Spis treści

1. Alagaësia

2. Świat Eragona. Rekapitulacja

3. Część pierwsza. Ceunon

4. Ceunon

1. Rozdział I. Maddentide

2. Rozdział II. Syte Jadło

3. Rozdział III. Widelec i klinga

4. Rozdział IV. Narada

5. Rozdział V. Smoczy lot

Tytuł oryginału: Murtagh. A Novel

Copyright © 2023 by Christopher Paolini
Copyright for the Polish translation © 2024 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Urszula Okrzeja
Korekta: Alicja Laskowska, Magdalena Górnicka
Mapy: Christopher Paolini
Ilustracja na okładce: John Jude Palencar
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński

Wydanie III
ISBN 978-83-68069-81-5

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
Pl. Konstytucji 5/10
00-657 Warszawa
ww.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91
05-850 Ożarów Maz.
tel. 227 335 010
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Jak zawsze, ta książka jest dla mojej rodziny.
także dla tych, którzy stoją na zewnątrz i zaglądają do środka.

Świat Eragona

Rekapitulacja

Spójrzcie, oto kraina Alagaësia, ogromna, olśniewająca i pełna tajemnic. Są tu góry sięgające gwiazd, puszcze bezkresne niczym ocean i najróżniejsze plemiona i miejsca, od hardych ludzi po leśne elfy i krasnoludy żyjące głęboko pod ziemią. A nade wszystko są tu smoki – piękne i wspaniałe w swej starożytnej chwale.

Przez ostatnie stulecie król Galbatorix sprawował władzę absolutną nad większością ziem zasiedlonych przez ludzi i prześladował inne rasy. Z jego woli smoki zostały poskromione i przetrzebione, aż zostało ich tylko kilka.

Teraz jednak Galbatorix zginął, wojna zmierzająca do jego obalenia dobiegła końca i kraj wszedł w erę odrodzenia.

To czas nadziei i zmiany. Lecz nawet w pokojowym świecie cienie podnoszą głowy i krążą szepty o dziwnych wydarzeniach na obrzeżach Alagaësii. Pewien mąż pragnie poznać prawdę o nich…

Utrzymać środek podczas burzy,
trwać wiernie, trzymać, czy wypuścić?
Oto pytanie, które dręczy
nawet największy umysł. Kępa
osiki rośnie tak wysoko
jak dąb samotnik. Honor żąda,
a obowiązek nakazuje.
Choć miłość kusi, jaźń trwa w sobie.

Rozterki 14–21 Atten Rudy

Część pierwsza

Ceunon

Rozdział I

Maddentide

Pójdziesz sam?

Murtagh posłał Cierniowi pytające spojrzenie. Czerwony smok siedział przycupnięty obok niego na szczycie skalistego wzgórza, gdzie wylądowali. W słabym świetle zmierzchu blask smoczych łusek przyblakł, niczym dogasający żar na kominku czekający na tchnienie wiatru, by znów jasno zapłonąć.

– A co? Chciałbyś pójść ze mną?

Pysk Ciernia wykrzywił się w wilczym uśmiechu, ukazującym rzędy ostrych, białych zębów, długich jak sztylety.

Czemu nie? Już i tak się nas boją. Niech sobie krzyczą i zmykają na nasz widok.

Myśl smoka odbiła się w głowie Murtagha niczym dźwięk dzwonu. Odpinając od pasa swój miecz, Zar’roca, otrząsnął się szybko.

– To by ci się podobało, co?

Cierń rozchylił szczęki, oblizując policzki pokrytym zadziorami językiem.

Może.

Murtagh wyobraził sobie, jak smok stąpa wąską uliczką, ocierając się opancerzonymi ramionami o boki budynków, jak łamie belki, niszczy okiennice i gzymsy, podczas gdy ludzie umykają przed nim co sił. Dobrze wiedział, jak by się to skończyło – ogniem, krwią i zdeptanym kręgiem zniszczenia.

– Chyba lepiej będzie, jeśli zaczekasz tutaj.

Cierń poruszył aksamitnymi skrzydłami i zakasłał głucho.

To może z pomocą magii zmienisz kolor moich łusek i będziemy udawać, że jesteśmy Eragonem i Saphirą? Czyż nie byłoby zabawnie?

Murtagh prychnął, kładąc Zar’roca w kępie suchej trawy. Zaskoczyło go odkrycie, że Cierń ma bardzo kąśliwe poczucie humoru. Nie dostrzegł tego, gdy się złączyli, częściowo ze względu na młody wiek Ciernia, a częściowo z powodu… dodatkowych okoliczności.

Na moment pogorszył mu się humor.

Nie? No cóż, gdybyś zmienił zdanie…

– Dowiesz się pierwszy.

Mmm. Czubkiem pyska Cierń trącił miecz. Wolałbym, żebyś zabrał swój kieł. Swój szpon. Swoje ostre nieszczęście.

Murtagh wiedział, że Cierń się denerwuje. Zawsze tak było, gdy zostawiał smoka, nawet na krótko.

– Nie martw się. Nic mi nie będzie.

Z rozszerzonych nozdrzy Ciernia uleciała chmurka jasnego dymu.

Nie ufam temu zębatemu próżniakowi.

– Ja nie ufam nikomu. Oprócz ciebie.

I jej.

Murtagh, sięgający właśnie do jednej z toreb wiszących u boku Ciernia, na sekundę zamarł. Oczyma duszy ujrzał migdałowe oczy Nasuady. Jej wydatne kości policzkowe. Zęby. Cząstki i detale, które nie oddawały uroku całości.

Uśmiech zmieniający się w pełen bólu wrzask…

– Tak. – Nie mógł okłamać Ciernia, nawet gdyby chciał, łączyła ich zbyt mocna więź.

Smok okazał się dość uprzejmy, by zmienić temat rozmowy na bezpieczniejszy.

Myślisz, że Sarros wywęszył coś ciekawego?

– Lepiej, żeby nie. – Murtagh wyciągnął z juków kłąb brązowego sznurka.

A jeśli jednak? Polecimy w stronę burzy czy uciekniemy przed nią?

Wargi Murtagha wygięły się w słabym uśmiechu.

– To zależy od tego, jak groźna będzie burza.

Może nie da się tego stwierdzić od razu. Wiatr czasem kłamie.

Odmierzył kawałek sznurka.

– W takim razie będziemy węszyć dalej, dopóki się nie zorientujemy.

Hm, bylebyśmy tylko w razie potrzeby wciąż mogli zmienić kurs.

– Oby.

Bliższe oko Ciernia – głęboko osadzony rubin połyskujący groźnym, wewnętrznym światłem – cały czas wpatrywało się w Murtagha, który odciął sznurek i przywiązał nim rękojeść Zar’roca do pasa i pochwy, by szkarłatny miecz nie zdołał się wysunąć. Następnie schował go do torby, gdzie pozostanie bezpieczny i ukryty, i stanął przed Cierniem.

– Wrócę, nim zacznie świtać.

Smok zamrugał i przykucnął niżej, jakby szykował się do przyjęcia ciosu. Zaczął ugniatać ziemię zakrzywionymi szponami, jak wielki kot ugniatający kocyk. Pod naporem pazurów kamyki wyskakiwały z ziemi i pękały z trzaskiem. Z jego piersi dobiegał niski pomruk, niemal skowyt.

Murtagh położył dłoń na kolczastym czole Ciernia, starając się wlać w niego poczucie spokoju i pewności siebie. W umyśle smoka rozbrzmiewały mroczne akordy obaw.

– Nic mi nie będzie.

Gdybyś mnie potrzebował…

– Będziesz tu. Wiem.

Cierń wygiął szyję, szpony znieruchomiały, w jego umyśle Murtagh wyczuł twarde, choć kruche zdecydowanie.

Rozumieli się nawzajem.

– Uważaj i bądź czujny. Ktoś może spróbować się do ciebie podkraść.

Z głębi piersi Ciernia dobiegł kolejny pomruk tak niski, że wibrowały od niego kości.

A potem Murtagh naciągnął na głowę kaptur płaszcza i ruszył w dół zbocza, lawirując pomiędzy ostrymi, samotnymi kamieniami i pękami kolczastych hordowników.

Raz jeden obejrzał się i ujrzał Ciernia, wciąż przycupniętego na szczycie wzgórza, przyglądającego mu się zmrużonymi oczami.

***

Murtagh maszerował szybko na zachód, stawiając długie kroki.

Grunt pod jego stopami wciąż opadał, aż w końcu po kilku milach Murtagh dotarł do zatoki Fundor. Tutaj, tuż nad wodą, leżało miasto Ceunon: zbiorowisko budynków o szorstkich, kamiennych ścianach, pogrążonych w cieniu rozjaśnianym gdzieniegdzie blaskiem świecy bądź lampy – ciepłych klejnotów na tle gęstniejącej nocy. Przy kamiennym nabrzeżu cumowały rzędy rybackich łodzi o zwiniętych żaglach, a wśród nich trzy morskie okręty z wysokimi masztami i szerokimi kadłubami, statki zdolne przetrwać podróż wokół północnego przylądka, oddzielającego zatokę od otwartego oceanu.

Po drugiej stronie zatoki wznosiły się góry Kośćca, ostre i zębate, za zasłoną zacierającej szczegóły mgiełki. Słona woda pomiędzy nimi wydawała się głęboka, zimna i wroga.

Nad zatoką i lądem wisiały ciężkie, szare chmury, głucha cisza tłumiła odgłos kroków Murtagha.

Chłodne muśnięcie na dłoni sprawiło, że uniósł wzrok.

Z góry opadały gęste płatki śniegu: pierwszego tego roku. Otworzył usta i złapał jeden na język: płatek rozpłynął się niczym miłe wspomnienie, ulotne i zwiewne.

Nawet tak daleko na północy było zdecydowanie za wcześnie na śnieg: zaledwie dwa dni temu obchodzono Maddentide, wyznaczające przybycie pierwszych ławic bergenhedów, srebrzystych ryb o twardych łuskach, które każdej jesieni odwiedzały zatokę. Ławice były tak wielkie i gęste, że niemal dało się po nich chodzić, i Murtagh słyszał, że w szczycie sezonu ryby same rzucały się na pokłady łodzi, doprowadzone do obłędu gwałtownym pragnieniem tarła.

Uznał, że kryje się w tym pewna nauka.

Śnieg zazwyczaj spadał dopiero miesiąc czy dwa po Maddentide, zatem tak wczesne pojawienie się go zwiastowało ciężką, brutalną zimę.

Mimo wszystko Murtagh cieszył się miękkim dotykiem płatków i doceniał chłód w powietrzu. Temperatura idealnie nadawała się do marszu, biegu bądź walki. Niewiele rzeczy jest równie okropnych, jak starcie o życie w upale, od którego masz ochotę zemdleć.

Jego serce zabiło szybciej. Odrzucił kaptur i puścił się szybkim truchtem, czując nagłą potrzebę pośpiechu.

Biegnąc po równinach otaczających Ceunon, utrzymywał równe tempo. Mijał strumienie i gaje, przeskakiwał kamienne murki i pokonywał pola jęczmienia i żyta czekające na żniwa. Nikt nie dostrzegł jego obecności, prócz psa przy bramie gospodarstwa, który powitał go zdawkowym wyciem.

I ciebie też, pomyślał Murtagh.

W miarę jak się oddalał, więź łącząca go z Cierniem słabła, ale ani na moment nie zniknęła – mile nie wystarczyły, by ją zerwać. Świadomość ta dodawała Murtaghowi otuchy. Kiedy się rozstawali, denerwował się równie mocno jak Cierń, choć pracował nad tym, by ukryć to uczucie, bo nie chciał jeszcze bardziej pogłębiać obaw smoka.

Wolałby wylądować bliżej Ceunonu: gdyby potrzebował pomocy, liczyłaby się każda sekunda. Ale ryzyko, że ktoś mógłby zauważyć Ciernia, przeważyło. Lepiej zachować dystans i uniknąć potencjalnego starcia z miejscowymi siłami. W przeciwnym razie nie mieliby wyboru: musieliby się wycofać, chyba że byliby gotowi przelać krew niewinnych.

Pokręcił głową. Po całym dniu spędzonym na grzbiecie Ciernia dobrze było wędrować na własnych nogach, wypełniając płuca czystym powietrzem, gdy serce biło w równym, szybkim rytmie. Kolana i biodra bolały go lekko; nie miał krzywych nóg, jak wielu żołnierzy z kawalerii Galbatorixa, ale jeśli nadal będzie spędzać większość czasu w siodle, wciąż może go to spotkać. Czy to nieunikniona część bycia Smoczym Jeźdźcem?

Kąciki jego ust uniosły się w krzywym uśmiechu.

Myśl o elfich Smoczych Jeźdźcach wędrujących po świecie na nogach wygiętych jak u dwudziestoletnich weteranów jazdy rozbawiła go. Wątpił jednak, by do tego doszło. Albo elfy były zbyt silne, by ich nogi się wygięły, albo też znalazły sposób niwelowania wpływu, jaki wywierała jazda w siodle.

Rozmiar smoków mógł także odgrywać pewną rolę. Kiedy smok dostatecznie urósł, nie dało się go już dosiadać niczym konia. Dotyczyło to także Shruikana – olbrzymiego czarnego smoka Galbatorixa. Zamiast siodła król zainstalował na olbrzymich ramionach smoka niewielki namiot.

Murtagh zadrżał i przystanął przy rozszczepionym uderzeniem pioruna drzewie. Nagły dreszcz przebiegł po jego rękach i nogach.

Odetchnął głęboko. I jeszcze raz. Galbatorix nie żył. Shruikan nie żył. Nie mieli już władzy nad nim ani nad kimkolwiek z żywych.

– Jesteśmy wolni – wyszeptał.

Od strony Ciernia napłynęła fala dodającego otuchy ciepła, niczym odległy uścisk.

Murtagh z powrotem naciągnął kaptur i ruszył dalej.

***

Kiedy dotarł do nabrzeżnego gościńca na południe od Ceunon, przystanął za najbliższym żywopłotem, wystawiając znad niego głowę. Na szczęście droga okazała się pusta.

Przecisnął się przez krzaki i pośpieszył na północ, w stronę wielkiego, ciężkiego cielska miasta. Słabe światło przenikające przez chmury niemal już zgasło i chciał się znaleźć w Ceunon, nim zapadnie prawdziwa ciemność.

Liczne koła wozów pozostawiły głębokie koleiny w mocno udeptanym trakcie. Krowie placki sprawiały, że co kilka kroków musiał zmieniać ścieżkę. Śnieg zbierał się na ziemi cienką warstwą, która skojarzyła mu się z ozdobną koronką, zakładaną przez damy na wielkie dworskie uroczystości.

Zbliżając się do zewnętrznego muru Ceunon, zwolnił kroku. Tutejsze fortyfikacje były solidne i dobrze zbudowane, choć nie tak wysokie jak w Teirmie czy Dras-Leonie. Bloki szorstko ciosanego, czarnego kamienia połączono zaprawą bez szczelin. Mur został też właściwie wzmocniony od dołu – coś, czego brakowało w Dras-Leonie.

Nie żeby cokolwiek z tego miało znaczenie w starciu ze smokiem bądź Jeźdźcem.

Para strażników wspierała się na pikach po obu stronach południowej bramy miasta. Murtagh zerknął na wznoszące się w górze blanki i machikuły. Na murze nie rozstawiono łuczników. Niedbalstwo.

Kiedy się zbliżył, strażnicy wyprostowali się i Murtagh rozsunął płaszcz, pokazując, że nie jest uzbrojony.

Usłyszał brzęk, gdy tamci skrzyżowali piki.

– Kto idzie? – spytał ten po lewej. Miał twarz niczym zimowa rzepa, gruby nos pokryty siateczką popękanych żyłek i żółty siniak pod prawym okiem.

– Zwykły podróżny przybywający na Maddentide – odparł lekko Murtagh. – Chcę kupić wędzonego bergenheda dla mojego pana.

Mężczyzna po prawej zmierzył go podejrzliwym spojrzeniem. Wyglądał jak kuzyn grubonosa.

– Ty tak twierdzisz. Skąd pochodzisz, wędrowcze? I jak cię zwą?

– Tornac, syn Taretha, a przybywam z Ilirei.

Wzmianka o stolicy sprawiła, że tamci wyprostowali się jeszcze bardziej, zerknęli po sobie, a potem grubonos charknął i splunął na ziemię, pozostawiając ślad na śniegu.

– To okropnie długa droga pieszo, bez bagażu ani konia, dla ledwie kilku buszli ryb.

– Faktycznie – zgodził się Murtagh – ale mój koń złamał nogę zeszłej nocy. Nastąpił na norę borsuka, biedactwo.

– I zostawiłeś siodło? – zdziwił się ten z prawej.

Murtagh wzruszył ramionami.

– Mój pan płaci nieźle, ale nie dość, żebym targał siodło i juki przez pół Alagaësii, jeśli wiesz, co mam na myśli.

Strażnicy uśmiechnęli się złośliwie.

– O tak – rzekł grubonos. – Wiemy. Masz jakiś nocleg? Dość monet na łóżko?

– Dość monet.

Mężczyzna przytaknął.

– Dobra, nie chcemy, żeby obcy spali nam na ulicach. Jeśli dowiemy się, że tak robisz, wylatujesz. Jak będziesz robił kłopoty, wynocha. Od północy do czwartej straży bramy są zamknięte i nie otwieramy ich dla nikogo prócz samej królowej Nasuady.

