Gena Showalter

Mroczna namiętność

Tłumaczenie:

Jacek Żuławnik

Rozdział pierwszy

– Nie przejmują się, że umierają.

Aeron, nieśmiertelny wojownik opętany demonem Gniewu, siedział na dachu apartamentowca w centrum Budapesztu i przyglądał się ludziom beztrosko spędzającym wieczór. Jedni robili zakupy, drudzy rozmawiali i śmiali się, inni coś przegryzali. Żaden nie klęczał i nie błagał bogów o więcej czasu na tym łez padole. Żaden nie płakał, że go nie dostał.

Przeniósł uwagę na otoczenie. Nieme światło księżyca sączyło się z nieba, mieszając się z bursztynową poświatą latarni i rzucając na chodniki srebrne cienie. Po obydwu stronach wznosiły się strzeliste budynki, niektóre przystrojone jasnozielonymi daszkami doskonale kontrastującymi z rosnącymi u fundamentów szmaragdowymi drzewami.

Ludzie wiedzieli, że przemijają. Do diabła, dorastali w świadomości, że będą musieli wszystko zostawić, wszystkich, których kochają, a mimo to, jak zauważył, nie żądali, nawet nie prosili o więcej czasu dla siebie. To go fascynowało. Gdyby wiedział, że wkrótce zostanie oddzielony od przyjaciół, nawiedzonych demonami wojowników, z którymi spędził ostatnich parę tysięcy lat, chroniąc ich, zrobiłby wszystko – tak, nawet błagałby – żeby odmienić swój los.

Czemu więc nie robili tego ci śmiertelnicy? Co takiego wiedzieli, o czym on nie miał pojęcia?

– Oni nie umierają – odezwał się Parys, jego najlepszy kumpel. – Żyją, póki mają okazję.

Aeron prychnął. Nie takiej odpowiedzi poszukiwał czy oczekiwał. Bo jak mogą „żyć, póki mają okazję”, skoro ta ich „okazja” to ledwie mgnienie oka?

– Są słabi, zniszczalni. Dobrze o tym wiesz. – Okrutne słowa. Miał w pamięci... no właśnie, kogo? Dziewczynę? Kochankę? Wybrankę Parysa? Kimkolwiek była, zabito ją na jego oczach, lecz mimo to Aeron nie żałował swoich słów.

Parys był strażnikiem Rozwiązłości, przez co musiał spać każdego dnia przynajmniej z jedną osobą pod groźbą opadnięcia z sił, a na koniec śmierci. Nie mógł sobie pozwolić na opłakiwanie straty jednej partnerki, zwłaszcza jeśli była wrogiem, jak w przypadku Sienny.

Aeron wstydził się przyznać, że w pewnym sensie cieszył się, kiedy ta kobieta umarła. Gdyby nie to, wykorzystałaby potrzeby Parysa przeciwko niemu i doprowadziła go do upadku.

Za to ja będę dbał o jego bezpieczeństwo, poprzysiągł Aeron. Król bogów dał Parysowi wybór: zwrot duszy ukochanej lub uwolnienie Aerona od okrutnej, szalonej żądzy krwi, która nieustannie wyświetlała wojownikowi w głowie wizje dręczenia i zabijania. Żądzy, której dawał upust.

Przez tę klątwę Reyes, strażnik Bólu, omal nie stracił ukochanej Daniki. Aeron gotów był zadać ostateczny cios, trzymał uniesione ostrze, które lada moment miało spaść na jej śliczną szyję, ale... Parys wybrał Aerona i szaleństwo uleciało, a dziewczyna zachowała życie.

Aeron nadal czuł się winny za to, do czego omal nie doszło, i czuł wyrzuty sumienia po decyzji Parysa. Wyrzuty, które niczym kwas pożerały go od środka. Parys cierpiał, podczas gdy on pławił się w wolności. Nie oznaczało to wprawdzie, że będzie się nad kumplem litował. Za bardzo go kochał. Mało tego, miał u niego dług, a przecież zawsze, ale to zawsze je spłacał.

Dlatego teraz siedzieli na dachu.

Dbanie o Parysa nie należało do najłatwiejszych zadań. Przez ostatnich sześć nocy Aeron przenosił protestującego przyjaciela do miasta. Parys miał tylko wybrać sobie pannę, a Aeron zająć się jej dostarczeniem i dopilnowaniem, żeby doszło do, hm, zbliżenia w bezpiecznych okolicznościach przyrody. Tak się jednak jakoś składało, że każdej kolejnej nocy wybór zajmował coraz więcej czasu.

Aeron miał przeczucie, że tym razem zejdzie im aż do świtu.

– Parysie... – Przerwał gwałtownie, bo niby jak to powiedzieć? A może tak wywalić prosto z mostu? – Twoja żałoba musi się skończyć. Osłabia ciebie.

– Znalazł się ten, co najwięcej wie o słabości. Ile razy rządził tobą Gniew? Mnóstwo. A ile razy mogłeś winić za to bogów? Raz, tylko raz. Kiedy demon przejmuje nad tobą kontrolę, nie odpowiadasz za siebie. Nie dopisuj do listy swoich grzechów hipokryzji, okej?

Nie obraził się, ponieważ Parys miał rację. Bywało, że Gniew porywał go i niósł przez miasto, uderzając w każdego, kto się nawinął, rażąc, spijając z ludzi strach. Chociaż Aeron był świadom, co się dzieje, nie umiał powstrzymać masakry. To prawda, niektórzy zasługiwali na to, co dostali, ale...

Nienawidził chwil, gdy tracił kontrolę nad ciałem. Czuł się wtedy jak marionetka albo tresowana małpa. Gdy demon redukował go do takiego stanu, pogardzał nim, ale jeszcze bardziej gardził sobą, ponieważ wraz z nienawiścią czuł dumę. Był dumny z Gniewu. Wyrwanie mu cugli wymagało wielkiego trudu i siły, a każdą moc należy cenić.

Mimo to przepychanka miłość-nienawiść irytowała go.

– Zapewne nie o to ci chodziło, ale właśnie udowodniłeś, że mam rację – powiedział. – Słabość daje początek zniszczeniu. Od tej reguły nie ma wyjątków. – W przypadku Parysa żałoba była synonimem udręki, może szalonej, ale poczucie udręki może mieć fatalne skutki.

– Co to ma ze mną wspólnego? Co to ma wspólnego z ludźmi tam, na dole? – Parys pokazał palcem.

– Ci ludzie starzeją się, gniją w mgnieniu oka.

– No i?

– Pozwól mi skończyć. Jeśli zakochasz się w jednej z nich, możesz mieć ją dla siebie przez część stulecia, o ile choroba lub wypadek wcześniej nie położy kresu jej istnieniu. Tyle że będzie to czas przyglądania się, jak ona usycha i umiera. Będziesz miał świadomość, że czeka cię wieczność bez tej kobiety.

– Pesymista. – Parys cmoknął niecierpliwie, wyczuwając zapewne, że nie takiej reakcji oczekiwał Aeron. – Postrzegasz to jako stulecie napiętnowane stratą tego, czego nie umiesz ochronić. Ja widzę wiek radości ze wspaniałego daru. Daru, który pomoże ci przetrwać resztę wieczności.

– Pomoże? Co za bzdura! Kiedy tracisz coś cennego, pamięć staje się dręczącym śladem, nieustającą raną przywołującą wizję tego, czego już nie posiadasz. Wspomnienia plus zamartwianie się rozpraszają cię – w przeciwieństwie do Parysa nie owijał w bawełnę – a nie wzmacniają.

Dowód? Czuł się tak po stracie Badena, strażnika Nieufności, kiedyś najlepszego przyjaciela, którego kochał bardziej niż rodzonego brata. A teraz zawsze, gdy był sam, wyobrażał sobie Badena i zastanawiał się, co by było, gdyby żył.

Nie chciał tego samego losu dla Parysa.

Lepiej, dla jego dobra, wbić mu kolejną szpilę.

– Jeśli więc potrafisz zaakceptować stratę, dlaczego nadal opłakujesz Siennę?

