Do tych, którzy czują się jak zagubieni na morzu – obyście znaleźli bezpieczną przystań.

Rozdział 1

Wychylony za burtę Tal zamknął oczy, powstrzymując wymioty. Zacisnął palce na wypolerowanym drewnie relingu tak mocno, że pobielały mu kostki. Od tego kołysania jego żołądek fiknął koziołka.

Nie wymiotuj. Nie wymiotuj. Nie wymiotuj.

Beznadziejne to morze. Beznadziejny ten rejs. I beznadziejny starszy brat, który kpiłby z niego bezlitośnie, gdyby go przyłapał na puszczaniu pawia przez burtę. Tal odetchnął głęboko i znowu się zakrztusił. Gryzący swąd z płonącego obok ich okrętu wojennego wraku drażnił jego nozdrza. Chłopak mocniej zacisnął palce, czując żółć podchodzącą mu do gardła. No, katastrofa. A przecież ostrzegał rodzinę, co się stanie, jeśli opuści zamek i zacznie się szwendać po królestwie. Na próżno.

Otworzył oczy i otarł rękawem pobladłą twarz z kropelek morskiej wody. Wsunął palec pod ciasny kołnierzyk, usiłując go poluzować. Nie udało się. Powinien zejść pod pokład, położyć się na koi i nie wychodzić, dopóki nie przybiją do portu. Może napisze do królowej list, nakreślając wszystko, co się już zdążyło wykrzaczyć, żeby pozwoliła mu wrócić do domu. Wczoraj, gdy odbijali od brzegu, widział trapiące ją rozterki. Jej dotychczasowa niezłomna determinacja zaczęła się kruszyć, kiedy machał do niej z rufy.

– Tally!

Chłopak gwałtownie podniósł głowę i oderwał się od relingu. Promienie wysoko wiszącego słońca iskrzyły się na powierzchni morza. Tal zmrużył oczy i uniósł rękę, osłaniając się przed oślepiającym światłem. Ciemne, splątane włosy spadły mu na czoło; odgarnął je, ale nieskutecznie, bo wiatr znowu je rozwiał.

– Prosiłem, żebyś mnie tak nie nazywał.

Jego ubrany w rozchełstaną koszulę brat Garrett zbliżał się rozkołysanym krokiem. Poruszał się zgodnie z naturalnym rytmem okrętu, jakby na jego pokładzie czuł się równie swobodnie jak w pałacu. Mocno klepnął Tala w plecy.

– Stare nawyki. – Tal wyprostował się; choć brat był o siedem lat starszy, prawie nie różnili się wzrostem.

– No dobrze – Garrett zarzucił mu rękę na ramiona. – Nie burmusz się tak, przecież rozumiem. Masz szesnaście lat i nie chcesz, żeby starsze rodzeństwo się nad tobą rozczulało.

Tal, czwarty z pięciorga dzieci, był przyzwyczajony do docinków, ale teraz, osiągnąwszy dojrzały wiek szesnastu lat, zaczął się obawiać, że te żarty już nigdy się nie skończą. Trójka rodzeństwa miała już swoje miejsca w królewskiej hierarchii, a jego los nadal pozostawał niepewny. Siostra Isa jako najstarsze dziecko była następczynią tronu. Garrett dowodził królewską marynarką. Drugi brat – Kest – zasłynął jako naukowiec.

Tal, od dzieciństwa odizolowany w zamku, żył w cieniu rodzeństwa. Podczas swojej debiutanckiej podróży miał szansę poznać siebie, ale byłoby to niezmiernie trudne, gdyby nie udało mu się dotrzeć w miejsce, w którym ta podróż miała się rozpocząć. Myślał o niej jednocześnie z niecierpliwością i strachem. Strachem – bo wszystko mogło pójść nie tak, z niecierpliwością – bo chciał mieć to już za sobą. Oczywiście Garrett musiał zatrzymać okręt, by zerknąć na palący się wrak.

Chłopak wyciągnął szyję, by dostrzec dymiące szczątki dryfujące za ich bakburtą, połączone z ich okrętem deską i kilkoma sznurami. Ogień prawie już dogasał. Żagle zwisały z masztów, podarte i osmalone – samotne widmo, pozbawione celu i załogi, które będzie nawiedzać tę zatoczkę tak długo, aż wiatr rzuci je o kamieniste wybrzeże albo woda powoli wypełni je i zatopi. Tal nie wiedział, dlaczego brat sprowadził okręt z kursu, gdy marynarz na bocianim gnieździe zauważył palący się wrak. Może z obowiązku. Mimo rozrywkowej natury Garrett był niezmiernie lojalny i wypełniał polecenia matki z fanatyczną wiernością.

Wrak przechylił się niebezpiecznie, z pokładu dobiegły krzyki. Pierwsza oficer podeszła do nich, stukając obcasami. Jej włosy zebrane w wysoki koński ogon kołysały się zamaszyście.

– Dowódco – zwróciła się do Garretta – znaleźliśmy coś interesującego.

Spojrzała na niego ciemnymi oczami. W palcach trzymała monetę.

– Wasza wysokość…

Garrett uniósł brew i wyjął monetę z jej dłoni. Podrzucił ją i złapał, po czym przyjrzał się jej uważnie. Prychnął i podał ją Talowi.

– Co widzisz?

– Nie jest nasza – zauważył chłopak, obracając metalowy krążek w palcach. – Herb Ossetii. To nic nadzwyczajnego znaleźć walutę sąsiedniego kraju tak blisko granicy. – Zmrużył oczy i przesunął palcem po wypukłej podobiźnie. – Nie jest wytarta, ale pochodzi z dawnych czasów. To wizerunek poprzedniego króla.

– Spostrzegawczy jesteś. Uczyłeś się.

