałem stracić z nią kontaktu z powodu tamtej nocy.

Czemu zaproponowałem jej spotkanie u mnie? Tylko dlatego, że to była moja przestrzeń, w której czułem się najlepiej.

Jakie były moje plany? Chciałem ją przeprosić. Niestety, Beatriz ma rację, a to, co się między nami wydarzyło, nie miało szans na kontynuację. Byliśmy z dwóch przeciwnych partii. Z dwóch przeciwnych obozów, jeżeli można to było tak nazwać. Z dwóch innych światów.

Stałem w kuchni i spoglądałem przez okno.

Co jej powiem? Ona przyjdzie za parę godzin, a co ja jej powiem? Czy przywitam ją w progu? Szlag! Nie chciałem, żeby to było tylko zwykłe „przepraszam”. Główkując, wpadłem na pomysł przyrządzenia kolacji.

Nim zdążyłem to przeanalizować, już siedziałem w samochodzie i kierowałem się do pobliskiego sklepu. Rozglądając się po półkach, zastanawiałem się, co lubi Beatriz. Przecież tak naprawdę jej nie znałem. Wiedziałem tylko, jaką piła kawę, jakie jadła ciasto, ale także jak seksownie oblizywała łyżeczkę, kiedy pochłaniała słodkości. Nawet nie zorientowałem się, że już od dłuższego czasu jej się przyglądałem.

Zapiekanka.

Sałatka.

Dobre wino.

Wziąłem z regałów najpotrzebniejsze artykuły i z zadowoloną miną podążałem do kasy.

– O stary, dla kogo to wszystko? – Jacob zastąpił mi drogę.

– Zwykłe zakupy – odparłem stanowczo.

– Czyżby?

– Czemu czepiasz się szczegółów?

– Nie czepiam się, ale widzę, że szykuje się upojną noc.

– To zwykła kolacja.

– Jak zwał, tak zwał. Ja na twoim miejscu wziąłbym jeszcze kwiaty. Znam tę szczęściarę?

Tak, znał.

Ale nie mogłem mu tego powiedzieć. Mimo że współpracowaliśmy od dłuższego czasu i był jedną z najbardziej zaufanych osób, to tego by nie zrozumiał. A przez to, że zostałem prezesem, musiałem uważać, by przez własną głupotę nie zdradzić swojej tajemnicy. Doskonale rozumiałem, że kiedy chodzi o władzę, nie ma litości.

– Dobra, przyłapałeś mnie. Taka jedna, ale to tylko jednorazowa przygoda. – Z zakłopotaniem przeczesałem dłonią włosy, aby to wyglądało jak najbardziej prawdziwie.

– Takie drogie na jeden raz? – Jacob nie dawał za wygraną.

– Tak, i nie ciągnijmy więcej tego tematu.

Nie wiedziałem, czy to mój ton głosu, czy sroga mina, ale coś dało mu do zrozumienia, że jednak lepiej nie kontynuować tej rozmowy ze mną. Zezłościło mnie to, że ktoś za wszelką cenę starał się coś ze mnie wyciągnąć. Nigdy nie byłem wylewnym facetem.

Podążyłem szybko do kasy, zapłaciłem za zakupy i ruszyłem w stronę domu. Natłok myśli powodował, że nie byłem pewien, czy to wszystko miało sens, ale przeszkadzało mi to, aby spróbować zachować się jak dżentelmen. Przynajmniej ten jeden raz. Jeżelibym nie spróbował, to nigdy bym się nie przekonał.

Stojąc przed lustrem, przyglądałem się swojemu ubiorowi. Idealnie dopasowane spodnie od garnituru i jasna koszula dopełniająca całości.

Kiedy uzmysłowiłem sobie, że raczej przesadziłem, miałem zamiar się przebrać, ale dobiegł mnie dźwięk dzwonka do drzwi.

– Przecież to tylko rozmowa i uzgodnienie, jak reagować, kiedy jesteśmy blisko. Musimy to zrobić! – dodawałem sobie odwagi.

Podszedłem do drzwi i biorąc porządny oddech, położyłem dłoń na klamce.

Kiedy tylko ujrzałem Beatriz, poczułem się tak, jakbym zapomniał języka w gębie. Wyglądała olśniewająco. Ciemnoniebieska dopasowana sukienka perfekcyjnie podkreślała jej długie nogi, a także wydatny biust. Beatriz włosy zaczesała do tyłu, dzięki czemu miałem możliwość przyjrzenia się jej pięknej twarzy. Nie powinienem był tak na nią patrzeć, ale naprawdę była seksowna.

Głośno wypuściłem powietrze.

– Cześć. Wejdź, proszę. – Odsunąłem się, pokazując dłonią, aby weszła.

– Załatwmy to szybko – wypowiedziała na bezdechu.

Patrzyłem, jak okrążała pomieszczenie i kierowała się na kanapę. Zachowywała się tak, jakby była u siebie. Czy mi to przeszkadzało? Skądże. Przecież już tu była, więc zapewne wiedziała, co gdzie się znajduje.

– Może najpierw zjemy kolację – zaproponowałem.

– Miała to być tylko zwykła rozmowa.

– Ale chyba każdemu się przyda posiłek po intensywnym dniu pracy.

– Nie chcę przeciągać tego spotkania.

– Nie daj się prosić. Przecież sam tego nie zjem, a biorąc pod uwagę nasze charytatywne działania, nie powinniśmy marnować jedzenia.

Zauważyłem, że kobieta biła się z myślami. Przygryzła seksownie wargi, a ja poczułem, jak mój penis sam poruszył się w spodniach.

Musiałem opanować swoje żądze, bo wiedziałem, że w przeciwnym razie nie skończy się to tak, jak planowałem.

– Dobrze. A przy okazji wyjaśnimy sobie wszystko – odpowiedziała po dłuższej przerwie.

– Zapraszam. – Wskazałem dłonią stół.

Zachowywałem się sztywno, ale przy niej stresowałem się jeszcze bardziej niż zwykle.

Kiedy ona zajęła miejsce, ja udałem się do kuchni i zacząłem przynosić przygotowany posiłek. Wyraz twarzy Beatriz doskonale dawał mi do zrozumienia, że się tego nie spodziewała, a ja z każdą kolejną sekundą czułem, że na moich ustach pojawia się coraz większy uśmiech. Nigdy dotąd nie przygotowałem posiłku dla kobiety.

Usiadłem naprzeciwko niej, a ona obdarowała mnie uśmiechem.

– Na to nie byłam przygotowana.

– Co masz na myśli?

– To.

– A… to, uważasz mnie za takiego dupka, który nie potrafi gotować?

– Nie to miałam na myśli.

– Życzę smacznego – powiedziałem, puszczając do niej oczko.

Musiałem przyznać, że się postarałem i kolacja wyszła mi nawet smaczna. Spoglądaliśmy na siebie ukradkiem, a kiedy się na tym łapaliśmy, spuszczaliśmy wzrok.

– Mieliśmy porozmawiać.

– Po kolacji.

– Teraz!

Beatriz, nie dokończywszy swojej porcji, odłożyła widelec, wstała z krzesła i podeszła do okna.

– Jak sobie to wyobrażasz? – zapytała.

– Co masz na myśli?

– Mieliśmy tylko załatwić jedną sprawę, a ty się zachowujesz, jakbyś zaprosił mnie na randkę.

– To nie jest randka – zaprotestowałem, chociaż w pewnym stopniu Beatriz miała rację.

– A to wszystko?

– Chciałem załatwić to tak, jak należy, ale nie miałem intencji, byś poczuła się skrępowana.

– Musimy to zakończyć – powiedziała stanowczo, nawet nie spoglądając w moją stronę.

Zauważyłem, że mięśnie na jej plecach się spięły, a ręce zaczęły drżeć. Wstałem i stanąłem za nią. Omiótł mnie zapach perfum, zaciągnąłem się nimi. Wyciągnąłem rękę i już chciałem położyć ją na ramieniu Beatriz, ale ledwie moje opuszki zetknęły się z jej skórą, momentalnie cofnąłem dłoń.

Wyczuła moją obecność, bo odskoczyła i się odwróciła. Nasze spojrzenia się skrzyżowały, a jej usta miałem tuż przy swoich. Oblizała zadziornie wargi, a ja przestałem myśleć.

– Nie może więcej dochodzić do takiej sytuacji jak dzisiaj – wyszeptała.

– Mówisz o pocałunku?

– Armando! Nie zadawaj tylu pytań! To, co się zdarzyło między nami, było jednorazowe i tak musi zostać. Nie może się więcej powtórzyć. Rozumiesz to?!

– Rozumiem, ale…

– Ale co?

Naprawdę nie wiedziałem, co mną kierowało, gdy się na nią rzuciłem. Pocałowałem ją namiętnie i tak bardzo łapczywie. Beatriz oddała pocałunek. Czułem, jak penis coraz mocniej nabrzmiewał, a to, co zaczęło się dziać, prowadziło tylko do jednego.

Nie spodziewałem się tego, że mnie odepchnie. Stałem jak sparaliżowany takim obrotem spraw. Dyszeliśmy, próbując opanować oddech. Chciałem znów się do niej zbliżyć, ale z każdym moim krokiem do przodu, ona zrobiła krok w tył.

– Armando, nie! – cedziła, jakby chciała, żebym dobrze to zrozumiał.

– Powiedz mi, że tego nie chcesz.

– Nie możemy!

– Powiedz, że tego nie chcesz – powtórzyłem.

– Nie chcę.

Beatriz mnie okrążyła i prawie wybiegła za drzwi. Chwilę stałem i myślałem, co teraz, ale kiedy wróciłem do żywych, postanowiłem udać się za nią. Szybkim krokiem ruszyłem w stronę drzwi. Ku mojemu zdziwieniu, ona daleko nie odeszła. Stała i patrzyła na mnie.

– A niech mnie! Będę tego żałować! – Rzuciła się na mnie.

Podniosłem ją za biodra i nie przerywając pocałunku, stopą zatrzasnąłem drzwi. Udałem się z Beatriz do sypialni. Kiedy tylko ją położyłem, w zawrotnym tempie zerwaliśmy z siebie ubrania. Gdy znalazłem się pomiędzy jej udami, czułem, że to właśnie jest miejsce, w którym chciałem być.

Wiedziałem, że to nie powinno się zdarzyć, ale było już za późno. Nie panowałem nad sobą przy tej kobiecie, ale ona nie pozostawała mi dłużna.

Rozdział 15

Beatriz

Przecierając rano oczy, miałam cholerne déjà vu, i tym razem nawet nie mogłam zwalić winy na alkohol. Złamaliśmy zasady i nie dotrzymaliśmy danego sobie słowa całkiem na trzeźwo. To tylko my i nasze pragnienia, nie dało się zaprzeczyć, że tak bardzo pożądaliśmy siebie nawzajem.

Pragnęłam jego dotyku, który wprawiał mnie w ekstazę, jego bliskości, jego ust, jego oddechu na mojej skórze… I właśnie dlatego kolejnego ranka obudziłam się w jego łóżku. A obiecałam sobie, że więcej do tego nie dojdzie. Przyszłam tutaj z jasnym celem – aby to wszystko zakończyć. Zamiast tego posunęliśmy się dalej, szerzej otworzyliśmy drzwi, zamiast je zamknąć.

– Miło widzieć, że tym razem nie uciekłaś.

Z zamyślenia wyrwał mnie głos Armanda.

Miał rację, nie uciekałam. Dlaczego? To byłoby bezsensowne. Nie dało się zmienić czegoś, robiąc ciągle te same rzeczy. Nie chciałam cofać się do punktu wyjścia zaczynać od nowa.

Stało się. Ponownie przekroczyliśmy grancie i teraz zamiast uciekać, należało uczynić wszystko, aby to się nie powtórzyło. Dlatego właśnie odwróciłam się w stronę Armanda.

Szybko jednak zdałam sobie sprawę, że nie było to zbyt mądre posunięcie. Większość myśli uleciała mi z głowy, kiedy tylko dostrzegłam jego nagą klatkę piersiową. Nie mogliśmy rozmawiać w takich warunkach, bo jak już się przekonaliśmy, oboje mieliśmy zbyt słabą wolę w tej kwestii.

– Nie uciekałam, bo musimy porozmawiać – oznajmiłam, wstając z łóżka i łapiąc swoje rzeczy.

Zaczęłam się ubierać, stojąc do niego tyłem. Nie chciałam, a raczej nie mogłam sobie pozwolić, aby ponownie spojrzeć w jego oczy, na jego kuszące wargi i seksowne ciało. Zbyt łatwo byłoby mi wtedy ulec, a to było coś, do czego nie mogłam dopuścić.

– Czyżbyś teraz się mnie wstydziła? – spytał z rozbawieniem w głosie.

– Ubierz się – nakazałam, zamiast udzielić mu odpowiedzi.

– Wczoraj sama mnie rozbierałaś, a dziś unikasz mojego widoku? – Dalej się ze mnie wyśmiewał.

Widać miał dobry humor, skoro znowu był taki skory do droczenia się. Ja też miałam, kiedy się obudziłam. Ubiegła noc była bardzo przyjemna; gdyby tylko to było dla nas możliwe…

– Armando… – Westchnęłam.

– Wczoraj wypowiadałaś moje imię z o wiele większym zadowoleniem – wypomniał mi.

– Wczoraj to było wczoraj, a dziś jest dziś – skwitowałam. – Ogarnij się, czekam w kuchni, bo musimy pogadać.

– Ale ty wiesz, że jesteś u mnie? – spytał. – Bo rządzisz się, jakbyś była u siebie.

– Czekam pięć minut.

Mówiąc to, skierowałam się do drzwi. Nie mogłam być z Armandem sam na sam w jego sypialni, kiedy będzie się ubierał. To była zbyt wielka pokusa dla mnie, dla nas obojga. Między nami iskrzyło, a im dłużej to ukrywaliśmy, tym mocniej to wybuchało, kiedy w końcu pękaliśmy i pożądanie przejmowało nad nami kontrolę.

Musieliśmy unikać takich sytuacji wystawiających nas na pokusę.

Będąc w kuchni, pozwoliłam sobie na małe myszkowanie po jego szafkach, aby wyjąć dwa kubki i przygotować kawę. Woda wyłączyła się akurat, gdy mężczyzna wszedł do pomieszczenia. Miał na sobie czarne spodnie i granatową koszulę. Choć jego seksowne mięśnie nie były już tak uwydatnione jak przed chwilą, nadal czułam pożądanie, które trudno było kontrolować.

– Kawy? – spytałam.

– Mhm. – Kiwnął głową. – Z tym że to ja powinienem ci to zaproponować, jesteśmy u mnie.

– Twoje ego jakoś to zniesie. – Wzruszyłam ramionami, upijając łyk kawy. – Ta noc…

Oblizałam wargi, potrzebując chwili, aby znaleźć odpowiednie słowa. Nie było to proste, ponieważ sama nie wiedziałam, co chcę powiedzieć. To, czego chciałam, i to, czego potrzebowałam, wydawało się teraz czymś bardzo rozbieżnym, gdyż rozsądek i namiętność kierowały mnie w dwie przeciwne strony. Wiedziałam jednak, że powinnam słuchać rozumu, a nie poddawać się chwili przyjemności. Pożądanie nie mogło być trwałym gruntem.

– Tak? – ponaglił, spoglądając na mnie.

– Byłam ciekawa… – starałam się ostrożnie dobierać słowa.

Nie chodziło mi przecież o zranienie go, kłótnie ani prowokowanie. Musieliśmy chociaż spróbować zachowywać się jak dorośli. Nie rzucać się na siebie w namiętnej pasji, ale też nie droczyć się ze sobą jak gówniarze. Zbyt wiele mieliśmy do stracenia, aby poddać się pożądaniu czy chęci rywalizacji, teraz musieliśmy być odpowiedzialni.

– Jesteś beznadziejna w komplementach. – Zaśmiał się.

– Na pewno lepsza niż ty i nie miałam na celu chwalenia cię, tylko chciałam ci wyjaśnić, że to nie może się powtórzyć.

– Wiem…

– Wiesz? – Uniosłam brwi, spoglądając na niego. – To tyle?

Zawsze miał przecież tak wiele do powiedzenia, aby tylko zrobić mi na złość, podroczyć się czy popisać. A teraz nagle wydawał się taki małomówny, choć to właśnie była idealna okazja do rozmowy. Dlaczego?

– A co mam ci jeszcze powiedzieć, Beatriz? – odpowiedział pytaniem na pytanie. – Że podobała mi się ta noc i cholernie trudno będzie mi o niej zapomnieć i mijać się z tobą na korytarzu, jakby nigdy nic się nie wydarzyło? Oboje wiemy, że niczego to nie zmieni.

Pokiwałam głową, czując gorzki posmak w ustach. Czy to był żal?

Armando miał rację, żadne słowa nie mogły zmienić naszej sytuacji. Czy go pragnęłam? Czy chciałam więcej? Nie miało to znaczenia, bo nie było to dla nas możliwe.

– Czyli się zgadzamy… To nie może się powtórzyć, tym razem na serio, nie tak jak ostatnio.

– Jak wtedy, kiedy się na mnie rzuciłaś? – Uniósł kąciki ust w cwanym uśmiechu.

– Nie przeginaj.

– Ja tylko mówię, jak było, tak bardzo nie mogłaś mi się oprzeć.

– Armando!

– Jesteś słodka, kiedy tak się złościsz. – Pstryknął mnie palcem w czubek nosa.

Naszła mnie dziwna myśl… Jak wyglądałaby nasza rzeczywistość, gdyby to jednak było możliwe. To droczenie się, te słowne przepychanki, które zamiast we frustrację zmieniały się w pożądanie. Te uśmiechy i iskry w jego oczach widziane na co dzień. Te urocze chwile jak teraz. To wszystko…

Pokręciłam głową, próbując szybko odgonić te myśli. Były niestosowne i niemożliwe do spełnienia. Byłam poważnym urzędnikiem, nie powinnam była bujać w obłokach, to nie miejsce ani czas, szczególnie obecnie.

– Oboje mamy teraz wiele na głowie, jesteś szefem partii.

– A ty twarzą kampanii.

– Tak, i zaraz wybory – dodałam. – Mamy wiele zajęć, pewnie nawet nie będziemy się tak często widywać, kiedy zaczną się spotkania z wyborcami, to nam pomoże.

– Jesteś tego taka pewna?

– Tak – powiedziałam od razu. – Odpoczniemy od siebie, skupimy się na pracy. Gdy nie będziemy się przez jakiś czas widzieć, to irracjonalne pożądanie na pewno zniknie. Musi.

Próbowałam przekonać jego czy siebie?

– Co z oczu, to z serca? Obawiam się, droga Beatriz, że zapomnienie o mnie będzie nieco trudniejsze.

– Już się tak nie wymądrzaj.

– Mówię samą prawdę, po nocy ze mną nie wiem, czy ktoś inny cię zadowoli. – Śmiał się.

– Ale narycz z ciebie. – Pokręciłam głową.

Zabawnie było tak się z nim droczyć, przyzwyczaiłam się już do tego i szczerze polubiłam tę naszą dziwną relację. Będę tęsknić za tym, kiedy rozjedziemy się po kraju, zbierając poparcie i głosy. Ale tak musiało być, to wyjdzie nam obojgu na dobre.

– A ty powinnaś trochę wyluzować.

– Zrobię to, gdy zejdziesz mi z oczu.

– Wręcz przeciwnie. To ja najlepiej pomagam ci się zrelaksować.

– Jesteś niemożliwy! – Zaśmiałam się.

– Drugiego takiego nie znajdziesz.

– Nawet nie będę szukać. Z tobą nie wytrzymuję, a jeszcze jeden taki jak ty? – Potrząsnęłam głową. – Świat by tego nie zniósł.

W tej chwili wydawało się to takie zwyczajne, a nawet przyjemne i proste. Po prostu śmiać się, żartować i pić poranną kawę. W tych czterech ścianach to mogło być proste, ale wiedziałam, że za murami budynku już takie nie będzie. Dlatego nie mogliśmy zaczynać czegoś, co nie mogło mieć przyszłości. Musieliśmy skończyć to już teraz, póki nie było zbyt poważne, żeby nikt nie cierpiał i powstało jak najmniej szkód.

– Powinnam się zbierać – stwierdziłam, spoglądając na swój zegarek. – Umówiłam się z dziewczynami, a jeszcze muszę się spakować przed pierwszą podróżą.

– Kampania przed wyborami. – Pokiwał głową. – Też mam sporo do ogarnięcia.

– Choćby to, którą koszulę spakować?

– Na przykład. – Uśmiechnął się. – A co, jeśli ta jedna decyzja zaważy na wynikach wyborów?

– Nikt nie zagłosuje na ciebie tylko dlatego, że jesteś przystojny.

– Zdziwiłabyś się, ale liczę, że zrobią to dlatego, że jestem najlepszy.

– Jeśli mnie nie ma obok.

– Zadziora z ciebie.

– Po prostu nie możesz przeżyć tego, że nie jesteś w stanie ze mną wygrać.

– Nie, lubię tę naszą rywalizację i nie chcę wygrywać.

– Dlaczego nie? – Zmarszczyłam brwi. – Przecież uwielbiasz wygrywać.

– Bo wygrana będzie oznaczać koniec, a ja nie chcę kończyć naszej rywalizacji.

Poczułam dziwne ukłucie w środku. Dla ludzi skupionych na wygraniu i rywalizacji jak my to było coś wielkiego. I choć moje serce na ułamek sekundy zadrżało, wiedziałam, że te słowa nie mogły się spełnić i że najlepiej było zamknąć ten rozdział.

– Dzięki za kawę, choć sama ją sobie zrobiłam. No i powodzenia.

– Wzajemnie, Beatriz. Jak to mówią, niech wygra lepszy.

– Czyli wiadomo kto.

– Wiadomo kto.

– Do zobaczenia, Armando – pożegnałam się, kierując do drzwi.

– Do zobaczenia, Beatriz.

Wychodziłam z jego mieszkania z lekkością. Czułam się, jakby kamień spadł mi z serca. Wierzyłam, że teraz będę mogła skupić się na pracy i wyborach, że ten skok namiętności się skończył. Ale nie mogłam też ukryć, że to właśnie on wprawił mnie w tak dobry humor. Dawno nie miałam tak przyjemnego, beztroskiego poranka. I coś kuło mnie w środku na myśl, że to nie mogło się powtórzyć, ale przecież byłam dużą dziewczynką i wiedziałam, że namiętność to zły doradca, że kariera to o wiele solidniejszy grunt.

Na niej właśnie zamierzałam się skupić. Całą swoją energię planowałam poświęcić kampanii, wyborom i pracy, a nie Armandowi. Musiałam spotkać się z przyjaciółkami i przygotować do podróży.

Rozdział 16

Armando

Beatriz wyszła, a ja zamiast poczuć się lepiej, poczułem wielki zawód. Nie wiedziałem, czego właściwie od niej oczekiwałem. Czy ja naprawdę uważałem, że to wszystko może się jakoś poukładać? Zarówno ta noc, jak i wspólna kawa pokazały mi, że chyba właśnie tego oczekiwałem od związku. Od kiedy pamiętałem, zawsze stawiałem na przelotne romanse i seks, ale ten z Beatriz udowodnił mi, że ta kobieta ma w sobie ogień.

Oparłem się o ścianę i wypuściłem powietrze tak głośno, że odbiło się echem w moich uszach. Ona miała świętą rację, to nie mogło się udać. Może i byłem gotowy spróbować, ale nie zamierzałem pokazać jej swojej słabości. Właśnie dlatego byłem w stosunku do niej taki opryskliwy, ale również dlatego, że to była jedyna forma czułości, dzięki której czułem z nią więź. Musiałem pozostać przy tym, czego ona oczekiwała. Tak będzie lepiej. Przecież nie zależało mi na niej jak na kobiecie, a to wszystko, co zaczęło roić się w mojej głowie, było tylko przelotne.

Wchodząc do parlamentu, zauważyłem Gregga. Wyglądał tak, jakby właśnie na mnie czekał.

– Dzień doby. Musimy porozmawiać – powiedział dość hardo, jak miał w zwyczaju.

– Dzień dobry. Zapraszam do mnie.

Podszedłem i uścisnąłem dłoń, którą wyciągnął w moją stronę.

Starałem się być stanowczy, jak na przywódcę partii przystało, ale coś mi mówiło, że Gregg ma na mnie jakiś haczyk.

Nie miał się do czego doczepić. Mimo że pomiędzy mną a Beatriz aż iskrzyło, przy obcych starałem się zachowywać zgryźliwie, by nie wzbudzać sensacji. Nie każdy jednak mógł odebrać to tak, jak sobie tego życzyłem, bo jak wiadomo, kto się czubi, ten się lubi.

Starałem się iść przed mężczyzną pewnym krokiem, ale doskonale wyczuwałem, jak całe moje plecy zlały się potem. Zająłem miejsce i gestem wskazałem Gerggowi, żeby usadowił się po drugiej stronie.

Nie spodziewałem się, że dzięki władzy mogłem czuć taką nieziemską satysfakcję. Siedziałem i z wielką dumą starałem się zachować, jak na szefa przystało. Jeszcze nie tak dawno to on był na moim miejscu.

– Chciałeś rozmawiać – zacząłem pewny siebie.

– Tak. Wiesz, że już niedługo są wybory, a na razie utknęliśmy w martwym punkcie. Musisz więcej się pokazywać. Najlepszą okazją będzie Batalla del vino.

– Bitwa na wino? – zapytałem zdziwiony.

Nigdy dotąd nie prowadziliśmy takiej polityki.

– Właśnie.

– Do tej pory nie wybieraliśmy się na tego typu imprezy.

– Tak. Ale z racji tego, że partia ma nowego szefa, musimy przyjąć inną taktykę na zbliżenie się do potencjalnych wyborców. Rozumiesz?

– Średnio.

– Jeżeli społeczeństwo zobaczy, że nie ograniczamy się tylko do jednego terytorium, ale bywamy również w innych miejscach i potrafimy się świetnie bawić, dostrzeże w nas ludzi.

– Coś w tym jest. Dziękuję.

– Nie masz za co dziękować. Chyba każdemu zależy na wygranej, a ja wierzę w twój potencjał. Dobra, zbieraj się do domu, musisz się spakować.

– Mam mnóstwo papierkowej roboty. – Gestem wskazałem stertę dokumentów zalegających na mojej półce, którą w głowie nazwałem „pilne do załatwienia”.

– Zostaw to mnie i pamiętaj…

– Tak?

– Nie robisz tego dla siebie, ale dla całej partii, więc baw się dobrze.

– Na pewno.

Jeszcze chwilę rozmawialiśmy na tematy służbowe, którymi w obecnej sytuacji nie mogłem się zająć. Gregg jednak stał się moim mentorem, prowadził mnie przez nieznane wody. Wiedziałem, z czym wiązała się tak ważna funkcja, ale nie potrafiłem przewidzieć, że wymaga tak dużego wysiłku – nie tylko fizycznego, lecz także psychicznego.

Kiedy Gregg opuścił moje biuro, zacząłem analizować całą sytuację. To był doskonały moment, aby na chwilę zapomnieć i odciąć się od teraźniejszości, czyli Beatriz.

Pospiesznie pozbierałem najpotrzebniejsze rzeczy i udałem się do domu, by spakować torbę. Musiałem przygotować się na każdą ewentualność, na pewno się porządnie ubrudzę, przecież była to bitwa na wino. Chyba że będę starał się trzymać na uboczu. Tylko jeśli miałem się bratać z ludźmi, nie mogłem się schować w kąt i zostać niezauważony.

Podróż samolotem się nie dłużyła, bo towarzystwa dotrzymywał mi Jacob. On zawsze serwował te swoje opowieści o przygodach na jedną noc. Miałem chwilę słabości, kiedy to opowiadając o swoich ostatnich podbojach, nie wymieniłem imienia Beatriz.

Mimo że leciałem dość daleko i powinienem był o niej nie myśleć, okazało się całkiem inaczej.

– Jesteśmy dzień wcześniej. Może wyskoczymy na jakieś piwo? – zaproponował Jacob.

– Nie najgorszy pomysł, po jednym nie zaszkodzi, ale musisz znaleźć jakieś miejsce na uboczu. Wiesz, że nie jest wskazane, by ktoś mnie przyłapał.

– Zawsze mówisz po jednym, a doskonale wiesz, jak to się kończy. – Jacob zaczął się zanosić śmiechem.

Zdawałem sobie sprawę, że odkąd Beatriz zagościła w moich myślach na stałe, wszystko się zmieniło.

Kiedyś nie było mowy, żebym w takiej sytuacji wrócił do domu sam, a teraz po prostu nie miałem ochoty na przelotny romans.

Chciałem sobie tłumaczyć, że to tylko ze względu na pozycję, którą obecnie zajmowałem, ale tak nie było. Mogłem okłamywać każdego, ale przecież nie siebie.

Będąc w hotelowym pokoju, udałem się szybko pod prysznic. Starałem się zimną wodą zagłuszyć myśli, które zamiast krążyć wokół kampanii wyborczej, wędrowały wokół kobiety. Chłodny strumień wcale jednak nie przynosił ukojenia.

Gdy już wydawało mi się, że jakoś się z tym uporałem, postanowiłem, że wybranie się do pubu nie będzie takim złym pomysłem.

– Stary, zobacz na te dwie przy barze.

Kolejny raz z rozmyślań wyrwał mnie głos kolegi.

– I co z nimi?

– Turystki.

– I co z tego? W dalszym ciągu nie rozumiem.

– Moja ta po prawej, twoja po lewej.

– Miało być tylko piwo i powrót do hotelu.

– Czy stanowisko aż tak cię zmieniło, że nic nie rozumiesz? Nie daj się prosić. Zabawmy się.

– Ty się możesz zabawić, ja wracam.

– Serio? – zapytał zdziwiony.

– Hm… – Opróżniłem kufel i odstawiłem na stolik. – Nie mam ochoty na podryw. Zresztą potrzebuję odpoczynku.

– Twoja strata.

Jacob, nie czekając, aż opuszczę bar, od razu skierował się do kobiet. Już z daleka widziałem, że będzie się dobrze bawił. Moim priorytetem były odpoczynek i sen, gdyż poprzedniej nocy niewiele spałem.

Spacerując przez park, czułem, że moja głowa była wolna od jakichkolwiek niepotrzebnych myśli. Wiedziałem, po co tu byłem i co należy do moich obowiązków. Usiadłem na ławce i wsłuchiwałem się w cichy szum spokojnego strumyka płynącego nieopodal.

Myślałem, że udało mi się odciąć od wszystkiego, ale niestety wśród zarośli usłyszałem głos kobiety. W pierwszej chwili byłem niemal pewny, że należy do mojej Beatriz, chociaż wiedziałem, że to niemożliwe. Zerwałem się na równe nogi i schowałem się za pobliskie drzewo. Wcale się nie myliłem.

To ona.

To ta kobieta, o której myślałem cały czas i nie potrafię chociaż na moment zapomnieć.

Nie była sama. Był z nią mężczyzna. Czułem, że jakaś siła aż ściska mój żołądek, a uczucie zazdrości pali do bólu. Zacisnąłem dłonie w pięści. Śmiała się. Była tak uradowana. Była tak samo zadowolona jak tego poranka, kiedy razem jedliśmy posiłek. Miałem ochotę podejść i wytłumaczyć temu gościowi, że ona należy do mnie, ale przecież tak nie było. Wziąłem głęboki oddech i szybkim krokiem udałem się do hotelu.

Musiałem jej unikać jak ognia. Miała świętą rację, tak będzie dla nas lepiej.

Nie pozwolę, aby mną zawładnęła.

Rozdział 17

Beatriz

Gdy okazało się, że w trakcie naszej kampanii wyborczej jest zaplanowany udział w lokalnych świętach i wydarzeniach, byłam zachwycona. Szczególnie gdy pierwszym z nich miała być bitwa na wino.

To fascynujące, że jako kraj tworzyliśmy całość, a jednak każde miasteczko mogło mieć swoje tradycje.

I tak samo, jak jeden region różnił się od drugiego, tak samo każdy człowiek był inny. Właśnie dlatego moim zdaniem nie należało podchodzić do wyborców jak do niezidentyfikowanego ogółu. Każdy mógł mieć inne poglądy i oczekiwania. Dobrze było ich poznać i samemu także pokazać się z różnych stron.

Podczas takich wydarzeń wyborcy mogli zobaczyć w nas prawdziwych ludzi. Nie tych elegancko ubranych stojących na mównicy, ale tych zwyczajnych obywateli, którzy lubią się bawić, a nawet brać udział w bitwie na wino, gdy nadarzała się okazja.

Razem z Marcelą i Cristiną bardzo się ekscytowałyśmy. Mogło się to wydawać trochę dziecinne, ale stanowiło to fajną odskocznię od codzienności i programów partii, a tego właśnie potrzebowałam.

Na rynek, gdzie odbywało się wydarzenie, dotarliśmy na piechotę. Robiliśmy zdjęcia jak prawdziwi turyści, ale również zajmowaliśmy się celem naszej wizyty – prowadzeniem dialogu z wyborcami. Pytaliśmy, na jakie zmiany liczą, czego oczekują od polityków i jak chcieliby, żeby ten kraj wyglądał w przyszłości.

Gdy byłyśmy na miejscu, tuż przed nami pojawił się jakiś dziennikarz.

– Posłanko Beatriz, co skłoniło was do udziału w tym wydarzeniu?

– Pokazanie, że jesteśmy zwykłymi ludźmi, którzy jak wszyscy potrafią się bawić i chcą jak najlepiej dla tego kraju. Jako partia chcemy dbać o naszych obywateli, a żeby to zrobić, trzeba wiedzieć, czego oczekują. A jak lepiej to zrobić, niż poznając wyborców osobiście?

Uśmiechanie się do kamery i odpowiadanie na przeróżne pytania przychodziło mi z łatwością, miałam to wszystko już wyćwiczone. Jak dobrze, że nigdy nie byłam zbyt nieśmiała. Kariera polityczna to jednak ciągłe bycie na świeczniku. Osoba zamknięta w sobie pewnie zostałaby pożarta przez wilki.

– A co sądzicie o tym, że wasi rywale wpadli na ten sam pomysł? A może ktoś go od kogoś pożyczył?

– Słucham? – Zmarszczyłam brwi, nie wiedząc, o czym ten dziennikarz mówi.

– Zostałem poinformowany, że przewodniczący Armando się tutaj pojawił. O, właśnie jest – dodał, spoglądając na scenę.

Podążyłam za jego wzrokiem i aż nie mogłam w to uwierzyć. To rzeczywiście był on. A przecież ten wyjazd miał być okazją, by od niego odpocząć. Mieliśmy rozejść się w swoje strony, a wylądowaliśmy w tym samym mieście. Ba! Dzieliło nas zaledwie kilka metrów. Jak można było mieć aż takiego pecha?

Nawet nie zastanawiałam się nad tym w kwestiach politycznych. O wiele mniej mnie obchodziło, czy ktoś uzna, że to oni wpadli na ten pomysł pierwsi, czy że oni pokażą się z lepszej strony. Uderzyło to we mnie osobiście, bo nie mogłam oderwać wzorku od Armanda, którego przecież miałam unikać.