Światło księżyca padło na twarz wojownika, oświetliło jego szkliste oczy. Pił, to jasne. Znowu.

– Nie mieliśmy dla siebie całego wieku. Tylko kilka dni.

– Czyli gdybyś miał ją dla siebie przez sto lat, pogodziłbyś się z jej śmiercią?

Zapadła głucha cisza.

Pewnie nie, pomyślał Aeron.

– Dość tego! – Parys walnął pięścią w dach, aż zatrząsł się cały budynek. – Nie chcę już o tym gadać.

Szkoda, uznał w duchu, dodając twardo:

– Strata to strata. Słabość to słabość. Jeśli nie pozwolimy sobie na przywiązanie do śmiertelników, nie obejdzie nas, gdy przeminą. Jeśli uodpornimy się na uczucia, nie będziemy pożądać tego, co nie dla nas. Demony nas tego nauczyły.

Każdy demon żył kiedyś w piekle i pragnął wolności, więc znalazły drogę ucieczki. Tyle że zamieniły jedno więzienie na drugie, a to drugie okazało się znacznie gorsze od pierwszego.

Zamiast nadal znosić płomienie i opary siarki, spędziły tysiąc lat w pułapce puszki Pandory. Tysiąc lat ciemności, samotności i bólu. Gdyby demony okazały się silniejsze, gdyby nie pożądały tego, co im zabronione, nie zostałyby schwytane.

Gdyby Aeron miał silniejszą wolę, nie pomógłby innym otworzyć tej feralnej puszki. Nie spotkałaby go za to klątwa, zło wcielone, które zamieszkało w jego duszy. Nie wyrzucono by go z nieba, jedynego domu, jaki miał, by spędził resztę wieczności w tej pełnej chaosu krainie, w której wiecznie coś się zmieniało.

Nie straciłby Badena, wojując z Łowcami, godnymi pogardy śmiertelnikami nienawidzącymi Władców, obwiniającymi ich za całe zło tego świata. Przyjaciel umarł na raka? Winni Władcy. Nastolatka właśnie odkryła, że jest w ciąży? Zapewne sprawka Władców.

Gdyby był silniejszy, nie dałby się znów wciągnąć w tę wojnę. Zawsze to zabijanie.

– Pragnąłeś kiedyś śmiertelnej? – zapytał Parys, wyrywając go z zamyślenia. – Seksualnie.

– Wpuścić do życia kobietę tylko po to, by ją zaraz stracić? – kpiąco skontrował Aeron. – Nie, dziękuję.

– Kto powiedział, że musiałbyś ją stracić? – Parys wyjął flaszeczkę i pociągnął duży łyk.

Znowu alkohol? Najwyraźniej próba przemówienia kumplowi do rozumu nic nie dała.

– Maddox ma Ashlyn, Lucien Anyę, Reyes Danikę, a teraz jeszcze Sabin ma Gwen. Nawet siostra Gwen, Bianka Okrutna, ma kochanka, anioła, z którym musiałem stoczyć pojedynek w oleju, ale nieważne. Nie chce mi się o tym gadać.

Zapasy w oleju? Tak, tak. Lepiej do tego nie wracać.

– Owszem, mają siebie, ale zauważ, że każda z tych kobiet ma coś, co ją wyróżnia od reszty ich rasy. Są kimś więcej niż ludźmi. – To nie znaczy, że będą żyły wiecznie. Nawet nieśmiertelnych można zabić. To Aeron podniósł głowę Badena pozbawioną reszty ciała. To on jako pierwszy ujrzał wykuty na zawsze w martwym, zamienionym w kamień obliczu wyraz zaskoczenia.

– Jasne, znajdź kobietę z umiejętnością, która ją wyróżnia. Proszę cię – rzucił sucho Parys.

Gdyby to było takie proste. Poza tym...

– Ja mam Legion. Tylko nią mogę się teraz zajmować. – Wyobraził sobie małą demonicę, którą traktował jak córkę, i się uśmiechnął. Sięgała mu zaledwie do pasa, miała zielone łuski, dwa maleńkie, dopiero co wykwitłe na czole rogi, i ostre zęby, z których kapała trująca ślina. Uwielbiała diademy i surowe mięso.

Aeron poznał ją w piekle. Przykuto go do skały tuż obok Legion, drzwi obok, jeśli można tak powiedzieć. Był pijany od przeklętej żądzy mordu, gotów zarżnąć choćby i przyjaciół. Legion dotarła do niego, a jej obecność oczyściła mu umysł i dała tak ważną dla niego siłę. Jakim cudem tego dokonała? Ot, tajemnica. W każdym razie pomogła mu uciec i od tamtej pory byli nierozłączni.

Z wyjątkiem tego dnia. Jego słodka dziecina wróciła do piekła, miejsca, którym bezgranicznie gardziła. Postąpiła tak tylko dlatego, że wierny bogom anioł obserwował Aerona, przycupnięty w cieniu, niewidzialny, czekający na coś. Właśnie, na coś, bo na co czekał anioł, tego Aeron nie wiedział. Czuł jedynie, że intensywne spojrzenie anielskich oczu znikło na moment, darowało mu dzisiejszy wieczór, ale powróci. Przecież zawsze powracało. Legion go nie znosiła.

Wychylił się do tyłu i spojrzał w nocne niebo. Gwiazdy migotały żywo jak diamenty rozrzucone na czarnym atłasie. Czasem, kiedy pragnął choćby pozoru samotności, wzlatywał tak wysoko, jak pozwalały mu skrzydła, a potem spadał szybko i pewnie, zwalniając sekundę przed roztrzaskaniem się.

Parys pociągnął kolejny łyk. Wiatr poniósł zapach ambrozji, delikatny jak oddech niemowlaka. Aeron potrząsnął głową. Ambrozja, ten narkotyk przyjaciela, jedyny specyfik zdolny wprawić w odrętwienie jego ciało i umysł, napój, którego spożycie zaczynało wymykać się Parysowi spod kontroli, czyniąc niegdyś zawziętego i sprawnego wojownika spowolniałym, nieudolnym, do kitu.

Wziąwszy pod uwagę, że Galen, szef Łowców, znakomity wojownik i w dodatku tak jak oni opętany demonem, właśnie przemierzał ulice, Aeron wolał mieć u boku przytomnego kumpla. I jeszcze był ten anioł, więc niech Parys nie tylko będzie przytomny, lecz także gotów do walki. Aniołowie bowiem, jak się niedawno dowiedział, to zabójcy demonów.

Czy ten jego anioł chciał go zabić? Nie był pewien, a od wybranka Bianki, Lysandera, też niewiele się dowiedział, choć po prawdzie odpowiedź nie miała znaczenia. Zamierzał wybebeszyć tchórza, kobietę czy mężczyznę, gdy tylko odważy mu się pokazać.

Aeron i Legion... Nikt ich nie rozdzieli, chyba że ma ochotę pocierpieć. Legion być może właśnie zwija się z bólu psychicznego i fizycznego. Na samą tę myśl Aeron zacisnął pięści tak mocno, że prawie zgruchotał sobie kości. Koleżkowie małej Legion uwielbiali naigrawać się z niej za jej dobroć i współczucie. Z lubością się za nią uganiali i bogowie jedni wiedzieli, co by z nią zrobili, gdyby udało im się ją złapać.

– Wiem, że kochasz Legion – zaczął Parys, ponownie wyrywając Aerona z grzęzawiska myśli. Rzucił kamieniem w budynek naprzeciwko, a potem osuszył flaszkę. – Ale nie zaspokoi wszystkich twoich potrzeb.

Czyli zero seksu. Czy choć raz mogą o tym nie rozmawiać? Aeron westchnął. Nie spał z kobietą od lat, może nawet od stuleci. Tyle że to sprawa niewarta zachodu. Gniew sprawiał, że potrzeba zranienia szybko brała górę nad chęcią podarowania wybrance rozkoszy. Aeron, wytatuowany od stóp do głów, zaprawiony w boju wojownik, z trudem zdobywał kobiece serca. Bały się go, to nic dziwnego.