Nie z własnej woli. Isa miała wyjść za księcia Ossetii zaraz po powrocie braci z podróży. By zapobiec ewentualnym incydentom dyplomatycznym, guwerner nieustannie katował Tala historią i kulturą Ossetii. Książę nie był tym zachwycony, zwłaszcza że miał inne sprawy, bardziej domagające się jego uwagi i z pewnością ciekawsze.

Na przykład magia.

– Została wybita dawno, ale nie znalazła się w obiegu.

Garrett odrzucił monetę do Shay.

– Co to znaczy?

– Jeszcze nie wiem.

– Mamy ich całą skrzynię.

Garrett uniósł brwi.

– Całą skrzynię złota? Porzuconą? A to coś nowego.

– I na tym nie koniec. – Shay przestąpiła z nogi na nogę. Była najwierniejszą żołnierką na dworze. Szła za Garrettem w każdą potyczkę, w każdy sztorm, ochraniała Tala, gdy ten był dzieckiem, swoją niezłomną odwagą zasłużyła na miejsce przy królewskim stole. A teraz się niepokoiła. Tal poczuł jeszcze boleśniejszy ścisk w żołądku.

– Powinieneś coś zobaczyć. – Shay przeniosła spojrzenie na Tala i znieruchomiała, mrużąc oczy. – Wasza wysokość również.

Garrett parsknął śmiechem.

– Tally przed chwilą puścił pawia przez burtę. Naprawdę uważasz, że powinien wejść na pokład tonącego wraku? Bo ja nie.

Shay wyprostowała się i ujęła rękojeść przypasanego do boku miecza.

– Oczywiście, dowódco. Teraz sobie uświadamiam, że książę może być zbyt wrażliwy.

To rozpaliło ciekawość Tala bardziej niż nieskazitelna złota moneta. Chłopak zrzucił z ramienia ciężką rękę brata i zrobił krok naprzód.

– Nie jestem wrażliwy. Jestem księciem Harthu tak samo jak Garrett i to ja decyduję, co zobaczę, a co nie.

– Tak, wasza wysokość – odparła Shay, znowu pochylając głowę. Jej różowe usta drgnęły w uśmiechu. – Znasz swoje możliwości. Przepraszam, że to zakwestionowałam.

Garrett parsknął śmiechem.

– Przestań zachowywać się tak uroczyście! To tylko Tally. Znasz go od kołyski.

– Wydaje mi się, że książę prosił, byś go tak nie nazywał, i to kilka razy, odkąd opuściliśmy port… czyli od wczoraj.

Shay uśmiechnęła się szeroko. Naburmuszony Tal pomaszerował do trapu między dwoma okrętami. Marynarze omijali go szerokim łukiem. Szanowali Garretta, który od lat nimi dowodził, a wcześniej trenował z nimi jako nastolatek. Tala nie znali i nie wiedzieli, na ile mogą sobie z nim pozwolić. Przyglądali mu się, oceniając zarówno jego wartość dla załogi, jak i jako potencjalnego władcy. Najprawdopodobniej plotki już do nich dotarły i choć Tal przywykł, że ludzie zachowują się przy nim nieufnie, nadal go to drażniło. Wątły i rozpieszczony. Młody, niesprawdzony, źle znoszący morze, naiwny, arogancki, mag. To wszystko usłyszał od wczoraj, odkąd wkroczył na pokład z Garrettem u boku, żegnany przez stojącą na nabrzeżu Isę. Trudno, ludzie mogli tak myśleć, ale on im dowiedzie, że niesłusznie go krytykują. Wszystkim im pokaże, nawet rodzeństwu. O ostatnim słowie z tej litanii – tym zakazanym – wiedział tylko on i jego rodzina, nikt inny.

Tal stanął na desce i chwycił linę, rozpiętą między grotmasztami obu okrętów. Gdy miał ruszyć, Shay chwyciła go za ramię.

– Ja pierwsza – rzuciła cicho. – Obiecałam królowej, że będę cię ochraniać, a nie zdołam tego zrobić, jeśli będziesz mi uciekać.

Ominęła go zwinnie na trapie, smukła i kołysząca biodrami.

– Proszę za mną, mały książę.

Skrzywił się, rozdrażniony tym przydomkiem, ale powstrzymał słowa cisnące mu się na usta.

Oboje ruszyli po trapie. Tal zerknął w dół i na widok szczątków wraku, kołyszących się na wzburzonym morzu, mocno zacisnął powieki. Nie miał nic przeciwko temu, że ręka Garretta znowu spoczęła na jego ramieniu.

– Idź – szepnął brat. – Nie patrz w dół. O, tak.

Tal dotarł na koniec trapu i z ulgą zeskoczył na pokład wraku, choć ten zakołysał się pod jego stopami o wiele gwałtowniej niż okręt. Znowu wróciły mdłości. Chłopak zacisnął szczęki, pohamował chęć, by zasłonić usta, i parę razy przełknął ślinę, hamując odruch wymiotny. Nie chciał, żeby brat znowu z niego żartował albo wręcz odesłał go na okręt.

Poszli za Shay do kajuty kapitana, znajdującej się pod pokładem na rufie. Okruchy zbitych szyb zachrzęściły im pod podeszwami.

– W końcu! Ktoś decyzyjny! – rzucił na ich widok nieznajomy chłopak. – Nie mówię o tobie – dodał do młodszego księcia. – Ty. – Skinął głową w stronę stojącego za Talem Garretta. – Ty tu dowodzisz? Żądam, żebyś mnie uwolnił.

Garrett pogładził się po rudej brodzie.

– Nie myliłaś się – rzucił do Shay. – Rzeczywiście to interesujące.

Chłopak tupnął nogą i założył ręce na nagiej piersi. Stał wyprostowany, a rudokasztanowe włosy opadały mu na czoło. Promienie słońca, wlewające się przez wybite okno, rzucały tęczę barw na jego twarz, podkreślały miodowy brąz tęczówek i dziwne wzory biegnące przez tors. Nieznajomy miał na sobie za krótkie spodnie z nogawkami kończącymi się w połowie łydek. Odsłaniały smukłe pęciny i jasne bose stopy o kościstych palcach. Jedną jego kostkę otaczał żelazny pierścień z przymocowanym do podłogi łańcuchem.