– Dzień dobry, w imieniu mojej partii bardzo dziękuję za zaproszenie. Bitwa na wino to jeden z przykładów pięknych tradycji Hiszpanii, choć przyznam, że sam nie miałem nigdy okazji brać w niej udziału. Aż do dzisiaj. Jak to mówią, człowiek uczy się przez całe życie.

Zaśmiał się, a tłum razem z nim. Miał charyzmę i trzeba było mu przyznać, że potrafił przemawiać i robić wrażenie. Dlatego ludzie mogli chętnie na niego głosować.

– Pragnę tylko przypomnieć, że nasi ludzie są wszędzie w terenie. Jakbyście chcieli podzielić się swoimi obawami, pomysłami, projektami albo o coś zapytać, jesteśmy tu dla was. Pozostaje mi życzyć miłej zabawy. Niech zacznie się bitwa na wino.

Razem z jego słowami rozległy się dźwięk dzwonu i huk otwieranych butelek. Ludzie się śmiali, biegali, w powietrzu unosiły się krople i piana.

A ja? Ja nie mogłam oderwać wzroku od Armanda i wpatrywałam się w niego tak intensywnie, że chyba to wyczuł.

Dostrzegł mnie, schodząc ze sceny, a na jego twarzy wymalowało się zaskoczenie. Nagle zmienił kierunek i zmierzał w moją stronę. Rozejrzałam się, ale Marcela i Cristina tak jak inne osoby z mojej partii gdzieś zniknęły. Nie mogłam dostrzec nikogo znajomego. Byliśmy w tłumie obcych ludzi, ale to nie znaczyło, że byliśmy niezauważeni. Kręcili się tu dziennikarze, a nawet jeśli nie oni, to każdy miał telefon. Jedno zdjęcie by wystarczyło.

– Beatriz.

– Armando. Znowu się spotykamy.

– Szybciej niż przypuszczałem.

– Ja także byłam zaskoczona twoim widokiem – przyznałam.

– Czy to było miłe zaskoczenie?

– Jeszcze nie. – Uśmiechnęłam się pod nosem. – Ale będzie, gdy już z tobą wygram.

Zanim zdążył jakkolwiek zareagować, otworzyłam butelkę wina i wycelowałam prosto w jego białą koszulę. Wyraz twarzy Armanda zdradzał zaskoczenie, lecz szybko wstąpił w niego duch rywalizacji, który już dobrze znałam. Oczywiście wiedziałam, że zechce się zemścić. Ale zawsze było to bezpieczniejsze niż rozmowa. W końcu po to tu byliśmy – aby wziąć udział w bitwie na wino.

– Pożałujesz tego.

Zaczęłam uciekać, nim zdążył to wypowiedzieć, lecz nigdy nie byłam typem sportowca, a do tego miałam na sobie buty na koturnie. Samo chodzenie w nich było uciążliwe, a co dopiero bieganie. Naprawdę nie wiedziałam, jak modelki to robią.

Oczywiście Armando oblał mnie winem tak, że moja sukienka ucierpiała o wiele bardziej niż jego koszula. Myślałam, że na tym poprzestanie, ale gdzie tam. On nie potrafił odpuścić. I ja w sumie też nie.

Ganialiśmy się, oblewając winem. Wszyscy dookoła robili to samo, więc wyglądało to, jakbyśmy po prostu brali udział w lokalnej zabawie, a nie wygłupiali się jak dzieci. To drugie zdecydowanie nie przystało politykom. A już tym bardziej tym rozpoznawalnym.

– I co, warto było zaczynać tę wojnę? – zapytał mnie.

– A co, chcesz się już poddać? – Zaśmiałam się.

– Wino się skończyło i tobie też.

Dopiero wtedy zerknęłam na swoją butelkę. Rzeczywiście, miał rację.

Tak się wkręciłam w zabawę, że na nic nie zwracałam uwagi.

Beztroska atmosfera, piękny zapach wina, wspaniali ludzie, entuzjazm – to wszystko było orzeźwiające. Ale nie dało się zaprzeczyć, że również Armando miał w tym swój udział. Z kimś innym nie mogłabym być aż tak beztroska i swobodna. Rywalizowanie z nim było przyjemnością, w której nie mogłam odpuścić, a do tego czułam się dość zwyczajnie.

– To chyba znak, że najwyższy czas wracać do hotelu i się wysuszyć.

– Gdzie się zatrzymaliście?

– Rosa.

– Odprowadzę cię.

– Mieliśmy się nie spotykać.

– Daj spokój. To obce miasto, a ty jesteś cała mokra.

– No i? – Uniosłam brwi.

– Popatrz, jak wyglądasz.

Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że ubranie przykleiło mi się do ciała, przez co sutki wyraźnie odznaczały się pod materiałem sukienki. Zaczerwieniłam się, rozglądając dookoła, ale chyba nikt inny tego nie dostrzegł. Dopiero byłaby sensacja, gdyby takie zdjęcie pojawiło się w prasie.

– Proszę. Niewiele ci pomoże, bo przez ciebie jest cała mokra, ale chociaż się zakryjesz – powiedział, zdejmując i podając mi swoją marynarkę, która przyjęłam.

– Dziękuję.

– Pozwól, że cię odprowadzę, muszę się upewnić, że jesteś bezpieczna.

Zadrżałam, słysząc te słowa. Brzmiało to tak, jakby mu na mnie zależało, jakby się martwił. A to przecież było niemożliwe, prawda? To, co było między nami, to rywalizacja i chwilowa namiętność, nie było miejsca na nic więcej, tak?

– Obchodzi cię to?

– Nie jestem takim dupkiem – odparł. – Oczywiście, że tak. Chodźmy.

Skinęłam głową i w milczeniu szłam obok niego. Musiało to wyglądać komicznie. Sukienka i włosy kleiły mi się do ciała, a na ramionach miałam męską marynarkę. Z kolei biała koszula Armanda była cała czerwona, a krawat całkiem rozwiązany. Wyglądaliśmy jak para wracająca z imprezy, a nie poważni politycy.

Nikt jednak nie zwracał na nas uwagi. Mogliśmy nacieszyć oczy widokami uroczych hiszpańskich uliczek i zachodzącego słońca odbijającego się w tafli wody oraz rozkoszować się ciszą i spokojem.

– Armando?

– Tak? – Spojrzał na mnie.

– Wiedziałeś, że tu dzisiaj będę? Tylko odpowiedz szczerze.

– Nie miałem pojęcia. Sądzisz, że zaplanowałbym to tylko po to, by cię zobaczyć? To niedorzeczne.

Pokiwałam głową, doskonale wiedziałam, że ma rację, a jednak z jakiegoś irracjonalnego powodu zrobiło mi się przykro. A przecież nie mogło, bo sama usilnie próbowałam postawić między nami granicę i zakończyć to coś, co się zaczynało.

– Ty też nie miałaś pojęcia, że tu będę, że się spotkamy.

– Nie.

– A jednak tak się stało. Zupełnie jakby coś pchało nas ku sobie.

– Coś? Tylko nie mów, że przeznaczenie? – Parsknęłam śmiechem. – Nie możesz wierzyć w takie rzeczy.

– Nie wiem. – Wzruszył ramionami. – Z jakiegoś powodu, gdy tylko wydaje mi się, że zostawiłem to za sobą, ty znowu pojawiasz się tuż przede mną i wszystko zaczyna się od nowa.

– Ja…

Zabrakło mi słów. Doskonale go rozumiałam, bo czułam to samo. A jednak nie mogłam mu tego powiedzieć, nie miało to sensu. Mieliśmy się oddalać, a nie zbliżać.

– Zdaje się, że jesteśmy na miejscu – oznajmił Armando.

Rzeczywiście, miał rację. Znowu. Zbyt często udawałam się do krainy marzeń, choć wcale nie byłam marzycielką. A przynajmniej dopóki nie poznałam, czym jest pragnienie Armanda.

– Tak, dziękuję, że mnie odprowadziłeś, i za marynarkę. – Zaczęłam ją zdejmować.

– Zostaw, przyda ci się. Oddasz przy okazji.

Zatrzymałam się w pół kroku, chcąc skorzystać z jego oferty. Zaciągnąć się zapachem z jego ubrania, mieć okazję znowu z nim pogadać. Właśnie do tego by to doprowadziło. I właśnie tego nie mogliśmy zrobić.

– Nie możemy, nie powinno być więcej takich okazji – stwierdziłam, podając mu ubranie.

– Jesteś uparta.

– A ty zbyt lekko do tego podchodzisz.

– Bo w życiu jest zbyt wiele problemów, aby się wszystkim tak przejmować. Dziś było miło, oboje o niczym nie myśleliśmy.

– Tak – przyznałam, uśmiechając się lekko. – Było bardzo miło.

Czy byłoby tak samo, gdybym na niego nie wpadła? Moje myśli o Armandzie zaczęły za bardzo przyćmiewać cel mojego wyjazdu – kampanię i wybory.

– Powinnam wrócić i się ogarnąć. Cała się lepię od tego wina. – Zaśmiałam się.

– Oczywiście. Miłego wieczora, Beatriz.

– Wzajemnie, Armando.

Uśmiechnęłam się, odprowadzając go wzrokiem. I pomyśleć, że mogłoby być tak pięknie. Morze, zachodzące słońce, klimatyczne miasteczko, hotel i my dwoje… Pokręciłam głową. Przy Armandzie byłam marzycielką, a nawet romantyczką. Pragnęłam rzeczy, których wcześniej wydawało mi się, że nie potrzebuję.

A teraz? Teraz wiedziałam, że nie mogę zmienić wszystkiego dla chwilowego kaprysu. Dlatego wróciłam do pokoju hotelowego, aby ogarnąć się po bitwie i starać się nie myśleć o Armandzie. Czekało mnie jeszcze wiele przystanków na drodze do wyborów i nie było tam miejsca na tego mężczyznę.

Rozdział 18

Armando

Zazdrość i chęć wygarnięcia Beatriz, że widziałem ją z innym mężczyzną szybko minęły. Tak samo, jak moja złość.

Kiedy tylko ją zobaczyłem, jedyne, na co miałem ochotę, to znaleźć się blisko niej. A ta bitwa na wino? Zachowywaliśmy się jak dwójka dzieci, które nie widziały nic innego poza dobrą zabawą. Nie powiedziałbym, że to idealny pomysł, ale chociaż przez moment Beatriz była przy mnie.

Gdy jej piękne usta wypowiadały moje imię, zapragnąłem się w nich zanurzyć.

Rozumiałem, że nie był to najlepszy pomysł, ale jeżeli nie spróbujemy, to nigdy się nie dowiemy, czy układ pomiędzy nami nie miałby prawa bytu. Może i dałoby się zachować nasz związek w tajemnicy, a każde z nas otrzymałoby to, czego potrzebuje, czyli zaspokojenie swoich żądz.

Tylko czy ta kobieta chciałaby na to przystać? Jeżeli nie spróbuję, to nigdy się tego nie dowiem.

Po prysznicu postanowiłem, że posiedzę w pobliskim barze.

– A ty co tak sam? Nie mogłeś powiedzieć? Wiesz, że piwka to nigdy nie odmawiam.

Jacob jak zwykle wydawał się zadowolony z życia. Ale nic dziwnego. Uważał się za polityka, na którego poleci każda laska, więc lubił imprezować i dzięki swojemu urokowi osobistemu zaliczał każdą, która wpadła mu w oko. Może i bym go potępił za takie zachowanie, ale przecież swego czasu nie byłem lepszy od niego. Teraz niestety moje myśli krążyły wokół tylko jednej kobiety.

– Potrzebowałem wszystko rozplanować – tłumaczyłem się, jakbym był przyłapany na jakimś przestępstwie.

– Wydaje mi się, że dobrze wypadłeś, a przy okazji partia na tym skorzystała.

– Tak, ale dostałem właśnie mail od Gregga z listą miejsc, w które muszę się udać, i imprez, w których mam wziąć udział.

– Nie wydaje ci się to dziwne?

– Co? – zapytałem, nie rozumiejąc, co kumpel miał mi do przekazania.

– Gregg oddał ci stanowisko, a w dalszym ciągu zachowujesz się tak, jakby to on był szefem.

– To nie tak! – zaprotestowałem.

– A jak? Powiedz, że tego nie dostrzegasz.

– To, że dostaję od niego wskazówki, jest bardzo pomocne. Jestem mu dozgonnie wdzięczny za te podpowiedzi, bo stał się moim mentorem. – Przełknąłem ścianę. – Zrobię wszystko, aby wygrać te wybory, a jeżeli nie podoba ci się, że on mi w tym pomaga, to więcej nie będziesz musiał nigdzie ze mną jeździć. Zajmiesz się robotą papierkową na miejscu.

– Co ty taki drażliwy?

– Nie lubię, kiedy ktoś mi mówi, co mam robić.

– Boże, Armando. Normalnie cię nie poznaję. Widzę, że nie jesteś w najlepszym nastroju. Jeżeli masz zamiar wyżywać się na mnie za coś, czego nie rozumiem, to wybacz, ale pij sobie to piwo sam.

Tym razem chyba mnie poniosło. Nie miałem pojęcia, dlaczego to właśnie na nim wyładowałem swoje emocje. On nie był niczemu winien. Zaczęła mnie przerażać sytuacja z Beatriz i dlatego sobie nie radziłem. A może kierował mną strach o to, że a nuż ktoś może się o nas dowiedzieć?

Prędzej czy później ta kobieta doprowadzi mnie do obłędu. Wziąłem oddech i podążyłem za kolegą z pracy. Przecież od początku naszej kariery trzymaliśmy się razem. Nic nie mogło nas poróżnić, a ja musiałem trzymać nerwy na wodzy.

– Przepraszam, stary. To wszystko przez zmęczenie – skłamałem.

– Czy aby na pewno?

– Tak. Wiesz, że zależy mi na tym, abyśmy wygrali wybory. Zastanawiam się, jak to zrobić, żeby zbratać się z wyborcami. Z boku wydaje się to łatwe, ale tak naprawdę muszę główkować. Zrozum mnie.

– Żeby mi to było ostatni raz.

Jacob dał mi porządnego kuksańca w bok, po czym zajął miejsce przy barze. Mimo że rozmawialiśmy o wszystkim, nawet o kobietach, które wchodziły do lokalu, to nie pozbyłem się myśli o Beatriz. Chęć zobaczenia się z nią była silniejsza niż zdrowy rozsądek. Byłem przewodniczącym, a zachowywałem się jak szczeniak, którym kierowało rosnące pożądanie.

Wyciągnąłem telefon z kieszeni i udając przed kolegą, że właśnie coś sprawdzam w notatniku, napisałem krótką wiadomość do Beatriz.

Za godzinę na wschodniej plaży.

Pospiesznie schowałem komórkę, jakby miała mnie zaraz poparzyć. Co mi odbiło? Przecież weźmie mnie za desperata. Ku mojemu zdziwieniu, poczułem wibracje.

Czyżby wielki Armando zaproponował randkę?

Na mojej twarzy mimowolnie pojawił się wielki uśmiech. Dobrze, że Jacob właśnie zajął się kobietami, które usiadły niedaleko nas.

Zapewne miałby wielki ubaw, gdyby zobaczył, jak szczerzę się do komórki.

Nawet jeżeli, to co?

Postanowiłem, że zagram w jej grę.

To się zastanowię, czy mam na to czas.

Zwykłe spotkanie biznesowe? Pasuje? W ustronnym miejscu, abyśmy nie zostali gwiazdami jutrzejszych wiadomości.

Chcesz wyciągnąć ode mnie informacje na temat kampanii?

Bystra i piękna.

Do później.

Co to miało znaczyć? Przyjdzie? Nie przyjdzie? Randka?

Tyle pytań zaczynało kotłować się w mojej głowie. A niech mnie! Przecież piknik przy blasku księżyca, który odbijał się w spokojnych falach, nie mógł być powiązany z randką. Cholera!

Kogo ja tak naprawdę miałem zamiar okłamywać? Na pewno nie Beatriz, tylko siebie.

– Stary, poznaj, to Anastasia i Beatriz.

Do moich uszu dotarł dźwięk imienia kobiety, o której właśnie rozmyślałem.

Podniosłem wzrok na Jacoba, a później spojrzałem w stronę kobiet, które mu towarzyszyły.

Blondynki o idealne opalonych ciałach, ale żadna z nich nie przypominała mojej Beatriz.

– Panie postanowiły dotrzymać nam towarzystwa.

– Armando… – zabrałem głos. – Ale przepraszam, niestety muszę przygotować się do jutrzejszych wywiadów. Bawcie się dobrze, a panie zostawiam w doborowym towarzystwie. Może i mój kolega jest jeden, ale zastąpi dziesięciu takich jak ja.

To powiedziawszy, oddaliłem się dyplomatycznie. Sądziłem, że nie uda mi się tak łatwo wymigać, ale było inaczej.

W sklepie trzy kobiety miały ze mnie niezły ubaw. Przemierzałem alejki jak wariat. Wziąłem mały kosz piknikowy, po czym uzupełniłem jego zawartość. Kanapki, truskawki, wino i dwie lampki. Domyślałem, że zapewne niejedna dziewczyna by mnie wyśmiała za tak małą kreatywność, ale spoglądając na zegarek, uświadomiłem sobie, że trwało to zbyt długo i jeżeli Beatriz postanowiła się zjawić, to przez moją nieobecność mogła szybko odpuścić.

Tylko czy aby na pewno się zjawi?

Gdy podszedłem do kasy, okazało się, że również sprzedawczyni się dobrze bawiła moim kosztem.

– Spontaniczne zaręczyny? – zapytała, kiedy wykładałem zakupy na ladę.

– Ee… Nie, w żadnym wypadku. – Poczułem, że zaschło mi w ustach. – Spotkanie biznesowe – palnąłem to, co pierwsze przyszło mi na myśl.

– Jak zwał, tak zwał.

Nie miałem zamiaru dalej z nią dyskutować, bo od pewnego czasu stałem się bardziej rozpoznawalny. Nie chciałem, aby przypadkiem ktoś przysłuchiwał się tej wymianie zdań albo jeszcze gorzej, robił potajemne fotki, które już za pięć minut krążyłyby po Internecie. Zapłaciłem i jak gdyby nic opuściłem market.

Przystanąłem przy brzegu i już miałem wracać, bo wcale się nie myliłem – kobieta tylko ze mnie zażartowała. Nie zjawiła się. Nie miałem pojęcia, na co tak naprawdę liczyłem.

W mojej głowie szumiały odgłosy fal, które delikatnie odbijały się od brzegu. Zimny wiatr rozwiewał mi włosy. Na niebie było mnóstwo gwiazd, a ja stałem pośrodku, czekając na coś, co tak naprawdę nie miało prawa się wydarzyć.

Co mną kierowało?

Co siedziało mi w głowie?

Wyciągnąłem telefon i spojrzałem na wyświetlacz, łudząc się, że zobaczę wiadomość od Beatriz, ale niestety, myliłem się. Zegarek wskazywał, że zostało jej jeszcze dziesięć minut.

Usiadłem tuż przy brzegu i postanowiłem zaczekać tak długo, aż kobieta się zjawi.

Podświadomie byłem pewien, że tak właśnie się stanie.

Rozdział 19

Beatriz

Kolejny dzień także był pełen pracy. Wywiady, rozmowy z lokalnymi działaczami, zwykłymi mieszkańcami, omawianie strategii z zespołem, podsumowanie działań na winnej bitwie i przewidywania sondaży. Wracając do hotelu, byłam dość zmęczona, chciałam jedynie obejrzeć film i pogadać z dziewczynami, zanim przyjdzie nam się pakować i udać do kolejnego miejsca.

Ale coś mi w tym przeszkodziło.

Gdy zobaczyłam wiadomość od Armanda, aż nie mogłam w to uwierzyć. Co też mu strzeliło do głowy? Zawsze działał mi na nerwy, ale był odpowiedzialny i słowny, a teraz? Przecież doskonale wiedział, jak wielkim ryzykiem dla nas jest spotykanie się, ustaliliśmy, że to nie może się powtórzyć, a on co? Naprawdę nie przejmował się swoją karierą, szczególnie teraz gdy zbliżały się wybory, a on dodatkowo został prezesem partii? To było niedorzeczne.

Nie mogłam zrozumieć, dlaczego Armando przestał myśleć racjonalnie. Dlaczego chciał zaryzykować wszystko dla chwili spotkania.

Chyba że…? Nie. A może? Nie. To niemożliwe. Nie mógł przecież się zakochać, prawda?

Droczenie się, rywalizacja, dwie noce, kilka miłych rozmów – to wszystko, co nas łączyło. Nie byliśmy romantykami, marzycielami, aby wierzyć w miłość od pierwszego wejrzenia – a przynajmniej tak mi się wydawało. Nie mogliśmy się zakochać. Zwykli ludzie może mogli przeżywać takie historie, ale nie my. Politycy nie powinni być zależni od emocji. Bo jeśli nie umieliśmy sterować własnym sercem, to jak mielibyśmy sterować całym państwem?

Armando to wiedział. Choć w innych sprawach często się sprzeczaliśmy, to oboje poważnie podchodziliśmy do pracy. Nie spodziewałam się po nim takiej spontaniczności i beztroski. Gdy miało to miejsce w jego domu czy choćby podczas bitwy na wino, było przyjemnie. Czułam się zwyczajnie i szczęśliwie, aż nachodziło mnie uczucie, że to mogłoby się udać. Ale to była ułuda. Nie mogło.

On też to wiedział, więc dlaczego ciągnął temat, który powinniśmy byli dawno pogrzebać?

Nie dawało mi to spokoju, dlatego pod pretekstem samotnego spaceru opuściłam przyjaciółki i udałam się w miejsce, gdzie miał czekać na mnie Armando. A może wcale nie czekał? Może to był tylko żart? Takie myśli nachodziły mnie podczas tej krótkiej wyprawy.

Przy Armandzie traciłam kontrolę i pewność co do sytuacji, a to zagrażało mojemu poczuciu bezpieczeństwa. Uczucia nie były czymś, co dało się przewidzieć, to nie sondaże wyborcze albo prognoza pogody. Nie mogłam wiedzieć, co się wydarzy, a więc nie mogłam też się do tego przygotować. Nie miałam kontroli, co napawało mnie lekkim niepokojem, ale i ekscytacją. Przyzwyczaiłam się do uporządkowanego życia, zatem zmiana wydawała się nieco straszna, choć też ciekawa…

Tak się czułam przy Armandzie. Nie mogłam przewidzieć, jak postąpimy ani co będzie dalej. Przy nim niczego nie byłam pewna.

A jednak gdy zobaczyłam go siedzącego na ławce z koszykiem piknikowym, moje serce zabiło szybciej. To nie było przypadkowe. Ręce mogły pocić mi się od upału, w głowie mogło mi się kręcić od zmęczenia, ale szybsze bicie serca? Może i denerwowałam się, że ktoś mnie zobaczy, że ktoś nas zobaczy, ale to nie było to. Moje serce biło szybciej, bo zobaczyłam Armanda.

Może to, że on się zakochał, nie było wcale takie abstrakcyjne, skoro sama zaczynałam coś do niego czuć.

I właśnie dlatego, choćbym bardzo chciała, nie mogłam do niego podejść. Po prostu nie mogłam. Stałam w cieniu, nie wychylając się, i czułam się jak idiotka, bo nie potrafiłam się ruszyć. Rozum krzyczał, abym wracała do hotelu, a serce, abym pobiegła do Armanda. W efekcie moje nogi jakby się zablokowały i nie mogły zrobić kroku ani w jedną, ani w drugą stronę.

Przymknęłam oczy, wyobrażając sobie tę piękną scenę…

Podchodzę do Armanda, on wstaje z uśmiechem na ustach, wita się ze mną, może nawet przytula. Łapie mnie za rękę, bo nie musimy się bać, że ktoś nas zobaczy, i ruszamy na spacer wzdłuż morza. Słońce zachodzi, krajobraz jest piękny, a ja czuję się szczęśliwa, trzymając jego rękę. Siadamy gdzieś na uboczu, Armando wyjmuje wino, przekąski, rozmawiamy, śmiejemy się, jak zwykle droczymy się ze sobą, może rywalizujemy, kto zje więcej truskawek, a gdy brudzę się czekoladą, on ją ściera. Jest blisko mnie, patrzymy sobie w oczy i się całujemy…

Wzięłam głęboki wdech, otwierając oczy i wracając do rzeczywistości. To, co działo się w mojej głowie, nigdy nie mogło się zdarzyć. Może wystarczyło wykonać kilka kroków, pozwolić sobie zaryzykować, ale kto wie jakie pociągnęłoby to konsekwencje. Za bardzo się ich bałam. Dlatego pozostało mi tkwić w miejscu i patrzeć na Armanda. Ale zaraz, gdzie on był?

Rozejrzałam się i dostrzegłam go kilka kroków dalej, wyglądał na rozczarowanego, a może nawet zranionego. Moje serce ponownie dało o sobie znać, ale tym razem nie były to szybkie uderzenia, lecz nieprzyjemne kłucie. Zupełnie jakbym odczuwała jego ból. Jak to możliwe?

Jak to możliwe, że zaczęło mi na nim zależeć? Że chciałam z nim tego wszystkiego, co sobie wyobraziłam, o czym fantazjowałam? Że chciałam go blisko i cierpiałam, widząc jego cierpienie?

Złapałam się za głowę, uświadamiając sobie coś ważnego – to mogło oznaczać tylko jedno.

Zaczęłam zakochiwać się w Armandzie.

Przytłoczona własnymi uczuciami, które wreszcie dobiły się do świadomości, wróciłam do hotelu, potrzebując odpocząć i ochłonąć. Jak tylko to zrobiłam, zamknęłam się w łazience. Byłam rozgrzana i niespokojna, i to wcale nie od szybkiego marszu. Liczyłam, że zimny prysznic mi pomoże, ale nawet gdy położyłam się w świeżej, chłodnej pościeli, nie czułam się mniej pobudzona.

Długo kręciłam się z boku na bok, nie mogąc zasnąć, a gdy już mi się to udało, miałam dziwne sny, podobne do mojego wyobrażenia o nas razem.

Rano marzyłam tylko o kawie, ale nie zdążyłam jej wypić, bo dopadły mnie Cristina z Marcelą.

– Idziemy na zakupy!

– Co? – Zamrugałam, nadal będąc kompletnie zaspana i myślami błądząc gdzieś indziej.

A konkretniej w sennej rzeczywistości, w której ja i Armando moglibyśmy być razem bez żadnych przeszkód. Tak, wiedziałam, że to niemożliwe, ale od wczoraj byłam świadoma, że to coś, czego bardzo bym chciała…

– Zakupy, ziemia do Beatriz, gdzie jesteś? – Cristina pomachała mi ręką przed oczami.

– Wszystko okej? – zapytała Marcela. – Jakoś niewyraźnie wyglądasz, gorzej się czujesz?

– To nic takiego. – Pokręciłam głową. – Po prostu źle spałam.

– Może za bardzo stresujesz się wyborami, odpuść sobie trochę.

Ta… Gdyby tylko wiedziała, czym tak naprawdę się stresowałam… Popatrzyłam na przyjaciółki, zastanawiając się, jak by zareagowały, gdybym rzeczywiście wyjawiła im, co siedziało mi w głowie. Zrozumiałyby? Przyjaźniłyśmy się już od dawna, więc raczej by mnie nie oceniały, lecz to było coś innego niż przypadkowy seks, upicie się czy nawet rozbicie auta – Cristina to zaliczyła. To było ryzykowne i poważne. I naprawdę mi ciążyło, dlatego chciałam im o tym powiedzieć. Już nawet byłam blisko, ale ostatecznie napiłam się kawy i słuchałam, jak Cristina mówiła coś o zakupach.

– Niedługo jedziemy do kolejnego miejsca, więc to idealny moment.

– Ale ty wiesz, że to nie są wakacje? – wtrąciłam.

– No i co? Zwolnią nas za zakupy? Inni też chodzą do restauracji czy pozwiedzać. To nie praca dwadzieścia cztery na siedem, mamy prawo do własnego życia.

– Cristina ma rację – poparła ją Marcela. – Wszystko już ogarnęłyśmy, więc nic się nie stanie, jeśli pozwolimy sobie na trochę zabawy.

– To co, Beatriz? – namawiała Cristina. – Nie bądź taka i chodź z nami.

– No dobrze. – Westchnęłam.

Totalnie nie miałam teraz głowy do zakupów i daleko było mi to beztroskiej radości, ale może właśnie to by mi pomogło? Tak czy siak nie mogłam odmówić przyjaciółkom, tym bardziej bez podania powodu, a na to jeszcze nie byłam gotowa.

Dlatego chwilę później wyszłam razem z dziewczynami z hotelu i ruszyłyśmy wzdłuż uliczki. Spacer, świeże powietrze, kawa w ręku i przysłuchiwanie się rozmowom przyjaciółek.

To mógłby być bardzo dobry dzień, gdybym nie miała w głowie Armanda, gdybym nie miałam wyrzutów sumienia, że go wczoraj wystawiłam. Bardzo chciałam do niego podejść, ale rozum wygrał tę bitwę. Wiedziałam, że tak będzie rozsądniej.

– Pamiętam, że jesteśmy tu w pracy, ale czy nie wspaniale byłoby przeżyć jakiś romans? Marzę, aby poznać jakiegoś przystojnego faceta, który będzie dobry w łóżku.

Nie czułam potrzeby, by włączyć się do rozmowy. Zwykle byłam bardziej wygadana i zabawna, szczególnie w ich towarzystwie, teraz jednak miałam zbyt wiele myśli w głowie. Poza tym nie miałam nastroju do rozmowy o romansach, skoro mój łamał serca i zagrażał karierze.

– Podróżujemy trochę jak na wakacjach, nic więc dziwnego, że udziela się ten klimat.

– Jeżdżąc od miasta do miasta, spotykamy mnóstwo ludzi. Czemu nikt jeszcze do mnie nie zagadał?

– Może onieśmiela ich, że jesteś polityczką?

– Serio? Hm, jeśli tak, to dobrze, że nie zagadują, bo nie chcę jakiegoś tchórza, wolę faceta z jajami, który umie walczyć o kobietę.

– Na pewno kiedyś takiego znajdziesz, ale nie szukaj na siłę i zbyt ostentacyjnie.

– Tak, bo jeszcze trafię na okładkę jak Beatriz i Armando.

Udałam, że się śmieję razem z nimi, choć nie byłam pewna, czy bawi mnie to wspomnienie. Kto by pomyślał, że tak się to wszystko potoczy? Wydawało się, jakby to było wczoraj, a minęło już tyle czasu i tyle się wydarzyło między mną a Armandem.

– Swoją drogą nie spodziewałam się, że Armando też tutaj będzie.

Zmarszczyłam brwi, słysząc wypowiedź przyjaciółki. Nie dość, że ja nie potrafiłam przestać o nim myśleć, to jeszcze one musiały o nim rozmawiać, serio?

– Przystojnie wygląda, co?

– Bardzo.

– Ciekawe, czy się z kimś spotyka.

– Nic mi o tym nie wiadomo. Jeśli tak, to dobrze się ukrywa.

– Ej, a to nie on?

Wytężyłam wzrok, rozglądając się dookoła jak wariatka. Jakie były szanse, że on akurat szedł obok? Słyszałam o sile woli, ale przecież nie mogłam samymi myślami wywołać rozmowy o nim ani jego obecności, prawda?

Wtedy rzeczywiście go dostrzegłam. Szedł w przeciwnym kierunku, drugą stroną ulicy, jak zwykle w granatowych spodniach i białej koszuli. Jego ciemne włosy lekko rozwiewał wiatr, a on zdawał się pochłonięty rozmową, jak zawsze skupiony, poważny. Problem w tym, że nie był sam… I nie był to żaden znany mi członek jego partii, żaden mężczyzna, ale nieznana mi, piękna kobieta.

Poczułam ucisk w żołądku, jakby coś mi zaszkodziło, dobrze jednak wiedziałam, że nie było to spowodowane jedzeniem, tylko widokiem Armanda z inną. Nie wiedziałam dlaczego, ale poczułam się tym dotknięta. Zraniona, a może nawet zazdrosna?

Wiedziałam, że nie miało to sensu, tym bardziej że sama go odpychałam. Sama chciałam trzymać się z daleka, a jednak… chciałam tego wyłącznie ze względów zdroworozsądkowych i zawodowych. Moje serce pragnęło czegoś innego i teraz cierpiało na ten widok.

Zresztą co on sobie myślał, tak się zachowując, i dlaczego? Jeszcze wczoraj wieczorem czekał na mnie z koszem piknikowym, jakby chciał zabrać mnie na randkę, a dziś jak gdyby nigdy nic spacerował z inną? Tak szybko się pozbierał i o mnie zapomniał, choć wczoraj wyglądał na głęboko rozczarowanego? Może miałam być tylko dziewczyną na jeden wieczór, a może to była jakaś jego gra i robił mi to wszystko na złość?

Zaćmiona emocjami nie mogłam myśleć jasno. Właśnie dlatego lepiej było kierować się rozsądkiem i chłodnymi kalkulacjami przeprowadzonymi na spokojnie. Decyzje podejmowane pod wpływem chwili i nietrwałych emocji mogły być nierozsądne. A cała relacja z Armandem była efektem chwilowych pragnień i pożądań, które stawały się coraz silniejsze i które coraz dotkliwiej odczuwałam.

Mijając Armanda, poczułam się, jakby w żołądku wyrósł mi kaktus i kuł mnie od środka coraz mocniej z każdym ruchem. Wiedziałam, że to uczucie to zazdrość. Za to nie wiedziałam, jak je przełknąć i udawać, że wcale nie boli.

Przymknęłam oczy, chcąc nabrać dystansu, wzięłam głęboki wdech. Jeszcze wczoraj czekał na mnie. Całą noc o nim śniłam, a teraz… Zrozumiałam, że to, co tak bardzo próbowałam osiągnąć, czyli odepchnięcie go, mogło mnie mocno zranić. Ludzie nie byli zabawkami, nie wracali jak bumerang, nie dawali tysiąca szans. Tyle razy powtarzałam Armandowi, żeby dał mi spokój, że nie możemy być razem, bo czułam, że tak wypada, że nie możemy…

Teraz jednak zrozumiałam, że on naprawdę może odejść i zniknąć, a ja zostanę sama z tymi uczuciami, sama z tym poczuciem straty, o które się prosiłam.

Musiałam sobie jakoś poradzić ze swoimi uczuciami, a do tego miałam na głowie udawanie, że nic się nie dzieje, oraz kolejne polityczne spotkania do odbycia. Ciekawe, kiedy znowu zobaczę Armanda i czy będzie u jego boku ta albo inna kobieta? Im bardziej próbowałam przestać o nim myśleć, tym więcej o nim myślałam. To było bez sensu.

Rozdział 20

Armando

Minęło parę długich dni, podczas których udało mi się nie spotkać Beatriz.