– Nie mam takich potrzeb. – W zasadzie taka była prawda. Zdyscyplinowany Władca rzadko oddawał się cielesnym przyjemnościom. – Mam wszystko, czego mi trzeba. Ale słuchaj, przylecieliśmy tu, żeby się sobie zwierzać, czy żeby znaleźć ci jakąś pannę?

Parys warknął i cisnął pustą butelką. Trzasnęła o ścianę budynku. Powietrze wypełniły okruchy szkła i tynku.

– Pewnego dnia ktoś cię zafascynuje – niemal krzyknął gniewnie – przyciągnie i usidli. Będziesz jej pożądał każdą komórką ciała. Mam nadzieję, że doprowadzi cię do obłędu. Mam nadzieję, że będzie cię zwodziła, zagra ci, a ty zatańczysz. Może wtedy zrozumiesz mój ból.

– Jeżeli w ten sposób spłacę dług, który u ciebie mam, z chęcią poddam się losowi. A nawet będę błagał bogów, żeby mnie pokarali taką kobietą. – Aeron nie potrafił sobie wyobrazić, by mógł pragnąć kobiety, śmiertelnej czy nie, aż tak bardzo, że wywróciłoby to cały jego świat do góry nogami. Nie przypominał pozostałych wojowników, którzy szukali towarzystwa. Szczęśliwy czuł się tylko w samotności. A raczej gdy był sam na sam z Legion. Do tego miał w sobie zbyt wiele dumy, by uganiać się za kimś, kto nie odwzajemniał jego pragnień. Jednak mówił prawdę. Dla Parysa wytrzyma wszystko. – Słyszałeś, Kronosie? – krzyknął w niebiosa. – Ześlij mi kobietę, ale taką, która mnie usidli. Taką, dla której zatańczę, jak mi zagra!

Parys zarechotał, dopiero potem skomentował dosadnie:

– Arogancki dupek. A jeśli naprawdę ześle ci nieosiągalną lalunię?

Ucieszyło go rozbawienie kolegi. Stary, dobry Parys.

– Wątpię. – Kronos pragnął, by wojownicy skupili się na pokonaniu Galena. Była to boska obsesja, która narodziła się, gdy Danika przepowiedziała, że król bogów umrze z ręki Galena.

Przepowiednie Daniki, Wszystkowidzącego Oka, zawsze się sprawdzały, nawet te złe. Jednak jakby na osłodę okazało się, że wizje można wykorzystać, by zmienić przyszłość. Było to wykonalne, przynajmniej w teorii.

– Ale jeśli? – drążył Parys.

– Jeśli Kronos odpowie na moją prośbę, dam się ponieść fali – po długiej chwili skłamał Aeron z przylepionym do ust uśmiechem. – No, dość już o mnie. Zróbmy to, po co tu przylecieliśmy. – Wstał i spojrzał na ulicę, skanując przerzedzający się tłum.

W tej części miasta obowiązywał zakaz wjazdu samochodów, więc ulice wypełniali liczni przechodnie. Wybrał to miejsce, bo nie przepadał za wyciąganiem kobiet z pędzącego pojazdu. A tak Parys musiał jedynie dokonać wyboru, a Aeron rozłoży skrzydła i zaniesie kumpla na dół. Jedno spojrzenie na niebieskookiego diabła, a wskazana panna nie zdoła mu się oprzeć. Czasem wystarczył uśmiech, by od razu, ledwie opuszczając ulicę, zaczęła wyskakiwać z ciuszków, i każdy, zerkając w ciemną bramę, mógł ich zobaczyć.

– Nie znajdziesz nikogo – odezwał się Parys. – Już szukałem.

– A ta? – Wskazał pulchną, skąpo ubraną blondynkę.

– Nie. – Zero wahania. – Zbyt oczywiste.

Znów to samo, pomyślał zrezygnowany Aeron, ale pokazał kolejną kobietę.

– Ta? – Wysoka, doskonałe krągłości, krótkie rude włosy. Ubrana zwyczajnie.

– Nie. Zbyt męska.

– Co to niby ma znaczyć, do cholery?

– Że jej nie chcę. Następna.

Całą godzinę Aeron wskazywał potencjalne partnerki, a Parys zbywał je z byle powodu. Za czysta, zbyt wczorajsza, za bardzo opalona, za blada. Jedyny sensowny argument brzmiał:

– Już ją miałem.

Ponieważ Parys faktycznie miał ich wiele, często używał tej wymówki.

– Musisz się na którąś zdecydować. Oszczędź nam zachodu, zamknij oczy i wskaż którąś.

– Znam to, próbowałem i tego, a skończyło się tak, że... – Wzruszył ramionami. – Zresztą nieważne. Nie wracajmy do tego. Nie. Nie bo nie.

– Może jednak... – Zamarł, bo raptem kobieta, którą śledził wzrokiem, zniknęła w cieniu. Nie zniknęła mu z oczu w naturalny sposób za zakrętem czy wśród drzew skwerku, ona po prostu przestała istnieć. W jednej chwili była, a w drugiej już nie.

Aeron spiął się. Skrzydła same wysunęły się z gołych pleców.

– Mamy problem.

– Co jest? – Parys zerwał się na nogi, zatoczył od nadmiaru ambrozji i położył dłoń na sztylecie.

– Ta ciemna. Widziałeś ją?

– Która?

Oczywista odpowiedź. Nie, nie widział.

– Idziemy. – Aeron objął przyjaciela i skoczył z budynku. Wiatr zepsuł misterną wielokolorową fryzurę Parysa. Ziemia była blisko, coraz bliżej. – Szukaj kobiety z czarnymi prostymi włosami do ramion. Metr siedemdziesiąt pięć. Dwadzieścia parę lat. Czarne ubranie. Nie jest zwyczajnym człowiekiem.

– Zabić?

– Złapać. Chcę ją przesłuchać. – Jak to zrobiła, że zniknęła? Co tu robiła? Dla kogo pracowała?

Nieśmiertelni zawsze mają swoje powody.

Ułamek sekundy przed zderzeniem z asfaltem Aeron machnął skrzydłami, zwolnił i wylądował, gładko stając na ziemi. Puścił Parysa, rozdzielili się. Przewalczywszy ramię w ramię tysiące lat, doskonale wiedzieli, co robić.

Aeron złożył skrzydła i ruszył alejką, którą poszła kobieta. Zauważył kilkoro ludzi: parę trzymającą się za ręce, bezdomnego osuszającego butelkę, faceta z psem, ale żadnej czarnowłosej kobiety. Dotarł do ślepego zaułka i zawrócił. Do diabła, czyżby była jak Lucien? Siłą woli potrafiła przenosić się w dowolne miejsce?

Marszcząc brwi, puścił się biegiem. Przeszuka wszystkie alejki w dzielnicy, jeśli będzie trzeba. Tyle że w połowie drogi cień wokół niego jakby zgęstniał, połknął złotą poświatę latarni. Z mroku zdawały się przesączać tysiące niemych krzyków, takich, które rodzą się w niewysłowionych katuszach, w poczuciu zbliżającej się śmierci.

Zatrzymał się, a właściwie uderzył w coś – w kogoś? – i wydobył dwa sztylety. Co, do...

Kobieta – ta kobieta – wyszła z cienia zaledwie dwa kroki od niego. Była jedynym światłem rozpraszającym nagłą, wszechogarniającą ciemność. Miała oczy czarne jak powietrze wokół, usta czerwone i mokre jak krew. Bez dwóch zdań zasługiwała na miano pięknej, choć w jej urodzie kryła się też dzikość.

Gniew syknął w jego głowie.

Przez chwilę Aeron bał się, że Kronos rzeczywiście posłuchał jego drwiącej prośby, lecz gdy intensywnie w tę kobietę się wpatrywał, żaden żar nie rozpalił mu żył, puls nie przyśpieszył, a przecież inni Władcy opowiadali, że czuli się tak, kiedy spotkali kobietę, którą po prostu „musieli mieć”. Była dla niego jak każda inna, mógł o niej z łatwością zapomnieć.