– Napatrzyłeś się? – rzucił młodzieniec bezczelnie, rozkładając szeroko ręce. – Jak widzisz, nie stanowię zagrożenia.

– To się dopiero okaże – odezwała się Shay, zasłaniając sobą Tala. – Co tu się wydarzyło?

Młodzieniec odskoczył od niej i skulił się, chowając głowę w ramionach.

– A w co uwierzycie?

– To niezbyt obiecujący początek – zauważył Garrett. Spojrzał na marynarzy, którzy zebrali się w kajucie. – Wszyscy wyjść. Znajdźcie mu jakąś koszulę i buty. Wiesz, gdzie jest klucz? – zwrócił się do chłopaka, który zaprzeczył.

– Ostatnio miał go kapitan.

– A gdzie go znaleźć?

Chłopak zacisnął usta. Garrett pokiwał głową.

– Tak sądziłem. Słyszeliście, co powiedziałem – rzucił do kręcących się po kajucie marynarzy. – Koszula, buty i topór. Musimy go uwolnić, zanim ten wrak pójdzie na dno. Shay, ty też. Tally, stań z boku.

Tal zszedł z drogi wychodzącym marynarzom. Oparł się o masywne biurko w kącie, postanawiając nie komentować, że brat nazywa go jak domowego zwierzaka. Mocno chwycił się blatu, bo okręt nadal kołysał się gwałtownie, coraz bardziej nabierając wody. Chłopak zmarszczył brwi i wodził spojrzeniem między oboma braćmi.

Garrett westchnął i przesunął ręką po krótkich włosach.

– Jak masz na imię? – spytał tonem, którym zwracał się do siostry, gdy była zdenerwowana, i do Tala, gdy się bał. Chłopak przechylił głowę.

– Athlen.

– Athlen – powtórzył z namysłem Garrett. – Potrzebujesz czegoś?

Chłopak znowu zerknął na Tala i jego brata, wyraźnie zaskoczony.

– Słucham?

– Wody? Jedzenia? Bandaży? Na pewno koszuli…

– Czy ty jesteś dla mnie miły?

Zaskoczył ich tym pytaniem.

– A oni… – Garrett wskazał kajutę szerokim gestem ręki – …byli?

– Nie za bardzo.

– Nie zrobimy ci krzywdy – rzucił gwałtownie Tal. Wszystko się w nim jeżyło na widok takiej niesprawiedliwości. Metalowa obręcz wydawała się sprawiać chłopakowi ból; cała jego stopa była pokryta siniakami, a krótki łańcuch nie pozwalał mu przekroczyć progu kajuty.

Garrett milczał, zamyślony, oceniając sytuację okiem wojskowego, ale Tal nie ustąpił.

– Nie zrobimy! Daję ci moje słowo…

– A potrafisz go dotrzymać? – spytał Athlen. – Czy to on – wskazał Garretta – podejmuje decyzje?

Tal zarumienił się, zawstydzony i urażony. Spokój, który z trudem zachowywał, zniknął.

– Potrafię!

Przez kajutę przedarł się gorący powiew, porwał ze sobą śmieci i zagęścił powietrze jak przed nadciągającą burzą. Między palcami Tala rozbłysły iskry. Książę pospiesznie zacisnął dłonie, ale było za późno. Athlen poderwał głowę i uśmiechnął się lekko, z satysfakcją. W jego policzkach pojawiły się dołeczki.

– Magia – szepnął.

Tal, przerażony wpadką, zamarł. Athlen podniósł rękę i spojrzał z fascynacją na zjeżone na niej włoski – efekt mocy Tala. Zrobił krok w stronę księcia, zaciekawiony i bez strachu. Łańcuch powlekł się z brzękiem za nim.

– Masz w sobie magię.

Powiedział to z taką pewnością siebie, że nie było sensu temu zaprzeczać. Mimo to Tal spróbował.

– Nie, wcale nie – rzucił i zwilżył usta językiem.

– Naprawdę? – Athlen zmrużył oczy. – Jesteś pewien?

Zrobił kolejny krok, przechylając głowę.

Tal bezradnie spojrzał na brata, szukając jego wsparcia.

– Wystarczy. – Rozkazujący głos Garretta zatrzymał chłopaka, ale nie pohamował jego ciekawości. Athlen ze zmarszczonymi brwiami wpatrywał się w Tala, bardziej zaintrygowany niż przestraszony. Garrett ścisnął nos u nasady i westchnął.

– Mój brat ma rację. Nie zrobimy ci krzywdy, choć także nie wypuścimy cię, dopóki się nie dowiemy, co się stało z tym okrętem – oznajmił, unosząc monetę – i skąd się to wzięło.

Athlen oderwał wzrok od Tala i podszedł szybkim krokiem do jego brata, zatrzymując się, gdy łańcuch się naprężył.

– E! To moje! Ja to znalazłem! – Garrett uniósł brwi. W jego błękitnych oczach zatańczyły iskierki.

– Znalazłeś?

– Tak, a ty nie masz prawa mi tego zabierać. Błyszczy i jest moje!

– Błyszczy? – powtórzył bezgłośnie zaskoczony Garrett, patrząc na Tala. – Skąd to wziąłeś? Z wraku? Czy z kieszeni kapitana, którego wyrzuciłeś za burtę? – dodał głośno.

Athlen prychnął.

– Nikomu nie zrobiłem krzywdy. A świecidełko znalazłem w skrzyni w zatoce, a to znaczy, że jest moje!

– Jeśli chodzi o złoto z królewską pieczęcią, zasady mówią co innego… Dlaczego jesteś skuty?