Po tym, jak mnie wystawiła, czułem potworny zawód. Byłem na nią zły. Dobrze się stało, że się nie widzieliśmy, bo sam nie byłem pewny, do czego byłbym zdolny.

Nie miałem prawa liczyć na to, że po tym, jak spędziliśmy dwie upojne noce, ona tak po prostu narazi swoją i moją karierę i zostaniemy parą. Musiałem się z niej wyleczyć. Wmawiałem sobie, że to tylko dziwna fascynacja i ciągnie mnie do niej, dlatego że to jest zakazany owoc. Ta pokusa z każdym kolejnym dniem przyciągała mnie coraz mocniej. Jak magnes.

Dwie przeciwne partie i wrogie nastawienie – to zdanie stanowiło teraz moje motto.

Chciałem wrócić do swoich wcześniejszych nawyków i zacząć spotykać się z kobietami. Nawet dzień po tym, jak czekałem na nią przygotowany na randkę, poznałem cudowną kobietę, ale…

No właśnie! Kolejny raz uświadomiłem sobie, że już nie zależało mi na przelotnym seksie i nocach, które więcej się nie powtórzą.

Zatopiłem się głębiej w fotelu i spoglądałem przez bulaj, czyli małe, okrągłe okienko, przez które widoczne były kłęby chmur. Samolot zaczął obniżać pułap, przygotowując się do lądowania.

Zapiąłem pas i czekałem.

Tego dnia czekało mnie kolejne lokalne święto. Sanfermines, hiszpańskie święto ku czci Świętego Firmina, obchodzone w Pampelunie. Słynęło głównie z encierro, które polegało na gonitwie z bykami po ulicach miasta. Od dziecięcych lat marzyłem, aby uczestniczyć w takim wydarzeniu, ale odkąd zostałem politykiem, musiałem uważać na to, gdzie się pojawiałem, a tym bardziej co robiłem. Pomysł Gregga z braniem udziału w tego typu imprezach zapewniał mi rozrywki.

Gdy wysiadałem z maszyny, zaczepiła mnie kobieta, która nie kryła się z tym, że jest dziennikarką.

– Panie Armandzie, proszę o poświęcenie chwili.

– Mam umówione ważne spotkanie – odparłem, starając się minąć ją łukiem.

– Z przeciwną partią?

– Przepraszam, co pani mówi?

– Niedawno przyleciał drugi samolot.

– Nic mi o tym nie wiadomo.

– A pogłoski, które ostatnio chodzą o panu i pani Beatriz. Wypowie się pan?

– Zważywszy na nasze ostatnie wypowiedzi, chyba jasno daliśmy do zrozumienia, że to tylko złożenie broni dla celów charytatywnych.

– Czyli czeka nas zacięta walka?

– Powiem krótko. Niech wygra lepszy.

Kobieta jeszcze kawałek starała się mnie dogonić i zadawać pytania, ale na żadne kolejne nie zamierzałem odpowiadać. W mojej głowie aż huczało.

Czyżby Beatriz tu była? Czy ona zrobiła to specjalnie? Czy ona mnie szpiegowała? Zamierzała grać ze mną w kotka i myszkę?

Wiedziałem, że to jest niedorzeczne, i łudziłem się, że to zwykły zbieg okoliczności, ale czy dwie wrogie partie właśnie tak chciały prowadzić politykę?

– Armando! – Dobiegł mnie głos Jacoba.

– Tak?

– Słuchaj, jutro z rana jest ten bieg z bykami, a dzisiaj dowiedziałem się od stewardessy, że będą tańce i na rozpoczęcie odpalenie rakiety.

– Nie mam ochoty. Muszę odpocząć.

Oczywiście skłamałem. Może i byłem zmęczony, ale nie na tyle, by zaszywać się w pokoju hotelowym. Jakoś nie miałem humoru, a wszystko przez to, że chciałem, aby drugim samolotem przyleciała Beatriz.

– Musimy pokazywać się wśród wyborców – nagabywał.

– Czy to jest konieczne?

– Tak. Burmistrz zawsze wybiera któregoś z polityków do odpalenia rakiety na rozpoczęcie, a chyba nie chcesz, aby nasi przeciwnicy dostąpili tego zaszczytu?

– Nie pozostawiasz mi wyboru.

– A myślałeś, że będzie inaczej?

– Daj mi godzinę, wezmę prysznic i odpocznę.

– Odpoczniesz jutro. Musimy być szybciej.

– Dobrze – odparłem, chociaż wcale nie miałem na to ochoty.

Podążaliśmy w stronę ratusza, pod którym już znajdowała się spora grupa uczestników. Może i z daleka nie wyglądało to tak okazale, ale kiedy byliśmy blisko, tłum był całkiem spory. Przeciskając się, dostrzegliśmy burmistrza.

Gdy mijaliśmy ostatnią osobę, podniosłem głowę i zauważyłem stojącą tyłem kobietę.

Biała, zwiewna sukienka, która odkrywała boskie stopy, zwiastowała dla mnie duże problemy.

Nie musiałem długo się zastanawiać, bo moje ciało samo zareagowało. Tak, nie mogło być inaczej.

To Beatriz!

Ona również jakby wyczuła moją obecność, bo kiedy zmierzałem w ich kierunku, akurat się obróciła.

Nasze spojrzenia się spotkały, a jej twarz zdradzała wielkie zaskoczenie.

Czyli ona także się mnie nie spodziewała? Nie zrobiła tego specjalnie?

– Panie burmistrzu, pani Beatriz – wypowiedziałem, kiwając głową, kiedy przystanąłem przy nich.

– Dzień dobry. Cieszę się, że zaszczycił nas pan swoją obecnością.

– Przyjemność po mojej stronie.

Beatriz milczała, a obserwując reakcję jej ciała, dochodziłem do wniosku, że miała ochotę zniknąć.

– Panie i panowie, zapraszamy pana burmistrza, który rozpocznie tegoroczne obchody.

– Dziękuję wszystkim zgromadzonym. Nie spodziewałem się, że w tym roku zaszczycą nas obecnością przedstawiciele dwóch partii opozycyjnych. Trudno mi się zdecydować, więc niech ten rok będzie inny niż każdy poprzedni. Zapraszam panią Beatriz i pana Armanda, którzy wspólnie odpalą rakietę na znak jedności i solidarności.

Spojrzałem na kobietę i głośno przełknąłem ślinę. Kiedy Beatriz ruszyła w stronę przedstawiciela miasta, ja podążyłem za nią.

– Miejmy to z głowy – wyszeptała, mijając mnie.

Gdy trzymaliśmy rakietę, nasze dłonie się ze sobą stykały, powodując, że przez moje ciało przeszedł dreszcz, co wyraźnie świadczyło o tym, że nie pozostawała mi obojętna.

Rozbrzmiały głośne wiwaty, zaczęły strzelać butelki szampana, które wylewały są na głowy zebranych, a wszyscy, ubrani w białe stroje, czerwone chusty i szaliki, głośno śpiewali, tańcząc na cześć Świętego Firmina.

Zaczęła się porządna impreza, a my staliśmy pośrodku całego zamieszania i przyglądaliśmy się sobie, nawet na chwilę nie spuszczając wzroku. Jeszcze parę dni wcześniej byłem na nią wkurwiony, a teraz patrzyłem tak, jakbym chciał, by w moim spojrzeniu wyczytała, jak bardzo mi jej brakowało.

– Zatańczymy? – Podeszła w moją stronę, kładąc dłoń na torsie.

– Miałem to samo zaproponować.

Wirowaliśmy na środku deptaka. Nikt nie zwracał na nas uwagi. Jej ciało było tak blisko mojego, że z każdym muśnięciem moje mięśnie się naprężały.

– Śledzisz mnie? – wysyczała mi prosto do ucha, a ciepły oddech otulił moją szyję.

– Chyba jest odwrotnie.

– W żadnym wypadku. To program wyborczy naszej partii.

– Czyli mamy podobne programy i będziemy się częściej widywać.

– Byleby jak najrzadziej.

– Co ja ci zrobiłem, Beatriz?

– Nic.

Muzyka ucichła, Beatriz się odsunęła i już miała zamiar się obrócić i odejść, ale nie zamierzałem ustąpić. Musiałem się dowiedzieć, dlaczego mnie wystawiła, mimo iż pisała, że będzie. Złapałem ją za łokieć, powodując, że musiała się odwrócić w moją stronę.

– To nie koniec rozmowy. Zapraszam na spacer.

– Nie! – odparła.

– Beatriz, nie rób scen. Przecież każdy może zauważyć kłótnię i resztę sobie dopowiedzieć.

– A jak wytłumaczysz spacer przez miasto? – odpowiedziała.

– Rozmowy polityczne.

Dała się przekonać. Ominęła mnie łukiem i podążyła przed siebie. Zrównałem z nią krok. Szliśmy przez chwilę w milczeniu, a w mojej głowie pojawiały się pytania, na które musiałem poznać odpowiedzi.

– Dlaczego nie przyszłaś?

– To nie ma prawa się udać.

– Ale co? Chciałem tylko porozmawiać. Miło spędzić czas.

– Ty chciałeś umówić się na randkę. Mylę się?

– A co, przeraziło cię to?

– To nie o to chodzi. Nikt nie powinien nas widzieć.

– Ciemno było. Ani żywej duszy, oczywiście oprócz mnie, bo ja czekałem. – Podrapałem się po głowie, ponieważ przyłapałem się na tym, że właściwie to chciałem, by to była randka.

– Czyli że mogliśmy?

– Możemy to nadrobić.

– Skąd ta pewność, że się zgodzę na to?

– A co muszę zrobić, żebyś się zgodziła?

Przystanąłem i spoglądałem na nią, czekając na odpowiedź.

– Na co?

– Na randkę.

– A zrobisz wszystko? – Pokazała zadziorny uśmiech, po czym przygryzła dolną wargę, a ja poczułem nieziemską ekscytację.

– Tak – wypowiedziałem stanowczo.

– Wystartuj w biegu z bykami.

Przez chwilę się zastanawiałem, czy ona powiedziała to na serio, ale jej poważna mina świadczyła o tym, że to nie był żart.

Wziąłem głęboki oddech.

– Zgoda.

Nie tylko ja byłem zaskoczony swoją decyzją, ale również ona.

Czy chciałem wystartować? Nie wiedziałem.

Czy powinienem był? Co do tego tym bardziej nie miałem pewności.

Ale postanowiłem, że zrobię to, aby utrzeć nosa Beatriz i pokazać, że nie cofnę się przed niczym.

Stałem w tłumie śmiałków, którzy tak jak ja postanowili wystartować w biegu. Oni chcieli poczuć adrenalinę, a ja tak zwyczajnie zrobić wszystko dla tej kobiety. I najważniejsze, przeżyć to starcie z rozwścieczonymi bestiami.

Na początek wypuszczono sześć krów, które z zawrotną prędkością zmierzały się w naszą stronę. Następnie zwolniono kolejną blokadę i wybiegło sześć byków. Gnałem ile sił w nogach. Tłum skandował nasze imiona. Przy pierwszym możliwym zaułku chciałem zrezygnować, ale nie…

Ja, głowa partii, dam radę – pomyślałem.

Kiedy dobiegłem do końca, czułem nieziemską satysfakcję. Szybko wskoczyłem na płotek i przedostałem się na drugą stronę. Wiwaty nie ustępowały, a ja, mimo że byłem bardzo spocony, to niesamowicie dumny z siebie. Wśród tłumu odnalazłem Beatriz i podszedłem do niej.

– Randka, dwudziesta – poinformowałem i z wielkim uśmiechem minąłem kobietę.

Jeden zero dla mnie.

Rozdział 21

Beatriz

– A co muszę zrobić, żebyś się zgodziła?

– Na co? – zapytałam, zastanawiając się, o co tak w ogóle mu chodzi.

Nadal nie mogłam jasno odczytać intencji Armanda, a może po prostu się bałam. Powiedział wprost, że czekał tam na mnie. Było mi przykro, że to się nie udało, ale nic nie mogliśmy zrobić. Tak musiało być. Tylko czy na pewno?

– Na randkę.

Zamrugałam zdziwiona, bo nadal nie docierał do mnie sens jego słów. A więc to działo się naprawdę, a nie jedynie w mojej wyobraźni? Armando naprawdę stał tuż przede mną i próbował zaprosić mnie na randkę? Nawet nie podejrzewałam, że to jakiś żart albo gra. Byłam jedynie zaskoczona i niepewna, wewnątrz mnie toczyła się bitwa między tym, czego chciałam, a tym, co powinnam była zrobić. Dlatego postanowiłam nie ułatwiać mu sprawy, skoro i dla mnie nie była ona wcale taka prosta.

– A zrobisz wszystko? – Pokazałam zadziorny uśmiech, po czym przygryzłam dolną wargę, zastanawiając się, co by tu wymyślić.

Nie byłabym sobą, gdybym nie wykorzystała tej sytuacji, aby się z nim podroczyć. Lekkie dokuczanie sobie i rywalizacja były jakby wpisane w nasze DNA, uaktywniły się, kiedy tylko się widzieliśmy. Ostatnio trochę tę rywalizację przyćmiły namiętność i unikanie siebie, ale nadal to lubiłam. Dodatkowo miałam szansę wymyślić coś, z czym by sobie nie poradził. Wtedy nie miałabym wyrzutów sumienia, bo mogłabym powiedzieć, że przykro mi, ale nie dał rady, więc nie możemy się spotkać.

Czy tego chciałam? Tak na pewno było rozsądniej i łatwiej.

– Tak – wypowiedział stanowczo.

– Wystartuj w biegu z bykami.

W końcu po to tutaj byliśmy, prawda? Aby brać udział w lokalnych imprezach. Zabawnie byłoby widzieć go siedzącego na grzbiecie byka, dlatego byłam pewna, że się nie zgodzi. Wówczas nie będzie to moja wina, że nie pójdziemy na randkę, w dodatku zyskam czas, aby wszystko przemyśleć. A jeśli się zgodzi, chociaż się z niego pośmieję.

– Zgoda.

Po raz kolejny w czasie tej krótkiej rozmowy Armando wprawił mnie w konsternację, ale próbowałam za bardzo nie dać tego po sobie poznać. Uważnie obserwowałam jego poczynania. Wiedziałam, że sama go sprowokowałam, a nie było wyzwania, którego by nie podjął. W tym byliśmy do siebie podobni.

Nie przypuszczałam jednak, że odważy się wystartować w wyścigu z bykami. Było to dość niekonwencjonalne; zabawne, ale i tak w każdej chwili jego zdjęcie mogło trafić do prasy. Niemniej pewnie zadziałałoby to na jego korzyść, bo pokazywałoby, że jest jak zwykły człowiek i się angażuje, ale przecież nie można było wyglądać dobrze na byku, prawda?

Jak się szybko przekonałam, jednak można było. A przynajmniej Armando potrafił prezentować się naprawdę przystojnie w tej swojej białej koszuli z podwiniętymi rękawami, w czarnych spodniach i z potarganymi przez wiatr włosami.

Oczywiście, że się nie poddał. Nie dość, że wziął udział w wyścigu, to jeszcze dotarł do mety. A potem jak gdyby nigdy nic zapozował do zdjęcia, podziękował za owacje i ruszył w moją stronę.

– Randka, dwudziesta – wypowiedział Armando tuż przy moim uchu, aż po całym moim ciele przeszedł dreszcz.

Już rozchyliłam usta, żeby mu coś odpowiedzieć, ale odszedł, zostawiając mnie samą i kompletnie osłupiałą. Zacisnęłam dłonie w pięści, wiedząc, że zrobił to specjalnie. Chciał mnie zezłościć i nie pozwolić mi się wykręcić.

Westchnęłam, zdając sobie sprawę, w co się wpakowałam – miałam randkę z Armandem.

Czy ponownie go wystawię, czy tym razem zaryzykuję?

Z tą myślą wróciłam do hotelu, w którym się zatrzymaliśmy. Wzięłam prysznic i zaczęłam przeglądać swoje ubrania, zastanawiając się, w co mogłabym się ubrać. Nadal nie byłam pewna, czy spotkanie się z Armandem to dobry pomysł, ale wolałam chociaż być przygotowana, żeby nie wyglądać beznadziejne.

– No dobra, o co chodzi? – spytała Marcela, kiedy kolejny raz westchnęłam.

– Hm? – Podniosłam na nią wzrok znad sterty ubrań.

– Wzdychasz już trzeci raz z rzędu i gapisz się na te ubrania, jakby miały ci zdradzić jakąś wielką tajemnicę życia. O co chodzi?

Przyjaciółka ruszyła w moją stronę i usiadła na łóżku, przyglądając się mi uważnie. Czy mogłam ją oszukiwać, tak jak oszukiwałam cały świat, a do niedawna także siebie?

– Po prostu… Nie wiem, w co się ubrać.

– No dobra. – Zaśmiała się. – Ale to nigdy aż tak cię nie martwiło, musi chodzić o to, gdzie i czemu masz się wystroić.

Przygryzłam wargę, czując narastający stres na myśl o podjęciu kolejnej trudnej decyzji.

Wyjawić Marceli swój romans z Armandem czy nie? Iść z nim na randkę czy nie?

Łatwo było mi zdecydować i opowiadać się po jednej ze stron, kiedy chodziło o pracę; gdy w grę wchodziły uczucia, zaczynało mnie to przerastać.

Bałam się, że przyjaciółka mnie nie zrozumie, ale też nie chciałam jej okłamywać. Bałam się konsekwencji romansu z Armandem, ale też nie chciałam stracić tego czegoś między nami.

– Beatriz. – Troskliwy głos Marceli wyrwał mnie z zamyślenia. – Od dłuższego czasu jesteś jakaś nieswoja, martwimy się o ciebie z Cristiną, masz jakieś problemy? Przecież wiesz, że możesz mi o wszystkim powiedzieć i nigdy nie będę cię oceniać.

Westchnęła. Była moją najlepszą przyjaciółką, komu miałam zaufać, jeśli nie jej?

– Chyba się zakochałam – wyznałam.

– Uf, całe szczęście. – Przyłożyła dłoń do klatki piersiowej. – Nie zrozum mnie źle – poprawiła się szybko, widząc moje zmarszczone brwi. – Ale bałam się, że to coś poważniejszego. Coś z rodziną, z pracą, ze zdrowiem, jakieś kłopoty finansowe. W porównaniu z tym, zakochanie, to pikuś.

Nie było mi łatwo to przełknąć, ale Marcela miała rację. Ludzie borykali się z o wiele poważniejszymi problemami niż zakochanie. To nimi powinnam była się przejmować – jako polityk powinnam była dbać o obywateli, o ceny towarów, o ekologię, o osoby z niepełnosprawnością, o wszystko. A ja ostatnio skupiłam się tylko na sobie, zachowując się, jakby zakochanie się w rywalu było końcem świata.

– Więc dlaczego uważasz, że to taki problem? – dopytała się Marcela.

– Bo… Nie możemy być razem. Sama wiesz, jak to jest z naszą pracą, ciągle na świeczniku.

– I on tego nie akceptuje? – zgadywała.

– Nie, nie o to chodzi. – Pokręciłam głową. – Po prostu wiem, że wywoła to skandal. Że dziennikarze będą pisać tylko o tym, a tego nie chcę. Nie lubię takiego zaglądania do życia prywatnego, szczególnie teraz nie powinno odwracać to uwagi od wyborów. Nie chcę, by ludzie kojarzyli mnie z jakimś romansem, tylko z moimi zasługami.

– Rozumiem, to ten minus naszego życia, dlatego choć od dawna marzę o swoim księciu, nadal jestem sama. – Zaśmiała się. – Ale nie możesz też poświęcać swojego szczęścia ze względu na innych. To twoje życie, nikt go nie przeżyje za ciebie.

– Życie, które wszyscy będą śledzić, oceniać i krytykować.

– I co z tego?

Co z tego? Bardzo dużo. Zawiedzenie, rozczarowanie, złość. To wszystko mogli odczuwać moi wyborcy, szef, ludzie z partii. Nie chciałam nikogo zawieść, wyjść na zdrajcę ani być problemem, zwłaszcza tuż przed wyborami.

– Nie mamy teraz na to czasu, zaraz wybory…

– Później będą kolejne i kolejne. Zawsze będzie coś, jakaś wymówka, aby nie zaryzykować. Ale wiesz co, Beatriz? Życie w końcu przeminie. Zastanów się, czy bardziej będziesz żałować romansu, czy tego, że ze strachu przed opinią innych nie dałaś sobie szansy na szczęście.

Przygryzłam dolną wargę, gdzieś w głębi siebie wiedząc, że Marcela ma rację. Od początku zastanawiałam się, co będzie dobre dla innych, co będzie słuszne i rozsądne, ale nie myślałam o tym, czego sama chciałam. Właśnie dlatego tak się męczyłam – dlatego że zmuszałam siebie do takiego postępowania.

– W naszym zawodzie opinia innych może mieć decydujące znaczenie – stwierdziłam.

– Oczywiście. Ale to nie koniec świata. Zakochanie się to nie przestępstwo, nikogo nie okradłaś, nie skrzywdziłaś. Dlaczego więc to miałoby ci tak zaszkodzić?

Nie czułam się jeszcze gotowa, by wyznać jej, iż to dlatego że zakochałam się w naszym rywalu. Ale rozmowa z Marcelą i tak bardzo mi pomogła. Dała mi do myślenia, przyniosła chociaż chwilowe ukojenie i spokój. Nakierowała. Chciałam spotkać się z Armandem.

– Po prostu… I on, i ja mamy takie zawody, że to może nam obojgu zaszkodzić. A przecież nie wiem, czy to prawdziwe, czy to na zawsze, czy się uda…

– Nie wiesz też, jak zareagują ludzie. Może akurat im się to spodoba? Opinia publiczna jest nieprzewidywalna. A nawet jeśli tego nie zaakceptują, za miesiąc czy dwa znajdzie się inny skandal. Pamiętasz skandal z zeszłego roku? Nikt o tym nie pamięta. Czas płynie dalej.

– Pewnie masz rację. – Pokiwałam głową.

– Lepiej ci już? – spytała przyjaciółka. – Pomóc ci wybrać kreację na spotkanie z tym twoim sekretnym kochasiem?

– Bardzo przydałaby mi się twoja pomoc. – Uśmiechnęłam się.

– Zobaczmy…. W tej czarnej sukience będziesz wyglądać poważnie, trochę niedostępne, ale też seksownie. Do tego czarne szpilki i koniecznie upnij wysoko włosy, faceci wariują, gdy widzą nagie szyje, a jak jeszcze użyjesz tych ładnych perfum, to już na pewno będzie twój.

Roześmiałam się. Nie sądziłam, że przyjaciółka będzie mi pomagać wybrać strój na randkę z Armandem ani że w ogóle na nią pójdę. Ale teraz czułam się naprawdę podekscytowana i nie mogłam się doczekać, aż go zobaczę. Chyba naprawdę chciałam go zobaczyć…

Rozdział 22

Beatriz

Wychodząc z pokoju hotelowego, czułam, że ruszam w nieznane. Nie byłam pewna, jak zakończy się wieczór. Nie byłam nawet świadoma tego, czy Armando jednak nie postanowił ze mnie zakpić i wystawić tak samo, jak ja to zrobiłam. Chociaż jakby na to nie patrzeć, gdyby mu nie zależało, to przecież nie wziąłby udziału w biegu, narażając swoje życie.

Nie miałam pojęcia, co zaczęło się między nami dziać ani do czego może nas to doprowadzić, ale czułam nieziemską satysfakcję, a zarazem strach. Kumulacja emocji sprawiła, że w moim podbrzuszu rozlało się ciepło. Czy naprawdę się zakochałam? Jeżeli potrafiłam się do tego przyznać przyjaciółce, to tak właśnie musiało być.

Stojąc na chodniku, nie byłam pewna, gdzie mam iść. Przez to, że dałam się ponieść wielkiej euforii, nie przemyślałam tego dobrze. Już chciałam zrezygnować i zawrócić do hotelu, kiedy usłyszałam dźwięk nadchodzącej wiadomości. Wyciągnęłam telefon z małej kopertówki, po czym na wyświetlaczu zauważyłam wiadomość od Armanda.

Nikt nie powinien nas zobaczyć. Czekam za rogiem. Po prawej stronie.

Nie miałam pojęcia, czy on mnie obserwował, czy to tylko zbieg okoliczności, że dostałam SMS, gdy stałam na dole. Ruszyłam we wskazane miejsce.

Niech to!

Nigdzie go nie było, a ja odnosiłam wrażenie, że mężczyzna bawi się ze mną w kotka i myszkę. Spojrzałam na telefon, po czym wystukałam wiadomość.

Dobre żarty. Wracam.

Pospiesznie schowałam komórkę do torebki, ale nim zdążyłam ją zamknąć, usłyszałam piknięcie.

Czarne auto. Ciemne szyby.

Rozejrzałam się dookoła i po przekątnej ujrzałam czarnego mustanga z ciemnymi szybami.

Faktycznie! Idealny kamuflaż. Przecież sportowe cacko wcale nie rzucało się w oczy, wręcz przeciwnie, potrafiło przemierzać ulice niezauważone.

Dyskretnie zerknęłam, czy nikogo nie było w pobliżu, i podążyłam do auta. Będąc już blisko, złapałam za klamkę i chciałam wsiąść, ale o dziwo, drzwi były zamknięte. Czułam, jak zbiera się we mnie coraz większa złość. Armando ze mną pogrywał.

Już byłam na niego coraz bardziej zła, ale wtedy tuż za mną podjechał czarny volkswagen w typie SUV-a, zawsze słabo znałam się na samochodach.

Kiedy się ze mną zrównał, jedna z ciemnych szyb się obniżyła.

– Podwieźć panią? – zapytał Armando. – Taka piękna i taka samotna.

Bez słowa zajęłam miejsce pasażera. Mężczyzna nawet przez chwilę nie przestał się uśmiechać, czym jeszcze bardziej mnie denerwował.

– Możesz przestać?!

– Serio pomyślałaś, że mógłbym zabrać cię na randkę taką bryką, która rzuca się w oczy?

– Nic takiego nie powiedziałam – odburknęłam.

– Wyglądało to całkiem inaczej.

– Nieważne, jak to wyglądało. Możemy zakończyć temat?

– Dobrze. Niech ci będzie.

– I przestań się uśmiechać!

– A niby dlaczego? Podniecam cię bardziej.

Chciałam rzucić jakąś ripostę, ale on miał rację. Kiedy tylko jego usta wyginały się w jeszcze większy zadziorny uśmieszek, miałam coraz większą ochotę wbić się w jego pełne wargi i skosztować ich. Potrząsnęłam głową, aby odgonić te myśli, pragnęłam skupić się na tym, co się między nami działo. A uświadomienie sobie, że to nie tylko pociąg fizyczny, ale coś więcej, stawiałam na pierwszym miejscu. Jeśli postąpiłabym inaczej, to pewnie już byśmy przystanęli przy pierwszym lepszym hotelu, a nasz wieczór skończyłby się szybkim, ale za to namiętnym seksem.

Obróciłam głowę w stronę okna i skupiłam wzrok na mijających witrynach sklepowych.

– Dokąd jedziemy? – odezwałam się po chwili.

– Znalazłem miejsce, gdzie będziemy mogli być niezauważalni.

– A takie miejsca istnieją?

– Tak. Zaufaj mi.

Droga trwała w nieskończoność, a ja siedziała, kurczowo zaciskając uda. Nachodziły mnie myśli, że może nie był to jednak najlepszy pomysł.

Przystanęliśmy przy lokalu w małym miasteczku. Armando wysiadł, rozejrzał się, po czym okrążył samochód, otworzył przede mną drzwi i podał mi dłoń. Nie spodziewałam się, że potrafiłby zachować się jak dżentelmen.

– Tu nikt nie będzie nas o nic pytał – powiedział.

– Jestem skłonna ci zaufać.

Podążyliśmy do wnętrza, które okazało się kameralną, przyjemną restauracją. W środku znajdowało się parę małych, okrągłych stolików, a dodatkowo nikogo nie było. Trochę to dziwne, bo sama z chęcią odwiedzałabym takie miejsce częściej niż tylko przy takiej okazji.

– Zapraszam. Panie Armandzie, tam jest wasz stolik. – Kelnerka wskazała miejsce.

– Mówiłeś, że nikt nie będzie nas tu znał.

– Beatriz. Zaufaj mi.

Czekając na lokalne dania, przyglądałam się mężczyźnie, który wyglądał na zadowolonego z siebie.

– Dlaczego tu nikogo nie ma? – zapytałam.

– Wynająłem cały lokal, więc nie musisz się przejmować.

– Ale jak?!

– Chcemy prywatności, więc ją dostaniemy.

Jedzenie było wyśmienite. Wszystko idealnie doprawione i takie minimalistyczne, że nie czułam się tak, jakbym przesadziła z ilością. A towarzystwo Armanda dopełniało całości. Rozmawialiśmy, śmialiśmy się z własnych żartów, tak jakby wcześniejsze docinanie sobie nie miało miejsca. A to, że byliśmy wrogami politycznymi, uleciało gdzieś daleko.

– Jak to będzie wyglądać dalej? – zapytał, łapiąc moją dłoń, która spoczywała na stoliku, a mnie przeszedł przyjemny prąd.

– A jak to ma wyglądać? Wiesz, że to wszystko, co się między nami wydarzyło, nie powinno było się wydarzyć i że obydwoje będziemy mieli przez to wielkie problemy?

– Wiem, ale nie chcę cały czas oglądać się za siebie i zastanawiać się, co by było, gdyby…

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Może spróbujmy się spotykać i zobaczmy, dokąd to nas zaprowadzi?

– Myślisz, że to mogłoby się udać?

– Jak nie spróbujemy, to żadne z nas się o tym nie przekona. Zróbmy to pomału i bez pośpiechu. Tak zwyczajnie.

Jego pewność siebie, kiedy wypowiadał te słowa, powodowała, że sama zaczęłam wierzyć, iż może potajemne spotkania nie mogą być złym pomysłem. Bałam się tylko tego, że mogę się w nim jeszcze bardziej zadurzyć, a później nie będzie drogi ucieczki.

– Co powiesz na krótki spacer? Tu niedaleko jest małe jeziorko. Przespacerujemy się?

– Dobrze – wyszeptałam.

Armando kiwnął w stronę właścicielki lokalu, informując, że na nas już czas, po czym opuściliśmy restaurację.

Szliśmy wzdłuż małego parku, gdy w pewnym momencie usłyszeliśmy szelest liści. Mężczyzna obrócił się gwałtownie, po czym złapał mnie za dłoń i pociągnął za jedno z drzew, napierając na mnie ciałem.

– Armando… – jęknęłam, kiedy jego usta znalazły się blisko moich. Mój puls galopował, a ciepły oddech otulił jego policzki. – Mieliśmy się nie spieszyć.

– Ciii… – Zakrył moje usta dłonią. – Mamy małe towarzystwo. Ta kobieta już na początku mnie zaczepiła. Jest dziennikarką i czyha na nowinki o naszym romansie.

Spojrzałam ponad ramieniem Armanda i zauważyłam kobietę, która trzymała aparat i rozglądała się, jakby polowała na zwierzynę.

– Tędy!

Mężczyzna złapał mnie za dłoń i pobiegliśmy schować się za pobliskie drzewa.

Zachowywaliśmy się jak dwójka nastolatków, którzy uciekali przed swoimi rodzicami, będąc na wagarach. Dopadliśmy do auta, a kiedy zajęliśmy miejsca, staraliśmy się opanować swoje oddechy.

– Mało brakowało – wyszeptałam.

– Nie musisz mówić szeptem. Już ją zgubiliśmy. Niestety, spacer musimy przenieść na inną okazję, a teraz pozwól, że odwiozę cię do domu.

– Będzie kolejny raz? – drażniłam się z nim.

– Nie widzę innej możliwości.

Kiedy przystanęliśmy pod hotelem, przez ułamek sekundy przez głowę przeszła mi myśl, by zaprosić Armanda do siebie, ale wtedy wszystko wyszłoby na jaw.

– Dobranoc, Beatriz. – Mężczyzna zbliżył się i delikatnie ucałował mnie w policzek.

– Dobranoc.

Odwzajemniam się tym samym, ale kiedy chciałam wysiąść już z samochodu, obróciłam się gwałtownie w jego stronę i wbiłam się namiętnie w jego usta. Smakował tak samo, jak zapamiętałam. Odsunęłam się od niego i otwierając drzwi, wyszeptałam:

– Było bardzo miło. Śpij dobrze.

– Teraz postanawiasz mnie zostawić?

– Tak będzie lepiej.

Wysiadłam pospiesznie i skierowałam się wprost do wejścia do hotelu, aby przypadkiem nikt mnie nie dostrzegł. Gdy tylko minęłam drzwi, przejechałam palcami po nabrzmiałych od pocałunku wargach. Nie mogłam zostać dłużej w jego towarzystwie, bo nie ręczyłam za swoje zachowanie.

Rozdział 23

Armando

W końcu dopiąłem swego i umówiłem się na randkę z Beatriz. Momentami nadal nie docierało do mnie, jak i kiedy stała się dla mnie taka ważna, wydawało się to irracjonalne. Ale nie mogłem dłużej tłumić swoich emocji – nic dobrego by z tego nie wyszło. A dodatkowo, zawsze zdobywałem to, czego chciałem. Dlatego postanowiłem zaryzykować, chociaż odrobinę. Musieliśmy się przekonać, dokąd nas to zaprowadzi i czy miało to jakiś sens.

Jak dla mnie zapowiadało się naprawdę dobrze, spędziliśmy z Beatriz miły wieczór, który wspominałem przez kolejne dni. Każde z nas miało swoje zadania i choć moje myśli często uciekały w jej kierunku, musiałem się pilnować i dyscyplinować, aby skupić się na pracy. Nawet jeśli moje serce zaczynało coś do niej czuć, nigdy nie mogłem pozwolić, aby uczucia stanęły na drodze do kariery.

W końcu nadeszła okazja, by wziąć udział w kolejnym miasteczkowym wydarzeniu. Coraz bardziej mi się to podobało. Mogłem się wyluzować, bawić w pracy, pogadać z kumplami czy spotkać przypadkiem Beatriz. Wyborcom widocznie też się to podobało, bo podskoczyły nam rankingi. Co prawda partii Beatriz także i nasze dwie zdecydowanie wysuwały się na prowadzenie. Byli też oczywiście mniejsi gracze, którzy mogli okazać się niezbędni, gdyby jedna partia nie zdobyła większości, na razie jednak wszystko toczyło się między nami. Zarówno zawodowo, jak i prywatnie.

Czasem łatwo było to połączyć, gdy pracując, mogłem ją spotkać. Jako polityk nie powinienem był się cieszyć, że jej partia ma takie same plany jak my, ale osobiście byłem szczęśliwy, mogąc ją zobaczyć.

Dlatego gdy dotarłem już do Villagarcía de Arosa, gdzie miało odbyć się święto wody, uważnie rozglądałem się w poszukiwaniu dziewczyny.