– Proszę, proszę, ale ze mnie szczęściara. Jesteś jednym z nich, Władców Podziemi. I przyszedłeś do mnie – powiedziała głosem ostrym jak piekący dym. – Nawet nie musiałam prosić.

– Jestem Władcą, owszem. – Nie było sensu zaprzeczać, bo to żadna tajemnica. Ludzie z miasta natychmiast rozpoznawali wojowników. Niektórzy mieli ich za aniołów. Łowcy też umieli ich wypatrzyć, tyle że przyklejali im łatkę demonów. – Szukałem cię.

– To zapewne wielki zaszczyt. – Wyraźnie była zdziwiona, że tak łatwo się przyznał. – A czemuż to mnie szukałeś?

– Chcę wiedzieć, kim jesteś. – A raczej czym...

– Jednak nie mam szczęścia. – Wygięła ponętne czerwone usta w podkówkę i udawanym gestem otarła łzę. – Skoro nie poznaje mnie własny brat.

Cóż, oto odpowiedź: była kłamczuchą.

– Nie mam siostry.

Uniosła czarne brwi.

– Jesteś pewien?

– Tak. – Nie miał ni matki, ni ojca. Zeus, król greckich bogów, po prostu wymówił jego imię i Aeron stał się, podobnie jak inni Władcy.

– Uparciuch. – Gdy cmoknęła, skojarzyła mu się z Parysem. – Powinnam była wiedzieć, że będziemy do siebie podobni. Nieważne, miło w końcu spotkać się z jednym z was sam na sam. Który mi się trafił? Wściekłość? Narcyzm? Mam rację, co? Przyznaj się, Narcyzie. To dlatego wytatuowałeś sobie swoją twarz na całym ciele. Fajnie. Mogę cię nazywać Narcyś?

Wściekłość? Narcyzm? Żaden z jego braci nie nosił takiego demona. Zwątpienie, Zaraza, Niedola, wiele innych, i owszem. Pokręcił głową, przypomniawszy sobie o istnieniu innych nieśmiertelnych opętanych przez demony. Tych, których nigdy nie spotkał, lecz których miał odnaleźć.

Ponieważ Aeron i jego przyjaciele byli tymi, którzy otworzyli puszkę Pandory, założyli, że są również jedynymi przeklętymi wojownikami noszącymi w sobie demony. Kronos niedawno wyprowadził ich z błędu, przekazując zwoje z imionami pozostałych strażników demonów. Okazało się, że więcej było demonów niż wojowników, a ponieważ Grecy – wówczas bogowie u władzy – nie zdołali odnaleźć puszki, wpędzili pozostałe demony do dusz nieśmiertelnych więźniów Tartaru.

Była to zła wiadomość dla Władców. Gdy jeszcze stanowili elitarną gwardię Zeusa, wtrącili wielu spośród tych przestępców do więzienia. Przestępców pałających żądzą zemsty. Gniew dobrze to wiedział.

– Halo! – rzuciła kobieta. – Jest tam kto?

Mrugnął, zaklął w duchu. Pozwolił sobie na chwilę zapomnienia w obliczu potencjalnego wroga. Głupiec.

– Nie twoja sprawa, kim jestem. – Prawdę można by wykorzystać przeciw niemu, zwłaszcza że ostatnio Gniew dawał się łatwo prowokować i nawet najbardziej niewinne słowa mogły wywołać burzę, a wtedy całe miasto byłoby zagrożone.

Miał o to pretensję do anioła podglądacza.

Tyle że kiedy gotów do akcji Gniew zaczął warczeć i tłuc od środka w czaszkę, Aeron mógł winić tylko siebie. Demon łaknął krwi. Jego najbardziej intrygującą zdolnością było wyczuwanie grzechów drugiej osoby, a lista grzechów tej kobiety, z czego nagle zdał sobie sprawę, ciągnęła się w nieskończoność.

– Biorę tę twoją mroczną minę za przeczącą odpowiedź. Nie jesteś Narcysiem – spojrzała kpiąco – i nie mów, że nikogo nie ma w domu.

– Przestań... gadać... – Złapał się za skronie, po czym, jak nóż do guza, przyłożył do nich chłodne ostrza sztyletów. Usiłował opanować nadchodzącą nawałnicę myśli, kolejne rozproszenie uwagi, na co przecież nie mógł sobie pozwolić. Na darmo. Mnogość jej grzechów przewinęła mu się przed oczami jak filmy wyświetlane jednocześnie na wielu ekranach. Niedawno torturowała człowieka, przywiązała łańcuchami do krzesła i podpaliła. Przedtem wybebeszyła jakąś kobietę. Oszukiwała i kradła. Porwała dziecko z jej domu. Zwabiła mężczyznę do łóżka i poderżnęła mu gardło. Przemoc... tyle przemocy... tyle strachu, bólu i mroku. Słyszał krzyki jej ofiar, czuł swąd palonego ciała, smakował krwi.

Być może miała swoje powody. A może nie. Tak czy owak, Gniew pragnął ją ukarać, wykorzystać przeciwko niej jej zbrodnie. Najpierw przywiąże ją łańcuchami, potem rozharata, podetnie gardło i podłoży ogień.

Oto metoda działania Aeronowego demona: bił bijących, mordował mordujących i tak dalej, bez końca. Owszem, za namową demona Aeron dopuścił się tych czynów, i to wiele razy, lecz teraz napiął mięśnie, opanował rwące się ze stawów kości. Spokojnie, tylko nie strać kontroli. Pozostań przy zdrowych zmysłach, nakazywał sobie. Ale, na bogów, to pragnienie, by wymierzyć karę... tak potężne... podobało mu się coraz bardziej. Jak zwykle.

– Co robisz w Budapeszcie, kobieto? – Dobrze, tak trzymać. Powoli opuścił ręce.

– Wow – rzuciła, ignorując jego pytanie. – Niezły pokaz opanowania.

Czyżby wiedziała, że jego demon chciał ją skrzywdzić? Czekał, co powie dalej.

– Pozwól, że zgadnę. – Podparła brodę dłonią. – Nie jesteś Narcyś, więc musisz być... Szowinistą. Zgadza się, prawda? Uważasz, że taka ślicznotka jak ja nie udźwignie prawdy. Błąd. Ale to nieistotne. Pilnuj swoich tajemnic. Dowiesz się, o, tak, dowiesz się.

– Grozisz mi, kobieto?

Znowu go olała, tylko snuła swoje:

– Krążą plotki, że Kronos dał wam zwój, którym chcecie się posłużyć, by nas wytropić. I wykorzystać. A nawet zabić.

Żołądek Aerona wywrócił się na lewą stronę. Raz, wiedziała o zwojach, choć sami Władcy dopiero niedawno się o nich dowiedzieli. Dwa, wiedziała, że jest na liście. A to znaczy, że widnieje na niej jako nieśmiertelna, a przy okazji jest zbrodniarką, do tego opętaną przez demona.

Aeron nie rozpoznał jej, co oznacza, że to nie on i jego kumple wtrącili ją do więzienia. Co z kolei znaczy, że była tam, zanim Władcy pojawili się w niebie. Jest więc Tytanem, ogromnym zagrożeniem, ponieważ Tytani byli rasą znacznie okrutniejszą i bardziej bezlitosną niż ich greckie wersje.

Co gorsza, świeżo uwolnieni Tytani rządzili. Możliwe, że za tą kobietą stoi jakieś bóstwo.

– Jakiego nosisz demona? – zapytał ostro, licząc, że wykorzysta przeciw niej słabości lokatora.

Rozbawiona jego tonem, rzuciła mu szelmowski uśmiech.

– Ty mi nie powiedziałeś, więc dlaczego miałabym to zrobić?

Co za wnerwiające babsko, pomyślał.

– Powiedziałaś: nas. – Spojrzał ponad jej ramieniem, w razie gdyby ktoś miał skoczyć z ciemności i zaatakować, ale zobaczył tylko czerń i usłyszał stłumione krzyki. – Gdzie pozostali?