– No jasne – mruknął chłopak. Zaplótł ręce na piersi i odwrócił się, odmawiając odpowiedzi. Choć Garrett nadal zadawał mu pytania, nie zdołał nic z niego wydobyć. Minuty upływały powoli, aż w końcu wróciła Shay. Rzuciła koszulę Athlenowi, który łypnął na ubranie ponuro i włożył je przez głowę.

– Uwolnij go, Shay, a potem zaprowadź na pokład Orła Wojny. Tally, za mną.

Tal nie miał ochoty się sprzeczać. Na oczach więźnia przypieczętował magią swoją obietnicę. Zdradził się. W pierwszym dniu podróży popełnił błąd, przed którym ostrzegała go matka.

Shay zamachnęła się siekierą, którą ze sobą przyniosła. Tal ze spuszczoną głową pobiegł za Garrettem, potykając się o próg. Brat znowu położył mu rękę na ramieniu, prowadząc go w stronę trapu. Okręt zakołysał się złowieszczo. Garrett dał znak chudemu marynarzowi o długich włosach.

– Ta skrzynia ma się znaleźć u nas. Gdy wszyscy wrócimy na pokład, odetniemy wrak.

– Tak jest.

– Powierzam go twojej opiece – oznajmił Garrett po powrocie na Orła Wojny. Tal otworzył usta, żeby zaprotestować, ale brat mu przerwał. – On się boi. Musi się znaleźć w towarzystwie kogoś, kogo postrzega jako kolegę, nie zagrożenie. Jest w nim coś dziwnego. Może zorientujesz się co.

Tal przełknął ślinę.

– Przepraszam za tamten incydent – powiedział cicho.

– Nie szkodzi. Matka ostrzegała, że to się może zdarzyć, ale… – Garrett rozejrzał się po pokładzie – staraj się zachować to w tajemnicy. Wiesz, co się może zdarzyć…

Tal skinął głową.

– Wiem.

Przesunął dłonią po włosach i szarpnął za nie.

– Już teraz marynarze plotkują. Gapią się na mnie.

– Całe królestwo plotkuje. To nie znaczy, że ktoś coś wie na pewno, zwłaszcza jeśli nie dostanie dowodu. Rozumiesz?

Zrezygnowany książę skinął głową i wbił wzrok w swoje stopy.

– Tak.

– Przykro mi, że twoja pierwsza dorosła wyprawa zaczęła się tak niefortunnie. Wynagrodzimy ci to, jak tylko dotrzemy do portu. A na ślub Isy wrócimy z mnóstwem nieprzyzwoitych historyjek, które opowiemy Kestowi.

Tal zmusił się do uśmiechu, który brat nagrodził mocnym klepnięciem w plecy. Chłopak podszedł do relingu i patrzył ze ściśniętym żołądkiem, jak Shay prowadzi Athlena na łańcuchu po trapie do ładowni.

Uwolniony i odepchnięty od okrętu wrak podryfował poza kanał. Marynarze postawili żagle i Orzeł Wojny ruszył ku najbardziej wysuniętemu na południe portowi królestwa, zostawiając za sobą dymiące szczątki.

Pierwszy dzień podróży okazał się nadspodziewanie wypełniony wydarzeniami. Tal nagle stał się odpowiedzialny za nieznajomego. Powierzono mu zadanie zdobycia informacji o nim, skrzyni ze złotem i okręcie widmie. W dodatku wymknęła mu się magiczna moc, choć przez parę ostatnich lat poddawał się wyczerpującym treningom, by nauczyć się nad nią panować. Zacisnął palce i westchnął. Jak miał udowodnić rodzinie swoją wartość, skoro nie potrafi kontrolować magii w chwilach, gdy powinien zachować spokój? Jak Garrett mógł mu zaufać?

Książę odetchnął głęboko, zadowolony, że otacza go wolne od dymu, świeże morskie powietrze. Zacznie od wypełnienia powierzonego mu zadania. Garrett nie poprosiłby go o to, gdyby w niego nie wierzył. Tal ufał swojemu bratu. Wypełnienie jego rozkazu będzie dobrym pierwszym krokiem. Pełen nowej energii, oderwał się od relingu i ruszył sprawdzić, jak się czuje jego podopieczny.

– Chcę wody – rzucił na jego widok Athlen.

Jego ton i brak powitania niemile zaskoczyły Tala, który w pierwszej chwili chciał przypomnieć, że pochodzi z rodziny królewskiej. Potem zmienił zdanie. Ta anonimowość – zwłaszcza na okręcie brata – przynosiła mu dziwną ulgę.

Byli w drodze zaledwie jeden dzień, ale spojrzenia marynarzy i ich szepty ciążyły mu coraz bardziej. Może Athlen będzie go traktować normalnie, jeśli nie dowie się o jego pochodzeniu.

– Jestem Tal – oznajmił. Nie książę Taliesin z Harthu. Nie Tally, najmłodszy syn królowej. Nie Tal, ostatni mag królewskiej krwi. – Będę się tobą zajmować.

– Jak więźniem? – burknął Athlen.

– Jak gościem.

Chłopak skrzywił się i zatoczył ręką wokół siebie.

– Dzięki za taką gościnność.

Tal rozejrzał się. Shay umieściła Athlena w ładowni, pod kajutami załogi, najgłębiej, gdzie się dało. Drewno skrzypiało, słońce ledwie przedzierało się przez trzy poziomy nad nimi, a na podłodze i ścianach widniały wilgotne plamy. Otaczał ich wilgotny zaduch. Choć Athlen został uwolniony z więzów, najwyraźniej miał tu pozostać.

– Znajdę ci jakiś koc – obiecał Tal. – I hamak. I jedzenie.

Chłopak nie odpowiedział. Siedział na podłodze, oparty o mały kufer. Kościstymi palcami masował mięśnie nogi, na której nadal pozostał żelazny pierścień. Wzdrygnął się, boleśnie skrzywiony i łypnął nieufnie na Tala.