Kiedy już straciłem nadzieję i uznałem, że tym razem pewnie się nie spotkamy, oberwałem balonem z wodą. Odwróciłem się pewien, że to jakiś dzieciak, bo to przede wszystkim ich uwagę skupiało to święto. Bądźmy szczerzy, kto w ich wieku nie chciałby bezkarnie rzucać w ludzi balonami z wodą? No właśnie.

Ku mojemu zaskoczeniu, naprzeciwko mnie stała Beatriz i wyglądała na bardzo zadowoloną z siebie. Na moją twarz wstąpił uśmiech zarówno dlatego, że ją zobaczyłem, jak i dlatego, że już wiedziałem, co nas czeka. Nie miałem pojęcia, czy zrobiła to specjalnie, czy nie, ale wywołała wojnę. A już myślałem, że tym razem sobie odpuszczę i będę jedynie przyglądać się z boku. Przy Beatriz to nie mogło się udać.

Normalni ludzie witali się przytuleniem, podaniem dłoni czy pocałunkiem, tak też wyrażali tęsknotę. A my? Witaliśmy się, rzucając w siebie balonami z wodą.

Szaleństwo.

Ale jakie przyjemne, dające powiew wolności i oderwania od rzeczywistości. Przy niej życie zdawało się nabierać głębi.

– Wygrałem – powiedziałem po tym, jak rzuciłem w nią balonem. – Teraz się ze mną przywitasz? – Przyciągnąłem ją do siebie.

– Nie możemy – odparła, odwracając głowę w bok. – Ktoś może nas zobaczyć.

– No tak. – Odchrząknąłem, puszczając ją i odsuwając się, co wcale nie było takie łatwe. – W takim razie może pójdziemy gdzieś, gdzie będziemy mogli się wysuszyć i coś zjeść?

– Serio? Przez ciebie jestem cała mokra.

Spojrzała na swoje ubranie. Jej biała koszula kleiła się do ciała, jedynie czarna spódnica w białe paski wydawała się w dobrym stanie. Nawet pomimo tego wyglądała bardzo kusząco i gdyby nie fakt, że nie byliśmy sami, nie wiedziałem, czybym się jej oparł.

– Cóż, raczej nie pierwszy raz. – Przygryzłem dolną wargę, nie mogąc oderwać wzroku od jej biustu.

– Armando! – Pisnęła i skrzyżowała ręce na wysokości piersi. – Jesteś bezczelny!

– Ale bardzo ci się to podoba. A nawet cię podnieca.

Poczerwieniała na twarzy, ale i bez tego byłem pewien, że miałem rację. Mogła próbować to ukrywać, ale widziałem, jak na nią działam. Tak jak i ona na mnie. Nieźle się wkopaliśmy z tymi uczuciami i pożądaniem.

– Okej, możemy iść coś zjeść. Jak dobrze, że wzięłam coś na przebranie.

– Przewidziałaś, że tak to się skończy?

– Wiedziałam, że jeśli tu będziesz, nie obejdzie się bez tego.

– Liczyłaś, że mnie spotkasz?

– Zdawałam sobie sprawę z takiej możliwości.

Pokręciłem głową z rozbawieniem. Wydobycie z niej jakiegoś wyznania? Czegoś miłego? Niemożliwe. Ale już większym wyzwaniom potrafiłem sprostać, więc czemu by nie?

– No dobrze, to chodźmy. – Rozejrzałem się. – Po drodze tutaj widziałem pizzerię, nie była oblegana, więc może tam?

– W sumie zgłodniałam…

– Idź przodem, dołączę za chwilę, żeby mieć pewność, że nikt nas nie widzi.

Beatriz kiwnęła głową i ruszyła przed siebie. Miałem chwilę, aby podziwiać jej pupę i kołyszące się biodra. Ależ ta kobieta na mnie działała. To całe ukrywanie się nie było takie fajne. Wolałem podbiec do niej, złapać ją za ten fantastyczny tyłek albo iść z nią za rękę. A tak? Musiałem czekać, aż będziemy sami.

Udało się. W małej pizzerii nie było żywej duszy, choć i tak zajęliśmy stolik w najdalszym kącie i zaczęliśmy przeglądać menu.

– Na co masz ochotę? – zapytałem. – Ja stawiam.

– Nie ma takiej możliwości, mogę sama za siebie zapłacić.

– Ale ja jestem dżentelmenem i nie będziesz przy mnie za siebie płacić.

– A ja jestem niezależna.

Pokręciłem głową.

Czy mogliśmy się choć przez chwilę nie sprzeczać czy nie droczyć? W jakiejkolwiek kwestii? Chyba nie. Ale to było takie lekkie i przyjemne, że nie mogło prowadzić do problemów, podobało mi się to.

– Jak zaprosisz mnie na randkę, to wtedy ty będziesz płacić, stoi? Teraz to leży po mojej stronie. Więc na co masz ochotę?

– Ale z ciebie uparciuch, Armando.

– Możemy nie mieć wiele czasu, jeśli ktoś się tu pojawi…

To zamknęło jej usta i sprawiało, że skupiła uwagę na menu. Też chciałbym móc się delektować chwilą i nie musieć się spieszyć, ale było, jak było.

– Hawajska i ice tea brzoskwiniowa – zdecydowała.

– Jesz pizzę z ananasem? – Uniosłem brwi.

– Jeszcze wielu rzeczy o mnie nie wiesz – rzuciła z zadowoleniem.

Miała rację, ale mogłem się przecież dowiedzieć, prawda? Zdecydowanie chciałem. Choć znaliśmy się od dawna, nie znałem jej tak naprawdę, dopiero teraz ją odkrywałem, coraz bardziej mnie ciekawiła i fascynowała. Chciałem więcej.

– Mogę już przyjąć zamówienie? – zapytała kelnerka.

– Tak, poprosimy małą pizzę hawajską, małą pizzę nowojorską, a do picia ice tea brzoskwiniową i colę z lodem.

– Dobrze, zaraz będzie.

– Dziękuję.

Gdy ponownie zostaliśmy sami, rozsiadłem się wygodnie na skórzanej czerwonej kanapie, zakładając ręce za plecy Beatriz. Spojrzała na mnie spod uniesionych brwi, ale nic nie powiedziała. Tak, może to trochę dziwne z takiej rywalizacji przejść do takiej poufałości, ale tak było. Coś przyciągało nas do siebie i nie chciałem tego kończyć, nawet jeśli musieliśmy trzymać to w tajemnicy.

– Więc jak ci minęły ostatnie dni? – zapytałem.

– Nie licz, że powiem, że tęskniłam – odparła, na co się roześmiałem. – Ale miło, że znowu na siebie wpadliśmy.

– Często nam się to zdarza, co?

– Jak widać. Zupełnie jakby cały świat nas do siebie pchał… Dziwne to, co?

– Może. – Wzruszyłem ramionami. – Ale podoba mi się to. Ty mi się podobasz.

– Ale z ciebie czaruś. – Pokręciła głową.

– Znasz mnie, trudno mi się oprzeć. – Puściłem jej oczko.

Coraz bardziej lubiłem się z nią tak droczyć, śmiać, podjudzać i po prostu być blisko. Wywołać jej zawzięty uśmiech, a jeszcze lepiej śmiech.

– W zasadzie nie znam cię – przyznała. – Nie tak dobrze.

– Pytaj. – Rozłożyłem ramiona. – Co chcesz wiedzieć?

– Hm… – Wyglądała, jakby się usilnie nad tym zastanawiała. – Co planujesz po wyborach?

– Nie, nie. – Potrząsnąłem głową. – Nie rozmawiamy tutaj o pracy. Nie jesteśmy tutaj szefem partii ani posłanką, jesteśmy Beatriz i Armandem.

– Dlaczego to ty ustalasz zasady?

– Bo tak jest lepiej.

– Samochwała.

– Marnujesz czas na dokuczanie mi i nie dowiesz się niczego, co chciałabyś wiedzieć. – Zaśmiałem się.

– Kiedy ostatnio byłeś na randce?

– A więc przechodzimy od razu do przesłuchania? Może jednak wrócimy do pracy?

Śmiałem się w najlepsze, a wtedy kelnerka przyniosła nasze zamówienie. Westchnąłem z rozkoszy, gdy zatopiłem zęby w gorącym cieście. Ach, kiedy ostatnio miałem chwilę, żeby tak po prostu beztrosko wyjść na pizzę? Praca, praca i praca. A teraz miałem naprawdę dobrą okazję i świetne towarzystwo.

– Nie wiem, o co pytać na randkach w takiej relacji jak nasza – przyznała Beatriz.

– Co masz na myśli?

– Wiem, gdzie mieszkasz, że masz psa, znam twoje poglądy, wszystko z telewizji i kłótni w sejmie. – Zaśmiała się lekko. – Wiem, co myślisz o religii, polityce, ekologii. Znam wszystkie trudne tematy, które porusza się na końcu. A nie znam błahych spraw, jak ulubiony kolor. Tylko czy to takie ważne…?

Wydawała się lekko zagubiona w tej naszej nowej, rozwijającej się relacji i doskonale ją rozumiałem, bo sam czułem podobnie. Tylko że niepewność maskowałem żartami, ale też nie byłem przekonany, jak to będzie, co z konsekwencjami ani nawet jak się zachować. Postanowiłem więc po prostu być sobą.

– Narcyz – powiedziałem. – Mój ulubiony kwiat to narcyz. Poznamy się spokojnie, spotkanie po spotkaniu, bez presji.

– A więc będzie ich więcej.

– Jeśli nie będziesz mi znowu uciekać.

– Ja nie uciekam!

– Jasne, a kto mnie wystawił? Inny nie dałby ci drugiej szansy.

– Już się tak nie przechwalaj. – Szturchnęła mnie w ramię.

– Ubrudziłaś się.

Starłem sos pomidorowy z kącików jej ust, a potem oblizałem kciuk. Jej twarz była tak blisko mojej, jej oczy wpatrzone prosto we mnie. Aż czułem, jak po moim ciele przeszedł dreszcz. Uniosłem lekko jej brodę i nachyliłem się, tak bardzo chcąc ją pocałować.

– Ech.

Westchnąłem w połowie drogi do jej ust, zdając sobie sprawę, że nie powinniśmy. W końcu pracownicy lokalu też mogli nas znać – o ile zjedzenie pizzy to nic, o tyle pocałunek to już coś.

– Nie możemy.

– Spokojnie – powiedziała Beatriz, robiąc coś niespodziewanego.

Złapała moją dłoń pod stołem i ścisnęła ją.

Wróciwszy spojrzeniem do jej twarzy, dostrzegłem uśmiech. Mimo frustracji, że nie mogłem jej całować ani dotykać, poprawiła mi humor. Naprawdę miała na mnie silny wpływ, nadal mnie to zaskakiwało.

– To może być trudniejsze, niż myślałem. – Zaśmiałem się z nutką żalu w głosie. – Nie móc cię pocałować ani dotknąć.

– Możesz, gdy jesteśmy sami.

– To znaczy, że byś chciała? – dopytałem się.

– Muszę odpowiadać?

– Tak.

Po takiej niepewności, zaprzeczeniach z jej strony i uganianiu się za nią naprawdę chciałem usłyszeć choćby drobne wyzwanie. Czy to było egoistyczne? Być może, ale czasem każdy był egoistą. Emocje wyzwalały to, co najbardziej pierwotne i ukryte.

– Tak, Armando – wyszeptała. – Chciałabym znowu spędzić z tobą trochę czasu sam na sam. – Oblizała wargi. – Męczy mnie to pożądanie.

– Męczy?

– Próbowałam się go pozbyć, ale nie dałam rady.

– Więc tego nie rób, dajmy temu szansę.

Pokiwała głową, a ja czułem się naprawdę szczęśliwy.

Rozdział 24

Beatriz

– Więc tego nie rób, dajmy temu szansę – powiedział to tak pełen nadziei, że poczułam dreszcz.

Początkowo starałam się zaprzeczyć i wymigać, ale to właśnie tego pragnęłam. Spróbować, a później najwyżej będziemy się martwić konsekwencjami. Może to nie była najrozsądniejsza decyzja, ale wiedziałam, że jeżeli nie spróbujemy, zapewne będziemy żałować. Armando należał do tego typu mężczyzn, który najmniejszym dotykiem potrafił doprowadzić mnie do szału.

– Spróbujmy.

– Jesteś tego pewna?

– A jak myślisz?

Na twarzy Armanda pojawił się wielki uśmiech, mężczyzna zamknął moją dłoń w szczelnym uścisku. Gdyby nie fakt, że doskonale zdawałam sobie sprawę, w jakim miejscu się znajdujemy, i że w każdej chwili możemy zostać przyłapani, to przypieczętowałabym to wyznanie pocałunkiem. Cofnęłam szybko dłoń, zanim pożądanie przejęłoby kontrolę nad moim rozumem.

– Nie tu. Zresztą musimy się już zbierać. Moja partia ma na wieczór przygotowaną konferencję.

– Nie mów! – wykrzyczał.

– Co masz na myśli?

– To z tobą mam się zmierzyć.

– No to ładnie. Ale pamiętaj, to jest moja praca i nie zamierzam dać ci wygrać.

– Niech wygra lepszy.

Po zapłaceniu rachunku pierwsza opuściłam lokal. Postanowiliśmy, że jeżeli nie jest to konieczne, to nikt nie musi nas widzieć. Udałam się do swojego hotelu, nie oglądając się za siebie. Byłam ciekawa, czy Armando podążał za mną, aby dowiedzieć się, czy dotarłam bezpiecznie, ale nie mogłam się o tym przekonać.

Gdy tylko weszłam do pokoju, drogę zastąpiły mi Marcela i Cristina.

– A tobie co? – zapytała jedna z przyjaciółek.

– Byłam na wojnie na balony.

Dopiero teraz spoglądając na swoje ciało w lustrze, dostrzegłam, jak wyglądam. Biała koszulka przylegała do moich piersi, dzięki czemu wyglądały na jeszcze bardziej okazałe. Uśmiechnęłam się do swojego odbicia. To dlatego Armando mi się tak przyglądał.

– Co się tak cieszysz jak głupia do sera? – zapytała Cristina.

– Nie spodziewałam się, że tak wyglądam.

– Czyżby? – Marcela pokazała palcem na moje piersi.

Na samą myśl o Armandzie moje sutki stanęły.

– Trochę tu zimno. Idę wziąć prysznic.

– Beatriz?!

– Muszę się przebrać, bo jeszcze się przeziębię.

Ruszyłam szybko do łazienki, łapiąc w locie pierwsze lepsze szorty i koszulkę.

Nie chciałam dalej być przesłuchiwana przez dziewczyny. Przyjaźniłyśmy się od dłuższego czasu, a mnie coraz mocniej bolało to, że musiałam je okłamywać. Do tego czekała mnie batalia właśnie z tym mężczyzną, który zajmował moje myśli. Pod żadnym pozorem nie mogłam pokazać, że coś się między nami zrodziło.

Najważniejsza była moja kariera i partia.

Kiedy wyszłam z łazienki, zauważyłam, że przyjaciółki były już w pełnej gotowości, a ja stałam przed nimi w najzwyklejszym topie i spodenkach, które ewidentnie ledwo zakrywały moje pośladki.

– Tak zamierzasz iść? – Marcela wybuchnęła śmiechem.

– Już się przebieram.

– Co się z tobą dzieje? – zapytała Cristina.

– Nie rozumiem, o co ci chodzi?

– Bujasz w obłokach.

– A to ty nie wiesz?

Spojrzałam w stronę Marceli błagalnym wzrokiem, aby nie kończyła.

– Co mam wiedzieć?! Dziewczyny? Co mnie ominęło?

– Jakbyś nie latała za miejscowymi przystojniakami, to nie ominęłoby cię tyle newsów.

– Mówcie!

– Nasza gwiazda się zakochała.

I się zaczęło.

Spodziewałam się, że ta rozmowa mnie nigdy nie ominie i prędzej czy później będą chciały wiedzieć więcej, ale nie powinnam była na razie mówić nic na temat Armanda. Chciałam, aby to była nasza tajemnica. Prędzej czy później i tak będę musiała im wszystko opowiedzieć, ale nie chciałam, aby to odbywało się w takich okolicznościach.

– Opowiadaj, kim jest ten szczęściarz, który zawładnął twym sercem.

– O jak już późno. Lecę się przebrać i musimy wychodzić – odburknęłam, spoglądając na zegarek.

– I tak cię nie ominą nasze ploteczki. Wieczorem chcemy się wszystkiego dowiedzieć. Chyba że ty, Marcela, wiesz więcej niż ja?

– Czyli wieczorem wino?

– Beatriz, wieczorem bierzemy cię na przesłuchanie.

Ubrana w granatową garsonkę wysiadałam z dziewczynami z taksówki tuż pod hotelem Armanda. Jeszcze tego brakowało, aby wywiady odbywały się w holu budynku, w którym on nocował.

Gdy tylko minęłam drzwi, oślepiły mnie błyski fleszy. Sala była wypełniona sporą liczbą dziennikarzy, oczywiście nie mogło zabraknąć lokalnej telewizji. Już w progu starali się zadawać pytania.

– Będzie czas na wywiady – odpowiedziałam spokojnie, wycierając spocone dłonie w kant spódnicy.

Spojrzałam na drugi koniec sali, w którym już znajdował się mężczyzna, którego również otaczała spora grupa gapiów. Podążyłam bezpośrednio pod jedną z mównic i zajęłam miejsce. Armando zrobił to samo.

– Witam wszystkich zgromadzonych – zaczął. – Jak widać, dwie rywalizujące ze sobą partie postanowiły udzielać się lokalnie. Nie było w tym zmowy. Robimy to, aby zbratać się z narodem.

Każde z nas pokrótce opowiedziało, gdzie ma zamiar się udzielać. Okazało się, że nasze drogi dalej będą się przecinać. Nie było to wcześniej zaplanowane, a żadne z nas nie miało pojęcia, że ci, który ustali harmonogram wyjazdów, wpadną na takie same pomysły. W końcu nadszedł czas na odpowiadanie na pytania dziennikarzy.

Spojrzałam ukradkiem w stronę mężczyzny, który może i miał spięte mięśnie na karku, ale wydawał się taki pewny siebie.

– Panie Armandzie – zaczęła kobieta na końcu sali – jak ocenia pan poczynania drugiej partii, a konkretnie to, że pani Beatriz pozuje do zdjęć, które znajdują się na bilbordach w całym kraju?

– Mogą próbować wszystkich chwytów, ale to nie jest droga do zwycięstwa.

– Czyli uważa pan, że wybranie pani Beatriz na twarz kampanii mija się z celem?

– Tak właśnie. Do takich rzeczy powinno wybrać się porządne modelki, a nie przypadkowe osoby.

Kiedy to wypowiedział, poczułam ucisk w żołądku. Czyli to tak! Nie podobałam mu się. Nie ujdzie mu to płazem.

– Teraz pytanie do pani Beatriz. – Mężczyzna podniósł się z krzesła. – Jaki ma pani stosunek do wybrania takiego młodego człowieka, jakim jest pan Armando, na przewodniczącego?

– Nie wnikam, jaką politykę prowadzi druga partia, ale zapewne nie było to najlepsze rozwiązanie, aby na takie stanowisko wybierać kogoś niedoświadczonego.

Przy kolejnych pytaniach staraliśmy się udowodnić, że jesteśmy od siebie lepsi. Gdyby Armando nie zaczął od tego, że zamiast mnie mogli wziąć jakąś modelkę, to pewnie nie byłoby całego tego zamieszania.

Konferencja dobiegła końca. Armando zniknął gdzieś na górze hotelu, a ja wyszłam z Marcelą i Cristiną. Czułam, że moje nerwy są już na wykończeniu, a frustracja nie pozwalała myśleć racjonalnie.

Dziewczyny wsiadły do taksówki, a ja postanowiłam, że to nie koniec na dzisiaj. Musiałam się z nim rozprawić. Przecież nie mogłam pozwolić, aby mnie tak traktował.

– Spotkamy się w hotelu. Muszę się przewietrzyć – odezwałam się, zamykając za nimi drzwi. – Proszę jechać.

Nie zdążyły nawet zaprotestować, bo kierowca ruszył. Przez chwilę stałam, aby upewnić się, że samochód skręcił za róg, a wtedy wróciłam do hotelu.

Kiedy upewniłam się, że nigdzie nie ma już dziennikarzy, dyskretnie zapytałam recepcjonistkę o pokój Armanda i ruszyłam w jego kierunku.

Rozdział 25

Armando

Wspólny wywiad z Beatriz wywołał we mnie całe morze emocji. A ja w tym morzu czułem się jak ryba w wodzie, zręcznie odpowiadając na pytania, nie dając się zagiąć i promując swoją partię. Dziewczyna z pewnością zarzuciłaby mi egocentryzm, ale szczerze mówiąc, lubiłem być w centrum zainteresowania, wiedzieć, że innych obchodzi to, co mówię, że liczą się z moim zdaniem. Lubiłem mieć władzę i lubiłem wygrywać.

A rywalizacja z Beatriz podziałała na mnie jeszcze bardziej niż dotychczas. Zawsze jej widok był niczym iskra dorzucona do rozżarzonych węgli. Za każdym razem chciałem ją prowokować i z nią wygrywać, tego wieczora jednak było to niezwykle podniecające. Aż musiałem poluzować krawat i ściągnąć marynarkę, kiedy wchodziłem do pokoju hotelowego.

Ależ ta kobieta wyzwalała we mnie płomień.

– Armando!

Aż zadrżałem, słysząc tak wyraźnie ten głos, który zdawało mi się, że jest jedynie w mojej głowie. Czy to możliwe, żebym tak bardzo jej pragnął, że sobie to wyobraziłem?

Kiedy się odwróciłem, kobieta znajdowała się tuż za mną. Ręce miała założone na wysokości piersi, mierzyła mnie pełnym zaciętości spojrzeniem, które tak dobrze znałem, i stała w progu drzwi do mojego pokoju, których jeszcze nie zamknąłem.

– Beatriz. – Przełknąłem ślinę, nie mogąc oderwać od niej spojrzenia. – Co cię do mnie sprowadza? Czyżbyś się stęskniła?

– Żartujesz sobie? Masz nie po kolei w głowie czy co?! – uniosła głos, a ja nie miałem pojęcia, o co jej chodzi.

Zmarszczyłem brwi, łapiąc ją za rękę i wciągając do środka. Nie chcieliśmy przecież, aby ktokolwiek nas widział czy słyszał. Włożyliśmy zbyt wiele wysiłku w to, żeby na ostatnich spotkaniach zostać niezauważonymi, by teraz jej niezrozumiała dla mnie złość wszystko zepsuła.

– O co ci chodzi? – spytałem.

– A tobie? – odpyskowała, nadal nie spuszczając z tonu.

Dobrze ją znałem, nie odpuszczała łatwo, a na pewno nie, jeśli nie wygrała. W tej kwestii byliśmy do siebie podobni, i jak udało mi się przekonać – nie tylko w tej.

– Co to było podczas wywiadu?

Ach, więc o to jej chodziło.

Wybuchnąłem głośnym śmiechem, odchylając głowę. Zdecydowanie jej się to nie podobało.

Patrzyła na mnie pełnym konsternacji spojrzeniem, ale tym razem nie zamierzałem grać w jej grę i dawać się podejść. Chciała się kłócić i wygrać. Działało jej na nerwy to, że z nią rywalizowałem i wygrywałem. Mnie to nie złościło, jedynie podniecało.

– Jesteś stuknięta, Beatriz. – Złapałem ją w talii i uniosłem.

– Ej! Armando. – Stuknęła mnie w rękę, kiedy przerzuciłem ją sobie przez ramię. – Serio, to ja jestem stuknięta? Co ty wyprawiasz? Armando!

Rzuciłem ją na łóżko, patrząc na nią z rozbawieniem. Autentycznie nie mogłem przestać się śmiać. Była taka rozkoszna z tą swoją naburmuszoną miną.

Jak mogłem wcześniej tego nie zauważyć?

Teraz nawet jej kłótliwość i złośliwość mi się podobały.

– Pokazuję ci, jak ja odebrałem naszą rozmowę. – Nachyliłem się nad nią i złożyłem mokry pocałunek na jej szyi.

Wydawała się zaskoczona, lecz im więcej śladów zostawiałem na jej szyi, tym bardziej stawała się rozluźniona.

– Co ty wyprawiasz? – mruknęła.

– Praca to praca, na wizji przed milionami ludzi nie mogę tego zrobić, ale teraz gdy jesteśmy sami… – Uśmiechnąłem się pod nosem.

– Próbujesz mi powiedzieć, że byłeś taki wredny podczas wywiadu, bo miałeś na mnie ochotę?

– Albo po prostu jestem wredny. – Wzruszyłem ramionami. – Chyba nie sądziłaś, że ci odpuszczę, rywalizacja to część nas, ale w odróżnieniu od ciebie umiem oddzielić pracę od sfery osobistej i nie obrażam się o byle co.

– Nie obraziłam się.

– Przyszłaś tu zrobić mi awanturę.

– Wcale nie.

– Oczywiście, że tak. Gdybym cię nie złapał, tobyśmy się kłócili. A mój sposób jest o wiele przyjemniejszy, nie sądzisz?

Przejechałem dłońmi po jej ciele, które jakby idealnie zsynchronizowane z moim dotykiem wygięło się w łuk. Przygryzłem dolną wargę, zdając sobie sprawę, że zapanowanie nad tym pożądaniem było niemal niemożliwe. Im częściej ją widziałem, tym bardziej jej pragnąłem.

– Podnieca cię rywalizacja? – mruknęła.

– A ciebie nie? – Sunąłem ręką po jej dekolcie, odpiąłem dwa guziki białej koszuli i ścisnąłem piersi, aż z jej ust uleciało zduszone jęknięcie.

– Teraz tak.

Usatysfakcjonowany jej odpowiedzą zjechałem dłonią na jej udo i zręcznie wślizgnąłem się pod materiał spódniczki, po czym pogładziłem jej czułe miejsca przez materiał bielizny.

– Armando…

– Hm? – Wróciłem wzrokiem do jej twarzy i nie miałem ani cienia wątpliwości.

– Nie pogrywaj ze mną.

– Czemu nie? – Wyszczerzyłem się w uśmiechu.

– Bo tego pożałujesz.

– Teraz to chyba ja mam nad tobą władzę, słodka Beatriz. – Odsunąłem materiał bielizny i przejechałem palcami po nagiej, wilgotnej skórze.

– Armando! – pisnęła.

Przymknęła oczy, odchylając głowę, bo moje palce zaczęły coraz śmielej sobie poczynać, a gdy z jej ust uleciało jęknięcie, pocałowałem ją namiętnie. Zdecydowanie było coś niezwykle podniecającego w rywalizacji, tak samo jak w sekrecie.

*

Jak widać, momenty uciekania z łóżka mieliśmy już za sobą, bo kiedy się obudziłem, Beatriz nie dość, że nadal była obok, to jeszcze słodko spała wtulona w moje ramię tak, że sam nie mogłem się ruszyć.

Gdybym tylko mógł spędzić z nią cały dzień…

Pogłaskałem ją po policzku, przekonując się, że ma lekki sen, bo zaraz zamrugała.

– Dzień dobry – mruknąłem.

– Cześć – powiedziała zaspanym jeszcze głosem.

– Bałaś się, że ucieknę tak jak ty wcześniej? – zażartowałem. – Dlatego tak mocno mnie przytulałaś?

– Chciałbyś – prychnęła, próbując się odsunąć, lecz byłem szybszy i nie pozwoliłem jej na to.

Złapałem ją w talii i przyciągnąłem mocno do swojego boku. Gdy podniosła głowę, nasze spojrzenia się spotkały.

– Tutaj jest twoje miejsce – oznajmiłem.

– To znaczy gdzie?

– Przy mnie – odpowiedziałem zdecydowanie.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w kompletnym milczeniu, chłonąc emocje zupełnie tak, jakby cały świat przestał istnieć. A jednak istniał i lubił o sobie przypominać, tym razem w postaci alarmów w telefonie.

– Co to? – spytała dziewczyna, gdy wyłączyłem dźwięk.

– Powiadomienie, że za godzinę zaczyna się bitwa na pomidory – odpowiedziałem.

– Och! Zupełnie zapomniałam. – Złapała się za głowę. – Też muszę tam być.

– A więc znowu się zobaczymy. – Musnąłem jej usta. – Rzeczywiście nie wytrzymasz długo beze mnie.

– To poważne, Armando, teraz jest wspaniale, ale tam, przy ludziach… – Pokręciła głową. – Nie możemy.

– Doskonale wiem, że muszę zabrać cię w ustronne miejsce, by zająć się tobą tak jak wczoraj, ale czy przez to jest gorzej?

– Co masz na myśli? – Zmarszczyła brwi.

– To, że musimy się ukrywać, nie znaczy, że nasze uczucia są gorsze.

– Ale zakazane.

– Nie my pierwsi i nie ostatni.

– Masz rację. – Pokiwała głową. – Ale jeśli ktoś się dowie…

– Więc dopilnujemy, aby nikt się nie dowiedział. – Złapałem jej dłoń. – Co ty na to? Będziesz moim słodkim, grzesznym sekretem, Beatriz?

Mówiąc to, prawie od razu zanurkowałem pod kołdrę i złożyłem mokre pocałunki na jej piersiach, po czym sunąłem przez brzuch coraz to niżej.

– Zadajesz mi pytania, gdy wiesz, że nie mogę ci odmówić.

– I tak byś nie odmówiła.

– Pewnie masz rację. – Złapała mnie za głowę i spojrzała mi w oczy. – Nie mam pojęcia, co ty ze mną robisz, ale wiem, że chcę tego więcej.

– Więcej mniej? – mruknąłem. – Zdążymy jeszcze na szybką zabawę przed rzucaniem pomidorami…

– Będziesz cały czerwony, gdy z tobą skończę – zapowiedziała.

– A tu już jesteś cała mokra – odgryzłem się jej.

– Armando. – Zarumieniła się.

– Widać czerwona też, w tym też wygram.

– Głupek. – Rzuciła mi w twarz poduszką, lecz widziałem rozbawienie na jej twarzy.

Była teraz taka radosna i naturalna, naprawdę mi się to podobało. W ogóle coraz bardziej podobało mi się to wszystko, co razem przeżywaliśmy.

Rozdział 26

Beatriz

La Tomatina to ludowe, małomiasteczkowe święto rzucania się pomidorami. Mogło wydawać się to śmieszne, szczególnie dla dorosłych, poważnych ludzi, ale kto nie lubił czasem rzucać jedzeniem? Dzięki tym obchodom można było sobie przypomnieć, jak to jest być dzieckiem, wyluzować się i dobrze bawić.

Ja zdecydowanie dobrze się bawiłam, a wszystko dzięki porankowi z Armandem. Rozgrzał mnie bardziej niż upalne letnie słońce. Naprawdę dziś grzało, aż żałowałam, że wybrałam czarną sukienkę, co prawda była na ramiączkach i ze zwiewnego materiału, ale kolor przyciągał słońce.

Tak jak mój wzrok przyciągał pewien przystojny mężczyzna ubrany w białą koszulę z krótkimi rękawami i dżinsowe spodnie. Może nie wyróżniał się jakoś szczególnie, ale dla mnie tylko on miał znaczenie.

Jak do tego doszło?

Zamiast plotkować z przyjaciółkami czy rozmyślać o kampaniach, kolejnych ruchach – ja myślałam o Armandzie.

– Beatriz!

Odwróciłam się, słysząc swoje imię.

Marcela zmierzała do mnie pewnym krokiem, wymachując komórką.

– Nie można się do ciebie dodzwonić, co zrobiłaś z telefonem?

Zmarszczyłam brwi, chcąc sięgnąć do swojej torebki, ale nie miałam jej przewieszonej przez ramię. Kiedy ostatnio ją widziałam? Od Armanda wychodziłam w biegu, nie chcąc, aby ktoś mnie zobaczył. Pobiegłam do siebie, by wziąć prysznic i zabrać rzeczy na przebranie… Musiałam zostawić torebkę w pokoju Armanda. No pięknie.

– Chyba zostawiałam go w hotelu – powiedziałam, nie wdając się w szczegóły. – Stało się coś?

– Przyszły wyniki sondażowe.

– I jak?

– Idziemy łeb w łeb z partią Armanda. Nic się nie zmienia.

Ich partia była silna, sam Armando był bardzo zacięty i uparty. Szczerze mówiąc, coraz trudniej było mi widzieć w nim wroga. Co będzie, gdy jedno z nas wygra? Czy wpłynie to na naszą relację? Nie sądziłam, aby zrobił źle temu krajowi, aby go zniszczył, gdyby wygrali, ale chciałam zwycięstwa mojej partii.

– Zostało jeszcze trochę czasu.

– Mają wywiad w największej stacji telewizyjnej. A my?

– Lokalne festiwale i spotkanie z królem, dobrze jest mieć jego przychylność. Dlaczego tak panikujesz?

– Dlaczego ty jesteś taka spokojna? Nie poznaję cię, Beatriz. – Marcela pokręciła głową. – Zawsze tak bardzo się przejmujesz i chcesz wygrać, a teraz?

– Wierzę, że wygramy, chcę też się dobrze bawić.

Rozejrzałam się po tłumie, szukając Armanda. Kiedy go znalazłam, pożegnałam się z przyjaciółką i ruszyłam w jego stronę.

– Muszę wejść do twojego pokoju.

– Tak szybko i bezpośrednio, proszę, Beatriz, robisz na mnie wrażenie.

– Po telefon. – Wywróciłam oczami. – Chyba go tam zostawiałam. O czym ty już myślałeś?

– O tym co i tobie na pewno zaświtało w główce. Mogę dać ci klucz do pokoju, bo sam muszę tu jeszcze coś załatwić, poradzisz sobie?

– Jasne, przecież nie jestem dzieckiem – odparłam i wzięłam od niego klucz. – Dzięki. A, i Armando?

– Tak?

– Wygrałam – rzuciłam w niego pomidorem i zwiałam, zanim zdążyłby zareagować.

Przestałam biec dopiero koło hotelu. Szczerze mówiąc, byłam nawet lekko rozczarowana, że Armanda nie ma za mną, ale rozumiałam, że miał pracę. Sama wjechałam na górne piętro i otworzyłam drzwi do pokoju hotelowego. Szybko znalazłam przy łóżku swoją torebkę, a w niej telefon z dość niskim stanem baterii.

Odczytałam wiadomości. Między inny tę od szefa o sondażach, o której wspominała już Marcela.

Była też inna.

Beatriz, potrzebujemy wsparcia króla dla naszej fundacji. Jeśli przegrany wybory, stracimy środki na jej utrzymanie.

Nie czytałam dalej, tylko przysiadłam na skraju łóżka. Ta fundacja była dla mnie ważna. To było coś mojego. I nie chodziło tylko o to, że widać było na niej moją twarz. To była fundacja na rzecz pomocy dziewczynom i kobietom, temat, z którym bardzo się utożsamiałam. Wiedziałam, że sponsorzy będą niezadowoleni z przegranych wyborów i że trochę nas to kosztowało, ale nie sądziłam, że aż tyle.