– Brzmi rozsądnie – mruknął Murtagh.

Grubonos sapnął i strażnicy rozsunęli piki, Murtagh pozdrowił ich pełnym szacunku skinieniem głowy i wkroczył do miasta.

***

Podrapał się po brodzie, zagłębiając się w ulice Ceunon.

Na początku roku wyhodował sobie brodę, by trudniej go było rozpoznać. Uznał, że to się sprawdza, bo jak dotąd nikt go nie zaczepił. Broda jednak drażniła skórę, a on nie pozwalał jej urosnąć dostatecznie, by włosy stały się miękkie i ustępliwe. Denerwował go niechlujny wygląd.

Przystrzyganie brody sztyletem okazało się niepraktyczne, a nie miał ochoty uciekać się do magii, bo kształtowanie zarostu zaledwie słowem i wyobrażonym obrazem nie stanowiło pewnego rozwiązania. Poza tym obawiał się, że zaklęcie może usunąć nie tylko włoski, ale i skórę, zresztą czuł satysfakcję, załatwiając to ręcznie, jak rzemieślnik.

Od druciarza pod Nardą kupił żelazne cążki. Sprawdzały się całkiem nieźle, dopóki je ostrzył, porządnie oliwił i pilnował, by nie zardzewiały. Mimo to odkrył, że pielęgnowanie brody jest niemal równie uciążliwe jak golenie.

Może pozbędzie się jej po wyjeździe z Ceunon.

Główna ulica była błotnistym traktem dwa razy szerszym niż południowy gościniec. Budynki wzniesiono z drewna, na drewnianych ramach, z zakładkowym poszyciem pomiędzy belkami. Same belki miały barwę czarną od sosnowej smoły, która chroniła je przed solą z zatoki, na wielu z nich wyrzeźbiono wizerunki morskich węży, ptaków i svartlingów. Żelazne kurki tkwiły nieruchomo na każdym stromym, wyłożonym dachówką dachu, a szczyty większości domów zdobiły rzeźbione smoki.

Murtagh siłą powstrzymał się od drapania.

Potrafił wyrecytować całą historię miasta, od założenia aż po dzień dzisiejszy, wiedział, że rzeźby wykonano w stylu powszechnie zwanym kysk, wynalezionym przez anonimowego rzemieślnika ponad sto lat temu. Że czarny kamień w murach zewnętrznych pochodził z kamieniołomu leżącego niecałe dwa tuziny mil na północny wschód i że poczciwi mieszkańcy Ceunon śmiertelnie bali się puszczy elfów, Du Weldenvarden, i dokładali wielkich starań, by powstrzymać rzędy wyniosłych sosen o ciemnych igłach przed zagarnięciem ich pól. Wiedział to wszystko i jeszcze więcej.

Ale po co? Odebrał najlepszą edukację w kraju i nie tylko, a jednak jego życie ograniczało się teraz do pełnych niewygód podróży, podczas których ostry słuch i szybka dłoń znaczyły więcej niż wszelkie nauki. Poza tym zrozumienie tego, co było, i tego, co powinno się robić, to dwie zupełnie różne sprawy. Najlepszy przykład stanowił Galbatorix. Król wiedział więcej niż niemal wszyscy – więcej nawet niż część najstarszych elfów bądź smoków – lecz w ostatecznym rozrachunku wiedza nie dodała mu mądrości.

Na ulicach spotkał niewielu ludzi. Było późno, a w dniach po Maddentide odbywało się wiele uczt i zabaw. Większość obywateli przebywała w domach i gospodach, świętując kolejny udany połów bergenhedów.

Minęło go trzech robotników cuchnących tanim piwem i rybimi flakami. Murtagh szedł dalej naprzód, a oni wyminęli go łukiem. Gdy zniknęli za zakrętem, na głównej ulicy znów zapadła cisza i nie dostrzegł nikogo, póki nie dotarł do rynku, gdzie para kupców wypadła zza drzwi składu, kłócąc się krzykliwie. Za nimi na plac wybiegła niska, brodata postać, przemawiająca głosem, który rozbrzmiewał najdonośniej ze wszystkich.

Krasnolud! Murtagh pochylił głowę. Od czasu śmierci Galbatorixa i upadku Imperium ponad rok temu krasnoludy coraz częściej pojawiały się na terenach ludzi. Większość handlowała kamieniami, metalami i bronią, ale widział ich też pracujących jako zbrojni strażnicy (mimo niskiego wzrostu nie należało lekceważyć zdolności bojowych krasnoludów). Nie mógł się powstrzymać od myśli, jak wielu z nich służyło za oczy i uszy swojego króla, Orika, zasiadającego na granitowym tronie w mieście-górze Tronjheim.

Oświetlony od tyłu krasnolud patrzył w jego stronę i Murtagh zachwiał się lekko – ot, kolejny pijak wracający po święcie do domu.

Podstęp zadziałał i krasnolud skupił uwagę na kłócących się kupcach.

Murtagh pośpieszył naprzód. Zwiększająca się liczba krasnoludów jeszcze bardziej utrudniała podróżowanie jemu i Cierniowi. Nie miał nic przeciwko krasnoludom jako rasie bądź kulturze – w istocie całkiem lubił Orika, doceniał także ich niesamowite osiągnięcia architektoniczne. Wszyscy jednak żywili wobec niego głęboką, niezłomną nienawiść za to, że zabił króla Hrothgara, który był poprzednikiem… i wujem Orika. A krasnoludy znane były z pamiętliwości i chowania uraz. Ponieważ zaś żyły długo, ich spory krwi trwały wiele lat.

Czy kiedykolwiek zdoła pogodzić się z Orikiem, jego klanem i ogółem krasnoludów? Nawet jeśli to możliwe, Murtagh nie miał na razie pomysłu, jak to zrobić.

Niestety sytuacja z krasnoludami nie stanowiła wyjątku. Elfy żywiły podobną wrogość wobec niego i Ciernia, ze względu na rolę, jaką odegrali w zabiciu Oromisa i Glaedra. Murtagh właściwie nie mógł ich winić. Oromis i Glaedr byli ostatnimi Jeźdźcem i smokiem ocalałymi sprzed czasów Galbatorixa i elfy darzyły ich niemal religijną czcią. Przynajmniej takie odniósł wrażenie. Fakt, że wraz z Cierniem byli wówczas bezradnymi narzędziami w ręku Galbatorixa, kierowanymi bezlitosną wolą króla, nie zmieniał tego, że to oni zadali śmiertelne ciosy.

Murtagh nie sądził, by elfy próbowały się zemścić, ale wolałby nie wpaść w ich ręce, chyba że w pobliżu znalazłaby się ich obecna królowa, Arya. A nawet wtedy perspektywa wydawała się niezbyt zachęcająca.

Przeciętny człowiek też za nimi nie przepadał, bo powszechnie uważano, że zdradzili Vardenów Galbatorixowi podczas wojny. Zdrajcy zasługiwali jedynie na pogardę obu stron konfliktu, i słusznie – sam Murtagh nie czuł najmniejszego współczucia wobec wężoustych krzywoprzysięzców, takich jak jego ojciec – nie ułatwiało to jednak życia, gdy sam nosił fałszywe piętno.

Nie ma dla nas bezpiecznej przystani, pomyślał i jego usta wygięły się w surowym, pozbawionym rozbawienia uśmiechu. Tak przecież wyglądało całe jego życie. Czemu teraz miałoby być inaczej?

Smród ryb, wodorostów i soli stawał się coraz mocniejszy, gdy Murtagh wędrował wzdłuż nabrzeża, mijając rzędy stojaków do suszenia ryb ustawione z boku ulicy.

Zerknął w górę. Do północy pozostały jeszcze trzy, cztery godziny, mnóstwo czasu, by zakończyć interesy i opuścić Ceunon. Po tak długim czasie spędzonym pod gołym niebem, na dzikich pustkowiach, bliskość budynków nieprzyjemnie go przytłaczała. Pod tym względem coraz bardziej i bardziej przypominał Ciernia.

Usłyszał muzykę i głosy i ujrzał karczmę będącą celem jego wizyty: Syte Jadło. Niski budynek o ciemnych belkach miał kryształowe okna osadzone w ścianie frontowej – rzadki luksus w tej części świata – a na bruku ulicznym jaśniały płatki żółtego światła: zachęta, by wejść do środka, odpocząć i się weselić.

Sarros wybrał tę karczmę na miejsce następnego spotkania. Już samo to wzbudziło czujność Murtagha. Mimo wszystko jednak Syte Jadło wyglądało dość niewinnie: kolejna uboga, walcząca o przeżycie gospoda, jak wiele innych. Pomijając kryształowe okna, podobne można było znaleźć w każdym nadmorskim miasteczku bądź wsi w całym kraju. Z drugiej strony Murtagh już dawno nauczył się, że rzadko można ufać pozorom.

Zebrał się w sobie, szykując się na hałas, jaki zaraz wypełni mu uszy, i pchnięciem otworzył drzwi.

Rozdział II

Syte Jadło

Gospoda była ciepła i przytulna, czysta i zadbana; podłogę zaściełało świeżo ścięte sitowie, stoły lśniły czystością, a baryłki, butelki i kubki za wypolerowanym szynkwasem ustawiono w równych rzędach. Trzaskający ogień na czystym kamiennym kominku ogrzewał całą salę. Siedzący tuż przy nim mężczyzna z kozią bródką, wyróżniający się ekstrawaganckimi, bufiastymi rękawami, brzdąkał na lutni.

Cokolwiek śpiewał, trudno było usłyszeć poprzez głośny szum głosów wypełniający zatłoczoną salę. Maddentide minęło i mieszkańcy Ceunon cieszyli się z tego.

Karczmarz, niski, łysiejący mężczyzna w brudnym fartuchu, krzątał się spocony między stołami, podając trunki i talerze wędzonego śledzia. Nie wędzonego bergenheda, zauważył Murtagh.

Pewnie zjedli go tyle, że wystarczy im na cały rok, pomyślał.

Strząsnął garść płatków śniegu z płaszcza i ruszył w stronę pustego stołu przy palenisku.

Gdy tylko usiadł, karczmarz pośpieszył do niego.

– Sigling Oreffson, do usług, panie…

– Tornac, syn Teretha.

Sigling otarł dłonie o fartuch.

– To dla mnie zaszczyt. Co mogę podać?

– Coś gorącego z kuchni. Żołądek przysechł mi do kręgosłupa. – Murtagh nie zamierzał zmarnować okazji do zjedzenia gorącego posiłku, którego choć raz sam nie musiał przyrządzać.

– A do picia?

– Kubek ale, niezbyt mocnego, jeśli łaska. – Wcisnął w dłoń karczmarza trzy miedziaki.

Sigling zawracał już ku zapleczu.

– W mgnieniu oka, w mgnieniu oka, mości Tornacu.

Mości Tornacu. Dźwięk tego imienia zawsze zaskakiwał Murtagha. Miał nadzieję, że jego staremu nauczycielowi fechtunku spodobałoby się, że go używa, biorąc pod uwagę, jak bardzo zszargał własną reputację. Murtagh chciał uczcić pamięć Tornaca, tak samo jak wtedy, kiedy nadał to miano swojemu ogierowi po tym, jak Tornac zginął podczas ich ucieczki z Urû’baenu…

Na tę myśl Murtagh z irytacją zmarszczył brwi. Nigdy się nie dowiedział, co się stało z koniem po tym, jak Galbatorix zaaranżował pułapkę i porwanie Murtagha z Tronjheimu. Niewiedza wciąż go drażniła. Ogier był dzielnym i wiernym towarzyszem, jak jego imiennik.

Murtagh rozejrzał się po sali. Robotnicy portowi, rybacy i inni mieszkańcy Ceunon zachowywali się hałaśliwie. Wielu nieobecnych ojców powróciło po tygodniach spędzonych na statku i morzu, by świętować Maddentide. Sprawiali wrażenie ludzi przyjacielskich, lecz mimo wszystko Murtagh upewnił się, że znalazł najkrótszą drogę do obu wyjść, frontowego i tylnego.

Przygotowania nigdy nie zaszkodzą.

Sarrosa wciąż nie było, lecz Murtagh nie przejmował się tym zbytnio. To handlarz wyznaczył dzień ich spotkania, a Murtagh wiedział, że Sarros prędzej odciąłby sobie dłoń, niż przegapił szansę zarobienia kolejnych kilku monet.

Para robotników – murarzy, sądząc po skórzanych fartuchach i muskularnych, umazanych zaprawą ramionach – padła na krzesła po drugiej stronie stołu Murtagha. Zaczęli je odsuwać, on jednak zaprotestował.

– Przepraszam, ale spodziewam się przyjaciela. – Uśmiechnął się w, jak liczył, życzliwy, niedrażniący sposób.

Jeden z murarzy wyglądał, jakby chciał się kłócić, drugiemu najwyraźniej nie spodobało się coś w twarzy Murtagha. Pociągnął towarzysza za rękę.

– Chodźże, Herk. Postawię ci piwo przy barze.

– Dobra, dobra, puszczaj.

Przyjaciel nadal ciągnął go za rękę, dopóki tamten nie ruszył za nim w stronę szynkwasu.

Murtagh odprężył się odrobinę. Naprawdę nie chciał się wdawać w bezsensowne bójki.

I nagle pośród szumu głosów wypełniających salę jego uszu dobiegło jedno słowo.

– Eragon.

Murtagh zesztywniał. Obrócił się na krześle, szukając wzrokiem źródła słowa. Tam. Trubadur z bródką brzdąkający na lutni. Z początku trudno było zrozumieć tekst jego pieśni, Murtagh jednak obserwował wargi mężczyzny i skupiwszy się, w końcu je rozszyfrował.

A trubadur śpiewał:

…aż do strasznego Urû’baenu.

Patrzcie! Przesławny Smoczy Jeździec w glorii chwały

mknął, by uwolnić od grozy kraj cały.

Mocarz Eragon z krwawym królem i tyranem się zderzył.

Ach, co za walka, nikt by nie uwierzył.

Klingą ognistą, z jasnym błyskiem w oku,

zabił strasznego despotę tego roku,

Galbatorixa, zgubę tak Jeźdźców, jak i smoków.

Murtagh skrzywił się z niesmakiem. Poczuł nagłą ochotę, by rzucić w tamtego butem. Zwrotki nie tylko źle ułożono i zaśpiewano – żaden bard nie odważyłby się tak fałszować na dworze, z obawy, że zostałby ukarany chłostą i wygnaniem – ale nie odpowiadały prawdzie.

– Przegrałby, gdyby nie ja – wymamrotał Murtagh, myśląc o Eragonie.

A jednak prócz tych, którzy byli obecni pod koniec w sali tronowej Galbatorixa, nikt o tym nie wiedział i nikogo to nie obchodziło. Jeśli nawet Eragon, Nasuada bądź Arya przemówili w obronie jego bądź Ciernia, wyjaśniając rolę, jaką odegrali w śmierci Galbatorixa i Shruikana, wieści o tym jeszcze do niego nie dotarły. Bardzo mu się to nie podobało. Może prawda potrzebuje więcej czasu, by dotrzeć do zwykłych ludzi? A może Eragon, Nasuada i Arya woleli, by świat myślał o nim jak najgorzej, traktowali go jako wygodnego kozła ofiarnego, potwora w ciemności, na którym mogą skupić się lęki ludzi, pozwalając im swobodnie rządzić, jak tylko zapragną?

Tak czy siak, w opinii większości mieszkańców Alagaësii Eragon był największym bohaterem, jaki kiedykolwiek żył, i nikt nie mógł stać ponad nim.

Murtagh parsknął cicho. Akurat. Ale kiedy piosenka bądź opowieść zyska popularność, nie da się z nią walczyć. Jakże często prawdę naginano tak, by brzmiała jak należy. Przynajmniej trubadur nie zawracał sobie głowy rozwijaniem wątku domniemanego zwycięstwa Eragona nad Murtaghiem i Cierniem. Bo gdyby o tym zaśpiewał, Murtagh chyba faktycznie rzuciłby w niego butem.

– A, jest pan, mości Tormacu! – wykrzyknął Sigling, podsuwając mu pod nos talerz i kubek. – Gdybyś potrzebował coś jeszcze, starczy zawołać, a zjawię się migusiem.

Nim Murtagh zdążył podziękować, karczmarz pośpieszył obsłużyć kolejny stół.

Murtagh podniósł kuty żelazny widelec leżący obok talerza i zaczął jeść. Pieczona baranina i rzepa, z połówką bochna czarnego, żytniego chleba. Skromny posiłek, ale smakował lepiej niż wszystko, co zdołał przyrządzić przez ostatnie trzy miesiące. I choć zgodnie z jego prośbą ale było niewiele mocniejsze od wody, jemu to pasowało. Póki przebywał w Ceunon, wolał mieć trzeźwy umysł.

Jedząc, ustawił talerz na kolanie i odchylił się na krześle, wyciągając nogi w stronę ognia.

Dziwnie się czuł wśród tak wielu ludzi. Przez ostatnie dwanaście miesięcy przywykł do tego, że był sam z Cierniem, do dźwięków wiatru i śpiewów ptaków, do polowania na jedzenie i tego, że polują na niego. Rozmowa ze strażnikami i Siglingiem – a nawet z murarzami – przypominała próby gry na niedostrojonym instrumencie.