– Zamierzacie mnie trzymać tak samo jak oni? I zmuszać do różnych rzeczy?

Tal odskoczył ze zgrozą.

– Nie! – rzucił bez namysłu. – Nie, chcemy tylko informacji. Nie jesteśmy… nie jesteśmy piratami.

Athlen uniósł brew.

– Wypuścicie mnie?

– Tak.

– Kiedy?

– Gdy przybijemy do portu, a ty opowiesz nam o złocie i okręcie.

Athlen zmrużył nieufnie oczy.

– Proszę. – Tal podał mu bukłak z wodą. Może przyjazny gest trochę rozluźni atmosferę? – Jesteś ranny?

Athlen ostrożnie wziął od niego bukłak. Odkorkował go i pociągnął łapczywie łyk, wyginając jasną szyję. Skrzywił się i otarł usta.

– Zatęchła ta woda.

Kąciki ust Tala drgnęły.

– Zaledwie wczoraj odbiliśmy od brzegu.

– Nie jestem ranny – oznajmił Athlen, jakby go nie usłyszał. Jakiś zbłąkany promyk rozświetlił jego wielkie oczy, nadając im kolor miodu. – Ale wszystko mnie boli. Te nogi mnie wykończą. – Poruszył palcami u stóp. Łańcuch przesunął się ze szczękiem po podłodze. – Masz magiczną moc.

– Cicho! – rzucił ostro Tal. Rozejrzał się, choć wiedział, że w ładowni nie ma nikogo oprócz nich. Pochylił się nad chłopakiem. – Nie mów o tym.

Athlen wstał z dziwną gracją. Przeciągnął się, wyginając plecy w sposób, który Tal widywał tylko u występujących w pałacu akrobatów, i podszedł do młodego księcia. Dziwnie się poruszał, jakby jego kończyny nie całkiem pasowały do ciała – raz niezdarnie i chwiejnie, raz znowu zwinnie i szybko. Z bliska pachniał wodorostami, solą i cierpką morską bryzą. Ten zapach kojarzył się Talowi z błękitną głębiną, chłodnym wodnym prądem i plażami koło zamku, gładkimi kamieniami, wirami wody, piaskiem drapiącym w podeszwy bosych stóp.

– Dlaczego? – Athlen przechylił głowę i spojrzał w sufit. – Tamci nie wiedzą?

– Nie.

Chłopak podszedł jeszcze bliżej i ukłuł Tala palcem w ramię.

– Boją się? – rzucił z kpiącym uśmieszkiem, omiatając księcia spojrzeniem. – Ciebie?

Tal poczerwieniał. Policzki go zapiekły, krew popłynęła szybciej.

– Nie. Nie jestem…

– Czyli magii?

Tal poczuł, że zaciska mu się gardło. Chciał powiedzieć: „Tak, boją się magii, boją się mnie”. Ale – o dziwo – Athlen nie okazywał strachu. Marynarze omijali księcia szerokim łukiem, chłopak stał bardzo blisko, nie zawracając sobie głowy obawami ani koncepcją przestrzeni osobistej. Na wraku, gdy Tal się zdradził, podszedł do niego, zamiast uciekać. Wydawał się zaintrygowany, a to było… coś nowego. Znowu wróciło ściskanie w żołądku – ale już nie z powodu choroby morskiej.

– Ty się nie boisz?

– A powinienem? – spytał z autentycznym zaciekawieniem Athlen.

Tal otworzył usta i je zamknął, nie wiedząc, jak odpowiedzieć. Potarł twarz, założył ręce na piersi.

– Nie, ale… oprócz mnie… No, bo nie było…

– Ach… – Athlen uśmiechnął się ze smutkiem. – Czyli jesteś jedyny?

Tal spuścił głowę. Serce trzepotało mu w piersi jak koliber, dłonie ociekały potem.

– Pewnie wiesz, że prawdziwa magia od dawna nie istnieje – wykrztusił przez zaciśnięte gardło, marszcząc brwi. – A ostatni… ostatni mag… dopuścił się niewypowiedzianych okropności.

Tal z trudem powstrzymywał wymioty. Rodzina i guwernerzy ostrzegali go przed wyjawieniem komukolwiek prawdy o sobie – a jednak ten obcy chłopak o niewyparzonym języku i wielkich oczach wyciągnął ją z niego już podczas pierwszej rozmowy.

– Nie chcę o tym mówić. Teraz kolej na ciebie. Co się stało z okrętem?

Athlen cofnął się, skulił ramiona niczym wcielenie bezbronności. Zaczął nerwowo manewrować przy guzikach koszuli.

– Szkwał – oznajmił po długiej chwili. – Chciałem ich ostrzec. Nie słuchali. To nie byli marynarze jak… – machnął rękami – twoi ludzie. Piorun uderzył w maszt, a oni uciekli w szalupach.

– Zostawili cię na pewną śmierć?

Athlen wzruszył ramionami.

– Już wypełniłem swoje przeznaczenie.

– Jak długo dryfowałeś?

– Trzy wschody słońca. – Chłopak uniósł skutą stopę. – Nie mogę tego zdjąć. Nie radzę sobie z metalem.

Jego kostkę i stopę usiały siniaki, a skóra była otarta. Tal zacisnął pięści. Trzy dni. Uwięziony od trzech dni na tlącym się, dryfującym wraku, usychający z pragnienia, narażony na utonięcie, nie mówiąc już o śmierci w płomieniach. Książę nie mógł sobie tego wyobrazić. Nie chciał sobie tego wyobrazić. To cud, że Athlen przeżył.

– Skąd się wziąłeś na tamtym okręcie? Do czego byłeś im potrzebny?

Athlen spochmurniał. Odwrócił wzrok.