Dobrze czasem zrobić sobie przerwę od mediów społecznościowych. Gorzej jak potem wszystko zwala się na raz.

Kolejna wiadomość była od mamy.

Córeczko, próbowałam się do ciebie dodzwonić. Zatrzymałam się na kilka dni u cioci Hani.

To mogło oznaczać tyle, że znowu pokłóciła się z ojcem. Czasem mieli dobre dni, wyglądali jak małżeństwo z obrazka. Innym razem jednak emocje brały górę i przygniatały, spychając to szczęście na bok.

Lekko przytłoczyły mnie te wiadomości, lecz nie zamierzałam się nimi przejmować. Szkoda mi było czasu.

Wstałam, niemal przewracając się o ubrania porozwalane na podłodze. Widać i Armando bardzo się spieszył. Podniosłam jego koszulę, a wtedy z kieszeni wypadła karteczka z dziewięcioma cyframi i napisem:

Zadzwoń do mnie ;*

Nie musiałam zgadywać, że dostał ją od jakiejś dziewczyny. Ale od jakiej? Kiedy ją spotkał? Kiedy i gdzie dostał ten numer?

Nie byliśmy w związku, kilka nocy nie oznaczało wyłączności, choć wszystko wskazywało na to, że bardzo nas do siebie ciągnęło i że on chciał kontynuować ten romans. Po co więc był mu numer innej dziewczyny?

Mogłam po prostu zapytać i nie panikować, ale poczułam się irracjonalnie zazdrosna, a nawet zagrożona, tak jakby ktoś chciał mi odebrać to, co moje.

Ale czy Armando był mój?

Rozglądając się po pokoju, w którym jeszcze kilka godzin temu byliśmy razem, patrząc na pogniecione łóżko, na którym jęczałam z rozkoszy, zrozumiałam, że tak.

Przy nikim innym nie czułam takiego podniecenia i napięcia, takiej pasji, żaru i emocji. Chciałam go tylko dla siebie, bez dzielenia się ani zastanawiania, czy przypadkiem nie ma innej.

Chyba zaczęłam się w nim zakochiwać.

I chyba przytłoczyło mnie to jeszcze bardziej niż sondaże wyborcze oraz kłótnie rodziców. Dlatego znalazłam butelkę wódki i ruszyłam do mojego pokoju, w którym zastałam dziewczyny.

– Beatriz?

– Pijesz w ciągu dnia.

– Dziewczyny, chyba się zakochałam.

Spojrzały po sobie zaskoczone, jakby kompletnie nie miały pojęcia, o czym mówię. Może ja też nie miałam?

– To już wiemy – skwitowała Marcela. – Dlatego pijesz?

– Bo to Armando.

– Co?!

– Ten Armando?!

– Żartujesz sobie?!

– Powiedz, że nie spałaś z naszym wrogiem, Beatriz? Nie zrobiłabyś tego, prawda?

Przyjaciółki przekrzykiwały się pomiędzy sobą, zasypując mnie gradem pytań.

Nagle poczułam się przytłoczona taką ich reakcją. Nie mogłam jednak spodziewać się gratulacji, na pewno był to dla nich szok.

Poczułam, jakbym je zawiodła. Jakbym zawiodła całą partię i rodzinę. Wszystkich. Przez to, że skupiłam się na romansie. Zawiodłam nawet siebie, bo miałam się pilnować i nie zakochać.

A teraz? Co, jeśli znowu skończę ze złamanym sercem? Czy będę potrafiła się pozbierać?

– Beatriz?

Zignorowałam słowa przyjaciółek, uciekając jak tchórz. Byłam tylko ja i butelka alkoholu, sama w pobliskim barze, licząc, że nikogo nie spotkam i mój gorszy dzień nie stanie się tematem kolejnego artykuły.

Kiedy ponownie otworzyły się drzwi do baru, ujrzałam w nich mężczyznę, który był powodem większości moich ostatnich rozterek.

Rozdział 27

Armando

Gdy oberwałem pomidorem, miałem ochotę ruszyć za Beatriz i zlać ją po tym pięknym okrągłym tyłeczku. Powstrzymałem się. Wiedziałem, jak to się zakończy, kiedy znajdziemy się w moim pokoju hotelowym, i w dodatku sam na sam.

Ona mnie tak potwornie podniecała…

Nie mogłem sobie na to pozwolić, bo czekała mnie poważna rozmowa z władzami miasteczka. Postanowiłem, że dla dobra partii i kampanii dobrze będzie, jak uda mi się zdobyć duże poparcie u przedstawicieli lokalnych władz. Im więcej, tym lepiej. Taki chytry plan sobie wymyśliłem.

Wpatrywałem się, jak biegła i starała się, aby nie udało mi się jej dogonić, przez co nie usłyszałem, że podszedł do mnie Jacob.

– Ej, stary. Co ty tak się jej dajesz? – Poklepał mnie po ramieniu, po czym wybuchnął śmiechem.

– Co masz na myśli?

– Odpuściłeś jej.

– Wydaje ci się, po prostu się zamyśliłem.

– Na debatach jesteś w stanie rozerwać ją na szczepy, a teraz… To niepodobne do ciebie.

– Podobne, niepodobne? Jakie to ma znaczenie? Uznałem, że dla dobra partii nie powinienem zachowywać się jak gówniarz i za nią biec – starałem się tłumaczyć.

– Czyżby? – dociekał. – Wiesz, że kto się czubi, ten…

– Nawet tego nie kończ – przerywałem mu. – To niedorzeczne. Czy ty uważasz, że byłbym na tyle głupi?

– Nie no, sorry. Masz rację, kto by na nią poleciał.

Puścił mi oczko, uśmiechając się szeroko.

Nie wiedziałem, czy to ze względu na to, że coś podejrzewał, czy na to, że ona również się mu podobała. Gdy tylko to do mnie dotarło, poczułem dziwną chęć rywalizacji z kumplem z partii. Postanowiłem jednak zapanować nad sobą, aby nie dać nic po sobie poznać.

– Armando, jakieś plany na dzisiaj? Może wyskoczymy gdzieś na drinka?

Nie miałem pojęcia, czy Jacob wyczuł, co się święci, bo wyjątkowo nie ja musiałem zmieniać temat.

– Mam spotkanie z władzami miasta.

– Ja się pytam o później. Przecież nie będziemy pili o tej godzinie.

– Może to nie jest najgorszy pomysł. Będę wolny, to się spotkamy.

Faktycznie, może, jak wyskoczymy na miasto, to chociaż trochę oczyszczę umysł. Oczywiście, wolałbym spędzić wieczór, a nawet upojną noc z Beatriz, ale chyba przyda nam się trochę samotności i czasu na przeanalizowanie tego, co się między nami w ostatnim czasie działo.

Spotkanie z zarządem miasta okazało się bardzo owocne. Nawet nie musiałem długo przekonywać, bo włodarze stwierdzili, że moja kampania jest bardziej obiecująca. Teraz pora na oblanie tego.

Podążyłem do hotelu, po czym udałem się do swojego pokoju. Kiedy tylko otworzyłem drzwi, poczułem unoszący się zapach perfum Beatriz.

Przebrałem się w wygodne spodnie wizytowe i cienką koszulę.

Podążyłem do małej knajpki na pograniczu miasta. Chciałem się zorientować, czy jest na tyle kameralnie, by przypadkowo nie spotkać nikogo z mediów, a później miałem zamiar dać znać Jacobowi. Mimo że byliśmy już po godzinach pracy, wolałem nie rzucać się w oczy.

Wchodząc do środka, nie spodziewałem się takiego widoku. Musiałem zamrugać parokrotnie, aby mieć stuprocentową pewność. Może i nie było tu niepotrzebnych gapiów, ale w ciemnym rogu ujrzałem postać kobiety. Była kompletnie pijana.

Wyciągnąłem z kieszeni spodni telefon, po czym szybko wystukałem wiadomość, że jednak musimy przełożyć plany, bo wypadło mi coś bardzo ważnego. Nie czekając na odpowiedź Jacoba, podążyłem w stronę Beatriz.

Siedziała jak sparaliżowana od momentu, w którym mnie ujrzała. Nie wiedziałem, czy to dzięki mojemu urokowi osobistemu, czy przez upojenie alkoholowe. Obie możliwości były dla mnie prawdopodobne. Jednego byłem pewny, nie zostawiłbym jej w takim stanie. Nie pozwoliłbym jej skrzywdzić. Nie tylko dlatego, że nie chciałem, by przypadkiem ktoś jej nie zrobił zdjęć, ale dlatego, że mi na niej tak cholernie zależało.

Uśmiechnęłam się do niej, po czym pewnym krokiem ruszyłem w jej stronę.

– Oj, Beatriz – szepnęłam, kiedy byłem już blisko niej i uświadomiłem sobie, że była bardziej pijana, niż mi się wydawało.

– Armando?! – Przecierała oczy ze zdziwienia. – To naprawdę ty? Czy jesteś tylko zjawą?

– Zabiorę cię do hotelu.

– Nie możemy. Nie chcę, aby ktoś mnie zobaczył w takim stanie – bełkotała.

Mimo wszystko w tej jednej kwestii myślała racjonalnie. Nie dość, że zobaczyliby ją kompletnie pijaną, to jeszcze w moim towarzystwie. Stalibyśmy się pośmiewiskiem, a już na pewno ani jedna, ani druga partia nie mogłaby liczyć na poparcie. Skandal goniłby skandal. A na to nie mogliśmy sobie pozwolić. Rozejrzałem się dookoła i wzrokiem odnalazłem kelnerkę. Ruszyłem w jej kierunku.

– Przepraszam, mam do pani sprawę. Chyba mnie pani kojarzy. Chciałbym, żeby to wszystko zostało między nami. Nie chcę, aby zbyt dużo osób się o tym dowiedziało – powiedziałem jak zwykle pewnie, tak samo, jak postępowałem podczas każdej debaty. – Możemy mieć problemy.

– Może pan, panie Armandzie, liczyć na moją dyskrecję.

Tak jak przypuszczałem, doskonale wiedziała, kim byłem, więc nawet się cieszyłem, że zacząłem bez ogródek.

– Zna pani jakiś malutki hostel, gdzie będziemy mogli się zatrzymać, dopóki moja koleżanka nie wytrzeźwieje.

– Myślę, że ja mogłabym w tym pomóc.

– Tak? – zapytałem zdziwiony jej uprzejmością.

– Dwie przecznice dalej mój mąż ma mały pensjonat. Tam będziecie bezpieczni.

– Jak ja się pani odwdzięczę?

– Zróbcie coś dobrego dla tego kraju.

Kobieta wyjaśniła mi, dokąd mamy się udać. Wezwałem taksówkę, zaniosłem Beatriz i delikatnie usadowiłem na tylnej kanapie. Robiłem wszystko tak, aby niepotrzebnie nie wzbudzać sensacji.

Pokoik może i nie był najwyższej klasy, ale w zamian mogłem liczyć na dyskrecję. Na nasze szczęście trafiliśmy na cudownych ludzi, którzy nie planowali zrobić tego tylko dla korzyści materialnych. Nawet kiedy zaproponowałem im napiwek, odmówili, twierdząc, że w innym wypadku będą zmuszeni się z nami pożegnać.

Przetransportowałem Beatriz do łóżka, rozebrałem i zostawiłem w samej bieliźnie, a sam udałem się pod prysznic. Potrzebowałem zimnej wody. Mimo iż wiedziałem, że kobieta nie powinna była doprowadzić się do takiego stanu, to nie mogłem zostawić jej samej. Liczyło się dla mnie tylko jej bezpieczeństwo. A kiedy opuszki moich palców zetknęły się z jej gładką, nagą skórą, mój penis dał o sobie znać, budząc się do życia.

Po powrocie z łazienki położyłem się na skraju łóżka, ale kobieta dość szybko wyczuła moją obecność. Odwróciła się w moją stronę, tym samym opierając się na łokciu. Patrzyłem na nią. Mimo wszystko była taka piękna i cudowna.

– Dziękuję – wyszeptała.

– Nie mogłem cię tam zostawić.

– Ale też nie musiałeś ze mną tu przyjeżdżać.

– Ale tego chciałem. Powiedz mi, co się stało. – Przewróciłem się na bok, aby móc się jej lepiej przyglądać. – Masz jakieś problemy? Rodzina? Finanse? Mogę jakoś ci pomóc?

– To jest bardziej skomplikowane. – Schowała twarz w dłoniach.

– Możesz mi zaufać. – Podniosłem kciukiem jej podbródek, zmuszając, by na mnie spojrzała.

Zauważyłem w jej oczach niepojęty dla mnie strach, a zielonkawa barwa stała się bardziej intensywna.

– Kiedyś na pewno ci to wytłumaczę.

– Dobrze, powiesz mi, jak uznasz, że jesteś już na to gotowa. A teraz chodź tu do mnie.

Rozłożyłem szeroko ramiona, zapraszając ją bliżej do siebie. Nie chciałem w tej chwili się z nią kochać, a pragnęłam mieć ją blisko i dać jej wsparcie oraz poczucie bezpieczeństwa. Nie wiedziałem, co było powodem jej smutku, ale tak samo nie pragnąłem jej pospieszać.

Chciałem, by mi zaufała, a wiedziałem, że wtedy zapewne mi wszystko opowie.

– Armando?

– Słucham. – Delikatnie gładziłem ją po włosach.

– Powiedz mi coś o sobie.

– Co chcesz wiedzieć?

– Jaki lubisz kolor?

Takiego pytania z jej strony się nie spodziewałem.

– Ciemnoszary.

– Przecież to jest brzydkie. – Zaczęła się śmiać.

– Ale taki właśnie mi się podoba, a tobie?

– Szczerze to nie mam ulubionego. Ale lubię jasnozielony. Zawsze kojarzy mi się z taką świeżą trawą, która rośnie wiosną.

– Twoi rodzice są z ciebie dumni, że zajęłaś się polityką?

Nie wiedziałem, dlaczego mnie to zainteresowało. Chyba dlatego, że właśnie takiego wsparcia brakowało mi ze strony mojej rodziny.

– Tak. Wykupili wszystkie gazetki w mieście, w których były moje zdjęcia z kampanii, a później obdarowali całą rodzinę. A twoi?

– To trudne pytanie. Moi cały czas mi wypominają, że przez karierę nie ułożyłem sobie życia. – Poczułem ukłucie w sercu.

– Przecież nie jesteś stary i masz na to czas. Musisz spotkać odpowiednią osobę.

– Może już spotkałem – wyszeptałem, ale Beatriz chyba uznała, że nie warto ciągnąć tego tematu.

Wtuleni w siebie rozmawialiśmy dość długo. Śmialiśmy się, ona opowiadała mi o swojej rodzinie, ja również otworzyłem się przy niej. Takie wieczory mógłbym przeżywać na okrągło. Pierwszy raz w życiu czułem się komuś tak bardzo potrzebny. W końcu obydwoje zasnęliśmy.

Rozdział 28

Beatriz

Otwierając zaspane powieki, wyczuwałam, że moja głowa spoczywała na piersi Armanda. Było mi tak dobrze, że nie chciałam się podnosić. Mężczyzna zaczął delikatnie gładzić mnie po włosach. Niby takie niewinne gesty, a dla mnie znaczyły bardzo dużo. Czułam się w jego ramionach taka bezpieczna.

Wydarzenia z wczoraj pamiętałam jak przez mgłę. Wspomnienie, jak Armando wynosił mnie z baru, było prawie całkowicie zamazane. Ocknęłam się dopiero wtedy, gdy znajdował się ze mną w łóżku.

Leżeliśmy dość długo i rozmawialiśmy na każdy temat. Dowiedziałam się o nim sporo nowych rzeczy. Nie był dla mnie już tym samym Armandem, który tak działał mi na nerwy. Może i przez mój bełkot mógłby pomyśleć o mnie za dużo, ale nawet tego nie żałowałam.

Wszystkiego mogłam się po nim spodziewać, ale trudno mi było uwierzyć, że ten mężczyzna mógł być aż tak bardzo opiekuńczy. Właśnie takiej drugiej połówki chciałam na całe życie.

Gdy tylko nawiedziła mnie ta myśl, poczułam, że jest mi strasznie gorąco, i odskoczyłam od Armanda. Przecież to wszystko było tak strasznie niedorzeczne… Nie mogliśmy zapędzić się w zaułek, z którego nie będziemy potrafili się wydostać. Zresztą zdradziłam mu tajemnicę, którą powinnam była zachować tylko dla siebie.

Jak mogłam być taka nieodpowiedzialna? Właśnie teraz uzmysłowiłam sobie, że przecież może ucierpieć na tym cała moja partia, a ja byłam jedyną osobą, która o tym wiedziała.

Postulat, by pięćdziesiąt procent partii stanowiły kobiety, był pomysłem mojego przewodniczącego. Wiedziałam, że spodoba się kandydatkom, które zazwyczaj były dyskryminowane w świecie politycznym. Modliłam się, by okazało się, że to tylko taki przebłysk w mojej głowie, a ja wcale mu o tym nie powiedziałam.

– Dzień dobry, Beatriz – odezwał się do mnie zaspanym głosem. – Koszmar?

– Cześć. Nie powinnam tu być. – Zerwałam się na równe nogi.

– Spokojnie, nikt nie wie, że właśnie tu jesteśmy.

– Ale my nie…?

– Że nie powinniśmy?

– Tak właśnie… – Ubrałam się w locie.

– Czy ty myślisz, że do czegoś doszło? – Podniósł się i oparł o zagłówek łóżka.

– A nie?

– Myślisz, że byłbym gotów cię wykorzystać? I to w takim stanie? Pamiętasz coś?

– Jeżeli mam być szczera, to jak przez mgłę…

– Powtórzę to. Nic nie było. A wyprzedzając twoje kolejne pytanie, nikt nie wie, że tu jesteśmy. Oczywiście oprócz pana z recepcji i kelnerki. Zachowają dyskrecję, więc nie przejmuj się – zapewniał mnie.

– Musimy coś wykombinować, żeby nikt nas nie zobaczył.

– Co proponujesz?

– Wyjdę wcześniej i od razu udam się do hotelu, później ty.

– Beatriz, może i jest to dobry pomysł, ale najpierw przejrzyj się w lusterku.

Popatrzyłam na niego, nie wiedząc, co konkretnie miał na myśli, a jego zadziorny uśmieszek aż wyprowadzał mnie z równowagi.

Poszłam jednak do łazienki i kiedy tylko ujrzałam swoje odbicie, aż zaniemówiłam. Makijaż kompletnie mi się rozmył, pozostawiając smugi na policzkach. Oczy miałam tak podkrążone, jakbym nie spała przez całą noc, a włosy… Boże! Czemu on mi tego nie powiedział od razu? Wyglądałam jak maszkara, a nie miałam żadnych kosmetyków przy sobie. Gdzieś na szafce zauważyłam szczotkę. Przejechałam po włosach, doprowadzając je nieco do ładu. Twarz przemyłam wodą z mydłem. Niestety, mogłam zapomnieć o perfekcyjnym makijażu.

Wyszłam z łazienki i minęłam Armanda ze spuszczoną głową. Zależało mi, aby na mnie nie spoglądał. Wiedziałam, że pod makijażem potrafię schować każdą niedoskonałość. A tak…?

– Czemu nie powiedziałeś, że tak źle wyglądam? – zapytałam, stojąc tyłem do niego.

Armando stanął za mną, po czym złapał mnie za ramiona i silnym gestem obrócił w swoją stronę. Ujął moją twarz, skłaniając, abym na niego spojrzała.

– Mnie się podobasz – wysyczał.

– Nie kłam.

– Wcale nie kłamię. Jesteś piękna i pomalowana, i nie, a nawet z rozmazanym makijażem.

Złożył na moich ustach delikatny pocałunek. Poczułam, jak moje policzki oblewają się rumieńcem. Tego się nie spodziewałam.

– Czas na ciebie, jeżeli mamy wyjść niepostrzeżenie. Mam dziś ważną konferencję i muszę się do niej przygotować – powiedział.

– Tak.

Tylko tyle byłam w stanie powiedzieć. Chwilę mi zajęło, aby zrozumieć znaczenie słów Armanda.

Odwróciłam się na pięcie i łapiąc w locie torebkę, podążyłam w stronę drzwi.

– Beatriz…?

– Tak. – Obróciłam się przez ramię.

– Proszę, weź moje okulary. Będziesz bardziej niezauważalna. – Podał mi okulary przeciwsłoneczne, które od razu założyłam.

Nie miałam pojęcia, skąd u niego taka zmiana zachowania. Ale jednego byłam pewna. Armando jednak miał serce.

Przemknęłam do hotelu prawie niezauważalna. Na moje szczęście nie miałam dziś żadnych ważnych spotkań. Wchodząc do pokoju, nie spodziewałam się tego, co zastałam. Już w progu natknęłam się na dziewczyny, które jednak nie miały zamiaru mi odpuścić wczorajszej rozmowy. Doskonale rozumiałam, że zostawiłam je z wielką niewiadomą i uciekłam jak zwykły tchórz.

– Gdzie byłaś?! Martwiłyśmy się o ciebie! Wyszłaś tak, a później nie dałaś żadnych oznak życia. Dzwoniłyśmy do ciebie, ale twój telefon był poza zasięgiem! – przekrzykiwały się jedna przez drugą, przekraczając próg pokoju.

– Musiałam się rozładować. Byłam w innym hotelu, potrzebowałam pomyśleć – wyszeptałam ze skruchą w głosie.

Podeszłam do łóżka i rzuciłam na nie torebkę, byłam pewna, że dziewczyny dadzą mi spokój, ale grubo się myliłam. Gdy się obróciłam, zauważyłam, że zajęły miejsce na sofie, czekając na moje wyjaśnienia.

– Potrzebuję odpocząć i wziąć prysznic.

– Tak szybko się nie wykręcisz z tej rozmowy – powiedziała stanowczo Marcela.

– Nie mamy o czym – zaprotestowałam.

– Nie wydaje mi się. Czekamy na wyjaśnienia. Jak to się stało, że się zakochałaś? Co jest między wami? Mówiłaś, że go nienawidzisz, a wczoraj oświadczyłaś nam całkiem co innego. I ty uważasz, że nie mamy o czym rozmawiać?

Patrzyłam to na jedną, to na drugą. Siedziały i czekały na moją odpowiedź. O dziwo, Cristina, która zawsze wychodziła przed szereg, grzecznie czekała. Poczułam, jak oblewa mnie zimy pot, a ręce zaczynają mi się trząść.

– Dziewczyny, bo tak było… – Przełknęłam głośno ślinę. – Nienawidziłam go, drażnił mnie i działał na nerwy, ale naprawdę nie mam pojęcia, kiedy oboje zabrnęliśmy tak daleko. Chciałam nie dopuścić do siebie uczuć. Myślałam, że to tylko pożądanie i szybko minie, ale… – Urwałam.

– Ale się zakochałaś – odparła Cristina.

– Dlaczego nie powiedziałaś nam szybciej? Sądziłam, że uważasz nas za przyjaciółki – wtrąciła się Marcela.

– Dziewczyny, to nie jest takie proste. – Potarłam nerwowo skronie, bo czułam, że kac nieubłaganie zaczyna mi przypominać o wczorajszym wieczorze.

– Nie każda miłość jest jak z bajki.

– Ale my jesteśmy z dwóch innych partii, które ze sobą rywalizują. Nie ma możliwości, żeby to się udało.

Patrzyłam wymownie na dziewczyny, szukając ratunku. Niestety, obydwie wyglądały tak, jakby tego nie pojmowały. Marcela wstała i zaczęła okrążać pokój.

– Rób tak, jak podpowiada ci serce. Wiesz, że zawsze, ale to zawsze i mimo wszystko staniemy za tobą murem. – Podeszła i mocno mnie uściskała.

To samo zrobiła Cristina.

– Dziękuję – wyszeptałam.

Tkwiłyśmy tak we trójkę.

Wiedziałam, że niepotrzebnie zatajałam przed nimi prawdę, bo przecież w przyjaźni chodziło o to, by zawsze się wspierać, bez względu na to, jak głupie decyzje się podejmuje.

– Dobry jest w łóżku? – zapiszczała Cristina.

Czego mogłyśmy się po niej spodziewać? Gdyby nie zadała tego pytania, to uznałabym, że zachorowała.

– Zostawię to dla siebie.

– Czyli jednak.

– Dobra, daj jej spokój. Dziewczyna musi się ogarnąć, bo wygląda jak siedem nieszczęść. Idziemy. Widzimy się na kolacji.

Z opresji uratowała mnie Marcela.

– Jasne. Dziękuję wam bardzo.

– To nic takiego.

Nim się zorientowałam, opuściły pokój. Szybko udałam się pod prysznic.

*

Nie miałam pojęcia, jak to się stało, ale kiedy wróciłam z łazienki, zasnęłam. Obudziłam się po popołudniu i przypomniałam sobie, że w telewizji właśnie powinna być konferencja prasowa Armanda. Może szpiegowanie przeciwnika nie było jedynym powodem, dla którego postanowiłam to obejrzeć.

Włączyłam telewizor i rozłożyłam się wygodnie na łóżku. Niestety, ominęło mnie całe wprowadzenie, a Armando stał już za inną osobą z partii, która w tej chwili przedstawiała nowe pomysły.

– Nie dość, że nasza partia ma nowego przewodniczącego, to jeszcze mamy nowe pomysły…

Słuchałam z zaciekawieniem. Nie przyznałabym tego głośno, ale niektóre z tych projektów były bardzo ciekawe.

Byłam trochę zła, że sami na to nie wpadliśmy.

Kiedy na ekranie pojawił się projekt ustanowienia równoprawnego kandydowania, aż zerwałam się na równe nogi.

– Drodzy państwo, a teraz innowacyjny pomysł naszego przewodniczącego Armanda. Wprowadzenie zmian w sferze kandydowania. Pragniemy, aby kobiety nie czuły się przez nas pomijane. Chcielibyśmy wprowadzić pięćdziesiąt procent miejsc dla kobiet i pięćdziesiąt procent miejsc dla mężczyzn. Tak, żeby każdy z obywateli miał możliwość wyboru.

Usłyszałam głośne oklaski, które dobiegały z telewizora. Przecierałam oczy, nie wierząc, że to właśnie miało miejsce.

– Kurwa! Jednak mnie wykorzystał! – wykrzyczałam.

Dlaczego właśnie wczoraj zdradziłam mu jeden z najważniejszych projektów? Przecież mój przewodniczący pracował nad tym przez dłuższy czas. Zaufałam mu, a on tak bez skrupułów ukradł mój pomysł. Jeszcze mnie popamięta.

Rozdział 29

Beatriz

To niezwykłe, jak czasem drobne, niepozorne rzeczy mają ogromny wpływ na człowieka. Jedno wydarzenie, jedno słowo, jeden moment. I fakt, że każdy odbiera to inaczej.

Dla wielu ludzi wystąpienie partii Armanda mogło nic nie znaczyć, być kolejnym z wielu spotkań przed wyborami. Wielu ludzi mogło się z nim zgadzać, wielu nie. A ja? Ja poczułam się oszukana. Tak bardzo oszukana przez niego.

Oczywiście, cieszyłam się z tego pomysłu. Nieważne, czy chodziło o jego partię, czy o naszą, czy jakkolwiek inną. Wspaniale, że coś takiego powstało. I może nawet sam mógł wpaść na ten pomysł, bo głupi nie był. Rzecz w tym, że ostatniego wieczora to ja mu o tym wspomniałam, a raptem dzień później przedstawił to w telewizji.

Czy to przypadek? Niemożliwe. Nie byłam tak głupia ani tak naiwna, żeby w to uwierzyć.

Tylko że tak szczerze mówiąc, dla mnie to nie miało najmniejszego sensu. Po co byłoby to wszystko? Te noce, te randki, te wyznania miłości? Przecież sam tak wiele ryzykował. I do tej pory mu się to nie opłacało, dopiero teraz wziął mój pomysł jako własny. Po co? Czy zaplanował to od początku, czy po prostu nie mógł się oprzeć i potrzeba wygranej była ważniejsza ode mnie?

Nie wiedziałam.

Rzecz w tym, że nie miałam bladego pojęcia, jak go wytłumaczyć albo zrozumieć. Wiedziałam na pewno, że poczułam się zraniona i wykorzystana, a nawet upokorzona. Akurat wtedy, gdy zdałam sobie sprawę, że się w nim zakochałam, i znalazłam w sobie odwagę, aby to przyznać przed sobą samą, a nawet przed przyjaciółkami – on wyciął mi taki numer.

Oczywiście nie mogłam tak tego zostawić. Nie byłabym sobą, gdybym zniosła to ze spokojem, nie umiałam ranić obojętnością, musiałam wyrzucić z siebie całą wściekłość, a miałam jej naprawdę wiele.

Zdenerwowana ruszyłam do pokoju Armanda. Czy przejmowałam się tym, że ktoś to zobaczy? Nie myślałam nawet o tym. Zresztą wiele do stracenia nie miałam.

– Beatriz… – Otworzył drzwi, kiedy tylko zapukałam.

Od razu wtargnęłam do środka, niemal się na niego rzucając. Niestety, nie było to takie namiętne i przyjemnie jak ostatnio, bo teraz to nie pożądanie mną kierowało, ale potęgująca się coraz bardziej wściekłość.

– Jak mogłeś?! Jesteś skończonym kretynem, Armando! – wrzuciłam mu, uderzając go z pięści w tors. – Ja ci zaufałam, ja głupia zakochałam się w tobie. A ty jesteś idiotą. Nienawidzę cię.

– Uspokój się. – Złapał moje ręce, zanim zadałam mu kolejny cios. – Możesz chociaż wyjaśnić, o co ci chodzi?

– O co mi chodzi?! – Zdenerwowałam się jeszcze bardziej, nie wiedział, co miał na sumieniu. Idiota. – Ukradłeś mój pomysł, o to mi chodzi! Powiedziałam ci, że chciałam, żeby w naszej partii była równa liczba kobiet i mężczyzn na listach wyborczych. A ty to wykorzystałeś, przestawiając jako swój pomysł.

Wzięłam głęboki wdech, bo ta wściekłość i krzyczenie na niego były dość męczące.

– Nie zrobiłem tego – powiedział to z takim spokojem i pewnością w głosie, że aż zaskoczona uniosłam brwi, przyglądając mu się.

– Nie? A niby kto, elfy?

– Być może. – Wzruszył ramionami.

– Armando, mówię serio. – Złapałam się pod boki, mierząc go wzorkiem.

– Ja także – odparł. – Nie zrobiłem tego, nigdy bym cię nie wykorzystał i nie oszukał. Zresztą wolę wygrać uczciwie. Nikomu nie powiedziałem o twoim pomyśle, tak jak nie powiedziałem o niczym, o czym rozmawiamy. Sam dowiedziałem się o tym na konferencji. Gdy rozmówiłem się z kolegą z partii, twierdził, że wysłałem mu maile z tym pomysłem i kazałem przedstawić w telewizji. Rzecz w tym, że tego nie zrobiłem.

Ponownie uniosłam brwi, patrząc na niego jak na głupka. O czym on opowiadał? Czy to było w ogóle możliwe?

– Robisz ze mnie wariatkę? Słyszysz, jak to brzmi?

– Wiem, ale taka jest prawda. Musisz mi uwierzyć, Beatriz. Nigdy bym cię nie zranił, za bardzo mi na tobie zależy. Zresztą jaki to miałoby sens? Po co bym tyle ryzykował, spotykając się z tobą? I to dla jednego pomysłu, który nawet nie gwarantuje wygranej? Zbyt wielkie ryzyko, zbyt mały zysk. Pomyśl sama.

Zacisnęłam usta w wąską linię, nie chcąc przyjąć tego do wiadomości. To by wszystko zmieniało. Czy to możliwe, że źle oceniałam Armanda?

– Więc jak to się stało?

– Nie mam pojęcia. Ktoś chciał nam zaszkodzić.

– Słyszysz, co mówisz? To by znaczyło, że ktoś o nas wie i chce nas skłócić. Że ktoś wie o moim pomyśle, szpiegował nas. – Przekręciłam głową. – Armando, to nie jest film akcji, to niemożliwe.

– Nie wiesz, że życie czasem potrafi być bardziej zaskakujące niż najlepszy film? – odparł.

Potrząsnęłam głową, w której nadal nie mieściły mi się te informacje. To było bezsensowne. Niemożliwe.

– Wierzysz mi, Beatriz? – zapytał.

– Nie wiem – przyznałam szczerze.

– Dlaczego od razu założyłaś, że cię wykorzystałem? Nie ufasz mi.

– Postaw się w mojej sytuacji, wiesz, jak to wyglądało?

– A jednak mogłabyś być mnie pewna.

– Dlaczego? – odparłam, patrząc prosto w jego oczy. – Dlaczego miałabym być ciebie pewna, co, Armando?

– Bo sama chwilę temu powiedziałaś, że się we mnie zakochałaś.

Przygryzłam dolną wargę.

Nie powinien był tego wyciągać i tak wykorzystywać. Powiedziałam to pod wpływem emocji, nie tak chciałam mu to wyznać, a teraz… A teraz sama nie wiedziałam, co czuję, czego chcę, co jest właściwe albo co jest prawdą. Totalnie się pogubiłam.

– Powiedziałam też, że cię nienawidzę – bąknęłam.

– Tak, ale w to nie wierzę – odparł. – I wiesz co?

Złapał mnie za brodę, abym spojrzała na niego. Początkowo nie chciałam, ale trudno było mi się oprzeć. Jego oczy były takie piękne i do niedawna tak je uwielbiałam.

– Też cię kocham, Beatriz – wyznał, sprawiając, że moje serce na moment stanęło.

Zaszumiało mi w uszach i miałam wrażenie, że się przesłyszałam. To kompletnie nie był romantyczny moment jak z filmów, byłam zła i zagubiona, a jednak to wyznanie wywróciło mój i tak skomplikowany świat do góry nogami.

Armando mnie kochał.

Czy to możliwe? Czy mówił prawdę? Czy ktoś sobie z nami pogrywał, a on sam nigdy by mnie nie skrzywdził? Czy nasze uczucia miały sens, jakąś rację bytu, skoro byliśmy rywalami?

Były to pytania, na które nie znałam odpowiedzi.

Od tego nadmiaru myśli, uczuć i niepewności aż kręciło mi się w głowie, choć niewiele mogłam z tym poradzić.

– Armando….

– Uwierz mi – poprosił. – Nie zrobiłem tego i nigdy nie zrobię nic, co mogłoby cię zranić. Zbyt wiele dla mnie znaczysz.

Odgarnął kosmyk moich włosów za ucho i pocałował mnie namiętnie. Mogłabym go odepchnąć, pewnie powinnam była, ale nie chciałam. Bo mimo całej złości nadal go pożądałam. Co było ze mną nie tak?

– Armando – wyszeptałam, odrywając się od jego ust.

– Beatriz, nie skreślaj tego, nie skreślaj nas.

