Iwona Derkowska

Myśli wirujące

Tom VIII Na przekór

© Iwona Derkowska, 2021

Tytuł tomu ósmego — „Na Przekór” — jest przekorny, jak sama nazwa wskazuje. Na przekór upływającemu czasowi autorka nie poddaje się i pisze dalej.

Jej wiersze są różnotematyczne i każdy tu znajdzie coś dla siebie. Przyjemnego czytania.

ISBN 978-83-8273-034-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Myśli wirujące

2. Dać

3. Jego świat

4. Decyzja

5. Na strunach

6. Nostalgia

7. Kwiat magnolii

8. PoglĄdy

9. Melodia

10. Nić

11. Bez słów

12. Życie

13. Ogród

14. Sen

15. Ty

16. Eterycznie

17. Pośpiech

18. Początek

19. Droga

20. Walka

21. Miejsce

22. Takie dni

23. Jeszcze

24. Cisza

25. Przepraszam

26. Czas

27. Dziwny list

28. Tylko uśmiech

29. Trudność

30. Już kwitną

31. Błękitne jezioro

32. Radośc letnia

33. List mailowy

34. Dziwny podarunek

35. Zapisany los

36. Wakacje

37. Wada

38. Przekora

39. Letni czas

40. Samotność

41. Nocne zwidy

42. Dla niego

43. Marzenie

44. Popatrz

45. Powrót

46. Z ukosa

47. Barwy lata

48. Samotność w tłumie

49. Odliczanie

50. Porada

51. Myśli

52. Moje rodzinne

53. TY

54. Upalny sierpień

55. Wieczorny ogród

56. Pozwól (z serii „podsłuchane rozmowy”)

57. Jesiennie

58. Przemijanie

59. Wyrzuć

60. Jesienny czas

61. Już moje

62. Cienie

63. To nic że…

64. Idzie jesień

65. Dziwny świat

66. Popatrz

67. Dni zadumy

68. Wiatr

69. Przepraszam

70. Malarka

71. Jestem

72. Zauroczenie

73. Listopadowe dumanie

74. Kluczbork

75. Powroty

76. Za szybą

77. Nie żal (z serii „podsłuchane rozmowy”)

78. Małe miasto

79. Składanie

80. Doczesność

81. Słowa

82. Warto

83. Porada

84. Jesiennie

85. Nie bój się

86. Przed wigilią

87. Wigilia (Kutno)

88. Pozwól

89. Radość letnia

90. O Autorce

Poezja to diabelskie wino

— Św. Augustyn

Dać

Dać swoje myśli dla innych

napisać dla pamięci

dogonić tyle zdarzeń dobrych i złych

i mieć w sobie dużo chęci

do rozdania dobra słowem

Jego świat

ty chyba nie wierzysz w miłość

widać to przecież po oczach

chochliki skaczą w spojrzeniu

jak w kolorowych przeźroczach

widzisz… świat ma swoje zasady

nie lubi ludzi bez twarzy

tak można przejść zupełnie bokiem

aby nie mogło się cokolwiek zdarzyć

tylko kiedy minie ten czas

zapragniesz innego życia

bo to w którym teraz trwasz

wystarczy ci tylko na dzisiaj

Decyzja

Trudno nie wierzyć w nic —

powtarzasz to sobie nieustannie,

ale też trudno wierzyć i być

w ciągłej niewiedzy.

Widzisz po swojemu świat,

nie musisz się zgodzić ze wszystkim,

każdy zostawia ślad

dla obcych i dla bliskich.

Mówisz jak trudno dzisiaj

wytrwać przy swoim,

jak trudno walczyć o swoje JA.

Pamiętaj — nie zawsze trzeba mówić TAK.

Na strunach

na strunach ciepłego wiatru

płyną twoje nutki zapomniane

tak jak kiedyś gdy stałeś tu

nasze ścieżki leśne już zadeptane

zostawiły jednak pamięć

i ciągle powracające wspomnienie

filigranowa wiewiórka skacze wesoło

przy pniu tego drzewa

które tak bardzo wyrosło

przechodzę przy młodym igliwiu

delikatnie muskającym skronie

jak dotyk kochanka z podziwu

nad pięknem.