– Powiedz kapitanowi, że ma mnie wypuścić. Nie zrobiłem nic złego.

To nagłe przejście od ostrożnej sympatii do wyraźnego gniewu zaskoczyło Tala, który zajął się poprawianiem mankietów koszuli, żeby ukryć zaskoczenie.

– Dobrze.

Odwrócił się, ale Athlen złapał go mocno za łokieć.

– Czekaj.

Tal spojrzał na niego. Chłopak oblizał usta.

– Możesz to zdjąć? Za pomocą magii?

– Nie powinienem.

– Proszę… – Athlen zerknął na schody. Wietrzyk rozdmuchał mu miedziane włosy. – Jeśli mnie uwolnisz, wszystko ci powiem. Wiesz, że nie należałem do załogi. Trzymali mnie tu tygodniami. Znam ich plany. Znam miejsce, w którym ukryli złoto. – Podniósł na Tala oczy pełne niewypłakanych łez. – Proszę…

Książę ujął jego dłoń i zdjął ją ze swojego ramienia. Nie powinien zrobić tego, o co prosił go chłopak. Jego moc nie służyła do zabawy. Ale Garrett miał rację. Athlen się bał. I był wściekły. Został zniewolony, a to żelazo na jego kostce ciągle mu o tym przypominało. Tal mógł go uwolnić. Czuł, że tak trzeba. Podczas tej podróży miał się nauczyć podejmować decyzje – być może była to pierwsza z nich. Użyje magii w dobrej sprawie.

– Przysiągłeś, że nie zrobicie mi krzywdy. To – Athlen wskazał żelazne okowy – robi mi krzywdę.

Magia zamrowiła Tala pod skórą.

– Siadaj – rzucił opryskliwie.

Athlen pokuśtykał z powrotem do skrzyni i ufnie oparł na niej stopę. Tal poczuł ukłucie w sercu na widok jego skulonej sylwetki. Przełknął nerwowo ślinę, wyciągnął ręce, rozcapierzył palce. Odetchnął głęboko i przyzwał moc, ściągając ją do dłoni – sztuka, którą opanował już dawno temu. Skupił się na metalowej obręczy, myśląc o jej zniszczeniu. Magia popłynęła falą przez jego ciało, w głębi piersi zapłonął żar, ciepło przemknęło wzdłuż jego kręgosłupa do czubków palców. Wypchnął je na zewnątrz; z jego dłoni posypała się kaskada iskier. Żelazna obręcz rozjarzyła się czerwonym blaskiem, który stopniowo rozpalił się aż do bieli. Nastąpił wybuch i odłamki metalu rozprysnęły się z takim rozpędem, że zaryły się w pokład. Athlen spojrzał na księcia wielkimi, pełnymi wdzięczności oczami, a uśmiech, który rozświetlił mu twarz, był jak słońce wyłaniające się zza chmur. Na policzkach chłopaka pojawiły się dołeczki, na który to widok żołądek Tala fiknął koziołka – zupełnie nie z powodu choroby morskiej.

– To było niesamowite!

– Zabolało?

– Nie. – Athlen wyprężył stopę i starannie ją rozmasował. – Dziękuję. Dziękuję, Tal.

Książę uśmiechnął się po raz pierwszy, odkąd opuścił dom.

– Proszę.

Athlen zerwał się na nogi i chwycił jego dłoń w obie ręce. Tal znieruchomiał, walcząc z odruchem, by się wyrwać. Chłopak odwrócił jego dłoń wierzchem do góry i przyjrzał się jej ze skupieniem. Marszcząc brwi, przesunął stwardniałymi opuszkami palców po delikatnej skórze między palcami i po wewnętrznej stronie nadgarstka. Jego dotyk był zaskakująco chłodny. Nikt nigdy dotąd nie dotykał Tala z taką śmiałością i ciekawością – nikt, nawet jego bliscy – i w uszach młodego księcia zadudniła krew. Athlen uniósł jego dłoń wyżej, musnął ją ciepłym oddechem, a w końcu dotknął ustami. Jego rzęsy załaskotały Tala, który odetchnął drżąco.

– Masz cudowną magię – szepnął Athlen. – Zapamiętam cię.

Tal nie zdołał wydusić ani słowa, ale jego wzburzenie zdradziła gwałtownie pulsująca żyłka pod cienką skórą nadgarstka.

Odgłos kroków na schodkach zmącił nastrój i chłopcy odskoczyli od siebie. Policzki Tala poczerwieniały jak zachodzące słońce i zapłonęły równie palącym żarem.

– Coś długo nie przychodzisz, Tally – rzucił Garrett. – Wszystko gra?

– Tak – rzucił Tal, a gdy usłyszał swój drżący, zduszony głos, miał ochotę schować się do zęzy.

– Tal mnie uwolnił – odezwał się Athlen, pokazując stopę.

Garrett uniósł brwi, zaskoczony tą poufałością.

– Zerwałem okowy – wyjaśnił pospiesznie Tal. – Obiecał, że przekaże nam wszystkie informacje. Wcześniej opowiedział, jak okręt został zniszczony. – Brat patrzył na niego z kamienną miną. – Od trzech dni dryfował po morzu – ciągnął Tal, czując nieodpartą potrzebę, by się usprawiedliwić. – Potrzebuje jedzenia, wody i…

– Światła – dodał Athlen. Wskazał palcem sufit. – Światła i powietrza… proszę…

Garrett wziął się pod boki i przeskoczył wzrokiem od jednego chłopca do drugiego. W oczach błysnęły mu iskierki rozbawienia. Wycelował palec w Athlena.

– Parę minut na świeżym powietrzu, potem woda i jedzenie w mojej kajucie, gdzie porozmawiamy.

Chłopak skinął szybko głową, a gdy Garrett zrobił przyzwalający gest, śmignął ku schodkom.

– Jesteście po imieniu? – odezwał się do brata Garrett.