– Ale ja…

Załamałam ręce, nawet nie wiedząc, co powiedzieć, a już na pewno co zrobić. I właśnie w tym samym momencie oba nasze telefony zabrzęczały.

– Kolejne ciekawe wieści? – Uniosłam brwi.

– Ja nic o tym nie wiem – odparł Armando, sięgając po telefon. Jego wyraz twarzy momentalnie się zmienił.

– Co? Co się stało?

– Sprawdź telefon.

Brzmiał tak poważnie, że aż przeszedł mnie deszcz. Weszłam w wiadomości i zamarłam, od razu rozumiejąc jego reakcję.

Znam wasz mały sekret. Ciekawe, co będzie, gdy wyborcy dowiedzą się, że dwójka czołowych polityków ma romans? Zobaczymy, jak bardzo wam zależy, by zachować to w tajemnicy. Na początek dziesięć tysięcy.

Popatrzeliśmy po sobie z Armandem, a nasze spojrzenia wyrażały jedno – mieliśmy problem. Ktoś odkrył nasz romans i mógł nas wydać całemu światu. Co teraz?

Rozdział 30

Armando

Patrzyłem na Beatriz, która miała do mnie żal. Mimo tego całego rozgoryczenia i oczerniania mnie dalej była taka piękna i tylko moja. Kiedy z jej ust wypłynęło zdanie „Zakochałam się w tobie”, nie wierzyłem, że właśnie to usłyszałem. Długo chciałem walczyć ze sobą, ze swoimi uczuciami, ale też kochałem tę kobietę. Może i postępowałem lekkomyślnie, ale musiałem wyznać jej swoje uczucia.

Nie miałem pojęcia, kiedy do tego doszło, ale także się zakochałem. Wiedziałem, że możemy obydwoje zaprzepaścić swoją karierę. Ale przecież nie mogliśmy hamować tego, co się między nami działo.

Kiedy to Beatriz oddała pocałunek, a ja kolejny raz przestawałem myśleć racjonalnie, do moich uszu doszedł dźwięk przychodzącej wiadomości. Może i bym się tym nie przejął, ale gdy w tej samej chwili rozbrzmiał telefon kobiety, postanowiłem prędko odczytać SMS.

Cholera!

Szlag!

To nie było możliwe!

Jakim cudem ktoś się o nas dowiedział? Staraliśmy się być bardzo dyskretni. Małe przepychanki słowne nie powinny były wzbudzać podejrzeń, szczególnie wtedy, gdy nasze partie między sobą rywalizowały.

– Co? Co się stało? – zapytała Beatriz, widząc moją reakcję.

Czułem, jak każdy najmniejszy mięsień na moim ciele się naprężył.

– Sprawdź telefon – wysyczałem przez zaciśnięte zęby.

Kiedy Beatriz czytała, aż otwierała usta ze zdziwienia. Podniosła wzrok i spojrzała na mnie. Jej oczy zdradzały wielki strach, którego nie była w stanie opanować.

– Co teraz zrobimy?! – wykrzyczała. – Armando!

– Zapłacimy – odparłem krótko.

– Wiesz, że to szantaż i możemy go dopaść.

– Beatriz!

– Nie krzycz na mnie!

– Wiesz, że on zna nasz sekret i to on rozdaje karty.

– Tak, ale…

– Nie ma żadnego „ale”… – Zawiesiłem głos. – Nie bądź głupia. Nie możemy pozwolić, aby to wyszło dalej. Wiesz doskonale, że on może mieć jakieś zdjęcia, które obiegną cały świat, jeśli tylko trafią do mediów.

– Nazywasz mnie głupią?! – Skrzyżowała ręce na wysokości piersi.

– Uspokój się.

– Dlaczego?

– Nie to mam na myśli. Ale uwierz mi, że do wyborów będzie lepiej, jeżeli nikt się o tym nie dowie. Później mam zamiar wyjawić całemu światu, że jesteśmy razem.

– Chcesz, żeby wszyscy wiedzieli?

Buzowały w nas emocje.

Nie tylko z powodu możliwości wypłynięcia wiadomości o naszym romansie, ale również z powodu tego, że przyznaliśmy się do naszej miłości.

Podszedłem do Beatriz i objąłem ją z całych sił.

Początkowo miała zamiar mnie odepchnąć, ale po chwili uległa, wtulając się w mój tors.

– Tak. Chcę, aby każdy to wiedział – szepnąłem jej do ucha.

Nie odpowiedziała, lecz wtuliła się jeszcze mocniej.

– Odpiszesz mu? Dam ci swoją część – zapytała, odsuwając się ode mnie.

– Beatriz. Wydaje mi się, że on chce i ode mnie, i od ciebie dziesięć tysięcy.

– Nie wpadłam na to. Ale to nie problem, mam odłożone pieniądze.

– Ale jak się dowiem, kto za tym stoi, zniszczę go! – Obszedłem pokój dookoła.

– Nie będziesz musiał, będę szybsza.

Kiedy telefon Beatriz zadzwonił, aż podskoczyliśmy. Byliśmy przekonani, że to ten sam człowiek, który właśnie wysłał do nas wiadomość. Ale tak nie było. Dzwonił jej szef. Kiedy odebrała, umówiła się z nim, że spotkają się za trzydzieści minut. Domyślałem się, że chodziło o ich pomysł, który rzekomo ukradłem.

Do jasnej cholery, przecież tak nie było!

Prawda, wspominała mi o nim. Ale za żadne skarby świata nie wykorzystałbym tego przeciwko niej. Niestety, ktoś najwidoczniej wpadł na ten sam pomysł. Miałem tylko nadzieję, że ona mi w to wierzyła. Zresztą teraz mieliśmy większy problem. Nikt nie mógł się dowiedzieć!

Gdy tylko Beatriz wyszła, zacząłem nerwowo przechadzać się po pokoju.

Szlag!

Przecież ktoś nas obserwował i doskonale wiedział, że ona jest u mnie.

Wiadomość dostaliśmy w tym samym momencie.

Chyba że… to tylko podpucha, a ktoś chciał wyłudzić od nas pieniądze. Niemożliwe! Wtedy niczego by nie ugrał.

Czułem, że moje nerwy są już na wykończeniu. Podszedłem do małego barku na końcu pomieszczenia, po czym wyciągnęłam szklankę. Napełniłem ją złocistym trunkiem, uświadamiając sobie, że właśnie alkohol pomoże mi opanować emocje.

Usiadłem na sofie i popijając, przymknąłem powieki. W tym czasie dostałem kolejną wiadomość.

Mam nadzieję, że bierzecie to na poważnie. Macie czas do wieczora. Adres dostaniecie w kolejnej wiadomości. A dla potwierdzenia przesyłam zdjęcie.

Fotografia, którą otrzymałem, była zrobiona podczas naszego pierwszego wspólnego wieczora. Ktoś bardzo długo czekał, aby zacząć nas szantażować. Najwidoczniej cały czas musiał mieć na nas oko.

Rozdział 31

Beatriz

Powiedzieć, że przez ostatnie dni byłam zestresowana, to tak, jakby nie powiedzieć zupełnie nic. Cały czas oglądałam się przez ramię i z maniakalną obsesją przeglądałam wiadomości w Internecie, aby upewnić się, że nie wypłynęło nic na nasz temat. Co prawda Armando zapłacił szantażyście, lecz nie byłam na tyle naiwna, aby wierzyć, że to wystarczy. Ludzie byli pazerni i zwykle chcieli więcej, a skoro ten ktoś miał taką broń, dlaczego miałby jej nie wykorzystać?

Ciągle chodziłam zestresowana i wystraszona, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Wiedziałam, czyje ramiona przyniosłyby mi ukojenie, ale szczerze mówiąc, trochę go unikałam przez ostatnie dni, bojąc się, że znowu ktoś nas przyłapie. Ostatnio tak wiele się wydarzyło. Byłam na niego wściekła, myśląc, że mnie wykorzystał, przypadkowo wyznałam mu uczucia, a on powiedział, że chce się ujawnić po wyborach, i do tego ten szantażysta. To zdecydowanie było zbyt wiele jak na jeden raz.

Nie mogłam wziąć wolnego, bo przecież wybory były tuż-tuż. Nawet jeśli wewnątrz siebie byłam pełna niepewności, wątpliwości i lęku, to na zewnątrz musiałam pokazywać jedynie spokój, zdecydowanie i pewność. Musiałam robić dobrą minę do złej gry, pamiętając, że polityka to po części gra pozorów.

Od tej pracy praktycznie nie było wolnego. Dzień za dniem, kampanie, wywiady, spotkania. Tak jak dziś, kiedy razem z Cristiną byłyśmy umówione z księciem Hiszpanii. Co prawda głowa państwa pozostawała bezstronna, ale rząd musiał z nim współpracować, a on wspierał naszą fundację na rzecz kobiet. To zawsze gwarantowało dobrą reklamę i ważne były dobre relacje z królem.

Tylko że za nic nie chciałam tam iść, nie to co Cristina.

– Nie mogę się doczekać, aż spotkamy się z księciem – mówiła, chodząc po pokoju i czekając, aż się ogarnę. Książę Sebastian jest taki przystojny i w naszym wieku!

Ona oczywiście była już gotowa, podekscytowana i pełna energii. O sobie nie mogłam tego powiedzieć.

– Wyluzuj – mruknąłem pod nosem. – Idziemy do pracy, podziękować za wsparcie fundacji i pokazać się w telewizji, nie na flirty.

– Cicho! – Machnęła ręką, robiąc przy tym naburmuszoną minę. – Przecież wiem, że na pewno jest już zaplanowany jego związek z jakąś księżniczką czy bogato urodzoną kobietą, ale nie dasz mi nawet pomarzyć?

– Co dadzą ci te marzenia?

– Chwilę przyjemności – odpowiedziała. – Tobie też by się przydało, bo ostatnio chodzisz cała naburmuszona.

Wszystko, co ostatnio się działo, za bardzo mnie przytłoczyło. Bycie twarzą fundacji, kampania, a przede wszystkim Armando i cała gama związanych z nim emocji. Nienawiść, namiętność, unikanie, złość, zakochanie, a do tego ten szantaż… Pokręciłam głową, próbując choć na chwilę wyrzucić to ze swojej głowy. Potrzebowałam skupić się na pracy i odpocząć.

– Masz rację – powiedziałam. – Może wieczorem wybierzemy się we trzy na drinka? Przydałby mi się taki babski wypad.

– I wreszcie mówisz z sensem. – Cristina klasnęła. – Napiszę do Marceli, ma na dziś zaplanowane jakieś spotkanie, ale wieczorem na pewno będzie wolna. My też ogarniemy, co mamy do załatwienia z księciem, i idziemy się zabawić.

– Skąd ty masz tyle energii? – Pokręciłam głową. – Przy tobie czuję się staro.

– Chyba sobie żartujesz – odparła z oburzeniem Cristina. – Masz dwadzieścia osiem lat.

– Ty masz dwadzieścia cztery, jesteś jedną z najmłodszych osób w partii.

– No i? Marcela ma trzydzieści dwa, a jakoś wszystkie się nadajemy do tej pracy i dogadujemy się prywatnie. Wiek to tylko liczba. Przeszkadza ci, że Armando jest w twoim wieku?

Przygryzłam dolną wargę, na samo wspomnienie o nim poczułam drżenie na całym ciele.

A był to właśnie jeden z tematów, o których teraz nie chciałam myśleć.

– Nie przeszkadza, ale i bez tego to skomplikowane – odparłam. – Chodźmy, nie wypada spóźnić się na spotkanie z księciem.

– Masz rację.

Na szczęście Cristina nie wracała już do tematu Armanda, po prostu pojechałyśmy do pałacu na umówione spotkanie z księciem Sebastianem. Jego ojciec, król Robert, był zbyt zajęty i sam się nie angażował w takie spotkania, ale jego syn, następca tronu, lubił się pokazywać publicznie. Nie raz widziałam go na gali czy nawet w sejmie, ale nigdy nie rozmawialiśmy. Aż do teraz.

– Wasza Miłość, jesteśmy bardzo wdzięczni za wsparcie dla naszej fundacji.

– Tak mówią do mojego ojca, ja jestem po prostu Sebastian.

– Książę Sebastian – odparła Cristina, która wpatrywała się w niego jak w obrazek.

– Przed prasą i dziennikarzami tak, ale gdy ich nie ma, wystarczy Sebastian – odparł. – Ja także doceniam całą waszą pracę, to niezwykłe, że tak młode i piękne kobiety angażują się w politykę mimo ciężaru, jaki ona ze sobą niesie, i chcą zmieniać ten kraj na lepsze.

– Mamy taki sam cel – stwierdziłam. – Chcemy tego, co najlepsze dla kraju.

– I za ten cel możemy wznieść toast – odparł. – Jutro urządzam małe przyjęcie w pałacu, może zechcecie przyjść?

Patrząc na Cristinę, doskonale znałam jej myśli. W duchu aż krzyczała. Książę Sebastian zdecydowanie był w jej typie. Wysoki, jasne włosy, jasne oczy, postawny, uroczy uśmiech. Do tego uwielbiała takie historie, zakazane, niedostępne, niemożliwe. Tutaj jednak nie było na to szans i ona także musiała to zrozumieć.

– Dziękujemy, ale nie wiem, czy dobrze by to wyglądało, wie książę, prasa… – zaczęłam.

– Gorzej wyglądałoby odmówić księciu. – Uśmiechnął się zawadiacko. – To co? – Zwrócił swoją uwagę na Cristinę. – Przyjedziecie?

– Z przyjemnością! – odpowiedziała za nas obie, co ani trochę mi się nie podobało.

Rozumiałam, co nią kierowało. Chciała przeżyć swoją bajkową przygodę.

I ja musiałam przyznać, że pałac zrobił wrażenie, a przyjęcie tutaj? Na pewno mieli kosmicznie drogi alkohol, przepyszne jedzenie, a sala balowa musiała przyprawiać o zawrót głowy. Już tu, gdzie nas przyjął, królowały przepych, bogactwo i piękno, które robiły wrażenie.

Gdyby sytuacja wyglądała inaczej, sama pewnie chętnie bym się wybrała. Teraz jednak miałam zbyt wiele na głowie i nie umiałam się wyluzować, potrzebowałam do tego alkoholu i Armanda, ale jego raczej nie mogłam mieć.

– Uprzedzę was, że zaprosiłem także waszych konkurentów, nie chciałbym, by wyglądało, iż biorę czyjąś stronę, same rozumiecie.

– Oczywiście – odparła Cristina.

– Można zapytać, kto konkretnie został zaproszony?

– Z tego, co kojarzę, przybycie potwierdzili poseł Nicolas i przewodniczący Armando.

A więc on też miał tutaj być. To od razu zmieniło postać rzeczy. Gdybym tak mogła tańczyć z nim na balu… Ale już raz nasze zdjęcie znalazło się w prasie i już raz ktoś nas przyłapał. Nie mogliśmy więcej ryzykować.

– Oczywiście, rozumiemy i z przyjemnością przyjdziemy – odpowiedziała Cristina. – Nie mogę się doczekać, aż zobaczę większą część pałacu.

– Chętnie cię oprowadzę.

– Naprawdę? – pisnęła. – Będę zaszczycona.

– Zatem do wieczora.

Pożegnałyśmy się z księciem i ruszyłyśmy do wyjścia, gdzie czekał na nas samochód, który miał odwieźć nas do hotelu.

– Myślisz, że to dobry pomysł? – spytałam Cristinę.

– A dlaczego nie? Skoro osoby z innych partii także będą, nie będzie w tym nic dziwnego. Dlaczego jesteś taka sceptyczna?

– Po prostu. – Wzruszyłam ramionami, nie chcąc jeszcze opowiadać jej o tej całej sprawie z szantażem, może później.

– Oj, chyba rzeczywiście potrzebujesz się napić. Masz szczęście, dziś wieczorem babski wypad, a jutro bal u księcia. Czasem nasze życie jest jak bajka.

Przyjaciółka miała świetny humor, który bardzo chciałam podzielić, ale jakoś nie mogłam. Czy moje życie było bajką? Raczej nie. Na każdym kroku bałam się, że ktoś mnie przyłapie i upubliczni mój sekret, a do tego nie byłam pewna, jak w tym wszystkim rozwinie się moja relacja z Armandem. Brakowało mi go, ale tak wiele się działo… Nie byłam pewna, czy przetrwamy, jeśli tajemnica naszego romansu wyjdzie na jaw.

Rozdział 32

Beatriz

Leżałam na łóżku, bujając w obłokach. Moje myśli były przepełnione romantycznymi chwilami w towarzystwie Armanda. Tak bardzo mi go brakowało, mimo że naprawdę nie minęło dużo czasu. Tęskniłam nawet za naszymi sprzeczkami, bo te ewidentnie nas do siebie przybliżyły. Tylko nie dane nam było żyć w świecie, w którym nasza miłość mogłaby być taka prosta. Chociaż z drugiej strony, gdybym przynajmniej wiedziała, że mu tak bardzo zależy, to wszystko wydawałoby się prostsze. A tak tkwiłam w dziwnym zawieszeniu.

– Kurde! Babski wieczór. – Momentalnie zerwałam się na równe nogi.

Leżałam, zamiast się przygotować. Gdy już miałam ruszyć w stronę łazienki, usłyszałam dźwięk przychodzącej wiadomości. Ogarnął mnie strach, że to znowu nasz szantażysta z ofertą nie do odrzucenia. Ale ku mojemu zdziwieniu, był to SMS od Armanda.

Beatriz, spotkajmy się.

Chwilę główkowałam. Nie, że nie chciałam, pragnęłam tego, ale wiedziałam, że nie był to najlepszy pomysł.

Armando, nie.

Dlaczego? Muszę cię zobaczyć, choćby na chwilę.

Zaczęłam wystukiwać słowa, które jako pierwsze przyszły mi do głowy.

Mimo że serce podpowiadało jedno, to właśnie w tej chwili musiałam słuchać rozumu.

Nie możemy postępować lekkomyślnie. Poczekajmy do końca wyborów. Zrozum, nie wszystko jest takie proste, jak byśmy chcieli. Od tego zależy nasze dalsze życie. Też pragnę cię zobaczyć, ale dla każdego z nas będzie lepiej, jeżeli przez pewny czas będziemy trzymać się jak najdalej siebie. Wtedy też zobaczymy, czy to, co czujemy, jest prawdziwe, czy to tylko zwykłe pożądanie, które minie nam szybciej, niż przyszło.

Patrzyłam na ekran, analizując, czy tego właśnie pragnęłam. Czy pragnęłam odsunąć się od Armanda? Czy byłam gotowa, aby go nie widywać? Wydawało mi się to racjonalne. Wybory były już niedługo.

A jeżeli naprawdę darzyliśmy się uczuciem, to wiedziałam, że to przetrwamy.

Nacisnęłam szybko zieloną ikonę na ekranie, aby wysłać SMS, zanimbym się rozmyśliła.

Po wzięciu odświeżającego prysznica i wykonaniu perfekcyjnego makijażu włożyłam zwiewną, niebieską sukienkę, która sięgała mi do połowy uda, i wróciłam do sypialni. Złapałam telefon, aby sprawdzić, co odpisał, ale niestety, chyba uraziłam jego męska dumę, bo nie raczył się już odezwać. Trudno. Tak będzie lepiej dla nas wszystkich. Schowałam urządzenie do torebki.

Opuściwszy pokój hotelowy, udałam się do dziewczyn.

W samym progu przywitała mnie radośnie Cristina, która była w wyśmienitym humorze. Widocznie spotkanie z księciem Sebastianem tak na nią wpłynęło.

– Ej…! – zapiszczała. – Myślałam, że idziemy na podryw, a ty się nie przygotowałaś.

Patrzyła na mnie tymi wielkimi ciemnymi oczami.

– Wyglądam normalnie – odburknęłam.

Może i nie postawiłam na seksowny wygląd, ale miałam zamiar się dobrze bawić, a nie flirtować z mężczyznami.

– Daj jej spokój! – upomniała ją Marcela.

– Dzięki.

– Nie widzisz, że jest zakochana. Nie ma dla kogo się starać.

– Ej.

– Nie mam racji?

– To skomplikowane.

– Czyżby ten twój Armando się rozmyślił?

– Nie. Postanowiliśmy dać sobie trochę czasu.

Kurczę, czemu znowu je okłamywałam? Przecież to nie my postanowiliśmy, tylko ja podjęłam decyzję za naszą dwójkę. Oby właściwą.

– Dobra. Idziemy. Tam jest tyle ciasteczek, że nie będziemy rozmawiać o jakimś tam Armandzie. – Cristina złapała nas za nadgarstki i wyciągnęła na zewnątrz.

Podążałyśmy w stronę małej knajpki na obrzeżach miasta. Siedziałyśmy i rozmawiałyśmy prawie o wszystkim. Ja starałam się omijać temat naszego partyjnego wroga, chociaż nie byłam w stanie przestać o nim rozmyślać.

Kiedy Cristina już zapomniała o swoim przecudownym księciu i podążyła na parkiet z pierwszym lepszym gościem, który postawił jej drinka, oparłam się łokciami o blat stolika i sączyłam alkohol przez słomkę. Kolejny raz dałam się ponieść fascynacji i wyobraziłam sobie, że to właśnie my wirujemy na parkiecie.

Potrząsnęłam głową, odganiając myśli.

– Gdzie jesteś? – Usłyszałam głos Marceli.

– Przecież siedzę tu z tobą. – Zachichotałam z nerwów, prostując się na krześle.

– Oj, Beatriz. Wiesz, że mnie nie oszukasz. Tak jak widziałam, że jesteś zakochana, tak jak podejrzewałam, że Armando może mieć z tym coś wspólnego, tak i teraz widzę, że coś się dzieje. Chciałaś z nami wyjść, a jesteś w całkiem innym świecie.

– Mam małe problemy.

– Mów, mów… Nie będę oceniać.

Biłam się z myślami, czy opowiedzieć jej o szantażu, ale przecież już raz ukrywałam przed nimi prawdę, a gdy ją wyjawiłam, one się ode mnie nie odwróciły.

– Ktoś nas szantażuje.

– Czekaj, bo nie rozumiem. O co chodzi? Kto? Kogo? O co?

– No mnie i Armanda. Ktoś nas widział.

– I? – Patrzyła zdziwiona.

– Wiesz, że jeżeli wyjdzie na jaw, że mamy romans, to zaszkodzi naszym partiom.

– To racja. Co zamierzacie?

– Postanowiłam, że do wyborów się do niego nie zbliżę.

– A co on na to?

– Nie mam pojęcia, Marcela. To wszystko jest strasznie skomplikowane.

– Wierzę.

Po zamówieniu kolejnego drinka znalazło się przy nas dwóch mężczyzn. Przystojniaki, ale ja nie miałam ochoty na podryw.

– Cześć, dziewczyny. Z racji tego, że nasz kolega świetnie się bawi z waszą przyjaciółką, to może i wy zatańczycie? – zapytał blondyn.

– Marcela zapewne, ale ja przepraszam, rozbolała mnie głowa i muszę już iść. – Popatrzyłam na przyjaciółkę błagalnym wzrokiem.

Kiedy nie zareagowała, położyłam dłoń na jej kolanie, po czym lekko ścisnęłam, dając znak, że tak będzie lepiej.

– Tak, właśnie miała wychodzić.

– To trudno, ale ciebie, Marcelo, porywamy. Do zobaczenia, nieznajoma. – Mężczyzna puścił mi oczko.

– Bawcie się dobrze i zaopiekujcie się nimi. Mają bezpiecznie wrócić do domu.

Mężczyźni zabrali Marcelę, a ja zostałam sama. Przyglądałam się, jak dziewczyny wyśmienicie się bawią. Może i bym do nich dołączyła, ale nie miałam ochoty psuć im udanego wieczora. Dopiłam drinka, po czym pomachałam w stronę przyjaciółek i wyszłam z lokalu.

Podążałam wzdłuż chodnika, rozmyślając na temat relacji z Armandem. Zimny podmuch wiatru rozwiewał moje włosy. Podniosłam głowę i zauważyłam spadającą gwiazdę. Przypomniałam sobie, jak za młodzieńczych lat mama zawsze powtarzała, że warto wypowiedzieć życzenie, bo się spełni.

– Niech to wszystko się dobrze skończy, a nasza miłość niech przetrwa pomimo zawirowań – wypowiedziałam prawie bezgłośnie, przymknąwszy powieki.

Kiedy tylko pomyślałam o Armandzie, zastanowiłam się, czy mężczyzna odpisał. Zdałam sobie sprawę, że możliwe, iż wyłączyłam dźwięki w telefonie. Wyciągnęłam smartfon z dna torebki, ale niestety… Westchnęłam. Życzenia jednak się nie spełniały.

– Beatriz! – Usłyszałam znajomy męski głos za sobą. – Uważaj!

Gdy się odwróciłam, dobiegł mnie głośny dźwięk klaksonu oraz pisk hamowania samochodu. Oślepił mnie blask reflektorów.

– Beatriz! Nie!

Rozdział 33

Armando

Kiedy zobaczyłem, jak Beatriz nieuważnie idzie prosto pod koła samochodu, poczułem, że moje serce stanęło. Dosłownie jak w filmach – cały świat dookoła zwolnił, aż się zatrzymał. Była tylko Beatriz i jasno świecące w półmroku wieczora reflektory.

To był ułamek sekundy. Nawet nie pamiętałem, jakie myśli miałem w głowie, kiedy lekkomyślnie rzuciłem się przed siebie i złapałem ją za rękę, by pociągnąć na pobocze. Oczywiście przez pośpiech byłem niezdarny, a ona może jeszcze oszołomiona tym wszystkim. Wylądowałem na chodniku, a ona tuż na mnie. Czułem, że nieźle obiłem sobie kości, ale co tam, przynajmniej ona była bezpieczna.

– Armando… – wyszeptała, patrząc prosto w moje oczy.

Z jej spojrzenia można było wyczytać szok, strach, zaskoczenie, ulgę, niepewność. Z pewnością to samo było widoczne w moich oczach. Przytuliłem ją mocno do siebie, nie będąc w stanie się jeszcze podnieść. Nie obchodziło mnie to, że ktoś może nas zobaczyć, choć fakt, że było ciemno, a ulica prawie pusta, działał na naszą korzyść. Teraz musiałem przekonać swoje rozdygotane serce, że ona naprawdę tu była. Przy mnie. Bezpieczna.

– Beatriz… – Przyłożyłem dłoń do jej policzka i czule pogłaskałem.

Dopiero wtedy odetchnąłem.

Trudno było mi znaleźć odpowiednie słowa, aby wyrazić to, co czułem. Dlatego po prostu zrobiłem to, co wydawało się najlepsze, to, czego najbardziej chciałem. Pocałowałem ją. To przyniosło mi wielkie ukojenie i spokój. Choć odrobinkę zgasiło moją tęsknotę i lęk. Tak bardzo tego potrzebowałem. Potrzebowałem jej bliskości. Potrzebowałem jej.

– Co ty robisz, nie możemy…

Widocznie jej racjonalne myślenie wróciło szybciej niż moje. A to ona mogła zginąć. Zawsze była taka opanowana i rozsądna. Nawet teraz. Ale szczerze? Miałem gdzieś, czy ktoś nas zobaczy, czy nie. Jakie znaczenie miała taka bzdura w porównaniu z tym, że mogłem ją stracić?

– Cii… – Pokręciłem głową, powoli podnosząc się i podając jej rękę, aby i ona wstała. – Chodźmy.

– Dokąd? – Wydawała się lekko oszołomiona.

– Do hotelu. Do mnie – odpowiedziałem. – Muszę się tobą zaopiekować.

– Nic mi się nie stało – zaoponowała.

– Ale mogło.

– Ale nie stało – upierała się.

Cała Beatriz. Nawet w takim momencie była zawzięta, musiała postawić na swoim i mieć ostatnie słowo. Ale to także w niej uwielbiałem.

– Chcę być przy tobie, upewnić się, że wszystko jest dobrze – przekonywałem. – I musimy porozmawiać. Zgoda?

– No dobrze. – Pokiwała głową.

Złapałem ją za rękę, lecz ona od razu ją zabrała i zaczęła się rozglądać.

Zacisnęła usta w wąską linię, co strasznie mi się nie podobało. Ale co mogłem poradzić? Rozumiałem jej obawy, tyle że sam nie chciałem już ich mieć. Nie chciałem, aby coś mnie ograniczało, aby coś stało pomiędzy mną a nią.

– Na pewno dobrze się czujesz? – zapytałem, kiedy dotarliśmy do mojego pokoju hotelowego.

Zamknąłem za nami drzwi i całą swoją uwagę skupiłem na dziewczynie.

Wyglądała przepięknie. Miała na sobie sukienkę, jakby dopiero co wróciła z imprezy. Choć jej włosy były lekko potargane, nie robiło mi to żadnej różnicy. Dla mnie i tak była najpiękniejsza.

– Wszystko w porządku, Armando – odpowiedziała, siadając na skraju łóżka. – Nie musisz się aż tak przejmować. Po prostu byłam nieuważna, zamyśliłam się… – Spojrzała na mnie, a ja aż zadrżałem. – Dziękuję ci.

– Za co? – Podszedłem do niej.

– Jak to za co? – Potrząsnęła głową. – Uratowałeś mi życie. Uratowałeś mnie.

– To chyba oczywiste. Gdy cię tam zobaczyłem… Nie wiem nawet, jak nazwać to, co poczułem w tamtym momencie. Tak bardzo się bałem. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak się stresowałem. A wtedy… Bałem się, że cię stracę.

– Armando…

Dawno nie czułem w sobie tak wielu silnych emocji.

Uczucia po prostu buzowały we mnie niczym gorąca lawa wulkanu, która za wszelką cenę chciała się wydostać na powierzchnię.

I teraz nie zamierzałem jej powstrzymywać.

– Bądźmy razem – powiedziałem, patrząc jej w oczy. – Wyznajmy wszystkim, że jesteśmy razem i nie ukrywajmy się już. Nie chcę się ukrywać. Nie chcę być z tobą w połowie. Tylko w całości, na sto procent.

Może była to nieco spontaniczna decyzja, podyktowana sercem i lękiem o to, że ją stracę, ale dawno nie byłem aż tak pewny żadnej swojej decyzji. Teraz byłem całkowicie przekonany, że chcę być z Beatriz.

– Armando, chyba nie mówisz poważnie.

– Mówię całkiem poważnie – odparłem z pewnością w głosie. – Pomyśl, nie chciałabyś, żeby wszyscy wiedzieli? Nie chciałabyś móc bez obaw złapać mnie za rękę na ulicy, nie bojąc się, że ktoś to zobaczy? Nie chciałabyś móc iść ze mną na randkę, pojawiać się publicznie? Czy nie byłoby lepiej i łatwiej?

– Oczywiście, że byłoby łatwiej, ale przecież nie jesteśmy zwyczajnymi ludźmi. Jesteśmy politykami, od naszych decyzji zależy los kraju. Los naszych partii, jeden błąd może nas tak wiele kosztować.

– I co z tego? Chcesz całe życie się bać? Żyć w ukryciu? – Pokręciłem głową. – Ja nie chcę. Za to na pewno chcę ciebie. Zaryzykujmy.

– Armando…

Widziałem w jej oczach strach i rozumiałem, dlaczego się boi.

Tak naprawdę ryzykowaliśmy wszystkim, ale ja nie chciałem dłużej żyć w strachu. Mogliśmy straci wszystko, ale ja bałem się jedynie stracić ją.

– Przemyśl to. – Poprosiłem, po czym pocałowałem ją w czoło.

– To nie jest takie proste.

– A może właśnie jest? Tylko my to utrudniany?

– Nie wiem… Mam tyle na głowie, wybory, bal u księcia.

– Też tam będę – odpowiedziałem. – Gdybyśmy się nie ukrywali, moglibyśmy być tam razem, a tak…

– Nie. To za szybko.

– Wiem, nie naciskam. Po prostu przemyśl to. I tak zobaczymy się na balu. Nie odpuszczę okazji, aby zobaczyć cię w pięknej sukience.

– Armando… – Westchnęła ciężko. – Czemu taki jesteś? Tak trudno mi trzymać się z dala od ciebie…

– To nie rób tego. Nie chcę tego.

Wyznałem, po czym pocałowałem ją namiętnie. Chciałem tylko jej i miałem nadzieję, że moje słowa i gesty przebiją się przez mur jej obaw. Chciałem, aby nasze uczucie było silniejsze od przeciwności losu.

Wierzyłem, że uda mi się ją przekonać. Jeśli nie dziś, to podczas balu u księcia.

Rozdział 34

Beatriz

Czułam się tak, jakbym tkwiła między jawą a snem. Wyznanie miłości, a także wielkie poczucie bezpieczeństwa ze strony Armanda było tym, o czym nawet nie marzyłam. A może się okłamywałam? Zawsze marzyłam o wielkiej miłości, o tym, by ta druga osoba włożyła całe swoje serce w związek.

Tak właściwie nasz związek nie zaliczał się do takiego typu. My nie mogliśmy pozwolić sobie na czułości przy innych. Musieliśmy uważać, bo za każdym razem byliśmy na świeczniku, a przecież nie trzeba było dużo, aby stać się sensacją.

Uniosłam lekko głowę, aby przyjrzeć się jego twarzy. Spał. Był taki spokojny.

Zeszłej nocy się nie kochaliśmy, tylko tkwiliśmy w swoich ramionach nawet bez słów. Chcieliśmy na chłodno i bez zbędnych emocji przeanalizować naszą sytuację.

Może faktycznie miał rację. Może wystarczyło już tych kłamstw. Może kiedy wyznamy prawdę, wszystko okaże się prostsze. Może wszyscy zrozumieją. Może ja dużo wymagałam, ale chciałam wierzyć w to z całego serca…

– Dzień dobry – odezwał się zaspanym głosem.

– Przepraszam, nie chciałam cię obudzić.

– Nie obudziłaś, już od dłuższego czasu nie śpię. Myślałem.

– Ja też… – Urwałam na moment. Przełknęłam ślinę, po czym kontynuowałam: – Armando, masz rację. Też nie chcę dłużej się ukrywać, ale muszę to przemyśleć. Nie powinniśmy postępować lekkomyślnie, tylko zrobić tak, jak należy.

– Co masz na myśli?

– Powiedzmy o tym na konferencji. Jeszcze dzisiaj musimy udawać, że nic nas nie łączy.

– Myślałem, że na bal pójdziemy razem.

– Nie, Armando, nie tak szybko. – Westchnęłam.

– Dobrze, masz rację – odparł, po czym pocałował mnie w czoło. – Ale poświęcisz mi jeden taniec.

– Na to mogę się zgodzić. A teraz już pora, żebym się zbierała. Jeszcze o tej porze uda mi się wydostać ukradkiem i nie natknąć się na dziennikarzy.

– Masz rację.

Mimo że nie miałam chęci, podniosłam się z łóżka. Zarzuciłam na siebie sukienkę, po czym pocałowawszy namiętnie Armanda, wymknęłam się z jego pokoju. Było to dość zabawne, bo zachowywaliśmy się niemalże jak Romeo i Julia, którzy z jednej strony chcieli zachować swoją miłość tylko dla siebie, a z drugiej chcieli się nią chwalić przed całym światem.