Zgarnął sos z baraniny kawałkiem żytniego chleba i wsunął go do ust.

Drzwi gospody otwarły się i do środka wpadła drobna ciemnowłosa dziewczynka. Włosy miała splecione w dwa zawinięte warkocze, sukienkę haftowaną w barwne wzory i wyglądała, jakby niedawno płakała.

Murtagh patrzył, jak dziewczynka przechodzi przez salę, stąpając lekko jak piórko. Wśliznęła się za kontuar, Sigling powiedział coś do niej. Kiedy stali obok siebie, Murtagh dostrzegł rodzinne podobieństwo: dziewczynka miała usta i podbródek karczmarza.

Po chwili znów wyłoniła się zza szynkwasu, niosąc talerz z chlebem, serem i jabłkiem. Uniosła go nad głowę i wyćwiczonym krokiem zaczęła lawirować pomiędzy zatłoczonymi stołami, aż w końcu dotarła przed wielki kamienny kominek. Bez pytania usiadła na krześle naprzeciwko Murtagha.

Otworzył usta i je zamknął.

Dziewczynka miała najwyżej dziesięć lat, może nawet ledwie sześć. Nigdy nie potrafił oceniać wieku dzieci.

Oderwała sobie piętkę chleba i zaczęła przeżuwać z gwałtowną determinacją, a Murtagh obserwował ją zaciekawiony. Minęły lata, odkąd przebywał w pobliżu dziecka, i z zaskoczeniem odkrył, że go fascynuje. Wszyscy tak kiedyś zaczynaliśmy, pomyślał, tacy młodzi, niewinni. Co poszło nie tak?

Dziewczynka wyglądała, jakby znów miała wybuchnąć płaczem. Wgryzła się w jabłko i prychnęła z irytacją, gdy ogonek utknął jej w szczelinie między przednimi zębami.

– Wyglądasz na zdenerwowaną – rzekł łagodnie Murtagh.

Skrzywiła się, wydłubała ogonek z zębów i cisnęła w ogień.

– To wszystko wina Hjordis! – Przemawiała z takim samym mocnym północnym akcentem jak ojciec.

Murtagh rozejrzał się. Wciąż nie dostrzegł Sarrosa, toteż uznał, że bezpiecznie będzie trochę porozmawiać. Ale ostrożnie. Słowa bywają równie zdradzieckie jak pułapki na niedźwiedzie.

– Ach tak? – Odłożył widelec i odwrócił się na krześle, by się jej przyjrzeć. – A kim jest ta Hjordis?

– To córka Jareka, cechmistrza murarskiego jarla – wyjaśniła nadąsana dziewczynka.

Murtagh zastanawiał się, czy jarlem wciąż jest lord Tarrant, czy może elfy zastąpiły go kimś innym, kiedy zajęły miasto. Spotkał Tarranta na dworze lata temu: był to wysoki, zamknięty w sobie mężczyzna, który rzadko wypowiadał więcej niż kilka słów naraz. Jarl sprawiał wrażenie przyzwoitego człowieka, ale każdy, kto latami cieszył się łaską Galbatorixa, musiał mieć lód w sercu i krew na rękach.

– Rozumiem. I dlatego jest ważną osobą?

Dziewczynka pokręciła głową.

– Dlatego myśli, że jest ważna.

– A czym dokładnie cię tak bardzo zdenerwowała?

– Wszystkim! – Dziewczynka z wściekłością odgryzła kęs jabłka i schrupała szybko. Murtagh zauważył, jak się krzywi, jakby przygryzła sobie policzek od wewnątrz. Oczy zaszły jej łzami, przełknęła głośno.

Murtagh pociągnął łyk ale.

– Fascynujące. – Starł serwetką plamkę piany z wąsów. – Czy zatem masz ochotę powtórzyć mi tę historię? Może dzięki rozmowie poczujesz się lepiej.

W niebieskich oczach dziewczynki dostrzegł podejrzliwy błysk. Przez chwilę Murtaghowi zdawało się, że wstanie i odejdzie.

– Tata nie chciałby, żebym zawracała ci głowę – rzekła w końcu.

– Mam trochę czasu, czekam na współpracownika, który niestety ma w zwyczaju się spóźniać. Jeśli chcesz podzielić się ze mną swoimi smutkami, proszę, możesz mnie uznać za zafascynowanego słuchacza.

Murtagh odkrył, że używa języka i zdań bardziej pasujących do dworu. Oficjalne frazy sprawiały, że czuł się bezpiecznie, a poza tym bawiło go, że zwraca się do małej jak do szlachetnej damy.

Zaczęła wymachiwać nogami.

– No… chciałabym, ale nie mogę, jeśli nie zostaniemy przyjaciółmi.

– Ach tak? A w jaki sposób możemy się zaprzyjaźnić?

– Musisz mi powiedzieć, jak masz na imię, głuptasie.

Murtagh się uśmiechnął.

– Oczywiście. Ależ jestem niemądry. W takim razie mam na imię Tormac. – Wyciągnął rękę.

– Essie Singlingsdaughter.

Gdy uścisnęli sobie ręce, Murtagh wyczuł, że dłoń i palce dziewczynki są zaskakująco gładkie i drobne. Zorientował się, że musi to zrobić bardzo ostrożnie, jakby dotykał delikatnego kwiatu.

– Bardzo miło mi cię poznać, Essie. A teraz powiedz, co cię gryzie.

Dziewczynka wbiła wzrok w trzymane w dłoni nadjedzone jabłko, westchnęła i odłożyła je na talerz.

– To wszystko wina Hjordis.

– Już mówiłaś.

– Zawsze była dla mnie wredna i kazała swoim koleżankom mnie zaczepiać.

Murtagh przybrał poważną minę.

– To bardzo nieładnie z ich strony.

Essie pokręciła głową, w jej oczach rozbłysło oburzenie.

– Nie! To znaczy czasami i tak się mnie czepiały, ale kiedy jest tam Hjordis, robi się naprawdę paskudnie.

– I tak właśnie było dzisiaj?

– Tak. Mniej więcej. – Odłamała kawałek sera i zaczęła go skubać zatopiona w myślach.

Murtagh czekał cierpliwie. Uznał, że podobnie jak w przypadku koni łagodność sprawdzi się znacznie lepiej niż siła.

W końcu Essie odezwała się, zniżając głos.

– Przed żniwami Hjordis zaczęła być dla mnie milsza. Myślałam, że w końcu będzie lepiej, zaprosiła mnie nawet do swojego domu. – Zerknęła na niego nieśmiało, z ukosa. – Stoi tuż obok zamku.

– Imponujące.

Zaczynał rozumieć; bogatsi rzemieślnicy zawsze czepiali się szlachty jak kleszcze psów. Zazdrość to uniwersalna ludzka cecha (a inne rasy też nie są od niej wolne).

Essie przytaknęła.

– Podarowała mi jedną ze swoich wstążek, tę żółtą, i powiedziała, że mogę przyjść na przyjęcie z okazji Maddentide.

– I poszłaś?

Znów pokiwała głową.

– To… to było dzisiaj.

Do oczu napłynęły jej gorące łzy, zaczęła mrugać gwałtownie, zła na siebie.

Murtagh patrzył na nią z troską. Wyciągnął zza pazuchy sfatygowaną chusteczkę. Może i żył w głuszy jak zwierzę, ale przestrzegał pewnych zasad.

– Już, już.

Z początku Essie wahała się, czy ją przyjąć. Ale potem łzy popłynęły jej po policzkach, więc chwyciła chustkę i szybko otarła oczy.

– Dziękuję, proszę pana.

Murtagh pozwolił sobie na kolejny lekki uśmiech.

– Od bardzo dawna nikt się tak do mnie nie zwracał, ale bardzo proszę. Rozumiem, że przyjęcie nie poszło najlepiej?

Essie skrzywiła się i odsunęła chustkę w jego stronę, choć wciąż wyglądała na bliską łez.

– Przyjęcie było w porządku. Chodzi o Hjordis. Po wszystkim znów zrobiła się wredna i… i… – Odetchnęła głęboko, jakby chciała napełnić brzuch odwagą. – I powiedziała, że jeśli nie zrobię tego, co mi każe, poprosi ojca, żeby nie przychodził do naszej gospody w Święto Przesilenia. – Zerknęła na Murtagha, jakby sprawdzała, czy wie, jakie to ważne. – Wszyscy murarze przychodzą tu, żeby się napić, i… – Czknęła wbrew sobie. – Piją bardzo dużo, a to znaczy, że wydają mnóstwo miedziaków.

Opowieść dziewczynki przywołała nieprzyjemne wspomnienia. Sam, dorastając na dworze Galbatorixa, wiele wycierpiał z rąk starszych dzieci. Nim nauczył się ostrożności, nim Tornac pokazał mu, jak się bronić.

Murtagh odstawił talerz na stół i z poważną miną pochylił się ku Essie.

– Co ci kazała zrobić?

Zawstydzona Essie wbiła wzrok w zabłocone trzewiki. Kilka razy kopnęła krzesło. Gdy znów zaczęła mówić, słowa popłynęły z jej ust w pośpiechu.

– Chciała, żebym wepchnęła Cartha do końskiego żłobu.

– Carth to twój przyjaciel?

Przytaknęła z nieszczęśliwą miną.

– Mieszka na przystani, ma ojca rybaka.

Murtagh poczuł nagłą gwałtowną niechęć do Hjordis. Poznał na dworze wiele podobnych osób: złośliwych, małostkowych ludzi, całkowicie skupionych na poprawianiu własnej pozycji i uprzykrzaniu życia wszystkim, których uważali za gorszych od siebie.

– Czyli raczej nie zapraszają go na takie przyjęcia?

– Nie, ale Hjordis posłała służkę, żeby przyprowadziła go do domu, i… – Essie z zaciętą miną wbiła wzrok w Murtagha. – Nie miałam wyboru! Gdybym go nie popchnęła, powiedziałaby ojcu, żeby nie przychodził do Sytego Jadła.

– Rozumiem – rzucił Murtagh, zmuszając się, by zachować spokój, choć czuł, jak ogarnia go coraz większy gniew wobec tak wielkiej niesprawiedliwości. Znał go aż za dobrze. – Zatem popchnęłaś przyjaciela. Zdołałaś go przeprosić?

– Nie. – Essie jeszcze bardziej zrzedła mina. – Ja… uciekłam, ale wszyscy widzieli. Nie będzie już się chciał ze mną przyjaźnić, nikt nie będzie. Hjordis mnie oszukała i jej nienawidzę. – Złapała jabłko i ugryzła szybko.

Murtagh otworzył usta, by coś powiedzieć, w tym jednak momencie podszedł do nich Sigling niosący parę kubków do stołu przy ścianie. Spojrzał z dezaprobatą na Essie.

– Moja córka nie narzuca się chyba panu, mości Tornacu? Ma paskudny nawyk zaczepiania gości, kiedy próbują coś zjeść.

– Ależ nie. – Murtagh uśmiechnął się. – Od bardzo dawna jestem w drodze, towarzyszą mi tylko słońce i księżyc. Potrzebuję chwili rozmowy. W istocie… – wsunął palce za pas i podał karczmarzowi dwie sztuki srebra – …zechcesz dopilnować, by stoły obok pozostały pus-te? Spodziewam się znajomego, musimy omówić kilka, hmm… interesów.

Monety zniknęły w kieszeni fartucha. Sigling pokiwał głową.

– Oczywiście, mości Tornacu.

Znów zerknął z troską na Essie, po czym odwrócił się i odszedł.

Dziewczynka sprawiała wrażenie mocno przygaszonej.

– No dobrze. – Murtagh wyciągnął nogi w stronę kominka. – Opowiadałaś mi swoją smutną historię, Essie Siglingsdaughter. Czy to już wszystko?

– Wszystko – szepnęła.

Podniósł z talerza widelec i zaczął obracać go w palcach. Dziewczynka przyglądała się temu zafascynowana.

– Nie może być aż tak źle, jak sądzisz. Z pewnością, gdybyś tylko wyjaśniła to przyjacielowi…

– Nie – ucięła stanowczo. – Nie zrozumie. Nigdy już mi nie zaufa. Znienawidzą mnie za to.

Głos Murtagha zabrzmiał nieco ostrzej.

– W takim razie może tak naprawdę nie byli twoimi przyjaciółmi.

Pokręciła gwałtownie głową, potrząsając warkoczami.

– Byli! Ty nie rozumiesz! – Zniecierpliwiona uderzyła pięścią w poręcz krzesła. – Carth jest… jest naprawdę miły, wszyscy go lubią, a teraz znielubią mnie. Ty nic nie wiesz, jesteś duży i… i stary.

Brwi Murtagha uniosły się wysoko.

– Zdziwiłabyś się, jak wiele wiem. Czyli cię znielubią. Co zamierzasz z tym zrobić?

– Chcę uciec – wypaliła. Gdy tylko uświadomiła sobie, co powiedziała, spojrzała na niego z paniką. – Proszę, nie mów tatkowi!

Murtagh pociągnął kolejny łyk z kubka i przygładził dłonią brodę. Myśli wirowały mu w głowie. Rozmowa z zabawnej stała się nagle śmiertelnie poważna. Jedno nieprzemyślane słowo mogło pchnąć Essie na drogę, której w przyszłości pożałuje – i wiedział, że sam także będzie żałował, jeśli nie spróbuje zawrócić jej na właściwą ścieżkę.

Ostrożnie, pomyślał.

– A dokąd byś poszła?

– Na południe – odparła; wyraźnie już to przemyślała. – Gdzie jest ciepło. Jutro wyjeżdża stąd karawana. Przewodnik tu bywa, jest miły. Mogłabym się wykraść i pojechać z nimi do Gil’eadu.

Murtagh postukał paznokciem w zęby widelca.

– A potem?

Dziewczynka się wyprostowała.

– Chcę odwiedzić Góry Beorskie i zobaczyć krasnoludy! To one zrobiły nasze okna. Czyż nie są ładne? – Wskazała palcem.

– Bez dwóch zdań.

– Byłeś kiedyś w Górach Beorskich?

– Owszem, raz, dawno temu – przyznał Murtagh.

Essie przyjrzała mu się z nowym zainteresowaniem.

– Naprawdę? I faktycznie są tak wysokie, jak wszyscy twierdzą?

– Tak wysokie, że nie widać ich szczytów.

Odchyliła się na krześle, zadzierając głowę, jakby próbowała to sobie wyobrazić.

– Cudownie.

Murtagh prychnął cicho.

– Owszem, jeśli nie liczyć miejscowych, którzy posyłają w twoją stronę strzały. Zdajesz sobie sprawę, Essie Siglingsdaughter, że ucieczka nie rozwiąże twoich tutejszych problemów?

– Jasne, że nie. – „To przecież oczywiste”, mówiła jej mina. – Ale jeśli wyjadę, Hjordis nie będzie mnie dłużej dręczyć.

Słysząc dźwięczące w jej głosie głębokie przekonanie, Murtagh o mało nie wybuchnął śmiechem. Ukrył rozbawienie, pociągając długi łyk z kubka; nim przełknął, odzyskał panowanie nad sobą i spoważniał.

– Albo… to tylko taka sugestia… mogłabyś spróbować rozwiązać problem, zamiast uciekać.

– Nie da się go rozwiązać – upierała się.

– A twoi rodzice? Na pewno będą okrutnie za tobą tęsknić. Chcesz, żeby tak cierpieli?

Essie skrzyżowała ręce na piersi.

– Zostaną im mój brat, moja siostra i Olfa. Ma tylko dwa lata. – Wydęła usta. – Nie będą za mną tęsknić.

– Bardzo poważnie w to wątpię – mruknął Murtagh. – Poza tym pomyśl, czemu właściwie zrobiłaś to, co ci kazała Hjordis? Pomogłaś ochronić Syte Jadło. Gdyby rodzice wiedzieli, jak bardzo się poświęciłaś, z pewnością byliby dumni.

– Uh-huh… – Essie nie wyglądała na przekonaną. – Gdyby nie ja, w ogóle nie mieliby tego problemu. To ja jestem problemem. Jeśli odejdę, wszystko się ułoży.

Z determinacją uniosła ogryzek i cisnęła go w głąb kominka.

Z paleniska wzbił się snop iskier. Syk zamieniającej się w parę wody zagłuszył trzask płomieni.

Rękaw dziewczynki podjechał w górę i na jej lewym przegubie Murtagh dostrzegł poskręcaną, czerwoną bliznę, grubą jak lina. Jego wargi uniosły się, odsłaniając zęby.

– Co to takiego? – spytał przesadnie swobodnym tonem.

– Co?

– Tu, na twojej ręce.

Essie opuściła wzrok i jej policzki i uszy poczerwieniały gwałtownie.

– Nic – wymamrotała, szybko obciągając mankiet.

– Mogę? – spytał Murtagh najłagodniej, jak umiał, i wyciągnął ku niej dłoń.

Z początku Essie zawahała się, ale w końcu ustąpiła i pozwoliła mu wziąć się za rękę.

Odwróciła głowę, gdy delikatnie podciągnął mankiet rękawa. Blizna wznosiła się przez przedramię aż do łokcia – długie, gniewne świadectwo bólu. Na ten widok w żyłach Murtagha zapłonął zimny ogień, a jego własna paskudna blizna na plecach zapiekła współczująco.

Szybko zasłonił ją z powrotem.

– To… bardzo imponująca blizna. Powinnaś być z niej dumna.

