Katarzyna Szewioła-Nagel

Mroki I

Tom I

Katarzyna Szewioła-Nagel

Saga

Mroki I

Zdjęcie na okładce: Shutterstock
Copyright © 2012, 2021 Katarzyna Szewioła-Nagel i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726834253

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Prolog

Król, zmęczony całodniowymi wizytami posłów, opadł na fotel. Żona obdarzyła go czułym spojrzeniem.

– Aż tak źle? – spytała, pochylając się nad tamborkiem.

Siedziała wciśnięta w kąt komnaty i spokojnie wyszywała czerwone róże na kawałku błękitnego, lśniącego materiału. Jasne włosy kontrastowały ze śniadą cerą. Pokojówka w tym dniu uplotła je ciasno na czubku głowy, a konstrukcję warkoczy przytrzymała dwiema ozdobnymi szpilami. Królowa lubiła błękit, toteż często nosiła niebieskie szaty, zwieńczone szerokimi rękawami, na których końcach zazwyczaj widniał misterny, złoty ornament, przypominający liście winorośli. Dziś odziała się w purpurę, ciasno zawiązaną tuż przy szyi. Suknia na stalowym gorsecie męczyła. Nie mogła się doczekać, aż służka wyswobodzi kibić z niewygodnego odzienia.

– Raczej monotonnie – westchnął pod nosem.

– Powinieneś odpocząć. Zbytnio się przemęczasz. Weź dzień wolnego, bez posłów, senatorów i całego tego zamieszania.

Dobra, kochana Eleonor – pomyślał. – Żeby tylko wiedziała, co tak naprawdę trawi Raghion. Nie wiedział, czy temu podoła. Co dzień napływały niepokojące wieści z wolnych marchii. Nie robił się coraz młodszy. Włosy mu posiwiały, zgarbił się i nagle przestał lubić wspinanie się po schodach. A już najbardziej drażniły go te, które prowadziły do komnat, strome i kręte. Kto to wymyślił? – marudził pod nosem, kiedy łydki trzęsły się z wysiłku, a plecy trzeszczały od ciężaru ciała. Najchętniej kazałby się wnieść, ale dzierżył w sobie jeszcze na tyle godności, by o to nie prosić. Dawne rany zaczęły się odzywać, wszystkie naraz, jakby w zmowie – ech, to stare, pomarszczone ciało…

Jego żona – Eleonor, nigdy nie mieszała się w sprawy polityki. Za to ulubiła samotne, wieczorne przechadzki korytarzami zamczyska oraz dobrą lekturę. Jej małżeństwo zaaranżowano. Nie miała tego nikomu za złe. Tak się działo od zawsze. Przyjęła los ze spokojem. Nie należała do typu kobiet, które zwykły przeciwstawiać się wszystkim i wszystkiemu. Tę łagodność odziedziczyła po matce, niewieście delikatnej i pełnej subtelnego piękna, które niczym woal rozsiewała wokół. Z mężem dzieliła ją duża różnica wieku – prawie dwadzieścia lat. Aaron okazał się czułym mężem i dobrym władcą. Zawsze działał według zasad i skrupulatnie analizował każdą decyzję. Kochała go na swój sposób. Nie miłością pełną ognia i namiętności, a stateczną, może czasem zbyt dojrzałą jak na jej wiek. Los nie obdarzył ich dziećmi, nad czym niezmiernie ubolewała. Wielu medyków oraz uzdrowicieli łamało sobie głowę nad przyczyną owego stanu. Ona jednak znosiła to wyjątkowo dzielnie, choć serce pękało za każdym razem, kiedy widziała na dziedzińcu pałacowym którąś z dwórek przechadzających się z pociechami. Często opiekowała się czeredą. To poniekąd stanowiło rekompensatę niemożności posiadania własnej. I choć nosiła ciepło w sercu, to nigdy nie dopuściła do faworyzowania, a tym bardziej rozpieszczania dziatw.

Rozległo się pukanie.

Król właśnie ściągał buty, mrucząc pod nosem, że trzewiki chyba są za ciasne, bo boli go mały palec u stopy.

– Wejść! – Podniósł oczy.

Drzwi otwarły się na oścież. W półmroku korytarza, rozświetlonego światłem pochodni, stał posłaniec odziany w fikuśny strój. Aaron za jego plecami dostrzegł koronnego rycerza, który skinął czołem, kiedy tylko ich wzrok się skrzyżował. Wiedział, skąd przybywa.

Gość mimochodem zerknął na drzwi, później na władcę. Lekko chrząknął i skłonił się nisko.

Hmm… Czy ta kobieta nie potrafi poradzić sobie z najprostszymi problemami? – pomyślał Aaron, masując zesztywniałą kość.

– Co ja widzę… Wieści od baronowej Alveny – odrzekł i otaksował młodzika spojrzeniem spod krzaczastych brwi.

– Tak, jaśnie panie – odrzekł wysłannik, nadal zgięty wpół. Sprawiał wrażenie, jakby zaraz miał zarysować nosem podłogę.

– Dość tych pokłonów, człowieku – Aaron chrząknął. – Wyprostuj się, dziecko, bo ci tak zostanie.

Eleonor uśmiechnęła się delikatnie:

– O, wybacz, kochanie. Zawsze mnie bawiło to, jak traktujesz, no wiesz… etykietę.

– Nie przejmuj się, moja droga. – Odwzajemnił grymas.

Wstał i boso podszedł do doręczyciela. Listy od Baronowej zawsze kreślono w ponurym tonie, a w dodatku niewyobrażalnie… nudno. Bezustannie oskarżała magów o całe zło. To dla niej stworzył Szkoły Magii, nie dlatego, że na to naciskała, a dlatego, żeby mieć w końcu święty spokój. Po czasie dostrzegł w tym cel. Kontakt z obdarzonymi stał się ułatwiony. Od nich nierzadko zależały losy państwa. Pozwolił im przeto na wiele, nawet na ustalenie wewnętrznych kodeksów i praw. Dzięki temu odpadło mu jedno do napisania. Kiedy wylądowały na katedrze, przeczytał dokładnie i przeanalizował wraz z zebranymi doradcami. Po czym niezmienione podpisał. Ale Alvenie nieustannie było mało. Na wieść o sojuszu kuzyna z magami wpadła w szał. Za pośrednictwem kapłanów nakazała uważną obserwację placówek. Teraz nikt nie mógł czuć się tam bezpiecznie. Mało tego, według niej każdy mógł okazać się magiem, a przecież tego nikt nie chciał – ona nie chciała. Na to Aaron wpływu niestety nie miał. Dzięki petycjom zastraszanych możnych oraz szlachty, nie wliczając syndykatów krasnoludzkich, musiał wyrazić zgodę na stworzenie gildii zwanej Alchemikami, gildii zrzeszającej magów na usługach Baronowej!

– Szalona kobieta – westchnął. Przyjął list i niespiesznie otworzył.

Zaciekawiona Eleonor wyciągnęła szyję:

– I co pisze nasza ulubiona wariatka? – zagadnęła śpiewnie.

– Zaraz się dowiemy, czy znów znalazła nieistniejący spisek zawiązany przez „fanatycznych magów". – Złamał pieczęci.

Drogi Aaronie!

Na wstępie pozdrawiam serdecznie, choć wiadomości, jakie mam do przekazania, raczej ciepłe nie są. Śmiem przypuszczać, iż w pobliskiej twierdzy-miasteczku został zawiązany sojusz między wojskiem a magami, który ma na celu obalenie systemu władzy, jaki został przez Ciebie, Panie, ustanowiony. Jak na razie moje wiadomości są niekompletne, ale obiecuję donieść w najbliższym czasie o poczynaniach w śledztwie, jakie, co oczywiste, wszczęłam w tej sprawie.

Z poważaniem
kuzynka

Uniżona

Alvena

– No tak, nic nowego. – Zapatrzył się w trzaskające w kominku płomienie.

– Czyli wnioskuję, że znów zwietrzyła trop, choć pewnie jest on urojony. Och, kochanie, nie rozumiem tej kobiety.

– Nie frasuj się, moja droga. Żywię nadzieję, że wszytko się poukłada.

Posłaniec nadal tkwił w półukłonie, nie wiedział, czy słowa króla brać dosłownie i czy aby na pewno wolno mu się najnormalniej w świecie wyprostować.

– Masz, chłopcze. – Aaron wsunął mu w dłoń monetę. – Donieś łaskawej pani, że niebawem otrzyma zwrotny welin.

– Tak, panie. Dziękuję. – Młodzieniec wycofał się i ostrożnie zamknął za sobą drzwi.

Po chwili usłyszeli stukot okutych żelazem obcasów, które odprowadzały przybysza w głąb zamku.

– Jestem zmęczony. Przygotuję się i udam na spoczynek. Sugeruję, byś uczyniła to samo, najdroższa. Oślepniesz od tego haftowania po nocach.

Eleonor patrzyła na męża. Szykował się do snu. Mozolnie ściągał strojną szatę. Nie wołał posługaczy, nie narzekał. W milczeniu trwał wraz z bólem, który trawił go od środka. Widziała, jak zanurzał dłonie w misie pełnej chłodnej wody, jak ścierał z twarzy resztki minionego dnia. W duchu rwała się, by pomóc, ale wiedziała, że ją odeśle. Cechowała go niezłomność, ta upartość, której mu zazdrościła. Teraz skruszał. Zgarbił się i zmalał. Podmarszczone lico zdobiła srebrna broda, rudziejąca przy kącikach ust. Łysiejącą czaszkę chronił czapą, a na dłonie przywdziewał ciepłe rękawice. Mimo wszystko kochała go, ale martwiła się o politykę. Nie radził sobie już tak dobrze. Zbyt często ulegał. Nadchodził czas, w którym zostanie zmuszona wziąć sprawy królestwa w swoje ręce. Lecz jeszcze nie teraz, nie kiedy w Aaronie tliła się iskra! A mimo wszystko bała się, na zapas – nie wiedziała czy sprosta, czy magowie odpowiedzą na jej wezwanie. W tajemnicy studiowała księgi, analizowała strategie wojenne oraz dyplomację. Mieczem raczej niczego nie zwojuje, nie w Raghion, w którym białogłowy od pokoleń nie mogą zabierać głosu. Kobieta na czele państwa, bezdzietna? Czy to się uda? Lud nastawiony na patriarchat bez trudności tego nie zaakceptuje. Na szczęście upłynie wiele księżyców, zanim jej ręka spocznie na insygniach władzy. Któż wie, czy przypadkiem Alvena nie upomni się o koronę? Jednako jej pozycja musiałaby umocnić się na tyle, by motłoch uznał ją za godną.

Królowa trwała zatem w zawieszeniu pomiędzy miłością do męża, a troską o dobro kraju. Konflikty z magami prędzej czy później zaczną się jątrzyć. Należy znaleźć kompromis, który ustabilizuje napiętą sytuację.

Rozdział 1

Niech to szlag! – zaklął. Niespiesznie obrócił się wokół własnej osi. Musiałem pobłądzić. Tylko jakim cudem? – zastanawiał się, unosząc brew. Zrzucił kaptur i podrapał się po czole. Znał te lasy bardzo dobrze. Tym razem coś poszło nie tak. Jakby miejsce przyciągało go w niewytłumaczalny sposób. Od dobrych kilku uderzeń zegara tropił zwierzynę, a kiedy już szykował się do zwieńczenia polowania, ta czmychała w zarośla. Został sam, otoczony wysokimi i starymi drzewami. Miejsce to wzbudzało niepokój. Nie widział jednak innej sposobności jak tu przenocować i ścierpieć nieznośne położenie. Musiał jednak znaleźć odpowiednie miejsce na nocleg. Strawa też byłaby mile widziana. Na myśl o jedzeniu kiszki zabulgotały znacząco. Posiłek. Ile to już minęło, od kiedy włożył coś konkretnego do ust…?

Noc stała się nieprzenikniona. Tak czarna, iż zdawało się, że nie ma ani początku, ani końca. Co jakiś czas w powietrzu rozbrzmiewały pokrzykiwania nocnego ptactwa lub nieznaczny szelest liści w gęstwinie. Głusza o tej porze roku emanowała spokojem i melancholią. Otaczający go świat nieuchronnie zmierzał w jednym kierunku… szykował się do zimowej stagnacji. Niedźwiedzie już dawno poukładały się do snu w gawrach. Jelenie, skupione w ciasne grupki, przechadzały się sennie po leśnych ścieżkach, czujnie wypatrując niebezpieczeństw ukrytych w cieniach rozdygotanego na wietrze listowia. Co jakiś czas powietrze przecinało wycie wilków. Napełniało lękiem nie tylko mieszkańców zarośli, ale i ludzi rezydujących na obrzeżach puszczy. Na przestrzeni kilku lat leśne psy powiększyły liczebność. Miejscowi żywili więc masę uzasadnionych obaw związanych z watahami. Zagrożona bowiem była nie tylko trzoda, dlatego wieczorami nie opuszczali siedzib, a żywy inwentarz zamykali we wzmocnionych obórkach i chlewikach. Poza tym istoty te wydawały się większe, w wyższym stopniu zjadliwe i, co gorsza, aktywne w dzień, a to do wilków przecież niepodobne!

Zabobonni mieszkańcy tych terenów ślepo wierzyli w lokalne bóstwa. Domostwa zwieńczano symbolami Odkupicieli i Mateczki Urodzajnej Ziemi. We wszystek naturalnych zjawisk dopatrywano ręki boskiej opatrzności. Dziękowano Odkupicielom za to co rodzi ziemia, a także za to co im odbiera. Późną jesienią składano płody rolne oraz zwierzęta gospodarskie na niewielkich ołtarzykach, które usytuowano nieopodal osiedli, tym sposobem niosąc dziękczynność za urodzaj. Jednocześnie prosili o łaskę podczas nadchodzącej zimy.

Leto przedzierał się przez chaszcze. W oddali zamajaczył kamienny twór. Skulił się i przesunął bezszelestnie wzdłuż kolczastych krzewów. Nie widział nikogo w pobliżu. Postument okazał się stołem ofiarnym, na którym jeszcze niedawno złożono dary. Wioska leżała nieco dalej. Dostrzegał światła migoczące w ciemności, musiało być więc jeszcze nie tak późno, jak sądził. Monument doskonale go osłaniał. Jedzenie kusiło. Żołądek domagał się posiłku.

Elf przysiadł obok, od strony lasu i sięgnął po pierwszy z brzegu owoc. Obita skórka zdążyła się już nadpsuć, wyjął więc zza pazuchy niewielkie ostrze i odkroił niejadalną część. Naruszając dobra dla bóstw, mógł się im narazić. Na szczęście ludzcy patroni byli mu obojętni. Czcił elfich bogów. O wiele potężniejszych od miernot ludu. Działali jak przemytniczy styg 1 : otumaniali, ale nie obdarzali niczym więcej. Owoc za to smakował wybornie. Słodycz rozlała się po języku i rozkosznie drażniła kubki smakowe. Mruknął przeciągle i sięgnął po kolejny smakołyk. Kiedy poczuł sytość, doszedł do wniosku, że i tak nikt nie zapuszcza się w rejony ołtarzy, więc utnie sobie drzemkę tu na miejscu. A z porania spróbuje odszukać drogę na gościniec. Teraz, w kompletnych ciemnościach, jest to bezcelowe.

Ułożył się wygodnie. Jeszcze przez chwilę wpatrywał się w ugwieżdżone i czyste niebo. Do nozdrzy docierały zapachy związane typowo z ludzkimi osiedlami: końskiego nawozu, zaoranej ziemi, gnijących na ołtarzyku płodów rolnych oraz leśnej, wilgotnej ściółki. Nocna bryza pieściła twarz. Wziął głęboki oddech, odprężył się i poprawił głowę, którą ułożył na skrzyżowanych za nią ramionach. Teraz tylko zasnąć choć na chwilę – pomyślał. Z wolna przymknął powieki. Sen przyszedł niemalże natychmiast. Mocny, głęboki, rozluźniający ciało i uspokajający nerwy. Od dawna nie czuł się tak bezpiecznie…

Życie w ciągłym napięciu odbiło się na jego wyglądzie i psychice. Nie był ani stary, ani młody, był pięknym elfem, jak zwykle nazywały go ulicznice. Kobiety tego pokroju napawały go wstrętem. Za każdym razem, kiedy musiał mieć z nimi styczność, szorował się do czysta i liczył, że woda zmyje obrzydliwość ich dotyku. Za to lubił podejrzane karczmy, pełne pijaczków oraz poszukiwaczy wątpliwych przyjemności. Często zasiadał przy kontuarze i obserwował, jak bywalcy wykłócają się o drobiazgi. Wśród nich znajdowało się też sporo upadłych niewiast, przechodzących z rąk do rąk. Podmiasta dawały również schronienie i szybką pracę. Na dłużnej zatrzymywał się jedynie w Norion, potocznie nazywanym granitowym miastem. Zimował w elfiej dzielnicy, tuż pod nosem Baronowej. Włóczenie się w tym czasie po stajach należało albo do czynów desperackich, albo musiałby nieźle uderzyć się w głowę, by wpaść na taki pomysł. Od czasu do czasu przyłączał się do najemników. Po partaninie zwyczajnie się ulatniał. Tylko nieliczni wiedzieli, gdzie przebywa. Korespondencję przekazywano dyskretnie. Za pomocą siatki lichwiarzy i właścicieli zamtuzów. Zlecenia spisywano na strzępkach tkanin tudzież skór. Dotyczyły miejsc, które warto „odwiedzić” lub celów, które trzeba najszybciej zlikwidować. Oczywiście za odpowiednią cenę. Nie zadawał pytań. Tropił, śledził, przenikał do środowiska. Dyskretnie, wzbudzał zaufanie. Pojawiał się znikąd, wpasowywał w otoczenie strojem i zachowaniem. Zachowywał się niby duch. Złowrogi omen, który niósł jedynie rychły koniec. Był po prostu zabójcą, który najpierw wbija ostrze, potem zadaje pytania. Przez jakiś czas nie zdawał sobie sprawy ze „sławy”, która za nim podążała. Wieści o czynach elfa bardziej lub mniej barwnie przekazywano z ust do ust. Takich jak on nazywano Cieniami. I doskonale wiedział, że w tym królestwie jest jeszcze kilku takich jak on, lecz najbardziej znaczącym mienił się Seneh – zabójca na usługach Baronowej.

Leto ze snu wyrwał go tęgi kopniak w żebra. Zerwał się, rozejrzał wokół. Mgła spowijająca senne tęczówki ulotniła się w mgnieniu. Obraz wieśniaka, który przed nim stał, natychmiast się wyklarował.

– Co, do cholery?! – Elf wrzasnął i odruchowo położył rękę na biodrze, w miejscu, gdzie ukrył srebrny sztylet.

– Coś za jeden? – warknął rosły mężczyzna, otulony owczą skórą.

– A co ci do tego?! – parsknął Leto.

Ślina trysnęła z ust, a w ataku paroksyzmu kaptur zsunął się z głowy.

Tamten uniósł brew, a jego źrenice spoczęły na uszach przybysza.

Nieczłowiek natychmiast zacienił twarz. Gdyby nie to, chłop pewnie dostrzegłby złowrogi blask jego oczu.

– Elf? Co, do cholery, robi elf w tych stronach? – wypalił. – Od wiosen nie widziano tu żadnego. Po kiego żeś tu przylazł, ostrouchy? – warknął. W jego głosie buzowała pogarda i gniew.

– Jeszcze raz mnie tkniesz, a cię zabiję. Zrozumiałeś? – wysyczał nietutejszy.

– Ha! Spróbuj! – Zaśmiał się człowiek.

– Nie prowokuj. – Leto wykrzywił usta.

– Gadaj, po coś tu przylazł? A jak nie masz nic innego do roboty, to się wynoś. Nie

chcemy cię tu! – Zamaszystym ruchem ręki wskazał ścieżyną, która wiodła w przeciwną stronę osady.

– Zrobię, co zechcę! – odrzekł i powoli wsunął ręce do kieszeni płaszcza. Cały czas nie spuszczał włościanina z oczu. W głowie układał schemat, w jaki sposób pozbawi go marnego żywota.

– Wiesz co, podobasz mi się. – Chrząknął jegomość w baraniej skórze. Przestąpił z nogi na nogę i podparł się pod boki. Natychmiast wyklarował mu się plan, który mógłby wypalić, przy odrobinie sprytu, oczywiście. Potrzebował właśnie takiego kogoś. Zapalczywego, nieustępliwego i przede wszystkim nieznanego w tych rejonach.

Leto uniósł najpierw prawą, potem lewą brew. Na chwilę jego twarz skamieniała. Nie miał pojęcia, co się dzieje. Wietrzył podstęp. Zlustrował otoczenie, podejrzewał, że gdzieś za drzewami czają się inni, najpewniej uzbrojeni w widły lub cepy. Jednak żadna gałązka nie trzasnęła, źdźbło trawy się nie ugięło, liść nie zaszumiał w gęstwinie.

– Co? – zdziwił się. – Najpierw na mnie łajesz i kopiesz, a teraz prawisz, że ci się podobam?! Zdecyduj się, człowieku! Na Stwórców, o co ci, do cholery, chodzi?!

– O nic. – Wzruszył ramionami. – Ale rzadko się zdarza, że ktoś wdaje się ze mną w gadkę. No wiesz, jak jest. Najpierw w ryj, a potem radosne gaworzenie. Pojmujesz, elfie? – Zaśmiał się krótko.

Leto przeszły ciarki. Mężczyzna miał niezwykle przenikliwy rechot.

– Dobra, nikomu nie powiem, że zjadłeś połowę z ołtarza, a ty nikomu nie wspomnisz, że dostałeś kopa. Co ty na to?

– Skąd wiesz, że cokolwiek zjadłem? – Taksował go uważnym spojrzeniem.

Wieśniak wskazał palcem, niczym włócznią, poobgryzane i pookrawane skrawki walające się tuż u podnóża kamiennego monumentu.

– Nic nie umknie twojej uwadze, hę? – bąknął, robiąc w ściółce dziurę palcem stopy.

– Ty pewnie myślisz, że głupi jestem? Co byś powiedział na coś porządniejszego? Na przykład owsiankę?

Leto wzruszył ramionami, choć głoski układające się w słowo „owsianka” wydały się miodem na wysuszone głodem kiszki. Wszak dla niego każdy człowiek był głupcem. No dobrze, prawie każdy. Przez głowę przemknęła niepokojąca myśl, że pewnie przybysz wciąga go w misternie zaplanowaną pułapkę. Nie zauważył dotychczas przejawów magii czy skrytobójstwa. Wszystko kreowało się do znudzenia swojsko. Jeszcze raz niespiesznie i z pewnym ociąganiem omiótł okolicę. Ten tam to pewnie po prostu zwykły pijak. Przestąpił z nogi na nogę. Może to i niedorzeczne i pewnie pakuję w biedę – pomyślał. Ale… chętnie bym zjadł coś gorącego.

Żołądek zaburczał, a w ustach pojawiła się ślina, którą szybko przełknął. Żywił nadzieję, że nieznośny człowiek tego nie dostrzegł. Poczuł się tak, jakby odsłaniał najsłabszą stronę, a na ten czas był nią głód.

– Dobrze, głupcze – powiedział.

– Ależ ty łapiesz za słówka. Chodź, połowica pewnie już przyrządziła śniadanie. – Wskazał dłonią nieco oddalone od wsi domostwo, otoczone koroną drzewek, o tej porze prawie już ogołoconych z liści.

Oczom elfa przedstawiała się dolina, nad którą górowały strome szczyty zwieńczone białymi zboczami. U ich stóp gęsto rosła szarozielona roślinność, głównie wysokie i potężne, stare drzewa. Poczuł, jakby dotarł na kraniec świata. Połaci terenu otulały mgły, które nisko unosiły nad gruntem. Elf się zamyślił. Musiał podczas wędrówki znacznie zboczyć z gościńca. Po raz kolejny zadawał sobie pytanie: Jakim cudem? Przez to trafił do tego miejsca, niemalże odciętego od świata. Zaskoczyła go cisza, być może to wina wczesnej pory? A może to zgoła zupełnie inny powód? A być może znowu upatruje się czegoś, czego nie ma? Wrodzona podejrzliwość już nieraz narażała go na śmieszność. Ratowała też skórę. Ale o tym nie chciał teraz debatować. Urok doliny zaczynał wgryzać się pod czaszkę, enigmatyczny i wyrwany z rzeczywistości, którą dobrze znał. Ciekawość mieszała z natychmiastową chęcią znalezienia się pomiędzy rozsianymi gospodarstwami. Coś ewidentnie szarpało skrawkami duszy. Nie wiedział, czym jest owa moc, oznaczała jednak coś zupełnie odmiennego. Coś, czego nigdy w życiu nie doświadczył.

Odezwał się w końcu do łysiejącego jegomościa:

– Czy zawsze witacie tak przybyszy? Znaczy się… kopniakiem w żebra? – zagadnął.

Mężczyzna zerknął na niego spod podpuchniętych powiek:

– Pewnie bym cię nie znalazł – chrząknął. – Ale sprawdzałem wnyki i natknąłem się na dziwny przedmiot pod ołtarzem. A że z natury jestem ciekawski, postanowiłem się temu bliżej przyjrzeć. Kopniakiem sprawdzałem, czyś przypadkiem truchłem żeś nie jest.

Leto spojrzał zdziwiony, po czym potarł dłonią czoło. Nadal nie pojmował, że ludzie zamieszkujący wsie rozrzucone po królestwie są aż tak ufni. Spotykał się z tym już wielokrotnie. Miał nadzieję najszybciej zaleźć tuż przy bramie domostwa spotkanego przed chwilą jegomościa. Próbował otrząsnąć się z przedziwnego doznania błogości, ale nie potrafił. Czar doliny robił swoje, osiadał na ramionach i wypełniał go po brzegi.

Pozbierał prowizoryczne posłanie. Sięgnął po tobół, który teraz przewiesił przez ramię.

– Jestem gotów – rzekł przeciągle.

– No to chodźmy. – Chłop z zadowoleniem potarł dłonie.

Nie rozmawiali. Przyglądali się sobie ukradkiem. Myśli krążyły. Droga, która prowadziła w dół doliny okazała się kamienista i błotnista, pośrodku poprzecinana koleinami. Pobocze zaś porastały kępy pożółkłej trawy i uschnięte późnojesienne zioła. Gdzieniegdzie z ziemi wystawały białe kamienie, pokryte żółknącym mchem. Niektóre poletka zaorano. Inne straszyły przybyłych czarnym ptactwem, które żerowały na oczyszczonej z plonów glebie.

Im bliżej się przysuwał zabudowań, tym więcej owocowych drzewek otaczało zagrody, a przy płotach pięły się krzaczki malin i winorośli, które smętnie kolczastymi ramionami oplatały obory i kulawe przybudówki. Wioskę okalał biały, niewysoki murek. Jak bezpieczna granica, która strzegła ludzi przed złem. Najpewniej podczas budowy poświęcił ją lokalny mag, który jakimś cudem umknął krucjacie Baronowej. A może powstał on jeszcze przed wzniesieniem tych przeklętych Szkół Magów? Osada liczyła może z piętnaście domostw, może mniej. Elf próbował ogarnąć je wzrokiem. Dyskretnie i nienachalnie, tak samo jak zwykł przeprowadzać rekonesans. Kiedy chłop się odwracał, on wyciągał szyję i badał krajobraz. Wciągał w nozdrza rześkie powietrze, smakował je i analizował. Na skórze czuł przyjemne dreszcze, które pojawiały się i znikały, jakby zwiastowały coś ekscytującego. Próbował nad tym zapanować, jednakże ciało nie współgrało z umysłem. Nie ignorował tego, za to postanowił z tym współpracować. Skoro tak kontrowało, powinien temu zaufać, przecież nigdy jeszcze go nie zawiodło.

Z daleka dostrzegł kapliczkę usytuowaną w centrum siedliska, nie widział jednak, jakiemu bóstwu oddają tu część. Zapewne Odkupicielom, choć pewności nie miał. Chałupy wykonano z mieszanych surowców. Wieśniacy korzystali dosłownie z każdych możliwych materiałów. Niewysokie budynki pokrywały zieleniejące strzechy. W ścianach dostrzegał biały kamień i elementy drewniane. W oknach zaś, zapewne sprowadzane z nizin szyby, nierzadko popękane. Ale i z tym sobie radzono. Wzrok rejestrował żywiczną pomadę powtykaną to tu, to tam. Każde obejście posiadało przydomowy, różnorako wykorzystywany ogródek. W jednych widział sterczące badyle, które pewnie podtrzymywały warzywa, w innych kikuty słoneczników smutno spozierające ku ziemi. W powietrzu rozbrzmiewało szczekanie miejscowych psów i gdakanie kur. Tu i ówdzie dało się dostrzec pojedyncze sztuki owiec, przechadzające się po poszarzałych łąkach. Leto jednak zastanowiło jedno. W królestwie atmosfera przypominała wrzącą wodę w kotle. A tu? Tu spokój. Jakby wieśniacy żyli oderwani od rzeczywistości, pochłonięci brataniem się z naturą. Pewnie w siole nie znajdzie karczmy, a mężczyźni przypuszczalnie, by oderwać się od stagnacji, uciekają do lasu, dzierżąc pod pachami baryłki z miodem pitnym – dyskretnie się uśmiechnął. Nie, tak myśleć nie może. W końcu to nie cholerne krasnoludy, którym tylko trunki i dziewki w głowie, o bitce nie wspominając.

Od podziwiania widoków odsunęło elfa coś jeszcze. Mężczyzna, z którym właśnie szedł, nie spytał o jego imię. Czyżby nie miało to znaczenia? Wszak jest to jedna z najbardziej podstawowych czynności. A może zwyczajnie mu się wydaje? A może to doskonała okazja, by stać się kimś innym? Tu i teraz? W sumie, jak się głębiej zastanowić, to nie był lepszy, więc chyba są kwita… chyba – dumał.

Dotarli do chaty. Elf sam nie wiedział, jak to nazwać. Może jednak niedużej chałupy, nieco innej niż pozostałe. Hmm, czy to aby nie niepokojące? No i to, że stała nieco na uboczu… Jakby odsunięta od reszty. Stanowiła coś na wzór przeciwwagi tego, co wybudowano nieopodal. Niemniej przy pobieżnym rekonesansie doszedł do wniosku, że to najzwyklejszy w świecie domek z białym kamieniem w ścianach. Opadającą z jednej strony strzechą i krzywym płotem. A może to miejscówka jakiegoś wiejskiego maga… Przecież… oni zawsze trzymają się na uboczu Nie. Niemożliwe.

Rosły wieśniak otworzył furtkę i zamaszystym, zapraszającym gestem wskazał podwórze.

– Wchodź, nie krępuj się. Tylko uważaj na psa, miewa humory. Nawet nie wiem, czy przypadkiem szlag go nie trafił. Czasem znika na całe księżyce. No właź.

Leto rozejrzał się bacznie. Jeszcze brakuje kundla, który czyha gdzieś koło komórki, aby wykorzystać chwilę nieuwagi i roztargać mu wściekle dolną część nogawki. Jednak, co zabawne, nie wyczuł woni mokrej sierści i charakterystycznego smrodu bytowania zwierzęcia. Widocznie niefrasobliwego sierściucha „szlag trafił” już jakiś czas temu. Zatrzymał się jednak wpół kroku, po czym zwrócił do gospodarza tonem raczej pochmurnym. W jednej chwili nabuzował w nim gniew. Mężczyzna nadal nie powiedział mu, kim jest.

– Tak mi ufasz? Nawet się nie przedstawisz?

Człowiek obrócił się niespiesznie.

– A czy to ważne? Nie spotka nas chyba nic gorszego niż pozabijanie nawzajem?

W tej chwili w drzwiach stanęła kobieta, szczelnie opatulona wełnianym kocem i powiodła z lekka nieprzytomnym wzrokiem w kierunku męża. Zatrzymała się na nim, później podniosła oczy wyżej i wbiła w przybysza. Dłoń mocniej zacisnęła na ciepłej okrywie.

Elf nie wiedział czy to ze strachu, czy może chłodny wiatr strawił, że przeszły ją widoczne dreszcze.

Zamrugała kilka razy, po czym znów zerknęła na lubego. Ten ziewnął i począł szarpać ze skobelkiem drzwiczek kurnika.

Chłop, zauważywszy konsternację małżonki, wyprostował i odrzekł ze spokojem:

– Najmilsza, to…

– Leto. Nazywam się Leto. – Elf ukłonił się grzecznie.

Niewiasta wybałuszyła oczy, jakby ktoś zrzucił jej na stopę kowadło.

Przez otwarte drzwiczki zaczęły wychodzić pojedynczo rozgdakane kury.

Mężczyzna odsunął drewniane skrzydło i uśmiechnął od ucha do ucha, wściubiwszy nos do wnętrza kurnika.

– Och, jakie maniery w tych stronach – zachichotała. – Lata już nie widziałam nikogo, kto by tak mnie witał. To miłe.

– Mnie również przyjemnie – odparł elf, badając niewiastę spod półprzymkniętych powiek.

Jej głowę otulały jasne, lekko falowane włosy. Dostrzegał z daleka, że zaczynają już nieznacznie siwieć na skroniach. Twarz emanowała matczyną dobrocią. Miała także wielkie, błękitne oczy, jakby wiecznie się czemuś dziwiła. Figury nie mógł dostrzec, zbyt gruby koc ją otulał. Przypuszczał, że jest zapewne szczupła lub w sam raz, jak to mężczyźni nazywają kobiety, które ciężko określić czy są chude, czy grube.

– Wejdź, Leto. W domu jest cieplej. Pewnie jesteś głodny? Mamy owsiankę. Myślę, że starczy dla wszystkich.

– A nie mówiłem, że luba owsianki nagotuje? – Mężczyzna znów się zaśmiał.

– No tak, mówiłeś – prawie wyszeptał elf.

Weszli do środka. Wewnątrz panował półmrok. Momentalnie uderzył go w nozdrza zapach ostry, ziołowy, przesycony ziemią, oraz zaduch. Ciężka i męcząca mieszanka. Z zagraconego przedsionka wkroczyli do sporej wielkości izby kuchennej, w połowie przegrodzonej bogato haftowaną zasłoną. Uchylił się lekko, by zajrzeć do kąta. Nie było w nim niczego szczególnego: kilka narzędzi rolniczych, kosze i naczynia na mleko. Nieduże okna, uzbrojone w okiennice, zasłonięto do połowy brązowymi, lnianymi zasłonami. Zapewne duchota spowodowana została nierozsuwaniem kotar i brakiem regularnego wietrzenia. Przy jednej ze ścian stało sporej wielkości palenisko, na którym piętrzyły się naczynia do gotowania. Nad piecem zaś wisiały rożne przedmioty, na jego oko dość dziwaczne. Całości dopełniały grube naręcza ziół, powiązane w pęczki i porozwieszane, by wyschły. Pośrodku stał stół. Nosił ślady wieloletniego użytkowania. Pewnie z drewna dębowego. To samo mógł powiedzieć o stołkach i większości drobnego sprzętu. W głębi widział drzwi prowadzące do kolejnego pomieszczenia. Zapewne sypialni. Sienników nie dostrzegał, więc to musiało być to.

– Usiądź. – Kobieta wskazała stołek.

Przez głowę przebiegła jeszcze jedna niepokojąca myśl. Nie było dzieci. Żadnego! W prawie każdym chłopskim domu pętaki są jak szczeniaki z obfitego miotu. Nie widział też szmacianych zabawek porzuconych gdzie popadnie. Smutna cisza napełniała to miejsce, a jedynym dźwiękiem, jaki teraz do niego docierał, to trzask polan trawionych przez ogień. Poczuł, jak robi mu się przykro. Bezdzietność bywała bolesna. Szczególnie dla kobiet. Uniósł więc oczy i spojrzał na gospodynię. Ta nadal stała nieopodal, uśmiechając się doń. Spoczął ostrożnie i położył dłonie na blacie. Ciepła struktura drewna delikatnie rozpieściła opuszki. Poczuł się dziwnie, dziwnie… bo jak w domu. Jakkolwiek miałby on wyglądać, pachnieć… być.

– Proszę. – Postawiła przed nim dużą, drewnianą miskę z parującym posiłkiem, po czym podała łyżkę. – Smacznego.

Ten sam gest wykonała w kierunku oblubieńca. Sobie nalała na końcu i usadowiła się pomiędzy nimi.

Elf skinął głową, dziękując milcząco. Nie zdążył jednak przełknąć strawy, kiedy niewiasta postanowiła kontynuować rozmowę.

– Domyślam się – ciągnęła. – Że mój mąż nie zrobił na tobie najlepszego wrażenia. Zawsze tak jest. Wbijam mu do głowy, że ludzi się nie kopie.

Leto się wzdrygnął. Przełknął głośno to, co miał w ustach, i wlepił w nią zaskoczone źrenice.

– Widzę, pani, że znasz swojego przyrzeczonego bardzo dobrze.

– O tak. – Uśmiechnęła się lekko. – Nazywam się Meran, a mój luby to Ulfrik. Pewnie tego też ci nie powiedział. Co?

– No, nie. Nie przedstawił się, a raczej przedstawił w sposób dość specyficzny.

– Tak – dodał Ulfrik. – Przedstawiłem mu swój but.

Kobieta pokręciła głową.

– Tak, jak myślałam.

– Ano – bąknął łysiejący człowiek i kontynuował spożywanie.

Jedli już w milczeniu, jakby chwila ta należała do jakiejś niewypowiedzianej celebracji. Krótka wymiana zdań sprawiła, że Leto poczuł się nad wyraz swobodnie. Nie znał tych ludzi, nie wiedział, kim są, a jednak zdawał sobie sprawę, że pod tym dachem nikt nie żywił zamiaru skrzywdzenia go. Może to i głupie, niemalże naiwne, ale ogół szeptał, że może zachować spokój.

Słodka owsianka pachniała spadziowym miodem. Coś fantastycznego – pomyślał. Pewnie tym uwiodła tego niedźwiedzia, Ulfrika. Podobało mu się, że nie drążyli, a jednocześnie odnosił wrażenie, że też nie chcą zostać wypytywani.

Po wejściu do chaty nie zdjął okrycia, więc zrobił to teraz. Strawa na tyle ogrzewała, że zaczął się pocić. Zapomniał też, że kaptur świetnie zacieniał twarz. Ludzie co najwyżej mogą domyślać się, kim jest. Mało kto lubił elfy. Wiedział o tym.

– Jesteś elfem! – Meran zerwała się z krzesła, jakby użądliła ją pszczoła.

Jej małżonek natomiast, jak gdyby nigdy nic, wsuwał owsiankę, donośnie siorbiąc.

– Jestem. Od urodzenia. Tak mi się zdaje. – Podrapał się po czole.

– Oj, wybacz moje zdenerwowanie. Mam przykre wspomnienie dotyczące elfów, a raczej elfich magów. – Poczerwieniała na twarzy.

– Zapewniam cię, pani, że magiem nie jestem, choć znam się co nieco na truciznach.

Tym razem pobladła.

– I tym razem zapewniam, że nie mam ochoty na wymordowanie wioski. – W mig przypomniał sobie kilka przysiółków, które prawie wyrżnął w pień, ale o tym nie musiała wiedzieć. Zwrócił ku niej szmaragdowe oczy.

– Więc jesteś… – odezwał się Ulfrik znad pustej miski, usta zaś przetarł końcem rękawa.

– Kimś w rodzaju czyściciela.

– To się dobrze składa. – Klasnął w dłonie, po czym potarł nimi energicznie. – Możesz nam pomóc z watahami wilków, jeśli ci to nie przeszkadza. Zabijanie to zabijanie, a te cholery nie dają żyć od wiosny. Żonka próbowała z truciznami i klątwami, ale niestety nic to nie dało. Odporna sucz, cholera!

Tym razem to Leta zbiło z pantałyku. Poczucie bezpieczeństwa zaczęło się ulatniać niczym woda ze płaskiego naczynia, które niefortunnie postawiono w słońcu. Nienawiść do magów zawrzała w żyłach.

Zerwał się z miejsca, sięgnął po jadeitowe ostrze. Mag, magisterka, zaklinaczka, trucicielka? Kim jest? Co, do cholery, robiła na takim odludziu? Przecież większość, jak nie wszystkich, pozamykano w lazaretach lub Szkołach Magii – nigdy nie mógł spamiętać nazw. Do tego nie poczuł specyficznych dreszczy, trąceń drobin mocy, na które tak mocno był wyczulony?

Szkoły Magów – dziwne instytucje „zdobiły” królestwo może od trzydziestu lat. Wryły się w krajobraz każdego większego miasta, stając się ich integralną częścią. Baronowa, prawdopodobnie pchana niewytłumaczalną fobią, wymusiła na kuzynie, Aaronie, wydanie dekretu, który powinien chronić pospólstwo przed nieradzącymi sobie z darem mocy.

Leto w przeszłości miał styczność z adeptami Szkół. Nie wspominał tego z łezką w oku. Pozostały blizny i wrogość. W miastach widywał zakapturzone postaci w ciężkich szatach, z kosturami w dłoniach, które przemierzały dystrykty niczym nieproszone zjawy. Ich odzienia nosiły również znamiona rożnych frakcji. Podobnie działo się z natężeniem barwy togi. Pewnie zależne od szkolenia lub umiejętności, bo nie od dziś wiadomo, że jeden mag może posiadać jeden wyuczony talent, reszta zdolności jest ukryta. Nieliczni potrafią być zarazem uzdrowicielami i parać się magią bojową. Podobno wiązano to z siłą psychiczną. Nie znał się na tym. Wiedział jednak, że ci ludzie są cholernie niebezpieczni i lepiej, dla spokoju ducha i zdrowia doczesnej powłoki, trzymać się od nich z daleka.

– Usiądź – odpowiedziała łagodnie.

– Jesteś magiem – wysyczał.

– Jestem, jestem, ale już spocznij. Nie mam zamiaru spalić ci cholewek. – Wykonała uspokajający gest w jego stronę.

Elf czuł, że ten błogostan może kryć drugie dno. Nie uginał się, trwał w miejscu, nie spuszczał wzroku z kobiety, która dobrotliwie się uśmiechała.

– Naprawdę, nie masz się czego obawiać – kontynuowała. – To raczej ja powinnam bać się ciebie.

Otrzeźwiło go. Gdyby rzeczywiście chciała mu zaszkodzić, dawno by to zrobiła. Wciągnął ze świstem spory haust powietrza i schował ostrze w połach. Po czym z wolna osunął na się siedzisko. By poczuć się pewniej, nie tracił kontaktu wzrokowego, jakby to skrzyżowanie źrenic miało do czegoś doprowadzić.

– Domyślam się zatem, pani, że parasz się magią, więc czemu tu tkwisz i czemu władze cię jeszcze nie zabrały? Jak mi wiadomo, każdy obdarzony musi przejść szkolenie, by móc swobodnie egzystować w społeczeństwie.

Meran założyła ręce na podołku i ciężko westchnęła.

– Nie spodziewałam się, że wyjdzie to tak szybko. Jednak tu jestem. Sioło mnie potrzebuje. Tak samo jak plonów, świeżego mięsa czy łaski tutejszych bóstw. Jestem uzdrowicielem. Tworzę też trucizny. Słabe, ale na krety w sam raz.

Leto przyjrzał się jej teraz dokładniej. O tak, kiedyś musiała być piękna, ale zniszczone dłonie i poorana zmarszczkami mimicznymi twarz udowadniały, że czas nie jest dla nikogo łaskawy. Niewiasta, której ciężko się oprzeć i na dodatek mag. Wybuchowa mieszanka, niebezpieczna i pociągająca zarazem.

Z zamyślenia wyciągnął go gospodarz domu.

– I co? Pomożesz z tymi wilkami?

– Tak, pomogę. – Słowa wypłynęły spomiędzy warg nadzwyczaj lekko. Trochę się zdziwił temu, co właśnie usłyszał. Zamrugał energicznie, po czym otwarł usta, by zaprzeczyć, jednak nie zdążył wypowiedzieć ani zgłoski.

– Wspaniale! Obiecujemy cię nie otruć – zaśmiał się Ulfrik.

Elf nerwowo odwzajemnił jego grymas, choć tak naprawdę wcale nie żywił na to ochoty. Pozostanie dłużej w jednym miejscu wiązało się zawsze tylko z jednym. Odkrywaniem tajemnic i obnażeniem. Mieszkanie z kimś pod jednym dachem to jak paradowanie nago, świecąc po oczach gołym zadkiem.

– Ale mam prośbę – Leto pociągnął rozmowę. – Chciałbym, byś nauczyła mnie warzenia nowych trucizn. W zamian za to przekażę ci moją wiedzę i być może pomogę z wilkami. Przydadzą się nowe umiejętności.

Tak do końca nie wiedział, czy postępuje słusznie.

Meran kiwnęła głową. Śledziła zarazem wielkimi oczyma, jak kończy zimny już posiłek.

– No to się dogadaliśmy! – wykrzyczał chłop z takim entuzjazmem, że człowiek o słabych nerwach pewnie zakrztusiłby się strawą.

Elf w lot pojął, że zmuszony zostanie do rychłego przyzwyczajenia się do takiego typu okazywania radości. Ulfrik po prostu taki jest.

– Luba przygotuje posłanie. Będzie ci pewnie wygodniej niż na ziemi. Myślę, że jakiś czas z nami zabawisz.

Zobaczymy – pomyślał Leto.

Meran, jak obiecała, tak też uczyniła. Może i nie dostał siennika, ale kilka porządnych, baranich skór, które ułożyła niedaleko pieca, uprzednio odsunąwszy to, co mogłoby mu przeszkadzać.

Przyglądał się, jak pieczołowicie dobierała materiały na tymczasowe legowisko. W sumie to odpowiadało mu odpoczywanie na podłodze. Nie przywykł do wygód, a jeśli już jakichś było mu dane zażyć, to podchodził do nich z dużą rezerwą i nieufnością, jakby miękkie łoże miało unieszczęśliwić. Cokolwiek to oznaczało. Bał się wygodnego życia. Uważał, że takowe go zepsuje lub, co gorsza, uśpi czujność.

Chłop ulotnił się z chałupy zaraz po posiłku. Elf jakoś nie silił się na to, aby interesować jego losem. Skinieniem głowy dał gospodyni znak, że wychodzi. Kobieta odpowiedziała tym samym i zabrała się za domowe sprawunki.

Resztę dnia spędził na drobiazgowym obserwowaniu okolicy. Naciągnął kaptur mocniej na twarz. Po co mieli patrzeć mu w oczy. Jeszcze przyjdzie na to pora. Jeszcze pokaże swoje ja. Mijający go bacznie mu się przyglądali. Górował nad większością spotkanych, przybrał więc nieco skuloną pozycję, jakby miało to cokolwiek dać. Oczywiście zdawał sobie sprawę z tej niedorzeczności. Łudził się jednak, że wieśniacy okażą się większymi głupcami od Ulfrika. Noszony przezeń płaszcz stanowił najbardziej charakterystyczną cechę. Nie rozstawał się z nim, nawet kiedy z nieba lał się skwar. Nie zakładał wtedy koszuli, a jedynie brązowe, wytarte w niektórych miejscach skórzane spodnie, do których sprytnie przymocował schowek na broń. To samo tyczyło się okrywy. Ci, którzy dostąpili zaszczytu podniesienia jej, zgodnie stwierdzali, że jest nienaturalnie ciężka, a to za sprawą ukrytych kieszeni pełnych wszelakiego rodzaju ostrzy. Od niepozornych, po solidne srebrzone sztylety. Z czasem płaszcz nabrał intensywnej, czarnej barwy, gdzieniegdzie noszącej znamiona przebytych potyczek. I choć te krwawe zacieki po pewnym okresie zaczęły stapiać się w jedno, to Leto zwykł po każdym zleceniu pieczołowicie czyścić zaplamione miejsca. Butów raczej nie nosił, chyba że wymagało tego zlecenie. Wolał czuć pod stopami chłód ziemi i jej strukturę. Gdy nastawały słoty i mrozy, owijał nogi gałganami i skórą. Chroniło to przed odmrożeniami, jednakże kiedy tylko śniegowe okrywy zaczynały znikać, a wczesnowiosenne słońce ogrzewać drogi, pozbywał niewygodnej otuliny i na powrót rozkoszował się dotykiem gruntu pod palcami.

Wieśniacy zaaferowani śledzili każdy jego krok. Wyciągali szyje zza płotów, kulili się na gankach, udając, że zajmują się czymś zgoła odmiennym. Dzieci podbiegały bliżej, nagabywane przez starszych. Ciekawość zwyciężała nad strachem. Czekał tylko, aż któryś z wieśniaków zacznie wygrażać mu rolniczym osprzętem. Chłopi jednakowoż zachowywali zdrowy rozsądek i prócz niezdrowego zainteresowania, wianuszka rozwrzeszczanych pacholąt i kum wracających z porannych ploteczek, nic szczególnego się nie działo.

Wioska, tak jak się spodziewał, nie wyglądała na szczególną. Podobna do tych, które mijał po drodze. Kapliczkę w centrum faktycznie poświęcono Odkupicielom i Mateczce Ziemi. Na każdym domostwie, u zwieńczenia strzechy, znajdował się symbol owych bóstw. Poza tym zagrody, kury grzebiące w ziemi, pola i rzeczka. Na jej widok oblicze mu pojaśniało, a źrenice wyraźnie się rozszerzyły z podniecenia. Dawno nie zażywał kąpieli, więc postanowił wykorzystać okazję. Słońce, o dziwo, nadal grzało dosyć mocno, mimo że czuł już chłodne, jesienne powiewy. Zanim jednak skorzystał z dobrodziejstwa, jakie niesie obmycie się, musiał wrócić do chaty po czystą koszulę. Ta, którą nosił na grzbiecie, nie była już pierwszej świeżości.

Idąc w stronę domu Ulfrika i Meran, dostrzegł dziewczynę. Chciał ją ominąć, ale ta najwyraźniej przesuwała się w jego kierunku. Dobrym sposobem na uniknięcie kłopotliwej konfrontacji jest unik, lecz w tym przypadku wyglądałoby to co najmniej absurdalnie. To nie miasto, gdzie da się w mgnieniu oka zniknąć w zaułku. A czmychanie w krzaki jest raczej nie na miejscu. Im bliżej się znajdowała, tym większy ogarniał go niepokój. Znał ten rodzaj dreszczy – lodowatych, drażniących, przebiegających strumieniami po karku, ale w tym przypadku stanowiły jakąś niedorzeczność. Dziewka na pewno nie jest magiem! Mógłby dać sobie za to wykłuć oko.

Kiedy zbliżyła się na odległość zaledwie kilku kroków, odezwała się dziecinnym, słodkim głosem:

– Witaj.

Leto przystanął i bacznie się jej przyjrzał. Niewysoka, zaokrąglona, dość młoda, na oko szesnastoletnia lub może osiemnastoletnia. Z lekko zadartym nosem i błyszczącymi brązowymi oczami. Podobały mu się jej włosy. Kruczoczarne, powiewały czochrane wiatrem.

Podeszła bliżej:

– Witaj – odpowiedział.

– Uzdrowicielka wspomniała, że pomożesz z wilkami. To wspaniałomyślne z twojej strony. – Uśmiechnęła się szczerze.

A to baba mieląca jęzorem – pomyślał. Chwilę potem doszedł do wniosku, że w tak małych społecznościach wiadomości rozchodzą się lotem błyskawicy, wybaczył więc gospodyni.

– Pomogę – rzucił i wyminął ją. Chciał jak najszybciej się oddalić.

Miała zgoła odmienne plany. Rychło położyła mu dłoń na ramieniu.

Drobny gest wzbudził u elfa gwałtowną reakcję. Natychmiast obrócił się i złapał dziewkę za nadgarstek:

– Nie dotykaj mnie!

Nerwowo wciągnęła powietrze przez usta i jednocześnie pobladła. Jej ręka zaś szybko przybrała sinawy odcień.

Leto trzymał ją w żelaznym uścisku. Szarpnęła się nieznacznie, lecz nie wzruszyło go to.

– Chciałam tylko podziękować – pisnęła drżąco.

Puścił.

Mimowiednie złapała się za drętwiejące miejsce i przełknęła kilka łez, które zalśniły w oczach.

Dostrzegł jej strach. Sprawiło mu to satysfakcję. Przynajmniej ma nauczkę na przyszłość – pomyślał, po czym odrzekł:

– Nie rób tego więcej!

Przytaknęła i szybko oddaliła się w stronę wsi.

Wiatr się wzmógł, zrywając mu kaptur z głowy. Białe włosy zafalowały w takt podmuchu. W tej też chwili chłopka przystanęła i się odwróciła. Zauważył dziwny blask w jej oczach, usta wykrzywił niezrozumiały grymas. Widział, jak skinęła ku niemu i odeszła. Rozjuszony nagłym porywem z powrotem ukrył się w bezpiecznych odmętach kapoty. Przyspieszył. Do celu został kawałek.

Wewnątrz chałupy nie zastał nikogo, zapewne Meran poszła załatwiać coś we wsi. Porwał z torby koszulę i oddalił się bezszelestnie. Drogę przebył niemalże biegiem.

Chłodna woda kręciła wiry i chlupotała zachęcająco. Zanurzył spocone ręce w nurcie. Lodowaty dreszcz przeszył skórę. Uśmiech rozjaśnił ponurą twarz. Szybko jednak spochmurniał. Problemem nie okazała się temperatura strumyka. Brzeg bowiem porastały rzadkie krzaki. Urządził więc sobie spacer wzdłuż nurtu w nadziei, że znajdzie zakątek, znacznie oddalony od ludzkich siedzib i wścibskich oczu.

Nie należał do wstydliwych. Nagość była dla niego czymś zwyczajnym. Elfy już takie są. Lubił mieć kontakt z naturą i za każdym razem czerpał z tego pełnymi garściami. Upajało to jego już i tak nadszarpnięte nerwy, zwyczajnie pomagało zachować potrzebną równowagę. Dłuższą chwilę dreptał wzdłuż strumienia. Znośne i osłonięte miejsce zapraszało. Woda nie wyglądała tu na aż tak wartką, ani też zbyt głęboką. O tak, idealnie – powiedział i niespiesznie się rozebrał. Szum wiatru w konarach, plusk i późnojesienne, nieśmiałe trele ptaków, pobudzonych słabymi promieniami słońca, sprawiły, że poczuł się bezpiecznie. Zanurzył się w nurcie powoli. W takich sytuacjach najbardziej bał się kobiet. Banda zbójców czy podlotków bezwstydnie podglądających zza drzew to nic. Kobiety bywały bezwstydne. W ich oczach palił się ogień. A wystarczyło tylko, że zdjął koszulę… Dlatego unikał kontaktu. Odnosił wrażenie, że zjadają go żywcem, że przeżuwają każdy kęs ciała, niczym krowy trawę na pastwiskach. Wiedział, jak wygląda. Skórę miał jasną o złotawym odcieniu, białe włosy i kontrastujące z nimi oczy osadzone w ciemnej oprawie. Podobno to one nadawały mu wyrazu tajemniczego i nie do okiełznania. One to kochały. Wielbiły zdobywać, utyskiwać, jęczeć, zalotnie trzepotać rzęsami, wydymać kusząco wargi, malowane czerwonym barwnikiem. Uwagę zdobywał też nietypowymi w tych rejonach tatuażami. Doskonale znał znaczenie skomplikowanych malunków. Tylko skrytobójcy takie nosili. I choć każdy z elfów dysponował innym wzorem, to łączyła je jedna, wspólna cecha: Jedynie zabójcom i katom tatuowano dłonie. Reszta nie mogła poszczycić się tego typu ozdobą. Po prawdzie nie pamiętał dokładnie imienia artysty, który mu je wykonał. Przed opuszczeniem rodzinnej wioski wymazano mu pamięć. Wiedział tylko to, co musiał. Reszta ukrywała się za mgłą zablokowanych wspomnień. Leto był jednak wyjątkowy. Pod wpływem pewnych zdarzeń umysł zaczynał sobie przypominać niektóre wątki z poprzedniego życia. Wizje powracały za każdym razem, kiedy uniesienie osiągało zenit, niekoniecznie w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Bo co dobrego może przytrafić się płatnym zabójcom? Jemu się zdarzyło. Lecz nie wracał do tego. Zatarł wspomnienia o długowłosej elfce, delikatnej niczym poranne mgły, o imieniu dźwięcznym jak śpiew skowronka. O niewieście, która wbrew wszystkim pokazała mu, co to codzienność. Zwyczajne posiłki, bez biegu i ukrywania się. Spokojne noce bez czuwania. Odprężające poranki pełne pieszczot i westchnień. Gorące napary w mroźne wieczory i leniwe popołudnia spędzone na czytaniu lektur, kiedy za oknami szalały jesienne burze…

Ocknął się nagle. W krzakach coś znacząco zaszeleściło. Jednym susem znalazł się na brzegu i dobył ostrza. Trawa ugięła się, kilka gałązek trzasnęło. Mięśnie elfa stężały w pełnym napięcia oczekiwaniu. Po chwili jego oczom ukazała rudawa łania, która wyłoniła się zza rozłożystego krzewu i zerkała czarnymi niby węgiel oczyma. Odetchnął i upuścił sztylet. Zwierzę odeszło. Pozbierał odzienie, założył czystą koszulę i odszedł w stronę wsi.

Drogę przebył szybko, nie spostrzegł, kiedy znalazł się tuż przy gospodarstwie. Czerwone słońce barwiło czubki drzew purpurą. Malownicze smugi światła układały się w fantazyjne wzory, hipnotyzując pięknem każdego, kto na nie spojrzał. Leto nie patrzał, jego uwagę przykuło coś innego – niepokojącego. Nie wiedział, czy ma się uśmiechnąć, czy może pożałować widoku. Gospodyni stała na podwórzu i wymachiwała kocem w stronę drzwi, z których podobnie jak i z okien wydobywał czarny, smolisty dym. Pierwsze, co przyszło do mu głowy to to, że chałupa się pali i trzeba bezzwłocznie ruszyć z pomocą. Instynkt jednakowoż podpowiadał, że wszytko jest w porządku. Zatem skąd swąd?

Za plecami doszły go kroki, obrócił się i dostrzegł mężczyznę w baraniej skórze, poczerwieniałego na twarzy:

– Nie mów, że znów przypaliłaś truciznę!

Meran odwróciła się w jego stronę z rozbawieniem na twarzy.

– Ano znowu. Nie mogę pozbyć się kreta, więc zrobiłam mu zupkę. – Puściła oko w kierunku elfa.

Leto w odpowiedzi uniósł prawą brew.

– Zupkę? – zapytał.

– Tak – odrzekła. – Trujący wywar, który miałam wlać do kopca.

– To jakim cudem przypaliłaś garniec dekoktu? – zdziwił się, wepchnąwszy dłonie za pas.

– Zasnęłam.

Ciałem Leta wstrząsnął radosny, niczym nie wymuszony chichot. Nie przez słowa, jakie wypowiedziała, ale przez sposób, w jaki to zrobiła, unosząc niewinnie ramiona jak dziecko, które właśnie coś spsociło. Dawno nie śmiał się tak głośno.

Ulfrik spojrzał z ukosa i rzekł:

– Ona tak robi kilka razy na sezon. Zastanawiam się, kiedy puści z dymem ten cały „bogaty” dobytek. Wiesz, to zdolna trucicielka, ale… też śpioch.

Meran spojrzała na męża.

– Ty szelmo, nie zdradza się takich tajemnic!

Resztę wieczoru i część nocy spędzili na wietrzeniu pomieszczeń. Popijali przy tym domowej roboty bimber, a że był mocny jak styg, rankiem pobudzili się z bolącymi głowami.

– To ciekawe doświadczenie. – Leto zagadał do Meran, kiedy ta krzątała się po izbie.

– Nie rozumiem. – Popatrzyła na niego, w ręku trzymając pustą flaszkę po trunku. – Co masz na myśli?

– Dotarcie tu…

– Dokończ. – Przysiadła się i cmoknęła kilka razy.

– Widzisz, nie przyszedłem tu po to, by się śmiać, mieszkać z kimś pod jednym dachem. Przybyłem po jedzenie, a tu jest tak… Tak spokojnie. Jakby czas się zatrzymał i dał szansę na coś innego. Rozumiesz, co mam na myśli? – Zwrócił ku niej zaszklone oczy. – Czuję się jak… jakbym o czymś zapomniał.

Milczała. Analizowała każde słowo. Wiedziała, co to znaczy, widziała już coś takiego.

– Myślę, że jesteś zmęczony i powinieneś odpocząć. – Wykrzywiła usta w przyjaznym grymasie i położyła mu rękę na dłoni. – To dobre miejsce, by zapomnieć, ale dobre też, by sobie przypomnieć. Tu rzeczywiście jest inaczej, przekonasz się wkrótce.

Jej dotyk go sparzył, lecz nie był to ból fizyczny. Słowa wydały się zagadkowe, lecz teraz nie chciał tego roztrząsać. Ból głowy nieznośnie wibrował w skroniach.

– Masz, wypij to. – Ulfrik postawił mu przed nosem kubek wypełniony czymś niezidentyfikowanym.

Leto wpatrywał się w ciecz przez dłuższą chwilę.

– No, pij – ponaglił. – Dobrze ci zrobi, kociokwik zniknie. Dziś musimy sprawdzić czy wnyki i pułapki na wilki są pełne i naprawić lub wymienić zniszczone. Poza tym potrzebne ci nowe odzienie. To jest stare, nie nadaje się już nawet na szmaty. Pójdziemy do krawca, by pobrał miarę i uszył coś stosownego.

Elf zmarszczył czoło, a oczy zabłyszczały mu od narastającej wściekłości.

– To jest dobre! – wysyczał.

Błogostan ulotnił się niczym poranne mgły przegonione wiatrem.

Ulfrik zerknął z ukosa. Zachowanie gościa mocno go zaskoczyło.

Leto ciągnął dalej:

– Nie stać mnie na to! – Walczył z samym sobą. – Nikt nie będzie mi szył odzienia na miarę! Kim jestem, do cholery? Co z tobą, człowieku? – Krew się w nim gotowała, mimo że z całych sił próbował stłumić narastający paroksyzm.

Mężczyzna wziął głęboki oddech, aby nieco pohamować gwałtowny charakter. Podrapał się ostentacyjnie po głowie. Ziewnął przeciągle, przetarł oczy, po czym niespiesznie, jakby rozmawiał z niesfornym urwisem, udzielił odpowiedzi:

– Mój drogi – zaczął łagodnie, zniżył przy tym ton głosu tak, by tamten w końcu zaczął go słuchać, bo po postawie elfa wnosił, że raczej nie zdoła go przekonać w inny sposób. – Twoje ubranie się rozpada, dobrze o tym wiesz. Mamy materiały potrzebne do szycia. Poza tym moja luba wprawnie posługuje się krosnami, więc nie wiem, w czym widzisz problem. Przecież to oczywiste. Pomożesz nam, my pomożemy tobie. Leto, jesteśmy prostymi ludźmi. Nie wiem, czy miałeś kiedyś styczność z nam podobnymi. Tu nikt ci w żebra sztyletu nie włoży, nie okradnie, więc zapewniam cię, nie masz się czego obawiać. Przynajmniej nie w tym okresie, kiedy wszyscy lękają się jedynie tych przeklętych, wielkich wilków. Zatem upraszam. – Oparł dłoń o blat. – Nie unoś się, bo to i tak ci nic nie da.

– Przepraszam – westchnął.

Poczuł się jak dziecko skarcone przez ojca. Każdy przejaw dobroci, jakiego kiedykolwiek doświadczył, bywał demonstrowany wyłącznie ze względu na korzyści dla osoby, która ją okazywała. Nie wiedział więc, czym jest zobowiązanie. Czujność i wyostrzone zmysły bezustannie informowały go o zagrożeniach. Niepokój osiadał na barkach. Walczył z tym, lecz to powracało. Uparte nie znoszące sprzeciwu… Nieufność.

Otrząsnął się i wbrew sobie postanowił przyjąć pomoc. Lecz co takiego się robi, by okazać wdzięczność? – zastanawiał się, trąc dłonią o czoło. Kompletnie nie widział, co począć.

– Nikt od ciebie nie chce pieniędzy – ciągnął chłop. – Co więcej, domyślam się, że raczej nie masz ich zbyt wiele. Krawcowi zapłacę skórami – dodał. Leto kiwnął głową na znak zgody: – A teraz posil się, wypij to cholerstwo i pójdziemy załatwić ci nowe odzienie, a potem do lasu z innymi zobaczyć te zasrane wnyki, które chyba na nic się zdają. Poznasz też część wsi, która już powoli zaczyna się domagać spotkania z tobą twarzą w twarz. Nie mówiłem im, że jesteś… elfem, więc będą mile zaskoczeni.

Mile zaskoczeni – Leto powtórzył to w myślach kilka razy. Nie mógł uwierzyć w to, co właśnie usłyszał. Przecież za elfami nikt nie przepada? W sumie? W sumie to chyba już wiedzą – rozmyślał. Ta chłopka widziała mnie bez kaptura. – Pokręcił głową.

Spojrzał jeszcze raz w kubek pełny „czegoś”. Zamknął oczy i wypił do dna, nieustannie bijąc się z myślami co do słuszności tego kroku. Napój chłodził, orzeźwiał, a zarazem palił trzewia. Miał znajomy smak, ale za nic nie potrafił sobie przypomnieć, skąd go zna. Po chwili zawładnęło nim gorąco. Ból i nieznośna suchość w ustach odeszły w niebyt. Wybałuszył oczy na uzdrowicielkę, która podparta pod boki uśmiechała tajemniczo.

– Lepiej? – zagadnęła.

– Chyba tak.

– No to się zbieraj. Nie lubi czekać. – Podała mu płaszcz. – Ale ciężki.

Wyciągnął rękę.

– Wiem. Jest przesiąknięty krwią wrogów.

Powoli go założył, jakby smakował tę chwilę. Zacienił twarz kapturem i wyszedł. Kobieta stała w izbie, pozostawiona sam na sam z tym, co kształtowało się pod sklepieniem czaszki.

Za nim zaraz pojawił się Ulfrik, szczerzył się wesoło, eksponując rząd żółtawych zębów.

Na zewnątrz rozpanoszył się chłód, więc elf wcisnął ręce w kieszenie i się skulił. Krok za krokiem, niczym cień, snuł się za Ulfrikiem. Ten jakoś nie nie kwapił się do czczej gadaniny. Szurał jedynie buciorami po zamarzniętej ziemi, przy okazji smętnie burczał coś do siebie. Niewielkie obłoczki pary unosiły się malowniczo z ich ust. Leto, miast skupić się na drodze, przyglądał się, jak pochłaniają ich czeluści krystalicznego powietrza.

Dom krawca wybudowano w centrum wsi. Nie różnił się wcale od innych domostw. Te same bóstwa, ten sam kamień, ten sam mech na schodkach.

Drzwi otworzyła dziewczyna z drogi. Leto zemdliło. Nie potraktował jej zbyt sympatycznie.

– Wejdźcie. – Wskazała wnętrze. – Papa już czeka.

Czyli krawiec jest jej ojcem? Czemu, do cholery, nie jest nim kowal? – pomyślał i bez słowa wślizgnął do środka.

Ulfrik zamienił kilka zdań z mężczyzną. Gestykulował i podnosił głos, próbując coś mu objaśnić. Ten tylko kiwał głową i odpowiadał: się zrobi.

Do elfa docierały jedynie pojedyncze słowa. Po chwili wyszli. Zostawiono go samemu sobie, a przynajmniej tak mu się zdawało. Skorzystał więc z ciszy i w skupieniu wpatrywał się w ogień buzujący w palenisku. Blask płomieni odbijał się w jego oczach, przyjemnie też ogrzewał zmarznięte ciało.

Niepokój zimnymi pazurami zaznaczył grzbiet. Odwrócił się gwałtownie. Dziewczyna z drogi opierała się swobodnie o futrynę i wlepiała weń okrągłe z ekscytacji źrenice.

– Czego chcesz? – wycedził.

– Niczego, patrzę.

Ściągnął kaptur w nadziei, że ucieknie z piskiem, choć przypuszczał, że to raczej płonna nadzieja. Wszak już widziała go bez okrywy.

Dziewka przyjrzała mu się uważniej, po czym podeszła doń tak blisko, że pawie stykali się nosami.

Poczuł, że musi uciec. Spiął mięśnie i zacisnął palce w pięści tak mocno, że zdrętwiały mu knykcie. Dotarło do niego, że nie ma wyjścia. Krok w tył skończyłby się poparzeniem zadka. Mimowolnie zgrzytnął zębami. Chciał zamknąć oczy, aby nie oglądać jej z tak bliska, ale przecież przez to straciłby kontrolę nad sytuacją. Delikatnie, czubkami palców, dotknęła jego twarzy. Spłoszony odsunął głowę. Gdyby był magiem, oczy najprawdopodobniej zaczęłyby mu płonąć żywym ogniem. Tego ranka gniew po raz kolejny począł rozsadzać postronki żył.

– Co ty wyprawiasz? – warknął.

– Nigdy nie widziałam elfa. Chciałam cię dotknąć. Czy ktoś ci mówił, że jesteś piękny?

No, tego już za wiele. Kolejna ludzka kobieta, która na jego widok dostaje pomieszania zmysłów. Ta na domiar złego była jeszcze dzieckiem. A może już nie?

– Wybacz, jestem utrapieniem dla ojca. Podobno cechuje mnie zbytnia bezpośredniość. Jest tak? Jak sądzisz? – Przybliżyła się jeszcze bardziej.

– Zostaw mnie! – warknął.

– Nie odpowiedziałeś. No więc?

Odwrócił wzrok. Żywił nadzieję, że odpuści i pójdzie, że wystraszy ją brak zainteresowania. Ta jednak przestąpiła z nogi na nogę i przeciągle westchnęła.

Poczuł na policzku ciepły oddech. W głębi domostwa usłyszał miarowe kroki. Dziewczyna obróciła się na pięcie i z zawadiackim uśmiechem wymaszerowała z pomieszczenia.

Odetchnął z ulgą.

Do izby wraz z Ulfrikiem wszedł siwiejący jegomość. W ręku trzymał miarę i kawałek pergaminu.

– Nazywam się Anders i jestem tutejszym krawcem. – Podał mu dłoń.

Elf odwzajemnił uścisk.

– Leto.

– No to zabieramy się do roboty. Nie ma na co czekać. Ale zanim zacznę cokolwiek robić, muszę wziąć miarę, bez tego ani rusz. – Wykrzywił usta w przyjaznym grymasie. – Rozbierz się, proszę.

Gość poczuł się niezręcznie, wszak obok stało dwóch mężczyzn, którzy mierzyli go wyczekującym wzrokiem.

– Czy mógłbym…

– A, tak… – Zaśmiał się człowiek w baraniej skórze. – Już wychodzę. Myślałem… o czymś innym. – Machnął ręką. – Już idę.

– Czy mógłbym cię o coś prosić? – nieśmiało zagaił do krawca.

– Słucham? Każdy ma swoje dziwactwa, uszanuję i twoje.

– Chciałbym, byś skopiował to, co mam na sobie. Czy poradzisz sobie z tym?

Starszy jegomość zerknął z ukosa, zmarszczył brwi i niespiesznie obszedł go wokoło.

– Hmm, dobra robota. Tak… to doskonała elfia robota, zdecydowanie. Tylko oni mają tak godną podziwu przędzę, ale myślę, że jak już zdejmę miary, a ty zostawisz odzienie jako wzornik, to być może, za około księżyc, dostaniesz nowe.

– Księżyc to kawał czasu!

– Tak – odpowiedział Anders. – Ale tyle właśnie potrzebuję, by odpowiednio dopasować skórę. No i jest to do szycia dość kłopotliwy materiał. Myślę, że wytrzymasz. Zresztą nie sądzę, byś prędzej niż za księżyc stąd wyruszył.

– Ale w czym będę… znaczy, co na siebie założę? – wyjąkał.

– Nie martw się, dam ci zapasowe.

W tym momencie mimo odzienia poczuł się nagi i zupełnie bezbronny. Świadomość posiadania broni dodawała pewności. Wiedział, że ze strony chłopów nic mu nie grozi i noszenie ekwipunku poniekąd mija się z celem. Ciężko jednak zaakceptować tę zmianę. Trudno wykorzenić stare nawyki, kiedy stają się drugą skórą. Czekało go jeszcze obnażanie, niechciany dotyk chłodnych, starczych palców i ona. Ta, która pewnie gdzieś się teraz zaszyła i…

– Anno! – krzyknął mężczyzna.

W progu stanęła dziewczyna, która tak bardzo go mierziła. Oczy znów jej lśniły, a policzki zdobił purpurowy wykwit ekscytacji.

– Tak, papo?

– Przynieś naszemu gościowi stosowną garderobę. Wybierz mądrze.

– Tak, papo.

Zniknęła w odmętach drugiej izby. Słyszał krzątaninę i przesuwanie przedmiotów. Rozbierał się niespiesznie. Płaszcz wylądował na podłodze, potem koszula…

Anders widywał już elfy, wiedział, jakie są, ale nigdy nie dane mu było spotkać się z czymś takim. Tatuaże pokrywające ciało frapowały. Układały się w idealnie symetryczny ornament, który piał się w górę pleców, jakby był pradawnym drzewem. Pojedyncze linie wdrapywały miękko na ramiona, by stamtąd spłynąć w kierunku dłoni.

Krawiec schylił się po kawałek zwęglonego drewna i położył go na stole, zaraz obok skrawka pergaminu. Zabrał się za drobiazgowe pobieranie miar.

Leto zamknął oczy. Rozkoszował się ciepłem ognia ogrzewającym plecy. Nie usłyszał, kiedy Anna weszła do pomieszczenia. Po prostu oddał się chwili.

Dziewczyna przyglądała mu się tuż zza pleców ojca, lekko stając na palcach. Jej ojciec zaś łagodnie przemawiał do gościa. Anna nie mogła oderwać od niego wzroku. Elf był taki idealny, tak inny niż ci wiejscy chłopcy i parobkowie, był…

Z zamyślenia wyrwał ją ojciec:

– Skończ się gapić.

Przytaknęła i wybiegła.

Leto uchylił powieki. Ta nieuwaga kosztowała go sporo. Powinien ich nie zamykać, nie ufać, że wścibska dziewka odpuści i zajmie się kobiecymi sprawunkami.

– Dobrze – westchnął starzec. – Mam, co trzeba. Dostaniesz spodnie, płaszcz, ze trzy koszule i ciepły sweter. Myślę, że to dobry układ. Ty mi w zamian zostawisz stare ubrania.

Elf spojrzał na człowieka z lekkim wyrzutem. Nie chciał się rozstawać z ukochaną okrywą. Ale zawsze mógł ją ukraść. Tak, to dobry plan.

– Wybacz. Chciałbym opróżnić kieszenie. Czy mogę?

– Tak, to przecież twój płaszcz.

I się zaczęło: sztylet, rzutka, noże, ostrza w kształcie gwiazdy z szpikulcami jak brzytwy…

Anders przyglądał się w milczeniu, on zaś intensywnie debatował, gdzie to wszytko pochowa.

– Masz, załóż. – Mężczyzna pokazał odzież, którą przed chwilą doręczyła Anna. – Pójdę po coś, do czego będziesz mógł to włożyć. – Po krótkim czasie wrócił ze skórzaną sakwą.

– Dziękuję – odrzekł Leto.

Odzienie, które dostał, było małym arcydziełem sztuki krawieckiej. Przyglądał się mu. Brał do ręki każdą rzecz z osobna, lecz zanim je założył, z namaszczeniem, szczupłymi palcami przesuwał wzdłuż szwów.

Anders stał nieopodal i przyglądał się zachowaniu nieznajomego.

Ostatnią rzeczą, jaką otrzymał, okazała się kapota. Nie tak długa jak jego, nawet nie podobnego koloru, za to dysponowała obszernym kapturem, ręcznie haftowanym w piękny, runiczny motyw, który powtarzał się również na mankietach. Do kompletu Anders dołączył skórzany pas. Leto podobało się to ciężkie szarobrunatne, wełniane okrycie, które po założeniu szczelnie opinało ciało. Sięgało do połowy łydki, ale to nic, przyzwyczai się po czasie.

Do izby wrócił Ulfrik, a wraz z nim córka krawca.

– Jak ładnie! – zapiszczała. – Pasuje idealnie. Ale mam oko! Nie, papo?

– Tak, córciu. – Starzec pogładził ją po ramieniu. – Idź już, mamy tu męskie sprawy do obgadania.

Przytaknęła i zniknęła bezszelestnie za drzwiami.

– Chodź – rzekł Ulfrik. – Przyprowadziłem ludzi do pomocy. Sprawdzimy te cholerne pułapki. A że już jesteś kompletny, to nie będziemy wracać się do domu. – Po czym ruszył w stronę wyjścia.

Leto podziękował Andersowi i powlókł się za chłopem.

***

Nora spoglądała na wioskę, wygodnie usytuowaną na wzgórzu. Barwne włosy powiewały na chłodnym wietrze. Kamień, na którym siedziała, po części porastał mech, niestety nasiąknięty deszczem, który od kilku dni nieustannie psuł ludziom nastroje. Zbliżała się zima i choć ta pora była zwiastunem przymusowej stagnacji, to zarówno wokół wsi, jak i w jej sercu od niedawna panowało niezdrowe ożywienie. Wyczuwało się to w każdym podrygiwaniu gałęzi na wietrze, w chlupocie wody w rzece, w każdym ludzkim oddechu. Ptaki poukrywane w wysokich konarach drzew nie śpiewały tak jak przedtem. Milczały, podsycając tym złowrogą aurę, która osiadała zewsząd. Chłopi nieustannie obawiali się watah, a te, nie mając lęku, bezkarnie pustoszyły i tak już skromne zasoby trzody, nierzadko zapuszczając się aż pod wrota domostw. Niepokój udzielał się każdemu. Tej też jesieni podupadł na zdrowiu jej ojciec. Z niewiadomych przyczyn zaczął kaszleć. Z dnia na dzień choroba sprawiła, że nie potrafił już doglądać gospodarstwa, a przecież przed zimą zawsze gromadziła się masa pracy związana z przygotowaniami. Trzeba doprowadzić do porządku obejście, ogródek oraz oborę i jeszcze dochodziły te beznadziejne domowe czynności, których tak nienawidziła. Babskie fidrygałki – burczała pod nosem, kiedy matka zachęcała ją do haftu czy szycia. Nie miała do tego ani serca, ani nerwów. Igła nieustannie wypadała z palców, nitka się plątała, a zamiast finezyjnego wzoru wychodziły tylko supełki i plątanina kolorowych strzępków. Spotykało się to przeważnie z dużą dezaprobatą rodzicielki i dwóch sióstr, które za nic w świecie jej nie przypominały. Kiwały tylko głowami. Wyrażały tym cichą, acz wymowną dezaprobatę. Uwielbiały spędzać godziny na zajmowaniu się typowymi, kobiecymi zajęciami, a ona w tym czasie uciekała do lasu ćwiczyć fechtunek oraz kondycję fizyczną. Miłość do walki zaszczepił w niej ojciec. Kiedyś, w tajemnicy przed żoną, pokazał córce cięcia, bloki i gardy, nie mając świadomości, że tym sposobem wpaja najstarszej miłość do szermierki. Wiedziała, że po cichu marzył, aby wydać pierworodną za najlepszą partię we wsi, jak nie w całej okolicy. Niestety, ona żywiła zgoła inne plany. Nie interesowali ją mężczyźni, a mężczyźni nie interesowali się nią. Nie, że była mało urodziwa. Zwyczajnie emanowała niedostępnością, która nigdy nie przysparzała adoratorów. W duchu cieszyła się, że nie jest obiektem zainteresowania. Dzięki temu oszczędzali jej docinków, chichotów czy łapania za tylną część ciała, żeby nie rzec za zadek. Oczywiście, pośród młodocianego chłopstwa zawsze znajdzie się śmiałek, który nie omieszkał w taki czy inny sposób zwrócić na siebie uwagi dziewki. Nie pozostała dłużna. Niedoszły adorator z hukiem wylądował na murawie, prostym ruchem ostudziła męski zapał – łamiąc mu z trzaskiem nadgarstek. Dobrze, że we wsi mieszka uzdrowicielka, inaczej delikwent miałby się z pyszna. Im więcej liczyła wiosen, tym bardziej stawała się nieprzystępna, w przeciwieństwie do sióstr, które zdążyły w tym czasie się zakochać, powychodzić za mąż i wyprowadzić. Ludziska zaczynali gadać, że ma dwadzieścia pięć wiosen i powinna już dawno założyć rodzinę, zajmować się gromadką dziatw oraz dogadzać mężulkowi, bo przecież taka jest kolej rzeczy. Inaczej: co to za kobieta, która nie ma chłopa! Podszepty kwitowała zmarszczeniem czoła, twierdząc, że i na to przyjdzie pora. Prawda okazała się odmienna od tego, co chciałyby usłyszeć i zobaczyć nadobne kumy.

Nora nie należała do istot ani ładnych, ani też brzydkich. Cechą, która wyróżniała ją ponad inne, okoliczne dzierlatki, to włosy. Gęste, wielobarwne. Ten, kto się jej przyglądał, mógł w jej warkoczu dostrzec pasma brązowe, kasztanowe, a nawet jasne, platynowe kosmyki wijące się niczym wartki strumień pomiędzy szczytami. Były grube i gęste, trudne do ujarzmienia. Więc jedyną fryzurą, na którą mogła sobie pozwolić, to koński ogon lub właśnie warkocz. Matula niejednokrotnie próbowała ułagodzić jej tę sztywną i niepoddającą się niczemu czuprynę. Jednak żyły własnym życiem, jakby posiadały odrębną wolę. Uwalniały się spod plątaniny szpilek i grzebyków, by spłynąć kaskadą na twarz. Oblicze zaś miała ogorzałe od słońca, oczy jasne i bystre. Wysokie kości policzkowe i pełne, zaróżowione usta sprawiały, że przy bliższym przyjrzeniu się mogła uchodzić nawet za urodziwą. Lata poświęcone na ćwiczenia oraz ciężka praca przy obejściu przyczyniły się do faktu, że mogła pochwalić się mocnymi udami i silnymi, niemalże męskimi ramionami. Poza tym zyskała niezwykłą odporność na ból i zmęczenie. Dawało to przewagę wśród chłopstwa w trakcie żniw. Doskonale radziła sobie z mieczem, nożem a także łukiem. Lubiła polowania, co raczej dokładało się do jej nie damskich cech.

Zastanawiała się właśnie, kiedy w końcu spadnie śnieg. Chłód nieznośnie wdzierał się pod okrycie, na dodatek mech moczył portki. Czuła wilgoć uparcie przenikającą przez materiał. Myślami wybiegała również w stronę zagrody. W domu panował względny spokój. Matka nieustannie czuwała przy łożu ojca. Doglądała go i pielęgnowała, a zaś ona zajmowała się zwierzętami i najbardziej wymagającymi sprawunkami. Teraz pilnowała owiec. Nieduże stadko pasło się poniżej. Brudnoszare kłębki szczypały trawę, pobekiwały i zdobiły przy tym łąkę setkami brązowych bobków. Widziała to, co znajduje się przed nią. Często tu przychodziła. Obrała sobie naprawdę dobry punkt obserwacyjny i poniekąd lubiła to miejsce. Roślinność zdążyła już pożółknąć lub uschnąć, ale gdzieniegdzie rosły jeszcze późne zioła, więc zwierzęta zdołają się najeść. Niebawem zima rozłoży ramiona nad doliną, a wtedy zamkną się drogi, które do niej prowadzą. Fakt, został jeszcze przesmyk, którym dzikie stworzenia przemieszczały się pomiędzy szczytami, ale żaden z mieszkańców nie odważył się go wykorzystywać, aby przedostać się do wiosek leżących za kotliną. Prawdopodobnie próbowano, jednakże nie interesowała się tym. Nikt podobnie z jej otoczenia o tym nie wspominał.

Miejsce, w którym żyła, było wyjątkowe. Każdy, kto przebywał w tych stronach, zgodnie twierdził, że emanuje z niego niespotykany nigdzie spokój. Rolnicy wypasali owce, łany zbóż złociły się na poletkach, a dzika winorośl pięła się po murkach i domach. Z wełny owiec tkano piękne narzuty, koce i tkaniny na płaszcze, tak ciepłe i lekkie, że kunsztu mogliby miejscowym pozazdrościć chociażby miejscy rzemieślnicy. Czasem wspominała Andersowi o tym, że można by spróbować handlu, a nie tylko wymiany między wsiami. On jednak kręcił głową i puszczał słowa dziewczyny mimo uszu. Rozkładała wtedy ramiona, kwitując to krótko: – jak chcesz. Czasem zastanawiała się, co łączy jej ojca z tym osobliwym krawcem, lecz za każdym razem, kiedy przyłapywała ich na rozmowie, uśmiechali się tajemniczo, skłaniali ku sobie głowami i rozchodzili w swoje strony. Anders szybko zyskał sympatię, migiem też wspiął się po drabinie społeczności na tyle wysoko, by stać się kimś w rodzaju jarla lub osoby odpowiedzialnej za tę garstkę ukrytą pomiędzy szczytami. Do niego bowiem, nie do niej, należały sprawy wewnętrzne małej, ale zorganizowanej społeczności. Ludzie doskonale radzili sobie sami. Ze skór zwierząt domowych wytwarzano buty, pasy i sakwy. Z leśnych: zimowe okrycia i pledy na sienniki. Każde obejście posiadało również kurnik, w którym prócz kur, gnieździły się kaczki i gęsi. Rezolutne gospodynie wymieniały się co jakiś czas wyrobami własnego chowu. Mechanizm tego miejsca działał jak doskonale naoliwiona maszyneria, której trybiki precyzyjnie się zazębiają.

Zauważyła, że w siole pojawił się obcy. Gadali, że zamieszkał w domu uzdrowicielki i podobno ma pomóc przy wilkach. Nie słuchała zbyt uważnie. Jedyne, co ją zaintrygowało to sposób, w jaki wypowiadała się o nim Anna, córka Andersa. Podobno jest nieczłowiekiem i ma przy sobie cały arsenał broni – szczebiotała czarnowłosa. Tylko po co wędrownemu ostrouchemu taka liczba? Ale to nic, miała swoje zmartwienia. Niebawem chłopi szykują wejście do głuszy, by znowuż posprawdzać wnyki i pułapki. Oby coś się udało złapać – rozmyślała.

Wtem usłyszała przeraźliwy krzyk zwierzęcia. Poderwała się z miejsca i pobiegła w dół. Ze zbocza zjechała na podeszwach butów, w duchu dziękując Odkupicielom, że błoto jest na tyle gładkie, że nie zahaczyła po drodze o wystające kamienie i korzenie. W drodze pochwyciła miecz. Jednym szarpnięciem wydobyła go z pochwy umocowanej przy pasie. W oka mgnieniu znalazła się na polance. To, co zobaczyła, zmroziło krew. Wataha właśnie zagryzała jedną z owiec. Rozszarpywała jeszcze żywą szczękami uzbrojonymi w zębiska ostre niczym sztylety. Zwierzę wiło się z bólu, becząc przeraźliwie. Reszta wystraszonego stada umknęła w dół stromizny. Zlęknione istoty kierowały się prosto na drogę wiodącą do wsi. Jednym susem znalazła się w centrum krwawej jatki. Ostrze ze świstem przecięło powietrze, jednocześnie haratając ciała napastników. Z jej ust, prócz śliny, wydobywały się szpetne przekleństwa. Wynoście się, podłe kreatury, do cholery! Na Odkupicieli, łby wam przy samych dupskach pourywam! – krzyczała. Drapieżniki nie odpuszczały. Owca to zbyt smaczny i tłusty kąsek, by tak po prostu się poddać. Kobieta zwinnie jak ryś przeprowadzała szarżę, nie zważała na to, że stała się obiektem ataku. Precyzyjnym ciosem powaliła jednego z większych osobników, po czym wbiła mu w kark sztylet, który zawsze miała przywiązany do łydki. Obróciła się i zaatakowała następnego, roztrzaskując czaszkę rękojeścią. W tym momencie największa z bestii doskoczyła do jej przedramienia. Nora upuściła miecz. Zasyczała z bólu, po czym natychmiast wyszarpała się ze stalowych szczęk i powaliła warczącego potwora, zadając celny raz w serce. W tej też chwili reszta watahy zaskowyczała przeraźliwie i wycofała się pomiędzy drzewa.

Kiedy złapała oddech, szybko do niej doszło, co dokładnie się wydarzyło i w co się wpakowała. Noro, następnym razem najpierw pomyśl, a potem działaj. Auć! Chyba ręka będzie mnie bolała przez następny tydzień! – Spojrzała na poharatanie, z którego obficie sączyła się krew. Mimochodem potoczyła oczami po miejscu zdarzenia. Trzy wilki, hmm, nieźle, nieźle – powiedziała do siebie. Napadnięta owca nie zdążyła jeszcze wyzionąć ducha. Musiała ją dobić. Nie lubiła tego. Wolała, jak inwentarz zabija ojciec. Darzyła je sentymentem, to nie to co jelenie czy dziki, na które zasadzała się wręcz z pasją.

Wzięła truchło na ręce i przeszła w stronę wsi. Skóry może nie będzie, co najwyżej rzemienie i to krótkie, ale za to trochę mięsa, owszem. Po wilcze runa pofatyguje się za chwilę.

Kiedy schodziła stromą ścieżką prowadzącą do osady, natknęła się grupkę mężczyzn. Po raz pierwszy z bliska zobaczyła obcego w towarzystwie Ulfrika i dwóch innych chłopów. Towarzystwo ożywienie dyskutowało. Raz na jakiś czas któryś wskazywał na zakapturzoną postać, która stała nieopodal zupełnie niewzruszona obrazkiem toczącym się kilka kroków dalej.

Wzięła głęboki wdech. Poprawiła truchło na rękach ruszyła w ich kierunku.

Człowiek w baranicy zauważył zbliżającą się Norę. Całą umazaną krwią. Rozwarł szeroko oczy i w te pędy do niej podbiegł. Wyraźnie dostrzegała przerażenie wymieszane z troską, odmalowujące się na jego pobladłym licu. Drżącymi ustami zaczął wzywać Odkupicieli, jakby chciał odgonić od dziewczyny negatywne i złe duchy. Tak – pomyślała. – Odkupiciele niewiele tu zdziałają.

– Na boskich! Co się stało, Noro?!

Wieśniacy zauważywszy ją w końcu, podeszli bliżej i wyciągali szyję, by móc zobaczyć, co tak naprawdę poruszyło Ulfrika. Zagadka szybko się wyjaśniła i podobnie jak ich towarzysz niezdrowo pobladli i mamrotali pod nosem przekleństwa. Tylko nietutejszy zmierzał w jej stronę raczej niespiesznie, jakby w ogóle to zamieszanie było czymś błahym i mało zaskakującym. Położyła stworzenie na ziemi i machinalnie chwyciła się za przedramię.

Towarzyszący chłopu w baranicy sięgnął po truchło. Łapy owcy bezwładnie zachybotały podczas unoszenia. Dał znać ruchem głowy, że wyręczy ją i odłączył się.

Dziewczyna była mu bezgranicznie wdzięczna. Szybko jednak wróciła do tego, co działo się przed nią:

– A jak myślisz? – oddychała głęboko. Czasem pojedyncze plamy zaznaczyły źrenice. Nie chciała upaść, ale ból szarpał tkankami na tyle mocno, że syczała za każdym razem, kiedy wykonywała najmniejszy ruch.

– Znowu wilki i to w dzień?

– Przecież nie elfy! – żachnęła. – Widziałeś tu jakiego?

W tym momencie ugryzła się w język. Przecież przybysz to elf. Cholera jasna, teraz się zacznie – pomyślała.

– O ile mi wiadomo – odezwał się obcy niskim, aksamitnym głosem. – Jestem jak na razie jedynym elfem w tej wsi.

Podniosła oczy i z zakłopotaną miną szepnęła:

– Wybacz, nie wiedziałam.

– Ile ich przylazło i gdzie to się stało? Zabiłaś je? – Ulfrik nie przestawał zadawać pytań.

– Hmm… niech pomyślę. Ukatrupiłam trzy, w tym chyba przewodzącego basiora. Reszta czmychnęła. Może z sześć sztuk, jak się nie mylę. Całkiem duże stadko. – Podparła ręką brodę, jakby w myślach liczyła sztuki.

– Zabiłaś trzy? – odezwał się ostrouchy.

– Jak nie wierzysz, na wzgórzu są ciała. Możesz się pofatygować.

Leto rozłożył przed nią dłonie. Dał tym do zrozumienia, że nie o to mu chodziło.

– Jesteś silna – odrzekł i pochwycił za pogryzioną rękę.

Próbowała się wyrwać, niestety nie potrafiła.

– Puść – warknęła.

– Nie. – Zrobił krok w jej stronę, po czym dosięgnął przedramię drugą ręką i odsłonił poszarpany materiał, zaczął się mu dokładnie przyglądać.

Nie broniła się już, zauważyła, że nie ma to najmniejszego sensu. Żaden z zebranych nie odważył się stanąć w jej obronie, ale czegóż się mogła spodziewać. Nie należała do ulubienic. Postanowiła poczekać, aż się napatrzy.

Leto zdjął kaptur, za bardzo zasłaniał mu widok. Potrząsnął głową, by doprowadzić białe włosy do porządku.

Nora zamrugała kilkakrotnie i przygryzła dolną wargę. Takie widoku się nie spodziewała. Szybko otrzeźwiała i zmusiła się do odwrócenia wzroku. Już wolała wgapiać się w Ulfrika. W duchu przeklinała Annę. Cholerna dziewka miała rację – marudziła do siebie.

Ugryzienie ryło tkanki głęboko. Poszarpane sączyły się lepką posoką, brudząc palce przybysza, ale elf mógł bez przeszkód ze zranienia odczytać rozstaw kłów, ich szerokość i wielkość szczęki basiora.

W końcu ją puścił.

– Chciałbym zobaczyć ciała. Są rzeczywiście duże, a ten wyjątkowo.

Niespiesznie odwróciła wzrok, by skrzyżować go z obcym. Hipnotyzował, nigdy nie widziała takiego koloru oczu. Nigdy też nie spotkała elfa, nie słyszała elfiego głosu. Czuła się dziwnie, zważywszy, że stał obok tak blisko, iż mogła dotknąć jego twarzy.

Ocknij się! – zbeształa się w myślach. – To kolejny facet, tyle że… ładniejszy. I nie śmierdzi krowim łajnem i bimbrem. – Grymas zadowolenia przebiegł po pełnych wargach.

Nie umknęło to uwadze elfa.

***

Wilki, wilki – myślał intensywnie Leto, kiedy wspinał się z Ulfrikiem na wzgórze. – Duże, nietypowe dla tych regionów, aktywne za dnia. Myśl krążyła mu po głowie nieznośna i nie dająca spokoju. – Z szerokimi szczękami. Gdzież takie widziałem? – Mimochodem spojrzał na chłopa, który dreptał obok i nerwowo zgrzytał zębami. – Denerwuje się bardziej, niż sądziłem. Co tu się, na Stwórców, dzieje? Dlaczego ludzie tak reagują na watahy? Przecież to zupełnie normalne. Wszakże jak się mieszka niedaleko lasów, otrzymuje się w wianie i te bestie.

Z zamyślenia wyrwało go przeraźliwie beczące stado, które zaszło mu drogę i za nic jak nie pozwalało przejść.