– A cholera ich wie. – Rozłożyła ramiona, jakby chciała pokazać, że przychodzi bez broni. – Jestem sama, jak zwykle, bo tak lubię.

Zapewne kolejne kłamstwo. Jaka kobieta zbliżyłaby się do Władcy Podziemi bez wsparcia? Cały czas spięty i gotowy, spojrzał jej w oczy.

– Jeśli przybyłaś, by walczyć, wiedz, że...

– Walczyć? – Roześmiała się. – Podczas gdy mogłabym was wszystkich pozarzynać we śnie? Nie, nie, jestem tu po to, by przekazać ostrzeżenie. Uwiążcie psy na łańcuchu albo zetrę was z powierzchni ziemi. Wierz mi, potrafię.

Uwierzył jej, jakżeby inaczej? Uwierzył po tym, co zobaczył w swojej głowie. Atakowała w ciemnościach jak zjawa, bez ostrzeżenia. Nie istniała taka zbrodnia, którą uważałaby za zbyt okrutną. Ale to nie znaczy, że Aeron bez szemrania spełni jej rozkaz.

– Może i jesteś potężna, ale nie pokonasz nas wszystkich. Jeśli nadal będziesz się upierała przy tym... hm... ostrzeżeniu, pójdziemy na wojnę.

– Jak sobie chcesz, wojowniku. Powiedziałam, co chciałam. Módl się, żebyśmy się więcej nie spotkali. – Mrok zgęstniał, pochłonął jej postać i już po chwili nie pozostał po niej ślad. Aeron usłyszał jej głos tuż przy uchu. – Aha, jeszcze jedno. Byłam miła. Następnym razem nie będę.

Potem świat odzyskał ostrość: budynki, torba ze śmieciami na chodniku, pijany facet, który w tym czasie zapadł w sen. W końcu Gniew się uspokoił.

Aeron zachował czujność. Rozglądał się i nasłuchiwał, ale słyszał tylko swój oddech, odgłos kroków w alejce i pieśń nocnych ptaków.

Wypuścił skrzydła i wzbił się ku niebu z zamiarem odnalezienia Parysa i powrotu do fortecy. Należało powiadomić pozostałych. Kimkolwiek była ta krwiożercza kobieta i cokolwiek potrafiła, trzeba się nią zająć. I to już.

Rozdział drugi

– Aeron! Aeron!

Znalazłszy się w fortecy, zaskoczony obcym kobiecym głosem, Aeron stanął ciężkimi buciorami na balkonie sypialni i puścił Parysa.

– Aeron!

Po tym trzecim przenikliwym kobiecym okrzyku wyrażającym przerażenie i desperację, Aeron i Parys odwrócili się i spojrzeli na pagórek u podnóża fortecy. Strzeliste drzewa przysłaniały widok, lecz gdzieś tam, ledwie widoczną, skrytą między maskującą zielono-brązową siatką liści i gałęzi, ujrzeli białą postać.

Biegła w kierunku fortecy.

– Panna Cień? – zapytał Parys. – Jak, do diabła, zdołała tak szybko pokonać ogrodzenie? I to piechotą?

W drodze do fortecy Aeron opowiedział Parysowi, co stało się w ciemnej alejce, lecz teraz oznajmił:

– To nie ona. – Miała wyższy, bogatszy w odcienie i mniej pewny siebie głos. – Ogrodzenie... nie wiem.

Kilka tygodni wcześniej, gdy wylizali się z ran zadanych przez Łowców, Parys i Aeron wznieśli wokół fortecy żelazne ogrodzenie wysokie na pięć metrów, zwieńczone drutem kolczastym i upstrzone ostrymi jak nóż wypustkami. Podłączyli je do prądu wystarczająco silnego, by zatrzymał akcję serca. Każdy, kto spróbuje się tu wspiąć, zginie, zanim przedostanie się na drugą stronę.

– Myślisz, że to Przynęta? – Parys przekrzywił głowę, wpatrując się w intruza. – Może zrzucili ją z helikoptera?

Łowcy wykorzystywali piękne kobiety jako przynęty na Władców. Mieli nadzieję, że wywabią delikwenta z fortecy, odwrócą jego uwagę i złapią, żeby torturować. To stworzenie spełniało wszelkie kryteria dobrej Przynęty: miało długie, falujące, czekoladowe włosy, skórę bladą jak chmura i zwiewną, eteryczną sylwetkę. Aeron nie widział zbyt wyraźnie jej twarzy, ale wiedział, że będzie olśniewająca.

Wypuścił skrzydła i odparł:

– Może. – Cholerni Łowcy akurat znaleźli sobie porę. Połowy wojowników nie było w domu. Pojechali do Rzymu przeszukać świątynię Niewymawialnych, której ruiny niedawno wyłoniły się z morza. Mieli nadzieję, że znajdą coś, no, cokolwiek, co naprowadzi ich na ślad brakujących artefaktów. Cztery artefakty w jednym miejscu miały pomóc w odnalezieniu puszki Pandory.

Łowcy liczyli, że w puszcze zamkną demony, a tym samym zabiją Władców, którzy bez demonów nie mogli istnieć. Władcy woleli puszkę po prostu zniszczyć.

– Druty – zauważył Parys. Im dłużej przemawiał, tym jego głos bardziej drżał. Przez tę Pannę Cień, jak ją nazwał Parys, nie zaliczył żadnej kobiety, tracił więc siły. – Jeśli nie będzie ostrożna. Przecież nawet jeśli to Przynęta, nie zasługuje na taką śmierć.

– Aeron!

Parys mocno ścisnął barierkę i się wychylił.

– Dlaczego ona woła akurat ciebie?

I dlaczego wypowiada jego imię, jakby go dobrze znała?

– Jeżeli jest Przynętą, gdzieś czają się Łowcy. Czekają na mnie. Pomogę jej, a oni zaatakują.

Parys wyprostował plecy, a na jego twarz padło światło księżyca. Miał podkrążone oczy.

– Zawołam pozostałych. Zajmiemy się i nią, i nimi. – Wyszedł, zanim Aeron zdążył odpowiedzieć.

Nie odrywał wzroku od kobiety. Biegła pod górę, była coraz bliżej. To białe coś, co miała na sobie, było w istocie powłóczystą szatą, czerwoną z tyłu, co dopiero teraz zauważył.

Biegła boso. Uderzyła o kamień i runęła jak długa. Kaskada czekoladowych pukli zasłoniła jej oblicze. Zobaczył w nich wplecione kwiaty, a także gałązki, którymi raczej sama się nie przyozdobiła. Drżącymi dłońmi odgarnęła włosy z twarzy.

Kiedy Aeron wreszcie przyjrzał się jej twarzy, cały aż się spiął. Potwierdziło się to, co przypuszczał. Była olśniewająca, i to nawet w takim stanie, posiniaczona i opuchnięta od płaczu. Miała wielkie błękitne oczy, doskonale wyrzeźbiony nosek, perfekcyjne policzki i brodę, jedno i drugie lekko zaokrąglone, a także idealne usta układające się w kształtne serce.

Nigdy wcześniej jej nie spotkał, przecież by zapamiętał, lecz mimo to odniósł wrażenie, że jest w niej coś znajomego.

Dźwignęła się z ziemi, skrzywiła i jęknęła, a potem ruszyła przed siebie. I znowu upadła. Zbolała załkała, ale uparcie parła dalej, zbliżając się do murów fortecy. Przynęta czy nie, jej determinacja była godna podziwu.

Jakimś cudem ominęła pułapki, meandrując, jakby wiedziała, gdzie je rozlokowano, ale kiedy po raz trzeci walnęła o kamień i wyłożyła się na ziemi, nie podniosła się, tylko zaniosła niepohamowanym płaczem.

Przyjrzał się jej. Otworzył szeroko oczy. Ta czerwień... czy to krew? Świeża, nadal wilgotna? Metaliczny zapach szkarłatnej plamy doleciał do nozdrzy Aerona. Wciągnął go i przekonał się, że ma rację. Jej krew? A jeśli nie, to czyja?