Zaskoczona zerknęła na niego.

– Dlaczego? Jest brzydka i jej nie cierpię.

W kącikach ust Murtagha zatańczył lekki uśmiech.

– Ponieważ blizna jest świadectwem tego, że przeżyłaś. Oznacza też, że jesteś twarda i ciężko cię zabić. Znaczy, że żyłaś. Blizna to coś, co należy podziwiać.

– Mylisz się. – Essie wskazała stojący na kominku dzbanek pomalowany w dzwonki. Od krawędzi aż po podstawę biegła długa szczelina. – Znaczy tylko, że nie jesteś cały.

– Och – mruknął cicho Murtagh. – Czasami jednak, jeśli bardzo się postarasz, możesz naprawić uszkodzenie i całość staje się silniejsza niż przedtem.

Dziewczynka skrzyżowała ręce, wciskając lewą dłoń pod pachę.

– Hjordis i reszta zawsze się z niej wyśmiewają – wymamrotała. – Mówią, że rękę mam czerwoną jak rak i że przez to nigdy nie znajdę męża.

– A co mówią twoi rodzice?

Skrzywiła się.

– Że to nie ma znaczenia. Ale przecież ma, zgadza się?

Murtagh pochylił głowę.

– Tak, chyba ma. Po prostu rodzice starają się chronić cię najlepiej, jak umieją.

– Ale nie mogą. – Wydęła policzki.

Nie, pewnie faktycznie nie, pomyślał i jeszcze bardziej spochmurniał.

Essie zerknęła na niego i jakby skuliła się na krześle.

– A ty masz jakieś blizny? – spytała.

Z jego ust wyrwał się pozbawiony rozbawienia śmiech.

– O tak. – Wskazał drobną białą bliznę na podbródku – przerwę w poza tym gęstej brodzie. – Ta ma zaledwie kilka miesięcy. Przyjaciel zostawił mi ją przypadkiem, kiedy się bawiliśmy. Niezgrabiasz. – Cierń zahaczył go w podbródek czubkiem łuski na lewej przedniej łapie, rozcinając skórę. Nie była to poważna rana, ale mocno bolała, a krwawiła jeszcze mocniej. – Co się stało z twoją ręką?

Essie zaczęła skubać krawędź stołu.

– To był wypadek – mruknęła. – Na rękę spadł mi garnek pełen wrzątku.

Oczy Murtagha się zwęziły.

– Tak po prostu spadł?

Essie przytaknęła.

– Mmm… – Wbijał wzrok w ogień, w jego źrenicach odbijały się iskry i czerwony żar. Nie wierzył dziewczynce. Owszem, wypadki się zdarzały, ale jej skrytość sugerowała coś gorszego.

Poruszył żuchwą, zaciskając zęby. Korzeń prawego dolnego trzonowca zapulsował ostrzegawczo. Wiele krzywd potrafił odpuścić, ale krzywda dziecka z rąk matki bądź ojca do nich nie należała.

Zerknął w stronę szynkwasu. Może powinien rozmówić się z Siglingiem, zasiać w jego sercu strach przed Smoczym Jeźdźcem.

Essie się poruszyła.

– Skąd jesteś? – spytała.

– Z bardzo daleka.

– Na południu?

– Tak, na południu.

Znów kopnęła krzesło.

– Jak tam jest?

Murtagh powoli wciągnął powietrze i uniósł głowę, wpatrując się w sufit. Ogień w jego żyłach wciąż płonął.

– To zależy, dokąd się udasz. Na świecie są miejsca gorące i zimne, a także takie, w których nigdy nie przestaje wiać. Lasy z pozoru bez końca, jaskinie sięgające największych głębin ziemi i równiny pełne olbrzymich stad jeleni.

– Są tam potwory?

– Oczywiście. – Popatrzył na nią. – Zawsze są jakieś potwory. Niektóre nawet wyglądają jak ludzie… Też kiedyś uciekłem z domu, wiesz?

– Naprawdę?

Skinął głową.

– Byłem starszy od ciebie, ale owszem, uciekłem. Mimo to nie uwolniłem się od tego, przed czym uciekałem… Posłuchaj mnie, Essie, wiem, myślisz, że kiedy stąd odejdziesz, będzie lepiej, ale…

– Tu jesteś, Tarnacu z Drogi – usłyszeli chytry, oślizgły głos. Sarros.

Handlarz wszedł między stoły. Był chudy i zgarbiony, na ramiona zarzucił połatany płaszcz okrywający postrzępione ubranie; na jego palcach lśniły pierścienie. Cuchnął mokrym futrem, a jego ruchy i wygląd miały w sobie coś niepokojąco kociego.

Murtagh z trudem powstrzymał przekleństwo. Że też musiał się zjawić akurat teraz.

– Sarrosie. Czekam na ciebie.

– Ostatnio na traktach zrobiło się niebezpiecznie. – Sarros zabrał puste krzesło i postawił dokładnie między Essie i Murtaghiem, po czym usiadł naprzeciw nich.

Dziewczynka niespokojnie odchyliła się od niego.

Murtagh rozejrzał się szybko. Dostrzegł jeszcze sześciu mężczyzn, którzy weszli do gospody, kiedy nie uważał. Wyglądali na twardzieli, ale nie takich jak rybacy – nosili futra i skóry, a sposób, w jaki owijali się płaszczami, świadczył o tym, że ukrywają pod nimi przypięte do pasów miecze.

Strażnicy Sarrosa. Murtaga zirytowało to, że stracił z oczu otoczenie, skupiając się na rozmowie z Essie. Powinien lepiej się postarać. Dekoncentracja to prosta droga do śmierci bądź więzienia.

Sigling czujnie obserwował zza szynkwasu nowych gości. Gospodarz wyciągnął obszytą skórą pałkę i w ostrzegawczym geście położył obok ścierki. Mimo zastrzeżeń co do charakteru ojca Essie, Murtagh z aprobatą przyjął jego przezorność. Karczmarz nie był głupcem, bez dwóch zdań.

Znów skupił uwagę na Sarrosie, który wskazał dziewczynkę długim, brudnym palcem.

– Musimy omówić interesy. Odeślij smarkulę.

Nie, raczej nie, uznał Murtagh. Jeszcze nie skończył rozmawiać z małą, a poza tym jej obecność mogła zadziałać cywilizująco na Sarrosa. Handlarz w najlepszym razie był człowiekiem niekulturalnym, a w najgorszym – nieokrzesanym prostakiem.

– Nie mam nic do ukrycia – odparł gładko. – Może zostać. – Zerknął na nią. – Jeśli cię to interesuje, może dowiesz się czegoś użytecznego o tym świecie.

Essie skuliła się na krześle, ale nie wstała.

Sarros syknął przeciągle przez zaciśnięte zęby i pokręcił głową.

– To głupota, wędrowcze. Ale rób, jak chcesz, nie będę protestował, nawet jeśli zaczniesz stawiać stopy w poprzek.

W oczach Murtagha pojawił się stalowy błysk.

– Istotnie. Powiedz mi zatem, co znalazłeś. Minęły trzy miesiące i…

Sarros machnął ręką.

– Tak, tak, trzy miesiące. Już mówiłem, to niebezpieczne tereny. Ale znalazłem trochę informacji o tym, czego szukasz, i coś lepszego niźli informacje. Znalazłem to.

Ze skórzanej sakiewki u pasa wyciągnął coś czarnego wielkości pięści i rzucił na stół.

Murtagh pochylił się, podobnie Essie.

Tym czymś okazał się kamień, ale lśniący w sposób niepodobny do żadnego kamienia, zupełnie jakby w jego wnętrzu ukryto kawałek żarzącego się węgla. Otaczała go silna woń siarki, paskudna niczym smród zgniłego jaja.

Essie powęszyła i zmarszczyła nos.

Murtagh poczuł nagły ucisk w piersi. Miał nadzieję, że się mylił. Że szepty i plotki nic nie znaczą… Strzeżcie się głębin i nie zapuszczajcie się tam, gdzie ziemia staje się czarna i krucha, a powietrze cuchnie siarką, w tych miejscach bowiem czyha zło. Powiedział mu to prastary smok Umaroth, nim obaj z Cierniem wyruszyli na dobrowolne wygnanie.

Murtagh modlił się, by Umaroth nie miał racji, by jakieś nowe zagrożenie nie przebudziło się na bezludnych ziemiach krainy. Powinien był wiedzieć, że nie ma sensu wątpić w mądrość tak starego smoka.

– Co to dokładnie jest? – spytał, nie odrywając wzroku od kamienia.

Sarros wzruszył ramionami niczym czaple na nabrzeżu.

– Mam tylko mroczne podejrzenia, ale szukałeś rzeczy nietypowych, dziwnych, nie na miejscu, niepasujących do niczego.

– Było ich więcej czy…?

Sarros przytaknął.

– Tak słyszałem. Całe pole zasypane kamieniami.

Ucisk w piersi Murtagha jeszcze się wzmógł.

– Czarne i spalone?

– Jak po pożarze, tyle że bez żadnych śladów ognia ani dymu.

– Gdzie ono jest? – wtrąciła Essie.

Sarros uśmiechnął się nieprzyjemnie i dziewczynka się cofnęła. Jak wielu jeźdźców z centralnych równin Alagaësii, handlarz miał spiłowane i szpiczaste zęby.

U Murtagha widok ten przywołał nieprzyjemne wspomnienie innego, jeszcze bardziej odstręczającego człowieka o podobnych zębach – Durzy.

– No i przechodzimy do najważniejszego, dziecino. O tak. – Murtagh sięgnął po kamień, ale Sarros zasłonił ręką lśniący odłamek, oplatając go palcami. – Nie – rzucił. – Najpierw zapłata, wędrowcze.

Murtagh z niezadowoleniem zacisnął usta, po czym spod grubego płaszcza wyciągnął małą skórzaną sakiewkę. Kiedy położył ją na stole, zadźwięczał metal.

Sarros uśmiechnął się szerzej. Murtagh rozplątał rzemyki sakiewki, w środku błysnęło złoto. Essie gwałtownie chwyciła powietrze. Murtagh wątpił, by widziała wcześniej całą koronę.

– Połowa teraz – oznajmił. – A reszta, kiedy mi powiesz, gdzie to znalazłeś. – Trącił kamień czubkiem palca.

Sarros odpowiedział dziwnym, zdławionym odgłosem. To był śmiech.

– O nie, wędrowcze. Bynajmniej. Myślę, że raczej powinieneś oddać nam wszystkie swoje pieniądze, a wtedy może pozwolimy ci zachować głowę.

Po drugiej stronie sali odziani w skóry mężczyźni wsunęli dłonie pod płaszcze i Murtagh zobaczył na wpół ukryte pod nimi rękojeści mieczy.

Nie zdziwiło go to, ale poczuł zawód. Czy Sarros naprawdę chciał złamać warunki umowy tylko z chciwości?

Jakież to pospolite.

Essie zauważyła miecze i zesztywniała. Do diaska. Nim Murtagh zdołał zainterweniować, otworzyła usta i już miała wydać ostrzegawczy okrzyk, gdy Sarros dobył noża o cienkim ostrzu i przycisnął jej do gardła.

– Tsk-tsk – rzucił. – Ani słowa, dziewuszko, albo rozpruję ci szyjkę od dziobu po rufę.

Rozdział III

Widelec i klinga

Ucisk w piersi Murtagha był bliski wybuchu. W tym momencie przestał myśleć o Sarrosie jak o człowieku. Mężczyzna stał się rzeczą, problemem, który trzeba rozwiązać, szybko i bez wahania.

Essie, czując dotyk noża, zamarła, i było to najmądrzejsze, co mogła zrobić.

Do Murtagha dotarło odległe ukłucie niepokoju Ciernia. Odpowiedział uspokajającą myślą. Ostatnie, czego potrzebował, to nalot smoka na Ceunon.

– Skąd ta nagła zmiana, Sarrosie? – spytał, starając się nie okazywać żadnych uczuć. – Dobrze ci płacę.

– O taaak, w tym właśnie rzecz. – Sarros pochylił się, szczerząc zęby. Jego oddech śmierdział zepsutym mięsem. – Skoro jesteś gotów zapłacić aż tyle za pogłoski i aluzje, to musisz mieć więcej forsy niż rozumu. Znacznie więcej.

Dureń, upomniał się w duchu Murtagh. Powinien był przewidzieć, że obnoszenie się z taką ilością złota może spowodować problemy. Nie powtórzy więcej tego błędu.

Po prawdzie zdążył już wydać niemal wszystkie pieniądze, z jakimi z Cierniem uciekli w głuszę. Łaknął informacji, a teraz zapłaci za swoją zachłanność czymś więcej niż złotem.

Wymamrotał pod nosem bardzo brzydkie słowo.

– Wierz mi, nie chcesz ze mną walczyć – rzekł. – Podaj mi miejsce, zabierz złoto, które ci obiecałem, i nikt nie musi ucierpieć.

– O jakiej walce mowa? – Sarros się zaśmiał. – Nie masz przy sobie miecza, nas jest sześciu, a ty jeden. Dostaniemy te pieniądze, czy tego chcesz, czy nie. – Essie zesztywniała, gdy Sarros naparł mocniej, boleśniej, na jej gardło. – Widzisz – dodał – ułatwię ci wybór, wędrowcze. Oddaj resztę złota, inaczej dziewuszka zapłaci krwią.

Essie wbijała wzrok w Murtagha. Czuł jej rozpaczliwy strach i wiedział, że czeka – liczy na to – że jej pomoże. Była tak młoda i krucha, że w jego sercu wezbrała nagła sympatia.

Determinacja dodała mu sił.

Uśmiechnął się lekko. Czy naprawdę sądził, że zdoła odwiedzić Ceunon, nie pakując się w kłopoty? No cóż. Tak to jest.

Zebrał się w sobie, skupił wolę i przelał cały gniew i zamiary w jedno zdanie z pradawnej mowy – języka prawdy, mocy i magii.

– Thrífa sem knífr un huildr sem konr.

Powietrze między nimi jakby zafalowało, ale poza tym nie wydarzyło się nic więcej.

Murtagh zamrugał zaskoczony. Zaklęcie zawiodło. Czyżby handlarz miał na sobie czary ochronne? I to mocne, bo siła zaklęcia przełamałaby słabszą magię. Był to zaskakujący i zdecydowanie niesprzyjający rozwój wypadków.

Sarros znów się zaśmiał.

– Głupota, ogromna głupota. – Wolną ręką wyciągnął spod kaftana amulet z ptasiej czaszki. – Widzisz to, wędrowcze? Czarownica Bachel zrobiła dla każdego z nas magiczny naszyjnik. Twoje czary ci nie pomogą, mamy ochronę przed wszelkim złem.

– Czyżby? – odparł śmiertelnie cichym głosem Murtagh. Handlarz właśnie awansował z irytującej przeszkody na autentyczne zagrożenie. Umiarkowanie przestało być wyjściem. Nie, jeśli chciał wygrać, a Murtagh już dawno postanowił, że jest gotów posunąć się naprawdę daleko, żeby tylko uniknąć kolejnej porażki.

A potem wymówił Słowo. I cóż to było za słowo! Zadźwięczało niczym dzwon i zdawało się, że w tym dźwięku słychać było wszystkie możliwe znaczenia, było to bowiem najpotężniejsze ze wszystkich słów: nazwa pradawnej mowy. Imię Imion. Dzięki niemu mógł przełamać bądź zmienić każde zaklęcie. Mógł zmienić znaczenie samego języka.

Dziś zawarł w Słowie Słów cztery intencje: życzenie zdjęcia czarów ochronnych Sarrosa, pragnienie, by przechwycić i zatrzymać jego nóż, i wreszcie rozkaz niepozwalający ludziom, którzy usłyszeli Słowo, na zapamiętanie go.

W sali zapadła głucha cisza. Wszyscy wpatrywali się w niego. Wielu gości było oszołomionych, jakby właśnie ocknęli się ze snu.

Essie gapiła się na niego tak zdumiona, że niemal zapomniała o strachu.

Ku jego zaskoczeniu Sarros pozostał nietknięty i Murtagh po raz pierwszy poczuł przejmujący chłód. Jedynym sposobem na pokonanie Imienia Imion była magia pozbawiona słów, najbardziej ryzykowna, najdziksza, najbardziej nieobliczalna ze wszystkich.

Nie docenił Sarrosa i osoby, z którą tamten się zadawał. Sytuacja stała się nagle niebezpiecznie nieprzewidywalna. A Murtagh nie lubił nieprzewidywalności.

– Essie! – zawołał Sigling, w końcu dostrzegając, w jakie tarapaty wpadła. Chwycił pałkę i przeskoczył przez szynkwas zręczniej, niż Murtagh mógłby się spodziewać po łysiejącym karczmarzu. – Puszczaj ją, ale już!

Nim zdążył postąpić choćby krok, dwóch mężczyzn w futrach zaatakowało go i powaliło na ziemię. Jeden z głuchym łoskotem uderzył Siglinga w głowę głownią miecza.

Karczmarz jęknął i upuścił pałkę.

Nikt już nie odważył się choćby drgnąć.

Dość tego, pomyślał Murtagh.

– Tatku! – wrzasnęła Essie, próbując wyśliznąć się spod noża.

I znów Sarros zaśmiał się, tym razem głośniej.

– Sztuczki ci nie pomogą, wędrowcze. Nie ma czarów potężniejszych niż te Bachel, żadna magia nie sięga głębiej.

