Anka Tomczyk

.na pożegnanie

Ilustrator Anka Tomczyk

Projektant okładki Anka Tomczyk

Grafika wykorzystana na okładce canva.com

© Anka Tomczyk, 2024

© Anka Tomczyk, ilustracje, 2024

© Anka Tomczyk, projekt okładki, 2024

Pożegnania bywają różne. Żegnać można bliskiego człowieka, ulubionego zwierzaka, młodość, miłość, życie, a nawet literaturę. Anka Tomczyk korzystając z bogatej palety odczuć oraz przeżyć; w liryczny, a momentami także kpiący sposób, maluje sentymentalny obraz pożegnania ze wszystkim po trosze.

Album wzbogacony ilustracjami autorki.

ISBN 978-83-8384-783-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. .na pożegnanie

2. Poetka

3. Kukiełka na wietrze

4. Pożegnanie młodości

5. Życie

6. Zniknąć

7. Koty

8. Kiedy odlecą ostatnie żurawie

9. Na dole

10. Modlitwa ateisty

11. W studni samotności

12. Wystarczy

13. Urodziny

14. Nie strasz mnie

15. Jestem tylko przecinkiem

16. Jestem wielokropkiem

17. Na rozstanie

18. Śmierć bogacza

19. Kobieta z brodą

20. Przebojowa warszawianka

21. Przebojowy warszawiaczek

22. Szczęśliwa klasa średnia

23. Pożegnanie roku

24. Byt iluzoryczny

25. Miało być inaczej

26. Stara książka

27. Nieszczęśliwe córki

28. Pani życia

29. Młodsza

30. Koniec

Dedykuję moim kotom

Poetka

I oto jestem

po raz ostatni

Dziś jako poetka

zrodzona

z jeziornej piany, trzcin i wodorostów

Takie sobie marne zero,

wątłej postury i średniego wzrostu

Zbudzona zbyt późno,

a może przedwcześnie

w malinowym chruśniaku

bez miłosnych uniesień,

siedzę sobie i czekam

z brudnymi rękoma,

aż uniosę się nieco

i polecę dalej

albo utknę w słowach

Kukiełka na wietrze

Pożałowania godna

albo śmiechu warta

Kukiełka z papieru

tańczy na wietrze

jak jej kto zagra

Wiecznie uboga,

samotna,

bez farta

Nic nie dokona,

taka nieporadna

Spali się cała w zazdrości płomieniach,

a wkrótce potem spopieli w cieniach

tych, co to warte

grzechów i czartów,

wydawców wiernych,

etatów pełnych

i serc mężczyzn zdrajców

Pożegnanie młodości

Młodość spłynęła po szybie

wśród łez

Nie zostawiła po sobie

żadnych miłych wspomnień

ani ładnych zdjęć

Skapnęła mi z nosa

wytarłam chusteczką

Wrzuciłam do kosza

pomiętą, nie piękną

Przybyła śmieciarka

zabrała ją wnet

Przerobią ją wkrótce

na papier mâché

Życie

Przespane życie

Nie

To nie to

To nie życie, a gnicie

Gnicie i gnicie,

wyłącznie gnicie

Czasem tylko w chwilowym zachwycie,

podglądane przez dziurkę od klucza

w drzwiach do piwnicy

Zniknąć

Zniknąć w tej mgle białej,

co od lasu ciągnęła

dzikie konie

skazane na rzeźnię

Nie starać się już o nic,

ani razu

Tylko zasnąć

A potem spać

spać

spać już wiecznie

Koty

Wschody fałszywe

i zachody tkliwe

Dni od kalki odbite

sny złudnie prawdziwe

Koty jak ludzie

odchodzą

i rodzą się nowe

Choć nie moje

Nie moje już

Nie moje one

Kiedy odlecą ostatnie żurawie

Kiedy odlecą ostatnie żurawie

a klangor ich echem poniesie w świat

swą żałobną pieśń,

złote liście pod rękę z białą nicią

babiego lata

zatańczą walca

wśród tych samych co zawsze,

umierających jesienią drzew

Spadną na pewno kasztany

i wszystkie żołędzie

W cichym Kazimierzu wieczorem

szczekać będzie

już zupełnie inny pies

Mnie tu na pewno nie będzie

Ciebie, zresztą może też

Nikt nie wspomni już

smutnego lata,

mokrego od częstych ulew

i od moich łez

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.