Ten ukrył twarz w dłoniach.

– Możesz sobie darować?

Garrett huknął ogłuszającym śmiechem, który odbił się od ścian ciasnej kajuty. Chichotał przez całą drogę na górę.

Tal poszedł za nim z płonącymi policzkami i żołądkiem ściskającym się z zażenowania i wzburzenia.

Athlen stał przy grotmaszcie. Odchylił głowę do tyłu i oddychał głęboko świeżym morskim powietrzem. W słonecznym świetle jego odsłonięta skóra wyglądała jak z innego świata – chłopak przypominał posąg z lśniącego marmuru, stojący na tle nieba, z oceanem u stóp. Przez jego ciało przemknął jakiś czerwony blask, jakby odbicie promieni zachodzącego słońca. Athlen odwrócił się do nich i uśmiechnął szeroko i beztrosko, ukazując dołeczki w policzkach i błysk w oczach.

– Dziękuję ci, Tal – powiedział i rzucił się do ucieczki.

Książę skoczył za nim, ale poły koszuli chłopaka wymknęły mu się z dłoni. Garrett ryknął do swoich ludzi, żeby złapali zbiega, lecz ten, zwinny i szybki, uskakiwał przed wyciągniętymi rękami, wyrywał się z rąk marynarzy. Dotarł na rufę i wskoczył na reling.

– Athlen! Nie!

Tal przecisnął się przez tłum, wyciągając rękę. Athlen zdjął koszulę i rzucił ją na pokład. Mrugnął do Tala i skoczył.

– Człowiek za burtą! – krzyknął ktoś.

Tal podbiegł do relingu, gotów podążyć za chłopakiem, ale Garrett chwycił go w pasie.

– Nie. Tal, nie! – rzucił do szamoczącego się brata.

– Przecież on skoczył. On… – Tal spojrzał w błękitną kipiel. Athlen zniknął bez śladu. Nigdzie nie było widać ani skrawka materiału, ani kawałka ciała. Nie wypłynął na powierzchnię.

– Nie spuszczać szalup – rzucił Garrett. – Już zniknął.

Już nie powstrzymywał brata, ale nadal trzymał rękę na jego ramieniu.

– Ale… ale dlaczego…? Jak…? – Tal spojrzał bratu w oczy i zadrżał na widok smutku i współczucia, które w nich dostrzegł. – Nie rozumiem.

– Mam nadzieję, że nigdy nie zrozumiesz.

Książę z trudem przełknął ślinę i znowu spojrzał na morze. Wiatr wydymał żagle, więc bardzo oddalili się od miejsca, w którym zniknął Athlen. Wzburzona po przejściu okrętu powierzchnia już się wygładzała. Tal wytężył wzrok; wydawało mu się, że widzi mgnienie czerwieni pod wodą, ale było to tylko odbicie zachodzącego za horyzont słońca. Serce mu się ścisnęło; został przy relingu jeszcze długo po tym, jak brat wrócił do pracy, a dzień ustąpił miejsca zmierzchowi.

Rozdział 2

Tal otarł rękawem wilgoć z policzka. Był księciem Harthu. Nie będzie płakać nad jakimś chłopcem, który wywołał uśmiech na jego twarzy, a potem zniknął. Zjawią się inni chłopcy. I inni ludzie, których życie lub śmierć będą zależeć od jego decyzji. Po prostu Athlen był pierwszy. Oto jedna z lekcji, które musiał odebrać podczas tej podróży. Na tym właśnie polega dojrzewanie. Gdy Isa wspominała swoją podróż, chwaliła się psotami, które robiła wraz z damami dworu. Garrett zawsze miał wybuchowy i nieokiełznany temperament, więc jego historie należały do najbardziej niecenzuralnych. Kest, pełen rezerwy i cichy, ciepło wspominał swoją wyprawę. Najmłodsza siostra Corrie była o trzy lata młodsza od Tala i niecierpliwie czekała na swoją kolej.

Dlaczego podróż Tala zaczęła się od tragedii? Książę spojrzał na list, który napisał do matki. Nie owijał w bawełnę. Od czasu spotkania z Athlenem wszystko go nudziło. Ostatnie dwa dni spędził pod pokładem, usiłując się skupić na czytaniu o magii, ale cieszył się, że za godzinę przybiją do portu. Garrett obiecał, że wszystko się zmieni, gdy wyjdą na suchy ląd.

Tal westchnął i wyciągnął rękę, trzymając ją nad pergaminem. Wezwał moc; litery rozjarzyły się złotem. Wymamrotał zaklęcie i słowa znikły w wirze iskier, a strona stała się czysta, jak nowa.

– Praktyczna rzecz – zauważył stojący w drzwiach Garrett. – Gdzie to trafia?

Tal opanował się w porę, by nie drgnąć. Wygładził dłońmi zwój.

– Do gabinetu matki. Na jej biurku leży czysty pergamin. To on przyjmuje litery.

Garrett pokiwał głową.

– Dobrze, że to ty otrzymałeś ten dar. Skoro musiał się znowu ujawnić w naszym rodzie, dobrze, że padło na ciebie.

Tal wydął usta.

– Bo jestem czwarty. Gdyby coś się stało, następca tronu nie ucierpi.

Garrett prychnął, wszedł do kajuty i zamknął za sobą drzwi.

– Tak sądzisz? – rzucił, celując palcem w brata.

Tal wzruszył ramionami i odwrócił się do niego w milczeniu.

– Tally… – Brat usiadł obok niego na ławie. – Cieszę się, że to ty dostałeś ten dar, bo minęły dwa dni, a ty nadal płaczesz za tym chłopakiem.

Tal zesztywniał.

– Nieprawda.

– To nic złego. Możesz być smutny.

Tal skubnął nitkę wystającą ze spodni.

– Ty nie jesteś.

Garrett westchnął.