– Pewnie masz rację. – Głos Murtagha był spokojny jak staw w bezwietrzny dzień. Jeździec podniósł widelec i zaczął się nim bawić. – No dobrze, zatem wygląda na to, że nie mam wyboru.

– Najmniejszego – odparł wyraźnie zadowolony z siebie Sarros.

W tym momencie w drzwiach kuchni pojawiła się tęga kobieta o rumianym licu i włosach spiętych w kok. Wycierała ręce o fartuch.

– Co to wszystko zna… – zaczęła i wtedy ujrzała Sarrosa z nożem oraz Siglinga leżącego na podłodze i śmiertelnie zbladła.

– Siedź cicho albo przebiję twojego męża – warknął jeden z bandytów w futrach, celując mieczem w karczmarza.

Podczas gdy wszyscy oglądali się na żonę Siglinga, Murtagh przemówił bezgłośnie.

– Halfa utan thornessa fra jierda.

Wzdłuż widelca przebiegło coś jakby szklisty płomyk.

Oczy Essie rozszerzyły się, poza tym jednak nie zareagowała.

Sarros plasnął dłonią w stół.

– Dość już strzępienia języków. Dawaj złoto, ale już.

Murtagh przechylił głowę i – lewą ręką – ponownie sięgnął pod płaszcz. Do ostatniej chwili siedział pozornie odprężony.

Jednym szybkim gestem wyrzucił płaszcz w górę i uderzył widelcem. Uwięził nóż Sorrosa między dwoma zębami i szarpnął, wytrącając go z ręki handlarza.

Brzdęk! Broń przeleciała nad stołem i uderzyła o ścianę.

Sarros wzdrygnął się i zamarł, gdy Murtagh wcisnął widelec pod jego brodę. Mężczyzna o rekinich zębach przełknął głośno ślinę, na jego twarz wystąpiła warstewka potu, lecz dłoń nadal spoczywała tuż obok szyi Essie. Rozcapierzył palce, jakby chciał rozszarpać jej gardło.

– Z drugiej strony – podjął Murtagh, napawając się zmianą sytuacji – twój amulet w żaden sposób nie powstrzyma mnie przed potraktowaniem magią czegoś innego. Na przykład tego widelca. – Wbił zęby głębiej w ciało Sarrosa. – Naprawdę sądzisz, że potrzebuję miecza, by cię pokonać, ty zawszony worku bździn?

Sarros syknął, potem pchnął Essie na kolana Murtagha i odskoczył, wywracając krzesło.

Murtagh zerwał się z miejsca, zrzucając dziewczynkę na podłogę. Przerażona, zaczęła pełznąć na czworakach między stołami.

Sześciu osiłków w futrach dobyło mieczy i pomieszczenie zamieniło się w przelewające się morze ciał, gdy rybacy, robotnicy i inni goście próbowali uciec frontowymi drzwiami. Lutnista potknął się i upadł, wokół rozbrzmiewały krzyki, łoskot i brzęk tłuczonych naczyń.

Murtagh zrzucił płaszcz, by nie krępował mu ruchów. Jakże żałował, że nie ma Zar’roca albo nawet zwykłego noża. Ale nie, był zbyt pewny siebie, zbyt sprytny. Do obrony został mu tylko widelec.

Bandyci usiłowali go otoczyć przy kominku, ale nie dał się przyprzeć do muru. Wśliznął się między stoły, szukając dobrej pozycji do ataku.

Sarros wycofał się w kąt i wrzeszczał.

– Rozpłatajcie go! Zabijcie! Rozprujcie mu brzuch i wyrwijcie wątpia!

Zaraz się tobą zajmę, pomyślał Murtagh.

W głębi sali Essie w końcu dotarła do mamy. Kobieta pociągnęła ją za swoje spódnice i chwyciła krzesło, które uniosła przed nimi niczym broń albo tarczę.

Najbliższy zbrojny zaatakował, biorąc zamach mieczem. Niezdarny dureń. Murtagh odtrącił cios widelcem, a potem śmignął naprzód i wraził go mężczyźnie w pierś. Zęby rozdarły kość i mięśnie, wbijając się satysfakcjonująco głęboko. Bandyta szarpnął się konwulsyjnie i runął na ziemię z wilgotnym, bulgoczącym jękiem, gdy stanęło mu serce.

Od strony Ciernia napłynęła potężna fala strachu i wściekłości, i Murtagh poczuł, że smok zamierza do niego dołączyć. ZOSTAŃ! – ryknął w myślach, po czym natychmiast zamknął umysł przed możliwym atakiem. Cierń posłuchał, choć z trudem.

Trzej kolejni ludzie Sarrosa zaatakowali. Wszyscy cięli i dźgali mieczami, nie czekając na swą kolej.

Murtagh chwycił krzesło i jedną ręką roztrzaskał je na głowie napastnika po lewej, jednocześnie widelcem odparowywał ataki pozostałych dwóch brutali. Zręcznie odbijał ciosy, władając zaimprowizowaną bronią z niezwykłą gracją, gdy próbowali przebić się przez jego osłonę. Od razu zorientował się, że żaden z nich nie odebrał porządnego szkolenia.

Z początku mężczyźni mieli przewagę wynikającą z długości mieczy, lecz Murtagh uskoczył przed ciosami, po czym podszedł bliżej, tak że nie mogli się zamachnąć. Niewiarygodnie szybko dźgnął widelcem: raz, drugi, trzeci, czwarty – mocne uderzenia, które powaliły przeciwników na podłogę, gdzie leżeli teraz, jęcząc.

Gorąca krew pulsowała mu w żyłach, na czole lśniła warstewka potu, a na granicy pola widzenia pojawiła się szkarłatna mgła. Wciąż jednak oddychał miarowo i panował nad sobą, mimo porywającego poczucia tryumfu.

Po drugiej stronie sali Sigling dotarł do szynkwasu i podciągnął się z ziemi. W dłoni nadal trzymał pałkę, lecz Murtagh oceniał, że obciągnięty skórą kij nie zdziała zbyt wiele w starciu z mieczami rzezimieszków.

– Essie! – rzuciła wzburzonym głosem żona karczmarza. – Olfa jest w kuchni. Chcę, żebyś poszła tam i…

Nim zdążyła dokończyć, podbiegł do nich jeden ze strażników Sarrosa. W ręce trzymał maczugę, zamachnął się, celując w trzymane przez kobietę krzesło.

Siła uderzenia wytrąciła je z rąk matki Essie i strzaskała w drzazgi.

Dziewczynka krzyknęła, gdy odziany w futra mężczyzna drugą ręką uniósł miecz…

Murtagh wiedział, że nie zdąży przebiec przez salę, by je uratować. Zaryzykował zatem, licząc na przychylność losu, i cisnął widelcem…

Łup.

Sztuciec wbił się głęboko w potylicę bandyty. Napastnik runął na ziemię, bezwładnie jak worek mąki.

Murtagh poczuł gwałtowną ulgę, ale trwało to ledwie sekundę. Sarros i jego ostatni sprawny towarzysz próbowali zajść go z boku. Murtagh kopniakiem posłał stół prosto w brzuch strażnika, a kiedy tamten się potknął, skoczył i rąbnął jego czaszką o podłogę.

Sarros zaklął, rzucając się do drzwi. Gdy się odwrócił, cisnął w Murtagha garścią błyszczących kryształków.

– Sving! – krzyknął Murtagh.

Kryształy zawróciły w powietrzu i pomknęły prosto w ogień na palenisku. Rozległa się seria donośnych trzasków, kamienne obramowanie zasypała chmura żaru.

Nim Sarros dotarł do drzwi, Murtagh go dogonił. Chwycił tył kaftana mężczyzny o szpiczastych zębach i z głośnym sapnięciem uniósł go nad głowę, a potem z całych sił posłał na deski.

Sarros ryknął z bólu, przyciskając dłoń do zgiętego pod nienaturalnym kątem lewego łokcia.

– Essie, zostań za mną – poleciła żona karczmarza.

Murtagh przydepnął pierś Sarrosa. Odczekał chwilę, żeby złapać oddech.

– No dobra, draniu – warknął. – Gdzie znalazłeś ten kamień?

Sigling wyszedł zza szynkwasu i potykając się, podszedł do żony i córki. Nie odzywał się ani słowem, ale kobieta objęła go ramieniem, a on zrobił z nią to samo.

Sarros wydał z siebie bulgoczący śmiech, w jego głosie dźwięczała obłąkańcza nuta, która skojarzyła się Murtaghowi z co bardziej szalonymi reakcjami Galbatorixa. Handlarz oblizał spiłowane zęby.

– Nie wiesz, czego szukasz, wędrowcze. Księżyc zaćmił ci umysł, jesteś ślepy. Śpiący porusza się we śnie, a ty i ja, wszyscy jesteśmy mrówkami czekającymi, aż nas zdepcze.

– Kamień – wycedził Murtagh przez zaciśnięte zęby. – Gdzie?

Głos Sarrosa wzniósł się jeszcze wyżej, szaleńczy wrzask przeszył nocne powietrze.

– Ty nie rozumiesz. Śniący! Śniący! Wdzierają ci się do głowy i wykręcają myśli. Ach! Wykręcają je całkiem, na nice. – Zaczął się szamotać, bębniąc piętami o podłogę, w kącikach jego ust wystąpiła żółta piana. – Przyjdą po ciebie, wędrowcze, a wtedy sam zobaczysz. Oni… – Głos załamał mu się w ochrypłym skrzeku, a potem Sarros szarpnął się jeszcze raz i znieruchomiał.

W wątpiach Murtagha przebudził się strach. Handlarz nie powinien był umrzeć. Działała tu magia bądź trucizna i żadne z tych rozwiązań go nie zachwycało. W istocie po całym starciu pozostał mu niesmak. Miał wrażenie, jakby wpadł w niewidzialne sidła, lecz nie wiedział, kto – albo co – je zastawiło.

Przez chwilę w sali wspólnej nikt się nie poruszył.

Murtagh czuł na sobie wzrok zebranych, gdy zerwał amulet z szyi Sarrosa, znalazł swój płaszcz i wrócił do stołu przy kominku. Schował do kieszeni jarzący się wewnętrznym blaskiem kamień, zabrał sakiewkę z monetami i znieruchomiał na moment, zastanawiając się chwilę.

Podrzucając sakiewkę na dłoni, podszedł do miejsca, w którym Sigling z żoną osłaniali Essie.

– Proszę… – szepnął karczmarz.

– Przepraszam za to zamieszanie – rzekł Murtagh. Czuł smród własnego potu, jego lnianą koszulę obryzgała krew. – Proszę, to powinno pokryć szkody.

Uniósł sakiewkę i po chwili wahania Sigling ją przyjął.

– Lada moment zjawi się straż – rzekł, oblizując wargi. – Jeśli wyjdziesz tylnymi drzwiami… może dotrzesz do bramy, nim cię zobaczą.

Murtagh pokiwał głową. To miło z jego strony.

Ukląkł i wyrwał widelec z głowy łotrzyka leżącego na podłodze. Dziewczynka skuliła się, kiedy spojrzał wprost na nią.

– Czasami musisz się postawić i walczyć – rzekł. – Czasami ucieczka to nie rozwiązanie. Czy teraz rozumiesz?

– Tak – wyszeptała Essie.

Murtagh przeniósł wzrok na jej rodziców.

– Mam ostatnie pytanie. Czy żeby utrzymać gospodę, potrzebujecie klientów z cechu murarzy?

Zdumiony Sigling zmarszczył brwi.

– Nie, w ostatecznym rozrachunku nie. A czemu?

– Tak właśnie sądziłem. – Murtagh wręczył Essie widelec. Wydawał się zupełnie czysty, nie dostrzegła na nim ani kropli krwi. – Daję ci go. Rzuciłem na niego zaklęcie chroniące przed złamaniem. Jeśli Hjordis znów zacznie ci dokuczać, pokłuj ją porządnie, a da ci spokój.

– Essie – mruknęła matka niskim, ostrzegawczym tonem.

Ale Murtagh widział, że mała podjęła już decyzję. Stanowczo skinęła głową i wzięła widelec.

– Dziękuję – rzekła z powagą.

– Każda dobra broń zasługuje na własne imię – oznajmił Murtagh. – Zwłaszcza ta magiczna. Jak go nazwiesz?

Essie się zastanowiła.

– Pan Dziabacz!

Murtagh nie zdołał powstrzymać rozbawienia: jego twarz rozjaśnił szeroki uśmiech i zaśmiał się głośno, serdecznie.

– Pan Dziabacz. Podoba mi się. Bardzo stosownie. Oby Pan Dziabacz zawsze przynosił ci szczęście.

Essie też się uśmiechnęła, choć trochę niepewnie.

– Kim… kim ty naprawdę jesteś? – spytała matka dziewczynki.

– Jedynie człowiekiem szukającym odpowiedzi – odparł Murtagh.

Już miał wyjść, ale kierując się nagłym impulsem, położył dłoń na przedramieniu Essie. Wymówił słowa zaklęcia leczącego i dziewczynka zesztywniała, gdy magia zaczęła działać, odmieniając bliznowatą tkankę na jej ręce.

Murtagh poczuł chłód w rękach i nogach – zaklęcie kosztowało go sporo energii czerpanej z siły jego ciała, by dokonać zmian, jakich sobie zażyczył.

– Zostaw ją!

Sigling odciągnął szybko Essie, lecz czar zrobił już swoje i Murtagh ich wyminął. Płaszcz łopotał za nim niczym ciemne skrzydła.

Gdy przechodził przez kuchnię na tyłach gospody, usłyszał okrzyki zdziwienia Siglinga i jego żony, a potem cała trójka rozpłakała się, nie z żalu, lecz z radości.

Ale Murtagh jeszcze z nimi nie skończył. Kiedy byli zajęci córką, sięgnął umysłem i wśliznął się niepostrzeżenie w strumień myśli przepływających przez głowy rodziców Essie. Działał subtelnie i nie musiał daleko szukać. Myśl, o którą mu chodziło, jaśniała w pamięci obojga: owa chwila, trzy lata wcześniej, kiedy dziewczynka wpadła w kuchni na ojca niosącego wgnieciony żeliwny garnek z krzywą rączką pełen wrzątku do zmywania naczyń. Essie biegała dokoła, nie zwracając uwagi, i znalazła się w miejscu, w którym być nie powinna. U Siglinga wyczuwał mieszaninę poczucia winy i ulgi. U jego żony ulgę, żal i zniknięcie skrywanej niechęci do męża, który niechcący doprowadził do wypadku.

Wycofał się. Jego obawy nie miały podstaw i cieszył się z tego. Essie i jej rodzeństwo byli bezpieczni z rodziną. Nie musiał robić nic więcej.

Do oczy napłynęły mu łzy. Przynajmniej zdołał dziś zrobić coś dobrego. Żadne dziecko nie powinno dorastać z taką blizną jak Essie… albo jego własna. Przez sekundę wyobraził sobie, jak wygładza swoje plecy tak, jak wcześniej rękę Essie, ale szybko przegnał tę myśl. Niektóre rany są zbyt głębokie, by dało się je zaleczyć.

Był synem swojego ojca i nie może udawać, że jest inaczej.

***

Na ulicy przed Sytym Jadłem Murtagh uniósł głowę i odetchnął głęboko nocnym powietrzem. Wokół niego padały miękkie płatki śniegu, przesłaniając świat falującym welonem. Całe miasto sprawiało wrażenie nieruchomego i cichego.

Jego serce zaczęło zwalniać biegu.

Od jak dawna nie zabił człowieka? Ponad rok minął od dnia, w którym dwaj bandyci zaatakowali go wieczorem, gdy wracał do namiotu. Para tępych, pechowych osiłków nie miała najmniejszych szans, by go pokonać. Zareagował odruchowo i nim się zorientował, co robi, nieszczęśnicy leżeli już na ziemi. Wciąż przypominał sobie jęki wydawane przez konającego chłopaka…

Murtagh skrzywił się. Niektórzy przeżywają całe życie, nikogo nie zabijając. Zastanawiał się, jakie to uczucie.

Kropla krwi – nie jego – spłynęła mu po grzbiecie dłoni. Otarł ją z niesmakiem o ścianę budynku. Drzazgi przeszkadzały mu mniej niż posoka.

Choć Sarros nie zdradził Murtaghowi położenia miejsca, którego szukał, teraz już przynajmniej wiedział, że to, przed czym ostrzegał go Umaroth, istnieje naprawdę. Zdecydowanie wolałby przeżyć zawód. Nie wiedział, jaką prawdę skrywa pole poczerniałej ziemi, ale wątpił, by zwiastowało cokolwiek dobrego. Życie nigdy nie jest takie proste.

Spoza Ceunon dobiegło pytanie, to Cierń obawiał się o jego bezpieczeństwo.

Nic mi nie jest – odparł Murtagh. Tylko drobne problemy.

Mam przylecieć?

Raczej nie, ale na wszelki wypadek bądź w pogotowiu.

Zawsze.

Cierń wycofał się, pozostawiając po sobie wrażenie ostrożnej czujności, Murtagh jednak nadal wyczuwał wiecznie obecną więź: pocieszającą bliskość, która stała się jedynym niezmiennym elementem ich życia.

Ruszył w głąb alejki. Czas znikać. Straż miejska jest pewnie niedaleko.

Jego uwagę przyciągnął jakiś ruch w górze.