Nostalgia

dzień za dniem i następne chwile

a tyle tego już było

zmęczenie czasem i człowiekiem

rozgrywanie każdego z osobna

pech w poznaniu dobrego

naiwność w dawaniu dobra

zdziwienie zakończenia

zupełnie nie takiego

świat podobno jest piękny

tylko czasem jesteś Syzyfem

widok też może być błędny

bo może idziesz złym śladem

Kwiat magnolii

nadzieją wiosny kwiat magnolii

zakwitnie różem na chwil kilka

urodą nam dni osłodzi

na pewno patrząc przyznasz

wyglądem drzewa wzbudzą radość

dla ludzi zwykłych i malarzy

patrzysz i nie masz zadość

tych kwiatów podziwianych

później z nich dywan gdy opadną

pokryją różem trawę zieloną

i długo będą czarować magią

tych dni niezapomnianych

PoglĄdy

pozwól dobrem zawładnąć

pozwól dostrzegać dobro u innych

warto od nowa zacząć

nie tylko widzieć ludzi złych

tak sobie nie raz powtarzasz

poturbowany przez życie

zaczynasz wszystko od nowa

i nic… bo rzeka tak samo płynie

czasem gdy jest kataklizm

opuszcza swoje koryto

nikt wtedy nie ma za złe

bo wróci tam gdzie było

w życiu inaczej bywa

koryto lubi przywierać

a jak głębokie i wygodne

to po co je zmieniać

Melodia

jest taka jedna melodia

co goi serce i duszę

czasem ją słyszę daleko

i rozpoznawać nie muszę

sama się wkrada i już zostaje

i drąży duszę jak mantra

a mnie już wtedy nie pozostaje

jak tylko jej słuchać

bo każda jej nutka to dzień wspomnień

bo każda strofa jest jak żywa

to nasze dni stracone bezpowrotnie

a z nią to od nowa przeżywasz

Nić

ja nie chcę nic

tylko tych chwil parę

zaklętych w nić pamięci

nie jest potrzebny czas

bo to zostanie już na zawsze

są takie chwile które

nie są ulotne

trwają zaklęte w szczelinie

tylko dla ciebie wiadomej

nie wyrzucaj wszystkiego

bo nie zdołasz później pozbierać

pamiętaj że nawet drobiny

tworzą wielką całość

Bez słów

nie potrzeba słów

żeby zrozumieć myśli

drugiego człowieka

oczy mówią wszystko

nie potrzeba czynu żeby

przeniknąć do wnętrza

które próbujesz skryć

przed drugim

naprawdę nie potrzeba

widać twoją samotność

przykrytą uśmiechem

tylko nie każdy potrafi

to zobaczyć

nie potrafisz przyjąć pomocy

od drugiego

ile jeszcze musi się zdarzyć

żeby było to osiągalne

Życie

gotowanie wnętrza

na naiwność swoją i podłość ludzką

nie umiesz w sobie tego zdusić

taka natura

przewrotność ludzka była

i zawsze będzie

bezbronność i dobroć także

bo świat to mętna woda

tylko śmieci pływają w niej swobodnie

***

***

za horyzontem świat

jest inny

daleki dla oka

mało dostępny

bardziej wymyślony

i dlatego ciekawszy

tam twoje myśli muszą

mieć nic Ariadny żeby

wrócić z powrotem do ciebie

aż odkryjesz je od nowa

bo tak jest za horyzontem

twoich myśli

Ogród

poranne krople rosy

spadają na trawę

dając radość stokrotkom

to moje kwiaty

chociaż tak drobne

a jednak wielkie w urodzie

lubię zwyczajny ogród

taki trochę dziki

ale piękny swoją prostotą

w kącie ławka

między brzozami

moje myśli tam są

taras daje zacisze

koncert ptaków

pomaga w moim pisaniu

Sen

to tylko sen przywrócił

dawny obraz

zanika już bo wstaje dzień

a szkoda

po tylu latach pamiętać

dotyk i bliskość twarzy

czy to możliwe

a jednak

czasami dom przybliża

zapach twój

to chyba wyobraźnia

a może jesteś wtedy tu

zasypiam o świcie

i wszystko mija

żądzą prawa natury

promienie słońca zmyją wszystko

Ty

tak bardzo chcesz

rzeczy nieosiągalnych

to twoje prawo

marzyć zawsze można

lustro nie kłamie

a jednak masz marzenia