Tuż przed wyjściem na bal wzięłam odświeżający prysznic, zrobiłam perfekcyjny makijaż, po czym zaczęłam przeglądać swoją garderobę. Zależało mi, żeby zrobić dobre wrażenie, ale gdzieś z tyłu głowy miałam to, że będzie tam też Armando i właśnie jemu chciałam się podobać.

Gdy pomiędzy wieszakami natrafiłam na piękną, długą, błękitną suknię, poczułam, że to ta, w której powinnam pójść. Ubrałam się w nią i przystanęłam przed lustrem. Uśmiechnęłam się szeroko.

Usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi.

– Gotowa?! – zapiszczała Cristina, kiedy weszła z Marcelą do środka.

– Co ty taka podekscytowana? – zapytałam, puszczając oczko.

– Idziemy na bal.

– Czyżby tylko to? A może to przez Sebastiana?

– Niezłe z niego ciacho.

– Tylko mu się nie narzucaj.

– Nie mam takiego zamiaru. Przecież będzie tam pełno innych pięknych kobiet, więc nawet nie liczę na to, że choćby na mnie spojrzy. Pewnie nawet nie zauważy mojej obecności. – Westchnęła, a w jej oczach zauważyłam smutek.

Niestety, ktoś taki jak on nie zajmował się błahostkami, a taki bal to nie lada wyczyn dla niego.

– A jak tam z twoim Armandem?

– Chcemy się ujawnić. – Wzruszyłam ramionami.

– Co? – zapytały chórem.

– Czego nie rozumiecie?

– Jak sobie to wyobrażacie? Przecież was zniszczą.

– Nie bądź nierozsądna – pouczyła mnie Marcela.

Może i miała rację, ale jeżeli nie spróbujemy, to nigdy się nie przekonamy, jak mogłoby to wyglądać.

– To, co słyszycie. Mamy dość. Chcemy, żeby wszyscy się o tym dowiedzieli, ale boimy się, co z tego wszystkiego może wyjść. Tak samo, jak bałam się waszej reakcji. – Wzruszyłam ramionami.

– A jak miałyśmy zareagować? Dopiero co nam wspominałaś, że zaczęliście się spotykać, a teraz od razu chcesz się ujawniać! – Cristina wymachiwała rękami.

– Uwierzcie mi… – Opadłam na łóżko i ukryłam twarz w dłoniach. – To dla nas też nie jest łatwa decyzja.

– A co was do tego skłoniło?

– Zakochaliśmy się. To, że jesteśmy politykami, nie znaczy, że mamy odkładać nasze szczęście na później. Przedkładać je nad dobro narodu. – Czułam, jak w kącikach oczu zbierają mi się łzy.

– Dobra, koniec tych smutków… – wtrąciła się Marcela. – Idziemy.

Może właśnie to był dobry pomysł. Poniekąd Marcela uratowała mnie przed trudną rozmową. Nie chciałam im się tłumaczyć, szczególnie że sama do końca wszystkiego nie zrozumiałam. Ale byłam pewna jednego. Zakochałam się i chciałam móc głośno o tym mówić.

Będąc już na dworze, zauważyłyśmy, że na parkingu czeka na mnie taksówka. Mimo że przebywałam w towarzystwie przyjaciółek, moje myśli krążyły koło Armanda.

Kiedy wchodziłyśmy do wielkiego pałacu, aż oniemiałyśmy z zachwytu. Wszystko było takie piękne, świecące. Aż zabrakło mi języka w gębie. Żeby nie robić niepotrzebnego zamieszania, skierowałyśmy się w głąb sali balowej.

Każdy z uczestników był wytworne ubrany. Nie żałowałam, że postawiłam na długą suknię, bo kobiety właśnie takie włożyły. Mężczyźni zaś piękne, idealnie dopasowane garnitury. W pomieszczeniu znajdował się wielki parkiet do tańczenia i przygrywał zespół, dzięki czemu mogliśmy cieszyć się muzyką na żywo.

Po bokach stały duże, okrągłe, białe stoły, które były przyozdobione na srebrno, a w oddali szwedzki stół.

Podążyłyśmy akurat w jego kierunku, gdy w pewnej chwili ucichła muzyka, a my, zauważając, że każdy obraca się w stronę wielkich schodów, zrobiłyśmy to samo.

Właśnie schodził po nich książę Sebastian. Na głowie miał koronę, a jego strój trochę różnił się od strojów pozostałych mężczyzn. Spojrzałam w kierunku Cristiny, która nie była w stanie się poruszyć, jej oczy tak lśniły, jakby zobaczyła boga. Chciało mi się z niej śmiać, ale wtedy ujrzałam Armanda. Miał na sobie czarny smoking, dzięki czemu wyglądał gustownie. Patrzył na nie i szeroko się uśmiechał. Skinęłam mu głową.

– Drodzy państwo, życzę cudownej zabawy – odezwał się pewnie książę.

W sali rozbrzmiały brawa.

– A teraz zapraszam na parkiet, abyśmy oficjalnie rozpoczęli bal.

Odwróciłyśmy się z przyjaciółkami w stronę bufetu, postanawiając, że poczęstujemy się szampanem. Stojąc obrócona tyłem do parkietu, w pewnej chwili wyczułam ciepły oddech na swoim karku. Wzdrygnęłam się, po czym się odwróciłam i wtedy nasze spojrzenia się spotkały.

– Beatriz, zapraszam do tańca. – Armando wyciągnął dłoń w moją stronę. – A panie przepraszam.

Podałam mu rękę, po czym podążyliśmy na sam środek parkietu. Wirowaliśmy w rytm muzyki. Nie przejmowaliśmy się tym, że ktoś mógł pomyśleć coś niestosownego na nasz temat. To był bal, na którym każdy powinien zachowywać się przyzwoicie. Tuż obok nas na parkiecie zauważyliśmy Marcelę z lokalnym sędzią, a tuż za chwilę Cristinę, której udało upolować się księcia na ten pierwszy taniec.

– Wyglądasz przepięknie – wyszeptał mi do ucha Armando. – A do tego tak seksownie.

Poczułam, jak dłoń mężczyzny zjeżdża mi po plecach w stronę pośladków. Zareagowałam głośnym chrząknięciem, które miało go przywrócić do porządku. Tuż po tańcu, mężczyzna mi się ukłonił i pocałował delikatnie w dłoń, powodując, że przez moje ciało przeleciało stado motyli.

– Dziękuję za taniec.

– Ja również, Armando.

To był mój pierwszy, a zarazem ostatni taniec tego wieczora. Bal był udany, a do tego był wydarzeniem, które trudno było przeżyć drugi raz. Nie udało mi się pobyć z Armandem na osobności, ale może to i dobrze. Moje wątpliwości co do przyznania się i ujawnienia naszego związku zniknęły dzięki temu wieczorowi.

Mimo że nie byliśmy sami, mężczyzna okazywał mi uczucia. Lekkie muśnięcie dłonią, kiedy nikt nie widział. Chwytanie mojej dłoni tuż pod stołem, tak aby nikt nie zauważył. Czułe słowa, które dziennikarze od razu by wychwycili jako potajemny flirt. Tu czuliśmy się sobą. Bal był na tyle kameralny, że fotografowie zostali wyproszeni po pierwszym tańcu.

Najlepszym wyjściem z tego wszystkiego będzie przyznanie się, że jesteśmy razem. Nigdy nie byłam tak bardzo pewna swojej decyzji jak teraz.

Rozdział 35

Beatriz

Na myśl o ujawnieniu związku z Armandem ściskało mnie w żołądku, z trudem zjedzone śniadanie podchodziło do gardła, ręce się pociły, a myśli błądziły w głowie, nieskładnie uderzając o siebie. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio aż tak bardzo się stresowałam. W tym momencie wydawało mi się, że jest to jeden z tych przełomowych momentów w życiu.

Pod wpływem stresu i silnych emocji często zdarza się wyolbrzymiać problem, nadawać mu większe znaczenie niż to, jakie ma w rzeczywistości. Bo tak naprawdę wszystko mija, nawet najstraszniejsze chwile, po każdej nocy jest dzień, a w każdym mroku jest światło. To człowiek za bardzo wszystko analizuje.

Pewnie tak samo było teraz, kiedy mój zwodniczy umysł podsunął mi koleje myśli.

Co, jeśli przez to przegramy wybory? Co, jeśli wyrzucą mnie z partii? Co, jeśli przestanę być twarzą fundacji? Co, jeśli ludzie z partii się ode mnie odwrócą? Co pomyślą rodzice? Co, jeśli każdego zawiodę? Co, jeśli zniszczy to moją karierę? Co, jeśli zniszczy to karierę Armanda, a przez to będziemy się kłócić?

Szczerze mówiąc, cholernie się bałam, ale podobno w życiu chodzi o to, aby się bać i mimo to działać, mimo to ryzykować, mimo to iść do przodu. Wybrałam sobie taki zawód i teraz musiałam żyć zgodnie z tą dewizą, ryzykować i iść do przodu. Niekoniecznie tak samo łatwo przychodziło mi postępowanie w życiu prywatnym, ale teraz nie było innej możliwości.

Stojąc w miejscu, nie można było się rozwijać, nie można było się zmieniać. To nie służyło ani mnie, ani Armandowi. Nie mogliśmy tkwić w sekretnym związku, na dłuższą metę to nie miało racji bytu. Musieliśmy wyjść z tej skorupy, rozwinąć naszą relację i sprawdzić, dokąd nas to zaprowadzi. Bałam się go stracić, tak samo jak bałam się zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę.

Bo miłość jest najbardziej przerażającym zjawiskiem na całym świecie. Dajesz komuś sto procent z siebie, wszystko co masz, poświęcasz czas, emocje, ufasz, układasz plany na przyszłość, a to wszystko może się skończyć i być może trzeba będzie leczyć złamane serce i zaczynać od nowa. To przerażające. Wręcz paraliżujące. A jednak taka właśnie jest miłość i każdy niemal codziennie podejmuje to ryzyko, wiedząc, że gdy się uda, to uczucie zrekompensuje wszystkie obawy.

Wiedziałam, że to, co czułam przy Armandzie, było warte każdego stresu, lęku i ryzyka. To przewyższało wszystko i nie chciałam tego stracić. Dlatego mimo obaw i niepewności zdecydowałam się i zgodziłam z nim, że czas to ujawnić. A najlepiej zrobić to na konferencji prasowej.

– Już jesteś. – Armando podszedł do mnie i pocałował w policzek. Jak dobrze, że byliśmy tutaj sami. – Pięknie wyglądasz.

– Ty też nie najgorzej.

– Jak się czujesz?

– Zestresowana – przyznałam.

– Ja trochę też, ale wszystko będzie dobrze – odpowiedział Armando.

Kiwnęłam głową. Musieliśmy trochę poczekać, aż wszystko będzie gotowe. Widziałam zza kotar, że dziennikarze się już zbierają, a każda mijająca sekunda była dla mnie jak tortura. Wspólna konferencja dwóch członków przeciwnych partii na pewno była czymś zaskakującym, ale raczej nikt nie przypuszczał, jaką bombę zrzucimy. Na to jednak i oni, i my musieliśmy poczekać, bo w ostatniej chwili poinformowano nas, że inna partia także urządza konferencję.

– Armando…

Spojrzałam na mężczyznę. Przez moją głowę przelatywało tak wiele wspomnień i tak wiele emocji… Niesamowite, jak bardzo stał mi się bliski.

– Tak?

– Nie wiem, co będzie dalej, trochę się boję, że cały świat oszaleje, ale wiem, że bardzo mi na tobie zależy i nie chcę cię stracić.

– Nie stracisz mnie, głuptasie.

Armando żartobliwie pogłaskał mnie po włosach. Zazdrościłam mu w tym momencie tego spokoju i lekkości.

– Nie zauważyłaś jeszcze, że jak czegoś chcę, to nie odpuszczam? Na pewno tak łatwo się mnie nie pozbędziesz.

– Kiedyś tak bardzo chciałam się ciebie pozbyć, a teraz zrobiłabym wszystko, żebyś ze mną został… – wyszeptałam.

Ta świadomość uderzyła we mnie z ogromną siłą.

Kto by pomyślał, że to wszystko się tak potoczy. Zupełnie niespodziewanie. Nie planowałam się w nim zakochać, a jednak tak się stało i to wszystko zmieniło. Już nie praca, rywalizacja czy kariera były najważniejsze, tylko nasze uczucie.

– Nigdzie się nie wybieram, skarbie – powiedział.

– Obiecujesz?

– Obiecuję. – Skinął głową. – Wyluzuj troszkę, Beatriz. Nie idziemy na ścięcie, tylko ogłosić naszą miłość. Z reguły są to radosne i pozytywne nowiny.

– Nie wiem, jak to jest, gdy miłość wyznają rywalizujący ze sobą politycy.

– Zaraz się przekonamy. – Wzruszył ramionami. – Wiem, że opinia innych ludzi nie zmieni tego, co do ciebie czuję.

– A co do mnie czujesz? – podchwyciłam.

– Jednak lubisz słyszeć ode mnie miłe słowa? Jesteś taką atencjuszką?

– Być może. – Uniosłam kąciki ust.

– No dobrze… A więc, Beatriz. – Spojrzał na mnie w taki sposób, że aż przeszedł mnie dreszcz. – Zawsze czułem przy tobie silne emocje, chęć rywalizacji, motywację, ogień, potem zmieniło się to w pożądanie. Doszły troska, zaufanie, chęć dbania o ciebie i ciągłego bycia przy tobie. Czuję, że stawiasz mi wyzwania i mnie motywujesz, a to jest właśnie to, czego potrzebuję. Czuję, że chcę być przy tobie, cokolwiek by się działo. Przy nikim nie czuję się tak swobodnie i nie odczuwam takiej namiętności. Czuję, że cię kocham, Beatriz.

Wypuściłam z ust spięty oddech, nawet nie wiedziałam, w którym momencie zaczęłam go wstrzymywać. Wypowiedź Armanda poruszyła coś w moim wnętrzu, docierając do samego serca i wywołując jego szybsze bicie.

Czy istnieje na świecie coś lepszego niż poczucie, że jest się kochanym bezwarunkowo? Czucie się upragnionym, chcianym, potrzebnym, zauważalnym? To było niesamowite. Tym bardziej że czułam to samo względem niego.

– Czy taka odpowiedź cię satysfakcjonuje? – zapytał Armando, przerywając ciszę.

– Nawet bardzo – odpowiedziałam i pocałowałam go namiętnie.

Nasz pocałunek był długi i pełen pożądania, które zdawało się nigdy między nami nie kończyć. Każdego dnia pragnęłam go tak mocno, że nie mogłam wysiedzieć spokojnie, nie dotykać go albo nie kosztować jego ust. Był jak słodkie uzależnienie.

– To co, obejrzymy konferencję przeciwników, zanim przyjdzie czas na nas?

– Jasne – potwierdziłam, po czym weszliśmy przed kotarę.

Akurat na mównicę weszła młoda kobieta, wysoka, dość ładna blondynka. Armando wydawał się dość zaskoczony jej widokiem, ale nie miałam czasu go o to zapytać, bo konferencja już się zaczęła.

– Zapraszamy przedstawicielkę Partii Równości, panią Lucianę de Role.

Rozległy się brawa, a kobieta obniżyła sobie mikrofon, rozejrzała się po zebranych i zaczęła przemawiać. Mówiła o zaletach swojej partii, aż nadszedł czas na pytania dziennikarzy.

– Naprawdę myśli pani, że macie szansę? W tym momencie wybory rozgrywają się praktycznie między dwiema czołowymi partiami – stwierdził jeden z dziennikarzy.

– Rzeczywiście, ale jeśli żadna z tych partii nie nadaje się do rządzenia, trzeba poszukać trzeciej drogi, prawda? Jak widzicie, nasza partia ma możliwości i konkretny plan zmian, co więcej, jesteśmy uczciwi i profesjonalni, czego nie można powiedzieć o naszych przeciwnikach.

Zmarszczyłam brwi, zastanawiając się, co takiego ma nam do zarzucenia.

Oczywiście, tego typu zagrywki w polityce, tym bardziej tuż przed wyborami były na porządku dziennym. Nie raz zamiast skupiać się na tym, co się robi dobrze, członkowie partii skupiali się na wadach przeciwników. Dlatego wielu uważało politykę za brudną grę i sama, będąc w jej środku, niestety musiałam się z tym zgodzić.

– Co ma pani na myśli?

– Poseł Armando, będący przewodniczącym jednej z największych partii, posłanka Beatriz, będąca członkiem drugiej partii, a także twarzą ich fundacji, od dawna oszukują wszystkich wyborców. Choć przed wami grają spory i rywalizacje, prawda jest zupełnie inna… Mianowicie mają romans.

Zamarłam. Przez tłum zebranych dziennikarzy przeszedł szmer, zaczęły się szepty, pytania, a wtedy kobieta wyświetliła zdjęcia na telebimie. Nas razem. Mnie i Armanda trzymających się za ręce, całujących. Poczułam, jak krew odchodzi mi z twarzy i robi mi się słabo. Gdyby nie silne ramiona Armanda, którymi obejmował mnie w talii, pewnie bym zemdlała.

– Jak widzicie, to nie są puste słowa, bo mam te niezbite dowody. Poseł Armando i posłanka Beatriz są kłamcami, za nic mają uczciwość czy profesjonalizm, jak więc możemy wierzyć w cokolwiek, co ich partie nam obiecują?

Nawet w najczarniejszych scenariuszach nie spodziewałam się, że tak to się potoczy. Mogłam liczyć na złe reakcje, ale to? Wykorzystano nas i użyto naszego romansu przeciwko nam. Wyszliśmy na tych złych. Zbyt długo czekaliśmy i ktoś wyznał prawdę przed nami.

– Nie mogę uwierzyć w to, co widzę. – Pokręciłam głową. – Skąd ona to ma?

– To moja była – powiedział Armando, a mnie po raz kolejny zmroziło.

– Co takiego?

– Nie skończyło się najlepiej, obiecała mi, że kiedyś się zemści, i jak widać, właśnie to zrobiła.

Zniszczyła nasz plan, a być może także naszą przyszłość, wybory i karierę.

Rozdział 36

Armando

Przez panikę Beatriz nawet ja zacząłem się stresować. Kiedy rano podniosłem się z łóżka, byłem przekonany, że robimy słusznie, a nasza miłość, którą się darzymy, wygra z przeciwnościami losu. Że będziemy ponad wszystkimi problemami, które będziemy napotykać na początku oficjalnego związku.

Uważałem, że prawdziwa miłość jest w stanie przenosić góry. Miała dać nam siłę i przy okazji coś dobrego krajowi. Dwie odległe i wrogie partie mogłyby złączyć się dla ogółu.

Może i wyobrażałem sobie zbyt dużo, ale nie byłem w stanie przewidzieć tego, co się wydarzyło.

Stojąc tuż przy kobiecie, która zawładnęła całym moim światem, zaczynałem się bać.

Mimo że z całego serca chciałem dodać jej otuchy, czułem, jak stres zaczyna mnie paraliżować. Ale gdy na mównicy znalazła się przedstawicielka trzeciej partii, która postanowiła się z nami zmierzyć, uznałem, że to dobry czas, aby przestać myśleć o tym, co planowaliśmy zrobić za moment. Mianowicie wyznać całemu krajowi, wszystkim zgromadzonym, kolegom z partii, że jesteśmy parą. Pragnąłem się chwalić, że jestem z tak cudowną kobietą jak Beatriz.

Nim się obejrzeliśmy, na mównicy znalazła się kobieta, o której już dawno starałem się zapomnieć.

Luciana.

Spotykałem się z nią jakieś dwa lata temu. Może i z początku się nam układało, ale z czasem po prostu mi się znudziła.

Była to wysoka blond piękność, której długie nogi sięgały prawie do nieba. Każdy facet pewnie marzył o takiej kobiecie. Ale dla mnie to nie było to. Robienie czegoś tylko na pokaz nie było dla mnie. Tak bardzo różniły się z Beatriz. Były jak ogień i woda. Przy Lucianie się dusiłem, nie byłem sobą, za to przy tej drugiej niczego nie musiałem udawać, a mimo to oddała mi swoje serce.

Nie wiedziałem, czego mogłem się spodziewać, ale zapewne zraniona kobieta była gorsza niż najniebezpieczniejszy wróg. Zostawiłem ją, tym samym wystawiając ją na pośmiewisko, a ona przysięgła zemstę. Coś mi się wydawało, że to właśnie ten czas, kiedy będzie miała ku temu wyśmienitą okazję.

– Poseł Armando, będący przewodniczącym jednej z największych partii, posłanka Beatriz, będąca członkiem drugiej partii, a także twarzą ich fundacji, od dawna oszukują wszystkich wyborców. Choć przed wami grają spory i rywalizacje, prawda jest zupełnie inna… Mianowicie mają romans – wypowiedziała Luciana, a ja poczułem, jak Beatriz prawie osuwa się na ziemię. Złapałem ją za ramię i przytrzymałem.

To właśnie miała być moja kwestia. To ja sam chciałem wyjawić tę tajemnicę. To ja pragnąłem się przyznać, a teraz wyszliśmy na kłamców.

Zdrajców, którym nie warto ufać. Szlag! Wiedziałem, że to była nasza wina, bo gdybyśmy się zdecydowali na wyznanie prawdy wcześniej albo gdyby nie moje zachowanie, które za każdym razem spowodowane było pożądaniem – ta sytuacja nie miałaby miejsca. Teraz trudno nam będzie to odkręcić.

Gdy spojrzałem w stronę Beatriz, momentalnie zauważyłem w jej oczach wielki ból i strach. Chciałem ją wziąć w ramiona, zapewnić bezpieczeństwo i poczucie tego, że nie jest z tym sama, ale doskonale zdawałem sobie sprawę, że takie zachowanie jeszcze bardziej nam zaszkodzi.

Rozejrzałem się po sali. Miałem rację, oczy wszystkich były skierowane w naszą stronę. Nie mogliśmy dłużej nikogo okłamywać.

Gdy Luciana skończyła przemowę, której przestałem słuchać w pewnym momencie, przemówił prezenter.

– Teraz zapraszam pannę Beatriz.

Gdy tylko wypowiedział jej imię, poczułem dreszcz na karku. Nie chciałem zostawić jej samej z tymi problemami, ale też nie mogłem pchać się przed szereg.

Kobieta westchnęła głośno, po czym ruszyła w stronę mównicy.

– Dzień dobry państwu… – zaczęła, starając się być pewna wszystkiego, co zamierzała powiedzieć.

– Proszę wytłumaczyć to, co miała na myśli posłanka Luciana! – krzyknął jeden z dziennikarzy.

– Czy to prawda, że macie romans?

– Jak długo zamierzaliście okłamywać obywateli?

– Czy to jest jakaś gra z waszej strony?

Beatriz chwyciła się dłońmi pulpitu i pobladła. Stałem i się jej przyglądałem. Obróciłem wzrok w stronę Luciany i dostrzegłem na jej twarzy zadziorny uśmiech, który zwiastował, że właśnie wygrała. Moje oczy wędrowały od jednej kobiety do drugiej. To wszystko moja wina! Zraniłem jedną z nich i nie zamierzałem zostawić tej drugiej na pożarcie przez dzikie hieny.

Poluzowałem zaciśnięte pięści, poprawiłem marynarkę i ruszyłem w jej kierunku. Stanąłem koło niej i ruchem głowy pokazałem, że się tym wszystkim zajmę. Odsunęła się, ustępując mi miejsca.

– Dzień dobry. Drodzy państwo, wiem, jak to wszystko brzmi… – Starałem się, aby mój głos nie drżał, bo właśnie w tej chwili ja również się bałem.

– Mieliście romans?

Wrzawa wśród dziennikarzy nie ustępowała.

– To coś więcej niż zwykły romans.

– Dalej mieliście zamiar wszystkich okłamywać?

– Właśnie dzisiaj chcieliśmy wszystko wam wyjawić.

– Czy aby na pewno?

– Tak. Zwlekaliśmy z tym długo, ale to, co jest między mną a panią Beatriz, jest prawdziwe. Domyślam się, jak to postrzegacie, że kłamaliśmy, oszukiwaliśmy, robiliśmy coś przeciwko wam, ale tak nie było. Przed ujawnieniem się chcieliśmy być pewni tego, co jest między nami. Tak, to jest prawda i mogę przyznać, że kocham tę kobietę. – Złapałem Beatriz za dłoń. – Ale to nie znaczy, że moja partia czy partia Beatriz ma zamiar się wycofać z wyborów. Nie mieszamy pracy z życiem prywatnym, więc tak samo proszę wszystkich, aby nasze życie zostawili w spokoju, a zajęli się zbliżającymi wyborami i korzyściami, które mamy wam do zaoferowania.

– Czyli dalej kandydujecie jako przedstawiciele dwóch opozycyjnych partii?

– Tak, w tej kwestii nic się nie zmieniło. Teraz dziękuję za uwagę. Zapraszam na jutrzejszą konferencję, kiedy to emocje już opadną, a my będziemy mogli zająć się programem wyborczym.

Pociągnąłem Beatriz w swoją stronę i zeszliśmy z mównicy. Zaskoczone spojrzenia naszych współpracowników, dziennikarzy, a także osób trzeciej partii mówiły wszystko – nie tego się spodziewali. Czułem, jak każdy mięsień na moim ciele jest spięty, a do tego zaczyna boleć niemiłosiernie.

Gdy już odeszliśmy na tyle daleko, aby nie być w zasięgu wzroku, poluzowałem krawat, który chyba zabierał mi resztki powietrza, po czym przytuliłem Beatriz.

– Będzie dobrze – wyszeptałem do jej ucha.

– Teraz będziemy skończeni.

– Nie bój się, nie pozwolę cię skrzywdzić.

Ująłem jej twarz i z kącików jej oczu starłem łzy, które mimowolnie pojawiły się pod powiekami.

– Dziękuję – wyszlochała.

– To nic takiego.

– Armando, to znaczyło dla mnie bardzo dużo. Stanąłeś za mną. Nie pozwoliłeś, abym sama zmierzyła się z problemami, byłeś koło mnie.

– I zawsze będę, kochanie.

Nie tylko ona się bała, ja również. Bałem się tej całej nagonki, z którą przyjdzie nam się zmierzyć. To nie ucichnie z dnia na dzień. Uciszyłem ich na tyle, by nie zadawali teraz zbędnych pytań, ale to na pewno nie był koniec.

Rozdział 37

Beatriz

Macie czasem wrażenie, że świat kręci się jakby bez was? Bo ja właśnie tak się czułam, odkąd wybuchła bomba w postaci informacji o naszym romansie. Z każdej strony zalewały mnie coraz to nowsze doniesienia. Mój telefon nie przestawał dzwonić, a na każdym kanale w telewizji było to samo. Same wiadomości na nasz temat.

Inni politycy wypowiadali się o nas, jakby cokolwiek wiedzieli. Znawcy politologii w studiach telewizjach byli pytani, jak to wpłynie na wybory, jakby byli wróżkami i umieli przewidzieć przyszłość. Dziennikarze nie odstępowali nas na krok, chcąc wyłapać, co się da, umówić na wywiad. Dostałam setki zaproszeń, aby opowiedzieć o naszym romansie publicznie. Ale czy je przyjęłam? Nie. Nie byłam na to gotowa, zresztą nie zamierzałam podejmować takich decyzji bez Armanda, który jakby zapadł się pod ziemię. Wiedziałam, że to po części była moja wina.

Nie dziwiłam mu się wcale, sama praktycznie zaszyłam się w swoim mieszkaniu, nie chcąc ani z nikim rozmawiać, ani z niego wychodzić, aby nie natknąć się na dziennikarzy. Raz to zrobiłam i wróciłam do środka szybciej, niż wyszłam. Czułam się osaczona, zamknięta we własnym domu jak w klatce. Wszystko wydarzyło się tak szybko, że nie wiedziałam, jak sobie z tym poradzić.

Ale był ktoś, kto mimo wszystko nie pozwolił mi się poddać. Mimo że ich telefony i wiadomości także ignorowałam, Marcela i Cristina wpadły niczym burza do mojego mieszkania. Jedna przyniosła wino, druga ciasteczka i choć narzekałam, rozsiadły się na kanapie, nie pozwalając mi być samej. Zmusiły mnie do rozmowy, na którą nie byłam gotowa, ale wiedziałam, że jest konieczna.

– Nie możesz cały czas chować się tutaj – odparła Marcela.

– Właśnie – poparła ją Cristina. – Zaraz wybory, jest dużo pracy.

– Dlatego lepiej, abym tu została. Szef pewnie nawet nie chce mnie widzieć.

– W zasadzie chce z tobą porozmawiać – odparła Marcela.

– Ta, pewnie po to, by mnie wyrzucić – odparłam ze skwaszoną miną.

– Nie bądź taką pesymistką – poradziła Cristina.

– Niby jak? – Uniosłam brwi. – Wszystko się posypało!

Wydawało mi się, że byłam na to gotowa, ale okazało się, że się myliłam.

Może gdyby udało nam się wszystko wyznać tak, jak tego chcieliśmy, byłoby choć trochę łatwiej. A teraz? Bałam się spojrzeć ludziom w twarz, bałam się wyjść z domu, pogubiłam się i wszystko się cholernie skomplikowało.

– Nadal masz dach nad głową, jedzenie i przyjaciółki, które wspierają cię we wszystkim – zauważyła Marcela. – Zawsze mogło być gorzej.

– Marne to pocieszenie, ale ona ma rację – stwierdziła Cristina. – Afery się zdarzają. Pamiętasz, jak było wtedy, gdy w prasie pojawiło się twoje zdjęcie z Armandem na balu? Chwila szumu, a potem ucichło. Teraz nikt już o tym nie pamięta.

– To coś większego.

– Owszem, ale nie jesteście jedynymi politykami, którym zdarzył się skandal, za chwilę wydarzy się coś kolejnego i ludzie o tym zapomną.

– Ale najpierw będą wybory, które przeze mnie przegramy!

– Jejku, Marcela, powiedz jej coś, bo ja z nią zaraz nie wytrzymam! – Cristina wyrzuciła ręce w górę. – Jak można być aż tak negatywnym? A co mówi ten twój Armando? On też tak ukrywa się przed światem?

– Być może, nie rozmawiałam z nim.

– Zostawił cię z tym samą?

– Jemu też jest trudno.

Poczułam potrzebę, aby go bronić. To nawet nie było tak, że on mnie zostawił. Dzwonił, ale odrzucałam połączenia i ignorowałam wiadomości. Wcześniej trochę rozmawialiśmy, ale żadne z nas nie umiało znaleźć rozwiązania tej sytuacji. Czuliśmy się zmęczeni i przytłoczeni. Potrzebowaliśmy czasu, aby odpocząć i wszystko przemyśleć. Czasu osobno, choć cholernie za nim tęskniłam.

– A czemu nie może być wam trudno razem? – spytała Marcela. – To wasz wspólny problem, więc idź do niego i obgadajcie to, wymyślcie plan, co zrobić.

– A co możemy zrobić? Mleko się już rozlało.

– Więc może trzeba je posprzątać i od nowa napełnić szklankę?

– Długo będziesz rzucać takimi tekstami? – Spojrzałam na przyjaciółkę spod uniesionych brwi.

– Aż coś do ciebie dotrze – stwierdziła, zakładając ręce na wysokości piersi.

Westchnęłam. Zwykle nie poddawałam się tak łatwo, ale teraz byłam naprawdę zmęczona i szczerze mówiąc, przerażona tym, co działo się dookoła mnie.

– Nawet gdyby, jak mam do niego iść? Nie widziałyście, co się dzieje pod moim domem?

– To powinien być twój najmniejszy problem – odezwała się Cristina. – Przemycimy cię tak, że nikt nie zauważy. Dobre przebranie, parking podziemny i jazda! Będziemy jak tajni szpiedzy.

– Serio? – Uniosłam brwi.

– Lepsze to niż siedzenie w czterech ścianach i użalanie się nad sobą.

Powoli pokiwałam głową, niestety, musiałam przyznać jej rację. Wiedziałam, że siedząc tutaj niczego nie zmienię ani nie naprawię, a jednak tak bardzo bałam się opuścić swoją bezpieczną przystań. Rzecz w tym, że musiałam.

– W porządku, ale pojedziecie ze mną?

– Jasne.

– Przecież cię w tym nie zostawimy.

Uśmiechnęłam się, oddychając z ulgą; choć było trudno, miałam też wielkie szczęście, mogąc w tym całym chaosie liczyć na dwie świetne przyjaciółki.

Plan Cristiny był szalony, ale się powiódł.

Wyglądałam co najmniej głupio w okularach przeciwsłonecznych, kapeluszu i długim płaszczu, ale co tam. Grunt, że udało nam się dotrzeć do mieszkania Armanda, pozostając niezauważonymi.

Nie przewidziałyśmy tylko tego, że może go nie być w domu.

– I co teraz?

– Nie masz pojęcia, gdzie może być? – spytała Marcela, a ja pokręciłam głową. – Chyba nie przemyślałyśmy tego zbyt dobrze, trzeba było najpierw zadzwonić.

– A teraz nawet nie odbiera – stwierdziłam, gapiąc się na swoją komórkę.

– Czekajcie, skontaktuję się z jego przyjacielem, może on coś wie.

– Skąd masz jego numer?

– A tak jakoś. – Wzruszyła ramionami i już dzwoniła. – Jacob? Tak, słuchaj, nie wiesz, gdzie jest Armando? Serio? A gdzie oni mieszkają? Nie mogę powiedzieć, to tajna misja. Okej. Dzięki. Na razie.

Z niecierpliwością czekałam, aż Cristina skończy rozmawiać i powie nam, czego się dowiedziała. Cholernie trudno było mi się przełamać i tutaj przyjść, ale gdy już to uczyniłam, poczułam dawkę determinacji. Skoro zrobiłam tak wiele, nie mogłam odejść z pustymi rękami. Musiałam go zobaczyć. Stojąc pod jego drzwiami i słysząc jego głos na automatycznej sekretarce, dodatkowo uświadomiłam sobie, jak bardzo za nim tęskniłam. Musiałam go przytulić.

– Armando powiedział mu, że potrzebuje przerwy, i pojechał na weekend do rodziców. Mam adres.

– Wiem, gdzie to jest. – Skinęłam głową.

– Pojedziesz tam? – zapytała Marcela,

– Muszę. – Wzruszyłam ramionami. – Skoro już wyszłam ze swojej jaskini, nie mogę do niej wrócić. Musimy coś zrobić, muszę porozmawiać z Armandem.

– Chcesz, żebyśmy pojechały z tobą? – zaproponowała Cristina.

– Nie trzeba. – Pokręciłam głową. – To coś, co muszę załatwić sama.

A więc postanowione. Pojadę do rodzinnego domu Armanda i się z nim rozmówię. Może razem ustalimy, co robić dalej. Ale najpierw zapytam, czemu uciekł. Choć właściwie miał do tego prawo, przecież ja też zaszyłam się w domu. A może najpierw rzucę mu się w ramiona? Trochę się już stęskniłam.