Z początku Murtagh nie był pewien, co widzi.

Spomiędzy oświetlonych blaskiem ognia chmur wypłynął niewielki stateczek z trawy, mający najwyżej piędź czy dwie długości. Burty i żagiel zrobiono ze splecionych źdźbeł, maszt i wiosła z łodyżek.

Nie dostrzegł żadnej załogi, choćby najmniejszej: statek poruszał się sam, unoszony i podtrzymywany niewidzialną siłą. Okrążył go dwukrotnie i Murtagh dostrzegł maleńką banderę łopoczącą ponad równie małym bocianim gniazdem.

A potem statek skręcił na zachód i zniknął za zasłoną gęstniejącego śniegu, nie pozostawiając po sobie najmniejszych śladów.

Murtagh uśmiechnął się i pokręcił głową. Nie wiedział, kto zrobił ów statek i co on oznacza, lecz sam fakt, że na świecie istnieje coś tak niezwykłego i wyjątkowego, przepełnił go niewytłumaczalną radością.

Powrócił myślami do tego, co powiedział dziewczynce, Essie. Może powinien posłuchać własnej rady. Może już czas przestać uciekać i wrócić do starych przyjaciół.

Uśmiech zniknął z jego twarzy. Gdziekolwiek trafiał przez ostatni rok, rok po śmierci Galbatorixa, słyszał jad w głosach ludzi wymawiających jego imię. Nieważne, z jakim zapałem Nasuada – i Eragon – bronili go publicznie, a wcale nie wiedział, czy naprawdę występują w jego obronie, niewiele osób potrafiło mu zaufać po tym, co robił w służbie króla. Była to gorzka, niesprawiedliwa prawda, ale nie dało się jej uniknąć.

Z tego właśnie powodu ukrywał twarz, zmienił imię i udał się na wygnanie… wraz z Cierniem. Byli banitami, bez domu i rodziny. I choć ów czas spędzony w samotności bardzo pomógł im obu, Murtagh nie sądził, by mogli tak wiecznie żyć z dala od świata.

Ponownie zatem zadał sobie pytanie: czy już nie nadszedł czas, by zawrócić i stawić czoło przeszłości?

Nie. Myśl ta pojawiła się w jego głowie natychmiast, twarda, zdecydowana. Sam nie wiedział, czy to on tak myśli, czy Cierń, czy może obaj. Nawet gdyby spróbowali powrócić do cywilizowanego towarzystwa, nie przypuszczał, by kiedykolwiek widziano w nich kogoś więcej niż zdrajców i morderców.

Poza tym… Spojrzał na trzymany w dłoni przedmiot: amulet z ptasiej czaszki, który zdjął z szyi Sarrosa. Sądząc z wyglądu, była to czaszka wrony.

Kim była czarownica Bachel? Murtagh nigdy o niej nie słyszał. Magia pozbawiona słów była dzika i niebezpieczna, rzadko zdarzał się czarodziej dość dzielny, głupi bądź uzdolniony, by przy niej majstrować. Mimo starannego wyszkolenia Murtagh nie odważyłby się jej użyć w Sytym Jadle, w obecności tylu niewinnych świadków. I kim byli Śniący, o których wspominał Sarros? Wspólnikami Bachel? Kolejne tajemnice.

Nie, nim cokolwiek zrobi, musi się dowiedzieć, skąd pochodził lśniący kamień. Chciał też znaleźć czarownicę Bachel i zadać jej parę pytań.

Podejrzewał, że odpowiedzi mogą okazać się bardzo interesujące.

Gdzieś w Ceunon odezwał się metaliczny dzwon, wyrywając Murtagha z zamyślenia. Schował szybko amulet pod płaszczem i ruszył pośpiesznym krokiem w stronę południowej bramy. Musiał wymknąć się z miasta, nim straże go znajdą i będzie zmuszony znów kogoś zabić.

Rozdział IV

Narada

Człowiek w towarzystwie smoka nigdy nie jest tak naprawdę sam.

Tak właśnie pomyślał Murtagh, biegnąc przez pola otaczające Ceunon. Kierował się na wschód, w stronę miejsca, gdzie czekał na niego Cierń. Nieważne, jak bardzo się oddalił, nieważne, ile staj dzieliło go od Ciernia, jakaś cząstka ich obu zawsze pozostawała połączona. Może nie słyszeli swoich myśli – nie z takiej odległości – ani nie odczuwali emocji, lecz mimo to ich więź pozostawała nietknięta. Łączyła ich najstarsza z magii i nigdy się od niej nie uwolnią, póki jeden z nich nie umrze.

Ale nie tylko magia związała ich ze sobą. Wspólne doświadczenia – znoszone trudy, ataki myślowe, tortury – były tak wielkie, tak wyjątkowej natury, że Murtagh wątpił, by ktokolwiek inny zrozumiał, co musieli znieść.

Świadomość ta dawała mu pewną otuchę. Nieważne, dokąd się uda i co zrobi, Cierń zawsze będzie trwał u jego boku. Co więcej, Cierń zrozumie – czasami może nie będzie zachwycony, ale nawet wtedy podejdzie do niego z empatią i współczuciem. I to samo działało w drugą stronę.

Wiedza ta niosła też ze sobą poczucie ograniczenia. Już nigdy żaden z nich nie będzie zupełnie sam, nie zachowa odrębności. Murtaghowi jednak to nie przeszkadzało. Miał dosyć samotnego życia.

Zdołał wydostać się przez południową bramę Ceunon zaledwie parę minut przed zamknięciem ciężkich, okutych żelazem wrót. Słyszał za plecami, jak zgrzytają, gdy skręcał z gościńca i zagłębiał się między rzędy jęczmienia.

Noc przyniosła nieprzenikniony mrok. Nawet gdy oczy Murtagha przywykły do ciemności, ledwie widział, gdzie może postawić stopę. Po tym, jak kilka razy potknął się o kretowisko i omal nie skręcił kostki w borsuczej norze, przywołał małe magiczne światełko, szepcząc:

– Brisingr.

Mały, krwistoczerwony płomyk migotał pośród nocy, ledwie dość jasny, by Murtagh widział, po czym stąpa. Światełko wisiało kilka stóp przed nim, utrzymując dystans, nieważne, jak szybko biegł.

Brisingr. Eragon nauczył go tego słowa mocy, tak jak wielu innych w pradawnej mowie, podczas wspólnych podróży, gdy obaj wciąż byli sprzymierzeni przeciw Imperium. Kiedy Murtagh go używał, zawsze czuł gorzką wdzięczność, żal i niechęć tworzące potężną miksturę.

I znów przypomniał sobie pieśń trubadura i odkrył, że zaciska zęby. Brat. Wciąż dziwnie się czuł, myśląc tak o Eragonie. Po prawdzie przyrodni brat, bo choć mieli wspólną matkę, Murtagh był synem Morzana, pierwszego i najpotężniejszego wśród Zaprzysiężonych – trzynastu Smoczych Jeźdźców, którzy zdradzili swych braci, by wspomóc Galbatorixa w kampanii przeciw Jeźdźcom ponad sto lat temu. Jestem zdrajcą i synem zdrajcy, pomyślał Murtagh i świadomość ta zapiekła go niczym kwas kapiący na serce.

Eragon także był synem Jeźdźca, lecz jego ojciec, Brom, zawzięcie sprzeciwiał się Galbatorixowi i wszystkim jego sługom. I nie był to tylko bezosobowy sprzeciw, bo to właśnie Brom zabił Morzana i jego smoka, gdy Murtagh był małym chłopcem.

Jego usta wykrzywiły się w grymasie. Ich rodzinna historia była równie splątana jak krzak dzikiej róży i równie boleśnie się przez nią brnęło. Jakże by chciał, by ich matka wciąż żyła; mógłby wtedy wypytać ją o to. Umarła jednak wkrótce po tym, jak wydała na świat Eragona. I choć Murtagh wiedział, że zachowuje się irracjonalnie, podświadomie obwiniał Eragona o tę stratę: jeszcze jeden powód do niechęci pośród wielu innych.

Odetchnął bardzo głęboko, oczyszczając płuca, i przyśpieszył kroku. To prawda, że pozostawienie za sobą głównego nurtu wydarzeń w Alagaësii pozwoliło mu uspokoić umysł, lecz wciąż czuł się cały poskręcany w środku – zarówno on, jak i Cierń.

Będą potrzebowali wielu lat, by w końcu wszystko naprostować – jeśli w ogóle im się to uda.

Na pobliskim drzewie zahukała sowa, gdzieś w krzakach usłyszał szelest zmykającego zwierzęcia. Może królika. Może czegoś gorszego, choćby svartlinga. Te małe ciemnoskóre stworzenia ponoć pomagały w obowiązkach domowych, jeśli dało im się chleb i mleko, ale także zwodziły podróżnych okrutnymi, często niebezpiecznymi sztuczkami.

Nieważne, kto umknął w zaroślach, Murtagh nie chciał go spotkać pośrodku nocnego pola.

Zwolnił, wspinając się na wzgórze, na którym wcześniej wylądowali, krążąc między występami skalnymi i kępami hordownika.

Na szczycie zastał przycupniętego Ciernia, gotowego, by wyprysnąć w powietrze. Oczy smoka lśniły jaśniej niż magiczne światełko, a jego łuski błyszczały i mieniły się odbitymi iskrami. Ziemię wokół przecinały głębokie bruzdy, wyrwane kępy traw, wykarczowane krzaki, potrzaskane kamienie.

Na widok Murtagha ogon Ciernia zadrżał. Smok aż dygotał z nadmiaru przepełniającej go energii. Jego pysk wykrzywił się groźnie.

Murtagh powiódł wzrokiem po poszarpanej ziemi, ale nie skomentował.

– Nic mi nie jest – rzekł. – Poważnie. – Obrócił się, wyciągając ręce. – To nie moja krew.

Cierń obwąchał go i warknął cicho, a potem znów przysiadł na ziemi. Pysk się mu wygładził, Murtagh jednak nadal wyczuwał promieniujący zeń strach, frustrację i gniew.

– Wiem. – Pogłaskał Ciernia po szyi, a potem podszedł do juków, z których wyciągnął Zar’roca. Odpakował szkarłatny miecz i z ulgą przypiął go do pasa. – Lepiej poszukajmy innego miejsca na nocleg.

Wdrapał się na grzbiet Ciernia i zasiadając w siodle przypiętym między długimi szpikulcami na smoczych ramionach, szybko zgasił magiczny płomyk.

Zawsze powodujesz zamieszanie w miastach-mrowiskach – rzekł Cierń.

– Wiem. To paskudny nawyk. Ruszajmy.

Kolejne warknięcie i z głośnym łopotem i nagłym pchnięciem stalowych mięśni Cierń skoczył w nocne powietrze. Łoskot jego skrzydeł zabrzmiał ogłuszająco, niczym huk niewidzialnego młota.

Kolejne trzy uderzenia skrzydeł uniosły ich w chmury. Murtagh poczuł na policzkach zimną mgłę. Po biegu było to nawet przyjemne – smakowała mchem, świeżo skoszoną trawą i nowymi początkami.

***

Cierń leciał na zachód. Murtagh miał wrażenie, że trwa to bez końca. Wreszcie opadli poniżej chmur i osiedli na pagórku o płaskim wierzchołku, z którego za dnia zapewne roztaczał się wspaniały widok na okolicę.

Dalej na południu, na horyzoncie widać było czarną smugę wielkiej puszczy Du Weldenvarden. Przypominała potężną rękę wskazującą Ceunon.

Gdy Murtagh zrzucił płaszcz i ściągnął zakrwawioną koszulę, starając się unikać dotykania krwawych plam, poczuł na plecach gryzący chłód.

– Hvitra – wymamrotał, poddając tkaninę swej woli.

Materiał zamigotał lekko i czerwone plamy zniknęły bez śladu.

Murtagh pogładził płótno. Wydawało się czyste, nadal jednak zamierzał uprać koszulę, nim znów ją włoży.

Na razie schował ją do juków i wyciągnął swoje jedyne ubranie na zmianę: grubą wełnianą bluzę – nie utkaną, lecz zrobioną na drutach – zabarwioną na ciemny brąz, z misternymi czerwonymi wzorami wokół przegubów i szyi. Wełna gryzła, lecz mimo to był to jego ulubiony strój do latania, bo znacznie lepiej od płótna chronił przed zimnem.

Chcąc jak najszybciej osłonić nagą skórę, naciągnął bluzę i znów opatulił się płaszczem.

Ponieważ ognisko mogło przyciągnąć uwagę, Cierń zwinął się w ciasny kłębek, z nosem przy ogonie, a Murtagh wczołgał się pod jego pra-we skrzydło i ułożył na sienniku obok gładkich łusek smoczego podbrzusza.

Warto było? – spytał Cierń.

– Tak sądzę – odparł Murtagh.

Otworzywszy umysł bardziej, niż kiedykolwiek mógł to bezpiecznie uczynić wśród nieznajomych – zawsze obawiał się możliwości ataku bądź obserwacji – podzielił się z nim pełnymi wspomnieniami z Ceunon.

Nie byli zbyt dobrzy. – Cierń skupił się na obrazie strażników Sarrosa.

– Faktycznie. Szczęśliwie dla mnie.

Smok z cichym warknięciem ciaśniej owinął Murtagha skrzydłem.

Teraz widzę burzę, która zbiera się przed nami.

– Ale jak wielką i jak potężną? Wciąż nie wiemy.

Jednak istnieje.

– Tak.

Pancerna powieka Ciernia opadła i uniosła się z cichym szczękiem.

Wciąż nie jesteś pewien, czy masz uciekać, czy przeć naprzód.

Murtagh westchnął.

– Czuję się, jakbym za mało wiedział. Gdybyśmy mieli zwrócić się z tym do Eragona bądź Aryi…

Albo Nasuady.

– …albo Nasuady. Co mogliby zrobić? Nic, poza zadawaniem kolejnych pytań. A wówczas kogo wysłaliby w poszukiwaniu odpowiedzi? Eragon jest zbyt zajęty, Arya także, i wątpię, by Nasuada miała na dworze kogoś jeszcze, komu zechciałaby powierzyć podobną misję i kto mógłby poradzić sobie z działającą tu magią.

Od północy wiał coraz mocniejszy wiatr, napierając niewidzialnymi palcami na aksamitny namiot skrzydła Ciernia.

Murtagh zaczął bawić się postrzępionymi nitkami na rąbku płaszcza.

– Poza tym wolałbym nie wracać do nich na kolanach, prosząc o pomoc.

Za jego plecami brzuch Ciernia zawibrował od niskiego pomruku.

No to czego chcesz?

– Wiem, czego chcę, ale nie mam pewności, czy to dobry pomysł. – Zerknął na smoka. – Co powiesz?

Smok zakrztusił się w osobliwym śmiechu.

Że powinniśmy zabrać kamień do Tronjheimu i kazać krasnoludom, by wyrzeźbiły dla nas coś ładnego.

Murtagh parsknął.

– A nasze głowy na pikach będą się przyglądać?

Powietrze dokoła wypełniła słaba woń smoczego dymu, a w nozdrzach Ciernia zamigotały szkarłatne płomyki.

Nie? W takim razie powinniśmy się przespać i pomówić o tym rano.

– Chyba masz rację.

Cierń znów zamruczał, a Murtagh skrzyżował ręce i oparł brodę na piersi. Pod skrzydłem panowały cisza i bezruch; miał wrażenie, jakby na całym świecie istnieli tylko on i Cierń.

Nim ogarnął go sen, Murtagh zrobił coś, co robił każdej nocy: bezdźwięcznie wymówił słowa w pradawnej mowie stanowiące jego prawdziwe imię. Słuchanie ich nigdy nie było przyjemne, bo znajomość prawdziwego imienia oznaczała dokładną znajomość własnych wad, jak również zalet. Mimo to wypowiadał je co dzień, by mieć pewność, że nadal rozumie własną naturę oraz fakt, że prócz Ciernia nikt nie może niczego od niego chcieć. Prawdziwe imię bowiem dawało władzę tym, którzy je usłyszeli, i tak jak magowie mogli rozkazywać przedmiotom dzięki właściwym słowom, mogli również kierować ludźmi.

O czym Murtagh i Cierń przekonali się, ku swemu własnemu żalowi i rozpaczy, podczas niewoli w Urû’baenie.

Cierń także wymówił swoje prawdziwe imię: niski, śpiewny dźwięk, od którego Murtagh poczuł się, jakby skórę zalała mu ciepła woda. A potem napięcie całego dnia odpłynęło z ich ciał i zapadli w głęboki sen.

***

Ranek przyniósł mroźną mgłę znad oceanu i grubą warstwę szronowych igiełek. Kryształy lodu odpadały z trzaskiem, gdy Murtagh wyczołgał się spod skrzydła Ciernia i mrużąc oczy, spojrzał w stronę jasnego kręgu wschodzącego słońca, cienkiego i różowego nad krawędzią Du Weldenvarden. Sponad drzew unosiły się smugi i wstęgi mgły, cały las parował ciepłem poprzedniego dnia.

Murtagh zadrżał i ciaśniej owinął się płaszczem. Wciąż nie potrafił się przyzwyczaić do porannego ziąbu.

Rozejrzał się i z radością stwierdził, że nie dostrzega ani śladu pościgu.

Pewien, że uniknęli wykrycia, pozwolił sobie na luksus małego ogniska, podsycanego gałązkami suchych hordowników, które zebrał ze szczytu i zboczy pagórka.