podobno mogą się spełnić

nawet te nierealne

patrzysz na stare fotografie

i zdziwienie nie znika

z twojej twarzy

to jednak jesteś ty

czas przeorał twoją twarz

podobną do mapy

z zatartymi drogami

tak to jesteś ty

uśmiechasz się sam

do siebie marząc

dalej o śnie

który zawsze może

się spełnić

***

powiedz mi polny skowronku

co niesie twoja muzyka

twój śpiew o poranku

brzmi jak kryształ

zaśpiewaj o polach zielonych

o rosie gdy siadła na liściach

o dawnych chwilach minionych

i myślach mających tu przystań

niech śpiew twój obudzi

te modre kwiaty na łące

pamiętaj też o innych

kiedy wstanie słońce

Eterycznie

ile jest piękna w spojrzeniu

miłości

nie trzeba słów żeby zrozumieć

nachylenie głowy

do ukochanych ust

wszystko w domyśle tych oczu

zasnutych mgłą

naprawdę tu słowa

nie są potrzebne

w dotyku rąk lekko unoszonych

całowanych jak trzepot motyla

nic już nie potrzeba

reszta się sama dokona

Pośpiech

czas oddaje ci to

czego ty nie spodziewasz

się wcale

mozolnie wykreślasz

wszystkie niedogodności

twoje

a one wracają

chcesz tylko te dobre

i bronisz wytrwale

osiągasz dobro na chwilę

zachwyt architekturą

zauroczenie miejscem

powrót do codzienności

pęd do czegoś co tak

naprawdę potrafi być

bardzo blisko

więc pytam się po co

może czas już zatrzymać

się na chwilę

Początek

jeszcze nie ma dnia

lekki prześwit

nie jestem sama

za uchylonym oknem słyszę

śpiew ptaka

nie znam go

ale przewyższa pięknem brzmienia

niejedną usłyszaną nutkę

to taki miły początek dnia

daje mi siłę do wędrówki

po dalszych minutach i godzinach

a później codzienność

jakże są dziwne meandry życia

w jesieni wieku

więcej obserwacji jak działania

Droga

tak czasem się staje

że utożsamiamy się z bohaterami

filmu lub książki

przeżywamy ich troski i zawirowania

życiowe na ekranie lub w powieści

jeśli to jest opowieść

oparta na faktach

odczuwamy podwójnie

i długo pamiętamy

tak działa sztuka

i czy chcemy czy nie

jesteśmy w niej

a ona nas rzeźbi

prowadzi nasze odczucia

w dobrym lub złym kierunku

Walka

południowy wiatr w wiosennym

pędzie dnia

to jeszcze nie lato

przesyt wiosennego kwiecia

nad jeziorem cisza wysiadywanie

potomstwa ptasiego

lustro wody zabarwione

kolorem błękitnego nieba

tak bardzo chcesz żyć

w zgodzie z przyrodą

tak bardzo jeszcze

przedłużyć swoje dni

zachłanność każdego dnia

i każdej godziny

wytrwasz i wygrasz

ja to wiem

Miejsce

są takie miejsca

w moim mieście

do których same nogi wiodą

i nie wiesz dlaczego kuszą

swoją urodą

mam takich miejsc kilka

nic nie poradzę

chodzę podziwiam

rozmyślam nigdy tam

się nie nudzę

są też kąciki małe

w różnych zakątkach miasta

tęsknię za nimi

kiedy wyjeżdżam

wtedy tęsknota narasta

każdy powrót to miłość

do miejsc dla mnie bliskich

to się nigdy nie zmieni

mogę zapewnić tu wszystkich

***

nie musisz być

wystarczy wspomnienie

fotografia stara

stojąca na kredensie

to mi da to czego

ty już mi dać nie możesz

bo pamięć płata figle

potrafi zaróżowić dawny obraz

noc daje najpiękniejsze sny

a może to jest jawa

jak myślisz

tylko poranny blask

zabiera wszystko

już świta bzy dają

z siebie wszystko

na tarasie ptaki chcą

coś powiedzieć w śpiewie

a między krzakami

jakiś cień

a przecież duchów

nie ma

Takie dni

są takie dni i godziny

że chodzę jak ten jeż

nic mi się nie podoba

pytają — co mi jest

ja wtedy się zamykam

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.