– Aeron... – Nie wrzeszczała już, tylko żałośnie zawodziła. – Pomóż.

Rozłożył skrzydła, zanim pomyślał drugi raz. Łowcy potrafili świadomie okaleczyć Przynętę przed wysłaniem do jaskini lwa, licząc na współczucie celu, czyli Władców. Pewnie znów skończy ze strzałami i kulami w plecach, ale nie zamierzał pozwolić rannej i bezbronnej tam zostać. Lepiej, żeby przyjaciele nie ryzykowali życia dla gościa, który przyszedł do Aerona.

Dlaczego ja? – dociekał, skacząc z balkonu. Wzniósł się wysoko, zanim w końcu runął ku ziemi. Leciał zygzakiem, żeby utrudnić celowanie ewentualnym snajperom, ale zaskoczony stwierdził, że nikt do niego nie strzela. Nie wylądował jednak, tylko nabrał prędkości, zszedł nad samą ziemię i w ogóle nie zwalniając, pochwycił dziewczynę i uleciał ku chmurom.

Może miała lęk wysokości i dlatego zesztywniała? Może spodziewała się, że demon zginie, zanim ją dosięgnie, a kiedy udało mu się ją złapać, zesztywniała ze strachu. Nieważne, nie obchodziło go to. Zrobił, co należało. Miał ją w swych dłoniach.

Zaczęła się wiercić, jęknęła z bólu i strachu.

– Nie dotykaj mnie! Puść mnie! Puść mnie, bo...

– Nie ruszaj się, na bogów, bo mi się wymskniesz.

Trzymał ją za brzuch, więc leciała twarzą skierowaną do dołu i doskonale widziała, jak daleko są od ziemi.

– Aeron? – Wykręciła głowę, żeby spojrzeć mu w oczy, i wyraźnie się rozluźniła, a nawet uśmiechnęła. – Aeron... – Westchnęła z ulgą. – Bałam się, że nie przyjdziesz.

Nierozcieńczona wrogością i nietknięta złośliwością przyjemność zaskoczyła go i zakłopotała. Kobiety nigdy nie patrzyły na niego w taki sposób.

– Błąd. Powinnaś się bać, że przyjdę.

Jej uśmiech zbladł.

Tak lepiej, pomyślał. Jedyne, co go niepokoiło, to milczenie demona. Powinna zalać go fala obrazów i wrażeń, ale nic takiego się nie działo. Zastanowi się nad tym później.

Wleciał do sypialni, nie robiąc zwyczajowego przystanku na balkonie. Na wszelki wypadek należało jak najszybciej poszukać schronienia. Tyle tylko, że składając skrzydła, walnął nimi w futrynę drzwi i poczuł przenikliwy ból łamanej kości.

Zignorował go i stanął pewnie na podłodze. Podszedł do łóżka, ostrożnie położył nieznajomą na brzuchu i przesunął opuszkiem palców po kręgosłupie, na co jej usta w kształcie serca rozchyliły się i wydobył się z nich przejmujący jęk. Miał nadzieję, że to krew kogoś innego, lecz niestety naprawdę była ranna.

Mimo to zachował ostrożność. Pewnie sama się zraniła – albo pozwoliła na to Łowcom – tylko po to, by wzbudzić w nim współczucie.

Zero współczucia, postanowił, tylko gniew. Podchodząc do szafy, Aeron złożył skrzydła, ale z powodu złamania nie zmieściły się w szczelinach w plecach, przez co wkurzył się jeszcze bardziej.

Nie znalazł liny, a ponieważ nie chciał zostawić kobiety samej, wziął dwa krawaty, prezenty od Ashlyn, w razie gdyby kiedyś miał ochotę, jak to ujęła, się wystroić.

Gdy wrócił do łóżka, nieznajoma leżała z twarzą wciśniętą w materac i śledziła Aerona wzrokiem. Wyglądała, jakby poza tym biernym śledzeniem nie była w stanie nic więcej zrobić. Okej, była wyczerpana ostatnimi zdarzeniami, dlaczego jednak w jej spojrzeniu nie było odrazy jak u innych kobiet? Więcej, patrzyła na niego jakby... z pożądaniem.

Na pewno udaje, uznał Aeron.

A jednak ten wzrok wydał mu się znajomy. Coś tu nie grało. Już wcześniej to zauważył. Kiedy wykrzyknęła jego imię, również w nim odezwało się pożądanie, takie oczywiste i w głębi duszy tak dobrze znane, jakby doświadczył go już wcześniej. Kiedy? Gdzie?

Z nią?

Przyglądał się jej z góry. A Gniew milczał, uświadomił sobie Aeron. Widział tę kobietę po raz pierwszy – chyba po raz pierwszy – a mimo to demon nie wyświetlał mu jej grzesznej historii. Dziwne. Zdarzyło się to przedtem tylko raz, z Legion. Nigdy nie dociekł, dlaczego tak się stało, bo jego dziecina grzeszyła, oj, grzeszyła.

Ale dlaczego teraz? Z tą Przynętą.

Czyżby spotkał kobietę bez grzechu? Nigdy nie powiedziała drugiej osobie niczego niemiłego? Nigdy nie podstawiła nikomu nogi ani nie ukradła cukierka? W niewinnych błękitnych oczach ujrzał odpowiedź, że faktycznie nie. Albo może, jak Legion, grzeszyła, ale jakimś sposobem wymykała się Gniewowi?

– Kim jesteś? – Złapał ją za kruchy nadgarstek... mmm, ciepła, gładka skóra... i przywiązał do drążka. Z drugą ręką zrobił to samo.

Nie zaprotestowała, jakby spodziewała się, że czeka ją takie traktowanie.

– Nazywam się Olivia.

Olivia... Ładnie. I pasuje, bo to delikatne imię. Jedyne, co było w niej niedelikatnego, to głos. Analizował ją warstwa po warstwie... czego? Nie potrafił znaleźć słów... Uczciwość? Szczerość? Biły od niej tak mocno, że musiał się cofnąć.

Ten głos, który nigdy nie kłamał. Aeron mógłby się o to założyć. Nie było innej opcji.

– Co tu robisz, Olivio?

– Jestem tu... dla ciebie.

Znowu ta szczera prawda... moc, która wsączyła mu się do ucha, przepłynęła przez ciało, wprawiła w drżenie. Nie ma miejsca na wątpliwości. Musiał jej uwierzyć.

Sabin, strażnik Zwątpienia, polubiłby tę dziewczynę, nic bowiem nie cieszyło wojownika bardziej niż zbicie czyjejś pewności siebie.

– Czy jesteś Przynętą?

– Nie.

Znów jej uwierzył, bo nie miał wyboru.

– Czy przyszłaś mnie zabić? – Wyprostował się i założył ręce na piersi. Patrzył na nią z góry i czekał.

Wiedział, że wygląda groźnie, ale ona ponownie zachowała się inaczej niż większość kobiet na jej miejscu. Nie płakała, nie trzęsła się, nie kuliła ze strachu. Zamrugała powiekami zakończonymi długimi czarnymi rzęsami, wyraźnie urażona, że rzucił jej w twarz takie oszczerstwo.

– Oczywiście, że nie. To znaczy już nie.

Już nie?

– Po kolei. Czyli chciałaś mnie zabić?

– Tak. Kiedyś wysłano mnie, żebym to zrobiła.

Cóż za nieodparta szczerość, pomyślał.

– Kto cię wysłał?

– Najpierw wysłał mnie Bóg Jedyny, żebym cię obserwowała. Nie chciałam wystraszyć twojej przyjaciółki. Wykonywałam swoją pracę. – Łzy wypełniły jej oczy, zamieniając piękne niebieskie tęczówki w ocean żalu.

Bądź twardy, upomniał się w duchu.

– Kim jest ten Bóg Jedyny?

Miłość rozświetliła jej oblicze, zmywając resztki smutku.