Gdy usypał je w zagłębieniu wydrapanym w zimnej ziemi, Cierń pochylił się i podpalił drewno jednym małym językiem ognia z nozdrzy.

– Dziękuję – powiedział Murtagh.

Majstrowanie z hubką i krzesiwem zgrabiałymi palcami nie należało do jego ulubionych czynności, wolał też unikać używania magii do zwykłych, codziennych zadań. Magia powodowała specyficzny hałas i byli tacy, którzy potrafili go wykryć, a nigdy nie wiadomo, kto akurat słucha.

Śniadanie składało się z placków i bekonu oraz dwóch suszonych jabłek i kubka naparu z czarnego bzu rozgrzewającego wnętrzności. Cierń patrzył, jak Murtagh się posila, sam jednak nie miał nic do jedzenia; smok zaledwie trzy dni temu pochłonął kilka jeleni i przez następny tydzień nie będzie potrzebował strawy.

Nim Murtagh skończył śniadanie, ranne powietrze ogrzało się dostatecznie, by stopić szron i rozproszyć poranną mgiełkę.

Wyjął amulet z ptasiej czaszki i kamień podobny do węgla i położył na kawałku tkaniny między sobą a Cierniem.

Smok obwąchał oba przedmioty, koniuszek języka mignął mu między zębami. Kiedy wąchał kamień, łuski na jego głowie i szyi najeżyły się jak na szyszce.

– Co? – Murtagh pochylił się. – Co to jest?

Długim, giętkim ciałem Ciernia wstrząsnął dreszcz. Smok skulił się, tak jak wcześniej tylko przed Shruikanem.

Kamień źle pachnie.

– To znaczy?

Jak… krew i gniew, i nienawiść.

Murtagh podrapał się po policzku. Znów pokrywał go zarost.

– To może być magia?

Kolejny błysk języka Ciernia.

Może. Ale w takim razie powinna wpływać i na ciebie.

– Chyba że jest przeznaczona wyłącznie dla smoków.

Murtagh podniósł kamyk, podrzucił go w dłoni. Wiedziony kaprysem sięgnął umysłem ku skalnemu odłamkowi, sądząc, że może wyczuje uwięzioną wewnątrz tajną iskrę świadomości. Nie poczuł jednak niczego, zmarszczył brwi i odłożył kamień.

– Potrzebujemy więcej informacji. I odpowiedzi.

Cierń syknął niczym wąż.

Nie, ty chcesz odpowiedzi, to różnica. Powinniśmy zniszczyć ten kamień albo zakopać go tam, gdzie nikt go nie znajdzie. Jest w nim zło. Zostaw go, zapomnij, nie szukaj.

– Wiesz, że nie mogę.

Z gardła Ciernia wydobył się niski warkot, jego łuski zafalowały.

Możesz! Posłuchaj Umarotha, ostrzegł nas nie bez powodu.

– A jakiż to powód?

Nieważne!

Cierń wypuścił obłok czarnego dymu i sięgnął szponiastą łapą w stronę kamienia i amuletu, jakby chciał odrzucić je na bok.

– Nie! – krzyknął Murtagh.

Zerwał się z ziemi, przegradzając Cierniowi drogę. Patrzyli na siebie, żaden nie chciał się wycofać. Powietrze między nimi wibrowało mocą roziskrzonego spojrzenia smoka.

Odsuń się.

– Nie.

Te łowy przyniosą tylko smutek.

– Nie wierzę w to.

Na języku Ciernia zatańczyły drobne płomyki, wnętrze jego paszczy rozbłysło niczym kuźnia.

A kiedy los potoczył się tak, jak my chcemy? Zostaw to.

– Nie mogę – odparł Murtagh i ogarnął go znajomy ponury nastrój. – Nie mogę spać spokojnie, wiedząc, że w ciemności tropi nas wilk. Coś tak niebezpiecznego, że Umaroth nie podał nam nawet jego miana.

Niektóre tajemnice lepiej zostawić w spokoju.

– Nie! Nie, nie, nie. Chcesz się obudzić któregoś ranka i odkryć, że ktoś nas przechytrzył, wystrychnął na dudka, pokonał? Ja nie. Nigdy więcej… – Murtagh urwał, zaciskając pięści, jego nozdrza rozszerzyły się, gdy powoli uspokajał oddech. Przygwoździł Ciernia stalowym spojrzeniem. – Nigdy.

Smok wydał z siebie długi, przeciągły syk.

Czy nie dość już przeżyliśmy? – spytał. Możemy wędrować po całej ziemi i niebie. Sypiamy, kiedy chcemy, jemy, kiedy chcemy. Zapłaciliśmy już za wszystko, przelaliśmy naszą krew.

– I wciąż nie jesteśmy bezpieczni! – Murtagh świadomym wysiłkiem zniżył głos, choć jego słowa rozbrzmiewały równie mocno jak wcześniej. – Nigdy nie będziemy, ale może zdołamy zaskoczyć naszych nieprzyjaciół. Poza tym Eragon, Arya i Nasuada są związani swoimi obowiązkami. Nie mogą…

Czemu przejmujesz się nimi wszystkimi? Połowa krainy zabiłaby nas, gdyby mogła.

– Nie Eragon – odparł miękko Murtagh. – I nie Nasuada.

To nie jest odpowiedź.

– Nie. – Murtagh odgarnął dłonią włosy, znów były za długie. – Chcę wiedzieć – rzekł w końcu. – Chcę zapewnić nam bezpieczeństwo. I chcę się na coś przydać.

Bycie sobą to dostateczny pożytek, nie musimy nikomu niczego udowadniać.

Murtagh zaśmiał się z goryczą.

– Może ty, bo przecież jesteś smokiem. Ale ja zawsze muszę coś udowadniać i zawsze będę musiał. Kiedy przychodzisz na świat jako syn Morzana, nie czeka cię prosta droga przez życie. – Podszedł do Ciernia i położył dłonie po obu stronach zamkniętego pyska smoka. – I jeszcze coś. Ty i ja jesteśmy smokiem i Jeźdźcem. Nie złożyliśmy przysięgi Jeźdźcom…

Cierń z dumą wygiął szyję, choć głowę pozostawił w rękach Murtagha.

I nie złożę już żadnej przysięgi na wierność, żadne słowa mnie nie skrępują, żadne kajdany ni sznury.

– Nie – zgodził się Murtagh. – Ani mnie. Ale jesteśmy winni dług tym, którzy byli przed nami. Przywdzialiśmy ich płaszcz, czy tego chcemy, czy nie, i z niechęcią myślę, że miałbym zbezcześcić ich pamięć, ignorując tę sprawę.

Cierń parsknął.

Nikt by nie wiedział, gdybyśmy wybrali inną drogę.

– My byśmy wiedzieli, i to wystarczy. – Murtagh gestem wskazał kamień i amulet z ptasiej czaszki. – To zadanie dla Jeźdźca i smoka, tak jak kiedyś bywało.

Wówczas smok odwrócił łeb, by lepiej przyjrzeć się Murtaghowi.

Czyli mamy latać po świecie, walcząc ze złem, i naprawiać krzywdy, gdzie tylko je znajdziemy? Tak chcesz spędzić życie?

Murtagh się skrzywił.

– Nie do końca, ale może tu i tam zdziałamy coś dobrego, zajmując się naszymi sprawami.

Tak jak z tą dziewczynką.

– Tak jak z tą dziewczynką. – Położył dłoń na policzku Ciernia i otworzył jak najszerzej umysł przed wewnętrznym okiem smoka. – Spójrz – rzekł i pozwolił Cierniowi poczuć w pełni swoje serce.

W końcu smok warknął cicho i cofnął głowę.

Rozumiem.

– Ale się nie zgadzasz.

Kilka ostatnich stóp ogona Ciernia uderzyło o ziemię. Raz. Dwa. Trzy razy.

Twoje pragnienia nie są tym, czego ja pragnę. Murtagha zalała fala gorącego oddechu. Ale dokąd pójdziesz, ja pójdę.

Murtagh przytaknął z wdzięcznością. Ich więź nie była tak prosta jak ta łącząca Eragona z Saphirą i Murtagh wątpił, by kiedykolwiek taka się stała. Ale nie szkodzi. Tępy cierń w ogóle nie jest cierniem.

Poza tym wiedział, że nie jest człowiekiem, z którym łatwo wytrzymać, nawet smokowi.

Cierń musiał wyczuć jego nastrój, bo wydał lekki pomruk rozbawienia i owinął szyję i ogon wokół nóg Murtagha.

To co robimy?

Murtagh klęknął i dotknął ptasiej czaszki.

– Musimy znaleźć kogoś, kto zdoła powiedzieć nam coś o tej czarownicy, Bachel, i o tym kamieniu.

Umaroth?

Pokręcił głową.

– Za daleko i tylko ostrzegłby nas przed kamieniem.

Cierń zatrzasnął szczęki szybko i głośno, niczym stalowe paści.

Czyżby? Wciąż sądzę, że powinieneś pomówić z Umarothem. Jest mądrzejszy od niemal wszystkich.

– Słuszna uwaga.

Umaroth był nie tylko stary i, jak zakładał Murtagh, uczony, ale też wraz ze swym nieżyjącym jeźdźcem, Vraelem, jako ostatni przewodził ich zakonowi. Samo to stanowiło dostateczny powód, by przykładać wagę do jego słów. Lecz Murtagh pozostał ostrożny.

– Szanuję Umarotha – przyznał. – Ale nie jestem pewien, czy mu ufam.

Uważasz, że kłamie?

– Nie. Myślę, że ma inne zamiary i cele niż my. Nie wiemy. Jak długo rozmawialiśmy z nim przed Urû’baenem? Ledwie kilka minut, może krócej. – Murtagh wydłubał z brody okruch chleba i z irytacją rzucił go na ziemię.

Czyli wolisz sam odkryć prawdę.

– Owszem.

Cierń pochylił głowę w stronę amuletu.

To od czego zaczniemy? Wciąż potrzebujemy pomocy, kogoś, kto wskaże nam drogę.

– Sam nie wiem. Potrzebny nam ktoś tu, w Alagaësii, ktoś, kto zna tajemne sprawy dziejące się w tej krainie.

Oczy Ciernia zmrużyły się w wąskie szparki.

Może Yarek?

Murtagh poczuł mrowienie skóry na karku, miał wrażenie, że wokół jego piersi zacisnęła się pięść, odbierając oddech. Yarek Lackhand, małomówny mężczyzna o twardych oczach, sprytny jak elf i okrutny jak kat – Murtagh widział go teraz, jak stał w kamiennych salach cytadeli Galbatorixa, nędznie odziany jegomość z krzywo przystrzyżonymi włosami i z żelaznym kołpakiem przypiętym do kikuta prawej dłoni. Yarek był mistrzem szpiegów Galbatorixa i z tego, co widział Murtagh, doskonale sobie radził. To on zaaranżował jego porwanie, wykradając młodego Murtagha Vardenom, by król mógł go złamać i nagiąć do swej woli.

Cierń szturchnął go pyskiem w łokieć.

Murtagh poklepał smoka. Gdyby nie Yarek, nie połączyłby się z Cierniem i Murtagh musiał to uważać za coś dobrego. Jednakże mistrz szpiegów był człowiekiem pozbawionym choćby cienia litości. I kopał psy, z czym Murtagh się nie zgadzał.

– Nawet gdyby wciąż żył…

Wiesz, że żyje.

Pochylił głowę.

– Zapewne. Ale nie wątpię, że zniknął w jakiejś dziurze, i jeśli zacznę grzebać, zadawać pytania, zwrócę tylko na siebie uwagę.

Cierń zakaszlał. W ten sposób się śmiał.

– No co?

Skoro nie Yarek, to może samica, Ilenna.

– Ilen… – Murtagh posłał smokowi pytające spojrzenie.

Ze wszystkich osób, które przeszły przez dwór Galbatorixa, Ilenna była najniezwyklejsza. Młodsza córka rodziny kupieckiej z miasta Gil’ead – karawany jej ojca pomagały dostarczać zapasy królewskiej armii w czasie wojny i rodzina zbiła na tym majątek – mimo swego niskiego statusu wytrwale próbowała uwieść Murtagha, do tego stopnia, że musiał zacząć jej unikać. Samo to nie było aż tak wyjątkowe, ale zainteresowało go, jak doskonale była poinformowana. Jak się później dowiedział, jej rodzina nie tylko przewoziła zapasy dla armii Galbatorixa, gromadziła także i selekcjonowała informacje w imieniu Yareka. Ilenna była w tym równie dobra jak jej ojciec i bracia.

– Nie mam pojęcia, czy wie cokolwiek na temat Bachel bądź kamienia.

Cierń znów zakasłał i postukał w ziemię czubkiem ostrego jak brzytwa szpona.

To bardzo prawdopodobne, a jeśli nie, bez wątpienia chętnie zada właściwe pytania w imieniu wielkiego Smoczego Jeźdźca, Murtagha.

Murtagha jakoś to nie bawiło.

– Nawet jeśli to prawda… nie. Nie polecimy tam, znajdziemy kogoś innego, w jakimś innym miejscu.

Kogo? Gdzie? Jeśli chcesz wytropić Bachel i źródło tego kamienia, odpowiedzią jest Gil’ead. A jeśli nie, ile czasu minie, nim znajdziesz ich trop?

– Nigdy nie wiadomo – wymamrotał Murtagh. – To może się stać. Może jeden z druciarzy albo…

Jego nozdrza wypełnił ostry smród dymu, gdy Cierń prychnął.

Murtagh umilkł. Smok miał rację, zachowywał się idiotycznie. Z posępną miną skrzyżował ręce na piersi i spojrzał ponad wzgórzem i doliną na horyzont.

Między nimi zawisł ciężar niewypowiedzianych wspomnień.

– Gil’ead jest niebezpieczny.

Bardziej niebezpieczny niż Ceunon? Lepiej strzeżony niż Ilirea?

Murtagh poruszył ramionami, jakby zaswędziała go skóra pośrodku pleców. Wciąż nie przywykł do nowej nazwy Urû’baenu; za każdym razem, kiedy ją słyszał – Ilirea – czuł się, jakby nie trafił nogą w stopień podczas schodzenia po schodach.

Nie chcę – rzekł w końcu, ale nie ustami, lecz umysłem. W przypadku rozmowy myślowej nie dało się udawać, nie istniały bariery nieporozumienia, to najbardziej otwarta więź, jaką można dzielić, a on dzielił ją z Cierniem.

Smok zamruczał kojąco i pochylił łeb, kładąc go na ziemi u stóp Murtagha.

W takim razie zostaw to – rzekł. Albo pozostań na kursie. Ile są warte dla ciebie te łowy?

Murtagh wypuścił powietrze i rozluźnił ręce, zmuszając się, by stanąć prosto. Położył dłoń pośrodku czoła Ciernia i poczuł gorące łuski.

– Zgoda. Polecimy do Gil’eadu i znajdziemy Ilennę.

***

Nim opuścili wzgórze, Murtagh naostrzył sztylet, używając kawałka krasnoludzkiej osełki. Przypiął go do pasa z mieczem, a potem zrobił lustro z wody wylanej na talerz i unieruchomionej słowem entha.

Zerkając na srebrzystoszarą powierzchnię, ze zdumieniem odkrył, jak bardzo jest wychudzony. Nie odżywiał się dobrze, wciąż pozostawali w ruchu, maszerowali, latali, często nie zważając na pogodę. W najlepszym razie posilali się rzadko, a zdarzało się, że cały dzień nie miał niczego w ustach.

Niedobrze, pomyślał. Im był chudszy, tym mniejszy miał zapas sił niezbędnych do zaklęć, gdyby pojawiła się taka potrzeba. Magowie o największej surowej mocy zawsze należeli do najmasywniejszych.

Naciągnął mocno skórę na szczęce, uniósł sztylet i zaczął się golić.

Klinga nie była tak ostra jak brzytwa balwierza, ale spełniła swoje zadanie. Już po pierwszym ruchu poczuł chłód na twarzy i niemal pożałował swojej decyzji, mimo to nie przestawał i uwinął się szybko.

Zaciął się tylko trzy razy, co uznał za sukces.

Potem znów przejrzał się w zaimprowizowanym lustrze. Bez brody wyglądał młodziej, ale też chudziej, ostrzej, jak zagłodzony wilk.

Odgarnął wodę na bok zgiętą dłonią.

Znów jesteś sobą – powiedział Cierń.

Murtagh mruknął w odpowiedzi. Może powinien był zaczekać z goleniem, aż skończy sprawy w Gil’eadzie, ale nie mógł znieść okruchów na brodzie. Nie wspominając już o ciągłym swędzeniu.

Wytarł talerz i wcisnął do juków, potem wskoczył na siodło Ciernia i przypiął nogi rzemieniami.

– Lecimy!

Smok warknął groźnie, wyraźnie zadowolony, i wyprysnął w niebo, łopocząc skrzydłami.

Świat zakołysał się wokół Murtagha, który chwycił sterczący tuż przed nim szpikulec i zmrużył oczy do ochrony przed ostrym, zimnym wiatrem. Na dobre czy na złe, zmierzali do Gil’eadu.