– Widziałem więcej od ciebie, ale to nie znaczy, że się nie denerwuję. Tylko lepiej to ukrywam.

Wpadające przez żaluzje słońce kładło się na twarzy Garretta pasmami światła.

– Cieszę się, że to ty, bo jesteś dobrym człowiekiem. Czasem bywasz gnojkiem, ale z nas pięciorga to ty masz najmiększe serce. To dobra cecha, gdy się ma taką moc.

Tal otworzył dłoń; pojawił się na niej mały płomyk.

– To niezbyt wielka moc. Nie opanowałem jej na tyle, żeby się do czegoś przydać Isie, gdy zostanie królową. – Zacisnął palce i ognik zgasł. – Oczywiście o ile w ogóle by mnie potrzebowała.

– Jesteś młody. Masz czas na naukę. Pamiętasz? – Garrett zachichotał. – Kest całymi latami nie potrafił zapanować nad zmianą. Wychodziliśmy do miasta, widział ładną dziewczynę i nagle wszędzie fruwało pierze, a ja zamiast brata miałem obok siebie wrzeszczącego kuraka. – Ich brat Kest miał rzadką zdolność zmieniania się w ptaka. To też wymagało magii, ale innej. Tal mógł korzystać ze swojej mocy na wiele sposobów, Kest umiał wykonywać tylko ten jeden manewr. Wielu dworzan uważało to za salonową sztuczkę, inni za przekleństwo. Natomiast gdy tylko Kest nauczył się nad tym panować, uznał to za dar losu.

Tal uśmiechnął się blado.

– Pamiętam mnóstwo żartów o pisklakach przy obiedzie.

Garrett prychnął i klepnął go w kolano.

– Ależ się wściekał! A Isa wygłaszała uwagi o latającym pierzu.

Tal roześmiał się głośno i zasłonił usta ręką. Razem śmiali się przez jakiś czas. Tal doceniał tę chwilę; ze względu na różnicę wieku nigdy nie spędzał z bratem dużo czasu. Dawniej, za swoich chłopięcych czasów, Garrett trenował z rycerzami, a potem na długie miesiące wypływał na morze.

– Nie przejmuj się Isą – powiedział Garrett. – Nasza matka od wielu lat króluje bez maga i małżonka.

Tal potarł czoło. Ich ojciec zmarł, gdy on był raczkującym brzdącem; chłopiec zapamiętał tylko jego serdeczny głos i ciepło patrzące oczy.

– Isa będzie miała swojego wybrańca. Ma mnie i Kesta. I ciebie, ale tylko wtedy, gdy będziesz gotowy. Poza tym wszystko zostanie tak jak zawsze.

Tal drgnął.

– Więc tak wygląda moje przeznaczenie? – spytał cicho. – Albo się ukrywać, albo służyć?

– Nie, nie to miałem na myśli.

– Naprawdę? – Tal zmarszczył brwi i obrócił sygnet na palcu. – Nie możemy ryzykować, że inne królestwa dowiedzą się, kim jestem, więc muszę zachować ostrożność, a najlepszym sposobem na zachowanie ostrożności jest ukrywanie się przed ludzkim okiem. Ale muszę też czekać w gotowości, na wypadek gdybym stał się potrzebny matce lub Isie. Wtedy ujawnię się światu, ale pewnie jako zagrożenie, narzędzie zniszczenia.

– Kiedy zapanuje pokój…

– Samo moje istnienie zagraża pokojowi! – Tal uderzył dłonią w stół. Garrett odwrócił wzrok. – Nawet gdybym został dworskim magiem, nie chcę robić tego, co on. Nie zrobię tego. Nawet dla Isy.

– Chciałbym powiedzieć, że ona cię o to nie poprosi, ale biorąc pod uwagę sytuację polityczną, nie wiem, co może się wydarzyć.

Po tych słowach niedawna beztroska znikła. Tal zapatrzył się w swoje dłonie. Postanowił z bólem serca, że nie pozwoli, by jego moc stała się bronią, nawet w rękach jego własnej rodziny. Wolał skończyć zamknięty w wieży albo wygnany do krajów nieistniejących na mapie, niż stać się potworem, jak stwierdzało jego przeznaczenie.

– Tally…

Shay zajrzała do kajuty.

– Kapitanie, wkrótce przybijamy do portu.

Garrett wstał. Wychodząc, zmierzwił włosy brata.

– Nie przejmuj się tak. Na razie odsuń od siebie te myśli. To twoja debiutancka podróż i daję ci słowo, że okaże się dokładnie tak nieprzyzwoita, jak moja. Powstaną o niej legendy. Bardowie ułożą o niej pieśni.

Tal uśmiechnął się bez przekonania. Przynajmniej jeśli to Garrett stworzy opowieści o nim, przedstawi go jako bohatera, a nie złoczyńcę.

Dalsza część rozdziału dostępna w pełnej wersji

Rozdział 3

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 4

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 5

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 6

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 7

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 8

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 9

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 10

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 11

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 12

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 13

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 14

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 15

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 16

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 17

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 18

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 19

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 20

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Podziękowania

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Podziękowania

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału

In Deeper Waters

Copyright © 2021 by F.T. Lukens. All rights reserved

Projekt okładki

Jacket illustration © 2021 by Sam Schechter

Jacket design by Rebecca Syracuse © 2021 by Simon & Schuster, Inc.

Adaptacja okładki

Anna Slotorsz / artnovo.pl

Opieka redakcyjna

Karolina Pawlik

Opieka promocyjna

Maria Kubala-Adamik

Adiustacja

Marta Stochmiałek

Korekta

Irena Gubernat

Anna Piechota

© Copyright for the translation by Maciejka Mazan

© Copyright for this edition by SIW Znak sp. z o.o., 2024

Znak Horyzont

www.znakhoryzont.pl

ISBN 978-83-240-8984-0

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Wydanie I, Kraków 2024

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Angelika Kuler-Duchnik