Tak czy siak, wiedziałam, że przede mną długa droga, i nie mogłam się już doczekać, aż znowu go zobaczę.

Rozdział 38

Armando

Byłem pewny tego, że chciałem wyjawić prawdę. Chciałem cieszyć się swoim związkiem. Chciałem, aby cały świat się o tym dowiedział. A teraz?! Teraz nie byłem pewny już niczego. Przestałem nawet wierzyć, że z Beatriz możemy stworzyć coś trwałego. Mimo że moje serce podpowiadało jedno, rozum kazał mi się wycofać.

Wiedziałem, że musiało ją to wszystko przytłoczyć, ale to nie był powód, by mnie olewać czy odtrącać.

Gdy kolejny raz usłyszałem sygnał, który oznajmiał, że Beatriz nie ma ochoty ze mną rozmawiać, z całą wściekłością, jaka się we mnie zgromadziła, rzuciłem telefonem o ścianę, przez co rozsypał się w drobny mak. Nie potrafiłem zrozumieć jej reakcji. Powinniśmy być w tym razem. Mnie również było trudno. Ale ta kobieta postanowiła się odsunąć. Jeżeli tego właśnie chciała, to ja uznałem, że postąpię tak samo. Możliwe, że dla dobra ogółu lepiej będzie, kiedy na jakiś czas zerwiemy kontakt.

Dość długo główkowałem, co właściwie zrobić, ale doszedłem do wniosku, że najbardziej rozsądnym wyjściem będzie wyjechanie. Tylko dokąd?

Usiadłem na skraju łóżka. Z szafki nocnej wyciągnąłem kalendarz z wypisanymi imprezami, na które miałem się jeszcze udać, i zauważyłem, że zrealizowałem już cały program. Zresztą gdybym teraz pokazał się prywatnie, to pewnie dziennikarze by mi nie odpuścili.

Pojadę do rodziców. Już dawno obiecałem mamie, że ich odwiedzę. A to była idealna okazja, bym pobył sam, a do tego daleko. Musiałem powiadomić Jacoba. Chciałem do niego zadzwonić, ale chwilę wcześniej rozbiłem telefon. Spojrzałem przez okno, upewniając się, czy w pobliżu nie kręcili się dziennikarze, którzy tylko czekali na rozpętanie jeszcze większej burzy. Złudne nadzieje. Stali jak hieny.

Wziąłem głęboki oddech, szybko spakowałem tylko najpotrzebniejsze rzeczy na wyjazd, złapałem walizkę i ruszyłem przed siebie. Trudno mi było przedostać się przez tłum, ale kiedy już zająłem miejsce za kierownicą, ruszyłem do domu kumpla.

– O, cześć, Armando.

Jacob nie ukrywał swojego zdziwienia. Ustąpił mi miejsca, abym przecisnął się przez wąską szczelinę, a sam upewnił się, czy dziennikarze zniknęli.

– Co cię do mnie sprowadza?

– Pogadać nie mogę? Chyba że się tak boisz tej całej nagonki.

– Nie to miałem na myśli.

– Czyżby?

– Tak. Po prostu nienawidzę udzielać bezsensownych wywiadów.

– Nie stresuj się. Zgubiłem ich po drodze. Gdy tylko ruszyłem spod domu, pojechali za mną, ale skręciłem w wąską uliczkę, a oni tego nie zauważyli. Pewnie liczyli na to, że jadę do Beatriz.

– Jak się trzymasz, stary? Chodź, naleję ci drinka.

– Nie, dziękuję. Będę prowadzić. – Westchnąłem. – Jak się trzymam? Myślałem, że mnie to nie ruszy, ale niestety…

– Zauroczyła cię.

– To za małe powiedziane.

Uzmysłowiłem sobie, że właśnie przyznałem się przed przyjacielem, że się zakochałem. Tak było. Nie miałem zamiaru tego ukrywać.

Ale na razie nie byłem przekonany, że ta kobieta też coś do mnie czuje. Może to była gra z jej strony. Kiedy zastanawiałem się nad tym dłużej, jeszcze bardziej gubiłem się w swoich myślach.

– Gdzie jedziesz? – odezwał się, gdy zająłem miejsce przy stole.

Nawet nie wiedziałem, kiedy się przy nim znalazłem.

– Do rodziców. Chcę się u nich na chwilę zaszyć i wszystko sobie przemyśleć.

– Wydaje mi się, że to dobry pomysł. Czegoś potrzebujesz?

– Zajmiesz się moimi sprawami. Ale jak coś będzie się działo, dzwoń do mnie.

– Jest to do zrobienia.

– Dziękuję.

Siedzieliśmy tak przez moment i rozmawialiśmy. Przez ułamek sekundy chciałem mu powiedzieć, co tak naprawdę czuję, ale uznałem, że nie był to dobry pomysł.

Kiedy mój samochód zatrzymał się na szarym pojeździe tuż przed białym domkiem moich rodziców, obróciłem twarz w stronę drzwi, po czym zamarłem. Moja rodzina, jakby wyczuła, że przyjechałem, i stała, czekając na przywitanie. W tej ucieczce nie przemyślałem tego, że będą zadawać pytania, na które nie koniecznie chciałem odpowiadać. Przecież o mnie i Beatriz było głośno wszędzie. Przez te wszystkie lata upierałem się, że kobieta nie jest mi potrzebna do życia, a kiedy ona już się pojawiła, to wyszedł z tego skandal.

– Cześć, synku – odezwała się mama, kiedy wysiadłem z samochodu. – A gdzie twoja piękność? Miałam nadzieję, że to z nią się zjawisz.

– Mamo! – Przewróciłem oczami. – To jest zbyt skomplikowane.

– I tak się cieszę, że w końcu sobie kogoś znalazłeś – wypowiedziała, przepuszczając mnie w progu.

– Nie zdążyło się zacząć na poważnie, a już się skończyło.

Minąłem ją najszybciej, jak to było możliwe, i udałem się do swojego starego pokoju, ale to, że przed nią uciekłem, nie znaczyło, że nie będzie kolejnych pytań przy kolacji.

Jeżeli miałem zamiar spędzić tu parę dni, to też musiałem się z tym zmierzyć.

Opadłem na łóżko i wbiłem wzrok w sufit. Moja głowa zamiast się oczyścić, to wracała wspomnieniami do Beatriz. Nawet tyle kilometrów stąd musiała zajmować mój czas.

Kiedy usłyszałem pukanie do drzwi, a później dźwięk naciskania klamki, zacisnąłem mocno szczękę. Co jak co, ale myślałem, że chociaż chwilę pozwolą mi odpocząć, zamiast przechodzić od razu do kontrataku.

Podniosłem się na łokciach i wcale się nie myliłem, w pomieszczeniu znajdowała się już moja rodzicielka.

– Mamo, muszę wziąć prysznic – skłamałem.

– Poczekaj.

– Później, mamo, jestem strasznie zmęczony.

– Synku, teraz! – rozkazała.

Posłusznie zająłem miejsce na łóżku, bo i tak wiedziałem, że nie uda mi się wykręcić. Możliwe, że decyzja, aby tutaj przyjechać, okazała się jeszcze gorszą, niż ta, aby zmierzyć się z dziennikarzami.

– Słucham. Miejmy to z głowy.

– Źle mnie wcześniej zrozumiałeś. Bardzo się cieszymy z ojcem, że w końcu układasz sobie życie. Też chcemy, abyś był szczęśliwy. Te wszystkie nasze namowy nie miały niczego złego na celu. W końcu masz to coś…

– Skandal?! – przerwałem jej.

– Nie, miłość.

– Skąd to możesz wiedzieć?

– Widziałam was na konferencji. To, jak się wypowiedziałeś i jak stanąłeś na wysokości zadania, ale też to, jak na nią patrzyłeś. Wiem, że to na pewno nie jest tylko przelotny romans, ale coś więcej. Wiesz, że oczy matki widzą więcej.

– Tyle że chyba ją to przerosło albo uznała, że nie jest to warte utraty kariery.

– Daj jej czas.

– Przecież dla mnie też jest to trudne, a ona nawet nie raczy odpisać na wiadomość.

– Zaufaj mi. Jeżeli ona czuje to samo, co ty, to dacie radę. A teraz chodź na obiad i twoje ulubione ciasto.

– Upiekłaś je? Skąd wiedziałaś, że będę?

– Mówiłam, że matka lepiej czuje. Tak mi się wydawało, że któregoś dnia przyjdziesz. Bo gdzie jak gdzie, ale tu czujesz się najlepiej.

Faktycznie, cały ten czas od kiedy tu byłem, nie czułem się znowu tak, jak to bywało wcześniej. Minęło parę dni, a ja nabrałem sił, aby przynajmniej normalnie funkcjonować. Nadal myślałem o Beatriz, ale przestałem dzwonić i pisać, postanowiłem, że dam jej czas. Mama mi powiedziała, że jak się kogoś kocha, należy dać mu przestrzeń. Co by mi dało to, że nachodziłbym ją i prosił o spotkanie? To nie miało sensu.

Gdy kolejny raz nie potrafiłem poradzić sobie z emocjami, złapałem za łopatę i podążyłem na tył ogrodu. Przez te parę dni udało mi się już ładnie przekopać ogród. Rodzice stwierdzili, że to bardzo pozytywne, bo rozładowując się, przy okazji coś zrobię.

– Armando! – Usłyszałem krzyk ojca za swoimi plecami. – Masz gościa.

– Jestem zajęty – odezwałem się, nawet się nie obracając.

– Powinieneś jej wysłuchać.

Odwróciłem się i ujrzałem, jak sylwetka taty się oddalała, a przed oczami wyrosła mi Beatriz. Moje serce wyrywało się do galopu, ale nie mogłem dać ponieść się emocjom.

Rozdział 39

Beatriz

Kiedy stanęłam oko w oko z Armandem, poczułam, jakby zabrakło mi języka w gębie. Z trudem przełknęłam ślinę, czując, jak pocą mi się ręce.

Po raz pierwszy byłam w jego rodzinnym domu i właśnie poznałam jego ojca. Być może nie było to zbyt kulturalne zjawić się tu tak bez zapowiedzi, lecz sytuacja właśnie tego wymagała. Czasem należało zrobić nie to, co wydaje się rozsądne, ale to, co podpowiada serce.

Moje serce jasno mówiło mi, że kochałam Armanda i chciałam być blisko niego. Musiałam go zobaczyć, przytulić, szczerze porozmawiać i jakoś wyjaśnić to wszystko. Owszem, trochę spieprzyłam sytuację, unikając go. Owszem, bałam się i nie wiedziałam, jak to będzie. Nie wiedziałam, czy ludzie szybko zapomną o tym skandalu, czy wygramy wybory ani co będzie dalej. Ale jedno wiedziałam na pewno – chciałam być z Armandem. Pomimo wszystko. Być razem w tym całym szaleństwie i z tymi przeciwnościami. Bo wolałam to wszystko z nim niż spokój i idealny wizerunek bez niego.

– Cześć, Armando – przywitałam się. – Możemy porozmawiać?

– Beatriz… – Z początku wydawał się zaskoczony moim widokiem, ale niestety, nie wyglądał na szczęśliwego. – Przejdźmy do ogrodu.

Skinęłam głową i ruszyłam za nim. Rozumiałam, dlaczego nie chciał rozmawiać w domu przy rodzicach. Szczerze mówiąc, sama czułam się bardziej komfortowo, mając choć trochę prywatności. Tutaj przynajmniej nie musieliśmy się martwić o prasę, dziennikarzy. Dobrze było móc na chwilę odetchnąć. Tym bardziej że powietrze wydawało się tu świeższe, a widok drzew i kwiatów w ogrodzie przyjemnie upajał wzrok.

– Armando…

– Co tutaj robisz? – zaczęliśmy w tym samym momencie.

– Dzwoniłam i byłam u ciebie w domu, ale nie było cię tam, a musimy porozmawiać.

– Ja na początku też dzwoniłem do ciebie i odpowiadała mi cisza – powiedział, a w jego głosie wyczułam żal i frustrację.

Rozumiałam to. Pewnie na jego miejscu czułabym się tak samo. Wtedy to wydawało się właściwe, a przynajmniej łatwiejsze. Uciec i schować się przed światem, jakby problem nie istniał. Ale nie chciałam go zranić ani tym bardziej oddalić się od niego. Musiał o tym wiedzieć.

– Wiem. – Pokiwałam głową. – Czułam się przytłoczona i potrzebowałam czasu w samotności.

– Mnie także było trudno, wiesz? – Spojrzał na mnie. – Ale chciałem, byśmy rozwiązali to razem, wspierali się nawzajem.

Przygryzłam dolną wargę, czując się naprawdę okropnie z tym, że go zawiodłam.

Naprawdę nie chciałam tego.

Czasem po prostu ludzie robią coś, nie zdając sobie sprawy z konsekwencji i z tego, jak to wpłynie na drugą osobę. Koniec końców każdy z nas jest w pewnym stopniu egoistą i najpierw myśli o sobie, a dopiero potem o innych. Szczególnie gdy cały świat się wali, te pierwotne instynkty pierwsze wychodzą na wierzch.

– Przepraszam… – wyszeptałam, zatrzymując się i łapiąc go za rękę. – Naprawdę bardzo cię przepraszam, Armando. Zareagowałam impulsywnie i emocjonalnie, uciekając i zamykając się w domu. Gdyby nie Marcela i Cristina, pewnie nadal bym tam tkwiła, ale to nie jest rozwiązanie. – Pokręciłam głową.

– A co nim jest?

Jego głos nadal był chłodny. Wiedziałam, że było mu trudno i że to ja pierwsza się odsunęłam, ale nie zamierzałam się poddawać. Na pewno nie teraz.

– Rozmowa. Dlatego tu jestem. I dlatego że nie mogłam już bez ciebie wytrzymać. Bez twojego widoku, twojego głosu i twojego dotyku. Cholera, Armando, tak bardzo za tobą tęskniłam.

Powoli na twarzy mężczyzny zaczął formować się uśmiech, a ja odetchnęłam z ulgą. Nie był na mnie zły, a więc mieliśmy co naprawić. Wcześniej miałam wiele wątpliwości, ale teraz byłam pewna, że o ile tylko będziemy razem, ze wszystkim sobie poradzimy.

– A jednak zawróciłem ci w głowie, co?

– I w głowie, i w sercu – przyznałam. – To się nie zmieniło, nadal cię kocham i nadal chcę być z tobą. Jeśli ty także chcesz…

– Oczywiście, że chcę – przerwał mi.

Ponownie poczułam spokój i błogie ukojenie. Przez chwilę nie byłam pewna, czy ten skandal nas nie zniszczy, ale teraz znowu zaczęłam wierzyć, że miłość da radę.

– Czułem się zły i odrzucony, zraniony, ale kocham cię. Nie da się kogoś przestać kochać ot tak, a na pewno nie ciebie.

– Nawet nie wiesz, jak dobrze to słyszeć.

Przytuliłam go mocno. To było to, czego potrzebowałam, i chyba nie tylko ja, skoro Armando objął mnie swoimi ramionami, tak, jakby nigdy nie chciał z nich wypuszczać.

– Nie pozwólmy im zniszczyć tego, co mamy – wyszeptałam.

– Rozumiem, że skoro przyjechałaś aż tutaj, to masz plan? – Odsunął się lekko. Odgarnął kosmyk moich włosów i założył go za ucho, spoglądając mi w oczy. – Czy po prostu tak bardzo tęskniłaś?

– Tak bardzo tęskniłam. – Zaśmiałam się. – Czy twoje ego jest teraz zadowolone?

– Bardzo. – Uśmiechnął się.

Tak dobrze było go widzieć i to w wyśmienitym humorze. Jakie to wszystko było dziwne. Żyłam sobie spokojnie, bez nikogo, aż nagle pojawił się ktoś i jeden dzień bez niego wydawał mi się torturą. Miłość była naprawdę dziwna, ale i tak nie dało się od niej uciec i bez niej żyć. Była naszym wybawieniem i przekleństwem.

Wiedziałam, że kochanie Armanda może nie być łatwe, ale to nawet nie była decyzja. Po prostu go kochałam i nie umiałam przestać. Wiedziałam, że chcę z nim być i że przynajmniej musimy spróbować o to zawalczyć.

– A tak naprawdę po prostu nie chcę się poddawać – powiedziałam, splatając nasze dłonie. – Wróćmy do miasta. Idźmy na randkę, oficjalnie i bez ukrywania się. Pokażmy, że negatywne komentarze na nas nie wpływają, że to nie tylko romans, lecz coś poważnego.

– A więc zapraszasz mnie na randkę? – Uniósł kąciki ust.

– Właśnie tak.

– Prawdziwa niezależna kobieta. – Zaśmiał się lekko. – Z przyjemnością. Ale skąd ta zmiana, Beatriz? Już się nie boisz o swoją karierę?

– Boję, ale o wiele bardziej boję się stracić ciebie.

Coś zmieniło się w wyrazie twarzy Armanda, kiedy wypowiedziałam to zdanie.

Wiedziałam, jak wiele ono dla niego znaczyło.

– Aż tak?

– Aż tak. – Pokiwałam głową. – Marcela i Cristina mnie wspierają, a opinie innych nie powinny na mnie wpływać. Rozmawiałam z szefem partii. Oczywiście jest zły, że go nie uprzedziłam i że tak to wyszło, ale szczerze mówiąc, nie jest fatalnie. Co prawda poparcie spadło, ale to zarówno nam, jak i wam. Mimo to nadal nasze partie są na prowadzeniu. Inni postarają się teraz zebrać dla nas punkty, a my skupimy się na sobie.

– Na sobie, mówisz? – Położył dłonie na mojej talii. – Co takiego masz na myśli?

– Być razem. – Wzruszyłem ramionami. – Wiem, że może być trudno. Zwłaszcza na początku, ale mam nadzieję, że z czasem ludzie przywykną i to zaakceptują. Nadal będą polityczne sprzeczki, ale myślę, że będziemy ponad to.

– Mnie bardzo podniecają sprzeczki z tobą – odparł Armando. – Od tego też wszystko się zaczęło, więc nie sądzę, aby to był problem.

– A zatem jesteś na tak?

– Na tak, jeśli chodzi o sprzeczki z tobą i pokazywanie ci, że jestem lepszy? – Wyszczerzył się w uśmiechu. – Jak najbardziej.

– Armando! – Szturchnęłam go w ramię.

Mężczyzna wybuchnął śmiechem, a ja do niego dołączyłam. Wreszcie czułam się lżej i bardziej beztrosko. Nadal wiele zmartwień kłębiło się z tyłu mojej głowy, ale jak na razie umiałam je wyciszyć i skupić się na tym, co tu i teraz. Na tobie, Armando.

– Na randki, znoszenie twojego marudzenia, dużo seksu wieczorami i z rana, i w środku dnia też.

– Ja nie marudzę! I jak niby wyobrażasz sobie tyle seksu?

– Normalnie. – Wzruszył ramionami. – Mogłabyś ze mną zamieszkać.

– Powoli. – Pokręciłam głową, kompletnie zaskoczona tą ofertą. – Najpierw może przedstaw mnie właściwie swoim rodzicem i ogarnijmy cały ten bałagan w mieście.

– I tak cię przekonam. Wystarczy, że rozłożę ci nogi i zgodzisz się na wszystko.

– Chciałbyś – prychnęłam.

– Wiem, że tak jest. A wiesz dlaczego?

– No dlaczego? – Złapałam się pod boki, mierząc go wzrokiem.

– Bo jesteś moja.

Przyjemne ciepło rozlało się po moim wnętrzu. Byłam jego, a on był mój. I zamierzaliśmy razem zmierzyć się z problemami.

– A ty mój.

– Na to wygląda. – Pokiwał głową. – To co, wracamy? Pewnie jesteś zmęczona i głodna po podróży.

– Trochę tak – przyznałam.

– To muszę się tobą zająć. Ale uprzedzam, że moja matka może zasypać cię pytaniami.

– Dałam sobie radę z dziennikarzami, to z nią też sobie poradzę. – Zaśmiałam się.

– No nie wiem, potrafi być bardziej natarczywa niż niejeden paparazzi. – Śmiał się.

– Trudno. Zdecydowałam, czego chcę, i nie zamierzam się wycofywać.

Nieważne, czy to spotkanie z jego rodzicami, czy z wyborcami – zamierzałam być przy nim, bo wiedziałam, że to jest właśnie to, czego chce moje serce. A ja dłużej nie mogłam ignorować jego głosu.

Rozdział 40

Armando

To, że Beatriz się tu zjawiła, było najlepszą z możliwych rzeczy, a ten dzień stał się dla mnie najszczęśliwszym w życiu. Nie tylko ja się bałem reakcji społeczeństwa, ale chyba będzie to jedna z najważniejszych spraw, z którymi przyjdzie nam się zmierzyć. Kobieta, która koło mnie kroczyła, miała świętą rację. Jeżeli miało nam się udać, to musieliśmy się ujawnić i udowodnić, że to nie był tylko przelotny romans dla zwykłego widzimisię, lecz prawdziwe uczucie przepełnione pasją.

Spojrzałem w jej kierunku, po czym złapałem ją pewnie za dłoń. Pragnąłem oficjalnie przedstawić ją rodzicom, a właściwie to byłem niezmiernie dumny, że Beatriz chce ze mną być.

Gdy weszliśmy do domu, już od samego progu usłyszałem rozmowę swoich rodziców.

– Jest taka ładna jak w telewizji? Rozmawiałeś z nią? – dopytywała się mama.

– Nie zdążyłem. Chciała jak najszybciej spotkać się z Armandem.

– Nie zatrzymałeś jej?

Wchodząc do salonu, głośno odchrząknąłem, by zwrócić na nas uwagę, a rodzice zamilkli.

– Mamo, tato, to właśnie jest ta Beatriz, o której tak głośno dyskutujecie. – Uśmiechnąłem się, ciągnąc kobietę do środka.

– To nie tak…

– Oj, nie tłumacz się, bo i tak nikt w to nie uwierzy.

– Dzień dobry. Tak to ja jestem tą kobietą, która rozpętała całą tę burzę w telewizji – wtrąciła się Beatriz.

– Przynajmniej jesteście sławni. – Tato się zaśmiał.

– Nie mów tak – zaczęła mama, a ja byłem ciekawy, co właśnie miała zamiar powiedzieć. – Ty prędzej jesteś tą, która pod grubą skorupą mojego synka znalazła serce. Chodźcie, pewnie jesteś zmęczona. Zrobię kawę i przygrzeję obiad.

Siedziałem i przyglądałem się scence, która właśnie rozgrywała się przed moimi oczami. Mama z Beatriz tak się dogadywały, że nawet się tego nie spodziewałem. Ta kobieta potrafiła złapać kontakt również z moim tatą. Rodzice wydawali się dumni, że w końcu postanowiłem dorosnąć. A może to już się stało jakiś czas? A przez wszystkie docinki, jakimi obdarowywałem wcześniej Beatriz, chciałem za wszelką cenę jej pokazać, że nie jest mi obojętna.

Czułem się jak w jakimś filmie, który jednak może mieć szczęśliwe zakończenie.

Leżeliśmy na łóżku, mocno wtuleni w siebie. Wszystko wydawało się takie łatwe. Beatriz nie wróciła do domu. Zostaliśmy u moich rodziców, szczęśliwi i na dodatek bez tych wszystkich dziennikarzy, którzy tylko czekali na kolejną sensację. Nasz plan zakładał, że pójdziemy na randkę bez ukrywania się.

– Dzień dobry, słoneczko – wyszeptałem, całując ją w czoło.

– Dzień dobry.

– Gotowa na wprowadzenie naszego planu w życie i pokazanie wszystkim, gdzie raki zimują?

– Jak nigdy wcześniej, ale to może jeszcze chwilę poczekać.

– Dlaczego?

– Bo teraz mam ochotę na coś innego. – Uniosła się na łokciach i wbiła namiętnie w moje usta.

Wszystko wydawało się takie idealne. Po gorącym i cudownym seksie opadliśmy na materac, głośno dysząc. Ta kobieta doprowadzała mnie do szału jednym dotknięciem. Nie potrzebowałem, aby robiła coś więcej.

– Jutro… dwudziesta… randka… – wydyszała pomiędzy ciężkimi oddechami.

– Czyli jeżeli ty zapraszasz, to i ty po mnie przyjedziesz?

– Armando! Mógłbyś okazać się dżentelmenem, chyba że chcesz, aby paparazzi zaczęli cię inaczej traktować. – Dała mi kuksańca w ramię.

– A więc nie jedziemy razem do domu?

– Wszystko w swoim tempie. Zacznijmy od randki.

– A później?

– Później to będziemy mieli pewnie sporo wywiadów.

– Zamierzam tylko raz i surowo powiedzieć, co nas łączy. Ty, kochanie, się niczym nie przejmuj. Zostaw wszystko na mojej głowie.

– Jesteśmy w tym razem i razem to załatwimy.

Tak jak postanowiliśmy, każde pojechało do swojego domu, po drodze przebijając się przez tłum dziennikarzy. Uzgodniliśmy również, że do randki, którą zaplanowaliśmy na jutro, nie udzielamy wywiadów. Chcieliśmy być wtedy razem, trzymając się za dłonie.

*

Stałem przed lustrem w przedpokoju i spoglądałem w swoje odbicie. Włożyłem swój najlepszy garnitur, który jeszcze miesiąc temu kupiłem na wybory, ale nawet one nie były dla mnie tak ważne jak randka z Beatriz. Wziąłem głęboki wdech, po czym głośno wypuściłem powietrze, które ugrzęzło mi w płucach.

Wytarłem spocone ręce w spodnie i wyprostowałem się.

Stres.

Strach.

Niepewność.

To właśnie te piekielne uczucie zaczęły mnie nawiedzać. Powinienem był być oparciem dla swojej kobiety, a ja wpadałem pomału w panikę, której za wszelką cenę nie mogłem przed nią pokazać.

Wyciągnąłem z kieszeni marynarki telefon i wystukałem na nim wiadomość.

Za dwadzieścia minut będę po Ciebie. Kocham.

Nie czekałem nawet na odpowiedź. Podszedłem do drzwi i pewnym krokiem ruszyłem przed siebie pomiędzy dziennikarzami. Dobrze myślałem, że jeżeli teraz ich zignoruję i ani razu nie odpowiem na pytanie, to nie do końca wszystko pójdzie po naszej myśli.

– Panie pośle… – Dobiegł mnie znajomy głos.

Odwróciłem się w stronę kobiety, to była ta sama, która wcześniej chciała zasięgnąć informacji i która zapewne się domyślała, że coś było między mną a Beatriz.

– Słucham. – Przystanąłem.

– Czy pomiędzy panem a posłanką Beatriz już wszystko skończone? Czy krótki romans nie przetrwał?

Już miałem zamiar odpowiedzieć coś innego, ale zacisnąłem wargi. Wziąłem oddech i postanowiłem, że kolejny raz wyjdę z tego dyplomatycznie.

– Myślę, że na wszystkie pytania dostanie pani dzisiaj odpowiedź. A teraz przepraszam, muszę się pożegnać. Mam umówione bardzo ważne spotkanie.

Kiedy wsiadłem do samochodu, w lusterku wstecznym doskonale widziałem, że również paparazzi zajmowali miejsca w swoich pojazdach. Wiedziałem, że to dla nich będzie idealny haczyk, aby za mną ruszyli.

Spojrzałem na siedzenie pasażera i zauważyłem, że Jacob dobrze się spisał, bo tuż obok mnie leżał duży, czerwony bukiet róż. Może i mogłem sam po niego pojechać, ale przecież nie zależało mi na byciu szpiegowanym po kwiaciarniach.

Szybko znalazłem się pod domem Beatriz. Wysiadłem, złapałem za bukiet i pewnie ruszyłem przed siebie. Wiedziałem, że będąc w tym miejscu, wzbudzę jeszcze większe zainteresowanie. Nie poszłoby łatwo, nawet gdybym kłamał.

Zadzwoniłem dzwonkiem, a kiedy w progu pojawiła się moja kobieta, w pięknej, długiej, niebieskiej sukni, całkowicie straciłem rozum.

Wbiłem się mocno w jej usta. Ta chwila mogłaby trwać wiecznie, ale mimo zamkniętych powiek zarejestrowałem błyski lamp od aparatów. Niechętnie się od niej oderwałem. Z ust Beatriz uleciało ciche westchnienie.

– Co robisz? – zapytała.

– To, co powinienem był zrobić już dawno temu. – Wyciągnąłem w jej stronę dłoń, podając bukiet. – Gotowa?

– Nie ma już odwrotu.

Złapałem ją mocno w talii i przyciągnąłem mocno do siebie, tak kroczyliśmy w stronę dziennikarzy.

Przystanąłem tuż przy nich i zabrałem głos, czym chyba trochę zdziwiłem Beatriz.

– Drodzy państwo. Domyślam się, że zapewne mają państwo dużo przeróżnych pytań. Teraz niestety nie jesteśmy w stanie udzielić wywiadu. – Wziąłem oddech. – Ale żeby zaspokoić państwa ciekawość, powiem tak: jesteśmy parą. To nie był tylko przelotny romans. Dla nas praca to praca, a życie prywatne to życie prywatne. Jeżeli więc mają państwo ochotę, proszę zrobić parę zdjęć, ale na pytania odpowiem jutro. Dzisiaj zamierzam zabrać swoją kobietę na randkę.

Mógłbym przysiąc, że nie tylko dziennikarze mieli otwarte usta, ale również Beatriz. Chyba nawet ona nie spodziewała się, że tak postąpię.

Szczerze mówiąc, zaskoczyłem samego siebie.

Epilog

Beatriz

Życie niespodziewanie szybko może się zmienić. Kilka miesięcy temu nie wyobrażałam sobie siebie razem z Armandem, a teraz? Teraz to bycie z dala od niego wydawało się już niemożliwe.

Bardzo wiele przeszliśmy przez ten czas, szczególnie przez ostatnie tygodnie. Kiedy tajemnica o naszym romansie wyszła na jaw, wszystko działo się tak szybko i intensywnie. Mieliśmy wzloty i upadki, ale byłam pewna swojej decyzji, kiedy ogłosiliśmy to prasie. Zdziwiłam się, gdy Armando przestawił mnie jako swoją kobietę. Oczywiście w mediach ponownie zawrzało, ale byłam już na to przygotowana.

Spędziliśmy uroczy wieczór w swoim towarzystwie, a kolejnego udzieliliśmy wyczerpującego wywiadu na temat naszej relacji. Każde z nas miało pozałatwiać sprawy w partii, a także prywatne.

I w końcu nadszedł ten dzień.

Dzień wyborów.

– Beatriz, dziś jest ten dzień, kiedy zobaczymy, czy cała nasza ciężka praca się opłaciła – powiedział do mnie szef mojej partii.

– I czy mój romans nie pociągnie nas na dno – dodałam cicho.

– E tam! – Machnął ręką. – Byłem zły, że nie przyszłaś z tym od razu do mnie, ale rozumiem. Też byłem kiedyś młody i zakochany.

Byłam naprawdę wdzięczna, że tak do tego podchodził. Oczywiście, gdy rozmawialiśmy wcześniej, prawił mi kazania, ale grunt, że zrozumiał i wspierał mój wybór.

Tak samo jak moje przyjaciółki, bez których nie byłoby tego wszystkiego. To one zmotywowały mnie do tego, bym wyszła z domu i zawalczyła o Armanda, o moje uczucie i o nas. I było warto.

– Dziewczyny! – Podeszłam do nich.

– Co tam, Beatriz?

– Wiecie, że was kocham? – Przytuliłam je obie.

– Ktoś tu ma dobry humor. – Cristina się zaśmiała. – A jeśli nie wygramy?

– Ja już wygrałam. – Pokręciłam głowa. – Mam dwie najlepsze przyjaciółki na świecie i wspaniałego faceta, czego chcieć więcej?

– Aż nie mogę w to uwierzyć. – Marcela zachichotała. – A co z twoim duchem rywalizacji? Co, jeśli to Armando wygra?

– Nic. – Wzruszyłam ramionami. – Ich partia nie jest najgorsza, nie zniszczą kraju; jeśli wygrają teraz, my wygramy następnym razem. Rzecz w tym, że praca to praca, a my to my i stawiamy pomiędzy tym grubą granicę.

– Nie brzmi to łatwo – stwierdziła Cristina.

– Ale warto.

Tego byłam już całkowicie pewna. W życiu można było wiele osiągnąć. Większość to rzeczy nabyte, które łatwo można stracić lub zyskać. Kariera, praca, pieniądze. To wszystko przychodzi i odchodzi. A przyjaźń? Miłość? Tego nie dało się kupić. To było o wiele bardziej wyjątkowe i niepowtarzalne. Dlatego właśnie o te wartości i o tych ludzi należało dbać.

A ja wiedziałam, że trudno byłoby mi znaleźć drugiego takiego jak Armando. I przede wszystkim nie chciałam już szukać. Był moim rywalem, stał się moją miłością, i to właśnie jego chciałam.

– Beatriz. – Marcela trąciła mnie w ramię. – Skup się, zaraz ogłoszą wyniki.

Przytaknęłam, odwracając głowę w stronę ekranu.

– Po zebraniu głosów z dziewięćdziesięciu dziewięciu procent okręgów wyborczych możemy powiedzieć, że wygrywa partia posła Armanda. Zostały nieliczne głosy i za kilka dni podamy ostateczne wyniki. Dziękuję.

– Przegraliśmy…

– Wygramy następnym razem.

Kiedyś bym się złościła, że cała moja praca okazała się niewystarczająca, albo wymyślała już nowy plan. Ale teraz? Teraz wiedziałam, że praca i kariera to nie wszystko. Że w życiu są jeszcze inne bardzo ważne rzeczy. I właśnie na jednej z nich zamierzałam się skupić.

Dlatego pojechałam właśnie do niego, do mojego mężczyzny. Wiedziałam, że zechce świętować ze swoją partią, ale wieczór miał być nasz.

– Cześć, skarbie – przywitał mnie. – Jak się czujesz?

– Hej. – Przytuliłam go. – Trudno mi to mówić, ale gratuluję.

Zaśmiał się, przytulając mnie. Niełatwo było rywalizować w sferze zawodowej i kochać się w sferze prywatnej, ale mimo tych przeciwności nie zamierzaliśmy się poddawać. Wręcz przeciwnie.

– Jesteś naprawdę godną zawodniczką, ale teraz jesteśmy tu sami i skupmy się na sobie, nie na pracy, dobrze?

– Co proponujesz?

Armando uśmiechnął się, zamykając za mną drzwi. Jego odpowiedź nie była wyrażona słowami, ale czynami i doskonale ją zrozumiałam, kiedy pocałował mnie namiętnie. Tak samo jak za pierwszym razem rozpływałam się pod naciskiem jego pełnych miękkich warg i chciałam w nich zatonąć.

– Kocham cię – mruknęłam.

– A ja kocham ciebie.

Koniec

Table of Contents

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Epilog