Rozdział V

Smoczy lot

Mapa, którą dysponował Murtagh – kupiona od handlarza futrami pod Teirmem – nie była dość szczegółowa, by dało się określić, gdzie dokładnie przebywali z Cierniem w Alagaësii. Jak większość map przeznaczonych dla kupców koncentrowała się głównie na trasach lądowych i morskich, a nie na przykład dokładnej skali, położeniu i kształcie puszczy Du Weldenvarden.

Wiedział, że las ciągnie się na zachód wielkim jęzorem drzew. Na południe od niego leżało jezioro Isenstar, a na południe od Isenstar miasto Gil’ead. Najkrótsza droga do niego wiodłaby prosto przez zalesiony obszar, to oznaczałoby jednak wkroczenie na terytorium elfów, którego strzegły niezwykle zazdrośnie. Co więcej, gdzieś w tej części lasu mieścił się łańcuch wysokich gór, a góry zawsze utrudniały latanie.

Zamiast tego postanowili z Cierniem ominąć las, zmierzając na zachód i południe, aż w końcu ujrzą jezioro Isenstar. Wówczas będą wiedzieli dokładnie, gdzie się znajdują, i skręcą w stronę Gil’eadu.

Jak to mieli w zwyczaju, Murtagh prostym zaklęciem ukrył Ciernia przed oczami gapiów na dole, ludzi i innych. Choć proste, zaklęcie wymagało energii i pod koniec każdego dnia czuł tępe zmęczenie, wzmocnione wysiłkiem, jakiego wymagało dosiadanie Ciernia. Smok w porównaniu z ptakiem powoli uderzał skrzydłami, lecz każde z tych uderzeń wstrząsało człowiekiem do głębi, przez co trudno było rozluźnić się w siodle. Murtagh nie zdołał się zdrzemnąć, jak uczyniłby to na koniu podczas długiego marszu.

Aby zabić czas, rozmyślał. Ale nie o przeszłości. Nie interesowały go wspomnienia, wolał ich unikać. Dopóki skupiał myśli na chwili obecnej, nie czuł bólu i żalu z dawnych dni. To były martwe czasy i wolał, by takie pozostały.

Głównie rozmyślał o magii. Co jest możliwe, a co nie dla gramarye. O zawiłościach pradawnej mowy i o tym, że ona sama nie jest magiczna, lecz stanowi jedynie sposób manipulowania energią. I to właśnie energia interesowała go najbardziej. Czym dokładnie była? Skąd się brała? Jak można ją gromadzić i wykorzystać?

Murtagh już dawno temu zrozumiał, że magia stanowi klucz do opanowania świata, kontrolowania okoliczności i ochrony siebie oraz wszystkich, na których mu zależało, choć nie było ich zbyt wielu. Galbatorix nie nauczył go zaklęć, król bowiem strzegł zazdrośnie wszelkiej podobnej wiedzy, i choć Eragon powtórzył Murtaghowi pierwsze słowa mocy, Murtagh w owym czasie nie potrafił ich użyć, nieważne, jak zawzięcie próbował. Dopiero kilka miesięcy później, gdy Cierń wykluł się dla niego i gdy się złączyli, udało mu się przełamać szklaną barierę w umyśle i dzięki sile woli pierwszy raz użyć magii.

Było to proste zaklęcie: lyftha, z pomocą którego podniósł złotą jednokoronówkę z gładkiej dłoni Galbatorixa.

Potem król skąpo wydzielał mu wiedzę, wpajając Murtaghowi jedynie podstawy sztuki. Uzbrojony niewolnik może odzyskać wolność i Galbatorix dawał jasno do zrozumienia, że zamierza utrzymać władzę nad Murtaghiem i Cierniem, tak jak wcześniej zniewolił swe przerażające sługi, Zaprzysiężonych.

W tym mojego ojca. Murtagh skrzywił się i siłą pchnął myśli na inny tor.

Jedyne uzupełnienia mistycznego słownictwa, jakimi dysponował, pochodziły z umysłów Eldunarí zgromadzonych przez króla, które czasami powierzał mu król. Murtagh wciąż pamiętał dzień, gdy pierwszy raz ujrzał jeden z dużych, podobnych klejnotom kamieni. Do tej pory nawet nie podejrzewał, że smoki kryją takie przedmioty w swych piersiach ani że potrafią przechowywać w nich swoją świadomość.

Martwe smoki, które dał mu Galbatorix, były istotami szalonymi i złamanymi, król torturował je do granic obłędu. Murtaghowi ledwie udawało się zrozumieć strzępy ich myśli, przez większość czasu próby porozumienia kończyły się jedynie potężnym bólem głowy.

Jednakże czasami tęsknił za ich obecnością i wiedział, że Cierń czuje to samo. Bliskość, dotyk Eldunarí – nawet jeśli muskał je zaledwie cząstką umysłu – wypływające z nich myśli zapewniały towarzystwo w czasie spędzonym w służbie tyrana Galbatorixa.

Żadnych wspomnień!

Eldunarí, którego najczęściej użyczał mu król, należało do smoka o imieniu Yngmar, bardzo starego i bardzo szalonego samca. Jego Eldunarí mieniło się krwistym pomarańczem, a on sam miał nawyk wściekania się w pradawnej mowie. Tak właśnie Murtagh zaczął poszerzać swoje słownictwo, choć jego znajomość gramatyki pozostawała żałosna.

Zostawił Yngmara i kilka innych Eldunarí u Nasuady, przed cytadelą Urû’baen, po gwałtownej śmierci Galbatorixa. To była słuszna decyzja: smoki potrzebowały opieki, a Murtagh czuł, że jej nie podoła, podobnie Cierń. Z tego, co wiedział, wszystkie istniejące Eldunarí – także Yngmar i Umaroth – obecnie znajdowały się u Eragona, który zabrał je na daleki wschód, poza granice Alagaësii, gdzie udał się, by stworzyć twierdzę dla następnego pokolenia smoków i Jeźdźców.

I tak być powinno. A jednak w najmroczniejszych chwilach Murtagh musiał walczyć z pełnymi niechęci myślami. Dlaczego Eragon miał tak wiele, a jego i Ciernia życie potraktowało znacznie okrutniej? To niesprawiedliwe. Nie żeby Murtagh sądził, że życie ma cokolwiek wspólnego ze sprawiedliwością. Mimo to niechęć pozostawała. Starał się jej nie podsycać, skupić się na bardziej użytecznych myślach, ale jednak.

Żadnych wspomnień!

Wbił paznokcie w dłonie i kilka długich minut obserwował powolne przesuwanie się ziemi w dole. Pod brzuchem Ciernia przemykały ukośne rzędy długich, wąskich chmur, dzieląc ziemię na dyskretne pasy zielono-brązowego widowiska.

Jeśli chodzi o magię, wielką zaletą Eldunarí były ogromne ilości energii przechowywane w owych kryształach. Było jej tyle, ile smoki skrywały w swych normalnych ciałach z krwi i kości, a czasem nawet więcej.

Co doprowadziło Murtagha do poprzednich rozważań. Czym jest energia?

Kłopotliwe pytanie. Gdyby był wystarczająco niemądry, by rzucić zaklęcie przekraczające jego siłę fizyczną, jego ciało stawałoby się coraz zimniejsze i zimniejsze, co mogło doprowadzić nawet do śmierci. Czy zatem energia to ciepło? Ale jak wówczas wyjaśnić, że kiedy cały dzień rąbał drwa, zgrzewał się, a nie marzł?

Westchnął, spoglądając w mroczne sklepienie nieba. Elfy mogły znać prawdę; przez stulecia zgłębiały tajemnice magii. Miały ją we krwi, podobnie jak smoki.

W jedzeniu musi być energia, inaczej jak ludzie i zwierzęta zdołaliby przeżyć? Ale istniały także inne rodzaje energii. Na pewno kryła się w ruchu: rzeka popychająca koło młyńskie mieliła mąkę tak samo sprawnie, jak czyniły to ludzkie mięśnie czy zaklęcie maga. Czy zatem rzeka skrywa w sobie ciepło? Woda nie wydawała się cieplejsza ani chłodniejsza po tym, jak przepłynęła po młyńskim kole.

Zagryzł wnętrze policzka. Skoro koło młyńskie wykonuje taką samą pracę jak zaklęcie, czemu nie miałby użyć go, by zasilić zaklęcie? Z pewnością musi istnieć jakiś sposób.

Spojrzał na łuskowatą szyję Ciernia.

Jak myślisz, czym jest magia?

Potencjałem – odparł smok.

Kiedy Murtagha zmęczyły rozważania o magii, zaczął się zabawiać, układając wiersze na modłę dworu Galbatorixa: w stylu zwanym attenwrack, po jego twórcy, Attenie Rudym – pomniejszym hrabim z dalekiego południa niedaleko miasta Arroughs.

Murtagh nigdy nie przejawiał specjalnych skłonności do nauki. Dorastając, odgrywał posłusznego ucznia, nie interesowały go jednak matematyka, logika czy astronomia. Z historii poznał tylko starannie opracowaną wersję zatwierdzoną przez Galbatorixa, powtarzający się samochwalczy cykl, który znudził go już podczas pierwszego wykładu. Nauczył się pisać i ćwiczył czytanie, ale książki, które mogły go zainteresować, tkwiły zamknięte w wielkim skarbcu Galbatorixa, zakazane dla wszystkich prócz samego króla.

Murtagha od zawsze pociągały bardziej zajęcia fizyczne: szermierka, taniec, wspinaczka, łowy. Pozwalały mu oczyścić umysł, dawały poczucie dobrostanu, spełnienia i co najważniejsze – kontroli.

A jednak teraz, na pustkowiach, w towarzystwie zaledwie nieba i ziemi, potężna, niebezpieczna cisza nieustannie kusiła, by zagłębił się we wspomnienia, znalazł nową przyjemność wynikającą z układania słów według wzorów attenwracku. Było to dziwne doświadczenie, ale nie ustępował, zaintrygowany i zdumiony poczuciem satysfakcji, jaką dawał mu ten proces.

A że podczas lotu na grzbiecie Ciernia ciężko było posługiwać się piórem i pergaminem, wymawiał słowa głośno, starając się zapisać wszystkie w umyśle.

Okazało się to niełatwe. Czasami zapominał to, co ułożył, i ogarniało go zwątpienie. Przy innych okazjach nie potrafił znaleźć właściwego słowa – nawet gdy wiedział, że istnieje – i to też okazało się frustrujące. Najtrudniejsze było ułożenie słów w miły kształt przy jednoczesnym powiedzeniu tego, co chciał wyrazić.

Mówiąc powoli, by uniknąć pomyłki, wyrecytował ostatnią zwrotkę:

Orzeł wzbija się, spada, to władca przestworzy.

Wróble śmigają nisko, bo pustka je trwoży.

Spór trwa bez końca – wielu przeciwko jednemu.

Kiedy walka jest równa, wygra zawsze orzeł.

W nierównej walce jednak idzie mu znacznie gorzej.

Leć, jak ci każą, albo fruń samotnie. Godny

koniec jest zawsze taki sam, gdy chłodny

uścisk śmierci na zawsze troski twoje zmorzy.

A smoki zjedzą wszystkich – dodał Cierń.

Murtagh podrapał go po szyi, z ponurym namysłem patrząc w stronę horyzontu. Tak bardzo chciał, by Cierń mógł pożreć wszystko, co żyje, gdyby pojawiła się taka potrzeba. Nadal jednak nie ocaliłoby ich to przed końcem, jaki był im pisany, przeznaczeniem bowiem wszystkich istot jest umrzeć i zostać zapomnianym. Nawet smoków.

***

Tego wieczoru rozbili obóz na polu przy olchowym gaju. Murtagh wolałby zanocować pod osłoną drzew – nienawidził spania na otwartym terenie – ale jak zawsze w przypadku postojów zdał się na osąd Ciernia.

Olchy porastały brzegi niewielkiego strumienia wypływającego z odległego o kilka staj Du Weldenvarden. Czekając, aż ognisko rozpali się w pełni, Murtagh poszedł napełnić bukłaki.

Biała kora drzew niemal jarzyła się w promieniach gasnącego słońca, pod ich sklepionymi gałęziami panowały chłód i uświęcona cisza. Liście zaczynały już powlekać się złotem i czerwienią, a w powietrzu wisiał świeży zapach mokrego od rosy mchu.

Murtagh ukląkł przy szemrzącym strumieniu. Gdy zanurzył bukłaki, poczuł wokół przegubów dotyk zimnej wody. Po napełnieniu stały się ciężkie, śliskie i niewygodne do noszenia. Pierwotnie zabrał tylko dwa, odkrył jednak, iż latanie budzi w nim niezrozumiałe pragnienie, toteż od jednego z traperów w Kośćcu kupił kolejne trzy.

Kiedy je podniósł, żelazny uchwyt jednego pękł i bukłak wylądował na ziemi.

– Barzûl – zaklął Murtagh po krasnoludzku.

Próbował podnieść bukłak, ten jednak wyślizgiwał mu się z palców, a ciężar czterech pozostałych wybijał go z rytmu.

Bez zastanowienia zawołał:

– Cierń! Możesz pomóc? Nie dam rady zabrać wszystkich!

Ze skraju zagajnika dobiegło szuranie. Murtagh uniósł wzrok i ujrzał smoka przykucniętego przed drzewami, węszącego i kołyszącego głową w tył i w przód.

Między pniami pozostało dość miejsca, by się zmieścił – do strumienia biegła sarnia ścieżka – ale niewiele więcej. Było za ciasno, by Cierń mógł rozpostrzeć skrzydła, unieść głowę albo swobodnie się odwrócić.

Murtagh natychmiast pojął, w czym leży problem.

– Nie musisz…

Słowa ugrzęzły mu w ustach, gdy Cierń postąpił krok naprzód. Potem kolejny. Murtagh poczuł w sercu nagłą nadzieję.

Powiew wiatru poruszył gałęziami nad głową Ciernia, drzewa zaczęły skrzypieć i jęczeć w niesamowitej skardze, zagajnik jakby ożył, przepełniony wrogością. Smok wzdrygnął się i skulił, po czym uniósł wargę, odsłaniając kły. Wciąż warcząc, wycofał się na skraj olchowego lasku i przykucnął na tylnych łapach.

Nadzieję w sercu Murtagha zastąpiło osobliwe połączenie smutku i gniewu. Zacisnął zęby i mocniej chwycił bukłaki.

Cierń wyciągnął lewą łapę między drzewa, sięgając szponami.

Daj mi je tutaj, zaniosę.

– Nie trzeba – odparł Murtagh, nie odrywając wzroku od bukłaków. – Dam sobie radę. Idź, zaraz wrócę.

Cierń warknął, lecz w jego głosie zabrzmiała żałosna nuta. Po chwili zawrócił i stąpając ciężko, popełzł do obozu.

Murtaghowi oddech uwiązł w piersi. Nie zwracając na to uwagi, wygiął prawą dłoń tak, że w końcu zdołał złapać szyjkę upuszczonego bukłaka.

A potem podreptał naprzód, wychodząc z gaju.

***

Ogień zgasł, pozostawiając po sobie dymiący żar.

Murtagh spojrzał na ogniste rubiny, porównując je w myślach z kamieniem znalezionym przez Sarrosa.

Podrapał przedramię w miejscu, gdzie bolało. Był bardziej zmęczony niż zwykle, wydarzenia z Ceunon i lot sporo go kosztowały.

Wyciągnął z toreb skórzany tłumok, mieszczący w sobie pióra, pergamin i butelkę inkaustu z dębowych galasów. Wziął kawałek pergaminu, do połowy pokryty prostym pismem, i starannie zanotował wcześniej ułożone wiersze.

Rezultat jednak go nie zadowolił. Miał wrażenie, że mógł to zrobić lepiej.

Czekając, aż atrament wyschnie, palcem nakreślił na ziemi wąską bruzdę, z jednej strony dorysował rozchodzące się widły, w prawo i w lewo.

Przekrzywił głowę, przyglądając się rysunkowi.

Podczas godzin spędzonych na rozważaniach o magii zaczął się zastanawiać nad możliwością zaklęć „jeśli”. Uważał, że kryją w sobie większy potencjał, niż można by sądzić.

Dotknął miejsca, w którym bruzda się rozwidlała, i wyszeptał:

– Ílf adurna fïthren, sving raehta. – Czy też, w zgrubnym tłumaczeniu: jeśli woda dotknie, skręć w prawo. Następnie otworzył bukłak i wlał odrobinę wody do drugiego końca bruzdy.

Woda popłynęła nią i dotarła do rozwidlenia, a wówczas, jakby kierowana niewidzialną ręką, spłynęła do prawej odnogi płytkiego rowka. Wtedy Murtagh poczuł lekką – lecz proporcjonalną – utratę energii. Szybko zakończył czar.

Zmarszczył brwi, korkując bukłak.

Ile jeśli mógł upchnąć w jednym zaklęciu? Jak blisko musiał być od miejsca jego działania? Czy mógłby wpleść warunkowe zaklęcie w przedmiot, choćby klejnot, i zostawić go, by wypełnił jego polecenie? Na przykład pułapkę na wroga bądź sygnał, w razie gdyby wydarzyło się coś, co go interesowało? Możliwości było tysiące. Czy mógłby zbudować konstrukcję z jeśli chroniącą Ciernia i jego samego przed każdym wyobrażalnym zagrożeniem?

Musiał to wszystko sprawdzić.

Po drugiej stronie przygasającego ogniska Cierń poruszył się i zaskomlił cicho. Spał, ale niespokojnie. Jak zawsze.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki