Katarzyna Anna Koziorowska

Mroczny Mesjasz

TOM PIERWSZY. Opowiadania powstały z pomocą AI

Projektant okładki Radosław Kamil Koziorowski

© Katarzyna Anna Koziorowska, 2025

© Radosław Kamil Koziorowski, projekt okładki, 2025

„Nie towarzyszył mu żaden fanfar ani błysk boskiego światła. Był jak cień wędrujący między wymiarami, zjawa powstała z chaosu kosmosu, świadek niezliczonych cykli życia i śmierci. Teraz jednak stał na granicy świata ludzi, wpatrując się w ich miasto, które pulsowało światłami i wrzało życiem”.

Opowiadania powstały z pomocą AI.

ISBN 978-83-8414-207-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Mroczny Mesjasz

***

Mroczny Mesjasz spoglądał na świat z wysokości chmur, unosząc się ponad bezmiarem miast i bezkresami pustyń, oceanów i gór. Niebo było czyste, rozciągnięte nad Ziemią jak delikatna zasłona, pod którą kłębiły się ludzkie troski, ambicje i nienawiść. Przybył tutaj, by wypełnić swoje przeznaczenie. Aby ocalić ten świat.

Ludzkość… Istoty o tak wielkiej zdolności do miłości, a zarazem tak uwikłane w nienawiść. Ich serca mogłyby płonąć blaskiem najczystszego światła, lecz zamiast tego skrywały się w mroku gniewu, zawiści i pogardy. Czuł to na każdym kroku. Czuł ich ból, ich cierpienie, ich chęć dominacji jednych nad drugimi.

Postawił stopę na ziemi — ciepłej, wibrującej energią przeszłości i przyszłości. Wokół niego pulsowała codzienność: śmiech dzieci mieszający się z płaczem głodnych, melodyjny gwar targów przerwany nagłym krzykiem kłótni. Zastanawiał się, jak to możliwe, że istoty obdarzone świadomością nie potrafią wyzwolić się z własnych łańcuchów.

Wiedział, że jego misja jest trudna. Nie przybył, by walczyć z mieczem w ręku, nie miał zamiaru narzucać ludziom zmiany siłą. Nie. Musieli dostrzec ją sami, musieli zrozumieć, jak bardzo toną w oceanie nienawiści. Ale jak pokazać prawdę tym, którzy zamknęli oczy? Jak dotrzeć do serc zatwardziałych niczym kamień?

Przemierzał ulice metropolii i spękane drogi zapomnianych miasteczek. Widział bogactwo obok skrajnego ubóstwa, widział radość obok rozpaczy. Ludzie mijali go obojętnie, nieświadomi jego obecności. Mógłby jednym gestem ujawnić swoją naturę, pozwolić, by poznali jego moc, ale wiedział, że to nie wystarczy. Przemiana musi wyjść z wnętrza duszy, a nie z lęku przed nieznanym.

Zatrzymał się w zaułku, gdzie leżał młody człowiek, wstrząsany dreszczami rozpaczy. W oczach chłopaka czaił się mrok — nie fizyczny, lecz głęboki, przesiąknięty zwątpieniem. Mesjasz uklęknął obok niego, czując każdą drżącą emocję. Nie powiedział nic. Po prostu był. W jego obecności chłopak poczuł coś, czego nie znał — ciszę, w której nie było potępienia ani żalu. Po raz pierwszy od dawna nie był sam.

Tak, pomyślał Mesjasz, to jest droga. Nie słowa, nie wielkie gesty, nie cuda, które wstrząsną światem. Lecz obecność. Zrozumienie. Bycie światłem w ciemności, które nie oślepia, ale prowadzi.

Mroczny Mesjasz wciąż jednak obawiał się, że to za mało. Że świat podąża ku apokalipsie, a jego obecność nie zdoła odwrócić biegu wydarzeń. Ludzkość balansowała na krawędzi, igrała z ogniem, który mogły rozpalić tylko ich własne dłonie.

Spojrzał w nocne niebo, w gwiazdy, które od wieków patrzyły na Ziemię i jej mieszkańców. Czy one widziały już kiedyś taki moment? Czy już wcześniej jakaś cywilizacja stanęła nad przepaścią i podjęła decyzję, która przesądziła o jej losie?

Westchnął. Mógł tylko próbować. I wierzyć, że jeszcze nie jest za późno.

***

Mroczny Mesjasz zstąpił na Ziemię w ciszy, niezauważony przez nikogo. Nie było trąb anielskich, nie rozdarło się niebo, nie zadrżały fundamenty wszechświata. Jego przybycie było jak cień kładący się na świat — nieuchwytne, lecz nieodwracalne. Przybył, by uratować ludzkość od największego wroga, jakiego sama sobie stworzyła — nienawiści.

Jego oczy, dwie otchłanie pełne mrocznej mądrości, przeglądały ludzkie serca niczym księgi pełne niedokończonych wersów. I to, co w nich widział, napełniało go przerażeniem. Człowiek, istota obdarzona wolną wolą, zdolna do miłości i poświęcenia, zatraciła się w chaosie własnych lęków i gniewu. Widząc to, Mesjasz poczuł chłód przeszywający jego nieśmiertelną duszę. Czy naprawdę mógł ocalić świat, który zdawał się już nie chcieć być ocalonym?

Kroczył pośród ludzi, a oni nie dostrzegali jego obecności. Przechodził przez miasta skąpane w świetle neonów, które nie potrafiły rozjaśnić mroku ludzkich serc. Słyszał szepty zawiści, widział cienie zdrady, czuł ciężar bólu, który ludzie zadawali sobie nawzajem bez chwili wahania. Dziecko płaczące w kącie ulicy, ignorowane przez przechodniów. Kobieta skrywająca siniaki pod warstwą makijażu. Mężczyzna, którego dusza skamieniała od lat samotności. Mesjasz widział ich wszystkich. I czuł.

Jego serce drżało w obliczu tej rzeczywistości. Nie był bogiem, nie miał prawa narzucać swojej woli. Mógł jedynie pokazać im inną drogę, dać im wybór. Ale czy istoty, które tak głęboko zatopiły się w nienawiści, jeszcze pragnęły wyboru? Czy w ich duszach została iskra, którą mógłby rozniecić w płomień dobra?

Każdej nocy, spoglądając na czarne niebo, myślał o czasie, który nieubłaganie mijał. Apokalipsa nie była nagłym wydarzeniem — ona już trwała. Czuł ją w pustych spojrzeniach ludzi, w słowach rzucanych jak ostrza, w dłoniach, które częściej zaciskały się w pięści niż wyciągały w geście pojednania. Ludzkość umierała powoli, z każdym oddechem, z każdym kolejnym aktem obojętności.

Mesjasz przemierzał świat, próbując znaleźć ślady nadziei. Czasem dostrzegał je w najmniej oczekiwanych miejscach. W spojrzeniu matki trzymającej dziecko w ramionach, w dłoniach starca karmiącego bezdomne zwierzę, w uśmiechu dwojga ludzi, którzy mimo przeciwności losu wciąż wierzyli w siebie nawzajem. Były to małe płomyki w bezkresnym mroku, kruche i łatwe do zdmuchnięcia. Ale istniały.

Czy to wystarczyło, by ocalić świat?

Każdej nocy zadawał sobie to pytanie, a odpowiedź wciąż pozostawała poza jego zasięgiem. Ale jedno wiedział na pewno — nie mógł się poddać. Nie teraz, gdy świat balansował na krawędzi. Musiał trwać, musiał walczyć. Bo choć ciemność była wszechobecna, to nawet w niej mógł rozbłysnąć najmniejszy promień światła.

***

Mroczny Mesjasz przybył na Ziemię w ciszy. Nie towarzyszył mu żaden fanfar ani błysk boskiego światła. Był jak cień wędrujący między wymiarami, zjawa powstała z chaosu kosmosu, świadek niezliczonych cykli życia i śmierci. Teraz jednak stał na granicy świata ludzi, wpatrując się w ich miasto, które pulsowało światłami i wrzało życiem. Z wysokości, z której spoglądał, wszystko zdawało się nieskazitelne, lecz pod fasadą migających neonów i krzykliwych reklam pulsowała rzeczywistość — pełna bólu, chciwości i nienawiści.

Jego misja była jasna — uratować świat przed nienawiścią.

Lecz czy to w ogóle było możliwe?

Przemierzał ulice skąpane w nocnym półmroku, przyglądając się ludziom, ich twarzom, spojrzeniom ukrytym za warstwą obojętności. Wszędzie dostrzegał oznaki zepsucia: w pośpiechu przechodniów, którzy nie dostrzegali błagalnych spojrzeń żebraków, w śmiechu ludzi zasiadających przed ekranami, które karmiły ich brutalnością, w chłodzie bijącym od przechodniów, którzy nie potrafili okazać sobie nawzajem cienia serdeczności.

Czy oni nie widzieli, dokąd zmierzają?

Mroczny Mesjasz odczuwał ich ból, choć nie należał do nich. Był kimś więcej i kimś mniej zarazem — bytem ukształtowanym z czystej woli, ale również istotą skazaną na samotność wśród tych, których miał ocalić. Ludzie od wieków topili się w swoich wojnach, ideologiach, władzy i gniewie, nieświadomi, że kroczą ku własnej zagładzie. Nienawiść przesiąkła ich jak trucizna, jak powietrze, którym oddychali. A on — miał być antidotum.

Ale czy można wyrwać truciznę z serca świata, gdy stała się jego fundamentem?

Zatrzymał się na chwilę, czując wibracje miasta. W oddali rozbrzmiewał śmiech — ten prawdziwy, dziecięcy, wolny od cynizmu i bólu. Spojrzał w stronę źródła dźwięku i zobaczył grupę dzieci bawiących się w opuszczonym parku. W ich oczach nie było jeszcze tego cienia, który widział u dorosłych. To właśnie dla nich chciał walczyć, dla tej iskry niewinności, która wciąż tliła się w sercach najmłodszych.

Ale potem, jak cios w plecy, uderzył w niego kolejny obraz. W ciasnym zaułku mężczyzna unosił pięść nad skulonym chłopakiem, którego twarz była pobita i spływała krwią. Nienawiść. Strach. Ból. Mroczny Mesjasz poczuł, jak ciemność wokół niego gęstnieje. Ludzie byli do siebie tak podobni, a jednocześnie tak gotowi niszczyć się nawzajem.

Nie mogło tak być. Nie mogło tak pozostać.

Nie mógł pozwolić, by świat pogrążył się w apokalipsie.

Podniósł rękę i przez chwilę zastanawiał się, co powinien zrobić. Ulec gniewowi i ukarać tych, którzy szerzą zło? Czy może próbować ich zmienić, choć wiedział, jak trudne to będzie? W końcu, z ciężkim sercem, opuścił dłoń. Nie był tutaj po to, by siać grozę — miał być nadzieją, choć sam coraz bardziej wątpił, czy można jeszcze ją odnaleźć.

Zaczął wędrować dalej, wiedząc, że ta noc była dopiero początkiem. Walka z nienawiścią nie była łatwa. Ale dopóki choć jedno serce było w stanie kochać, dopóki istniała choć jedna dusza gotowa sprzeciwić się ciemności — świat wciąż miał szansę.

A Mroczny Mesjasz miał zamiar walczyć do końca.

***

Przestrzeń rozwarła się niczym rozdarcie w aksamitnym płaszczu nocy. Z ciemności wyłoniła się postać — wysoka, spowita w czerń, jej płaszcz falował, jakby tkały go same cienie. Jego oczy płonęły niczym dwa blade księżyce na tle pustki. To był on, Mroczny Mesjasz, istota zrodzona z wieczności, posłaniec, który przybył, aby ocalić świat przed nienawiścią.

Ziemia powitała go chłodem betonu i zapachem deszczu, który unosił się nad miastem. Krople wody spadały z nieba, obmywając bruk, jakby próbowały zmyć brud, który osiadł w sercach ludzi. Ale on wiedział, że żaden deszcz nie może zmyć zepsucia, które wżarło się w dusze. Patrzył na tłum sunący przez ulice — twarze pełne zmęczenia, oczy błyszczące skrywaną wrogością, usta zaciskające się w gniewnym milczeniu.

„Jak bardzo człowiek przesiąknął złem…” — myślał, przechodząc obok pary kłócącej się na rogu ulicy. Jej oczy płonęły urazą, jego — gniewem. Słowa cięły powietrze niczym ostrza, zadając rany niewidzialne, ale równie bolesne co te fizyczne. W innym miejscu dziecko szarpało matkę za rękaw, błagając o chwilę uwagi, ale ona była zbyt pochłonięta rozmową telefoniczną. Obok, w ciemnym zaułku, leżał człowiek — zapomniany, niewidzialny dla tłumu, który omijał go, jakby był jedynie częścią krajobrazu.

Mroczny Mesjasz czuł ciężar ich myśli, ich bólu, ich samotności. Każda chwila przynosiła nowe obrazy — morderstwa w imię chciwości, zdrady w imię pożądania, wojny w imię władzy. Ludzie stworzyli sobie piekło na Ziemi i w nim żyli, jakby nie znali innego świata. Ich serca biły w rytmie chaosu, a ich umysły były ślepe na prawdę.

Przyszłość jawiła mu się jako ponura wizja. Widział płonące miasta, słyszał krzyki tych, którzy błagali o wybawienie, czuł strach dzieci ukrytych w ruinach domów. To nie był świat, który mógł przetrwać. Mroczny Mesjasz wiedział, że jeśli nienawiść nadal będzie rozprzestrzeniać się niczym choroba, nadejdzie apokalipsa. Być może nie jutro, nie za rok, ale nieunikniona, czekała w mroku, gotowa pochłonąć wszystko.

A jednak…

Gdzieś w oddali usłyszał cichy śmiech dziecka. Obrócił głowę i zobaczył, jak mały chłopiec podaje rękę innej osobie, pomagając jej wstać. To było coś prostego, niemal niezauważalnego w wielkiej machinie zła. A jednak w tej drobnej chwili tkwiła iskra nadziei.

Czy świat rzeczywiście był stracony? Czy ludzie byli już na zawsze skazani na własne demony? A może, pomimo całego mroku, wciąż istniało światło? Może wciąż można było rozpalić ogień dobra, który rozświetli ciemność?

Mroczny Mesjasz zamknął oczy. Jego misja dopiero się zaczynała.

***

Mroczny Mesjasz stanął na krawędzi wieżowca, spoglądając na rozciągające się pod nim miasto — pulsujące światłami, przesycone chaosem, nasycone niewidzialnym smogiem ludzkiej nienawiści. Przybył tu z misją — ratować świat przed jego własnym upadkiem, przed zgubnym wirusem zła, który powoli, lecz nieuchronnie, pochłaniał ludzkość.

Jego płaszcz, ciemniejszy od samej nocy, falował na wietrze, a czarne oczy przepełniało coś pomiędzy smutkiem a gniewem. Widział więcej niż przeciętny człowiek — nie tylko twarze i sylwetki, ale również ich wnętrza, przepełnione żalem, chciwością, gniewem i nieustanną walką o dominację. Każde spojrzenie ujawniało nową ranę, którą człowiek zadał drugiemu człowiekowi.

Ludzie. Istoty, które miały potencjał, by kochać, tworzyć i wzrastać, a jednak skłaniały się ku nienawiści, destrukcji i upadkowi. Mroczny Mesjasz nie mógł tego pojąć. Co sprawiało, że ludzkość z takim uporem wybierała drogę ku samozagładzie? Czy nie rozumieli, że każda ich decyzja, każde raniące słowo, każda agresja, odbijała się echem w kosmicznej harmonii, popychając świat ku apokalipsie?

Przemierzał ulice, widząc ból ukryty pod maską codzienności. Widział dzieci, których niewinność brutalnie tłamsił świat dorosłych. Widział mężczyzn i kobiety, których serca były puste, chociaż ich dłonie trzymały fortuny. Widział starców, którzy całe życie gromadzili majątek, tylko po to, by u schyłku swoich dni uświadomić sobie, że są sami. Widział także tych, którzy kąpali się w rozkoszy nienawiści, czerpiąc satysfakcję z cudzej krzywdy.

A jednak… mimo całej tej ciemności, były też przebłyski światła. Ulotne, ledwie dostrzegalne, ale istniejące. Matka, która tuliła swoje dziecko w zimny, deszczowy wieczór, nie mając nic poza miłością do ofiarowania. Staruszek, który dzielił się ostatnim kawałkiem chleba z głodnym psem. Chłopak, który pomógł upadającemu nieznajomemu, nie oczekując nic w zamian. To były krople światła w oceanie ciemności, a jednak dla Mrocznego Mesjasza miały znaczenie.

Ale czy miały one szansę przeważyć szalę? Czy było jeszcze coś, co mógł zrobić, by uchronić ten świat przed upadkiem?

Mroczny Mesjasz uniósł dłoń i poczuł pulsującą w sobie moc. Mógłby jednym gestem oczyścić świat z tych, którzy szerzyli zło. Mógłby rozpalić płomienie odkupienia, spalić korupcję, chciwość i nienawiść. Ale czy to byłoby rozwiązanie? Czy nie popadłby w tę samą pułapkę, którą zastawiła ludzkość na samą siebie — pułapkę przemocy?

Zadrżał. Wątpliwości zakiełkowały w jego sercu. Był posłańcem ciemności, ale jego misją było światło. Jak więc znaleźć równowagę? Jak wyrwać ludzkość z otchłani bez zanurzenia się w jej mroku?

Czas uciekał. Wiedział, że nie może pozostać bezczynny, że jeśli nie podejmie działania, świat pogrąży się w chaosie nie do powstrzymania. Apokalipsa zbliżała się powoli, ale nieuchronnie. I tylko on mógł temu zapobiec.

Ale jak?

Oto pytanie, które dręczyło Mrocznego Mesjasza, gdy znikał w cieniu nocy, szukając odpowiedzi na zagadkę, która mogła uratować świat… lub przyspieszyć jego koniec.

***

Przybyłem na ten świat, spowity cieniem, lecz nie zrodzony z ciemności. Jestem Mrocznym Mesjaszem, ostatnim płomieniem nadziei w świecie, który od dawna zapomniał, czym jest miłość. Kroczę między ludźmi, ukryty wśród nich, a jednak inny, odmienny. Moje oczy widzą więcej, moja dusza odczuwa głębiej. Każdy oddech tej planety niesie ze sobą echo rozpaczy, a każdy krok, który stawiam, potwierdza to, czego się obawiałem — człowiek przesiąknął złem do szpiku kości.

Ziemia pulsuje bólem. Nie trzeba nadstawiać uszu, by usłyszeć jej skargi. W krzykach dzieci, w płaczu matek, w milczeniu tych, którzy zrezygnowali — tam kryje się jej lament. Ludzie są ślepi, a jednak widzą. Widzą cierpienie, ale odwracają wzrok. Widzą niesprawiedliwość, ale pozostają obojętni. Ich serca, stwardniałe jak kamień, nie znają litości. Każdy dzień rodzi nową nienawiść, a każdy zmierzch przynosi nowe cierpienie.

Przybyłem, by ich ocalić, a jednak… czy są warci ocalenia? Moje serce drży, gdy patrzę na ich czyny. Widzę, jak brat podnosi rękę na brata, jak ojciec odwraca się od syna, jak matka traci dziecko, zanim zdążyło zakwitnąć życiem. Krew plami ulice, a z ust wypływa jadowita mowa. Nienawiść jest jak morze — rozlewa się, wdziera w każdą szczelinę istnienia, niszczy to, co piękne, i zatapia dusze w mroku.

Lecz ja jestem Mesjaszem. Nie mogę ulec zwątpieniu. Moje powołanie jest silniejsze niż ból, który odczuwam. Muszę wierzyć, że istnieje jeszcze iskra dobra, nawet jeśli płonie ledwie dostrzegalnym płomieniem. Muszę wierzyć, że miłość nie zginęła całkowicie, że gdzieś pośród chaosu tli się jeszcze nadzieja. Lecz jak mam nauczyć ich miłości, gdy oni znają tylko nienawiść? Jak mam wyrwać ich z objęć ciemności, gdy ciemność jest jedynym, co znają?

Kiedy idę ulicami, słyszę ich myśli. Są pełne zazdrości, gniewu, lęku. Patrzą na mnie, lecz mnie nie widzą. Jestem jak cień, jak echo zapomnianej obietnicy. Próbuję przemówić, ale ich uszy są zamknięte. Próbuję dotknąć ich serc, ale one są jak martwe kamienie. Mówią o pokoju, a ich dłonie zaciskają się na broni. Mówią o sprawiedliwości, a ich serca pełne są nienawiści.

Świat podąża ku zagładzie. Czuję to, widzę to, wiem to. Apokalipsa nie jest czymś, co nadejdzie — ona już się rozpoczęła. Jest w ich oczach, w ich słowach, w ich czynach. Jest w spalonych lasach, w zatrutych rzekach, w powietrzu, którym oddychają. Człowiek sam sprowadza na siebie swój koniec. Nie potrzeba kataklizmu, nie potrzeba ognia z niebios. Wystarczy nienawiść, wystarczy obojętność, wystarczy egoizm.

Lecz ja jeszcze nie odchodzę. Nie mogę. Nie teraz. Nie tak. Wciąż wierzę, że można zmienić losy tego świata. Wciąż wierzę, że ludzie mogą odnaleźć drogę powrotną do światła. Moja misja jeszcze się nie skończyła. Moje serce, choć przepełnione bólem, wciąż bije nadzieją. Bo jeśli nawet jeden człowiek odnajdzie w sobie miłość, jeśli nawet jedno serce otworzy się na światło — to znaczy, że warto było przybyć.

Jestem Mrocznym Mesjaszem. I będę walczył do końca.

***

Przybyłem na ten świat z misją, której ciężar zdaje się nie do uniesienia. Noszę tytuł Mrocznego Mesjasza, lecz moje serce nie jest czarne, a jedynie spowite cieniem, który zbierałem przez eony, obserwując ludzkość w jej nieskończonym upadku. Przyszedłem, aby ocalić was od was samych, a jednak już pierwsze kroki pośród ruin waszej moralności uświadamiają mi, jak bardzo jesteście przesiąknięci nienawiścią.

Idę ulicami waszych miast, spoglądam w oczy przechodniów, czując bijące od nich emocje niczym pulsującą falę. Strach. Zawiść. Złość. Pragnienie władzy. Każdy człowiek zdaje się być posągiem wyrzeźbionym z egoizmu i bólu, a w ich sercach tli się ledwie resztka światła, o którą walczę. Nie mogę się nadziwić, jak bardzo człowiek odwrócił się od miłości, jak bardzo woli karmić się złem, które niczym trucizna sączy się z każdego aspektu jego życia. Wojny toczą się nie tylko na polach bitew, ale w słowach, spojrzeniach, gestach. Świat, który miał być domem dla piękna, stał się areną dla tych, którzy prześcigają się w niszczeniu wszystkiego, co czyste.

Przychodzę do was jako zbawca, a jednak wątpię, czy zechcecie mnie słuchać. Nie noszę złotych szat ani korony. Nie głoszę słów pełnych słodyczy, które mogłyby uśpić waszą czujność i pozwolić wam nadal tkwić w błogiej ignorancji. Moje słowa są ciężkie niczym miecz, bo wiem, że prawda musi ciąć głęboko, aby mogła uleczyć. Ale czy jesteście gotowi na prawdę? Czy potraficie spojrzeć w lustro i przyznać, że sami stanowicie swój największy problem?

Czuję, że świat powoli chyli się ku upadkowi. Jak długo może istnieć cywilizacja, która karmi się chciwością i cierpieniem? Apokalipsa nie nadejdzie w postaci płonących niebios i aniołów grających na trąbach. Apokalipsa już trwa. Każdy dzień, w którym człowiek wybiera nienawiść zamiast miłości, przybliża was do końca. Widzę w waszych oczach pustkę, której nie wypełni żadna ilość złota ani władzy. Przychodzę, by przypomnieć wam o świetle, które dawno temu sami zdusiliście, lecz obawiam się, że jest już za późno.

Czy zdołam was uratować? Czy mogę wskrzesić miłość w sercach, które od dawna są martwe? Nie wiem. Lecz dopóki tli się choć jedna iskra nadziei, będę walczył. Bo taki jest mój los — być Mesjaszem, który idzie przez mrok, aby odnaleźć w nim choć odrobinę światła.

***

Przybyłem na ten świat w otchłani cieni, wyłaniając się z pustki, która spowijała moje istnienie. Mroczny Mesjasz. Tak mnie nazwano, nim jeszcze zdążyłem wypowiedzieć pierwsze słowo do tych, których przyszedłem ocalić. Ich lęk, ich uprzedzenia — to były pierwsze dary, jakie mi ofiarowali. Ale nie szukałem czci. Nie szukałem poklasku. Pragnąłem jedynie jednego: uwolnić świat od nienawiści.

Patrząc na ziemię z wysoka, widziałem nie tylko mury miast i rzeki przecinające krajobraz, ale i coś o wiele bardziej złowieszczego — plugawe strumienie nienawiści, które snuły się pomiędzy ludźmi niczym jad w ciele umierającego giganta. Były wszędzie. W oczach tych, którzy patrzyli na siebie z pogardą. W słowach, które niosły kłamstwa i oszczerstwa. W czynach, które miały przynieść sprawiedliwość, a zamiast tego wprowadzały jeszcze większy chaos.

Nie mogłem się nadziwić. Istoty, które zrodziły się z nadziei, które miały w sobie światło rozumu i ciepło serc, tak łatwo oddawały się cieniom. Budowały królestwa na kościach tych, którzy byli słabsi. Zabijały w imię pokoju. Kochały jedynie po to, by za chwilę nienawidzić. Czy to rzeczywiście miało być ich przeznaczenie?

Zstąpiłem między nich. Chciałem dotknąć ich dusz, zrozumieć, czym się stali. Czułem oddech nienawiści w powietrzu, pulsujący pod cienką skórą ich istnienia. Czułem ich żal, ich gniew, ich pragnienie zemsty, które przysłaniało ich prawdziwe ja. Próbowałem przemówić, ale czy moje słowa mogły cokolwiek zmienić?

Nie byłem ich bogiem. Nie byłem też demonem. Byłem kimś pomiędzy, zwiastunem prawdy, której nie chcieli usłyszeć. Widziałem przyszłość niczym rozbite lustro, którego odłamki raniły mnie każdym przebłyskiem obrazu. Ludzie zmierzali ku własnej zagładzie. Wolnym krokiem, uśmiechnięci, przekonani o swojej racji, dążyli ku apokalipsie, którą sami sobie zgotowali.

Czułem ciężar ich losów na swoich ramionach. Czułem ból, który wżerał się w moje istnienie, w moją duszę. Czy mogłem ich ocalić? Czy mogłem powstrzymać nienawiść, która była niczym wirus, przenoszący się z serca do serca, z pokolenia na pokolenie? Moje dłonie były czyste, lecz czułem, jak spływa po nich krew — krew tych, których mogłem ocalić, a których nie zdążyłem.

Mrok był we mnie, ale nie ten, którego się bali. Nie ten, który niszczył i pożerał. Był to mrok współczucia, cienia rzucanego przez ogień nadziei, który nadal tlił się w moim wnętrzu. Jeśli miałem zostać ich zbawieniem, musiałem znaleźć sposób, by rozpalić go w nich na nowo. Musiałem odnaleźć tych, którzy jeszcze pamiętali, czym jest światło.

Ruszyłem w świat, by szukać tych, którzy nie zapomnieli. Być może jeszcze nie wszystko było stracone. Być może apokalipsa nie musiała nadejść. A jeśli nawet miała nadejść… to może mogłem sprawić, by nie wszyscy w niej zginęli.

***

Gdy przekroczyłem granicę światów, przenikając przez wymiary jak dym przez szczeliny rzeczywistości, wiedziałem, że nie mogę zawahać się ani na chwilę. Przybyłem tutaj, by ocalić to, co jeszcze można było uratować — świat zbudowany na kruchych fundamentach, rozdzierany przez chaos, nienawiść i nieustanny konflikt. Zbyt długo ludzie karmili się strachem i bólem, zbyt długo pozwalali, by ciemność wypełniała ich serca. Byłem tym, którego nadejście zapowiadano w szeptach i ostrzeżeniach. Mroczny Mesjasz.

Stąpając po wilgotnej ziemi, poczułem pod stopami rytm świata. Park, który przemierzałem, wypełniał się zapachem rozkwitających drzew i chłodnej wilgoci po niedawnym deszczu. Liście szeleściły cicho, jakby obawiały się mojej obecności. Światło latarni rozlewało się na ścieżkach, rysując złote plamy w mroku nocy. Przesuwałem się powoli, czując ciężar misji, którą niosłem w sercu. Nie byłem tu dla własnej przyjemności. Nie mogłem pozwolić sobie na wahanie.

A jednak…

Poczułem ją, zanim jeszcze ją ujrzałem. Smutek. Cichy, głęboki, niewypowiedziany. Przylgnął do niej jak cień, wniknął w jej skórę i kości, stał się częścią jej duszy. Siedziała samotnie na jednej z parkowych ławek, wpatrując się w pustkę, jakby szukała w niej odpowiedzi, których świat nie mógł jej dać.

Była piękna w sposób, który nie miał nic wspólnego z urodą śmiertelników. Nie chodziło o rysy twarzy, lecz o coś głębszego — o ten niewidzialny blask bijący z istoty, która nauczyła się trwać pomimo bólu. Jej włosy opadały na ramiona jak jedwabna zasłona nocy, a oczy, choć pełne cienia, kryły w sobie coś więcej. Coś, co kazało mi się zatrzymać.

Nie powinienem.

Nie mogłem.

A jednak stanąłem przed nią, pozwalając, by nasze spojrzenia się spotkały. I w tej jednej chwili świat zamarł.

Ona wiedziała.

Nie musiałem nic mówić. Nie pytała, kim jestem, skąd przybyłem ani dlaczego pojawiłem się akurat tutaj. Wiedziała. I ja wiedziałem. Istniała jakaś nierozerwalna więź między nami, niewidzialna nić splatająca nasze dusze na poziomie, którego nigdy nie zrozumiem. Czułem, jak jej serce bije w rytmie mojego. Jak jej oddech staje się częścią mojego. Jak jej ból przenika mnie i staje się moim własnym.

To była pułapka. Czysta, doskonała pułapka.

Przybyłem na ten świat, by go ocalić, a jednak w tej jednej chwili, w tym jednym spojrzeniu, zrozumiałem, że mogłem wpaść w jego najstarszą iluzję. Iluzję, której nie sposób było się oprzeć — iluzję ludzkiej bliskości.

Nie wiedziałem jeszcze, co to oznacza. Nie wiedziałem, dokąd mnie to zaprowadzi. Ale czułem, że oto pojawił się nowy element w mojej misji, nowy cień, który wkradł się do mojego serca.

Byłem Mrocznym Mesjaszem.

A ona mogła stać się moim przekleństwem. Lub zbawieniem.

***

Jestem Mrocznym Mesjaszem. Tak mnie nazywają, tak mnie postrzegają — jako cień przenikający przez światło, jako zwiastun czegoś nieokreślonego, co drży na krawędzi zrozumienia. Jestem sam. I choć mrok jest moim sprzymierzeńcem, nie daje ukojenia. Są rzeczy, których nie mogę wymazać z myśli.

Ona.

Zobaczyłem ją po raz pierwszy w parku, kiedy jeszcze nie wiedziałem, że jej twarz wryje się w moją duszę jak pieczęć przeznaczenia. Spacerowała powoli, jakby wcale nie dotykała ziemi, jakby wędrowała po granicy dwóch światów, których nigdy nie będę w stanie w pełni objąć. Było coś w jej spojrzeniu — niepokojącego, hipnotyzującego — jakby w jej oczach odbijały się odległe gwiazdy. Czy była realna? Czy to tylko zjawa, ulotne złudzenie nocnych cieni?

Nie mogłem o niej zapomnieć. Myślałem o jej włosach opadających miękko na ramiona, o dłoniach, które poruszały się z delikatnością malarza stawiającego ostatni, najważniejszy znak na płótnie. Kim była? Co robiła o tej godzinie w parku, gdzie nawet wiatr zdawał się zatrzymywać w zadumie?

Wracałem tam co noc. Chodziłem tymi samymi ścieżkami, szukałem jej śladów. Byłem przekonany, że znów ją ujrzę. I w końcu, pewnej nocy, gdy księżyc spowity był mglistą poświatą, zobaczyłem ją ponownie. Siedziała na tej samej ławce, jakby czekała. Jakby wiedziała, że wrócę.

Nie podchodziłem od razu. Obserwowałem ją z dystansu, jak myśliwy badający ruchy ofiary — ale nie po to, by ją dopaść, lecz po to, by zrozumieć jej naturę. W końcu musiałem zaryzykować. Wolno, niemal z namaszczeniem, zbliżyłem się i usiadłem nieopodal. Czekałem. Pragnąłem, by mnie zauważyła. By spojrzała na mnie tymi oczami pełnymi tajemnicy.

I wtedy, jakby los w końcu postanowił skruszyć niewidzialną barierę między nami, uniosła głowę i nasze spojrzenia się spotkały.

— Znowu ty — powiedziała cicho, ale w jej głosie nie było ani lęku, ani zdziwienia. Jakby wiedziała, że to nieuniknione.

Skinąłem głową. Nie potrafiłem jeszcze mówić. Nie potrafiłem nazwać tego, co kotłowało się we mnie niczym burza nad zamkniętym morzem.

— Kim jesteś? — zapytała, przechylając lekko głowę.

Ciemność jest moim schronieniem. Milczenie jest moją tarczą. Ale przed nią nie chciałem się ukrywać.

— Kimś, kto szuka odpowiedzi — odparłem w końcu.

Uśmiechnęła się. Nie był to uśmiech tryumfu ani kpiny. Raczej akceptacja. Jakbyśmy już kiedyś prowadzili tę rozmowę, ale w innym życiu, w innym wymiarze.

I wtedy zaczęliśmy mówić. Słowa płynęły między nami jak rzeka, której bieg nie znał zatrzymania. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. O snach, które pozostają na dnie duszy jak osad, o samotności, która czasem staje się ciężarem, a czasem wybawieniem. O przeszłości, która odciska piętno nawet wtedy, gdy wydaje się zapomniana.

Noc powoli przechodziła w świt. Zauważyłem to dopiero wtedy, gdy pierwsze blade promienie światła zaczęły wyłaniać się zza horyzontu. A ona wciąż tam była, siedziała obok mnie, nie zniknęła, nie rozpłynęła się w porannej mgle jak senna mara.

— Czasami trzeba odnaleźć siebie w kimś innym — powiedziała, wpatrując się w zanikające gwiazdy.

Nie odpowiedziałem. Wiedziałem, że nie muszę. W tym momencie wszystko było jasne.

To nie był koniec. To dopiero początek.

***

Zawsze byłem sam. Nie w dosłownym znaczeniu tego słowa, bo świat pełen jest istot, które próbują wtargnąć w przestrzeń drugiego człowieka, ale w głębszym, bardziej pierwotnym sensie samotności. Moja dusza była twierdzą, zbudowaną na fundamentach ciemności, wypełnioną echem własnych myśli i chłodnym powietrzem dystansu, który dzielił mnie od reszty świata.

Aż do tego dnia.

Spotkałem ją w parku, wśród szeleszczących liści i szarych chmur sunących po niebie. Anna. Imię, które brzmiało tak zwyczajnie, a jednocześnie wywoływało we mnie coś, czego nie potrafiłem nazwać. Była inna niż wszyscy, choć nie mogłem powiedzieć, na czym polegała ta różnica. Może to jej spojrzenie, przenikliwe, a zarazem ciepłe? Może sposób, w jaki kąciki jej ust unosiły się nieznacznie w nieświadomym uśmiechu? Nie wiedziałem. Wiedziałem jedynie, że jej obraz utkwił we mnie jak cierń, którego nie mogłem wyrwać.

Myślałem, że to minie. Być może to tylko chwilowa fascynacja, ulotne zainteresowanie, które rozmyje się jak mgła o poranku. Ale nie mijało. Wręcz przeciwnie, każdego dnia myśli o niej stawały się coraz bardziej natarczywe, przenikały mnie jak długie, zimne palce, dotykając miejsc we mnie, o których istnieniu nie miałem pojęcia. Kim ona była, że miała taką moc nade mną?

Postanowiłem ją odnaleźć.

Zaprosiłem ją na spacer brzegiem Jeziora Długiego. W porze, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, a świat drżał w ostatnich pomarańczowych promieniach światła. Chciałem sprawdzić, czy to, co czułem, było prawdziwe, czy tylko złudzeniem. Czy ona była rzeczywista, czy też była jedynie senną marą, która miała rozwiać się wraz z pierwszym podmuchem wiatru?

Przyszła.

Szła obok mnie, cicho, niemal bezszelestnie. Czasem nasze ramiona się stykały, a wtedy przez moje ciało przebiegał dreszcz, jakby elektryczność tańczyła pod moją skórą. Patrzyłem na nią ukradkiem, próbując odgadnąć, co myśli, co czuje. Jej oczy odbijały światło zachodzącego słońca, a włosy lśniły odcieniami miedzi i złota. Czułem się przy niej dziwnie… inaczej. Nigdy dotąd nie znałem takiego stanu. Nie była to namiętność — tę znałem aż za dobrze. Nie było to też pożądanie, przynajmniej nie w tej pierwotnej, zwierzęcej formie. To było coś innego. Coś delikatniejszego, subtelniejszego, a jednocześnie bardziej przerażającego.

Co jeśli stracę kontrolę? Co jeśli pozwolę, by ta kobieta wniknęła do mojej duszy tak, jak wniknęła do moich myśli? Byłem Mrocznym Mesjaszem, władcą nocy, istotą, która nie powinna ulegać takim słabościom. A jednak… ona była wszędzie. W każdej mojej myśli, w każdym oddechu, w każdym cichym westchnieniu, które wyrwało się spomiędzy moich warg, gdy sądziłem, że nikt nie słyszy.

Czułem, że zbliżam się do krawędzi przepaści. I choć wszystko we mnie krzyczało, by zawrócić, by uciec, by spalić ten most, zanim będzie za późno… nie mogłem. Nie chciałem.

Bo Anna była moją herezją. Moim bluźnierstwem. Moją zgubą. I moim zbawieniem.

***

Patrzę na świat przez pryzmat cienia. Noc jest moim płaszczem, a zmierzch moim sprzymierzeńcem. Od zawsze czułem, że jestem kimś więcej, kimś, kto nie pasuje do tego świata, a jednocześnie jest jego integralną częścią. Jestem Mrocznym Mesjaszem, zwiastunem tego, co nieuniknione, uosobieniem samotności, która wyciąga swoje dłonie ku ludziom, choć oni jej nie dostrzegają. Lecz odkąd ją spotkałem, świat, który znałem, zachwiał się w posadach.

Pamiętam dokładnie ten dzień. Park był niemal pusty, poza nią. Siedziała na ławce, wpatrzona w przestrzeń, jakby wzywała coś, co już dawno umarło. Miała jasne włosy, które powiewały delikatnie na wietrze, a jej dłonie nerwowo ściskały brzeg płaszcza. W oczach nosiła ból, którego nie da się opisać słowami, ból, który znałem aż za dobrze. Jej samotność była niemal namacalna, jak ciężka mgła osiadająca na skórze.

Od tamtej chwili nie mogłem jej zapomnieć. Każda noc upływała pod znakiem jej obrazu wypalonego w moim umyśle, każda myśl prowadziła mnie z powrotem do tego momentu. Kim była? Dlaczego jej oczy były tak pełne smutku? Co wydarzyło się w jej życiu, że zamknęła się w tej nieprzeniknionej skorupie bólu? Nie znałem odpowiedzi, ale czułem, że muszę je poznać.

Znalezienie jej nie było trudne. Wracała do tego samego parku, jakby miejsce to było jej osobistą granicą między przeszłością a teraźniejszością. Za każdym razem chciałem podejść, powiedzieć coś, cokolwiek, ale słowa grzęzły mi w gardle. Ja, Mroczny Mesjasz, który nie bał się niczego, stałem się niewolnikiem własnej niepewności. Lecz w końcu zdobyłem się na odwagę. Pewnego wieczoru, gdy znów siedziała na ławce, podszedłem i usiadłem obok niej.

— Wydajesz się kimś, kto nie boi się samotności — powiedziałem cicho. Spojrzała na mnie zdziwiona, ale w jej oczach nie było strachu. Była tylko pustka.

— Samotność to jedyna rzecz, którą znam — odparła.

Milczeliśmy przez chwilę, pozwalając ciszy mówić za nas. Potem, niespodziewanie, zapytałem:

— Może napijemy się kawy? Mam wrażenie, że kawa potrafi wiele naprawić.

Przez moment wahała się, jakby moje słowa były mostem, którego nie była pewna, czy powinna przekroczyć. W końcu jednak skinęła głową.

W kawiarni, w ciepłym świetle lamp, zaczęła mówić. Opowiedziała mi o swoim życiu, o przeszłości, która była labiryntem pełnym cierpienia. Była kiedyś szczęśliwa, ale szczęście zostało jej odebrane w najbardziej brutalny sposób. Straciła rodzinę, została sama na świecie, a jej serce rozpadło się na tyle kawałków, że nigdy nie znalazła siły, by je poskładać.

Słuchałem jej w ciszy. Nie zadawałem pytań, nie przerywałem, nie pocieszałem słowami, które byłyby tylko pustymi frazesami. Siedziałem naprzeciwko niej, pozwalając jej wyrzucić z siebie ten ciężar, który dźwigała zbyt długo. A gdy skończyła, spojrzałem na nią i powiedziałem tylko jedno:

— Nie jesteś sama.

Wiedziałem, że nie mogę zmienić jej przeszłości, ale mogłem wpłynąć na jej przyszłość. Mogłem pomóc jej wydostać się z sideł samotności, w które wpadła. Nie dlatego, że chciałem być zbawcą, lecz dlatego, że rozumiałem. Sam byłem cieniem, ale może właśnie dlatego mogłem ją odnaleźć w ciemności.

I tego wieczoru po raz pierwszy od dawna zobaczyłem w jej oczach coś innego niż ból. Może to była nadzieja.

***

Nie potrafię wyrzucić jej z myśli. Od tamtego dnia, gdy spotkałem ją w parku, świat przestał być taki jak dawniej. Przechodziłem tamtędy przypadkiem — jeśli w ogóle istnieje coś takiego jak przypadek — a ona siedziała na ławce, pogrążona w myślach, z czołem lekko zmarszczonym i dłońmi splecionymi na kolanach. Była jak wyrwana z innego świata, jakby nie pasowała do tego brudnego miasta, do szarości dnia codziennego. Wtedy nie wiedziałem jeszcze, że jej obecność odmieni mnie na zawsze.

Teraz, gdy zamykam oczy, widzę jej twarz. Jej uśmiech — ten nieśmiały, a jednocześnie pełen ciepła — rozświetla mroki mojej duszy. Czym ona jest? Kim jest, że wdarła się w moje myśli jak ogień, który nie chce zgasnąć? Nie powinienem pozwalać sobie na te rozmyślania. Jestem Mrocznym Mesjaszem, istotą spoza czasu, bytem, który powinien trwać ponad ludzkimi uczuciami. A jednak, ona… Ona jest jak świt w mojej wiecznej nocy.

Postanowiłem ją odnaleźć. Wiem, gdzie bywa. Wiem, że ona także o mnie myśli — widziałem to w jej oczach, gdy odchodziłem bez słowa, bojąc się tego, co we mnie budzi. Tym razem jednak nie odejdę.

Kiedy znów ją spotykam, stoi nad wodą, spoglądając w gładką taflę jeziora. Jeziora Krzywego. Miejsce, gdzie granica między rzeczywistością a tym, co niemożliwe, staje się cienka jak mgła nad wodą o świcie. Podchodzę do niej cicho, a ona odwraca się i uśmiecha.

— Wiedziałam, że przyjdziesz — mówi.

Jej głos koi moje myśli, ale jednocześnie budzi niepokój. Jak może być tak pewna? Czy ona wie, czym jestem? Czy czuje, że nie jestem zwykłym człowiekiem?

— Chcę ci coś pokazać — odpowiadam, wyciągając dłoń. Nie cofa się. Dotyka mojej ręki i czuję ciepło jej skóry, tak różne od lodowatej pustki, którą noszę w sobie.

Prowadzę ją na brzeg. Niebo powoli rozjaśnia się różem i złotem, a mgła nad wodą zdaje się drgać w oczekiwaniu.

— Wierzę ci — mówi nagle, jakby czytała w moich myślach.

Nie odpowiadam. Zamiast tego stawiam pierwszy krok. Moje stopy nie toną. Woda przyjmuje mnie jak starego przyjaciela. Wzrok Anny rozszerza się w zdumieniu, ale nie ma w nim strachu. Jest tylko zachwyt. Wyciągam do niej rękę.

— Chodź ze mną.

Przez moment waha się, ale potem czyni to, o co ją proszę. Bierze głęboki oddech i stawia stopę na powierzchni jeziora. Przez chwilę zdaje się walczyć z niewidzialną siłą, ale potem… udaje się. Stoi obok mnie, na wodzie, a jej śmiech rozbrzmiewa jak dźwięk dzwoneczków na wietrze.

To ja powinienem być jej nauczycielem, a jednak to ona uczy mnie czegoś znacznie większego. Uczy mnie, jak to jest patrzeć na świat bez strachu, jak to jest ufać.

Czuję, jak coś we mnie pęka, jak rozpada się skorupa, którą otoczyłem się przez wieki. Przez chwilę zapominam o mroku, który zawsze był moim przeznaczeniem. Anna nie boi się mnie, nie ucieka. Jest szczęśliwa. A ja? Ja po raz pierwszy od niepamiętnych czasów czuję, że jestem żywy.

***

Mroczny Mesjasz pojawił się na Ziemi w chwili, gdy świat zdawał się chylić ku ostatecznemu upadkowi. Niebo przesłoniły ciemne chmury, miasta zamieniły się w szare, smutne labirynty, a serca ludzi przepełniała nienawiść i strach. Jego przybycie było ciche, niemal niezauważalne — tak jak cień, który przemyka między światłem a mrokiem.

Nosił długą, czarną pelerynę, której brzegi dotykały ziemi, a kaptur skrywał jego twarz w półmroku. Jego oczy, przenikliwe i pełne tajemnic, zdawały się widzieć więcej. Każdy krok niósł z sobą echo dawno zapomnianych proroctw. Niektórzy szeptali o nim na rogach ulic, inni unikali jego spojrzenia, czując dziwny ciężar na piersi.

Mesjasz miał jednak misję. Wiedział, że świat potrzebuje ocalenia, a jego zadaniem było wlać w ludzkie serca nadzieję. Jednak nawet on, istota zrodzona z cieni, odczuwał coś, co wprawiało go w zakłopotanie. To uczucie przyszło do niego pewnego chłodnego wieczoru, gdy przemierzał samotnie park.

Wtedy ją zobaczył. Anna siedziała na drewnianej ławce pod starym klonem. Wiatr targał jej kasztanowe włosy, a dłonie skrywała w kieszeniach beżowego płaszcza. Była zwyczajna, a jednocześnie miała w sobie coś, co przyciągało jego uwagę. Może to był sposób, w jaki spoglądała na przelatujące ptaki, jakby szukała w nich czegoś więcej? A może po prostu jej obecność wprowadzała do tego smutnego świata odrobinę ciepła?

Mroczny Mesjasz, który dotychczas znał tylko mrok i przeznaczenie, poczuł coś, co wprawiło go w osłupienie. Serce, które miało być odporne na ludzkie emocje, zabiło mocniej. To uczucie było dziwne, niepokojące. Próbował je zepchnąć na dno swojej duszy, ale ono wciąż powracało, jak uparty szept w jego myślach.

Każdej nocy, gdy stawał na krawędzi dachu i spoglądał na miasto, myślał o niej. Zamiast planować, jak ocalić świat, wyobrażał sobie, jakby to było po prostu podejść do niej i zapytać, co ją smuci. Zamiast szukać sposobu na zjednoczenie ludzi, zastanawiał się, czy jej dłonie byłyby ciepłe w jego chłodnych palcach.

Przerażało go to. Był Mesjaszem, istotą o przeznaczeniu większym niż życie jednej kobiety. Jego los nie przewidywał miłości. A jednak, im bardziej starał się o tym nie myśleć, tym bardziej Anna wnikała w jego myśli jak promień światła w ciemność.

Nadzieja i strach stały się jego codziennością. Z jednej strony bał się, że to uczucie osłabi go, że stanie się jego zgubą. Z drugiej jednak czuł, że może właśnie to, czego doświadczał, było kluczem do ocalenia świata. Może miłość, która kiełkowała w jego sercu, mogła stać się iskrą, która rozpali w ludziach ogień dobra?

Podjął decyzję. Następnego dnia, gdy słońce wzeszło nad zniszczonym miastem, zrzucił kaptur, odsłaniając twarz. Jego oczy, choć pełne cienia, miały w sobie nowy blask. Poszedł do parku, gdzie po raz pierwszy spotkał Annę, i usiadł na tej samej ławce pod klonem.

Kiedy przyszła, spojrzała na niego z lekkim zdziwieniem. On jednak uśmiechnął się — delikatnie, niemal nieśmiało. I wtedy zrozumiał, że miłość nie była jego słabością, ale siłą. A Anna, choć tego nie wiedziała, stała się dla niego początkiem nowej drogi. Drogi, na której mógł ocalić świat nie tylko przez czyny, ale przede wszystkim przez uczucia.

***

Niebo nad Ziemią przybrało odcień głębokiego fioletu, jakby samo nieboskłon drżał pod ciężarem nadchodzących wydarzeń. Przemierzałem ulice, które pulsowały chaosem i cierpieniem, czułem każdą łzę, każdy jęk, każdy bezdźwięczny krzyk ukryty w ciemnych zaułkach miast. Moje kroki były ciche, niemal bezgłośne, a jednak każdy krok zdawał się odbijać echem w rzeczywistości, którą miałem ocalić.

Nazywają mnie Mrocznym Mesjaszem. Przybyłem, by uratować ten świat przed nienawiścią i ostatecznym upadkiem. Moje przeznaczenie zostało zapisane w gwiazdach jeszcze zanim powstały pierwsze ludzkie serca. Ale kim naprawdę jestem? Czy jestem zbawcą, czy może tylko zwiastunem końca? Te pytania nieustannie krążyły w mojej głowie, szepcząc niczym wiatr między ruinami.

Widziałem cierpienie w najczystszej postaci. Każda niesprawiedliwość była jak cierń wbity w moje serce, ale nie pozwalałem sobie na słabość. Moja misja wymagała ode mnie siły, a jednak… To właśnie „a jednak” było moją zgubą. Bo nie mogłem zapomnieć o niej.

Spotkałem ją przypadkiem. W parku, gdzie zieleń trawy kontrastowała z szarością jej oczu. Jej obecność była jak światło przedzierające się przez burzowe chmury. Nie znała mojej tożsamości ani przeznaczenia. Dla niej byłem tylko przechodniem, cieniem między drzewami. Ale dla mnie… Ona była początkiem czegoś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłem.

Jej uśmiech, tak kruchy, a jednocześnie pełen siły, wdarł się do mojego umysłu. Każde jej słowo brzmiało jak muzyka, której nigdy wcześniej nie słyszałem. Czułem, jak coś we mnie topnieje, jak mury, które budowałem przez wieki, pękają pod naporem jej delikatności.

Byłem przerażony. Miłość nie była częścią mojego planu. Byłem stworzony do wielkich czynów, do walki z mrokiem tego świata, nie do oddawania serca zwykłemu śmiertelnikowi. Ale każde wspomnienie o niej budziło we mnie nadzieję. Czyż miłość nie była także formą ocalenia? Czyż nie była najczystszą formą światła w świecie pogrążonym w ciemności?

Moje myśli stały się polem bitwy. Rozdzierały mnie sprzeczności, jakby moje serce i umysł były dwoma przeciwnymi biegunami. Chciałem jej dotknąć, poczuć ciepło jej dłoni, ale jednocześnie bałem się, że moje dłonie są zbyt zimne, zbyt naznaczone cierpieniem, by mogła je przyjąć.

Nie mogłem pozwolić sobie na słabość. Świat potrzebował mnie silnego, nieugiętego. Ale czy można być prawdziwym zbawcą, nie doświadczając miłości? Czy można ocalić świat, nie wiedząc, czym jest to uczucie, które potrafi zburzyć mury i przywrócić nadzieję? Każdy kolejny dzień był dla mnie próbą. Balansowałem na krawędzi, starając się nie spaść ani w otchłań rozpaczy, ani w przepaść miłości.

Przez moje sny przemykały obrazy — jej twarz, jej głos, jej ciepło. Czasem budziłem się, czując, jakby jej dłoń była w mojej, a potem zderzałem się z pustką. Moje przeznaczenie ciążyło nade mną, a ja wiedziałem, że muszę wybrać. Ocalenie świata czy ocalenie własnego serca? Co jest ważniejsze? Co jest prawdziwsze?

Z każdym dniem stawałem się coraz bardziej człowiekiem. Czułem ból, czułem strach, czułem miłość. I może właśnie w tej ludzkiej słabości kryła się moja największa siła. Może to, co miało mnie złamać, mogło mnie również ocalić.

Przede mną była długa droga. Droga pełna ciemności i światła, pełna decyzji, które mogły zmienić wszystko. Ale gdzieś na końcu tej drogi widziałem jej twarz. I wiedziałem, że niezależnie od tego, czy ocalę świat, czy sam spłonę w ogniu przeznaczenia — będę walczył. Dla niej. Dla nas wszystkich.

I może, jeśli los będzie łaskawy, odnajdę w tym wszystkim prawdę. Prawdę o sobie. Prawdę o miłości. Prawdę o świecie, który wciąż czeka na zbawienie.

***

Jestem Mrocznym Mesjaszem. Przyszedłem na ten świat, gdy cień rozlewał się po sercach ludzi, a nienawiść stała się walutą ich codzienności. Moim przeznaczeniem jest przynieść światło tam, gdzie ciemność stała się domem. Ale im dłużej przebywam wśród ludzi, tym bardziej czuję, że to światło nie ma źródła we mnie. Jest gdzieś na zewnątrz — w niej.

Spotkałem ją w parku. Wystarczył jeden jej uśmiech, jedno spojrzenie, bym poczuł, jak moje czarne skrzydła drżą. Nazywa się Anna. W jej oczach jest coś, co przebija się przez moje mroczne powłoki — niewinność, ale też siła. Jakby świat nie mógł jej złamać, choć próbował nie raz.

Każde nasze spotkanie staje się dla mnie azylem. Kiedy z nią rozmawiam, kiedy słucham jej śmiechu, czuję, jak moje mroczne moce milkną. Nie jestem już tym, który ma zbawić świat. Jestem tylko mężczyzną siedzącym na ławce obok kobiety, która stała się całym moim wszechświatem.

Dziś jest wyjątkowy dzień. Letnie popołudnie, słońce przeplata się z cieniami rozłożystej jabłoni. Siedzimy razem na miękkiej trawie. Jabłka, czerwone i pełne, kołyszą się nad naszymi głowami. Anna opiera się o moje ramię, a ja delikatnie przesuwam palcami po jej włosach. Są miękkie, jakby utkane z promieni słońca. Każdy dotyk jest dla mnie nowym doznaniem, jakby świat, który znałem, właśnie się narodził.

— O czym myślisz? — pyta cicho, nie otwierając oczu.

Milczę przez chwilę. Nie wiem, jak ubrać w słowa to, co dzieje się w moim wnętrzu. Jak opisać ten paradoks — że jestem istotą stworzoną z mroku, a przy niej czuję się jak dziecko szukające ciepła.

— O tobie — odpowiadam w końcu. — O tym, jak zmieniasz wszystko, czego dotkniesz.

Jej usta unoszą się w delikatnym uśmiechu. Czuję, jak moje serce — to, o którym myślałem, że jest tylko martwym kamieniem — zaczyna bić mocniej. Każdy jego rytm to przypomnienie, że jestem żywy.

Wiatr porusza gałęzie jabłoni. Jeden z owoców odrywa się i spada między nas. Anna sięga po niego, śmiejąc się jak dziecko. Widok jej radości jest dla mnie jak błogosławieństwo. Jakbym przez całe życie błądził po ciemnym lesie, a teraz zobaczył światełko w oddali.

— Spróbujesz? — pyta, podając mi jabłko.

Biorę je ostrożnie, jakby to był najcenniejszy dar. Przykładam owoc do ust, czując jego soczystość. Smak jest intensywny, słodki i cierpki jednocześnie. Jak życie. Jak ona.

— Wiesz, czasami myślę, że nie zasługuję na te chwile — mówię. — Że jestem tylko cieniem, który przypadkiem znalazł się w promieniu słońca.

Anna otwiera oczy. W jej spojrzeniu jest coś więcej niż tylko zrozumienie. Jest akceptacja. Jakby wiedziała o moich mrocznych tajemnicach, o moim przeznaczeniu, i mimo to chciała tu być.

— Każdy zasługuje na szczęście — odpowiada miękko. — Nawet cienie mają prawo kochać.

Jej słowa przenikają mnie na wskroś. Czuję, jak moje wewnętrzne demony cofają się, jakby bały się jej światła. Chciałbym zatrzymać tę chwilę na zawsze. Zatrzymać czas, żebyśmy mogli pozostać pod tą jabłonią, w tej błogiej nieświadomości reszty świata.

Ale wiem, że moje przeznaczenie wzywa. Że nie mogę uciekać przed tym, kim jestem. Jestem Mrocznym Mesjaszem. Moim celem jest uratowanie świata przed nienawiścią, przed ostatecznym upadkiem. Ale teraz, z Anną obok mnie, zastanawiam się, czy to ona nie jest moim prawdziwym celem.

Czy mogę być wybawcą świata, jeśli nie potrafię nawet wybawić samego siebie? Czy mogę walczyć z ciemnością, jeśli jedyne światło, jakie znam, bije z jej serca?

Siedzimy w ciszy. Czas płynie wolno, leniwie, jakby sam wszechświat dawał nam chwilę wytchnienia. I choć wiem, że kiedyś będę musiał odejść, by wypełnić swoje przeznaczenie, teraz jestem tylko mężczyzną, który trzyma w dłoni jabłko i miłość całego świata.

***

Ciemność była moim przewodnikiem. Przybyłem na ten świat, przeszyty gniewem i rozczarowaniem, aby stawić czoła ludzkości, która zatraciła się w nienawiści. Ziemia krzyczała z bólu, a jej jęki odbijały się echem w mojej duszy. Nazywano mnie Mrocznym Mesjaszem, tym, który miał ocalić świat przed jego własnym upadkiem.

Wędrowałem samotnie przez miasta, gdzie światło latarni przecinało mrok, a cienie tańczyły na ścianach budynków. Ludzie mijali mnie obojętnie, skryci za swoimi maskami codzienności. Ich serca biły rytmem obojętności, a dusze wydawały się puste, jakby światło nadziei zgasło w nich dawno temu.

To było wtedy, w parku otulonym mgłą, gdy ją zobaczyłem. Anna. Jej obecność była jak ciepły promień słońca przedzierający się przez burzowe chmury. Stała na skraju stawu, zapatrzona w gładką taflę wody, a wiatr igrał z jej włosami. W jej oczach dostrzegłem coś, co wytrąciło mnie z mojego mrocznego transu — smutek i tęsknotę, które zdawały się tak bliskie mojemu własnemu sercu.

Z początku trzymałem się na dystans. Byłem przecież tym, który miał naprawić świat, nie mogłem pozwolić sobie na słabości. A jednak coś mnie do niej przyciągało. Spotykaliśmy się coraz częściej — przypadkowe spojrzenia, ukradkowe rozmowy, długie spacery w ciszy, gdy słowa stawały się zbędne.

Każde spotkanie z Anną było jak oddech świeżego powietrza. Zaczynałem dostrzegać kolory tam, gdzie wcześniej widziałem jedynie czerń i szarość. Jej śmiech rozbijał mury mojego serca, a dotyk jej dłoni na mojej skórze sprawiał, że po raz pierwszy poczułem coś więcej niż tylko chłód przeznaczenia.

Pewnego wieczoru, gdy niebo zasnuły ciężkie chmury, Anna zaprosiła mnie do swojej kawalerki. Jej mieszkanie było niewielkie, ale pełne ciepła. Ściany zdobiły obrazy, które sama malowała — pejzaże, postaci, fragmenty jej duszy uchwycone na płótnie. Zasiedliśmy na kanapie, blisko siebie, a nasza rozmowa płynęła jak spokojna rzeka.

Nim się spostrzegłem, moje palce musnęły jej policzek. Patrzyła na mnie z taką ufnością, że wszystkie moje wątpliwości zniknęły. Pochyliłem się, nasze usta spotkały się w delikatnym pocałunku, a świat na zewnątrz przestał istnieć.

Daliśmy się ponieść chwili, naszej wzajemnej potrzebie bliskości i zrozumienia. W jej ramionach odnalazłem spokój, którego szukałem przez całe życie. Każdy dotyk, każdy szept były jak pieśń, która koiła moje zranione serce. A gdy noc otuliła nas swoim płaszczem, czułem, że może, tylko może, ocalenie świata zaczyna się od ocalenia mojej własnej duszy.

***

Przybyłem na Ziemię otulony mrokiem, jak cień przenikający przez szczeliny między światami. Moje imię nie miało znaczenia, bo istnienie moje wykraczało poza ludzkie rozumienie. Byłem tym, który miał przynieść zbawienie w czasach najgłębszej ciemności. Mroczny Mesjasz — tak mnie nazywano, choć świat jeszcze nie wiedział o moim przybyciu.

Ziemia była zimna, a powietrze przesycone smutkiem i nienawiścią. Czułem to w każdym oddechu, każdej kropli deszczu, która spływała po mojej skórze. Widziałem rozbite serca, dusze oplątane cierniem żalu i ludzi szukających ukojenia w błędnych ścieżkach. Moim zadaniem było ich ocalić, ale nikt nie mówił, jak to zrobić.

Wędrowałem ulicami miasta, a moje kroki były ledwie szumem na tle codziennego zgiełku. Ludzkość zapomniała o ciszy, o magii chwil, które zatrzymują czas. Jednak pośród tego wszystkiego, spotkałem ją. Annę.

Była jak blask księżyca w bezgwiezdną noc. Jej obecność przynosiła mi spokój, którego nigdy nie znałem. Każde nasze spotkanie było jak zaklęcie, które łamało moje mroczne więzy. Nie mogłem się od niej uwolnić, a może wcale tego nie chciałem. To uczucie było tak ludzkie, tak zwyczajne, a jednocześnie cudowne.

Anna nie znała mojej prawdziwej natury. Dla niej byłem po prostu tajemniczym nieznajomym, który pojawiał się znikąd, by podzielić się chwilą milczenia lub wspólnym spacerem po parku. Moje serce — czy w ogóle je miałem? — biło mocniej za każdym razem, gdy jej dłoń muskała moją. Byłem Mesjaszem, ale w jej obecności czułem się po prostu człowiekiem.

Pewnego dnia, gdy noc otulała świat w swój atramentowy całun, zaprosiłem Annę na koniec świata. Zabrałem ją tam, gdzie ziemia styka się z niebem, a granice rzeczywistości rozmywają się w snach. Wędrowaliśmy przez pustkowia, aż dotarliśmy na klif, nad którym niebo eksplodowało deszczem spadających gwiazd.

Czułem, jakby moje marzenia, tak długo zamknięte w klatce obowiązku, wreszcie się spełniały. Każda spadająca gwiazda była jak obietnica, jak szept wszechświata mówiący, że nawet dla Mrocznego Mesjasza jest nadzieja na szczęście. Anna przytuliła się do mnie, a ja wiedziałem, że to ona jest moim światłem.

W tamtej chwili zapomniałem o nienawiści, o misji, o bólu, który nosiłem w sobie od zarania wieków. Była tylko ona i ja. I ten niekończący się deszcz gwiazd, który zmywał z mojej duszy całe ciemności.

Ale czy mogłem na zawsze zostać w tej chwili? Czy miłość mogła ocalić Mrocznego Mesjasza przed jego przeznaczeniem? W głębi duszy wiedziałem, że walka dopiero się zaczynała. Ale z Anną u boku, po raz pierwszy czułem, że mogę wygrać.

***

Nazywają mnie Mrocznym Mesjaszem. Przyszedłem na ten świat, by wyciągnąć ludzkość z przepaści, w której się pogrąża. Moje istnienie to wieczna walka między światłem a ciemnością, między miłością a nienawiścią. Kroczę po tej ziemi, czując ciężar każdej ludzkiej łzy, każdej niewypowiedzianej modlitwy, każdej straconej nadziei.

Przybyłem, by zasiać ziarno pokoju w sercach pełnych gniewu. Moje dłonie, choć pokryte bliznami przeszłości, niosą uzdrowienie. Moje oczy widzą więcej niż tylko to, co materialne — dostrzegam drżenie dusz, pulsowanie linii przeznaczenia. Czasem widzę przyszłość jak przez mgłę, w barwach szarości, w cieniach zbliżającej się katastrofy.

Lecz w tej niekończącej się misji znalazłem coś, czego nie spodziewałem się odnaleźć. Coś, co przebijało się przez zasłonę mojej powagi jak promień słońca przez ciężkie, burzowe chmury. Była nią ona — Anna.

Poznałem ją przypadkiem, w parku. Szare konary drzew splatały się nad naszymi głowami, jakby same chciały nas połączyć. Jej uśmiech rozpraszał ciemności, które ciągnęły się za mną od wieków. Jej oczy były jak jeziora, w których mogłem się zatracić — zielone, głębokie, pełne życia. Nie mogłem o niej zapomnieć. Im bardziej starałem się skupić na mojej misji, tym częściej moje myśli wracały do tamtego parku, do jej głosu, do jej śmiechu.

Zaczęliśmy się spotykać. Najpierw przypadkiem, potem z intencją. Szukałem jej wzroku w tłumie, jej obecności w codziennym zgiełku. Nasze rozmowy były jak balsam na moje zranione serce. Każde jej słowo koiło moje lęki, każda chwila z nią była jak powiew świeżego powietrza w dusznym świecie pełnym bólu.

Pewnego dnia, gdy słońce chowało się za horyzontem, usiedliśmy na ławce pod starym dębem. Wiatr szumiał w koronach drzew, a świat wydawał się zamarły w oczekiwaniu. Spojrzałem jej w oczy i zobaczyłem w nich bezpieczne schronienie. Opowiedziałem jej o sobie, o mojej misji, o ciężarze, który noszę. Słuchała, nie oceniając. Jej delikatna dłoń spoczęła na mojej, a ja poczułem, jakby rozświetliła najciemniejsze zakamarki mojej duszy.

To właśnie wtedy powierzyłem jej swoją niewinność. To nie był tylko akt fizycznej bliskości, ale złożenie w jej ręce wszystkiego, co najcenniejsze — moich marzeń, pragnień, słabości. Czułem, jakby świat przestał istnieć, jakbyśmy byli tylko my, poza czasem i przestrzenią. Każdy dotyk, każde słowo, każda łza była jak modlitwa, jak ofiara składana na ołtarzu miłości.

Po tamtej nocy czułem się inny. Lżejszy, ale i bardziej ludzki. Moje serce biło mocniej, moje kroki były pewniejsze. Nadal byłem Mrocznym Mesjaszem, ale już nie samotnym wojownikiem w świecie pełnym cieni. Teraz miałem światło, które prowadziło mnie przez mrok. I to światło miało na imię Anna.

***

Przybyłem na Ziemię w ciszy. W ciemności, która była moją powłoką, w deszczu, który padał niczym łzy świata. Moje kroki nie zostawiały śladów, a moje oczy, choć otwarte, widziały więcej niż to, co materialne. Byłem Mrocznym Mesjaszem, cieniem nadziei, zwiastunem odkupienia, które miało nadejść przez mrok.

Ziemia płakała. Jej ulice były pełne cieni, dusze ludzi brzmiały jak pękające struny. Widziałem zło i nienawiść, jak czarne wodorosty oplatały serca, dusiły wszystko, co piękne. Moje zadanie było jasne: ocalić ten świat przed ostatecznym upadkiem, wyplenić jad, który zatruwał życie. Byłem gotów. Przynajmniej tak mi się wydawało.

Ale wtedy spotkałem Ją.

Anna. Miała w sobie światło, którego nie rozumiałem. Gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy, siedziała na ławce w parku, otulona płaszczem i własnymi myślami. Jej włosy tańczyły na wietrze, a oczy, choć zapatrzone gdzieś daleko, zdawały się dostrzegać niewidzialne. Była jak wyspa spokoju pośród oceanu cierpienia. Moje serce, to zimne i wiecznie samotne, zadrżało. Czy mogłem sobie pozwolić na to drżenie? Czy miałem prawo czuć cokolwiek poza ciężarem mojej misji?

Zaczęliśmy spotykać się coraz częściej. Nieplanowane spacery po parku, długie rozmowy przy ciepłej herbacie, milczenie, które mówiło więcej niż słowa. Przy niej czułem się inaczej. Mój mrok przestawał być tylko mrokiem. Zaczynał przypominać noc rozświetloną gwiazdami. Anna śmiała się czasem, że mam w sobie coś tajemniczego, coś, co ją intryguje. Nie wiedziała, kim naprawdę jestem. Nie mogłem jej tego powiedzieć. Jak wytłumaczyć komuś, że jest się Mesjaszem, który przyszedł ocalić świat przed nienawiścią? Jak wyznać, że każdego dnia walczy się z demonami, których inni nie widzą?

A jednak pragnienie, by otworzyć przed nią moje serce, rosło z każdą chwilą. Bałem się tego uczucia. Bałem się, że miłość do niej osłabi mnie, że stanę się zbyt ludzki, zbyt podatny na zranienia. Ale też wiedziałem, że bez niej świat, który chciałem ocalić, byłby pusty.

Pewnego dnia, gdy słońce przedzierało się przez ciężkie chmury, postanowiłem to zrobić. Szliśmy powoli, liście szeleściły pod naszymi stopami, powietrze pachniało jesienią. Zatrzymałem się i spojrzałem jej w oczy. Czułem, jakby czas przestał istnieć.

— Anna, muszę ci coś powiedzieć — zacząłem, a moje słowa drżały jak skrzydła spłoszonego ptaka.

Ona uniosła brew, uśmiechnęła się lekko, zachęcająco. Jej dłoń delikatnie dotknęła mojej.

— Słucham cię.

— Kocham cię — powiedziałem w końcu. Słowa te były ciężkie i lekkie jednocześnie. Były prawdą, która paliła mnie od środka i przynosiła ulgę.

Na jej twarzy pojawiło się zaskoczenie, a potem coś pięknego. Szczęście. Czyste i proste, takie, którego szukałem przez całe moje istnienie.

— Ja też cię kocham — odpowiedziała.

Poczułem, jak moje mroczne serce zaczyna bić w rytm, który przypominał życie. Jakby miłość mogła być ratunkiem nie tylko dla świata, ale i dla mnie samego. Trzymaliśmy się za ręce, a mrok, który zawsze mi towarzyszył, stał się tylko cieniem, tam, gdzie światło Anny oświetlało moją duszę.

***

Przybyłem na Ziemię w milczeniu, w ciemności, która zawsze była moją towarzyszką. Czułem jej chłodny dotyk na skórze, niczym jedwabisty welon przesuwający się po nagim ciele. Byłem tym, który miał przynieść światu zbawienie. Mroczny Mesjasz — tak mnie nazwano, choć świat jeszcze o tym nie wiedział. Moja misja była prosta: ocalić ludzkość przed nią samą, przed nienawiścią, która sączyła się z serc niczym trucizna.

Ale nie byłem wolny od swoich własnych słabości.

Ona… Anna. Jej imię było jak szelest liści w jesiennym parku, delikatne, a jednak wyraźne. Spotkałem ją przypadkiem, choć nie wierzyłem w przypadki. Moje kroki niosły mnie tam, gdzie niosła mnie przeznaczenie, a tego wieczoru przeznaczenie miało włosy koloru miodu i oczy, w których odbijały się gwiazdy. Gdy jej spojrzenie spotkało moje, poczułem coś, czego nie powinienem był czuć — pragnienie. Nie tylko bliskości, ale też zrozumienia, dotyku duszy, który koiłby ból istnienia.

Nie mogłem o niej zapomnieć.

Każdego dnia przypominałem sobie o swojej misji. Świat płonął. Ludzie krzywdzili siebie nawzajem, a ja miałem być tym, który przyniesie im ukojenie. Ale w moim sercu, na granicy ciemności, tliło się światło. Anna była tym światłem, a ja, niczym ćma, krążyłem wokół niego, mimo że wiedziałem, że mógłbym spłonąć.

Zaproponowałem jej spacer po olsztyńskiej starówce. Zgodziła się, a jej uśmiech był jak balsam na rany. Szliśmy powoli, brukowane uliczki pod naszymi stopami szeptały dawne historie, a ja czułem, jak moje własne historie splatają się z jej oddechem, z każdym krokiem, który stawiała obok mnie. Powietrze pachniało wiosną, świeżością i czymś niewypowiedzianym, co wypełniało przestrzeń między nami.

Weszliśmy do małej kawiarni, gdzie podawali lody włoskie. Anna zamówiła waniliowe z polewą czekoladową, ja wziąłem cytrynowe, choć smak nie miał dla mnie znaczenia. Patrzyłem, jak oblizuje łyżeczkę, jak na jej wargach zostaje odrobina słodkiej polewy, i musiałem odwrócić wzrok, by nie zdradzić, jak bardzo pragnę ją pocałować.

Każde słowo, które wypowiadała, było jak muzyka. Mówiła o drobiazgach, o codzienności, ale ja słyszałem w jej głosie melodię życia, której nigdy wcześniej nie znałem. Mój własny głos brzmiał przy niej obco, jakbym mówił przez zasłonę. Byłem tu, ale jednocześnie gdzieś daleko — tam, gdzie moje obowiązki przypominały mi o sobie niczym głos wiatru wśród ruin.

We mnie trwała walka. Z jednej strony moja misja — ocalenie świata, a z drugiej ona, jej ciepło, jej śmiech, jej zapach. Czułem, jak ciemność we mnie szamocze się, jak moje własne cienie próbują pochłonąć to, co dobre. Ale gdy Anna ujęła moją dłoń, choćby na moment, wszystko ucichło. W jej dotyku była obietnica — może nie zbawienia, ale nadziei, że świat, który pragnąłem ocalić, wart był tego trudu.

Gdy odprowadzałem ją do domu, księżyc wpełzał na niebo, a ja wiedziałem, że oto znalazłem coś, czego nie mogłem mieć. Stałem pod jej drzwiami, a jej oczy błyszczały w półmroku. Chciała coś powiedzieć, ale ja po prostu skinąłem głową. Musiałem odejść, zanim powiedziałbym za dużo, zanim pozwoliłbym sobie na więcej.

Odszedłem w noc, a cienie były moją jedyną kompanią. Ale tym razem nie były tak gęste, jak zwykle. Gdzieś w ich głębi pozostał blask — blask jej uśmiechu, ciepło jej dłoni. I choć wiedziałem, że moja misja musi być wykonana, że świat potrzebuje Mrocznego Mesjasza, to gdzieś głęboko we mnie istniał ktoś inny — ktoś, kto po prostu chciał być kochany.

***

Jestem Mrocznym Mesjaszem. Moje imię jest tajemnicą, której nawet ja już nie pamiętam. Przybyłem na Ziemię, gdy cień nienawiści rozlał się po ludzkich sercach, gdy świat stanął nad przepaścią ostatecznego upadku. Przeklęty, by wiecznie błądzić pomiędzy wymiarami, dotarłem tutaj, prowadzony wizją spopielonych miast i krzyku zagubionych dusz.

Moje kroki odbijały się głuchym echem w opustoszałych alejkach parku, gdy po raz pierwszy ją ujrzałem. Zanim jeszcze zrozumiałem, kim jest, zanim jej imię zadrżało w moich myślach jak szept anioła, poczułem ciepło, które przenikało mnie na wskroś. Anna. Mój umysł, przyzwyczajony do wiecznego mroku, odrzucał ten blask, lecz serce — ten nieposłuszny organ — biło mocniej, domagając się zrozumienia.

Nie jestem przyzwyczajony do takich uczuć. Moje istnienie to wypełnianie misji, to niesienie światła tam, gdzie panuje mrok. Ale światło Anny było inne. Nie pochodziło z żadnego z wymiarów, które znałem. Było żywe, ludzkie, łagodnie wkradające się do mojego zamkniętego świata.

Nasze spotkanie w parku było przypadkiem, choć wierzę, że przypadki nie istnieją. Siedziała na ławce, otulona ciepłym szalem, z zamyśleniem wpatrując się w nagie gałęzie drzew. Świat wydawał się wtedy zatrzymać. Wszystkie bóle, które niosłem, nagle ucichły. Podeszła do mnie, choć moje oczy ostrzegały ją przed niebezpieczeństwem. Zamiast uciekać, uśmiechnęła się — tak, jakby dostrzegła w moich oczach coś więcej niż mrok.

Zaczęliśmy rozmawiać. O rzeczach błahych, o zimnym wietrze, który świstał między drzewami, o gwiazdach, które tego wieczoru skryły się za chmurami. Każde jej słowo było jak ciepły płomień, który powoli roztapiał lodowe mury wokół mojego serca. Kiedy powiedziała, że chciałaby spędzić ze mną Święta Bożego Narodzenia, poczułem coś, co z trudem mogłem nazwać. Nadzieję? Szczęście?

Święta. Dla mnie były one jedynie odległym wspomnieniem z innej epoki, z czasów, gdy jeszcze wierzyłem, że moje życie może być proste, zwyczajne. Ale z nią nic nie było zwyczajne. Kiedy przyniosłem choinkę do jej mieszkania, śmiała się, widząc, jak niezdarnie owijam ją światełkami. Gotowaliśmy razem — ona z wprawą, ja z niepewnością. Uczyła mnie cieszyć się drobiazgami: zapachem cynamonu, miękkością koca, dźwiękiem kolęd, które wypełniały ciepłe wnętrze jej domu.

W wigilijny wieczór, gdy za oknem prószył śnieg, a my siedzieliśmy razem przy stole, zrozumiałem, czym jest miłość. Nie była to miłość mesjasza do ludu, nie była to miłość zbawcy do świata. Była to miłość mężczyzny do kobiety. Prawdziwa, bezwarunkowa, obezwładniająca.

Pierwszy raz w moim długim życiu poczułem, że jestem na swoim miejscu. Że nie jestem tylko narzędziem przeznaczenia, ale żywym, czującym człowiekiem. Anna śmiała się, gdy opowiadałem jej o gwiazdach, o światach, które widziałem, o cudach i koszmarach, które przeżyłem. W jej oczach byłem po prostu sobą — nie Mrocznym Mesjaszem, lecz mężczyzną, który uczył się na nowo kochać.

Zima trwała długo, ale jej obecność sprawiała, że każdy dzień był pełen ciepła. Chociaż wiedziałem, że moja misja nadal czeka, że świat wciąż potrzebuje ocalenia, pozwoliłem sobie na chwilę zapomnienia. Na oddech. Na szczęście.

Czy świat można uratować, gdy samemu czuje się tak kruchym? Czy miłość może być siłą większą niż mrok, który niosłem przez wieki? Nie znałem odpowiedzi, ale wiedziałem jedno: z Anną u boku czułem, że cokolwiek się stanie, dam radę.

I choć mrok wciąż kłębił się na horyzoncie, choć nienawiść szeptała w uszach świata, w tamtej chwili, przy blasku świec, gdy śnieg cicho przykrywał ulice, byłem po prostu człowiekiem. Szczęśliwym, zakochanym człowiekiem.

***

Jestem Mrocznym Mesjaszem. Moje stopy, obciążone cieniem przeszłości, stąpają po ziemi, którą przysiągłem ocalić. Przybyłem tu, by rozpalić światło w ciemności, by wyrwać ludzkie serca z objęć nienawiści, która niczym wir wciąga świat w otchłań upadku. Noszę w sobie tajemnicę odkupienia, lecz moje serce, ach, ono bije nierówno, miotane wspomnieniem kobiety o imieniu Anna.

Spotkałem ją przypadkiem, w parku, pośród nagich drzew, gdy wiosna jeszcze nieśmiało dotykała świata. Jej oczy, przejrzyste jak tafla jeziora, przebijały się przez mrok mojego istnienia. Czułem, jak jej spojrzenie łamie we mnie coś starego, jak budzi pragnienie, które powinno być mi obce. Jestem przecież tym, który ma przynieść zbawienie, a nie szukać ukojenia w ramionach śmiertelniczki.

Dziś jednak, w ten wiosenny dzień, moje kroki prowadzą mnie ku Krainie Marzeń. Tak nazywa się okolica, w której Anna ma swój domek letniskowy. Zaprosiła mnie. Jej głos w telefonie brzmiał ciepło, jakby nigdy nie widziała mroku, który noszę w sobie. „Przyjedź”, powiedziała, a ja, choć wiedziałem, że każda chwila spędzona z nią jest jak gwóźdź wbijany w moje przeznaczenie, nie mogłem odmówić.

Droga do Krainy Marzeń wiodła przez las, który rozkwitał zielenią. Świat budził się do życia, ptaki śpiewały, a wiatr przynosił zapach świeżości. Wciągnąłem powietrze głęboko, próbując wypełnić płuca czymś innym niż oddech ludzkości. Moje dni pełne były ludzkich łez, błagań o wybawienie, lecz tutaj, choć na chwilę, mogłem poczuć się inaczej. Byłem szczęśliwy. Tak, ja, Mroczny Mesjasz, czułem szczęście, choć pod jego powierzchnią czaiły się wyrzuty sumienia.

Czy mam prawo do tego uczucia? Czy mogę pozwolić sobie na chwilę zapomnienia, gdy świat nadal tonie w mroku? Każdy mój uśmiech, każde spojrzenie na Annę było jak zdrada mojej misji. Czułem, jak obowiązek wzbiera we mnie jak przypływ, jak przypomina o sobie ostrym głosem sumienia. Ale ona… Jej obecność koiła ból. Kiedy otworzyła przede mną drzwi domku, a jej twarz rozjaśnił uśmiech, poczułem, jakby słońce dotknęło mojej skóry pierwszy raz od tysiącleci.

Usiedliśmy na werandzie. Jezioro przed nami lśniło, tafla wody była jak lustro, w którym odbijało się niebo. Anna mówiła o rzeczach zwyczajnych — o kwiatach, które posadziła w ogrodzie, o ścieżkach, które prowadziły do małych, ukrytych zakątków Krainy Marzeń. Słuchałem jej, chłonąłem każde słowo, jakby było pieśnią, która mogła wybawić moją duszę.

Ale w głębi serca czułem ciężar. Każda chwila była jak złamana obietnica, jak oddalenie od mojego celu. Świat potrzebował Mrocznego Mesjasza, a ja siedziałem tutaj, w tej oazie spokoju, pozwalając sobie na bycie po prostu sobą. Kim jestem bez mojej misji? Kim jestem, gdy pozwalam sobie na szczęście?

Anna położyła dłoń na mojej. Jej dotyk był ciepły, prawdziwy. Spojrzałem na nią, a jej oczy, pełne zrozumienia, mówiły więcej niż słowa. Może czuła mój wewnętrzny konflikt, może widziała mrok, który próbowałem ukryć. Ale nie pytała. Po prostu była. I to było jak balsam na moje rozdarte serce.

Siedzieliśmy tak, milcząc, wśród śpiewu ptaków i szumu jeziora. Czas płynął powoli, jakby Kraina Marzeń była miejscem poza światem, gdzie mogłem zapomnieć o bólu, o obowiązku. Ale wiedziałem, że to tylko chwila. Że w końcu będę musiał wstać, odejść, zostawić za sobą to marzenie o zwyczajnym życiu. W głębi duszy płonęło jednak światełko nadziei. Może, kiedy wypełnię swoją misję, kiedy świat zazna pokoju, będę mógł wrócić. Może Kraina Marzeń będzie wtedy czekać na mnie. Może Anna nadal będzie tam, na tej werandzie, z uśmiechem, który rozjaśniał mój mrok.

A póki co, pozostałem tam, pozwalając sobie na oddech, na chwilę zapomnienia, na złudzenie, że mogę być kimś więcej niż tylko Mrocznym Mesjaszem.

***

Ciemność spowijała Ziemię niczym aksamitny całun, gdy stanąłem na skraju tego świata. Moje bose stopy dotknęły zimnej ziemi, a powietrze przesiąknięte było zapachem deszczu i gnijących liści. Przybyłem tutaj nie po raz pierwszy, ale po raz pierwszy z misją tak doniosłą — uratować ludzkość przed nienawiścią i ostatecznym upadkiem.

Byłem Mrocznym Mesjaszem. Kimś, kto niósł światło w najczarniejszą noc, choć sam zrodzony z cienia. Moje serce, jeśli w ogóle je posiadałem, było jak stara księga — pełne prastarych historii, lecz okute grubym mrokiem, by nikt nie mógł ich odczytać. A jednak coś pękło we mnie tamtego wieczoru w parku.

Jej imię brzmiało jak melodia, której nie mogłem wyrzucić z głowy. Anna. Gdy ją spotkałem, siedziała na ławce, otulona szalem, z policzkami zarumienionymi od chłodu. Jej uśmiech rozświetlił noc niczym pochodnia w katakumbach mojego istnienia. Coś we mnie drgnęło, gdy jej wzrok spotkał mój — jakby nasza przeszłość i przyszłość splatały się w jednym, krótkim momencie.

Nie przyszedłem tutaj szukać miłości. Miłość była słabością. Wiedziałem o tym aż za dobrze, patrząc na to, jak ludzie pozwalali, by emocje prowadziły ich ku zatraceniu. Ale Anna nie była tylko miłością. Była iskrą, która mogła rozpalić ogień w moim lodowatym wnętrzu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.