– Bogiem twoim i Bogiem moim. Jest znacznie potężniejszy niż wasi bogowie, choć woli pozostawać w cieniu, dlatego rzadko się o nim mówi. Ojciec ludzi. Ojciec... aniołów. Takich jak ja.

Aniołowie. Jak ona. Kiedy ostatnie słowa wybrzmiały echem w jego głowie, Aeron otworzył szeroko oczy. Nic dziwnego, że demon nie wyczuł w niej zła. Nic dziwnego, że jej wzrok wydał mu się znajomy. Była aniołem, tym aniołem, zesłanym mu na śmierć, jak sama przyznała. Ale już nie pragnęła jego końca. Czemu?

Czy to ważne? To piękne stworzenie mogło się stać jego katem.

Raptem zachciało mu się śmiać. Przecież nie mogła go pokonać.

Nie widziałeś jej, przypomniał sobie. Naprawdę zdołałbyś ją powstrzymać, gdyby zapragnęła skrócić cię o głowę?

Ta myśl sprawiła, że stracił humor. To ona obserwowała go od wielu tygodni. To ona, zakryta przed jego wzrokiem, chodziła za nim, doprowadzając biedną Legion do szału.

Rodzi się pytanie, dlaczego Gniew nie reagował jak Legion strachem, fizycznie wyczuwalnym bólem? Doszedł do wniosku, że widocznie anielica umiała rozpoznać, który demon ją wyczuwa, a który nie. Przydatna umiejętność, dzięki niej ofiara nie zdaje sobie sprawy z obecności anioła ani z jego zamiarów.

Aeron czekał, aż wypełni go szalona wściekłość. Złość, którą obiecywał sobie przelać na to stworzenie, gdyby kiedykolwiek pokazało mu twarz. Kiedy gniew nie nadszedł, zrozumiał, że i tak musi poszukać jakiegoś rozwiązania, by chronić przyjaciół. Na nic jednak nie wpadł, rozwiązanie, nawet jeśli istniało, błąkało się gdzieś poza jego zasięgiem. Co miał w zamian? Zagubienie i poplątanie.

– Jesteś więc...

– Tak, jestem aniołem, który cię podpatrywał. A raczej byłam aniołem. – Zamknęła oczy, po policzku spłynęła samotna łza. – Teraz jestem nikim... niczym.

Uwierzył jej, bo jakżeby inaczej? Ten głos... Naprawdę chciał w nią zwątpić, ale nie dał rady. Wyciągnął do niej drżącą dłoń. Co ty jesteś, dziecko? – oburzył się na siebie. Weź się w garść.

Krzywiąc się w duchu na ten przejaw słabości, opanował drżenie rąk i odsunął włosy Olivii. Zrobił to ostrożnie, żeby nie dotknąć zranionego miejsca. Złapał szatę i lekko pociągnął. Miękki materiał rozerwał się z łatwością, odsłaniając nagie plecy.

Och, jak się zdumiał! Między łopatkami Olivii, gdzie powinny znajdować się skrzydła, ujrzał dwie długie szramy, wąwozy w poszarpanym mięsie głębokie aż po kręgosłup. Zerwane ścięgna, zmiażdżone mięśnie... Brutalne, bezlitosne rany. Sączyła się z nich krew. Aeron wiedział, co czuła Olivia. Kiedyś, zdarzyło się to tylko raz, ale o raz za dużo, przemocą usunięto mu skrzydła, i był to dla niego, dla wojownika zbierającego okrutne ciosy w krwawych bitwach, największy ból w trwającej tysiąclecia egzystencji.

– Co się stało? – Zdumiał się, że tak dziwnie zachrypiał.

– Upadłam. – Ze wstydu ukryła twarz w poduszce. – Już nie jestem aniołem.

– Czemu? – Aeron miał niewielkie pojęcie o angelologii, ponieważ nigdy nie spotkał anioła. Lysander się nie liczył, bo drań nie chciał się podzielić z Władcami żadnymi istotnymi informacjami. Wiedział więc tylko tyle, co powiedziała mu Legion, lecz jej słowa musiały być skażone nienawiścią, bo to, co przekazała, nijak nie pasowało do istoty leżącej na łóżku.

Anioły, powiedziała Legion, to pozbawione uczuć i duszy istoty mające jeden cel: zniszczenie swych mrocznych odpowiedników, czyli demonów. Twierdziła też, że co jakiś czas ten czy ów anioł daje się skusić pragnieniom ciała, zaintrygowany stworzeniami, którymi z zasady powinien gardzić. Takiemu aniołowi daje się w niebie kopa w tyłek i strąca do piekła, gdzie demony, które kiedyś pokonał, używają sobie na nim do woli.

Czyżby coś takiego przytrafiło się anielicy Olivii? Trafiła do piekła, gdzie dręczyły ją demony? Całkiem możliwe.

Może powinien ją rozwiązać. Jej oczy są tak czyste, tak niewinne. Mówią: „Pomóż, uratuj”.

Ale przede wszystkim krzyczą: „Przytul mnie i nigdy nie puszczaj”.

Już kiedyś zwiodła mnie niewinność, upomniał siebie. Baden też wpadł w taką pułapkę... i umarł.

Uznał, że najpierw musi się czegoś dowiedzieć o tej kobiecie.

– Kto ci wyrwał skrzydła? – Pytanie zabrzmiało jak szorstkie warknięcie. Aerona ucieszył taki efekt akustyczny.

Przełknęła ślinę.

– Kiedy mnie wyrzucono...

– Aeron, ty kretynie! – ktoś przerwał jej w pół słowa. – Powiedz mi, że nie... – Parys wszedł do sypialni i zobaczywszy Olivię, stanął w miejscu. Zmrużył oczy, przejechał językiem po zębach. – A więc to prawda. Naprawdę po nią poleciałeś.

Olivia zasłoniła twarz i zaczęła się trząść od spazmatycznego płaczu. Czyżby wreszcie się przestraszyła?

Ale czego? Przecież kobiety uwielbiały Parysa. Ta jednak drżała w panice, a on najwyraźniej wiedział dlaczego. Aeron nie musiał go pytać, jak to się stało. Torin, strażnik Zarazy, monitorował fortecę i najbliższą okolicę dwadzieścia osiem godzin na dobę, dziewięć dni w tygodniu.

– Myślałem, że poszedłeś po pozostałych.

– Torin wysłał mi SMS-a, więc wpadłem najpierw do niego.

– I co ci o niej powiedział?

– Chodź na korytarz. – Pokazał brodą drzwi.

– Możemy rozmawiać tutaj. Nie jest Przynętą.

– A mnie się wydawało, że to ja głupieję przy kobietach – zakpił Parys. – Niby skąd cokolwiek o niej wiesz? Od niej? Powiedziała ci, a ty jej uwierzyłeś? – drwił na potęgę.

– Ona jest aniołem, cwaniaku. Tym, który mnie obserwował.

Drwina zniknęła z oblicza Parysa.

– Prawdziwym aniołem? Znaczy anielicą? Z nieba?

– Tak.

– Jak Lysander?

– Tak.

Parys przyjrzał się jej. Zrobił to nieśpiesznie, dokładnie. Jako koneser kobiet, a może już były koneser, po chwili wiedział o jej ciele wszystko. Rozmiar piersi, szerokość bioder, długość nóg. Aeron wcale się tym nie przejął. Dla niego była niczym, tylko problemem.

– Kimkolwiek jest – odezwał się nie tak już zły Parys – to nie oznacza, że nie pracuje dla naszych wrogów. Czy muszę ci przypominać, że Galen, największy chwalipięta świata, uważa się za anioła?

– Tak, ale on kłamie.

– A ona nie?

Aeron przejechał dłonią po zmęczonej twarzy.

– Olivio, czy pracujesz dla Galena, by nas zniszczyć?

– Nie – mruknęła.

Parys cofnął się o krok, łapiąc za pierś, jak wcześniej Aeron.

– Bogowie – wycharczał. – Ten głos...

– Wiem.

– Nie jest Przynętą i nie pomaga Galenowi.

– Wiem – powtórzył Aeron.

Parys pokręcił głową, by odzyskać jasność myśli, po czym rzekł:

– Mimo to Lucien i tak będzie chciał przeczesać wzgórze.

Aeron poszedł za Lucienem między innymi dlatego, że był mądry i przezorny.

– Kiedy skończy, zwołaj spotkanie i opowiedz wszystkim o tej kobiecie z alejki.

– Tak, tak... – Błękitne oczy Parysa nagle rozbłysły. – Niezły wieczór, co? Ciekawe, kogo spotkasz w nocy.

– Bogowie, pomóżcie, jeśli trafi się jeszcze jedna – bąknął.

– Nie powinieneś był rzucać wyzwania Kronosowi, przyjacielu.

Aeron niespokojnie łypnął na anielicę. Czyżby król bogów naprawdę odpowiedział na jego zaczepkę? Czyżby Olivia miała wodzić go za nos? Och, zaczęły się te objawy: serce biło szybciej, krew krążyła szybciej...

Zacisnął zęby. Nieważne, może go sobie wodzić na pokuszenie, ale nawet ona, to stworzenie o czekoladowych włosach, niebieskich oczach i ustach jak serce, nie zdoła go usidlić.

– Nie żałuję moich słów. – Prawda czy fałsz, tego nie wiedział. Czyżby Kronos jednak miał władzę nad aniołami? Bo niby jak inaczej zesłałby Olivię na ziemię? Lub też to nie on, po prostu nie ma z tym nic wspólnego.

Nieważne, powtórzył w duchu kolejny raz. Anielica nie tylko go nie skusi, lecz także nie zagrzeje tu miejsca na tyle długo, żeby wywołać choć ździebełko chaosu.

– Powinieneś wiedzieć – odezwał się Parys – że Torin widział ją na monitorze. Podobno wyszła z ziemi.

Czy to znaczy, że została strącona do piekła i musiała wykopać sobie drogę na wolność? Nie umiał sobie wyobrazić tej kruchej istotki drążącej tunel ku słońcu, przedzierającej się przez skały, pokłady gliny, piasku... Jak w ogóle przeżyła? Przypomniał sobie jednak, z jaką determinacją parła do fortecy. Czyli to możliwe?

– Czy to prawda? – Zmierzył ją wzrokiem. Rzeczywiście miała brud za paznokciami i błoto na ramieniu, ale poza krwią jej szata była czysta.

Mało tego, tkanina, którą przecież rozdarł, na powrót się scaliła niczym ciało rannego wojownika. Samoleczące się ubranie. Kiedy skończą się te cuda?

– Odpowiedz, Olivio.

Skinęła głową, nie patrząc na niego. Usłyszał pociągnięcie nosem. I jeszcze jedno. Chlipała.

Poczuł ból w piersi, ale zignorował go. Nieważne, kim jest i przez co przeszła. Nie zmiękniesz dla niej, do jasnej cholery. Legion się jej boi, więc Olivia musi odejść, koniec, kropka.

– Prawdziwy żywy anioł – powiedział wciąż pozostający pod wrażeniem Parys. – Jeśli chcesz, zabiorę ją do siebie i...

– Jest za słaba orgietkę w twoim stylu – uciął Aeron.

Parys przyjrzał się kumplowi badawczo, po czym wyszczerzył zęby.

– Nie mam na nią ochoty ani nic w tym stylu, więc wyluzuj z tą zazdrością.

To nawet nie zasługiwało na odpowiedź. Aeron nigdy nie doświadczył zazdrości i na pewno nie poczuje jej teraz.

– To po co chcesz ją zabrać do siebie?

– Żeby zabandażować rany. I kto tu jest cwaniak, hę?

– Zajmę się nią. – Owszem, zajmie, ale czy skutecznie? Czy anioły tolerują tutejszą medycynę? A może leki przynoszą im ból? Dobrze wiedział, czym się może skończyć traktowanie jednej rasy specyfikiem przeznaczonym dla drugiej. Ashlyn prawie zeszła, kiedy wypiła wino nieśmiertelnych.

Poprosiłby Lysandera, ale ten elitarny anielski woj mieszkał obecnie w niebie, oczywiście z Bianką, i nawet jeśli istniał sposób dotarcia do niego, Aeron nie znał go. Poza tym Lysander nie przepadał za nim, do tego z zasady niechętnie dzielił się wiadomościami o własnej rasie.

– Chcesz być za nią odpowiedzialny? Spoko. Ale przyznaj – Parys znów błysnął uzębieniem – uznałeś, że jest twoja.

– Nie. Wcale nie. – Nawet nie miał na to ochoty. Chodziło tylko o to, że była ranna i potrzebowała opieki. W tym stanie nie powinna dzielić z nikim łoża, a Parys tego będzie od niej żądał, łoża, czyli seksu. Nieważne, co deklarował.

Poza tym wzywała Aerona. Wołała jego imię.

Niezrażony Parys kontynuował:

– Wiesz, anioł, naukowo rzecz biorąc, nie jest człowiekiem. Anioł to coś ponad, nawet ponad nieśmiertelnych.

– Przecież mówię, że nie jest moja, więc daj już spokój.

– Jak wolisz, przyjacielu. Miłej zabawy z twoją kobietą.

Aeron zacisnął dłonie w pięści. W uszach brzmiał mu śmiech przyjaciela.

– Opowiedz o wszystkim Lucienowi, ale pod żadnym pozorem nie mów naszym kobietom, że mam tu ranną anielicę, bo zrobią mi najazd na sypialnię. Będą chciały ją odwiedzić, a to nie jest najlepsza pora.

– Dlaczego? Chcesz się do niej dobrać?

Aeron zacisnął zęby tak mocno, że niewiele brakło, by je połamał, po czym wycedził:

– Zamierzam ją przesłuchać.

– Aha, czyli tak to się teraz nazywa. No to miłej zabawy. – Ubawiony Parys zarechotał, wychodząc z pokoju.

Znów sam na sam ze swoją złością, Aeron spojrzał na nieszczęsną anielicę. Przynajmniej przestała cicho łkać. Patrzyła na niego.

– Olivio, powiedz, co tu robisz? – Wypowiedzenie na głos jej imienia nie powinno na niego podziałać, tym bardziej że już mówił je wcześniej, a jednak podziałało. Temperatura krwi podniosła się o kolejny stopień. To pewnie przez te jej oczy... przeszywające...

Drżąc na całym ciele, wyznała:

– Wiedziałam, jakie będą konsekwencje. Wiedziałam, że wyrzekam się skrzydeł, zdolności, nieśmiertelności, ale i tak to zrobiłam. Chodzi o to, że... zmieniło się moje zadanie. Zamiast radości, miałam przynieść ci śmierć. Nie pogodziłam się z tym. Nie mogłam tego zrobić, Aeronie, po prostu nie mogłam.

Jego imię w jej ustach, wymówione z taką poufałością, czułością... Odetchnął pełną piersią. Co się z nim dzieje? Weź się w garść. Bądź tym twardym, zimnym wojownikiem.

– Obserwowałam cię – mówiła dalej – i wszystkich wokół ciebie. I... i cierpiałam. Pragnęłam cię i pragnęłam tego, co oni mieli: wolności, miłości, zabawy. Tak, chciałam się zabawić. Dotykać, całować. – Jej smutny, zdradzający załamanie wzrok spotkał się z jego spojrzeniem. – W końcu dostałam do wyboru: upaść albo... ciebie zabić. Wybrałam to pierwsze. No więc jestem, Aeronie. Jestem tu... twoja.

Tytuł oryginału:

The Darkest Passion

Pierwsze wydanie:

MIRA Books, 2010

Opracowanie graficzne okładki:

Robert Dąbrowski

Redaktor serii:

Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne:

Władysław Ordęga

Korekta:

Sylwia Kozak-Śmiech

© 2010 by Gena Showalter

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9716-3

Konwersja do postaci elektronicznej:

Legimi Sp. z o.o.

Spis trści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna