Spis treści

Karta redakcyjna

Motto

17 stycznia 2010
1. EMILIA

2. MIKOŁAJ

3. EMILIA

4. MIKOŁAJ

20 marca 2002
5. MIKOŁAJ

6. EMILIA

7. MIKOŁAJ

21 marca 2002
8. EMILIA

9. MIKOŁAJ

10. EMILIA

22 marca 2002
11. MIKOŁAJ

12. EMILIA

17 stycznia 2010
13. EMILIA

24 marca 2002
14. MIKOŁAJ

15. EMILIA

16. MIKOŁAJ

28 marca 2002
17. EMILIA

18. MIKOŁAJ

30 marca 2002
19. EMILIA

31 marca 2002
20. MIKOŁAJ

21. EMILIA

4 kwietnia 2002
22. MIKOŁAJ

23. EMILIA

24. MIKOŁAJ

7 kwietnia 2002
25. EMILIA

26. MIKOŁAJ

27. EMILIA

10 kwietnia 2002
28. MIKOŁAJ

13 lipca 2002
29. EMILIA

17 stycznia 2010
30. MIKOŁAJ

14 lipca 2002
31. EMILIA

32. MIKOŁAJ

15 lipca 2002
33. EMILIA

17 stycznia 2010
34. EMILIA

19 lipca 2002
35. MIKOŁAJ

26 lipca 2002
36. EMILIA

37. MIKOŁAJ

27 lipca 2002
38. EMILIA

39. MIKOŁAJ

28 lipca 2002
40. EMILIA

30 lipca 2002
41. MIKOŁAJ

10 sierpnia 2002
42. EMILIA

17 stycznia 2010
43. MIKOŁAJ

11 sierpnia 2002
44. EMILIA

16 sierpnia 2002
45. MIKOŁAJ

17 stycznia 2010
46. EMILIA

26 lipca 2007
47. KARINA

17 stycznia 2010
48. MIKOŁAJ

49. EMILIA

18 stycznia 2010
50. MIKOŁAJ

51. EMILIA

26 lipca 2014
Epilog. MIKOŁAJ

Redakcja: BEATA KOSTRZEWSKA

Korekta: HELENA KUJAWA

Skład: MONIKA PIROGOWICZ

Okładka: MACIEJ SYSIO

Fotografie na okładce:
Copyright © Shutterstock_G-Stock Studio

© Copyright by Michalina Kowolik 2022
© Copyright by Wydawnictwo JakBook, 2022

Wydanie I

ISBN 978-83-964849-9-4

Wydawnictwo JakBook
ul. Lipowa 61, 55-020 Mnichowice
www.wydawnictwojakbook.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Nic nie może przecież wiecznie trwać

Co zesłał los, trzeba będzie stracić

Nic nie może przecież wiecznie trwać

Za miłość też przyjdzie nam zapłacić.

Anna Jantar – Nic nie może wiecznie trwać

17 stycznia 2010

1.

EMILIA

Modlę się o to, aby odebrał. To moja jedyna szansa, może i nawet ostatnia na powiedzenie mu, że kocham. I chociaż dobrze wiem, że najprawdopodobniej jest już za późno na to, aby nasza wspólna historia zakończyła się happy endem, to jednak muszę spróbować. Przez całe życie byłam ostrożna. Zawsze robiłam to, co należało. Nie wychylałam się, nie ryzykowałam, nie walczyłam... Myślałam, że dzięki temu będę szczęśliwa, ale tak naprawdę przez swoją zachowawczość straciłam to, co okazało się dla mnie najcenniejsze – Mikołaja. Moją jedyną prawdziwą miłość. Moje niebo. Mój raj.

To nie twoja wina! – krzyczy głos w mojej głowie. Chcę go zagłuszyć, proszę, aby się zamknął, ale on staje się coraz donośniejszy, aż w końcu wypełnia wszystko. Dosłownie. Czuję go nawet w palcach u rąk. Ten głos ma rację. Nie ponoszę winy za to, co się stało, Mikołaj też nie. Kochaliśmy się, tak naprawdę, ale to nie wystarczyło, aby uchronić się przed tym, co nas spotkało.

Wybieram numer Mikołaja i po raz pierwszy w swoim dwudziestodziewięcioletnim życiu czuję, że robię to, co chcę zrobić, to, czego pragnę najbardziej – ze wszystkich moich pragnień – oraz to, za czym tęsknię każdego dnia i każdej nocy.

Mikołaj.

Czy mnie pamięta?

Czy tęskni?

Czy chociaż czasem wspomina, jak kładłam głowę na jego ramieniu? Jak razem piliśmy kawę w niedzielne poranki? Jak sprawiał, że czułam się przy nim najbardziej wyjątkową osobą na świecie?

A może nie jestem nawet wspomnieniem? Może mnie już nie ma, nie istnieję, może za sekundę rozpłynę się w powietrzu i nic już nie będzie miało znaczenia?

Może.

Może.

Może.

Na razie jednak wciąż istnieję i czuję w nogach narastający ból. Gdzieś w oddali słyszę jakieś skrzypnięcie – trzask – tak jakby coś spadało. I po chwili to coś uderza z tak wielką siłą, że towarzyszący temu dźwięk wprost zatyka mi uszy. Dodatkowo zaczynam kaszleć z powodu pyłu, który wchodzi mi do gardła i nosa.

– Proszę cię, Mikołaju, odbierz, zanim będzie za późno – szepczę sama do siebie.

Co z tego, że jest pierwsza w nocy, a ja nawet nie wiem, gdzie się znajduję.

Nie, chwila, wiem.

Staram się wytężyć umysł, aby dostrzec wszystkie szczegóły, nawet te najdrobniejsze. Wokół mnie panuje całkowita ciemność, ale mimo to jestem pewna, że mam na sobie zieloną sukienkę na ramiączkach kończącą się przed kolanami oraz czarne szpilki, a na włosach francuza połączonego z kokiem. Moja najlepsza przyjaciółka wyciągnęła mnie na zabawę karnawałową. Tłumaczyła, że muszę się zabawić, na chwilę zapomnieć o wszystkich obowiązkach, które na mnie ciążą, i dać szansę Olkowi, od roku starającemu się o moje względy.

Na samym początku nie chciałam iść, ale Karina należy do osób, które zawsze stawiają na swoim. W moim przypadku też nie mogło być inaczej. Zgodziłam się, chociaż zastrzegłam, aby broń Boże nie próbowała mnie swatać. Miałam po dziurki w nosie jej kandydatów na męża dla mnie. Po pierwsze dlatego, że od zawsze gustowałyśmy w innym typie facetów (ona woli umięśnionych brunetów, ja wysokich blondynów), a po drugie, nie lubię, gdy ktoś narzuca mi kogoś, mówiąc: „masz i bierz”. To od razu mnie odstrasza.

Olek należy do miłych, sympatycznych i wiecznie uśmiechniętych mężczyzn. Ma brązowe oczy oraz włosy w kolorze miodu ścięte przy samej skórze. Jest wysoki, szczupły, a w garniturze przypomina amanta z filmów z najwyższej półki. Teoretycznie mogłabym się zakochać w kimś takim jak on gdyby nie fakt, że moje serce zostało już zajęte przez wysokiego ciemnego blondyna o oczach tak niebieskich jak niebo w najbardziej pogodnie dni lata.

Ten jeden jakże mały szczegół wszystko zmienia. Sprawia, że nie jestem w stanie stworzyć zdrowego związku z kimś, komu na mnie naprawdę zależy. A chcę... Próbuję... Jednak za każdym razem, gdy już kogoś poznaję, uświadamiam sobie, że szukam w tym człowieku cech Mikołaja. Chcę, aby mówił tak jak on, chodził jak on, nucił pod nosem jak on, pachniał jak on. W skrócie chcę, aby stał się nim – moim kochanym Mikołajem.

To jest chore!

Gdy w końcu to sobie uświadamiam, dociera do mnie fakt, że jeśli nie zawalczę o swoją miłość, to do końca życia będę sama.

Czy walczę?

Ha! Moje wewnętrzne ja każdego dnia powtarza, że jeśli on naprawdę by mnie kochał, to sam zrobiłby pierwszy krok. Napisał. Zadzwonił. Przyjechał.

Czekam.

Nie wiem na co, ale przez cały czas czekam. I pewnie gdyby nie to, co się stało, czekałabym dalej.

Mój prawy policzek zaczyna boleć od ciągłego leżenia na jednej stronie, ale nic nie mogę na to zaradzić, ponieważ coś przygniata dolną część mojego ciała – od pośladków w dół. Nie dociera do mnie żadne światło, nie potrafię nigdzie dostrzec nawet delikatnej smugi – jedynym jego źródłem jest w tej chwili ekran mojego telefonu.

Zanim po raz kolejny wybiorę numer Mikołaja, podnoszę rękę, w której trzymam komórkę, i próbuję cokolwiek dostrzec. Otaczają mnie kawałki kafelków, jakieś druty, cegły i jeszcze wiele innych rzeczy, których nie potrafię rozpoznać.

To się stało tak nagle...

Wzięłam swoją małą czarną torebkę i wyszłam z sali głównej, gdzie właśnie orkiestra zapraszała wszystkich na parkiet. Zmierzałam w stronę toalet, ale czy tam dotarłam? Pamiętam jedynie huk i krzyki przerażonych ludzi. Nawet nie wiem, czy ja również krzyczałam. Możliwe, że na chwilę straciłam przytomność, a gdy doszłam do siebie, było już po wszystkim. Leżałam gdzieś głęboko pod kupą gruzu i mocno ściskałam w dłoni torebkę. Chciałam się poruszyć, ale zostałam przygnieciona czymś, co z pewnością było kawałkiem ściany, więc zostałam zmuszona do pozostania w miejscu. Nie wiem, ile minęło czasu, zanim do mnie dotarło, że moje życie najprawdopodobniej dobiega końca. Minuta, dwie, a może godzina? Trudno we wszystkim się odnaleźć, gdy wokół panuje ciemność, a jeszcze trudniej, gdy człowiek uświadamia sobie, że może umrzeć, nie powiedziawszy „kocham” najważniejszej osobie w swoim życiu.

I to właśnie wtedy uzmysłowiłam sobie, że moje palce coś ściskają i że tym czymś jest torebka, w której mam telefon.

To cud!

Zaraz po tym, jak go wyciągnęłam i ujrzałam trzy kreski zasięgu, zadzwoniłam pod numer alarmowy i poinformowałam o zawaleniu się budynku restauracji Panama. Z jakich przyczyn? Ilu rannych? Jakie szkody? Pytania, które usłyszałam, wywołały u mnie napad histerycznego śmiechu. Nie wiedziałam, co się stało, bo skąd mogłam wiedzieć? Byłam tylko młodą kobietą, która znalazła się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze. Wcześniej krzyczałam „Czy ktoś mnie słyszy?”, ale nikt nie odpowiadał. Może zawalony dach i ściany oddzieliły mnie od reszty? Tak, z całą pewnością inni też żyli. Karina, Igor i Olek. Musieli żyć.

Drżącymi palcami wystukałam dziewięć cyfr, które znałam na pamięć, nacisnęłam zieloną słuchawkę i przyłożyłam komórkę do ucha.

Jeśli miały to być ostatnie minuty mojego życia, to chciałam je w pełni wykorzystać, aby odchodząc z tego świata, nie żałować niczego.

Mikołaj musiał odebrać.

Głęboko wierzyłam w to, że jeśli Bóg sprawił, iż miałam przy sobie telefon, to miał w tym jakiś cel i pozwoli na to, że ten ostatni raz usłyszę głos mężczyzny mojego życia.

2.

MIKOŁAJ

– Ktoś dzwoni. – Sabina, nie otwierając oczu, szturcha Mikołaja w ramię. – No odbierz!

Mężczyzna jedną ręką przeciera zaspaną twarz, a drugą sięga po leżący na szafce nocnej telefon komórkowy. Kto mógł telefonować do niego w środku nocy?

– Halo... – mówi, nawet nie sprawdzając numeru.

– Cześć, Mikołaj. Już się bałam, że nie odbierzesz.

Zna ten głos.

Szybko zrzuca z siebie kołdrę i siada na łóżku. Nie, to niemożliwe – powtarza w myślach. – A może jednak?

– Jesteś tam?

– Tak, jestem... – wykrztusza w końcu z siebie.

Wstaje i wychodzi z sypialni, zamykając drzwi. Nie chce rozbudzić Sabiny ani tym bardziej tłumaczyć jej, z kim rozmawia i kiedy skończy.

– Przepraszam, że cię obudziłam, ale muszę z tobą porozmawiać.

– Nic nie szkodzi.

Wkracza do małej, pomalowanej na pomarańczowo kuchni. Z parapetu bierze papierosy, popielniczkę i zapalniczkę, po czym siada przy dobudowanym do ściany stoliku dla dwóch osób.

Emilia. Mila. Milka.

Odpala marlboro i głęboko się nim zaciąga. Ma na sobie jedynie szare bokserki, ale nie czuje zimna. Pomimo kilkustopniowego mrozu panującego na dworze w mieszkaniu jest ciepło i przytulnie.

– Jesteś zaskoczony, że dzwonię, prawda?

– Skłamałbym, gdybym powiedział, że nie. Jest środek nocy... Nie wiem dokładnie, która godzina...

– Jest po pierwszej.

– Po pierwszej – powtarza Mikołaj, obracając w palcach srebrną zapalniczkę zippo.

Gasi peta w popielniczce i od razu sięga po następnego papierosa. Drży, ale nie z chłodu, tylko z emocji, które powoli zaczyna odczuwać w całym ciele.

– Mila, czy coś się dzieje? – pyta.

– Tak... – Słyszy, jak kobieta bierze głęboki wdech. – Karina wyciągnęła mnie na zabawę karnawałową. Nie chciałam iść, ale wiesz, jaka ona jest. Chodzi za tobą tak długo, aż się zgodzisz i zrobisz to, co ma w planach. Tak więc włożyłam sukienkę, zrobiłam sobie fryzurę, makijaż i poszłam... Zespół grał naprawdę dobrze, nawet wokalistka bezbłędnie wykonała numer Anny Jantar, co wprawiło mnie w osłupienie. Później atmosfera trochę się zmieniła. Olek chciał ze mną porozmawiać. Wiedziałam, że wcześniej czy później do tego dojdzie, ale nie byłam jeszcze na to gotowa. Wzięłam więc szybko torebkę i wykręciłam się od tego, mówiąc, że muszę iść do toalety.

Nagle Emilia milknie, w słuchawce Mikołaj słyszy jedynie jej cichy oddech.

– Kim jest Olek? – pyta po minucie.

– To mój przyjaciel, któremu na mnie zależy, a którego ja... ranię swoją obojętnością.

– On cię kocha.

– Tak, ale ja... ja go nie kocham, Mikołaj, nie kocham.

– Dlaczego więc po prostu mu tego nie powiesz?

– Bo nie potrafię komuś złamać serca. To najgorsza zbrodnia ze wszystkich, jakie można popełnić.

– W takim razie jestem ostatnią osobą na świecie, z którą powinnaś rozmawiać i od której powinnaś oczekiwać jakichkolwiek rad.

– Nic nie rozumiesz.

– Mila, ja wielu rzeczy nie rozumiem. Na przykład tego, dlaczego do mnie dzwonisz teraz, o pierwszej w nocy, po tylu latach milczenia?

– Jak powiem ci, że tęskniłam, to uwierzysz?

– Ach, Mila...

– Odpowiedz.

Mikołaj wstaje od stołu i podchodzi do okna. Odsłania ręką firanę i spogląda na zaśnieżoną ulicę. Gdzieś tam jest Emilia, która kiedyś była całym jego światem i która teraz mówi mu, że za nim tęskni. Czy jej wierzy? To pytanie nie wymaga głębszego zastanowienia. Oczywiście, że jej wierzy. Emilia jest jedyną osobą na świecie, która nigdy go nie okłamała.

– Wierzę ci – mówi zgodnie z prawdą.

– A ty? – pyta.

– A ja co?

– Tęsknisz za mną?

– Mila, to nie jest takie proste.

Jak ma jej powiedzieć, że w sypialni śpi Sabina – jego narzeczona, którą za osiem dni ma poślubić.

– To jest proste, tylko że ty to sobie utrudniasz.

– Nie uważasz, że przeszłość powinno się zostawiać za sobą?

– Mikołaj, jeśli kogoś masz, to nie musisz tego przede mną ukrywać.

– Wiem.

– Więc jak, masz kogoś?

– Mam.

– To dobrze, to dobrze... Ale pozwolisz, że zmienię temat... – Głęboko wzdycha. – Posłuchaj, kiedyś powiedziałeś mi, że zawsze mogę na ciebie liczyć, że pomożesz mi, gdy będę potrzebować twojej pomocy... Pamiętasz?

– Oczywiście, że pamiętam. Nadal możesz na mnie liczyć.

– Mam małą prośbę.

– Słucham?

– Mów do mnie.

– Co?

– Mów do mnie – powtarza. – Cały czas do mnie mów. Proszę, to moja jedyna prośba.

– Ale o co chodzi? Mi... – Urywa, widząc, jak ulicą jedzie straż pożarna na sygnale. Za nią kolejna i kolejna. I pogotowie. I policja.

– Mikołaj, mów do mnie! – krzyczy Emilia, a później kilka razy cicho kaszle. – O nic więcej cię nie proszę.

Mikołaj odsuwa się od okna. Coś w głosie Emilii przeraża go, ale nie wie jeszcze co. Jest jednak pewien, że ta rozmowa zmienia wszystko, wywraca całe jego dotychczasowe życie do góry nogami.

3.

EMILIA

Słysząc w słuchawce ciche sygnały pogotowia, mam ochotę przyciągnąć kolana do brody i w pozycji embrionalnej zaczekać na swój koniec. Nie mogę jednak poruszyć nogami, więc takie ułożenie nie wchodzi w grę. W sumie to nie mam zbytniego wyboru. Muszę leżeć na brzuchu z głową odwróconą w jedną lub w drugą stronę. Luksusem tego nazwać nie można, ale też nie mam prawa narzekać. Trzymam przy uchu komórkę – po drugiej stronie jest Mikołaj. Mówi do mnie. Jego twardy i zarazem ciepły głos delikatnie rozchodzi się po moim ciele, kojąc wszystkie rany zadane przez samotność.

– Mila, dlaczego milczysz? – pyta.

Dlaczego? Dobre pytanie – myślę, przygryzając dolną wargę. Powinnam mówić, cały czas, bez żadnej przerwy. Powinnam wyrzucić z siebie każdą myśl, powiedzieć, co mnie boli, a co cieszy, o czym marzę, za czym tęsknię, czego żałuję. I co najważniejsze – powinnam powiedzieć, że kocham. Jakim prawem moja usta pozostają zamknięte, skoro to moja ostatnia szansa? Przecież nie jestem tchórzem!

Rozchylam wargi... i zaraz momentalnie je zaciskam. Nie mogę wyznać mu miłości. On ma dziewczynę. Nie mam prawa wchodzić z butami w jego życie, związek, który tworzą. Co z tego, że go kocham? Na świecie jest miliard ludzi takich jak ja – ludzi, którzy kochają w ciszy. To, że Mikołaj jest dla mnie całym światem, nie znaczy, że ja jestem dla niego tym samym. To nie jakaś komedia romantyczna, a szara i brudna rzeczywistość!

– Mila?! – Jestem niemal pewna, że właśnie odpala papierosa. Zawsze gdy rozmawiał przez telefon, palił. Czasem stanowczo za dużo.

– Jestem. – Staram się, aby mój głos nie drżał, ale chyba nie najlepiej mi to wychodzi. – Wiesz, chyba nie powinnam telefonować. Przepraszam, że cię obudziłam.

– Przestań...

– Mikołaj, zostawmy to tak, jak jest. Najlepiej będzie, jak się rozłączę, a ty zapomnisz, że dzwoniłam.

– Mila, skończ!

– Co skończ?! – Nagle coś we mnie pęka. Tracę nad sobą panowanie i zaczynam płakać już na dobre. – Nie masz, do jasnej cholery, bladego pojęcia, co się dzieje, gdzie jestem ani tym bardziej, co czuję. I uwierz mi, tak jest lepiej. Im mniej wiesz, tym spokojniej żyjesz.

– Nie płacz, Milka. Powiedz tylko, gdzie jesteś, a ja już jadę. Nie zostawię cię samej.

Przed moimi oczami pojawia się obraz skaczącego na jednej nodze Mikołaja, próbującego włożyć sztywne dżinsy. Ten widok pozwala mi się uspokoić. Przestaję szlochać i jednocześnie sobie uświadamiam, że Mikołaj jest gotowy pędzić mi na ratunek.

Co ja najlepszego zrobiłam?! Muszę to szybko odkręcić, bo co innego mogę uczynić? Przecież nie powiem: „Wiesz, jestem w tej nowej restauracji Panama, którą otwarto w centrum Tarnowskich Gór. Leżę pod kupą gruzu, bo niedawno budynek się zawalił, ale nie martw się, ponieważ możemy ze sobą rozmawiać”.

Gdyby Mikołaj się o tym dowiedział, od razu rzuciłby wszystko, aby mnie ratować, nawet jeśli miałoby to oznaczać dokopywanie się do mnie gołymi rękoma.

Nie mogę pozwolić, aby tak się dla mnie poświęcił – dla dziewczyny, z którą spotykał się osiem lat temu. Jestem przeszłością, częścią szczelnie zamkniętą, kartką z kalendarza, która została już zerwana. W teraźniejszości nie ma dla mnie miejsca.

– Mikołaj, nigdzie nie jedź.

Zero odpowiedzi.

– Jesteś tam?

Jakiś szum. Później dociera do mnie kobiecy głos, przerywany tak dobrze mi znanym głosem Mikołaja. Czyżby się kłócili? Przeze mnie?

Jeszcze kilka godzin temu cieszyłabym się jak małe dziecko, słysząc właśnie taką kłótnię, ale teraz targają mną wyrzuty sumienia. Dzwoniąc, wywołałam pożar, którego, choćbym nie wiem, jak chciała, nie potrafię ugasić. Ogień się rozprzestrzenił i czyni spustoszenie.

– Dobra, jestem gotowy. Gdzie jesteś?

– Nigdzie nie musisz jechać. To przed chwilą było małym załamaniem, po którym nie ma już śladu. Wszystko jest w jak najlepszym porządku.

Brzmi to tak, jakby buzowały we mnie hormony, przez co mam zmienne nastroje. – Pozwól, że jednak i tak przyjadę. Wolę się upewnić, że bezpiecznie wrócisz do domu.

Mój kochany rycerz. Jedyny mężczyzna, przy którym nigdy niczego się nie bałam... ALE STOP! On nie może po mnie jechać.

– Jestem w miejscu, do którego jak na razie nikt nie ma dostępu – mówię, połykając łzy.

– Czyli nie chcesz mnie widzieć?

– Tak, to znaczy nie. – Kurde, ta rozmowa w mojej głowie brzmiała całkiem inaczej. Szła gładko jak po maśle, a teraz co słowo to problem.

– Chciałaś już do mnie wcześniej dzwonić?

– O, tak! Nawet sobie nie wyobrażasz, ile razy trzymałam w dłoniach komórkę, a palec zawieszony był nad guzikiem z zieloną słuchawką.

– Więc co się stało, że w końcu się odważyłaś?

„Spojrzałam śmierci w oczy. To pozwoliło mi zrozumieć, że szczęście samo do mnie nie przyjdzie i że czasem trzeba postawić wszystko na jedną kartę, zaryzykować, odważyć się walczyć. Człowiek, który nic nie robi, więcej traci od tego, który robi coś cały czas. Jestem tego żywym przykładem. Właśnie dlatego teraz się odważyłam. Trochę późno, ale jak to mówią – lepiej późno niż wcale, prawda? Czuję, że jeszcze nigdy nie byłam tak odważna jak teraz, więc korzystając z tej chwili, muszę ci powiedzieć coś jeszcze. Zakochałam się w tobie tamtego marcowego dnia i kocham cię nadal, nawet bardziej. Tak jakby ten czas – całe osiem lat rozłąki – zamiast osłabić, tylko umocnił moją miłość. Nigdy nie powinnam była cię odtrącić, a ty nigdy nie powinieneś mnie zostawić. Taka prawda. Kocham cię – mimo wszystko i ponad wszystko”.

Tak powinna brzmieć moja odpowiedź, ale nie brzmi, ponieważ te słowa wypowiadam jedynie w swojej głowie. Jest coś, co nadal mnie blokuje i nakazuje milczeć. Coś, czego sama nie rozumiem...

Przygryzam dolną wargę, starając się znaleźć w sobie jakąś ukrytą siłę, ale nic z tego. Jestem zbyt słaba. Mikołaj ułożył sobie życie od nowa, poznał kogoś, zakochał się...

Czy naprawdę jak głupia wierzyłam, że tęskni za mną równie mocno jak ja za nim i że z nikim innym oprócz mnie nie potrafi się związać?

Chyba tak.

Czuję, jak po policzkach zaczynają płynąć mi łzy. Szybko ocieram je dłonią, a chwilę później uświadamiam sobie, że wcale nie muszę tego robić, ponieważ leżę pod kupą gruzu. Nikt mnie nie widzi i wszystko wskazuje na to, że już nikt mnie nie zobaczy. To smutne, ale dziadek zawsze mi powtarzał, że każdy człowiek umiera tak, jak sobie na to zasłużył.

Czym zasłużyłam sobie na śmierć w samotności? Chciałabym poznać chociaż połowiczną odpowiedź na swoje pytania.

– Dobrze, Mila, jeśli nie chcesz, to nie musisz mówić.

„Muszę, ależ muszę!” – coś we mnie krzyczy.

W tym samym czasie do moich uszu zaczynają dobiegać stłumione sygnały pogotowia i straży pożarnej.

Przyjechali. Będą szukać i ratować, ale z całą pewnością rozpoczną od miejsca, w którym znajdowała się sala główna, a mnie tam nie ma. Jestem gdzie indziej. Sama nie wiem gdzie.

– Mikołaj, wcześniej bałam się do ciebie zadzwonić. Bałam się, że nie odbierzesz, że nie będziesz chciał ze mną rozmawiać, a teraz w końcu pokonałam swój strach.

4.

MIKOŁAJ

Mija pół godziny, odkąd Mikołaj odebrał telefon. Przez ten czas zdążył się ubrać, pokłócić z Sabiną oraz wypalić jedenaście papierosów, wskutek czego mała kuchnia tonie teraz w dymie.

– Otwórz okno!

Głos Sabiny jest przepełniony złością. Kobieta stoi w progu z rękoma splecionymi na piersiach i czeka na reakcję narzeczonego. On jednak nawet nie raczy na nią spojrzeć. W złości sama podchodzi i uchyla okno. W pomieszczeniu rozbrzmiewa głośny dźwięk syren.

– Musiało się stać coś strasznego – mówi, wskazując na ulicę, którą szybko suną kolejne jednostki straży pożarnej.

– Cieszy mnie to.

– Co powiedziałeś?! – Patrzy w jego niebieskie oczy.

Mikołaj odsuwa na chwilę komórkę od ucha.

– Daj mi porozmawiać, proszę.

– Ale kto to? I o co chodzi?

– To Mila i nie wiem, o co chodzi.

– Jaka Mila? – Sabina podnosi głos.

– Później ci wszystko wytłumaczę, dobrze?

– No dobrze... – Niechętnie wychodzi z kuchni, zostawiając narzeczonego samego.

Gdy Mikołaj ponownie przykłada komórkę do ucha, słyszy:

– Chcesz wiedzieć, o co chodzi? Dobrze, powiem ci. Ale najpierw musisz mi odpowiedzieć na jedno pytanie, które nie daje mi spokoju.

– Pytaj, o co tylko chcesz.

– Kochałeś mnie? – szepcze.

Nagle świat przed oczami Mikołaja zaczyna wirować, wspomnienia powracają, uczucia odżywają. Znów staje się dwudziestotrzyletnim chłopakiem, który gdy poznał Emilię, na nowo zaczął wierzyć w lepsze życie.

20 marca 2002

5.

MIKOŁAJ

Zaraz po wejściu do dużego nieotynkowanego garażu Mikołaj gwiżdże z zachwytu, bo oto na samym środku stoi piękna syrena 105 z siedemdziesiątego czwartego roku. Igor, z którym pracuje, zaprosił go do siebie, aby pochwalić się starym samochodem, który chce odrestaurować.

– No, no. – Podchodzi do podniesionej maski i zaczyna przyglądać się silnikowi. – Ile to ma koni?

– Czterdzieści. – Igor się uśmiecha. – Osiemdziesiąt cztery dziesiąte litra.

– Rakieta. – Mikołaj się śmieje. – Ale powiedz, udało ci się już odpalić?

– Niestety nie. – Igor wyciera ręce ze smaru w brudną ścierkę. – Jutro ma przyjechać znajomy mechanik, więc może on powie, co jest grane z tym moim cackiem. – Klepie dach słynnego polskiego samochodu.

– Pewnie trochę pracy i pieniędzy będziesz musiał tu włożyć, ale za to później, gdy będziesz mógł już się przejechać... To będzie bezcenne!

Igor z uśmiechem kiwa głową. W tym samym momencie masywne drzwi do garażu otwierają się i do środka wchodzą dwie dziewczyny. Machają im tylko i od razu podchodzą do ustawionych po lewej stronie starych kuchennych mebli. Jedna z dziewczyn – wysoka, o krwistorudych włosach – otwiera szafkę i wyciąga z niej czarne pudełko, a druga – o brązowych włosach i z aparatem na zębach – wysuwa rękę tak, jakby chciała coś pokazać przyjaciółce.

– Dziewczyny! – woła Igor. – Może najpierw przywitacie się z moim kolegą, co?

– Chwilę – odpowiada ta z aparatem na zębach. – Skaleczyłam się. Karina opatrzy mi rękę i już do was podchodzimy.

– Dobra. – Igor sięga po paczkę papierosów. – Chcesz? – Częstuje Mikołaja.

– Dzięki. – Wyciąga z niej jednego i wkłada sobie do ust.

– Aaaaaaa! – krzyczy nagle Karina i odskakuje od przyjaciółki jak oparzona. – Mila, powiedziałaś, że lekko się skaleczyłaś, a ty masz jakąś cholerną dziurę w ręce!

– Nie przesadzaj.

– Nie przesadzam! Coś ty zrobiła?!

Mikołaj razem z Igorem podchodzą do dziewczyn i spoglądają na lewą dłoń tej brązowowłosej. Rana ma około dziesięciu centymetrów i ciągnie się od palca wskazującego aż do połowy przedramienia.

– Mila! – Igor łapie się za głowę. – Z tym trzeba od razu do szpitala!

Widząc, że krew zaczyna coraz mocniej płynąć, barwiąc betonową posadzkę na czerwono, Mikołaj sięga po bandaż uciskowy znajdujący się w czarnym pudełku i zaczyna zawijać dłoń dziewczyny.

– Teraz możemy jechać na pogotowie – mówi, związując w kokardę końcówkę opatrunku. – Na pewno będzie trzeba szyć.

– Nagrabiłaś sobie. – Karina wymierza w przyjaciółkę palec wskazujący, po czym spogląda na wysokiego ciemnego blondyna o niezwykle niebieskich oczach i kilkudniowym zaroście. – Karina jestem. – Wyciąga do niego rękę.

– Mikołaj. – Chłopak delikatnie ściska jej bladą dłoń.

– A to Emilia, w skrócie Milka – wtrąca się Igor, wskazując na dziewczynę z zabandażowaną dłonią o przestraszonym wzroku. – A teraz jedźmy już.

– Igor, od ciebie na kilometr czuć piwo – mówi Emilia. – Mam nadzieję, że nie masz zamiaru prowadzić.

Chłopak marszczy brwi.

– Mikołaj będzie kierowcą, prawda? – Patrzy na przyjaciela.

– Jasne – stwierdza chłopak bez jakiegokolwiek wahania.

*

Cała czwórka wychodzi z garażu w jednym momencie. Na dworze słońce zdążyło się już schować za ciemnymi, kłębiastymi chmurami, wskutek czego panuje szarość. W powietrzu czuć zapach dymu wydobywającego się z kominów okolicznych budynków. Emilia zatrzymuje się przy czarnym volkswagenie golfie i spogląda naprzeciwko na duży brzoskwiniowy dom.

– Dziadek nic nie wie – mówi cicho. – Jak długo nie będę wracać, to zacznie się martwić.

– Zadzwonię do niego ze szpitala – zapewnia Karina.

– Dobrze. – Dziewczyna w odpowiedzi kiwa głową i wchodzi do samochodu.

Mikołaj odpala starego golfa i rusza. Włącza równie stare radio, nastawione na RMF FM. Z głośników wydobywa się głos nieznanej mu wokalistki, przerywając panującą w samochodzie ciszę.

Chłopak ukradkiem spogląda we wsteczne lusterko. Dostrzega w Emilii coś pięknego – pomimo jej przetłuszczonych włosów, spoconej twarzy, aparatu na zębach, który od razu zauważył i który natychmiast mu się spodobał, oraz znoszonego dresu. Dziewczyna ma w sobie coś, czego nie potrafi racjonalnie wytłumaczyć.

– Powiesz nam w końcu, co się stało? – pyta Igor. Jest wyraźnie rozzłoszczony i równocześnie zatroskany.

– Chciałam tylko pociąć drzewo.

– Żartujesz sobie! – wykrzykuje. – Tylko mi nie mów, że odpaliłaś tę starą piłę, która od lat stoi w kącie twojej piwnicy! Jezu Chryste, co ci strzeliło do głowy?!

– Chciałam tylko... – Głos Emilii się załamuje.

– Tyle razy razem z Igorem powtarzałam ci, że to powinien robić Robert! Tyle razy... – Karina kręci głową z bezsilności. – Czasami nic do ciebie nie dociera.

– Łatwo wam mówić! – Dziewczyna prycha.

– Łatwo?! – Igor ze złości aż czerwienieje na twarzy. – Gdybyś choć raz nie starała się być taka idealna, to nic by ci się nie stało!

– Igor, skończ! – Mikołaj postanawia bronić Emilii. Widzi we wstecznym lusterku, jak ta walczy ze łzami. – Chyba nie pora teraz na reprymendę, co?

Igor od razu milknie.

– Dziękuję – szepcze dziewczyna.

– Nie ma za co. – Mikołaj się uśmiecha, wjeżdżając na parking szpitala.

*

Mijają dwie godziny, odkąd Emilią zajął się lekarz, a Mikołaj, nie wiedzieć czemu, zaczyna coraz bardziej się denerwować. Emilia jest dla mnie obcą osobą – powtarza sobie, gasząc papierosa na chodniku przed izbą przyjęć. Ale to nic nie pomaga, bo ta dziewczyna ma w sobie coś, co coraz bardziej go przyciąga.

Nie rozumie, co się z nim dzieje ani dlaczego jego myśli wciąż biegną ku Emilii, skoro jest z Edytą i jest z nią szczęśliwy. Chyba.

6.

EMILIA

– Założyliśmy pani dwadzieścia jeden szwów i usztywniliśmy rękę gipsem. Ma pani naprawdę dużo szczęścia, bo gdyby przecięła sobie pani nerwy, to same szwy by nie pomogły.

– Więc będzie dobrze? – pytam. Mam już dość szpitala.

– To się okaże. – Wysoki blondyn w białym lekarskim kitlu z plakietką na piersi „doktor medycyny Leszek Baraniuk” marszczy brwi. – Wszystko zależy od tego, jak rana będzie się goić, czy porobią się zrosty. Nie wiadomo, czy odzyska pani pełną sprawność.

– Chwila... – wchodzę mu w słowo. – Jak to, czy odzyskam pełną sprawność? Ja ją muszę odzyskać!

Nagle dociera do mnie, co tak naprawdę się stało i do czego to może doprowadzić. Czy naprawdę mogę już nigdy więcej nie poruszyć palcami? Robi mi się słabo.

– Niech się pani uspokoi – mówi z troską przystojny doktor. – Nikt nie mówi, że będzie pani miała niesprawną dłoń. Broń Boże! Są naprawdę duże szanse na to, że dzięki krótkiej rehabilitacji pani ręka będzie tak sprawna jak przed wypadkiem.

– Dobrze – mruczę pod nosem. – Czy mogę już pójść do domu?

– Przygotuję dla pani wypis i receptę i będzie pani wolna. – Uśmiecha się.

Karina, będąc przy mnie, pewnie próbowałaby mnie teraz zeswatać z lekarzem. Ona nigdy nie przepuszcza takich okazji. Ale pewnie też znalazłaby sposób na rozśmieszenie mnie, co naprawdę by mi się przydało. Potrzebuję czegoś, co pomogłoby mi choć na chwilę zapomnieć o tej przeklętej ręce, która jest mi niezwykle potrzebna.

Jak mam bez niej szyć?

Gdyby tylko Robert był normalnym bratem, który potrafi pomóc w domu... a nie tylko zjeść, wyspać się i wyjść gdzieś na cały dzień. Naprawdę nic go nie obchodzi, a w szczególności obowiązki domowe. Jak to on mówi: „Jestem młody i nie muszę się o nic martwić, ani tym bardziej niczego robić. Młodość to czas na zabawę, a nie na zamartwianie się przyziemnymi sprawami”. W pewnym sensie go rozumiem, bo w wieku dziewiętnastu lat powinno się myśleć o maturze, studiach i pierwszych poważnych związkach, a nie zajmować się rachunkami, sprzątaniem, zakupami, gotowaniem oraz wszystkimi innymi domowymi sprawami. Życie jednak bywa niesprawiedliwe, żeby nie powiedzieć okrutne – i niestety nic na to nie można poradzić. Ja się pogodziłam z tym, co przyniósł nam los, ale Robert postanowił walczyć o swoją młodość, nawet jeśli przy tym miał krzywdzić najbliższych.

Po długich dziesięciu minutach przystojny doktor Leszek Baraniuk przynosi mi wypis i receptę, udziela kilku wskazówek, a potem się żegna. Trzymając w prawej ręce kilka kartek, wychodzę z sali z powrotem na izbę przyjęć. Igor i jego przyjaciel siedzą na plastikowych krzesłach ustawionych przy niebieskiej ścianie i o czymś rozmawiają.

Mikołaj – przypominam sobie imię niebieskookiego blondyna i na chwilę zatrzymuję na nim wzrok. Dłuższe włosy na czubku głowy, krótsze przy uszach, pełne usta i proste zęby, jednodniowy zarost. Dobrze zbudowany. Naprawdę nie wiem, dlaczego stoję jak ten słup soli i wpatruję się w chłopaka zamiast się ruszyć.

A może wiem...

Nieważne – głośno wypuszczam wstrzymywane powietrze i zaczynam iść w ich kierunku. W tym samym momencie ze szpitalnej toalety wychodzi Karina. Wyraźnie poirytowana mówi coś pod nosem i wyciera mokre ręce w dżinsy. Jednak na mój widok od razu się rozpromienia. Podchodzi do mnie i się uśmiecha.

– O nie... – Widząc moją dłoń, kręci z dezaprobatą głową. – No to się urządziłaś, kochana. – Obejmuje mnie ramieniem. – Ale nie martw się, ja ci we wszystkim pomogę.

– We wszystkim? – Unoszę pytająco brwi.

– Prawie we wszystkim. – Od razu się poprawia.

– Chodźmy już. – Igor wstaje i nie patrząc na nikogo, wychodzi z izby przyjęć.

– Chyba przechodzi PMS – mówi Mikołaj i narzuca mi na ramiona swoją kurtkę.

Karina wybucha śmiechem.

– Nie dość, że zabawny, to jeszcze i dżentelmen. – Nachyla się do mnie i ścisza głos: – Bierz się za niego, bo inaczej ja to zrobię.

*

Na miejsce zajeżdżamy w piętnaście minut. Mikołaj parkuje samochód przy samej furtce prowadzącej do mojego domu i już chce się pożegnać, ale niespodziewanie, zaskakując nawet samą siebie, zapraszam go na gorącą herbatę.

Może to te leki przeciwbólowe tak na mnie działają? Może to przez nie, nie chcę jeszcze się żegnać z tym wysokim chłopakiem?

Może...

Nie wiem do końca, co się ze mną dzieje, ale podobało mi się to, co czuję. Ta dziwna mieszanka spokoju oraz szczęścia wprawia mnie w błogi stan.

Chcę tak trwać i trwać.

A potem trwać jeszcze dłużej.

To z całą pewnością wina leków. Nie ma innego wytłumaczenia.

7.

MIKOŁAJ

Zaraz po wejściu do domu Emilii Mikołaj czuje zapach słodkich jabłek i cynamonu.

Odwiesza podaną mu przez dziewczynę kurtkę na wieszak w ciemnobordowym holu i przechodzi za Kariną i Igorem do salonu połączonego z kuchnią. Duża niebieska rogowa kanapa oraz fotel zasłane są kocami w kwiaty i leżą na nich różnokolorowe poduszki – dodają trochę życia szarym ścianom salonu, przy których stoją wysokie regały pełne książek.

Przestronna biała kuchnia połączona z salonem wyspą o grafitowym blacie powala na kolana swoją elegancją, ale równocześnie nie pasuje do całości wnętrza. Za prostokątnym stołem siedzi starszy siwowłosy mężczyzna i czyta gazetę. Na widok Emilii od razu ją odkłada i wstaje.

– Dobrze, że już jesteś – mówi zachrypniętym głosem i całuje wnuczkę w czoło. – Będzie dobrze, prawda?

– Oczywiście, dziadku – zapewnia dziewczyna.

– A mogę wiedzieć, co tak ładnie pachnie? – Karina zagląda do piekarnika i gwiżdże z zachwytu, widząc białe foremki, z których wystaje zarumieniona kruszonka. – Czy to jest to, co myślę?

– Tak. – Dziadek Emilii kiwa głową. – Jabłka z cynamonem pod kruszonką.

– Mniam!

–Jak mniam, to bądź tak dobra i wyciągnij wszystko z pieca, a wy siadajcie. – Dziadek wskazuje na krzesła, a sam podchodzi do wiszącej przy lodówce szafki i wyciąga z niej kryształową karafkę. – Kto się napije naleweczki? – Staje obok Mikołaja i stawia szkło na stole. – My się chyba jeszcze nie znamy. Jestem Tadeusz, dziadek tej młodej damy. – Wskazuje na brunetkę opierającą się plecami o lodówkę.

– Mikołaj. Kolega z pracy Igora.

– Miło mi cię poznać, chłopcze. Mów mi „dziadek”, bo wiesz, ja dla wszystkich jestem dziadkiem. – Uśmiecha się. – To jak, Mikołaj, napijesz się naleweczki? Z aronii. Bardzo zdrowa.

– Z miłą chęcią, ale jestem samochodem...

– Za to ja się napiję – burczy pod nosem Igor.

– Jak zawsze. – Karina kładzie przed każdym foremkę z zapieczonymi jabłkami pod kruszonką, którą dodatkowo posypuje cukrem pudrem. – Ty, Igor, to nigdy nie odmawiasz alkoholu.

– Zejdź ze mnie.

Dziadek wyciąga kieliszek i kładzie go przed Igorem.

– A co ty taki naburmuszony jesteś? – pyta.

– A bo mnie szlag trafia, jak patrzę na Milę! Zamiast poprosić o pomoc, to będzie sama próbować robić coś, czego nie potrafi.

– Uparta jest. – Starszy mężczyzna siada za stołem obok Kariny. – Po swojej babci to odziedziczyła. Moja Helenka też była uparta.

– Dobra, koniec tego! – Emilia podnosi głos. – Jestem uparta i nic na to nie poradzicie. Poza tym nic takiego mi się nie stało.

– Nic takiego?! – Rudowłosa dziewczyna uderza otwartymi dłońmi w blat stołu. – Spójrz na swoją rękę. Mila, na miłość boską...

– Dosyć. – Tadeusz wstaje, podchodzi do wnuczki i ją przytula. – Co się stało, to się nie odstanie, i zakończmy już ten temat.

– Ale... – Karina jest wyraźnie zawiedziona, że nie może dopowiedzieć swojej reprymendy. – Ale co z naszymi zajączkami? – pyta smutnym głosem.

– Mogłam się domyślić, że o to chodzi! – śmieje się Emilia. – Biegnij na górę do mojego pokoju.

– Mówisz poważnie?

– No biegnij.

Karina szybko opuszcza kuchnię i już po chwili wraca z dużym kartonowym pudłem pełnym szmacianych zajączków z kolorowymi uszami, które zrobiła Emilia.

– Jesteś niesamowita! – piszczy z podniecenia. – Kiedy ty je uszyłaś?

– W nocy.

– Szyłaś całą noc?

– Tak. – Emilia kiwa głową.

– Mila, jesteś najlepsza. – Karina przenosi wzrok z przyjaciółki na Mikołaja. – To najwspanialsza dziewczyna pod słońcem. Jeszcze o tym nie wiesz, ale z całą pewnością, gdy tylko lepiej ją poznasz, to przyznasz mi rację.

– Z całą pewnością. – Mikołaj się uśmiecha. W tym samym momencie po raz kolejny czuje wibrację swojego telefonu, który skryty jest w kieszeni spodni. Wie, że dzwoni Edyta, ale teraz, będąc przy Emilii i jej najbliższych, zapomina o całym świecie.

I chociaż ma świadomość, że nie wyniknie z tego nic dobrego, to jednak brnie w to – leci do tej dziewczyny niczym ćma do światła.

Mikołaj od dwóch lat mieszka w ciasnej kawalerce, w której przeważnie panuje spokój i cisza, co niezwykle mu przeszkadza. W domu Emilii jeden przekrzykuje drugiego i chociaż Mikołaj tych ludzi tak naprawdę jeszcze wcale nie zna, to czuje się tutaj jak u siebie w domu. W domu, którego niezwykle mu brakuje.

*

Godzinę później Mikołaj żegna się z Emilią ze smutkiem, bo wie, że oznacza to powrót do jego nieudanego życia.

Stoi przy drzwiach wyjściowych i patrzy na dziewczynę tak, jakby chciał zapamiętać jej twarz na zawsze.

– Mam coś na budzi? – pyta ona.

– Ni... Nie – bąka zmieszany. – Chciałem tylko powiedzieć, że jeśli będziesz potrzebowała jakiejkolwiek pomocy, to zadzwoń.

– Dobrze. – Emilia się uśmiecha, ukazując swój aparat na zębach. – Tylko że nie mam twojego numeru, a poza tym już i tak bardzo mi pomogłeś. I chciałam ci za to podziękować.

– Nie musisz mi za nic dziękować, a to – Mikołaj na starym rachunku szybko zapisuje ciąg liczb – mój numer. W razie czego dzwoń.

– Dobrze. I jeszcze raz dziękuję.

*

Potem wraca do swojego mieszkania, a tam czeka już na niego Edyta. Siedzi na rozłożonej kanapie, której Mikołaj, szczerze mówiąc, nigdy nie składa i obraca w dłoniach swój telefon komórkowy. Na widok chłopaka wstaje i wymierza w niego palec wskazujący.

– Gdzieś ty był?! – syczy przez zaciśnięte ze złości zęby. – I dlaczego nie odbierałeś, jak dzwoniłam?!

– Uspokój się. – Mikołaj wyciąga z kieszeni paczkę marlboro, wysuwa z niej papierosa, odpala i głęboko się zaciąga dymem.

Edyta jest wysoką i szczupłą brunetką o czarnych oczach i pełnych ustach. Potrafi Mikołaja rozśmieszyć jak mało kto i poznała historię jego rodziny, dzięki czemu chłopak nie musi już niczego tłumaczyć.

Edyta zna go na wylot, była przy nim w najcięższych chwilach w jego życiu, dbała o niego... Ale ostatnio coraz częściej nie potrafią dojść do porozumienia. Ona chce iść dalej, zostawić przeszłość za sobą i po prostu zacząć żyć. Dla Mikołaja przeszłość jest teraźniejszością, wciąż żyje tym, co się stało, nadal pragnie poznać prawdę, chociaż nie wie, do czego go to doprowadzi.

– Musiałem pomóc Igorowi – mówi chłopak, siadając na kanapie. – Wypił, a jego przyjaciółka zraniła się w rękę i szybko trzeba ją było zawieźć do szpitala, więc sama rozumiesz.

– To odpowiedź na moje pierwsze pytanie. – Edyta opiera dłonie na biodrach. – A drugie?

– Zostawiłem telefon w aucie – kłamie. Jest to pierwszy raz, gdy okłamuje Edytę. I czuje się przez to podle.

Dziewczyna po chwili milczenia się uśmiecha.

– Dobra, wierzę ci, ale żeby było mi to ostatni raz.

– Obiecuję.

– A teraz przytul mnie. – Siada przy Mikołaju i wtula się w jego umięśniony tors.

21 marca 2002

8.

EMILIA

Zapomniałam wykupić receptę, wskutek czego zostaję bez środków przeciwbólowych. Miałam nadzieję, że dam radę i dotrwam spokojnie do rana, ale poddaję się o drugiej w nocy, gdy z bólu zaczynam zaciskać zęby na poduszce.

Potrzebuję jak najszybciej dostać się do apteki.

Wyskakuję szybko z łóżka i sięgam po telefon komórkowy. Najpierw mam zamiar zadzwonić do Igora, ale szybko sobie uzmysławiam, że nie jest to najlepszy pomysł. Po pierwsze dlatego, że Igor wyraźnie jest na mnie wściekły za to, że zamiast poprosić go o pomoc przy cięciu drzewa, próbowałam zrobić to sama, a po drugie w pojedynkę wypił całą karafkę aroniówki dziadka, a to mówi samo za siebie.

Zostaje mi jedynie Karina. Jednak zanim do niej telefonuję, biorę jeszcze do ręki rachunek z Tesco, na którym z tyłu zapisany jest numer Mikołaja.

– Chyba sobie żartujesz! – karcę sama siebie.

Odkładam go z powrotem na biurko i dzwonię do Kariny.

Moja najlepsza przyjaciółka odbiera dopiero po pięciu minutach, mimo iż ciągle wiszę na linii, a po kolejnych dziesięciu budzi się na tyle, aby zrozumieć, co do niej mówię.

– Poważnie? – sapie. – Chcesz teraz jechać do apteki?

– Tak.

– Ale poważnie?

– Tak, Karina, poważnie. Muszę wykupić te leki, bo inaczej odrąbię sobie rękę, rozumiesz?

– No dobra – mówi w końcu. – Będę za dziesięć minut. – Rozłącza się.

Z wielkim wysiłkiem naciągam dżinsy i sweter, po czym schodzę na parter. Zapalam światło w kuchni i siadam za stołem. Jestem pewna, że czekanie na Karinę z całą pewnością się wydłuży, dlatego robię sobie niezgrabną kanapkę z szynką oraz ciepłą herbatę.

Zdążyłam już ją wypić, a Kariny nadal nie ma. Co prawda wiem, że nie wychodzi z domu bez dokładnie ułożonych włosów i delikatnego, ale bardzo starannego makijażu, ale żeby malować się o trzeciej nad ranem? Przecież to przesada.

Gdy ponownie wybieram jej numer, słyszę, jak otwierają się drzwi wejściowe. Odkładam telefon komórkowy na blat i wychodzę do holu. Wcześniej przekręciłam zamek w drzwiach, aby Karina nie musiała korzystać z dzwonka i nie obudziła dziadka, ale to nie ona. Do domu wkracza Robert.

– Cześć, siostra. – Ściąga kurtkę i ją odwiesza.

– Do cholery, Robert! Jest trzecia nad ranem, środek tygodnia! Gdzie ty się podziewałeś?

Robert jest wysokim i umięśnionym dziewiętnastolatkiem. Ma turkusowe oczy, ciemne włosy i niezwykle uroczy uśmiech, którym przyciąga spojrzenia płci przeciwnej. To przystojny i bardzo inteligentny chłopak, ale marnuje sobie życie. Zamiast wybaczyć rodzicom lub chociaż pogodzić się z tym, co nam zrobili, on próbuje za wszelką cenę im dokopać – ale tak naprawdę dokopuje samemu sobie, mnie i dziadkowi.

To smutne.

– Nie zaczynaj znowu tych swoich reprymend. – Już ma mnie minąć, aby pójść spać do swojego pokoju, gdy jego wzrok pada na moją rękę. – A tobie co się stało?

– Miałam mały wypadek.

– A możesz jaśniej?

– Jaśniej? – Ni stąd, ni zowąd staje przy nas dziadek. Ma na sobie piżamę w paski i brązowe kapcie. – Miałeś pociąć drzewo do palenia, ale jak zwykle tego nie zrobiłeś. Emilia przez ciebie mogła stracić rękę!

– Ale nie straciła. – Robert macha dłonią, mija nas i idzie na górę.

– Nie mam do niego siły – mówi dziadek.

– Nie denerwuj się. – Obejmuję go ramieniem. – Może jeszcze z tego wyrośnie i zmądrzeje.

– Wątpię.

– Ale, dziadku...

– To jest skutek wychowywania się bez rodziców.

Po tych słowach wchodzimy do kuchni, gdzie dziadek robił sobie herbatę z cytryną i miodem.

– Ręka boli? – pyta po chwili, siadając z kubkiem gorącego naparu przy stole.

– Jak cholera, ale spokojnie, zaraz zjawi się Karina. Pojadę z nią do apteki, wykupię receptę i będzie lepiej.

– Chcesz jechać z Kariną? – Zaczyna się śmiać. – Jesteś tego pewna?

Przez ten ból zupełnie zapomniałam o tym, że Karina, pomimo tego, że ma prawo jazdy, zupełnie nie radzi sobie z prowadzeniem samochodu. Nie potrafi wyczuć sprzęgła, a biegi zmienia tak nerwowo, że szarpie przy tym całym autem.

– O nie! – Również zaczynam się śmiać. – Ciekawe, czy w ogóle dojedziemy do apteki.

– A czemu mielibyśmy nie dojechać? – Do kuchni wchodzi moja przyjaciółka.

Ubrana jest w jasne dżinsy, które opinają jej pośladki, pomarańczową bluzkę oraz czarny płaszcz i seledynowy szal. Jej włosy są starannie wyprostowane, rzęsy ma pociągnięte czarnym tuszem, a policzki pokryte różem. Wygląda naprawdę zjawiskowo, ale czemu tu się dziwić, skoro czekałam na nią całą godzinę.

– Wreszcie jesteś. – Wstaję zza stołu. – Chodź, jedziemy.

– A może najpierw kawa?

– Najpierw apteka. – Pozostaję nieugięta. – No już, Karina. Raz, dwa.

Dziewczyna niechętnie rusza za mną w kierunku drzwi wyjściowych. Zielony seat ibiza, którego właścicielem jest jej tata, stoi przed płotem otaczającym mój dom. Gdy tylko zajmuję miejsce pasażera, zapinam pasy i wbijam paznokcie prawej ręki w obicie fotela.

Trzeba było zadzwonić do Mikołaja.

Karina zapina swój pas i przekręca kluczyk w stacyjce. Silnik zaczyna pracować. Powoli wciska pedał gazu i wrzuca bieg. Samochód szarpie do przodu. Silnik gaśnie.

– Cholera jasna! – Ponownie przekręca kluczyk w stacyjce i tym razem na szczęście udaje jej się ruszyć z miejsca.

Autem znów szarpie, ale powoli przemieszczamy się do przodu i można to uznać za sukces.

– Nie cierpię samochodów – mówi Karina, wjeżdżając na puste rondo. – Nie rozumiem, jak można wyczuć to pieprzone sprzęgło.

– Och, można. Trzeba tylko...

– Tak, wiem! – prycha. – Dla ciebie wszystko jest takie łatwe. Szkoda tylko, że nie masz plastiku, który upoważnia do prowadzenia.

– Nie musisz mi o tym przypominać.

Karina dobrze pamięta, że nie mam prawa jazdy i też wie, dlaczego tak jest. I choćby tylko dlatego nie powinna mi o tym przypominać. Wszystko to, co zdarzyło się tamtej nocy, powinno zostać wymazane z pamięci raz na zawsze.

– Przepraszam. – Uderza otwartą ręką w kierownicę, kiedy samochód gaśnie na zakręcie. – Nie należało tego mówić. To nie twoja wina...

– Dobra już. – Próbuję się uśmiechnąć, bo naprawdę nie chcę ciągnąć tego tematu ani sekundy dłużej. – W ramach przeprosin pomożesz mi się wykąpać i umyć włosy.

– Mam być twoją pieprzoną pielęgniarką? – Marszczy brwi.

– Tak jest.

– Ale to cię będzie drogo kosztować.

– Postaram się przygotować dla ciebie omlet z brokułami.

– Super! – Karina z podekscytowania za mocno naciska na hamulec, wskutek czego obie lecimy do przodu i gdyby nie zapięte pasy, znalazłybyśmy się na przedniej szybie.

– Karina!

– Przepraszam. – Robi minę niewiniątka. – Ale dojechałyśmy całe i zdrowe. – Wskazuje ręką aptekę znajdującą się na rynku. – Melduję, że jesteśmy na miejscu.

– I całe szczęście.

Wykupuję szybko receptę i już w drodze powrotnej połykam tabletki. Karinie samochód gaśnie tylko raz i docieramy do domu całe i zdrowe, w towarzystwie typowych szarpnięć przy zmianie biegów. Może gdyby jeździła codziennie, a nie raz na trzy miesiące, to wyrobiłaby się i wreszcie wyczułaby sprzęgło.

Może.

Nic jednak nie wskazuje na to, aby miało się tak stać, ponieważ Karina unika prowadzenia samochodu jak ognia.

Zaraz po wejściu do domu włączam kino domowe i puszczam płytę Anny Jantar. Miłość do jej muzyki przekazała mi babcia Helena. Mówiła, że głos Anny to dar od niebios – i w zupełności się z nią zgadzam. Anna dociera do najgłębiej ukrytych zakamarków mojej duszy. Uwielbiam, gdy śpiewa: „Nic nie może przecież wiecznie trwać”.

Niesiona wokalem polskiej królowej lat siedemdziesiątych sięgam po miskę i jajka. Dotychczas nie zdawałam sobie sprawy, że robienie omleta jedną ręką może okazać się trudne... Zamiast trafić jajkiem do miski, trafiam na podłogę.

– Cholera! – klnę pod nosem.

– Odsuń się. – Do kuchni wchodzi dziadek i od razu postanawia mi pomóc.

Dziadek jest najwspanialszym człowiekiem pod słońcem. Jedyną osobą, która mnie kocha i dla której jestem ważna. To dzięki niemu stałam się tym, kim jestem. Dziadek nie jest dla mnie tylko dziadkiem, ale także mamą i tatą w jednej osobie. Moim bohaterem! Zrobiłabym dla niego wszystko, ale że nie jestem złotą rybką, która spełnia życzenia, to postanowiłam chociaż sprawić, żeby jego starość była spokojna i pełna miłości.

– Co mi się tak przyglądasz? – Dziadek pytająco unosi brwi.

– Tak sobie patrzę. – Uśmiecham się. – Wiesz, że jesteś najwspanialszym mężczyzną na świecie?

– Najwspanialszego to dopiero poznasz. Chyba że już go poznałaś, tylko jeszcze nie zauważasz.

– Ach, dziadku, po co sobie komplikować życie miłością?

– Gdy zakochasz się naprawdę, to nie skomplikujesz sobie życia.

– Też jej to powtarzam. – Karina opiera się o wyspę łączącą salon z kuchnią. – Miłość to najwspanialsza rzecz, jaka może się zdarzyć człowiekowi.

– I kto to mówi? – prycham. – Przecież jesteś nieszczęśliwie zakochana w Igorze.

– A dlaczego od razu nieszczęśliwie?

– Bo on cię nie kocha – stwierdzam fakt.

– Kocha, tylko jeszcze to do niego nie dotarło. Jesteśmy młodzi i mamy czas.

– Widzisz? – Dziadek wlewa do roztrzepanych jajek trochę mleka. – Bierz przykład z Kariny.

O tak, już biorę.

– Jeśli dziadek przygotowuje posiłek, to chodź. – Przyjaciółka bierze mnie za rękę. – Wykąpię cię i doprowadzę do stanu używalności.

9.

MIKOŁAJ

To była ciężka noc dla Mikołaja. Prawie do drugiej nie mógł zasnąć, bo gdy tylko zamykał oczy, widział Emilię. Jej delikatnie zaróżowione policzki, słodki jak miód uśmiech, zielone oczy...

Czy to normalne, aby mając przy sobie dziewczynę, myśleć o innej? – pytał sam siebie.

Nie wiedział, co się z nim dzieje i gdy o szóstej rano odezwał się jego budzik, wyskoczył z łóżka jak z procy. Wziął zimny prysznic, potem zrobił sobie kilka kanapek i kawę do termosu. I tym sposobem był gotowy do pracy. Jednak przed opuszczeniem mieszkania zamiast podejść do Edyty i pocałować ją na pożegnanie – tak jak zawsze, gdy spała u niego – dziś wyszedł, nie robiąc tego. I co najgorsze, nawet nie czuł wyrzutów sumienia.

*

– A co ty się tak trzymasz za głowę? – pyta Mikołaj Igora, gdy przebierają się w szatni w ciuchy robocze. – Czyżby kac?

– I to jaki. – Chłopak ściska palcami skronie.

Wygląda żałośnie. Jest cały blady i ma podpuchnięte oczy.

– No tak... – Mikołaj się śmieje. – Po kolorowej zawsze tak jest. Nieźle wczoraj dałeś czadu.

– Proszę cię, daj spokój.

– Nadal trzyma cię podły nastrój?

Igor podnosi zaczerwienione oczy i patrzy na przyjaciela uważnie.

– Nie znasz Emilii, więc nie zrozumiesz, dlaczego się tak wściekłem – mówi ochrypłym głosem.

– To może mi wytłumaczysz?

– Emilia nie ma łatwego życia. – Igor wkłada niebieską spraną koszulkę i siada na drewnianej ławce. Dłonią ociera pot z czoła. – Można powiedzieć, że wychowała się bez rodziców i tylko dzięki dziadkom nie została zostawiona na pastwę losu. Od najmłodszych lat stara się pomagać w domu i chronić swego brata, który tak naprawdę jest kretynem. – Krzywi się. – Nie cierpię gnoja!

– A co on takiego robi? – Mikołaj jest zaciekawiony.

– Ma wszystko głęboko w dupie. W głowie mu tylko imprezy i nic poza tym... W dodatku Emilia nadstawia dla niego karku, a nie powinna tego robić, bo on nie jest tego wart.

– Co masz na myśli? – dopytuje Mikołaj.

Nie chce wyjść na ciekawskiego, ale nie może się powstrzymać. Nie potrafi przestać myśleć o dziewczynie i jej pięknych dużych oczach.

– Kilka lat temu ten gówniarz poszedł na imprezę. Spił się jak świnia, a potem... – Nagle Igor milknie.

– Co było potem? – docieka chłopak. Jego przyjaciel nie może teraz przerwać rozmowy.

Nie i koniec.

– Nieważne. – Igor wstaje i wychodzi z szarej szatni pełnej metalowych szafek, zostawiając Mikołaja z pytaniem: „Co się takiego stało?”. Wraca po dziesięciu minutach tylko po to, aby z powrotem się przebrać i poinformować kumpla, że był u szefa i wziął sobie dzień wolnego, bo lepiej, żeby w takim stanie, w jakim teraz jest, nie wchodził na rusztowanie.

Mikołaj żegna się z nim i wychodzi przed dużą halę. Odpala papierosa i głęboko zaciąga się dymem. Później gasi peta na kostce brukowej, załadowuje samochód sprzętem i po siódmej rano razem z pozostałymi pracownikami rusza na budowę. Przez dziewięć godzin klei styropian na dwupiętrowym budynku i zaciąga go siatką, a że mocno wieje, to gdy jest już z powrotem w szatni, czuje się jak mrożonka. Bierze gorący prysznic w roboczej łazience, a potem ubiera się, żegna z kolegami z pracy i wychodzi do domu. Gdy jest już w drodze do swojego mieszkania, dociera do niego, że nie chce tam wracać. Białe puste ściany – bez jakichkolwiek zdjęć i obrazów – coraz bardziej go przygnębiają, a cisza, która tam panuje, powoli doprowadza do szaleństwa. Ostatnio nawet towarzystwo Edyty nie potrafi Mikołaja uspokoić. Potrzebuje czegoś, co na nowo pomogłoby mu uwierzyć...

Albo kogoś...

Potrzebuje Emilii.

Ta myśl pojawia się zaledwie na sekundę, ale wystarcza, aby Mikołaj zmienił trasę i zamiast do siebie pojechał do dziewczyny z aparatem na zębach. Dziewczyny, przy której znowu czuje, że żyje i że to życie nie jest do końca stracone.

Może to dziwne, ale w jej domu poczuł się tak jak wtedy, gdy sam miał jeszcze dom i rodzinę. Poczuł się tak, jak gdyby tamtej feralnej nocy ponad dwa lata temu nic się nie wydarzyło. I chciał czuć się już tak zawsze.

Mikołaj zatrzymuje swojego starego golfa na chodniku przed brzoskwiniowym budynkiem i nie zastanawiając się nad tym, co robi, wychodzi z niego na szarą kostkę brukową. Gdy naciska dzwonek przy drzwiach wejściowych, przez moment nachodzi go chęć ucieczki, ale zanim w ogóle zdąży się ruszyć, w progu pojawia się pan Tadeusz.

– Witaj, chłopcze. – Na widok Mikołaja od razu otwiera drzwi szerzej i zaprasza go do środka. – Mili nie ma, ale wyszła dwie godziny temu, więc lada chwila powinna wrócić.

– To ja nie będę przeszkadzać.

– Nie przeszkadzasz. – Mężczyzna wskazuje ręką kuchnię. – Możemy się napić razem kawy. No chyba że przeszkadza ci towarzystwo starego zgreda.

– Niech dziadek nawet tak nie mówi. – Mikołaj się uśmiecha. – Chętnie napiję się kawy.

– Świetnie. – Tadeusz pociera dłonie. – Pewnie też coś zjesz, bo jesteś prosto z pracy i bez obiadu. Mam rację?

– Tak. – Mikołaj kiwa głową. – Ale skąd to dziadek wie?

To niewiarygodne, jak łatwo przychodzi mu zwracanie się do obcej osoby po prostu „dziadku”.

– To widać. – Mężczyzna dotyka swojej siwej brody. – Wiesz, gdybyś miał tyle lat co ja, to też byś potrafił dostrzec rzeczy, których inni nie widzą.

Mikołaj siada za stołem w kuchni. Tadeusz włącza radio, nalewa do elektrycznego czajnika wody i nakłada na talerz lasagne.

– Mam nadzieję, że lubisz. – Stawia go przed chłopakiem.

– Świetnie pachnie. – Mikołaj czuje, jak żołądek podskakuje mu do gardła. Jest naprawdę głodny, a domowa lasagne jest marzeniem samotnie mieszkającego mężczyzny.

Nagle przypomina sobie swój dom, rozchodzący się po nim zapach wanilii, gdy mama piekła ciasto, siostrę wiecznie głośno słuchającą Britney Spears i podobnych do jej utworów piosenek, tatę koszącego trawę...

– Stało się coś?

Głos Tadeusza sprowadza Mikołaja z powrotem do rzeczywistości.

– Wszystko dobrze. Zamyśliłem się tylko, a jedzenie jest pyszne. – Wkłada do ust porcję makaronu z mięsem mielonym i pieczarkami.

– Mila umie gotować. Nawet teraz z jedną niesprawną ręką.

– Naprawdę? – Mikołaj unosi brwi. – Zrobiła tę potrawę z ręką w gipsie?

– Tak. – Mężczyzna kiwa głową. – Jest strasznie ambitna i uparta. Pozwoliła mi tylko pokroić pieczarki.

– Pewnie też dlatego próbowała sama pociąć drzewo, prawda?

– Prawda, prawda. Gdybym tylko był o dziesięć lat młodszy...

Mikołaj odsuwa od siebie pusty talerz i szybko wstaje od stołu.

– Niech dziadek się nie zadręcza i pokaże mi, gdzie i co mam pociąć.

*

Piwnica w domu Emilii całkowicie różni się od reszty domu. Ze ścian odpada tynk, ukazując czerwone cegły, a w garażu, miejscu, w którym powinien stać samochód, leży stos drzewa, które trzeba pociąć na mniejsze kawałki. Mikołaj podwija rękawy brązowego swetra i podchodzi do starej krajzegi. Są na niej ślady krwi, ale stara się skupić na tym, aby ją uruchomić, a nie na zaschniętych czerwonych plamach.

Chce pomóc Emilii. Chce, aby miała lżej, choć sam nie wie jeszcze dlaczego.

Po pięciu minutach Mikołaj odpala maszynę i zaczyna ciąć drzewo. Kiedyś w swoim domu miał podobną i też jej używał, więc nie jest to dla niego żadna nowość. Systematycznie tnie następne kawałki, nucąc sobie pod nosem, i nie słyszy, że znów wibruje jego telefon, informując o kolejnym nieodebranym połączeniu od Edyty.

10.

EMILIA

Mój szef nie jest zadowolony, widząc mnie z ręką w gipsie. Marszczy kruczoczarne brwi i głośno sapie, gdy wręczam mu zwolnienie na całe długie cztery tygodnie. Pracuję u niego już jednak trzy lata, więc dobrze wie, że nie zrobiłam tego specjalnie i że gdy tylko wydobrzeję, to wrócę zwarta i gotowa do działania.

Dziadek wciąż mi powtarza, że powinnam rzucić w cholerę robotę w tym ohydnym sklepie, w którym jestem zmuszana do pracy do późnych godzin nocnych oraz do dźwigania ciężkich skrzynek z piwem. Ale gdzie mam sobie coś znaleźć? Ja, dziewczyna bez studiów, która tak naprawdę nie wie, co ze sobą zrobić? Jestem skazana na sklep monopolowy. I chociaż nie jest to szczyt moich marzeń, to jednak teraz nie widzę dla siebie niczego lepszego.

Mam dwadzieścia jeden lat i zero planów na przyszłość. No może poza tym, że chcę pomagać dzieciom podobnym do mnie – które pragną miłości rodziców, ale jej nie dostają.

*

Czarnego golfa stojącego przy domu zauważam zaraz po tym, gdy wchodzę na swoją ulicę – i od razu się uśmiecham. Podświadomie pragnę zobaczyć Mikołaja od samego rana, chociaż próbuję się do tego nie przyznać – nawet przed samą sobą.

Gdy pcham drewnianą furtkę, do moich uszu dobiega dźwięk krajzegi wydobywający się z piwnicy. Moja pierwsza myśl dotyczy Roberta – może w końcu postanowił pomóc rodzinie – ale zaraz potem uzmysławiam sobie, że jestem zbyt naiwna. Mój brat nie zmieni się z dnia na dzień – myślę, wchodząc do budynku.

Więc kto tnie drzewo?

– Cześć, dziadku. – Ściągam kurtkę i całuję mężczyznę w policzek. – Widziałam samochód Mikołaja przed domem...

– Przyjechał na kawę. – Dziadek się uśmiecha.

– Super, a kto stoi przy pile? Pewnie Igor, prawda?

– Nie.

– Nie? – Unoszę brwi. – Dziadku, tylko mi nie mów, że to Robert? – piszczę z podekscytowania. Czyżby mój brat naprawdę poszedł po rozum do głowy?

– Mila, zejdź, dziecko, na ziemię. – Krzywi się. – Mikołaj tnie drzewo.

– Mikołaj?

– Tak.

– Ale, dziadku, dlaczego?

– Ponieważ z niego jest naprawdę dobry chłopak, Mila.

Zostawiam mężczyznę w holu, a sama zbiegam po stromych betonowych schodach do piwnicy. Staję przed wejściem do największego pomieszczenia i patrzę, jak Mikołaj pracuje na pile, która uszkodziła mi rękę.

Wygląda naprawdę seksownie, gdy skupia wzrok na poszczególnych kawałkach drewna, przygryzając przy tym dolną wargę. Trociny ma na spodniach, koszulce i na głowie, a ja czuję ochotę, by podejść i delikatnie przeczesać palcami jego włosy, aby z nich wyleciały.

O Boże!

Co ja, do cholery jasnej, bredzę?!

Naprawdę nie wiem, co się ze mną dzieje ani dlaczego się tak zachowuję. To nie w moim stylu.

Mikołaj dostrzega mnie i wyłącza piłę. W jednej chwili nastaje głucha cisza.

– Cześć. – Gdy się do mnie uśmiecha, uginają się pode mną nogi.

– Cześć – odpowiadam i szczerzę się jak mysz do sera. – Mikołaj, nie wiem, co powiedzieć, bo naprawdę nie musiałeś tego robić. – Wskazuję ręką stertę pociętego drewna. – Jakoś bym sobie poradziła, ale bardzo dziękuję.

– Nie masz za co dziękować i nie poradziłabyś sobie. – Nadal się uśmiecha. Jeszcze nikt tak się do mnie nie uśmiechał.

– Skąd wiesz? – pytam, skubiąc prawą dłonią koniec swetra.

– Bo masz rękę w gipsie, a z jedną sprawną nie dałabyś rady pracować przy tej maszynie.

– To fakt – przyznaję.

– I zrobiłem jeszcze ogień. – Mikołaj opiera się o piec centralnego ogrzewania. – Dziadek mówił, że jest mu zimno, a ciebie nie było, więc postanowiłem pomóc.

Zrobił ogień? Otwieram usta, aby coś powiedzieć, ale nie wydobywa się z nich żadne słowo.

Rozpalił ogień w starym piecu na węgiel.

Jestem w szoku, że Mikołaj uczynił to wszystko dla mnie, dziewczyny, której tak naprawdę nie zna.

– Dzię... Dziękuję – jąkam się. – Nie wiedziałam, że potrafisz obsłużyć piec tego typu.

– W moim domu był podobny. – Wskazuje ręką na palenisko.

– To wszystko tłumaczy.

– Co tłumaczy? Co tłumaczy? – W piwnicy pojawia się Karina. Ma na sobie niebieską sukienkę i czarne rajstopy, włosy zaś spięła na czubku głowy. – Mikołaj, chłopie, jak ty wyglądasz? – Śmieje się i go mija. – Potrzebuję czegoś dobrego. – Wchodzi do najmniejszego pomieszczenia, gdzie znajduje się półka z moimi domowymi przetworami.

Mikołaj otrzepuje się z trocin i udaje się na górę, aby doprowadzić się do stanu używalności, a ja czekam na przyjaciółkę. Karina kilka sekund później pojawia się przede mną z kilkoma słoikami – ledwo daje radę utrzymać je w rękach.

– Pomóż mi. – Podaje mi jeden z konserwową papryką, do tego dorzuca dżem z czarnych porzeczek.

– Zamierzasz jeść dżem z papryką?

– Tak. – Kiwa głową. – Oraz z marynowanymi pieczarkami i kiszonymi ogórkami.

– W ciąży jesteś? – pytam, pnąc się po stromych schodach.

– Tak, jasne! – Słyszę, jak za mną prycha. – Musiałabym być chyba wiatropylna. Dobrze wiesz, że ostatni raz seks uprawiałam pół roku temu.

Tak, to prawda. Wtedy Karina zerwała z Danielem – i od tamtego czasu jest sama. Postanowiła się nie oszukiwać i w samotności poczekać na Igora.

Kładziemy słoiki na blacie w kuchni i zajmujemy miejsca przy stole. Dziadek z Mikołajem już siedzą i popijają nalewkę – tym razem z wiśni.

Karina bierze dżem, sięga po łyżeczkę i zaczyna jeść prosto ze słoika.

– Może dać ci chleba? – zagaduję.

– Nie chcę – odpowiada z pełnymi ustami. – Ale możesz odkręcić mi ten. – Podsuwa mi pod nos słoik z konserwową papryką. – Ale nie, ty nie dasz rady. – Przypomina sobie o mojej ręce. – Mikołaj, ty odkręć.

– Dżem z papryką? – Dziadek marszczy brwi i krzywi się z niesmakiem.

– Nie wiem, co was tak dziwi. – Karina sapie. – Nie zdałam egzaminu ze statystyki i czeka mnie już druga poprawka.

– Na niezdany egzamin to naleweczka, a nie mieszanie dżemu z papryką. – Dziadek wstaje, wyciąga z szafki kieliszek i stawia przed moją przyjaciółką.

– Bardzo chętnie spróbuję.

Moja przyjaciółka rzadko pije, ale jak już zaczyna, to nigdy nie kończy się to dobrze. Obawiam się, że teraz też polegnie.

I mam rację.

Po dwóch godzinach Mikołaj przenosi zwłoki Kariny do salonu na kanapę. Zanim daję radę nakryć ją kocem, zaczyna zwracać wszystko, co zjadła i wypiła. Sprzątam wymiociny z sofy, podłogi oraz samej dziewczyny, a później, trzymając przy jej głowie wiadro, cierpliwie czekam, aż skończy wymiotować.

Nie wiem, ile to trwa, ale chyba długo, bo gdy w końcu zasypia, orientuję się, że Mikołaja już nie ma, a dziadek, ubrany w piżamę, popija herbatę w kuchni. Jestem zawiedziona.

22 marca 2002

11.

MIKOŁAJ

Wczorajszy obiad u Emilii, cięcie drzewa, a później picie nalewki z dziadkiem obudziły w Mikołaju dawno uśpione uczucia. Uczucia, które dotychczas skrywał w najciemniejszych zakamarkach swojej duszy. Mikołaj zamknął się w grubej skorupie, którą sam wokół siebie stworzył ponad dwa lata temu – i tkwi w niej do dzisiaj. I nagle pojawia się Emilia oraz jej rodzina, co sprawia, że pragnie z tej skorupy wreszcie wyjść.

Może już czas uwierzyć w lepsze dni? – pyta sam siebie, opierając plecy o zimną ścianę. Czeka, aż Edyta skończy krzyczeć. Wczoraj nie odebrał od niej telefonu ani nie odpisał na liczne wiadomości, więc teraz zmuszony jest do wysłuchania długiej reprymendy, którą jego dziewczyna pewnie ćwiczyła całą noc.

– Czy ty mnie w ogóle słuchasz?! – Edyta rzuca w niego małą poduszką. – Mikołaj, co się z tobą dzieje?!

– Nic. – Wzrusza ramionami.

– Jak nic?! Przecież znikasz bez śladu i nic mi nie mówisz!

– Byłem wczoraj u Emilii. Tej koleżanki Igora, którą zawiozłem na pogotowie. Ona potrzebowała kogoś do cięcia drzewa, a ja jej pomogłem.

Edyta marszczy kruczoczarne brwi i siada na brzegu łóżka.

– Gdyby było tak, jak mówisz, to odebrałbyś telefon. Nie jestem głupia! – wrzeszczy na całe gardło.

– Ale... Edyta, ona mieszka w domu podobnym do mojego. – Mikołaj dotyka dłoni swojej dziewczyny, licząc na to, że zostanie zrozumiany. – Nie wiem, czy potrafię to opisać... Ale poczułem się tam tak, jakby nic się nie wydarzyło, a ja nie miałem rozbitego życia.

– Och, Mikołaj, my nie możemy przez to wciąż przechodzić. Wciąż żyjesz przeszłością, a jej już nie ma.

Te słowa bolą Mikołaja. Pomimo tego, że Edyta od zawsze nie należy do ludzi przejmujących się losem drugiej osoby, to jednak chłopak uważa, iż w jego przypadku powinna postępować inaczej. Są w końcu parą, a w dodatku ona dobrze wie, przez co przeszedł tamtej nocy ponad dwa lata temu.

– Nawet nie próbujesz postawić się na moim miejscu.

– To nie o to chodzi.

– To o co?

– Od tamtej nocy nie jesteś już tym samym Mikołajem, którego pokochałam. Zmieniłeś się...

– A ty po czymś takim byś się nie zmieniła?

– Nie wiem. – Edyta z bezsilności kręci głową. – Naprawdę nie wiem, ale musimy to sobie wszystko poukładać, prawda?

– Co masz na myśli?

– Uważam, że powinieneś zostawić za sobą przeszłość i ruszyć do przodu. Zacząć żyć.

Mikołaj siada na kanapie i sięga po papierosy.

– Edyta, ja żyję – mówi, zaciągając się dymem.

– Ale co to za życie? Kawalerka? – prycha. – Stać cię na więcej. Mój ojciec ponawia propozycję...

– Chyba sobie żartujesz?! – Mikołaj zrywa się na równe nogi i z papierosem w ustach wkłada białe adidasy. – Już to przerabialiśmy, prawda? Lubię swoją pracę i nawet tę cholerną kawalerkę. – Przechodzi do wąskiego korytarza i sięga po kurtkę wiszącą na czarnym wieszaku.

– A ty gdzie się wybierasz? – Edyta staje tuż za nim i kładzie rękę na jego ramieniu. – Nie skończyliśmy rozmawiać.

– Skończyliśmy. – Mikołaj odsuwa się od niej i otwiera drzwi. – Tak nie może dalej być – patrzy na brunetkę – i dobrze o tym wiesz. Proszę, przemyśl sobie wszystko.

– Ale Mikołaj! – krzyczy Edyta, widząc, jak chłopak zbiega po betonowych schodach, ale już się do niej nie odwraca.

*

Mikołaj zostawił wczoraj samochód przed domem Emilii, więc teraz zmuszony jest pójść na przystanek i dotrzeć tam autobusem. Siada na starej ławce i zapala kolejnego papierosa. Wie, że stanowczo za dużo pali, ale życie jest tak posrane, że śmierć z powodu raka w ogóle go nie przeraża. Zaraz po tym, gdy zadeptuje peta butem, nadjeżdża niebieski autobus – dźwięk jego silnika przypomina ryczenie lwa. Mikołaj kupuje bilet u siwego kierowcy, kasuje go i siada na jednym z wolnych miejsc gdzieś pośrodku.

Rok temu ojciec Edyty zaproponował mu pracę w swojej firmie ekspedycyjnej – miał zostać zastępcą kierownika, siedzieć za biurkiem i pić kawę przez osiem godzin dziennie. Dla niektórych z całą pewnością byłaby to praca marzeń, ale nie dla Mikołaja. On nie chce zyskać wysokiego stanowiska dzięki znajomościom. Nie chce codziennie przez kilka godzin gapić się w ekran monitora. Mieć czegoś, na co nie zasługuje.

Po piętnastu minutach Mikołaj wysiada z autobusu i rusza w stronę domu Emilii. Gdy patrzy w jej zielone oczy, widzi dobro, spokój i miłość. O ile tak naprawdę idzie to w ogóle dostrzec. Czym bliżej jest domu Emilii, tym bardziej się uspokaja i zapomina o Edycie, ich kłótni i o tym, że ostatnio coraz mocniej się od niej oddala.

Czarny golf stoi przed płotem, dokładnie w tym samym miejscu, w którym wczoraj go zostawił. Co prawda może od razu wsiąść do auta i odjechać, ale nie chce tego zrobić. Nie potrafi nie spotkać się z Emilią i jej dziadkiem, którego zaczął traktować jak własnego. Pcha furtkę i już ma wejść, gdy słyszy, jak ktoś go woła. Odwraca się i widzi machającego do niego Igora.

– Mikołaj, chodź, Syrena odpala!

Podekscytowanie w głosie przyjaciela nie uchodzi jego uwadze, więc zamiast podążyć za sercem, podąża za głosem rozumu i idzie do garażu Igora.

– Cześć. – Przybija piątkę z kumplem i wchodzi za nim do pomieszczenia.

– Patrz. – Igor od razu podbiega do swojej kochanej syreny 105. – Odpala bez problemu. – Wsiada do samochodu i przekręca kluczyk w stacyjce. Silnik wydaje z siebie charakterystyczny warkot.

Mikołaj siada na miejscu pasażera.

– Super!

– Okazało się, że przewód paliwowy był zerwany albo zagięty... Zresztą mniejsza z tym. – Macha ręką. – Ważne, że odpala.

– To co, przejedziemy się? – Mikołaj się uśmiecha i ręką uderza w deskę rozdzielczą.

– Zanim nie doprowadzę jej do stanu używalności, nie ma szans na przejażdżkę.

– No weź...

– Nie. – Igor ponownie przekręca kluczyk i silnik milknie. Wysiada z samochodu.

– Ale jesteś uparty. – Mikołaj opiera się o drzwi wozu. – Ale niech ci będzie. Ile ci to zajmie?

Igor siada na starej, zniszczonej kanapie i kładzie nogi na małym drewnianym stoliku, z którego schodzi lakier.

– Z rok – mówi i wkłada do ust papierosa.

– Rok? Stary, mam czekać rok, żeby przejechać się tym cackiem? – Mikołaj zajmuje miejsce przy przyjacielu.

– Niestety. – Chłopak rozkłada ręce w geście bezradności i się uśmiecha. – Ale gwarantuję ci, że warto czekać. Chcę, żeby Syrena miała kolor dojrzałej wiśni, błyszczącej w słońcu małymi diamentami.

– Czyli ma być czerwona.

– Wiśniowa, a to różnica.

– Tak, jasne! – śmieje się Mikołaj.

12.

EMILIA

W domu panuje błogi spokój. Dziadek drzemie przed telewizorem, Karina śpi w moim łóżku – nadal odczuwa skutki wczorajszego picia – a Roberta jak zawsze nie ma. Siedzę na czarnym krześle przed dębowym biurkiem, na którym stoi maszyna do szycia. I tylko się na nią patrzę, bo przez moją rękę nie mogę szyć. Stukam palcami zdrowej dłoni o blat i wstaję. Wychodzę z pokoju na wąski korytarz i wyglądam przez okno balkonowe na ulicę. Samochód Mikołaja nadal stoi przy domu.

Czy gdy przyjdzie go odebrać, to wejdzie na kawę?

Nagle zza zakrętu ktoś się wyłania. Już po kilku sekundach wiem, że to on. Opuszczam firankę i przylegam do ściany, aby mnie nie dostrzegł.

I czekam.

Mikołaj ma na sobie ciemne dżinsy i jasnobeżową kurtkę, a w ustach trzyma odpalonego papierosa. Gdy pcha furtkę, serce podskakuje mi do gardła.

I właśnie wtedy z garażu wychodzi Igor i go zauważa, a wtedy Mikołaj od razu zawraca.

Niech to szlag!

Biorę kilka głębszych oddechów i karcę siebie w myślach, bo przecież nie mogę się tak zachowywać. Nie mogę się zakochiwać... Nie ja... Nie teraz...

Wchodzę do łazienki i przemywam twarz zimną wodą, ale to nie pomaga. Tak bardzo pragnę zobaczyć Mikołaja, iż nie mogę udawać, że go nie ma u Igora, do którego w każdej sekundzie mogę iść.

Na palcach wracam do pokoju i wyjmuję z szafy czarny kardigan. Narzucam go na siebie i już mam wychodzić, gdy słyszę sapnięcie. Odwracam się w stronę leżącej na moim łóżku Kariny.

– A ty gdzie się wybierasz? – pyta, przeciągając się.

– Chciałam zajrzeć do Igora – mówię, chociaż moja odpowiedź powinna brzmieć: „Pragnę zobaczyć Mikołaja, jest u Igora”.

– No to chodźmy. – Karina wstaje i przeczesuje palcami swoje rude włosy.

– Dobrze się już czujesz?

– Prawie. Jeszcze tylko trochę boli mnie głowa, ale da się wytrzymać. – Lekceważąco macha ręką. – Stęskniłam się już za Igorem, więc przejdźmy się.

Karina nie ma na sobie ani grama makijażu, a włosy sterczą jej we wszystkie strony świata. I jeśli w takim stanie chce iść do Igora, to świadczy to tylko o jednym – jest w nim bezgranicznie zakochana. Jej miłość jest prawdziwa i szczera, ale jednocześnie jednostronna oraz bolesna, bo nieodwzajemniona. Dla Igora niestety Karina jest tylko przyjaciółką z sąsiedztwa i nikim więcej. Może właśnie dlatego sama boję się zakochać – bo miłość w większości przypadków zamiast stwarzać raj na ziemi, staje się przekleństwem, a ja najzwyczajniej w świecie boję się odrzucenia.

*

Karina pcha ciężkie drzwi prowadzące do garażu, po czym wchodzimy do środka. Igor z Mikołajem siedzą na starej kanapie, nogi trzymają na stoliku.

– Cześć, dziewczyny. – Igor jak zawsze się uśmiecha na nasz widok. – Karina, jak ty wyglądasz?

– Oczywiście pięknie. – Przyjaciółka zajmuje miejsce przy nim i głośno wzdycha. – Obiecuję wam, że już więcej nie tknę alkoholu.

– Na kacu każdy tak mówi. – Mikołaj stawia stopy na podłodze i się prostuje. – Ale nie martw się – patrzy na rudowłosą – wyglądasz o wiele lepiej niż wczoraj.

– Spadaj. – Karina chce czymś w niego rzucić, ale akurat w zasięgu ręki ma jedynie śrubokręt, więc zrezygnowana wymierza w blondyna palec wskazujący. – Kiedyś... Kiedyś... a zresztą nieważne. – Macha ręką.

– Ty się tak nie przejmuj tym. – Posyłam jej pełen zrozumienia uśmiech. – Każdy czasem ma chwilę słabości.

– I kaca stulecia? – pyta.

– I kaca stulecia – zapewniam.

– A jak tam ręka? – pyta Mikołaj, patrząc mi prosto w oczy.

– Nie jest źle, chociaż bardzo mi jej brakuje. Ciężko tylko jedną rozpalić ogień w piecu, zrobić obiad, nie mówiąc już o szyciu, ono jest w ogóle teraz niemożliwe.

– Właśnie! – Karina się ożywia. – A ja mam bluzkę do przerobienia. Taką z falbanką.

– Tylko jedną? – Igor marszczy brwi. – Przyznaj się, że chciałaś powiedzieć: mam bluzki do przerobienia.

– Czepiasz się szczegółów. – Karina kolejny raz macha ręką. – Ale jeśli jesteśmy już przy szyciu... To co z zajączkami? – Patrzy na mnie.

– Jak to co? W przyszłym tygodniu pojedziemy do domu dziecka i...

– Do domu dziecka? – Mikołaj zapala papierosa, nie spuszczając przy tym ze mnie wzroku. Nie wiem, czy zdaje sobie sprawę z tego, co ze mną robi, gdy spogląda w ten sposób, ale w sumie... w ogóle mnie to nie obchodzi.

Chcę, aby tak na mnie patrzył.

Cały czas!

Cały czas!

– Od dwóch lat – zaczyna za mnie tłumaczyć Karina – pomagamy małym szkrabom. Te dzieci ciągle tęsknią za miłością rodziców.

– Naprawdę? – Niebieskie oczy Mikołaja robią się dwa razy większe.

– Naprawdę – mówi Igor. – Mila to matka miłosierdzia.

– O co ci chodzi?

Mam już dość tego jego dogryzania, które ostatnio nie ma końca. To, że chcę chociaż trochę pomóc tym biednym dzieciakom, jest wyłącznie moją sprawą. Zresztą Igor ma wspaniałych, kochających rodziców, więc nie wie, jak to jest tęsknić za miłością rodzicielską. Jak to jest nocą wciąż zadawać sobie to samo pytanie – dlaczego mnie nie kochają?

– Stale tylko martwisz się o innych zamiast w końcu popatrzeć na siebie i zająć się sobą!

– Zajmuję się sobą, Igor, a pomagać lubię i nie widzę w tym nic złego.

– Jasne! – prycha. – Tylko mi nie mów, że jesteś spełniona naukowo, zawodowo oraz...

Zamiast wysłuchać wyrzutów Igora do końca, a później powiedzieć mu, żeby się ode mnie odpieprzył, wybiegam z garażu ze łzami w oczach.

Igor zawsze trafia celnie. Na studia nie poszłam nie dlatego, że nie chciałam ani też przez to, że się nie dostałam. Nie poszłam na studia przez mamę, z powodu tego, że pragnęłam zrobić jej na złość, zranić ją, ale chyba jedyną osobą, którą zraniłam, jestem ja sama.

Gdy jestem już przy furtce, słyszę, jak ktoś mnie woła, używające pełnego imienia. Odwracam się i widzę biegnącego w moją stronę Mikołaja.

– Emilia, zaczekaj! – Staje przede mną. Ma rozczochrane włosy.

– Możesz mi mówić Mila, tak jak wszyscy. – Silę się na uśmiech.

– Dobrze, Mila. – Także się uśmiecha. – Chcę, żebyś wiedziała, że pomaganie dzieciom z domu dziecka to wspaniała rzecz.

– Wiem.

– Igor pewnie...

– Mikołaj, Igor powiedział to, co myśli, i w gruncie rzeczy ma trochę racji.

– Czyli?

– Według niego najlepiej spalić za sobą mosty i zacząć żyć od nowa, bez przeszłości, ludzi, którzy nas ranią, a nawet bez rodziny. Każdy ma swoje zdanie i prawo do wyrażania go, ale ja nie myślę tak jak on. Rodziny ani się nie wybiera, ani nie zostawia.

– Nawet nie wiesz, jak cię rozumiem.

– Tak?

– Tak. Rodzina to najwspanialszy skarb na świecie i jest się z nią na dobre i na złe.

Mówi prawdę. Mówi to, co pragnę usłyszeć. O rodzinę trzeba dbać zawsze, nawet wtedy, gdy niektórzy jej członkowie tego nie chcą.

– Wiesz... – Mikołaj chce powiedzieć coś jeszcze, ale odzywa się jego komórka. Wyciąga ją z kieszeni i patrzy na ekran. – Przepraszam, ale muszę już jechać.

– Jasne.

– Mila, nie daj się Igorowi. – Nagle pochyla się i całuje mnie w policzek. – Mam nadzieję, że do zobaczenia.

Patrzę z otwartymi ustami, jak wsiada do czarnego golfa. Po jego odjeździe zamiast wejść do domu, dotykam policzka i dalej stoję jak słup soli.

17 stycznia 2010

13.

EMILIA

Pamiętam, jak tamtego dnia osiem lat temu uzmysłowiłam sobie, że się zakochałam. Pamiętam, jak stałam przed domem, i nie mogłam się ruszyć...

Zamykam oczy i pozwalam sobie jeszcze ten jeden raz poczuć się dokładnie tak jak wtedy. Dzięki temu intensywny ból rozchodzący się po ciele staje się trochę lżejszy, a strach przed śmiercią chwilowo odchodzi w niepamięć.

Na jakimś etapie życia pogubiłam się i zmarnowałam szansę, jaką dał mi los, stawiając na mojej drodze Mikołaja.

– Jesteś tam jeszcze?

Ciepły głos wypełnia me wnętrze, a z oczu spływa mi kilka łez.

– Jestem – mówię i kilka razy kaszlę. Coraz ciężej mi się oddycha.

– Dobrze wiesz, że na twoje pytanie może być tylko jedna odpowiedź.

– Tak?

– Oczywiście, że tak. Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia.

Potrzebuję tych słów. One uzmysławiają mi, że to, co było między mną a Mikołajem, było prawdziwe.

– Wiesz... – Próbuję się poruszyć, ale wtedy pojawia się jeszcze większy ból, wręcz mnie paraliżuje. Syczę głośno. – Wiesz... ja się w tobie też zakochałam. Może nie od pierwszego wejrzenia, ale od drugiego już na pewno.

Słyszę, jak Mikołaj odpala kolejnego papierosa. Jestem ciekawa, czy wciąż ma srebrną zapalniczkę zippo, którą podarowałam mu w prezencie.

– Nie pal tyle – mówię.

– Skąd wiesz?

– Widzisz, jak dobrze cię znam. Pomimo upływu lat nic się nie zmieniłeś.

– Chciałbym...

– Co chciałbyś? – pytam, gdy urywa myśl.

– Czasem chciałbym cofnąć czas i nigdy cię nie skrzywdzić.

– Och, Mikołaj.

– Złamałem ci serce, Mila. Złamałem sobie serce. Gdybym tylko nie był taki głupi...

– Przestań się obwiniać. Zawaliliśmy obydwoje. Życie nas nie rozpieściło i po prostu się pogubiliśmy.

– To nie tłumaczy tego, co się stało.

Czasem jedna noc zmienia wszystko i niszczy wszystko, ale gdy z jednej nocy robi się kilka, to wtedy nie ma już ratunku.

Nas zniszczyło kilka, kiedy to Bóg o nas zapomniał. I wszystko wskazuje na to, że właśnie jesteśmy bohaterami ostatniej przeklętej nocy.

24 marca 2002

14.

MIKOŁAJ

To pierwszy od dawna ciepły dzień, kiedy naprawdę można dostrzec wiosnę. Mikołaja budzi słońce, które przez niezasłonięte okno świeci mu prosto w twarz. Pomimo ośmiogodzinnego snu chłopak czuje się niewyspany. Ziewając, przechodzi do małej kuchni, w której zaparza gorącą kawę w swoim ulubionym kubku – szarym w białe kropki. Dostał go od siostry na dwunaste urodziny i uważa go za jeden z najpiękniejszych prezentów, jakie kiedykolwiek otrzymał.

Od piątku nie widział Emilii ani Edyty i niestety musiał się w końcu przed samym sobą przyznać, że za Edytą nie tęskni w ogóle – w przeciwieństwie do Emilii, o której myśli nieprzerwanie w każdej sekundzie dnia i nocy.

Ktoś puka do drzwi. W samych bokserkach idzie otworzyć i gdy dostrzega w progu swoją dziewczynę, cicho klnie pod nosem. Wie, że rozstania nigdy nie należą do łatwych, ale uważa, że złamanie komuś serca to jedna z najgorszych rzeczy, jakie można zrobić drugiemu człowiekowi

Czy jest gotowy na to, aby złamać serce Edycie?

Gestem ręki zaprasza brunetkę do środka i nie czekając, aż wejdzie, odwraca się i idzie się ubrać.

– Przepraszam, kochanie. – Edyta staje w progu pokoju i z nerwów skubie dół bluzki. – Nie chciałam swoimi słowami cię zranić.

Ale zraniłaś – myśli Mikołaj, naciągając na siebie niebieską koszulkę polo.

– Zapomnijmy o tym – rzuca bez przekonania, siadając na tapczanie.

– Na... Naprawdę? Wybaczysz mi? – Oczy dziewczyny powiększają się ze zdziwienia.

– Edyta, musimy poważnie porozmawiać. I nie chodzi tutaj o naszą ostatnią kłótnię.

– To o co chodzi? – Zajmuje miejsce przy nim. – Wiem, przez co przeszedłeś i wiem, że do końca nie pogodziłeś się z tym, co się stało. Oraz że wciąż próbujesz dowiedzieć się prawdy o tamtej nocy.

– Nie potrafię inaczej.

– Wiem, ale...

– Ale co? – Mikołaj wstaje i sięga po papierosa.

– Ale my żyjemy i musimy wspólnie postanowić, co dalej.

Chłopak patrzy na czarny zegar wiszący na białej ścianie – to jedyna ozdoba tego pokoju. Dochodzi jedenasta, a to dla niego oznacza, że pora udać się do mamy. W każdą niedzielę odwiedza pięćdziesięcioletnią Gabrielę w prywatnym domu opieki znajdującym się na obrzeżach Katowic i próbuje do niej dotrzeć, opowiadając o swoim życiu.

– Muszę jechać. – Sięga po telefon i portfel.

– Mikołaj, najpierw porozmawiajmy...

– Wieczorem, Edyta. Obiecuję, że porozmawiamy wieczorem. Teraz muszę ruszać do mamy.

*

W drodze do domu opieki „Rosa” Mikołaj czuje się podle. Nie powinien traktować Edyty jak intruza po wspólnie przeżytych trzech latach. To nie jej wina, że zakochał się w kimś innym...

Emilia.

Wspomnienie uśmiechniętej twarzy z aparatem na zębach budzi w nim same dobre uczucia. Przy tej dziewczynie czuje się tak, jak jeszcze nigdy nie czuł się przy żadnej innej – nawet przy Edycie. Czy to oznacza, że Edyty tak naprawdę nigdy nie kochał?

Zatrzymuje się na czerwonym świetle. Zaraz ogarniają go jeszcze większe wyrzuty sumienia. Kiedyś sobie obiecał, że nie skrzywdzi żadnej dziewczyny, a teraz bliski jest skrzywdzenia Edyty.

Co ja wyprawiam? – uderza otwartą dłonią w kierownicę i rusza dalej, gdy czerwone światło zamienia się na zielone. Czterdzieści minut później parkuje samochód przed sporym budynkiem ze spadzistym dachem i dużymi okiennicami.

Mikołaj nigdy nie sądził, że odda któregoś z rodziców do domu opieki, a już na pewno, że stanie się to tak wcześnie i w takich okolicznościach. Gdy półtora roku temu umieścił Gabrielę w tym ponurym z zewnątrz domu, myślał, że to tylko na chwilę, że za tydzień lub dwa jego mama pozbiera się po wypadku, że dojdzie do siebie, ale tak się nie stało. Gabriela zamknęła się w sobie, przestała mówić, myć się, czesać... A gdy nie spała, nieprzerwanie patrzyła w jeden punkt... nawet przez kilka godzin. Czasem podczas wizyt Mikołaja, który wciąż zadawał pytania dotyczące wypadku, dostawała ataków szału. Potrafiła wtedy podnieść mały stolik i rzucić nim o ścianę. Jednak nawet pomimo tego on nie przestawał pytać. Nie mógł się poddać i nie chciał. Czuł, że prędzej czy później pozna prawdę.

*

Teraz Mikołaj wchodzi do białego pokoju z drewnianym łóżkiem, dużą szafą, stolikiem, dwoma krzesłami i telewizorem zawieszonym na ścianie.

– Cześć, mamo – mówi, opadając na jedno z siedzeń.

Gabriela siedzi na brzegu materaca i patrzy w okno. Blizna na jej lewym policzku wydaje się Mikołajowi większa, niż gdy widział ją ostatnim razem.

– Mamo, muszę ci o czymś powiedzieć. – Nachyla się w stronę Gabrieli. – Poznałem świetną dziewczynę. Czuję się przy niej tak... tak jak nigdy się nie czułem przy żadnej innej.

Nic. Zero reakcji.

– Wiesz – kontynuuje – czasem zastanawiam się, jak to było z tobą i tatą. Zakochałaś się w nim od razu czy dopiero, jak lepiej go poznałaś?

Mikołaj milknie, gdyż zauważa, że jego matka zaciska dłonie w pięści, zagryza zęby i zaczyna głośno sapać.

– Mamo, co się stało? – Podchodzi do niej. – Powiedziałem coś nie tak?

Sapanie staje się coraz głośniejsze, aż w końcu kobieta odwraca głowę i spogląda synowi prosto w oczy. A później zaczyna przeraźliwie głośno krzyczeć. W sekundę do jej pokoju wbiegają pielęgniarki. Proszą Mikołaja, aby się odsunął i podają Gabrieli leki, po których od razu się uspokaja. Chłopak wie, że to oznacza koniec jego dzisiejszej wizyty.

Przed wypadkiem była taką piękną kobietą. Swoje długie kasztanowe włosy spinała w koka na czubku głowy, rzęsy pociągała czarnym tuszem, a policzki lekko oprószała różem. Zawsze o siebie dbała, do tego często się uśmiechała i dla każdego zawsze znalazła czas. Była dobrym aniołem, który czuwał nad rodziną. Do czasu...

Mikołaj patrzy teraz na jej twarz. Krótkie włosy, zapadnięte policzki, nieobecny wzrok. Z wyniku wypadku jego mama stała się całkowicie inną osobą, a on obiecał sobie, że dowie się, dlaczego tak się stało.

Po wyjściu z budynku drżącymi rękami odpala papierosa. Wizyty w tym miejscu dużo go kosztują, ale nie może tutaj nie przyjeżdżać. Mimo wszystko to jego jedyna rodzina, a dodatkowo pragnie poznać prawdę, bo czuje, że dzięki niej odzyska dawną mamę.

Mikołaj zadeptuje butem peta i rusza w kierunku swojego golfa. Zanim jeszcze odpali silnik, już wie, dokąd pojedzie. I ma świadomość, że nie będzie to jego kawalerka.

Czy postępuje dobrze?

I czy to wszystko ma sens?

Nie ma pojęcia, dokąd zaprowadzi go serce, ale postanawia mu zaufać.

15.

EMILIA

Coś dzwoni albo ktoś...

Rozchylam powieki i rozglądam się po pokoju. Biurko, maszyna, porozrzucane materiały. Wszystko jest w jak najlepszym porządku, więc postanawiam z powrotem zasnąć. Zamykam oczy, ale po sekundzie znów je otwieram. W progu pokoju zauważam dziadka. Ma zmartwioną minę.

– Przepraszam, kochanie, że cię budzę, ale dzwoni mama i nie potrafię zrozumieć, o co jej chodzi.

Szybko siadam i patrzę na stojący przy łóżku mały zegarek w kształcie krowiej głowy, który dostałam od przyjaciółki na piętnaste urodziny.

Jest ósma rano. Mama nigdy nie dzwoni o tak wczesnej porze. Zresztą ostatnio w ogóle się nie odzywała. Mam przeczucie, że coś się wydarzyło, więc szybko mijam dziadka i wybiegam na korytarz. Telefon stacjonarny powieszony jest na drewnianych panelach. Chwytam wiszącą słuchawkę i przykładam do ucha.

– Co się stało? – pytam, nie tracąc czasu na przywitanie.

– Co się stało?! I ty się mnie pytasz, co się stało?!

Jej głos jest piskliwy i przepełniony złością.

– I co? – Staje przy mnie zaciekawiony dziadek.

Wzruszam ramionami na znak, że nic nie wiem i staram się coś zrozumieć z chaotycznych słów mamy.

– Czekaj! – przerywam jej litanię. – Masz pretensje do mnie i Roberta? Ale o co?

– O to, że mnie gnębicie i nie dajecie spokojnie żyć!

– Słucham?!

Nie potrafię nawet na nią krzyknąć, bo moje serce po raz milionowy pęka na maleńkie kawałki. Myślałam, że nigdy do tego nie dojdzie, ale doszło – powoli zaczynam szczerze nienawidzić własnej rodzicielki.

– Niech Robert nie dzwoni do mnie w środku nocy, rozumiesz?! Jesteście już dorośli i w końcu musicie się sobą sami za...

Nie pozwalam jej dokończyć. Odkładam słuchawkę z taką siłą, że omal nie przebijam ściany.

– Mila... – Dziadek dotyka mojego ramienia. – Wszystko dobrze?

– Nie, dziadku, nic nie jest dobrze. Tata nigdy nas nie kochał, a mama zamiast wybrać dzieci, to wybrała jego. Chyba nie powiesz mi, że jest sprawiedliwe?

– Nie powiem. – Spuszcza głowę. – Chodź, napijemy się kawy.

Schodzimy na parter, do kuchni. Ja siadam za stołem, a dziadek zaparza świeżą i pachnącą kawę. Gdy stawia kubki na blacie, spoglądam na zatroskaną twarz i dotykam jego dłoni.

– Nie martw się, dziadku, za chwilę wezmę się w garść i...

– I co? Będziesz udawać, że nic się nie stało? Mila, twoja mama, a moja jedyna córka, to zapatrzona w siebie hipokrytka.

– Dziadku!

– Nie dziadkuj mi tu teraz, a słuchaj! Jesteś za dobra dla Eli i tego parszywego Tomasza. Oni zrobili najgorszą rzecz z wszystkich możliwych na świecie. Oni zostawili swoje dzieci, rozumiesz?! A swoich dzieci się nie zostawia. Nie można tego wybaczyć!

– Wiem o tym, ale chyba cały czas mam nadzieję, że znajdę odpowiedź na pytanie, dlaczego tak się stało.

– Już znalazłaś, kochanie.

Unoszę brwi. Czyżbym naprawdę już znała odpowiedź? Czyżby brzmiała ona...

Nie!

Nie chcę takiej.

– Dobrze wiesz, że brzmi: oni nigdy nie chcieli dzieci.

Dziadek ma rację. Nieraz gdy byłam młodsza, słyszałam, jak babcia mówiła mamie, że jak się nie chciało mieć dzieci, to trzeba się było zabezpieczać, a jak już są, to trzeba je kochać i zrobić wszystko, aby ich dzieciństwo i lata młodzieńcze były jak najbardziej rodzinne i wypełnione miłością.

To smutne, ale prawdziwe.

Ani ja, ani Robert nie byliśmy chciani.

*

Dziadek obiera ziemniaki, a ja stawiam na gazie wołowe rolady, które przygotowałam dwa tygodnie temu i zamroziłam. I które wszyscy uwielbiamy – nawet Robert. Gdy myślę o swoim bracie, ten akurat wchodzi do kuchni i sięga po sok pomarańczowego stojący na stole. Nie przejmując się szklanką, zaczyna pić prosto z kartonu.

– Co się tak patrzycie? – Odstawia puste opakowanie z powrotem na stół.

– Po co w nocy dzwoniłeś do mamy? – pytam, obracając rolady, aby się nie przypaliły.

– A... Ale... – Robert zaczyna się jąkać.

– Wiemy, bo Ela telefonowała rano – wyjaśnia dziadek. Wstaje z krzesła i zaczyna czegoś szukać w szafce przy lodówce. Po chwili wyciąga z niej butelkę rumu i sporo nalewa sobie do kawy.

– Dziadku...

– Mila, kochanie, na trzeźwo tego nie zdzierżę, a ty mów. – Przenosi wzrok na wnuka.

– Co mam mówić?

– Po co dzwoniłeś do mamy – ponawiam pytanie.

Robert marszczy brwi i przeciera twarz dłonią. Widać, że się zastanawia, czy wyjść, czy może zostać i szczerze porozmawiać. Po minucie siada przy stole.

– Powiem wam w skrócie, bo nie lubię opowiadać długich historii. – Nachyla się nad blatem. – Trochę za dużo wypiłem i ni stąd, ni zowąd sięgnąłem po komórkę i wybrałem jej numer...

– I? – Jestem naprawdę ciekawa, co wtedy powiedział.

– I nic. Nie pamiętam dokładnie każdego słowa. Chyba poprosiłem ją o to, żeby przyjechała i odwiozła mnie do domu...

Dziadek zaczyna się śmiać, a za nim ja i Robert. To jedna z nielicznych chwil, kiedy siedzimy przy jednym stole i śmiejemy się razem tak bardzo, że aż płyną nam łzy.

Chcę, aby trwała wiecznie, ale niestety wskazówki zegara cały czas pędzą. Po kilku minutach dziadek pyta Roberta, czy zaczął już powtarzać materiał z języka polskiego i ulotna chwila szczęścia pęka jak bańka mydlana.

– Już chyba ze sto razy mówiłem, że nie podchodzę do matury! – Brat wstaje i wychodzi z kuchni.

Dziadek z bezsilności kręci głową.

– Niszczycie sobie życie – mówi. – Oboje.

– Ale, dziadku, ja zdałam maturę, o ile pamiętasz.

– Ale na studia już nie poszłaś.

– Bo nie chciałam.

– Gówno prawda. – Uderza otwartą dłonią w stół.

Racja.

Niestety, ale dziadek zawsze ma rację. Mama pragnęła się nami chwalić przed innymi, a wykształcone dzieci – nawet te niechciane i niekochane – to powód do dumy.

Czy tego żałuję?

Nie i mam nadzieję, że nigdy nie będę, bo gdybym zaczęła żałować, oznaczałoby to moją porażkę, a tej nie chcę.

*

Obiad zjadamy sami (Robert nawet nie wychodzi ze swojego pokoju), a potem idziemy z dziadkiem na cmentarz, na grób babci. Zapalamy znicz i podlewamy kwiatki. Babcia zmarła jedenaście lat temu i chociaż niby to szmat czasu, to mnie się wydaje, że jeszcze wczoraj krzątała się po kuchni, słuchając Anny Jantar. Tęsknię za nią i gdy patrzę w oczy dziadka, wiem, że on także tęskni. Babcia była dla niego całym światem, kochał ją całym sercem i kocha nadal oraz wierzy w to, że po śmierci znów będą razem.

*

Zaraz po wejściu na naszą ulicę, która liczy sobie osiemdziesiąt cztery domy, zauważam czarnego golfa zaparkowanego przy płocie. Moje serce od razu się ożywia, pompując dwa razy więcej krwi niż zazwyczaj.

– O, chyba mamy gościa. – Dziadek wskazuje palcem na samochód Mikołaja.

– Na to wygląda – mówię od niechcenia. Nie chcę, aby usłyszał w moim głosie podekscytowanie.

– Już nie udawaj takiej obojętnej, Mila.

– Nie udaję.

– Czyżby? – Marszczy brwi.

– Nie rozumiem, dziadku, o co ci chodzi.

– A ja myślę, że bardzo dobrze rozumiesz. Widzę, jak na niego patrzysz.

Przystaję.

– Patrzę tak jak na innych. I koniec tematu.

Macha ręką na znak, że się poddaje, i rusza dalej. Doganiam go, obejmuję i tak wracamy do domu.

Mikołaj przyjechał, a mnie i dziadka nie było. Robert pewnie spał, więc nikt mu nie otworzył. Oznacza to tylko jedno.

Patrzę na szary garaż mojego przyjaciela.

Mikołaj jest u Igora.

Jestem tego nawet więcej niż pewna.

16.

MIKOŁAJ

Siedząc na rozdartej kanapie w garażu Igora i pijąc trzecie piwo, Mikołaj powoli zaczyna się odprężać. Jadąc z domu opieki, myślał tylko o tym, aby zobaczyć Emilię, ale gdy nikt nie otworzył, choć pięć razy nacisnął dzwonek przy jej drzwiach, postanowił pójść do przyjaciela.

– Hola, hola. – Igor wyciąga z dłoni Mikołaja puszkę. – Przystopuj trochę i powiedz, o co chodzi.

– O nic nie chodzi.

Wyrywa piwo z ręki przyjaciela i wypija je duszkiem. Igor nic nie wie o przeszłości Mikołaja. To, co wydarzyło się ponad dwa lata temu, jest małą tajemnicą nie dlatego, że Mikołaj się wstydzi, a z powodu tego, że opowiedzenie tego wydaje się tak bolesne, że chłopak boi się, iż serce pęknie mu po raz drugi – o ile to w ogóle możliwe.

– Stary, pożarłeś się z tą twoją czy co?

Mikołaj podnosi wzrok.

– Tak – wchodzi na bezpieczny temat. – To chyba koniec.

– Aż tak?

– Edyta chce, abym rzucił pracę i zatrudnił się w firmie jej ojca, a nie mam zamiaru tego robić. W dodatku...

– W dodatku co? – Igor sam sięga po kolejną puszkę piwa. – Masz inną?

– Nie. – Chłopak kręci głową. – Nie jestem kutasem, który zdradza, ale poznałem dziewczynę i...

– Dobra, rozumiem. – Igor sięga po papierosa. – Tak się czasem zdarza, że związki się kończą. Nie ma co rozpaczać. Ta dziewczyna, dla której straciłeś głowę, też ma się ku tobie?

– Raczej nie. – Blondyn również wyciąga papierosa. Bierze zapalniczkę i odpala go. – Ona ma mnie za zwykłego znajomego.

– I chcesz dla niej zerwać ze swoją obecną? – dziwi się Igor.

– Chcę zerwać, ponieważ nic już do Edyty nie czuję. Dalsze bycie razem byłoby w tym momencie obłudą, nie sądzisz?

– Są... O! Dziewczyny! – Igor przenosi wzrok na duże metalowe drzwi garażu, w których pojawiają się jego przyjaciółki. – Chodźcie szybko, bo mamy tutaj sprawę do obgadania.

Mikołaj klnie cicho. Nie chce rozmawiać o Edycie i swoim związku przy Emilii, ale obie już do nich podchodzą i wie, że znalazł się w sytuacji bez wyjścia.

– Co jest? – Karina siada przy Igorze i wskazuje na puste puszki po piwie. – Co to za okazja?

– Mikołaj jest w rozsypce. – Chłopak kiwa głową w stronę blondyna. – Chce zerwać z swoją dziewczyną, ponieważ zadurzył się w innej, która go nie zauważa.

– Pokręcone – przyznaje Karina i spogląda na wciąż stojącą Emilię. – Siadaj w końcu – rozkazuje z uśmiechem. – A ty, Mikołaj, mów.

– Co mam mówić? – odpowiada i sięga po kolejne piwo. – Igor powiedział już wszystko.

– Ale czy dotychczas układało ci się z...

– Z Edytą.

– Właśnie. Z Edytą.

Mikołaj się zamyśla. Tak naprawdę już od kilku miesięcy nie może się dogadać ze swoją dziewczyną. Nie pamięta nawet, kiedy ostatni raz spędzili we dwoje miły wieczór, wyszli gdzieś razem czy się kochali. I nawet nie wie, kiedy zaczęli się tak od siebie oddalać.

Zaczyna sapać.

– Jak nie chcesz mówić, to nie mów – odzywa się siedząca dotąd cicho Emilia. – Karina czasem bywa zbyt wścibska.

– Ej! – Rudowłosa się oburza. – Nie jestem wścibska!

– Oj, jesteś! – Igor się śmieje. – Ale i tak cię uwielbiamy!

– Kanalie. – Karina się prostuje i ponownie patrzy na Mikołaja, któremu świecą się już oczy. – Nadal czekam na odpowiedź.

– Odpowiedź jest tylko jedna. Już dawno temu ten związek przestał być związkiem – przyznaje chłopak. – Edyta się zmieniła, ja się zmieniłem i wszystko, co nas łączyło, gdzieś zniknęło. Nie chcę jej ranić, ale chyba już na to za późno. Mówiąc, że to koniec, sprawię jej ból...

– I to tym się tak cały czas przejmujesz? – Igor kładzie nogi na stole. – Daj spokój, stary. Takie jest życie. Związki się rozpadają i nic na to nie poradzisz.

– Może i tak...

– Gdyby wszyscy faceci byli tacy jak ty, Mikołaj... – Karina obejmuje go ramieniem. – Przejmujesz się tym, że zranisz swoją dziewczynę, i to jest piękne. Gdyby nie fakt, że moje serce jest już zajęte, to zakochałabym się w tobie.

– Dzięki za komplement. – Mikołaj pokazuje w uśmiechu swoje proste zęby.

– A teraz już koniec o tobie, bo inna osoba też potrzebuje naszej pomocy. – Karina wskazuje na Emilię, która siedzi cicho i wpatruje się w swoje dłonie. – Mila!

– Tak? – Słysząc swoje imię, podnosi wzrok. – Co jest?

– To raczej ty nam powiedz, co jest?

– Nic takiego.

– Robert znowu coś zmalował? – rzuca Igor.

– Nic, czym trzeba się przejmować. Upił się i w nocy zatelefonował do mamy.

Po chwili opowiada także o telefonie Eli i jej pretensjach.

To pierwszy raz, kiedy Mikołaj słyszy, jak Emilia mówi o swoich rodzicach. Wychwytuje w jej głosie ból i chociaż nie wie do końca, o co chodzi, to jej zaszklone oczy mogą świadczyć tylko o jednym – w jej rodzinie dzieje się coś, czego na pierwszy rzut oka nikt nie dostrzega, nawet on sam.

– Twoja matka to kanalia jakich mało. – Karina kręci głową. – Czasem mam ochotę spuścić jej głowę w kiblu.

– Karina... – Emilia ociera wierzchem dłoni łzę spływającą po policzku i cicho chichocze z żartu przyjaciółki. – Jak ty już coś powiesz, to...

– To co?

– To nic tylko się śmiać – mówi Igor. – Ale masz rację, nikt nie powinien mieć takiej matki jak Mila.

– To gdzie ona cały czas jest? – pyta Mikołaj.

– Kto? – Emilia sięga po ostatnią pełną puszkę piwa.

– Twoja mama.

– Mieszka z moim ojcem w Holandii.

– Mila, ty nie powinnaś pić – oponuje Karina. – Bierzesz leki.

– To już dzisiaj nie wezmę. – Dziewczyna otwiera puszkę i upija duży łyk. Ulga, którą przynosi alkohol, momentalnie rozchodzi się po jej ciele. – Na trzeźwo nie zdzierżę tego tematu.

– Długo tam mieszkają? – Mikołaj zadaje kolejne pytanie.

– Ojciec od zawsze, a mama przez pewien czas błąkała się między nim a mną i Robertem, aż w końcu wybrała jego.

– Porzuciła swoje własne dzieci? – Mikołaj jeszcze szerzej otwiera niebieskie oczy.

– Tak – przyznaje dziewczyna. – Ale proszę, zakończmy już ten temat, dobrze? Na dzisiaj mam już dość gadania o mamie.

– To pomówmy o mojej pięknej Syrenie. – Igor się ożywia. – Myślę, aby pomalować ją na wiśniowy kolor. Co uważacie?

– Tylko nie dyskusja o samochodach. – Karina się krzywi. – Porozmawiajmy o filmach, polityce, poobgadujmy sąsiadów, ale nie gadajmy o autach. Błagam was!

– Niech ci będzie, ale gdy już Syrena będzie gotowa, to nie licz na przejażdżkę.

– Obejdzie się! – śmieje się Karina.

Mikołaj nie słucha rozmowy, która wywiązała się pomiędzy jego przyjacielem a rudowłosą dziewczyną. Patrzy na Emilię i stara się zajrzeć do jej wnętrza. Pragnie ją przytulić i powiedzieć, że nie tylko ona cierpi przez rozbitą rodzinę – chociaż z innego powodu niż on. Ale gdyby to zrobił, sam musiałby się przed nią otworzyć i opowiedzieć o tamtej przeklętej nocy, a na to nie jest jeszcze gotowy.

Pozostaje więc na swoim miejscu z piwem w ręce.

28 marca 2002

17.

EMILIA

Nie widziałam Mikołaja od niedzieli, czyli minęły już cztery dni. To dziewięćdziesiąt sześć godzin, co daje pięć tysięcy siedemset sześćdziesiąt minut czekania, bo prawdą jest, że cały czas czekam.

Gdy dowiedziałam się, że ma dziewczynę, poczułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła, próbując pozbyć się zjedzonego wcześniej obiadu. Zacisnęłam zęby, wzięłam kilka głębszych wdechów i powoli udało mi się uspokoić. Na szczęście i Igor i Karina byli całkowicie skupieni na Mikołaju, dzięki czemu nie zauważyli mojej chwilowej słabości. A później powiedział, że pragnie zerwać ze swoją dziewczyną, że już od dawna im się nie układa i że nie chce jej zranić, a na pewno to zrobi, gdy ją zostawi.

Który inny mężczyzna przejmowałby się tym, że skrzywdzi dziewczynę, której już nie kocha i od której planuje odejść?

W tamtej chwili zakochałam się w Mikołaju jeszcze bardziej niż do tej pory, bo już wcześniej go kochałam. W sumie to od dnia, w którym go poznałam. Zakochałam się w nim może nie od pierwszego wejrzenia, ale od drugiego już na pewno.

A najgorsze jest to, że nie wiem, co mam zrobić z tą swoją miłością.

Siadam z książką na rogowej kanapie w salonie i włączam płytę Anny Jantar. Ostatnio mam tak dużo wolnego czasu, że nie wiem, co z nim zrobić. W pracy pewnie udałoby mi się chociaż na chwilę przestać myśleć o Mikołaju, ale w domu jest to niemal niemożliwe. Mam nadzieję, że może książka pozwoli mi na chwilę oderwać się od rzeczywistości.

Nie pomaga.

Po lekturze trzech stron orientuję się, że nie wiem, o czym czytam i odkładam powieść na bok. Wstaję i podchodzę do okna balkonowego. Na zewnątrz wszystko zaczyna zielenieć, wypuszczać pąki, co jednoznacznie wskazuje na pojawienie się długo oczekiwanej wiosny. Nasz ogródek nie należy do największych i najpiękniejszych. Pod starą gruszą wciąż leżą niezgrabione liście z jesieni, trawa aż prosi się o pierwsze skoszenie, a duży drewniany stół i krzesła o porządne szorowanie. Przechodzi mi przez myśl, aby włożyć rękawice i wziąć się do pracy, ale istnieją dwa powody, dla których nie powinnam tego robić. Pierwszy brzmi Wielki Czwartek, a to jednoznacznie zabrania katolikowi brania się do generalnych porządków. Te już dawno powinny być zrobione. I chociaż nie należę do praktykujących katolików, to trzymam się tej zasady ze względu na babcię, dla której było to ważne. Drugi powód to moja ręka w gipsie, nikomu nie trzeba tego tłumaczyć. Wszakże jedną dłonią trudno się grabi czy szoruje stół.

I takim oto sposobem zostaję bez wyjścia. Zrezygnowana z powrotem siadam na kanapie i ponownie sięgam po książkę.

Po dwóch godzinach czytania dochodzę do wniosku, że wystarczy. Dziadek nadal przebywa u naszego sąsiada, którego nazywamy Grubym Bolkiem z powodu jego ponad stu kilogramów, więc w domu panują błogi spokój i cisza.

Gruby Bolek jest jedynym sąsiadem, poza Kariną i Igorem, który nie odwrócił się od naszej rodziny po tym, co wydarzyło się sobotniej nocy ponad dwa lata temu. Reszta woli udawać, że nas nie zna, w szczególności mnie. Pijana dziewczyna za kierownicą to nie tyle poniżenie, to stoczenie się na samo dno. Według wielu jestem po prostu zerem i pozostanę nim do końca życia.

Robię sobie zieloną herbatę i z kubkiem gorącego naparu podchodzę do okna wychodzącego na ulicę, aby zobaczyć, co się dzieje. Zauważam idącą chodnikiem Karinę, która oczywiście zmierza do mnie. Nie czekając, aż zdąży nacisnąć dzwonek, otwieram jej drzwi.

– A ty skąd wiedziałaś, że idę?

– Jestem jasnowidzem. – Uśmiecham się.

– Lepiej od razu się przyznaj, że szpiegowałaś. – Karina mija mnie i wchodzi do środka jak do siebie.

– Nie szpiegowałam. Idę za przyjaciółką.

– Dobra, tylko spoglądałaś przez okno, lepiej?

Po chwili siada za stołem w kuchni i opiera brodę na dłoniach.

– A tobie co się stało? – pytam.

– Igor.

– Co Igor? I kawy chcesz?

– Kawy chcę, a Igor przesadził.

Dolewam wody do elektrycznego czajnika i włączam go. Następnie sypię do niebieskiego kubka miarkę kawy.

– Karina, mów – ponaglam przyjaciółkę.

– Wczoraj wieczorem zajrzałam do jego garażu i...

– I co?

– Zastałam go tam z dziewczyną. Ten bydlak zaprosił do siebie jakąś długonogą lalę!

Woda się gotuje i po chwili włącznik czajnika odskakuje. Zalewam wrzątkiem kawę i stawiam kubek przed Kariną.

– Wiem, że to cię boli, ale on nawet nie wie, że cię tym rani – odpowiadam, siadając naprzeciwko niej.

– I co z tego?

– To z tego, że ma prawo się z kimś spotykać. On uważa cię za przyjaciółkę i myśli, że ty uważasz go za przyjaciela. Mam dalej tłumaczyć?

– Nie. – Karina zakłada za ucho pasmo rudych włosów. – Masz rację. Tylko że to zabolało.

– Wiem. – Przytulam do siebie dziewczynę i głaszczę ją po włosach. – Rozmawiałaś z nią?

– Nie. – Kręci głową. – Od razu się wycofałam.

– W takim razie nie wiadomo do końca, kim była ta laska.

– Była...

– Karina, spokojnie. Pójdziemy zaraz do Igora i podpytamy. Nie martw się na zapas.

– To chodźmy teraz! – Natychmiast wstaje.

– Najpierw wypij kawę.

Bez namysłu bierze kubek i opróżnia go kilkoma dużymi łykami.

– Już – mówi, odstawiając go na stół.

– Jesteś nienormalna.

– Może odrobinę! – Śmieje się. – Idziemy w końcu? Kurde, chyba poparzyłam sobie język.

– Nie dziwię się, skoro nie potrafisz poczekać, aż kawa wystygnie.

Na karteczce zostawiam dziadkowi wiadomość, gdzie jestem, i idę za Kariną. Przekręcam klucz w zamku dwa razy, po czym się odwracam – i pierwsze, co widzę, to czarny golf zaparkowany po drugiej stronie ulicy, przy domu naszego przyjaciela.

– To ona. – Karina wskazuje wysoką i szczupłą brunetkę. – To ona była wczoraj u Igora.

Nieznajoma dziewczyna czeka, aż Mikołaj do niej dołączy, a potem chwyta go za rękę i przytula się do jego ramienia...

O Boże!

Karina patrzy na mnie z uśmiechem, ale zaraz też zamiera. Gdy widzi moją minę, wszystko do niej dociera. Już rozumie. Nie muszę nic tłumaczyć.

Nigdy nie powinnam pozwolić sobie zakochać się w Mikołaju.

Nigdy!

18.

MIKOŁAJ

Edyta obejmuje swojego chłopaka z uśmiechem. Jest pewna, że wszystko wraca na właściwy tor – Mikołaj jest jej, po burzy wyszło słońce i ogrzeje ich teraz jak ciepły koc.

– Idziemy? – pyta.

– Tak. – Mikołaj kiwa głową i razem ruszają w stronę garażu Igora.

Cztery dni temu był pewien, że chce zerwać z Edytą i z takim też zamiarem spotkał się z nią w swojej kawalerce. Niestety wszystko, co wydarzyło się potem, całkowicie odbiegło od tego, co sobie zaplanował. Dziewczyna zaczęła płakać, lamentować, aż w końcu zagroziła, że się zabije. Pobiegła do kuchni i z szuflady wyciągnęła pierwszy lepszy nóż, a potem przyłożyła go sobie do szyi. Mikołaj poczuł, jak grunt usuwa mu się spod stóp. Nie mógł pozwolić, by tak cierpiała. Nie mógł pozwolić, aby przez niego zakończyła swoje życie. Podbiegł do niej i szybko wyciągnął ostrze z jej dłoni, później mocno ją do siebie przytulił. Po godzinie, gdy Edyta w końcu się uspokoiła, zaczęli poważnie rozmawiać. Dziewczyna obiecała, że się zmieni, że przestanie naciskać na pracę u swojego ojca i że zacznie z Mikołajem wychodzić do jego przyjaciół. Dlatego postanowił dać ich związkowi szansę, chociaż dobrze wiedział, że z jego strony to czyste kłamstwo. On już Edyty nie kochał.

*

Mikołaj pcha ciężkie metalowe drzwi, przepuszcza Edytę przodem i zaraz za nią wchodzi do garażu. Igor wita ich, w ręce trzyma szmatę.

– Cześć wam. – Stoi przy wyjętych z syreny 105 siedzeniach, które ma zamiar odrestaurować. – Siadajcie. – Wskazuje na rogową wysłużoną kanapę.

Edyta zajmuje miejsce i zakłada nogę na nogę. W swoich jasnych dżinsach, białej bluzce i butach na obcasie nie pasuje do obskurnego wnętrza.

– Chcesz je na nowo obić? – Mikołaj podchodzi do przyjaciela i wyciąga z kieszeni spodni paczkę marlboro.

– Jeszcze nie wiem. – Chłopak marszczy brwi i przybliża się do niego. – Po co ją tu znowu przyprowadziłeś? – szepcze.

– Uparła się – tłumaczy Mikołaj.

Igor, słysząc to, głośno sapie.

– Stary, ona nie pasuje do ciebie ani do mojego garażu. W dodatku miałeś z nią zerwać.

– Dobrze wiesz, że próbowałem.

– Dobrze wiesz, że przy akcji z nożem tylko blefowała. Mówiłem ci już, że to było zwykłe zagranie z jej strony. Ona by się nie zabiła.

– Nie wiadomo...

– Do cholery!

– O czym tak rozmawiacie? – pyta Edyta i jednocześnie bacznie przygląda się Igorowi.

– O mojej Syrenie. – Igor podchodzi i klepie dach auta. – Chcesz też pogadać?

– Nie, dzięki – bąka w odpowiedzi i wlepia wzrok w swoje paznokcie.

– Nie bądź wredny – syczy Mikołaj i siada przy dziewczynie.

Może nie należy ona do najmilszych i najłatwiejszych w kontaktach osób, ale stara się być miła i Mikołaj jest jej za to bardzo wdzięczny.

– To co, może zamówimy pizzę? – Igor podchodzi do swoich gości i fałszywie się uśmiecha.

– Dzisiaj jest Wielki Czwartek. Nie powinno się obżerać – mówi twardo Edyta.

– To ty będziesz patrzeć, jak my jemy, pasuje?

– Igor! – Mikołaj się czerwieni.

– No co?

Drzwi garażu skrzypią. Blondyn od razu spogląda w tamtą stronę i zamiera.

Do środka wchodzą Emilia z Kariną.

– Dziewczyny moje kochane! – Igor rozkłada dłonie i przytula je do siebie. – Dobrze, że jesteście. Zamawiamy pizzę. Jesteście chętne?

– Oczywiście! – Karina z zachwytu klaszcze w dłonie. – A my się jeszcze chyba nie znamy. – Rusza w stronę nieznajomej. – Karina jestem.

– A ja Edyta. Dziewczyna Mikołaja.

– Miło mi cię poznać. – Karina, akcentując „miło mi”, jednocześnie piorunuje wzrokiem Mikołaja.

– A ja jestem Emilia.

Edyta ponownie wyciąga przed siebie rękę. Dziewczyny się witają.

– Więc kto chętny na pizzę? – krzyczy Igor.

– Chyba wszyscy, prawda? – Karina po kolei każdego lustruje.

– Ja dziękuję – odpowiada Edyta.

– Więc wszyscy oprócz Edyty. – Emilia siada na starym drewnianym krześle.

Po godzinie duża gorąca pizza ląduje na stole i wszyscy poza dziewczyną Mikołaja zaczynają się częstować. A on dobrze wie, że Edyta wcale nie przestrzega katolickich zasad, a pizzy nie je dlatego, że ta ma dużo kalorii – a ona nie może sobie pozwolić, by przytyć nawet o gram.

– Macie jakieś plany na niedzielę? – Karina sięga po drugi kawałek.

– Żadnych – odpowiadają równocześnie Emilia i Igor.

– A wy? – Patrzy na Mikołaja i Edytę.

– Po południu nie mam planów. – Chłopak oblizuje palec, na który skapnął mu sos czosnkowy. – Dlaczego pytasz?

– Wieczorem w straży urządzana jest zabawa – tłumaczy Karina z pełnymi ustami. – Potańczymy trochę. Co wy na to?

– Nie. – Igor kręci głową. – Nic z tego!

– Z tą ręką to chyba nie nadaję się na tańce... – stwierdza Emilia. – Lepiej zostanę w domu.

– Nie ma mowy! – Karina uderza pięścią w stół. – Nie będziemy siedzieć w domu jak jakieś staruchy! Jesteśmy młodzi i...

– Ale, Karina, ja nie tańczę, zapomniałaś? – Igor przeciera dłonią twarz.

– Nie zapomniałam. Ty z Milą będziesz pił, a ja będę tańczyć, pasuje? O, tutaj! – Wskazuje na Mikołaja. – Przyjacielu mój drogi, tylko mi nie mów, że też nie tańczysz.

– Czasem tańczę. – Chłopak się uśmiecha. – W szczególności jak już się napiję.

– I widzicie, wszystko ustalone. – Karina głośno klaszcze. – Już nie mogę się doczekać niedzieli.

*

W drodze do kawalerki Edyta cały czas milczy i wpatruje się w szybę. Mikołaj wie, że źle się czuła w towarzystwie jego przyjaciół, w szczególności Igora, który swoimi uwagami tylko dolewał oliwy do ognia. A on nie miał pojęcia, co z tym zrobić.

Z jednej strony przyznawał mu rację. Edyta naprawdę nie pasuje do szarego garażu, starych mebli oraz smaru na dłoniach. Nawet do Emilii i Kariny nie pasuje. Nie lubi też brudzić sobie rąk. Za to lubi pachnieć i uważa, że od tego właśnie jest kobieta – od urody i piękna. Jednak z drugiej strony, jakby na to nie patrzeć, dziś starała się być miła. Nie marudziła ani nie narzekała.

Tylko czy tak będzie zawsze? W to Mikołaj wątpi. Wie, że prędzej czy później dziewczyna pęknie. I szczerze mówiąc, właśnie na to czeka, bo ma świadomość, że gdy się to stanie, nadarzy się kolejna okazja, aby z nią zerwać.

– Mogę zostać na noc? – Edyta odzywa się po raz pierwszy od wyjścia z garażu Igora.

– Jak chcesz – bąka niewyraźnie Mikołaj i zamyka się w łazience, aby choć przez chwilę pobyć sam.

Bierze gorący prysznic i bardzo dokładnie się goli. Tak jak zakładał, gdy wychodzi z łazienki, Edyta już śpi.

Oddycha z ulgą.

30 marca 2002

19.

EMILIA

Razem z Kariną i Igorem oraz kartonem pełnym szmacianych zajączków stoję przed szpitalem dziecięcym z Zabrzu. Planowo miałam odwiedzić po raz kolejny dom dziecka w Bytomiu, ale za namową prezes Fundacji „Moje wielkie serce” Janiny Cios postanowiłam zmienić swoje plany. Tym razem wspólnie postanawiamy obdarować wszystkie te dzieci, które święta wielkanocne muszą spędzić w niebieskich ścianach szpitala.

Igor wnosi karton króliczków na drugie piętro, a ja razem z Kariną zaczynam powoli odwiedzać sale pełne bezbronnych maluchów. W ich oczach widać nadzieję i radość, pomimo kroplówek podpiętych do drobnych rączek czy pracującej obok aparatury. Smutek można dostrzec jedynie u rodziców, którzy siedzą przy łóżeczkach swoich dzieci, i często połączony jest on ze strachem. Dobrze wiem, że ten widok będzie mnie prześladował przez kolejne dni, ale mimo to czuję się szczęśliwa, ponieważ robię coś, z czego jestem dumna. W jakimś sensie pomagam, a pomaganie to najlepsza rzecz w życiu.

Jeszcze wczoraj byłam zła na panią Janinę za to, że zmieniła plany. Nie chciałam jechać do szpitala. Uważałam, że dzieci w domu dziecka mają najgorzej, że nikt inny nie cierpi tak jak one... Jednak teraz, po tym, co tu właśnie zobaczyłam, już rozumiem ciemnowłosą prezes fundacji. W ten sposób chciała mi pokazać, że jestem w błędzie.

– Mila, wszystko okej?

Podnoszę wzrok i patrzę na Igora. Ma na sobie ciemne dżinsy i szarą bluzę z kapturem z wielkim żółwiem ninja.

– Okej – mruczę cicho i wsiadam do zielonego forda.

Dzięki czterdziestopięcioletniej pani Janinie rozumiem, że dotychczas miałam klapki na oczach i widziałam tylko to, co chciałam. Tylko swój ból, strach i nieszczęście, nic więcej. Dzisiaj dociera do mnie to, że na świecie są też inne tragedie.

Niestety.

Widok zatroskanej matki przy małym metalowym łóżeczku, w którym leżał chłopczyk z podpiętymi do ciała rurkami, sprawił, że moje serce pękło po raz kolejny. Naprawdę widziałam już dużo, ale ten obraz mnie pokonał. Gdybym tylko potrafiła, to sprawiłabym, że wszystkie dzieci na świecie byłyby zdrowe i kochane przez swoich rodziców.

Gdybym tylko mogła...

Ale nie mogę i to najbardziej boli.

– Mila, nie powinnaś tak się tym przejmować – mówi Karina, zapinając pas. – Wiem, że widok chorych maluchów to... Nawet nie potrafię ubrać tego w słowa, ale rozumiesz, co mam na myśli. Chodzi mi o to, że powinnaś być z siebie dumna, bo chociaż w jednym procencie sprawiasz, że na ich twarzach maluje się uśmiech. To wielka rzecz!

– Wolałabym dać im zdrowie i miłość.

– Mila, zrozum, że nie jesteś Bogiem! – Igor uderza ręką w kierownicę i wyjeżdża ze szpitalnego parkingu.

Dobrze wiem o tym, że nie jestem Bogiem, ale widok dzieci, które cierpią, wywołuje u mnie ból i gdybym tylko mogła, to zabrałabym cały balast z ich barków i w zamian podarowała to, co najcenniejsze: miłość, rodzinę i zdrowie.

– To smutne, że dzieciaki muszą tak cierpieć. – Przeczesuję palcami włosy, które lekko się kręcą na końcach. – Dzieci powinny być zdrowe i szczęśliwe.

– A młodzi ludzie nie powinni umierać. Zrozum, Mila, że życie nie jest bajką i niestety nic na to nie można poradzić.

– Masz rację, Igor. Życie to jedno wielkie szambo – mówię ze złością.

– Bez przesady...

– Gada tak, bo się nieszczęśliwie zakochała – wypala bez namysłu Karina.

– Co?! W kim?! – Igor wjeżdża na rondo.

– Już ci nic nie powiem – syczę ze złości przez zaciśnięte zęby. – I nie chcę o tym rozmawiać – dodaję, patrząc na przyjaciela.

– Ale jak to nie chcesz? – Chłopak wyraźnie się ożywia. – Ja chcę wszystko wiedzieć!

– Nic nie musisz wiedzieć i koniec tematu!

– Ale...

– Igor, nie ma żadnego „ale”.

– Mila... – zaczyna Karina.

– A ty – wymierzam w nią palec wskazujący – zamiast mówić o mnie, lepiej zacznij o sobie. No powiedz, w kim ty jesteś zakochana!

Karina dębieje, a do mnie dociera, że posunęłam się za daleko. Nie ma już jednak odwrotu.

– Ty też? – Igor patrzy na dziewczynę.

– Przepraszam... – bąkam.

Nie należę do wrednych osób, ale w momencie gdy zobaczyłam Mikołaja u boku wysokiej brunetki, coś we mnie pękło. Czuję złość, której nie potrafię opanować, i zamiast wyładować ją na chłopaku o niebieskich oczach, kieruję ją w stronę najbliższych osób.

Nie powinnam tak robić.

– Dlaczego milczycie? – pyta Igor. – Jestem waszym przyjacielem, więc chyba powinnyście mi powiedzieć, o co chodzi. Zakochałyście się w jednym facecie, czy co? – Śmieje się.

– Nic z tych rzeczy – mówię. – Po prostu miłość jest przereklamowana i niech to ci wystarczy.

– Czyli jesteście zakochane nieszczęśliwie – wnioskuje Igor, stając na czerwonym świetle.

– Szczęśliwa miłość to tylko w bajkach – odzywa się Karina. – Niestety w życiu nic nie jest jak w bajce.

– Uuuu... – Chłopak marszczy brwi i przygryza dolną wargę. – Nie bądźcie takie sceptyczne. Wiecie, jak to mówią: „Od razu Rzymu nie zbudowano”. Rozumiem, że chciałybyście, aby miłość natychmiast zaniosła was na skrzydłach pod samo niebo, ale najpierw trzeba sięgnąć dna, aby docenić wszystko to, co nas otacza. Jeśli nawet czując ból, będziecie pragnęły zobaczyć na ustach ukochanej osoby uśmiech, choć nieskierowany do was, to wtedy oznaczać to będzie prawdziwą i bezwarunkową miłość.

– Ale co to ma za związek z nieszczęśliwą miłością? – pyta zaciekawiona Karina. Co chwilę zmienia stacje radiowe. – I nie wiedziałam, że z ciebie taki romantyk – dodaje. – Też jesteś zakochany?

– Też – przyznaje Igor.

– W kim?

– Nieważne. – odpowiada i stuka palcami w kierownicę. – Chciałem tylko powiedzieć, że nie ma miłości nieszczęśliwej, jest tylko nieodwzajemniona.

Prawda.

Nie jestem wściekła na Mikołaja za to, że ma dziewczynę, a za to, że z nią nie zerwał po tym wszystkim, co powiedział – a powiedział, że już jej nie kocha i że dalsze bycie razem byłoby kłamstwem. Wydawał mi się wtedy taki szlachetny i uczciwy. Teraz nie wiem, co mam o nim myśleć.

*

– Jak było w szpitalu? – pyta dziadek zaraz po tym, gdy razem z Igorem i Kariną siadam na kanapie w naszym salonie. – I co macie takie miny? Stało się coś?

– Miłość – informuje moja przyjaciółka, całkowicie ignorując pierwsze pytanie. – Miłość się stała, dziadku.

– A dokładniej?

– A dokładniej to okazało się, że wszyscy jesteśmy nieszczęśliwie zakochani. A nie, przepraszam – poprawia się, spoglądając na Igora – jesteśmy zakochani bez wzajemności.

Dziadek wzdycha i drapie się po głowie.

– Na to tylko jedna rzecz pomoże.

Wychodzi na chwilę do kuchni i wraca po minucie z kieliszkami i karafką.

– Nalewka z czarnego bzu. – Stawia na stole szkło i otwiera butelkę. – Pachnie wybornie. – Wącha trunek własnej produkcji i nalewa wszystkim. – Wypijmy za miłość, bo bez niej życie nie miałoby sensu.

– Ale byłoby łatwiejsze – mówię i wypijam swoją nalewkę.

– Gówno prawda! – Wymierza we mnie palec wskazujący. – Zabraniam ci tak mówić! Dzięki miłości człowiek jest w stanie znieść wiele rzeczy, nawet tych najtrudniejszych.

– Ale, dziadku...

– Mila, choć raz przestań być uparta i mnie posłuchaj. Nie wszystko jest proste i z tym się zgodzę, ale gdyby każdą rzecz podano nam na tacy, to co to by było za życie. Poza tym czasem trzeba walczyć i być trochę samolubem.

– Samolubem? – Unoszę brwi.

– Tak, kochanie. Czasem trzeba patrzeć tylko na swoje szczęście, nie przejmując się innymi. I jest to rada dla ciebie, którą powinnaś wykorzystać.

Dziadek ponownie nalewa alkohol do pustych już kieliszków i spogląda na Karinę

– Dla ciebie też mam radę – mówi.

– Jaką? – pyta dziewczyna. Zakłada nogę na nogę i sięga po swój kieliszek.

– Powinnaś szczerze porozmawiać.

– A...

– A ty, chłopcze... – przerywa Karinie i przenosi wzrok na Igora – powinieneś porozglądać się dookoła siebie i dostrzec to, czego nie widzisz, zanim będzie za późno.

– A czego ja nie widzę? – Telefon komórkowy w kieszeni chłopaka zaczyna wibrować, zakłócając chwilową ciszę oryginalnym dzwonkiem sony erikssona. Igor patrzy na ekran i sapie. – A ma dziadek jakąś radę dla Mikołaja? Bo ja nie wiem, jak mu przemówić do rozumu.

– Właśnie! – Karina klaszcze. – Co się z nim dzieje? Tyle się nagadał o skończonej miłości i zerwaniu, a teraz odstawia taką szopkę? Zakochana para! – prycha. – Myślałam, że jest poważnym facetem, a okazuje się, że to kolejny dupek!

Igor nie odbiera. Kładzie telefon na stoliku, bierze kieliszek nalewki i wygodnie się rozsiada.

Ja tymczasem siedzę z szeroko otwartymi oczami, ciekawa tego, co powie mój przyjaciel. Pragnę usłyszeć coś, co wytłumaczy zachowanie Mikołaja, coś, co pozwoli znaleźć odpowiedź na nurtujące mnie pytanie – dlaczego z nią nie zerwał?

Igor jednak milczy.

– No mów! – ponagla go Karina.

– Edyta chciała się zabić. To znaczy blefowała, to jest pewne, ale Mikołaj wziął to na poważnie i się wystraszył.

Edyta chciała się zabić – to zdanie jeszcze długo odbija się echem w mojej głowie.

Wszystko staje się jasne. To może i dziwne, ale czuję ulgę, bo Mikołaj nie okazał się dupkiem, tylko prawdziwym facetem, któremu można zaufać.

– Co za suka! – Karina patrzy na mnie. – Słyszałaś to? Ta podła krowa próbuje go zatrzymać przy sobie siłą. Chyba będę musiała się z nią rozmówić. – Wstaje, gotowa do urzeczywistnienia swych słów.

– Siadaj. – Ciągnę ją za rękę.

– Trudna sprawa. – Dziadek wypija kolejny kieliszek nalewki. – Grożenie samobójstwem to bardzo niemądra rzecz. Myślę, że prędzej czy później Mikołaj sam zrozumie, że jej groźby nie są nic warte i spokojnie od niej odejdzie. Wy nie powinniście się w to wtrącać, bo to tylko pogorszy sytuację.

– Dobrze. – Karina kiwa głową. – Wtrącać się nie będziemy, ale zatrujemy jej trochę życie.

– Karina! – upominam przyjaciółkę.

Dziadek się śmieje.

– No co? – Dziewczyna robi minę niewiniątka. – To, co wyczynia ta cała Edyta, to sama wredota. Takich rzeczy nie powinno się tolerować.

– Zgadzam się. – Igor się uśmiecha i przybija piątkę z Kariną. – Musimy wymyślić coś na jutro.

– Spuścimy jej głowę w kiblu?

– Ty wszystkim spuszczałabyś głowę w kiblu! – Zaczyna się śmiać, a zaraz za nim ja z dziadkiem.

– Nie moja wina, że po tym świecie chodzi tyle ludzi, którym przydałoby się spuścić głowę w kiblu.

– Masz rację. – Igor poważnieje. – Jej naprawdę by się to przydało. – Znów przybijają sobie piątki.

Tych dwoje rzeczywiście do siebie pasuje. Jestem naprawdę ciekawa, czy los kiedyś ich połączy. A kto wie, może Igor skrycie podkochuje się właśnie w Karinie?

31 marca 2002

20.

MIKOŁAJ

– Dlaczego się nie szykujesz?

Mikołaj staje w progu pokoju, który należy do Edyty. Ma czterdzieści metrów kwadratowych i wyjście na duży taras od strony ogrodu.

Nic dziwnego, że nadal mieszka z rodzicami – myśli chłopak, siadając na bujanym fotelu. Edyta ma tutaj wszystko, czego dusza zapragnie, i na dodatek nie musi się martwić comiesięcznymi rachunkami, sprzątaniem czy robieniem zakupów. I każdą rzecz podstawiają jej pod nos.

Kiedyś lekkomyślność dziewczyny podobała się Mikołajowi, ale teraz brak u Edyty jakiegokolwiek zrozumienia w stosunku do drugiej osoby coraz bardziej go denerwuje. W dodatku Edyta coraz częściej patrzy na innych z góry. Trochę za bardzo przyzwyczaiła się do pieniędzy i chyba dlatego nie może pogodzić się z tym, że jej chłopak jest zwykłym robotnikiem.

– Jeśli nie chcesz iść...

– Pójdę – odpowiada i siada na krześle przed swoją toaletką. – Nie zrobię ci tej przyjemności i nie zostanę w domu.

– Słucham?

Edyta odwraca się w stronę Mikołaja. Jej oczy zwężają się z nadmiaru emocji.

– Cały czas knujesz, jak tu się mnie pozbyć, prawda?

– Nie jak się pozbyć, tylko jak zerwać, a to różnica.

– Proszę cię, Mikołaj, nie bądź śmieszny! Wciskasz mi kit, że niby chcesz, abyśmy zostali przyjaciółmi, a obydwoje dobrze wiemy, że po zerwaniu przyjaźń nie istnieje. W dodatku twierdzisz, że nie ma żadnej innej...

– Bo nie ma. Dobra. – Chłopak wstaje. – Jeśli chcesz wiedzieć, to ci powiem. Zakochałem się w innej, ale ona nawet o tym nie wie i pewnie się nie dowie.

– Czy ty właśnie mówisz, że chcesz mnie zostawić dla dziewczyny, która cię nie chce?

– Chcę cię zostawić, ponieważ już cię nie kocham, a ty już nie kochasz mnie.

Po tych słowach Mikołaj otwiera drzwi i wychodzi na taras. Opiera się o mosiężną balustradę, wyciąga z kieszeni paczkę marlboro i odpala papierosa.

– To nie ma znaczenia.

Słysząc to, spogląda w stronę drzwi balkonowych. Edyta stoi w nich z pilnikiem do paznokci.

– Co nie ma znaczenia? – pyta ją.

– To, że ty nie kochasz już mnie, a ja ciebie.

Mikołaj gasi peta w szklanej popielniczce i odpala kolejnego papierosa.

– Miłość to przeżytek – kontynuuje dziewczyna. – Miłość się kończy i zostaje przyzwyczajenie, rozumiesz? Tworzymy fajną parę i możemy naprawdę wygodnie i bezproblemowo żyć. Musisz tylko się ze mną zgodzić i przyjąć propozycję ojca.

Mikołaj zaczyna się śmiać.

– Pieniądze to nie wszystko... – Kręci głową.

– Skończ mi tu wyjeżdżać z jakimiś cytatami z filmów. Znamy się od lat, wiemy o sobie wszystko, możemy na siebie liczyć. – Edyta nerwowo gestykuluje. – Jesteśmy rodziną.

– Nieprawda... – Mikołaj sapie. – Nie jesteśmy rodziną i nigdy nią nie będziemy, a wiesz dlaczego? Ponieważ w rodzinie akceptuje się inne osoby takimi, jakimi są, a ty na siłę chcesz mnie zmienić.

– Ale...

– Powiedz, ile razy byłaś ze mną odwiedzić moją mamę? Odpowiem ci: zero!

Po policzkach Edyty spływają pojedyncze łzy.

– Już dobrze. – Mikołaj podchodzi do zapłakanej brunetki i ją przytula. – Jesteś świetną dziewczyną i poradzisz sobie beze mnie. My po prostu do siebie nie pasujemy. Każde z nas oczekuje od życia czegoś innego i musi pójść swoją drogą.

Edyta po kilku minutach się uspokaja. Ociera wierzchem dłoni nos i siada na fioletowej kanapie. Ma zapuchnięte oczy i rozczochrane włosy, które teraz próbuje doprowadzić do ładu.

– Już dobrze? – Mikołaj klęka przy niej.

– Tak. – Kiwa głową. – Możesz już iść.

– Na pewno? Jeszcze zostanę, jeśli chcesz.

– Chcę, żebyś już poszedł.

– Ale...

– Spokojnie, nic sobie nie zrobię i przepraszam za tamto. Nigdy nie powinnam była grozić, że się zabiję. To było strasznie głupie.

*

Po wyjściu z domu Edyty Mikołaj czuje ulgę. Jego była już dziewczyna ostatnio może i trochę za bardzo patrzyła na życie przez pryzmat pieniędzy, ale mimo tego nareszcie okazała się szczera i potrafiła przyznać się do błędu, a to dla niego wiele znaczy.

Mikołaj zamknął wreszcie ten rozdział, więc z czystym sumieniem wsiada teraz do wysłużonego golfa i rusza w stronę jednego z osiedli w Tarnowskich Górach. Zatrzymuje się przy domu Igora i idzie prosto do garażu przyjaciela, wiedząc, że na pewno tam go zastanie. I się nie myli. Chłopak siedzi na kanapie. Nogi dla wygody położył na stole, a w ręku trzyma piwo.

– Cześć. – Mikołaj siada przy kumplu. – Już zaczynasz? – Wskazuje na alkohol.

– Tak i tobie też radzę już zacząć.

Chłopak, słysząc to, marszczy brwi.

– Stało się coś, o czym nie wiem? – pyta.

– Karina uwielbia tańczyć i nie przepuści żadnej piosenki. Mamy naprawdę przesrane!

– Chyba przesadzasz! – Śmieje się.

Igor schyla się po puszkę stojącą na ziemi i podaje ją przyjacielowi.

– Przekonasz się dzisiaj na własnej skórze.

– Dobra. – Mikołaj otwiera piwo.

– A gdzie twoja księżniczka? – Igor się krzywi.

– Nie mam dziewczyny.

– Chcesz mi powiedzieć, że zerwałeś?

– Tak.

– Ale serio? – Nie dowierza.

– Tak, serio. – Mikołaj się uśmiecha.

To może i trochę dziwne, ale czuje się bardzo szczęśliwy ze świadomością, że jest już wolny. Po raz pierwszy od bardzo dawna ma wrażenie, że jeszcze coś go w życiu czeka, że nie wszystko jest stracone i że może kiedyś przydarzy się szczęśliwe zakończenie.

– Jest! – Igor wstaje. – To najlepsza wiadomość tego wieczoru. – Chodź, idziemy.

Zaraz po tym, gdy wychodzą z garażu, zauważają zbliżające się w ich stronę wystrojone dziewczyny. Karina ma na sobie krótką sukienkę z długimi rękawami oraz odkrytymi plecami, na której błyszczą się różnorodne cekiny. Emilia zaś włożyła plisowaną spódnicę i białą bluzkę, a na wierzch narzuciła czarny kardigan.

Wygląda pięknie, myśli Mikołaj, witając się z nią. Nagle czuje się jak nastolatek, który po raz pierwszy się zakochuje. Każde, nawet najmniejsze zetknięcie ze skórą dziewczyny wywołuje u niego dreszcz.

Rano opowiedział mamie o Emilii, o Edycie i o tym wszystkim, z czym musi się zmagać, ale Gabriela jak zawsze pozostawała cicha i nieobecna. Czasem przypominała Mikołajowi posąg, który tym różni się od innych, że oddycha.

– Mikołaj, przyjacielu! – Karina rzuca się na niego i zaczyna całować jego policzki. – Nawet nie wiesz, jak się cieszę! Ale jazda!

– A o co chodzi? – pyta zdziwiony chłopak.

– No jak to o co? – Karina odsuwa się od niego. – Zerwałeś z Edytą! Bo zerwałeś, prawda?

– Tak, zerwałem – przyznaje.

– I dlatego tak się cieszymy, wszyscy! – piszczy Karina. Jej głos jest teraz słodki jak miód.

– Najbardziej to ty! – śmieje się Emilia. – Chociaż myślałam, że raczej będziesz zawiedziona, bo chciałaś jej spuścić głowę w ubikacji.

– Edycie? – dziwi się Mikołaj.

– Tak. – Emilia kiwa głową.

– Na swoją obronę powiem tylko, że ona sobie na to zasłużyła. – Karina nerwowo stuka obcasami o chodnik. – Nikt nie powinien próbować siłą zatrzymać przy sobie drugą osobę.

– Racja – przyznaje Mikołaj. – Ale na szczęście Edyta się opamiętała i wszystko dobrze się skończyło.

– Jesteś pewny, że nie będzie ci robiła więcej problemów? – pyta Emilia.

– Mila, daj spokój. – Igor się krzywi. – I chodźmy już, bo widzę, że Karina w tych swoich szpilkach zaraz zrobi dziurę w chodniku.

Wszyscy ruszają pustą ulicą pełną takich samych kwadratowych domów wybudowanych w latach siedemdziesiątych.

21.

EMILIA

Remiza strażacka mieści się naprzeciwko kościoła i sąsiaduje z cmentarzem, ale to nie przeszkadza ludziom – nawet tym bardzo pobożnym – doprowadzić się do stanu agonalnego.

Karina tańczy z Igorem do piosenki Jesteś szalona zespołu Boys, ja wychodzę na zewnątrz razem z Mikołajem. Z boku budynku stoi grupka chłopaków, wśród nich zauważam Roberta. Głośno się śmieją i podają sobie butelkę wódki. Dalej pani Grażyna ze sklepu warzywnego obściskuje się z jakimś siwym mężczyzną, który z całą pewnością nie jest jej mężem.

Mikołaj odpala papierosa i opiera się plecami o zimny mur.

– Karina naprawdę uwielbia tańczyć – zauważa. – Igor mnie ostrzegał, ale szczerze mówiąc, nie bardzo mu wierzyłem, a teraz padam z nóg.

– Karina każdego potrafi wykończyć. – Uśmiecham się.

Obserwując, jak Mikołaj tańczy z moją przyjaciółką, doszłam do wniosku, że jej zazdroszczę. To ja chciałam z nim tańcować, śmiać się do niego i patrzeć w jego niebieskie oczy.

Cholerna ręka!

– A ty lubisz tańczyć?

Przygryzam lekko dolną wargę. To, jak Mikołaj na mnie patrzy, doprowadza mnie do szaleństwa. Cała się trzęsę, a nogi się pode mną uginają. Jeszcze nigdy wcześniej tak się nie czułam.

– Przy Karinie w końcu zaczyna się to lubić.

– Czyli prędzej nie lubiłaś?

– Raczej wstydziłam się – mówię spokojnie.

– Czego?

– Tego, że źle się ruszam i że nie czuję rytmu. W dodatku miałam wrażenie, że wszyscy się na mnie patrzą i oceniają.

– Czyli Karina wyleczyła cię z strachu przed tańczeniem? – Mikołaj marszczy ciemne brwi.

– Tak. – Upijam łyk piwa z butelki. – Mieszkasz niedaleko? – zmieniam temat.

– W centrum. Naprzeciwko hali targowej.

Kiwam głową na znak, że wiem, gdzie to.

Ale czy powinnam pytać Mikołaja o takie rzeczy? Czy to nie oznacza, że jestem wścibska?

– Kiedyś mieszkałem w Piekarach Śląskich – kontynuuje. – Dwa lata temu przeprowadziłem się do Tarnowskich Gór.

– Aha.

Co mam więcej powiedzieć? Mój towarzysz zapala kolejnego papierosa. Wygląda na podenerwowanego, ale nie znam go na tyle dobrze, aby mieć pewność. Może mi się tylko wydaje...

A może nie.

– Moja mama po długim pobycie w szpitalu trafiła do prywatnego domu opieki – mówi nieoczekiwanie. Cały czas patrzy przed siebie.

– Boże, Mikołaj, nic nie wiedziałam.

Lekceważąco macha ręką.

– Nie przejmuj się. Większość osób o tym nie wie. Nawet Igor – przyznaje smutnym głosem.

– Dlaczego?

– Bo mama w domu opieki to tylko wierzchołek góry lodowej. Mówiąc o niej, muszę powiedzieć o rzeczach, o których wolałbym zapomnieć. Dlatego nie wspominam o tym.

– Ale... – Patrzę na niego. – Dlaczego więc mi...?

– Bo wiem, że ty jako jedyna zrozumiesz i nie będziesz naciskać, aby od razu dowiedzieć się wszystkiego.

W oczach Mikołaja dostrzegam ból, ale i też nadzieję. Czuję się wyjątkowa, ponieważ to mnie zdradził część swojego życia, którą skrywa przed całym światem.

Może i ja powinnam zdradzić część swojego?

– Patrzcie! Patrzcie! – Dziewczyna o krótkich włosach, w zielonych spodniach i pstrokatej bluzce wymierza prosto we mnie palec wskazujący, tym samym przerywając moją rozmowę z Mikołajem. – Pijaczka w natarciu! No co, piękna, przyjechałaś tu autem?

Druga dziewczyna, wysoka blondynka, pewnie przyjaciółka tej pierwszej, zaczyna się głośno śmiać.

– Obyś tylko tym razem nie potrąciła kolejnej osoby, suko! – Spluwa w moją stronę.

Zamiast się bronić, stoję jak słup soli i przyjmuję obelgi bez mrugnięcia okiem. Mimo że na nie nie zasługuję. I chociaż Robert jest kilka kroków ode mnie i wszystko słyszy, nie interweniuje, tak jak i pozostali. Zostawia mnie na pastwę losu, chociaż dobrze wie, że jestem ofiarą.

– Wypierdalajcie stąd! – Mikołaj robi krok do przodu. – No już!

– Patrz, jakiego obrońcę sobie znalazła – mówi do blondynki ta w krótkich włosach. – Pewnie nawet nie wie, że ta suka jeździ po pijaku i potrąca bogu ducha winne dziewczyny.

Nie mogę tego dalej słuchać. Wypuszczam z ręki w połowie pełną butelkę piwa i zaczynam biec. Pragnę uciec przed Mikołajem, tymi dziewczynami, które niesłusznie mnie oceniają, oraz przede wszystkim przed tym, co stało się tamtej nocy ponad dwa lata temu.

Ktoś mnie woła i chociaż dobrze wiem, że tym kimś jest Mikołaj, nie zatrzymuję się. Biegnę dalej, próbując umknąć przed samą sobą.

– Czekaj! – Nagle chłopak chwyta mnie za ramię i zatrzymuje. – Nie uciekaj.

Ocieram wierzchem dłoni nos i patrzę na Mikołaja.

– One nie znają prawdy... – Wtulam się w jego ciepłe i silne ramiona i cichutko łkam. – Nie zrobiłam tego.

– Ciii...

– Nie jestem osobą, która jeździ pijana.

– Wiem.

– Wiesz? – Odsuwam się od niego i spoglądam mu prosto w oczy. – Gówno wiesz! – krzyczę, bo coś we mnie pęka niczym bańka mydlana. – Nie czytasz gazet?! Dwa lata temu pisali o pijanej dziewiętnastoletniej dziewczynie, która potrąciła nastolatkę wracającą z urodzin u znajomej. Ta dziewczyna miała ponad promil alkoholu. Zostało jej odebrane prawo jazdy, nałożono na nią grzywnę i tylko dzięki wyrozumiałości sędziego nie trafiła do więzienia, a została zmuszona do odbycia przymusowej pracy społecznej. Ta dziewczyna to ja. Ta dziewczyna w dodatku najprawdopodobniej... – Milknę, bo brakuje mi słów. Bo tamta noc nie chce mnie opuścić, bo wtedy stało się o wiele więcej złego, nie tylko samo potrącenie. – Tamtej dziewczynie postawiono zarzuty potrącenia nastolatki oraz jazdy pod wpływem alkoholu, ale ja wiem, że... wiem, że tam dalej... ten wypadek... Jestem nic niewarta!

Mikołaj patrzy na mnie z szeroko otwartymi ustami.

– Widzisz – mówię. – Teraz już wiesz, że jestem pijaczką i zasłużyłam sobie na to, jak potraktowały mnie tamte dziewczyny.

4 kwietnia 2002

22.

MIKOŁAJ

– Mam dla pana dobre wieści.

Mikołaj wstaje i wita się z wysokim mężczyzną około pięćdziesiątki.

– Niech pan mówi, panie doktorze. – Patrzy na wychudzoną twarz mamy. Gabriela leży na łóżku szpitalnym podpięta do różnych monitorów.

W poniedziałek rano odebrał telefon od jednej z opiekunek w domu opieki z informacją, że jego mama przeszła zawał i jej stan jest bardzo ciężki. Od tamtej chwili siedzi przy łóżku Gabrieli w szpitalu w Zabrzu, trzyma ją za rękę i nasłuchuje czy oddycha.

Nie mogę cię stracić, mamo – mówi w myślach. – Jesteś moją jedyną rodziną.

Przez to, co się stało, zupełnie zapomniał o niedzielnej nocy, o Emilii, obrażających ją dziewczynach i jej wyznaniu. Zaraz po tym, jak wykrzyczała, że jest pijaczką, zaczęła biec w kierunku domu. Mikołaj miał mętlik w głowie, ale nie mógł pozwolić sobie na analizowanie tego, bo musiał gonić dziewczynę. Za nic w świecie nie zostawiłby jej samej w nocy – nawet jeśli znajdowała się tylko pięć minut drogi od miejsca zamieszkania.

Poszedł za nią aż pod sam dom pomimo jej ciągłych protestów. Mówiła nieskładnie o wypadku i widać było, jak gnębi ją poczucie winy. Dopiero gdy zamknęła mu drzwi przed nosem, wrócił pod remizę strażacką, odszukał Igora i Karinę i opowiedział im o wszystkim, co się wydarzyło. Karina przeklinała przez kilka minut, a gdy się uspokoiła, spojrzała Mikołajowi prosto w oczy i zapytała, czy uwierzył w to, co usłyszał z ust tamtych dziewczyn. Po sekundzie odpowiedział: „Nie! Emilia nie mogła tego zrobić. Nie mogła prowadzić samochodu pod wpływem alkoholu i w dodatku potrącić nastolatkę. To do niej nie pasuje”.

I miał rację.

Gdy Karina z Igorem wszystko mu opowiedzieli, zrozumiał, że teraz kocha Emilię jeszcze bardziej niż do tej pory, ale równocześnie wiedział, że nie może jej pozwolić się już tak poświęcać, bo w przeciwnym razie kiedyś może się to źle skończyć.

– Pańska mama wraca do zdrowia. Leki zaczynają działać, a skrzep w lewej komorze się rozpuścił. Wszystko idzie w dobrym kierunku. – Z rozmyślań wyrywa go głos lekarza.

Po tych słowach Mikołaj głośno wypuszcza powietrze z płuc. Strach odchodzi, a na jego miejscu pojawia się nadzieja, że może być lepiej, że jeszcze jest szansa na to, że kiedyś porozmawia z mamą tak jak dawniej, jak wtedy, gdy tworzyli szczęśliwą rodzinę.

Po tym lekarz wychodzi z sali, Mikołaj nachyla się nad Gabrielą i całuje ją w czoło. Tak samo jak ona całowała go na dobranoc, kiedy był jeszcze małym chłopcem.

– Walcz, mamo – prosi. – Musisz żyć. Musisz mi powiedzieć, co tam wtedy się stało... bo w przeciwnym razie zawsze będę się obwiniał. Powinienem wtedy jechać z wami. Może gdybym to ja prowadził, nie doszłoby do wypadku...

*

Wracając ze szpitala, Mikołaj nuci pod nosem I Want to Break Free, które właśnie leci w radiu. Po raz pierwszy od kilku dni znów zaczyna się uśmiechać i czekać na jutro. Zanim się orientuje, co robi, wjeżdża starym golfem w ulicę z szeregiem jednorodzinnych domków, ale nie zatrzymuje się przy brzoskwiniowym, tylko trzy razy okrąża osiedle, zastanawiając się, czy dobrze robi. Powinien Emilii wtedy od razu powiedzieć, że jej wierzy i że ma świadomość, iż nie jest ona żadną pijaczką. Nie zrobił tego jednak i tym samym wie, że Emilia będzie miała do niego żal.

Wysiada z samochodu, odpala papierosa i opiera się o płot otaczający dom dziewczyny.

– Witaj, chłopcze. – Słyszy za sobą.

Odwraca się i widzi Tadeusza.

– Witam dziadka. – Uśmiecha się na widok starszego mężczyzny. Nawet nie zdawał sobie sprawy, jak stęsknił się za jego życiowymi mądrościami.

– Dawno cię u nas nie było.

– Miałem małe problemy, ale już wszystko gra.

Tadeusz otwiera furtkę.

– Mila jest z tyłu domu. Plewi grządkę kwiatową.

Mikołaj zadeptuje peta na chodniku i wchodzi na podwórze. Wykostkowanym chodnikiem przechodzi na tył domu, a tam od razu zauważa zielonooką dziewczynę. Siedzi na trawie i jedną ręką wyrywa z ziemi chwasty.

– Cześć – odzywa się do niej.

– Cześć – odpowiada nieco zaskoczona, a może Mikołajowi tylko się tak wydaje?

– Widzę, że już przyzwyczaiłaś się do pracy jedną dłonią – zauważa i kuca przy niej.

Z bliska Emilia wygląda jeszcze piękniej. Gdy się uśmiecha, przy ustach tworzą się jej małe dołeczki, policzki różowieją, a oczy błyszczą jak diamenty.

– Nie jestem przyzwyczajona do siedzenia na kanapie, więc musiałam znaleźć sobie jakieś zajęcie.

– No tak.

– Wszystko gra? – pyta Emilia, przyglądając się Mikołajowi.

– Tak, gra.

– Na pewno? Bo naprawdę nie wyglądasz najlepiej.

Chłopak przeciera dłońmi zmęczone oczy. Po trzech dniach, w trakcie których bał się o Gabrielę, nie spał i nie jadł, czuje się naprawdę nie najlepiej, ale nie zdawał sobie sprawy, że to po nim widać.

– Moja mama miała zawał – wyznaje jednym tchem i po tych słowach jest mu lżej. Już nie dusi tego w sobie.

Emilii chce mówić wszystko. Ta dziewczyna, nie wiedzieć czemu, otwiera go, wydaje się kluczem, którego tak bardzo szukał. Kluczem, który otwiera go na nowo na życie.

– Boże, Mikołaj, strasznie mi przykro. – Dotyka jego dłoni i mocno ją ściska. – Jaki jest jej stan?

– Jest już dobrze. – Mikołaj głośno wypuszcza z płuc powietrze. – Ale ostatnie dni to był koszmar. Cały ten strach... – Kręci z bezsilności głową. – A brak jakiegokolwiek wsparcia...

– A rodzina? – pyta Emilia. – Tata, rodzeństwo? Jeśli je masz oczywiście.

– Poza mamą nie mam nikogo.

Dziewczyna pozwala, by położył głowę na jej ramieniu. Przez chwilę w ciszy tuli do siebie mężczyznę, którego kocha i który potrzebuje jej wsparcia.

23.

EMILIA

– Pojedziesz ze mną?

Mikołaj podnosi głowę z mojego ramienia i patrzy mi w oczy.

Nie wiem, czy zdaje sobie sprawę z tego, że mam go ochotę pocałować, ale jeśli spojrzeć na sytuację, w której się znajdujemy, lepiej, aby nie miał o tym pojęcia.

– Gdzie? – pytam.

– Chcę ci coś pokazać. – Wstaje i podaje mi rękę. Chwytam ją i również się podnoszę.

– Ale co chcesz mi pokazać? Bo nie wiem, czy masz świadomość, ale nie lubię niespodzianek. W dodatku chyba powinieneś coś zjeść, bo naprawdę źle wyglądasz.

– Zjem coś po drodze. Zajedziemy do McDonalda i sprawa załatwiona.

Mikołaj ponownie bierze moją rękę i ciągnie mnie za sobą. Mijamy dom i zatrzymujemy się przy furtce.

– Ale chwila! – protestuję. – Chcesz, abym jechała tak ubrana? – Wskazuję na swoje sprane dżinsy i poplamioną koszulkę polo.

– Wyglądasz ślicznie. – Otwiera drzwi samochodu i gestem dłoni wskazuje miejsce pasażera.

Mogę zaprotestować, ale nie mam na to ochoty, bo pragnę się dowiedzieć, dokąd chce mnie zabrać. Wsiadam posłusznie do auta i zapinam pasy.

Po chwili Mikołaj zajeżdża do McDonalda. Kupuje trzy hamburgery, a dla mnie waniliowego shake’a i ruszamy dalej. W trakcie pięciu kolejnych minut drogi zjada wszystkie kanapki, co wprawia mnie w osłupienie. Później zmienia stację radiową i zaczyna stukać palcami w kierownicę w rytm nieznanej mi piosenki.

Czy można wyglądać jeszcze bardziej seksownie?

Nie można!

Lekko się uśmiecha, patrząc na drogę. W jego oczach dostrzegam spokój, którego nie było w nich jeszcze parę dni temu. Jestem niemal pewna, że Mikołaj jest marzeniem niejednej kobiety.

– Co mi się tak przyglądasz? – pyta.

– Nie... Nic – jąkam się.

Przyłapał mnie na gorącym uczynku.

Niech to!

– Zastanawiam się, o czym myślisz – kłamię szybko. Nie chcę, aby dostrzegł rumieniec na moim policzku, ale czy można go ukryć?

– Tak szczerze? – Przygryza wargę.

– Tak – mówię nieśmiało.

– Myślę o tym, że jestem gotowy.

– Gotowy?

– Tak. – Kiwa głową.

– Na co?

Zatrzymuje samochód na skrzyżowaniu i spogląda na mnie swoimi niebieskimi oczami.

– Za chwilę się przekonasz.

Czerwone światło zamienia się na zielone. Rusza dalej, nic więcej nie mówi. Po kilku minutach zjeżdżamy z głównej drogi na skąpane w słońcu osiedle domków jednorodzinnych, które bardzo przypominają mój własny dom.

Mikołaj zatrzymuje samochód przy szarym kwadratowym budynku. Gasi silnik i bez słowa wychodzi z auta, zostawiając mnie samą. W niedzielną noc pod remizą strażacką przyznał się do tego, że jego mama przebywa w domu opieki i że kiedyś mieszkał w Piekarach Śląskich...

Wytężam umysł, próbując sobie przypomnieć, jakie miejscowości mijaliśmy po drodze. Nakło Śląskie. Świerklaniec. I Piekary, tak Piekary Śląskie. Głośno przełykam ślinę. Czyżby Mikołaj przywiózł mnie tutaj, aby pokazać mi swój dom? Jeśli tak, to po co? I dlaczego akurat mnie?

Chwytam za klamkę, otwieram drzwi i z bijącym szybko sercem wychodzę z wozu. Na zewnątrz jest przyjemnie ciepło i wieje lekki wiatr. Pojawiające się chmury są śnieżnobiałe i przypominają watę cukrową. Mikołaj opiera się o tył golfa i jak zawsze trzyma w dłoniach papierosa. Podchodzę do niego i staję obok.

Czekam.

Czekam, aż zacznie mówić, bo wiem, że w końcu się to stanie.

– Nie byłem tu od półtora roku – wyznaje po kilku długich minutach wypełnionych ciszą.

Na podwórzu, na które wciąż patrzy Mikołaj, pojawia się mała dziewczynka. Przebiega ze skakanką wzdłuż płotu i z powrotem znika za budynkiem.

– Wiesz, może teraz trudno w to uwierzyć, ale naprawdę byliśmy szczęśliwą rodziną. Mama świetnie gotowała i robiła najlepszą szarlotkę, jaką w życiu jadłem. Poli nie schodził z twarzy uśmiech, potrafiła zarazić niemal każdego pozytywnym nastawieniem, a tata każdą wolną chwilę poświęcał właśnie nam. Byliśmy... – Mikołaj milknie. Przeciera dłonią twarz i zapala kolejnego papierosa. – To śmieszne. – Kręci głową. – To naprawdę śmieszne.

– Co jest śmieszne?

– Życie jest śmieszne. Potrafi sprawić, że wszystko wydaje się piękne, po czym nagle to piękno zamienia się w największy koszmar.

– Mikołaj... – Dotkam jego ramienia.

– Nie! – Odskakuje ode mnie. – Myślałem, że jestem gotowy, ale się myliłem. Chyba... Chyba nigdy nie będę gotowy. Przepraszam.

Mija mnie i wsiada do samochodu. Po kilku sekundach zajmuję miejsce pasażera, a gdy zamykam drzwi, chłopak rusza z piskiem opon.

Przez całą drogę powrotną nie zamieniamy nawet jednego słowa. Gdy po jakimś czasie zatrzymuje się przy moim domu, spoglądam na jego zmartwione oblicze i dotykam dłoni.

– Mikołaj, życie nie jest proste i niestety rani niektórych za bardzo – mówię. – Wiem o tym...

– Gówno wiesz! – Nagle jego twarz jeszcze bardziej pochmurnieje. Pojawia się grymas bólu. – Nie masz pojęcia, jak to jest stracić wszystko!

– To prawda, ale wiem, jak to jest nie mieć wszystkiego. – Odpinam pas i wysiadam z samochodu. – Każdy ma swój krzyż i każdy musi go dźwigać, Mikołaj – mówię i trzaskam drzwiami.

Mam naprawdę dość tego blondyna o niebieskich oczach.

*

Karina przychodzi z butelką wina i paczką chipsów tuż po wieczornych wiadomościach. Siada w salonie na kanapie, kładzie nogi na stole i wbija wzrok w telewizor.

– O co chodzi? – pytam, wyciągając z witryny korkociąg.

– Posłuchałam rady dziadka.

Otwieram wino, przynoszę z kuchni dwa kieliszki i jeden pełen po brzegi podaję Karinie. A ona nadal milczy. Wtedy sięgam po paczkę chipsów leżącą na stole i zajmuję miejsce obok przyjaciółki.

– Jestem gotowa. – Szeleszczę paczką. – Zamieniam się w słuch, a ty mów.

Nadal nic.

– Karina... – Szturcham ją lekko w ramię. – Której rady dziadka posłuchałaś?

– Tej, żeby szczerze porozmawiać.

Biorę kilka paprykowych chipsów do buzi.

– Zdecydowałam, że raz kozie śmierć i poszłam do Igora. – Po tych słowach Karina wypija pół kieliszka wina na raz. – I wiesz co? – Patrzy mi prosto w oczy. – On jest zakochany w jednej z nas.

– Co?!

– Ale słuchaj, bo najlepsze jeszcze przed tobą. – Dopija wino do końca. – Jest zakochany w jednej z nas. Tylko że nie we mnie.

Zastygam z ręką uniesioną do ust.

Igor jest zakochany we mnie?

Nie. Nie. Nie.

To nie może być prawda. Nie może mnie kochać...

– No i powiedz mi teraz, czy życie jest sprawiedliwe? – Przygryza dolną wargę. – Ja kocham Igora, Igor kocha ciebie, a ty kochasz Mikołaja. To jest totalnie posrane!

Kiwam głową na znak, że się zgadzam. Nadal nie potrafię wydobyć z siebie głosu. Znam Igora od zawsze, od najmłodszych lat spędzaliśmy czas razem. Ja, Igor i Karina byliśmy nierozłączni. Wspinaliśmy się na najwyższe drzewa, kradliśmy śliwki i wiśnie z ogródków działkowych znajdujących się niedaleko naszych domów, paliliśmy papierosy i piliśmy tanie wino z kartonu, śmiejąc się przy tym do utraty tchu. Tak wiele nas łączyło, a teraz nagle zaczynam się bać, że to wszystko przepadnie.

– Karina, ja...

– Przestań. – Przyjaciółka dolewa sobie wina i dotyka mojej ręki. – Zabraniam ci czuć się winną, rozumiesz?! Damy radę i jakoś przetrwamy tę sytuację.

– Tak myślisz?

– Oczywiście. – Karina się uśmiecha. – Przyjaźń jest silniejsza od miłości, poza tym jesteśmy młodzi i jeszcze wszystko może się zdarzyć.

– Chciałabym być taką optymistką jak ty. – Mocno ją przytulam. – Kocham cię.

– Ja ciebie też, niewiarko ty moja.

Gdy rozlega się trzask, z Kariną podskakujemy na kanapie. Rozglądam się po salonie, ale wszystko jest w jak najlepszym porządku.

Puk. Puk.

Patrzę w stronę drzwi balkonowych.

– Mikołaj! – krzyczy moja przyjaciółka. – Chcesz nas do grobu wpędzić?! – Teatralnie chwyta się za serce i biegnie, by wpuścić go do środka. – O Boże! – Zatyka sobie nos zaraz po tym, jak chłopak wchodzi do salonu. – Ktoś tu nieźle dał czadu! Jedzie od ciebie jak z gorzelni!

Mikołaj nic nie mówi, tylko staje kilka kroków ode mnie i wbija we mnie przepite niebieskie oczy.

– Dobra, rozumiem. – Karina podchodzi i szepcze mi do ucha: – Mam nadzieję, że chociaż wam się ułoży. Na razie. – Macha w jego stronę i wychodzi.

Zostajemy sami. Ja i Mikołaj. Mikołaj i ja.

24.

MIKOŁAJ

Mikołaj czuje się zagubiony. Zaraz po tym, jak zostawia Emilię przed jej furtką, jedzie jeszcze raz do Piekar Śląskich. Parkuje przed swoim domem, a przynajmniej domem, który kiedyś należał do niego. I zaczyna płakać.

Stoi tam bardzo długo. Chyba za długo, bo siwowłosy pan Antoni, który był kiedyś jego sąsiadem, podchodzi i pyta, czy może pomóc. Mikołaj dziękuje za jego dobre chęci i szybko się żegna, zanim mężczyzna zacznie zadawać pytania.

Odjeżdża.

Ucieka.

Ucieka przed bólem, strachem, tamtą nocą, która wszystko mu zabrała.

Ucieka przed samym sobą.

Parkuje samochód przed blokiem, w którym mieszka, ale nie wchodzi do kawalerki. Za to zmierza do pierwszego napotkanego baru i prosi barmana o setkę. Później drugą i trzecią i tak dalej. Zwykle alkohol pomaga mu zapomnieć chociaż na chwilę, ale tym razem jest inaczej. Pomimo następnych kolejek wciąż słyszy krzyk, który wydobył się z jego gardła, gdy dowiedział się o wypadku. Wciąż widzi zimną twarz siostry z raną na policzku, tatę ubranego w czarny garnitur, w którym jeszcze miesiąc wcześniej tańczył na weselu swojego chrześniaka. Wciąż czuje ból i niewyobrażalną pustkę.

Mikołaj kiwa głową na barmana, a gdy ten zjawia się obok, płaci i trochę się chwiejąc, wychodzi na zewnątrz.

Na końcu ulicy Krakowskiej stoją rzędem taksówki. Bez chwili zastanowienia podchodzi do jednej z nich. Wsiada i podaje adres Emilii. Nie ma pojęcia, czy odważy się zapukać do jej drzwi w środku nocy ani co jej powie, jeśli dziewczyna mu otworzy, ale wie, że musi ją zobaczyć. Emilia jest iskierką światła rozświetlającą mrok panujący w jego życiu. Dzięki niej zaczyna patrzeć w przyszłość, czekać na jutro i się uśmiechać.

Płaci taksówkarzowi i zapala papierosa, po czym wchodzi na podwórze Emilii, ale nie naciska dzwonka przy wejściu. W oknie na parterze dostrzega światło, więc przechodzi na tył domu i staje w drzwiach balkonowych. Stoi tak przez kilka minut, zanim zbiera się na odwagę i puka. Patrzy na Emilię siedzącą na kanapie z przyjaciółką. Dziewczyna trzyma kieliszek wina.

Zaraz po tym, gdy Karina wychodzi, Emilia chwyta Mikołaja za dłoń i delikatnie ciągnie go w stronę kanapy.

– Usiądź – prosi. – Poczekaj chwilę, a ja zrobię ci coś do picia.

Gdy wraca z kubkiem gorącej, mocnej kawy, z ust Mikołaja wydobywa się tylko ciche „przepraszam”.

– Było, minęło. – Emilia macha ręką. – Zresztą ja też powinnam przeprosić. Nie wiem, co przeżyłeś i nie powinnam cię oceniać. Każdy na swój sposób radzi sobie z bólem.

– Prawie trzy lata temu moi rodzice z siostrą wracali z urodzin wujka. Mieli wypadek. – Chłopak przeciera dłonią twarz, a po chwili kontynuuje: – Z nieznanych nikomu przyczyn auto zjechało z drogi i uderzyło w drzewo. Przeżyła tylko moja mama, ale od tamtego momentu przestała się odzywać. Lekarze twierdzą, że to szok powypadkowy, ale nikt nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, kiedy to jej przejdzie. A ja wciąż próbuję się dowiedzieć, co się wtedy stało.

Udało się.

W końcu to z siebie wyrzuca.

To dziwne, ale dzięki temu, że się otwiera i opowiada w wielkim skrócie tamtą noc, teraz czuje się lżej.

Emilia zamyka jego rękę w swoich dłoniach i nic nie mówi. Palcem delikatnie zaczyna kreślić kółka na jej wewnętrznej części. Jest to tak naturalne i zarazem piękne, że Mikołaj pragnie pocałować dziewczynę i zanim się zastanawia, co robi, przyciąga ją siebie i obdarza czułym pocałunkiem.

7 kwietnia 2002

25.

EMILIA

Pocałował mnie.

Odkładam na talerz nadgryzioną kanapkę z szynką i pomidorem i przeczesuję palcami włosy.

Ten pocałunek był czuły, ale też szybki i pełen emocji. A później Mikołaj oparł głowę na moim ramieniu i zasnął. Otuliłam go kocem i poszłam do siebie. Rano, gdy zeszłam na dół, już go nie było. Koc, starannie złożony, leżał na kanapie i wszystko wyglądało tak, jakby nikt tam w ogóle nie spał. Od tamtej chwili siedzę w domu i nigdzie nie wychodzę. Zachowuję się jak przestraszona mysz, która chowa się w swojej małej norce.

Boję się. Boję się spotkania z Igorem. Boję się, że stracę przyjaciela i że już nigdy nie będę mogła wypłakać mu się na ramieniu ani pogadać – nawet o tych z reguły mało istotnych sprawach. Nie chcę też złamać mu serca, nie chcę, aby cierpiał – w szczególności przeze mnie.

Dlaczego życie musi być aż tak skomplikowane?

– Cześć, siostra.

Do kuchni wchodzi Robert. Wyciąga kawałek kiełbasy śląskiej z lodówki i siada przy stole. Odgryza spory kęs, spogląda na mnie i się uśmiecha.

Ostatni raz uśmiechnął się do mnie pięć lat temu, gdy wyciągnął od naszego ojca dziesięć tysięcy, które potem wydał na imprezowanie. Coś jest nie tak. Przyglądam mu się uważniej. Pod dolną wargą dostrzegam rozcięcie, a pod lewym okiem mały siniak.

– Znowu się biłeś. – Wymierzam w niego palec wskazujący prawej ręki, lewą wciąż mam w gipsie.

Nic nie odpowiada. Odgryza kolejny kawałek kiełbasy i puszcza do mnie oczko.

– Robert, to naprawdę nie jest zabawne! Masz dziewiętnaście lat, a nie dziesięć!

W odpowiedzi się śmieje.

– I co ci tak wesoło? – Powoli zaczyna mnie irytować.

– Ty naprawdę nic nie wiesz.

– Czego nie wiem? – Patrzę w niebieskie oczy mojego młodszego brata.

– Powiem szczerze, że nigdy bym nie pomyślał, że ty...

– Robert, przejdź do rzeczy, bo już tracę cierpliwość! – Syczę przez zaciśnięte zęby.

– Dobra, dobra, już przechodzę. –Splata dłonie za głową i zaczyna kołysać się na krześle. – Zacznę od tego, że wczoraj się nie biłem...

– Jasne! – prycham.

– Nie przerywaj. – Grozi mi palcem. – Byłem na kilku piwkach z kumplami i jak wracałem do domu, to zauważyłem Igora i tego nowego kolesia, co tym golfem jeździ...

– Mikołaja.

– Mikołaja. – Kiwa głową. – Stali przy furtce i coś tam gadali i nagle patrzę, a Igor zaczyna go okładać pięściami.

– Co?!

– Podbiegłem i spróbowałem ich rozdzielić, a to – wskazuje na siniak pod okiem – to właśnie skutek ich rozdzielania.

– Rany boskie! – Wstaję z krzesła. Chcę coś zrobić, choć nie bardzo wiem co.

– Z tego, co usłyszałem ze strzępków rozmowy, to pobili się o ciebie. No, siostra, nie podejrzewałabym cię o to. – Klaszcze z zachwytem.

– Tu nie ma nic do śmiechu, Robert! – Patrzę na zegar wiszący na ścianie nad stołem. Dochodzi siedemnasta. Wybiegam z domu, nawet się za siebie nie oglądam.

*

Pcham wielkie drzwi garażu i wchodzę do środka. Igor, tak jak się spodziewałam, majstruje coś przy swoim zabytkowym aucie.

– Igor, chyba musimy porozmawiać. – Staję przed nim. Tak naprawdę nie wiem, co dalej począć.

– Cześć. – Podnosi głowę znad maski syreny 105. Jego prawe oko jest całe sine.

– O Boże, Igor, czyś ty postradał rozum?! – Przykładam rękę do ust.

W innej sytuacji pewnie podeszłabym i go przytuliła, ale teraz uznaję, że nie jest to najlepszy pomysł. Stoję więc bez ruchu, nie wiedząc, co zrobić.

Chłopak spuszcza wzrok.

– Pogadamy? – pytam.

Kiwa głową. Siadamy na starej kanapie blisko siebie.

Po pięciu minutach, które wydają się całą wiecznością, w końcu sama się odzywam.

– Dobra... – Chrząkam. – Znamy się od dziecka i nigdy nie było między nami takiego napięcia jak teraz. Myślałam, że zawsze będziemy mogli bez żadnego problemu ze sobą porozmawiać... – Ocieram dłonią spocone czoło. – Igor, bądź ze mną szczery.

– A po co mam być szczery, skoro już wszystko wiesz! – prycha i sięga po papierosa.

– Chcę to usłyszeć od ciebie.

– Naprawdę? – Piorunuje mnie wzrokiem. – Ty już wybrałaś. Mikołaj mi wszystko powiedział.

– Co ci powiedział?

– Że cię kocha.

Kocha mnie? Mikołaj mnie kocha? Moje serce nagle zaczyna szaleńczo bić, tak jakby chciało zatańczyć, ale miało na to za mało miejsca.

– To dlatego się z nim pobiłeś?

Igor przygryza dolną wargę, nic nie mówi.

– Na Boga! – krzyczę. – Masz natychmiast powiedzieć mi prosto w oczy, o co ci chodzi! No już! Gadaj!

– Kocham cię, Mila. Od dawna. Gdy Karina przyszła do mnie i zaczęła mówić o przyjaźni, która zmienia się w miłość... – Kręci z bezsilności głową. – To jest...

– Posrane – kończę za przyjaciela. – Nigdy nie chciałam cię zranić ani tym bardziej być przyczyną twojego złamanego serca, naprawdę. Nie planowałam zakochiwać się w Mikołaju, ale to się stało. – Spuszczam wzrok.

To jedna z najcięższych rozmów w moim życiu. Boję się, że stracę bliską osobę, na którą zawsze mogę liczyć. Obwiniam się też za cierpienie Igora, bo to przeze mnie tak się czuje – odrzucony, zdeptany jak ślimak.

Kiedyś sobie obiecałam, że nikomu nie złamię serca, a tu proszę, właśnie to robię. Łamię serce swojemu najlepszemu przyjacielowi. Co ze mnie za człowiek?!

– Przepraszam... – Przytulam się do Igora i zaczynam płakać. – Nie chciałam cię skrzywdzić. Jesteś dla mnie bardzo ważny i gdybym tylko miała na to jakiś wpływ, to zakochałabym się w tobie, bo jesteś świetnym facetem i marzy o tobie niejedna kobieta.

– Wiem. – Gładzi mnie po policzku. – Ale życie wtedy byłoby za łatwe. Pragnę, abyś była szczęśliwa, bo zasługujesz na to jak nikt inny, a jeśli to szczęście ma ci dać Mikołaj, to z całego serca wam kibicuję.

– Naprawdę? – Prostuję się, ocieram wierzchem dłoni nos i spoglądam w brązowe oczy chłopaka. – A co z nami?

– Za nic w świecie nie zrezygnuję z tak wspaniałej przyjaciółki. – Uśmiecha się. – Jeśli to tylko możliwe, to chciałbym, aby było tak jak dotychczas. Możemy spróbować?

– O niczym innym nie marzę. – Mocno ściskam jego szorstką dłoń. – A jak będzie między tobą a Mikołajem?

– O to się nie martw. – Puszcza do mnie oczko. – Napijemy się piwka jak na facetów przystało i wszystko sobie wyjaśnimy.

– Na pewno?

– Tak. – Kiwa głową. – A teraz leć już do niego.

– Nawet nie wiem, gdzie mieszka – mówię. Cała się przy tym czerwienię.

– Ale ja wiem. Zaraz zapiszę ci ulicę.

Igor wstaje i na małej kartce notuje adres.

– Proszę. – Podaje mi ją. – Jestem pewny, że siedzi w mieszkaniu i myśli, jak z tobą pogadać.

– Dziękuję. – Przytulam Igora. – Jesteś najlepszym przyjacielem na świecie.

26.

MIKOŁAJ

Widzi, jak siedzi po turecku na wytartej wycieraczce przed drzwiami jego mieszkania. Ma na sobie bordowy sweter i ciemne dżinsy. Lekko pofalowane włosy raczej nie widziały dzisiaj grzebienia, ale to tylko dodaje jej uroku. W sekundzie, gdy ich wzrok się spotyka, Mikołaj czuje się jak bohater komedii romantycznej – wszystko wokół zwalnia i nic prócz nich się nie liczy. Emilia szybko wstaje i podchodzi do niego. Delikatnie gładzi go po siniaku, który ma pod prawym okiem, a następnie po rozciętej wardze. Jej dotyk jest jak balsam, który powoli koi jego rany. Rany zadane przez życie.

– Wszystko wiem – mówi. – Rozmawiałam z Igorem...

– Chodź. – Mikołaj otwiera drzwi i zaprasza ją do środka. – Wiem, że tu nie ma luksusu, ale staram się, aby przynajmniej było czysto.

Przechodzą do salonu o białych ścianach, który pełni także funkcję sypialni. Emilia siada na rozłożonym i starannie zaścielonym tapczanie, a Mikołaj udaje się do kuchni, by postawić wodę na kawę.

– Jest problem. – Po chwili staje przed Emilią i drapie się po głowie.

– Coś się stało?

– Nie mam kawy! – Śmieje się. – Ani herbaty. – Rozkłada ręce w geście bezradności. – W sumie to poza garnkami nic tam nie mam.

Emilia także zaczyna się śmiać.

– Nie szkodzi. Zabiorę cię do siebie na kolację – mówi nieśmiało. Boi się, że Mikołaj wcale tego nie chce, że tak naprawdę nic do niej nie czuje. Ten strach wysysa powietrze wokół niej.

– Naprawdę? – Mikołaj podchodzi bliżej. Klęka przy kolanach Emilii i dotyka dłonią jej zaróżowionego policzka. – O niczym innym nie marzę bardziej, jak właśnie o tym, abyś zabrała mnie z tego pustego mieszkania, którego nienawidzę.

– Zabiorę cię...

Mikołaj delikatnie dotyka ustami ust dziewczyny, a gdy ta odwzajemnia pocałunek, wplata dłonie w jej włosy i przyciąga ją bliżej siebie.

– Przepraszam – mówi po chwili. – Nie chciałem wychodzić bez pożegnania tamtego ranka, ale dostałem telefon ze szpitala...

Emilia w momencie się prostuje.

– Coś z twoją mamą? Gorzej z nią?

– Nie. – Chłopak siada na łóżku. – Na szczęście najgorsze już za nią. Za dwa dni wróci do domu opieki.

– Więc po co cię wzywali tak z rana?

– Jakaś kobieta próbowała się zobaczyć z mamą, a że mama leży na oddziale intensywnej opieki, to nie chcieli jej wpuścić. Zaczęła się awanturować, nawet uderzyła pielęgniarkę...

– Co to za kobieta? Znasz ją?

– Nie mam pojęcia, kim jest. Nie widziałem jej na oczy. Gdy zajechałem do szpitala, już jej nie było. Ale pół roku temu mamę w domu opieki też odwiedziła jakaś kobieta. Gdy weszła do pokoju, mama wpadła w szał. Rzuciła się na nią, zaczęła wyrywać jej włosy, gryźć... Chciałem przeprosić tamtą kobietę, ale gdy przyjechałem, już jej nie zastałem, a pielęgniarki nawet nie wiedziały, jak się nazywała.

– Myślisz, że to ta sama osoba?

– Nie wiem. Może.

Mikołaj wstaje, chwyta Emilię za rękę i ciągnie za sobą.

– Jedźmy już.

Gdy zajeżdżają na miejsce, Mikołaj w końcu czuje spokój. Ujmuje drobną dłoń dziewczyny i wchodzi do brzoskwiniowego domu. Nie puszcza jej nawet na chwilę.

27.

EMILIA

Jeśli tak wygląda miłość, to dziadek ma stuprocentową rację. Dzięki miłości człowiek jest w stanie znieść wszystko i także wszystko staje się łatwiejsze – i nie tak bolesne jak wtedy, gdy jesteśmy sami.

Mikołaj.

Ten jeden zwykły i zarazem niezwykły człowiek ma w sobie tyle ciepła, ile koc w zimowe dni ogrzewający nas na kanapie przed telewizorem. I choć to głupie porównanie, to taki właśnie jest Mikołaj. Jest ciepłem, którego bardzo potrzebuję. Dzięki niemu nie rozmyślam wciąż o rodzicach, o ich braku miłości, o przyszłości, w której siebie nie widzę...

Dzięki Mikołajowi zaczynam żyć i co najważniejsze – zaczynam kochać to życie.

– Naprawdę się cieszę. – Dziadek siada za stołem w kuchni z kubkiem gorącej herbaty. – We dwoje – wskazuje palcem na mnie i Mikołaja – raźniej iść przez życie.

– I z tym się, dziadku, z tobą zgodzę. – Uśmiecham się.

– Pójdę do Igora na chwilę. – Mikołaj wstaje. – Nie masz nic przeciwko? – Patrzy na mnie swoimi niebieskimi oczami.

– Jasne, że nie. Pogadajcie na spokojnie.

Całuje mnie w usta i wychodzi, a w kuchni zapada cisza.

– Tylko pamiętaj – dziadek spogląda do wnętrza kubka i marszczy brwi – w miłości trzeba być szczerym.

– Nie rozumiem. – Kręcę głową. – Zdaje mi się, że jestem szczera w stosunku do wszystkich.

– Jesteś – przyznaje.

– Więc o co chodzi?

– Zrozumiesz w swoim czasie. – Wstaje od stołu i wkłada naczynie po herbacie do zmywarki. – Jesteście sobie pisani, to od razu widać, ale każde z was ma też wielki bagaż doświadczeń, wiele bólu za sobą, z którym nie potrafi sobie poradzić, kilka niewyjaśnionych spraw...

– Dziadku, Mikołaj wie o tamtej nocy. Wie, że to Robert siedział wtedy za kierownicą, a nie ja. Wie, że wzięłam winę na siebie.

– To dobrze, skarbie. – Mężczyzna podchodzi i całuje mnie w czoło. – Będę się za was modlił. Będę się modlił o waszą miłość.

Po tych słowach wychodzi z kuchni, a ja pozostaję w niej jeszcze długo, bo nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Zachowanie dziadka jest dziwne. Myślę jednak, że jest to objaw troski o mnie.

W przyszłości się okaże, że się myliłam, och, jak bardzo się myliłam. Ale wtedy nie miałam o tym jeszcze bladego pojęcia.

*

– Co się tutaj wyprawia?! – Do kuchni wchodzi Karina. Kładzie wielką czarną torebkę na stole, ściąga z siebie ciepły oversizowy sweter w morskim kolorze i siada przy mnie. – Nie było mnie raptem dwa dni, a tu takie zmiany? Przez te studia wszystko mnie omija. W sumie to ja nie wiem, po co właściwie studiuję... – Stuka paznokciami w blat. – Dobra, wiem czemu. Mój tata się uparł i bla bla bla... ale ja nie o tym teraz.

– Tak, jesteśmy razem – mówię, przerywając tę długą przemowę.

– Ale kto? – Unosi pytająco brwi.

– Ja i Mikołaj. Wybacz, ale to stało się tak szybko, że nawet nie zdążyłam do ciebie zadzwonić i cię poinformować.

– Jesteście razem? Naprawdę?! – Karina wstaje i mocno mnie przytula. – Cieszę się bardzo, ale ja nie o tym.

– Nie? – dziwię się. – To o co chodzi?

– O Roberta.

– Roberta?

– Tak. – Kiwa głową i wyjmuje z szafki czekoladowe płatki, które uwielbia jeść na sucho, bez mleka.

– Możesz jaśniej, bo nie bardzo rozumiem.

Przyjaciółka siada naprzeciwko mnie. Wkłada kilka czekoladowych kulek do ust.

– Poszłam zajrzeć do Igora, a on tam sobie siedzi na kanapie razem z Mikołajem i Robertem. Piją piwko i jedzą chipsy jak najlepsi przyjaciele – wyjaśnia.

– Co?! – krzyczę.

– No właśnie to, kochana. Możesz mi to wytłumaczyć?

– Nie, bo sama tego nie rozumiem. Idziemy. – Wstaję od stołu. – No już, zbieraj się. – Ciągnę Karinę za rękę. – Musimy się dowiedzieć, o co chodzi.

– Dobra, idę.

Dziewczyna zostawia otwartą paczkę płatków na stole i biegnie za mną.

*

– Co się tutaj dzieje?

Cała trójka razem. Mikołaj, Igor i Robert. Siedzą na wysłużonej kanapie i wyglądają jak najlepsi przyjaciele.

Mikołaj odstawia puszkę piwa na stolik.

– Siedzimy sobie – wyjaśnia i się uśmiecha.

– To widzimy – wtrąca się Karina. – Nie jesteśmy ślepe!

– A ciebie osa ugryzła czy co? – Igor się krzywi.

– Nie bawmy się w kotka i myszkę. – Zajmuję miejsce obok Mikołaja. – Dobrze wiemy, Igor, że nie znosisz Roberta. Kilka dni temu pobiliście się...

– Nie biłem się! – wtrąca mój brat.

– Dobra, nieważne. – Macham ręką. – Chodzi o to, że teraz siedzisz sobie z Robertem i pijesz z nim piwo, niczym najlepsi kumple. Wybacz, ale nie rozumiem tego.

– Ja też nie – popiera mnie Karina.

– Wy, dziewczyny, jesteście naprawdę dziwne! – śmieje się Igor. – Wszystko strasznie przeżywacie i analizujecie, a my po prostu chwilę pogadaliśmy przy piwku i...

– I co? – Przenoszę wzrok z Roberta na Igora i z powrotem.

– I już wszystko gra – mówi mój brat.

– Tak po prostu? – Karina unosi pytająco brwi.

– Tak – zapewnia przyjaciel.

Patrzę na Roberta, ale on tylko się do mnie uśmiecha i wzrusza ramionami.

– Dobra – stwierdza, po czym zgniata w ręce pustą puszkę po piwie i wstaje. – Pójdę już.

Igor próbuje go zatrzymać, ale Robert grzecznie dziękuje za miły wieczór i wychodzi, nie oglądając się za siebie.

Nie namyślając się długo, wybiegam za nim.

– Robert, poczekaj!

Staje i odwraca się w moją stronę.

– Co jest? – pyta.

– Ty mi powiedz.

– Chyba zrozumiałem... – Wkłada ręce do kieszeni ciemnych dżinsów. – Cały czas próbuję dokopać naszym starym, a dokopuję tobie... dziadkowi, no i sobie. Przez to wszystko straciłaś prawo jazdy i przyjęłaś na siebie piętno pijaczki.

– Chyba oboje musimy pogodzić się z tym, że rodziców po prostu nie mamy. – Obejmuję go i mocno przytulam. Zawsze w niego wierzyłam, bo wiem, że głęboko w środku jest dobrym chłopakiem.

– Chyba tak. – Robert kiwa głową. Ma łzy w oczach. – Nie potrafię sobie wybaczyć tamtej nocy.

– Ja już dawno ci wybaczyłam – mówię szczerze.

– Wiem, ale to auto... tamci ludzie... Myślisz, że przeżyli? – Patrzy na mnie.

Nagle przypominam sobie wycieraczki pracujące na najwyższych obrotach, słyszę swój własny szloch, śmiech Roberta... Widoczność jest bardzo słaba, deszcz uderza o szyby i spływa po nich niczym rzeka. Robert jest strasznie pijany, a ja, dygocząc ze strachu, co chwilę chwytam kierownicę, bo jedzie slalomem, odbijając się od krawężników – raz od jednego, raz od drugiego. Gdzieś z oddali błyszczą światła. Robert wciąż się śmieje.

– Narobimy im stracha! – Zjeżdża na przeciwległy pas. – Ale będzie ubaw!

– Robert! – Chwytam za kierownicę. – Przestań! Błagam cię, przestań! – Zaczynam płakać i szarpię ją z całych sił.

Mijamy nadjeżdżające auto o milimetry.

Wciąż to pamiętam. Tak jakby wydarzyło się chwilę temu.

10 kwietnia 2002

28.

MIKOŁAJ

– I jak?

Emilia staje przed Mikołajem i się uśmiecha.

– Jest dobrze. Ściągnęli mi gips i szwy.

– Ale?

– Ale? – Emilia marszczy brwi.

– Przeważnie jest jakieś „ale”, więc się pytam. Jest „ale”?

– Tylko jedno. Muszę się uzbroić w cierpliwość. Ręka wróci do sprawności, ale potrzeba na to czasu.

Mikołaj obejmuje dziewczynę ramieniem.

– Wiem, że chciałabyś już szyć...

– Tak. – Kiwa głową. – Ale co się odwlecze, to nie uciecze. – Uśmiecha się.

Mikołaj daje jej delikatnego pstryczka w nos, a później ją całuje.

Czuje się najszczęśliwszym mężczyzną na świecie. Mimo tego wszystkiego, co się kiedyś stało.

*

W brzoskwiniowym domu pachnie cynamonem. W kuchni za stołem siedzą Robert, dziadek, Karina i Igor. Wszyscy zajadają się drożdżowym przekładańcem.

– A co tutaj za zebranie? – Emilia zajmuje miejsce obok przyjaciółki.

Mikołaj przysiada przy swojej dziewczynie i sięga po kawałek ciasta.

– W sumie – mówi Karina z pełnymi ustami – przyszliśmy do ciebie. – Wskazuje na Emilię. – A że drożdżowe było prawie w piekarniku, to zostaliśmy.

– Oczywiście. – Dziewczyna szeroko się uśmiecha.

Równie dobrze mogła o nic nie pytać.

– Jak ręka? – chce wiedzieć dziadek.

W odpowiedzi podnosi dłoń zawiniętą w bandaż i porusza palcami, następnie ściska ją w pięść, po czym otwiera.

– Super! – cieszy się Robert.

– Trochę poćwiczę i będzie sprawna jak dawniej. – Emilia sięga po ostatni kawałek ciasta. – Ale z was głodomory! – Śmieje się.

– Nieprawda, to dziadek upiekł za małą blachę. – Igor puszcza do dziadka oko.

– Dobra. – Starszy mężczyzna wstaje od stołu. – Zrewanżuję się pigwową nalewką. Trzeba uczcić to, że siedzimy tu wszyscy razem. – Zatrzymuje wzrok na Robercie i się uśmiecha.

Po dwóch godzinach wszystkim, bez wyjątku, świecą się oczy. Na stole stoi kolejna butelka nalewki, już trzecia tego dnia. Atmosfera w kuchni jest po prostu wspaniała. Dziadek od lat pragnął zobaczyć szczęście u swoich wnuków i po raz pierwszy je dostrzega. Czuje się dzięki temu przeszczęśliwy.

13 lipca 2002

29.

EMILIA

Ręka jest w coraz lepszym stanie. Już nawet po umyciu wszystkich okien w domu nie boli. Blizna robi się coraz bledsza, chociaż dobrze wiem, że ślad po pile zostanie ze mną do końca życia.

Mogę już wrócić do pracy, ale w końcu robię to, co powinnam była zrobić już dawno temu – rzucam ją. Dziadek miał rację, od samego początku. Praca w sklepie wielobranżowym nie jest dla mnie, tylko się oszukiwałam, mówiąc, że ją lubię. Tak naprawdę jej nienawidzę, a pracowałam tam wyłącznie dlatego, żeby mieć własne pieniądze, a nie brać od rodziców, żeby im pokazać, że potrafię, że ich w ogóle nie potrzebuję.

W końcu nastaje czas, by przestać się oszukiwać i spojrzeć prawdzie w oczy. Kocham pomagać innym, wywoływać uśmiech na buźkach najmłodszych – więc zaczynam pracę w fundacji. Na razie zarobki są małe, ale nie ma to dla mnie większego znaczenia. Pieniądze przyjdą z czasem, przynajmniej tak mówi dziadek – a ja mu wierzę.

– Nad czym tak myślisz?

Patrzę w niebieskie oczy. Mikołaj ma na sobie jedynie granatowe szorty, więc mogę oglądać jego umięśniony i opalony tors.

– Nad niczym. – Wstaję z leżaka, podchodzę do chłopaka i go całuję.

– O nie! Przestańcie wciąż się migdalić!

Karina staje w drzwiach balkonowych i splata dłonie na piersiach. Ma na sobie zwiewną zieloną sukienkę na cienkich ramiączkach kończącą się tuż przed kolanami, w której wygląda bardzo seksownie. Na jej wargach maluje się szeroki uśmiech.

Zbyt szeroki.

Wymierzam w nią palec wskazujący i zakrywam sobie usta dłonią, aby nie krzyknąć.

Mikołaj patrzy na mnie, później na moją przyjaciółkę. Tak jakby rozumie, że musimy pogadać w cztery oczy, więc mówi, że idzie na chwilę do Igora.

Gdy znika za rogiem domu, podbiegam do Kariny.

– Ty... – Lustruję ją wzrokiem. – Ale... Jak... Kiedy... – Nie potrafię się wysłowić. Jestem w szoku.

Ostatni raz tak się uśmiechała, gdy Tomek z drugiej klasy, w którym była szaleńczo zakochana, zaprosił ją do kina i tam czule pocałował.

– Ty... I... Ty i Igor?!

Kiwa głową i rumieni się jak pomidor.

– Ale jak?

Cisza.

– Karina, mów, do jasnej cholery! Nie wytrzymam dłużej w niewiedzy!

– Nie wiem, co mam powiedzieć. – Wzrusza ramionami. – To się po prostu stało.

– Co się stało? O nie! – Ponownie zakrywam usta dłonią. – Tylko mi nie mów, że przespaliście się ze sobą?!

– Och, nie mamy już piętnastu lat, aby seks uważać za coś zakazanego i sprośnego. Gdy ludzi do siebie ciągnie, to po prostu się dzieje.

Nagle cały dotychczasowy entuzjazm ze mnie wyparowuje.

– Boże, Karina, błagam, powiedz mi, że nie byliście pijani.

– Wypiliśmy tylko trochę...

– Ile?

– A co ty, moja matka, żeby mnie przesłuchiwać? – obrusza się. – Wiem, do czego zmierzasz! – Wymierza we mnie palec. – I naprawdę nie chcę tego słuchać!

Potem wchodzi do salonu i rozsiada się na rogowej kanapie. Ściąga z nóg czarne sandały, bose stopy kładzie na stoliku kawowym i zaczyna nerwowo zaciskać dłonie.

– Byłam na tyle pijana, żeby nie myśleć o konsekwencjach przespania się z najlepszym przyjacielem, za którym szaleję od lat, ale równocześnie nie aż tak, żeby...

– Żeby tego nie zrobić – kończę za nią.

– Tak. – Kiwa głową. – Wiedziałam, że dla Igora będzie to tylko jedna noc, nic więcej, a jednak i tak do tego dopuściłam.

– To nie twoja wina.

Podchodzę do przyjaciółki, siadam przy niej i mocno ją przytulam.

– Jak nie moja to czyja wina? – pyta.

– Miłości – odpowiadam zgodnie z prawdą.

*

– Skończone!

Wychodzę ze ścierką w ręce z kuchni i patrzę na spoconego Roberta. Jest cały brudny. Ręce, twarz i włosy pokryte ma czarnym osadem z węgla.

– Idę się kąpać! – mówi i biegnie na piętro, gdzie znajduje się łazienka.

Od czasu porozumienia się z Igorem, Robert się zmienił – przestał imprezować i zarywać noce. Zaczął pomagać przy domu, i nie trzeba go do tego namawiać, co nadal wprawia mnie w osłupienie. Ostatnio nawet wspomniał coś o szkole policealnej i zaczął szukać pracy.

Wszystko zaczyna się powoli układać, ale ja, nie wiedzieć czemu, czuję wielki niepokój, który najbardziej daje o sobie znać w nocy. Nie mogę spać pomimo tego, że mam u swego boku Mikołaja, który od miesiąca już mieszka ze mną.

Teraz też wychodzę na palcach z pokoju i schodzę na dół do kuchni. Tam robię sobie mrożoną herbatę z lodem, później otwieram drzwi balkonowe i siadam na naszym małym tarasie. Noce wciąż są ciepłe, a gwiaździste niebo pozwala mi się uspokoić.

Nie wiem, co się ze mną dzieje, ale może to przeczucie, że wszystko, co dobre, musi mieć swój koniec, tak jak w piosence Anny Jantar.

Nic nie może przecież wiecznie trwać,

Co zesłał los, trzeba będzie stracić.

Nic nie może przecież wiecznie trwać,

Za miłość też przyjdzie kiedyś nam zapłacić.

Słyszę za sobą kroki, a gdy odwracam głowę, widzę dziadka. Momentalnie się uśmiecham, ale po sekundzie zauważam, że dziadek wcale nie wygląda na szczęśliwego. Jego twarz jest spocona i zauważam na niej grymas bólu, który mnie przeraża. Szybko wstaję i podbiegam do mężczyzny. Chwytam go za ramię i pomagam usiąść na kanapie.

– Co się dzieje? – pytam drżącym głosem.

Dziadek przez cały czas ciężko oddycha i trzyma rękę na klatce piersiowej.

– Strasznie.... strasznie mnie gniecie. O tu... – Wskazuje konkretne miejsce.

– Boże... – W moich oczach momentalnie pojawiają się łzy. – MIKOŁAJ! ROBERT! – wrzeszczę ile sił w płucach. – MIKOŁAJ! ROBERT! Trzymaj się, dziadku – zwracam się do mojego prywatnego anioła. – POMOCY!

W końcu zbiegają na dół. Obaj tylko w bokserkach. Wydaje mi się, że trwało to całe wieki, a nie kilka sekund.

– Co się dzieje? – Mikołaj podchodzi do nas i przeciera dłonią zaspane oczy.

– Dziadek źle się czuje. To chyba coś z sercem.

– Dziadku... – Robert zbliża się, jest cały blady, ale dziadek już nie ma siły mówić.

– Dzwonię po pogotowie. – Po tych słowach Mikołaj wybiega z salonu. Wraca po kilku jakże długich minutach i oznajmia, że karetka jest już w drodze.

– Bę... będzie... dobrze – mówi dziadek z wysiłkiem.

– Oczywiście, że będzie dobrze. Zaraz się tobą zajmą i postawią cię na nogi.

Nie wiem, czy bardziej próbuję uspokoić jego czy siebie, ale strach przed stratą tego człowieka paraliżuje mnie.

Dziadek nie może umrzeć!

Pomimo swojego wieku, a skończył siedemdziesiąt dwa lata, nigdy nie miał problemów z sercem, w ogóle bardzo dobrze się trzyma. Bada się regularnie, codziennie zażywa leki na ciśnienie i chodzi na spacery, aby odpowiednio się dotleniać. W dodatku ostatnio w końcu wszystko zaczęło się układać – ja rzuciłam pracę, której dziadek nie cierpiał, Robert przestał imprezować, a pojawienie się Mikołaja nie tylko w moim życiu, ale także w życiu dziadka, okazało się zbawieniem.

W końcu w naszej rodzinie panuje ład i porządek.

– Już są. – Mikołaj, już ubrany w dżinsy i białą koszulkę polo, idzie otworzyć drzwi, aby wpuścić ekipę pogotowia do domu. – Tutaj. – Wskazuje na siedzącego przy mnie mężczyznę.

– Dobry wieczór. Co pana boli? – pyta siwy lekarz, na oko pięćdziesięcioletni, i kuca przy dziadku.

Odsuwam się na bok i patrzę, jak go badają. Gdy zadają mi pytania, odpowiadam, chociaż nie pamiętam co. Jestem zdrętwiała ze strachu.

– Dobrze, zabieramy pana. – Lekarz wstaje. Trzyma wynik EKG, które przed chwilą wykonali dziadkowi na przenośnym urządzeniu. – Przeszedł pan zawał.

– O Boże... – Zaczynam płakać.

Mikołaj obejmuje mnie ramieniem.

– Gdzie go zabieracie? – pyta Robert.

– Na razie do nas. – Doktor drapie się po brodzie. – Jednak najprawdopodobniej potem zostanie przetransportowany do Zabrza.

– Dobrze. – Mój brat podchodzi do leżącego już na noszach dziadka. – Nie martw się – mówi, gładząc jego dłoń – wyjdziesz z tego.

*

Zaraz po tym, jak pogotowie zabiera dziadka, ocieram łzy z oczu i zaczynam biegać po domu w celu sporządzenia torby z rzeczami do szpitala.

– Mila.

Wyciągam z szafki w przedpokoju dwa ręczniki, jeden mały i jeden duży.

– Mila, kochanie... – Mikołaj dotyka mojego ramienia.

Odwracam się i patrzę w jego niebieskie oczy.

– Nie mogę go stracić – mówię i znów zaczynam płakać.

– Naprawdę chciałbym powiedzieć, że go nie stracisz, że na pewno wróci do domu i będzie jak dawniej... – Mocno mnie przytula. – Nie mogę tego jednak zrobić, bo życie niestety jest... – głos mu się załamuje – niesprawiedliwe, delikatnie mówiąc. Mamy jednak nadzieję, a dziadek jest silnym mężczyzną. I myślę, że da radę się z tego wygrzebać.

– I właśnie za to cię kocham. – Całuję Mikołaja w policzek. – Nie mówisz tego, co trzeba, a to, co jest prawdą, a prawda jest taka, że mamy nadzieję i tego musimy się trzymać.

W odpowiedzi się uśmiecha.

– Pomóc ci w czymś? – pyta.

– Nie. – Kręcę głową. – Idę tylko do pokoju dziadka po jego piżamę i będziemy mogli jechać.

– Dobrze.

Jego pokój znajduje się zaraz obok mojego. Gdy do niego wchodzę, cała drżę. Zapalam światło i przyglądam się zdjęciom równo ustawionym na komodzie, poukładanym alfabetycznie książkom na dębowym regale oraz rozpoczętej krzyżówce leżącej na stoliku przy łóżku. Ocieram wierzchem dłoni nos, biorę głęboki wdech i podchodzę do ciemnego mebla. Nie ma co się mazać – upominam sama siebie. Dziadek żyje, a dopóki żyje, wszystko jest dobrze.

Wyciągam z szuflady dwie piżamy, jedną niebieską, drugą zieloną, czarny szlafrok, bieliznę oraz skarpetki. Wszystko wkładam do małej torby zamykanej na zamek. Już mam wychodzić, gdy mój wzrok pada na gazetę i okulary. Myślę, że gdy dziadek poczuje się lepiej, z całą pewnością zamiast leżeć i patrzeć w szpitalny sufit, będzie wolał rozwiązać swoje ulubione krzyżówki. Biorę okulary do ręki i zaczynam rozglądać się za etui do nich. Jednak nigdzie nie potrafię go dostrzec. Otwieram pierwszą szufladę w komodzie, w której dziadek trzyma wszystko to, co uważa za stare i nieprzydatne, ale żal mu się tego pozbyć. Spod czarnego pudełka, w którym znajduje się stary zegarek z czasów jego młodości, wyciągam niebieskie etui i już mam zamykać szufladę, gdy mój wzrok pada na zgniecioną gazetę leżącą na samym dole. Sięgam po nią z czystej ciekawości. Jest sprzed trzech lat. Patrzę na zaznaczony ołówkiem artykuł i... zamieram.

– To nie może być prawda – mówię sama do siebie. Ale niestety to jest prawda. Szara, smutna i bolesna prawda, której wolałabym nigdy nie poznać.

– Mila, długo jeszcze? – Do pokoju dziadka zagląda Robert. Ma zapuchnięte oczy i drży mu głos.

– Już idę. – Wpycham gazetę z powrotem do szuflady i ją zamykam.

17 stycznia 2010

30.

MIKOŁAJ

– Szybko, Mikołaj, musisz to zobaczyć.

Głos Sabiny dobiega z salonu i jest pełen emocji oraz niedowierzania. Mikołaj niechętnie opuszcza kuchnię i wchodzi do morelowego pomieszczenia, które uważa za mdłe – głównie przez morelowe zasłony w oknie oraz poduszki w tym samym kolorze. Przy uchu wciąż trzyma telefon.

– O co chodzi? – pyta.

– Sam zobacz. – Sabina wskazuje telewizor.

Włączony jest jakiś kanał informacyjny. Na dole ekranu na czerwonym pasku w kółko przewija się jedno zdanie: „Katastrofa budowlana w Tarnowskich Górach”.

– Na miejscu jest już Paweł Kurzajewski – informuje kobieta prowadząca program. Ma jasne włosy sięgające ramion, ubrana jest w szary żakiet. – Pawle, powiedz nam, czy już wiadomo, co dokładnie się stało.

Na połowie ekranu pojawia się młody mężczyzna w czarnym płaszczu i szarym szaliku, w dłoniach trzyma mikrofon.

– Z tego, co udało mi się nieoficjalnie dowiedzieć, w budynku, w którym mieściła się niedawno otwarta restauracja Panama, zawalił się dach. W momencie, w którym do tego doszło, w restauracji odbywała się zabawa karnawałowa. Prawdopodobnie w środku znajdowało się około stu osób. Na miejscu jest już sześć jednostek straży pożarnej, policja i pogotowie...

– O której doszło do tej tragedii? – pyta prezenterka wiadomości.

– Prawdopodobnie koło pierwszej w nocy. Jeden z funkcjonariuszy powiedział, że zadzwoniła do nich jedna z poszkodowanych osób.

– Masz na myśli osobę, która znajduje się w zawalonym budynku? – Kobieta prowadząca program zdaje się nie wierzyć koledze z pracy.

– Tak. Podobno na numer alarmowy zatelefonowała młoda kobieta, ale, tak jak mówiłem, nikt na razie oficjalnie tego nie potwierdził.

– Dziękuję, Pawle, za informacje, a teraz – prezenterka pojawia się na całym ekranie telewizora – wrócimy do...

Mikołaj zamiera. Przypomina sobie ostatnie spotkanie z Igorem (a spotyka się z nim w tajemnicy przed wszystkimi raz w miesiącu). Gdy siedzieli przy piwie w jednej z knajp w Tarnowskich Górach, przyjaciel wspomniał coś o zabawie, na którą wybierał się z Kariną i Emilią. Ale kiedy miał iść?

Mikołaj siada na szarej kanapie, kładzie telefon na kolanach i przeciera dłońmi spoconą twarz.

To nie może dziać się naprawdę – myśli. Igor mówił, że idą szesnastego?

– Który dzisiaj jest? – pyta Sabinę.

– Szesnasty – odpowiada. – A nie, przepraszam, siedemnasty, bo już trzecia nad ranem.

– O Boże!

Wstaje i wraca do małej kuchni. Zapala kolejnego papierosa i przykłada komórkę do ucha.

– Powiedz mi, że to nieprawda – prosi drżącym głosem.

Cisza. Potem do jego uszu dobiega ostry kaszel, słyszy też jakieś skrzypienie i syk bólu.

– Wiesz, czego... czego chciałabym najbardziej? Najbardziej chciałabym cofnąć czas, bo gdybym to zrobiła, to odważyłabym się zawalczyć o ciebie...

– Och, Emilko, jeszcze o mnie zawalczysz... – Mikołajowi załamuje się głos. Właśnie dociera do niego, że to Mila jest tą osobą, która zadzwoniła pod numer alarmowy i zawiadomiła o katastrofie.

– Już za późno, Mikołaj, ale musisz wiedzieć o jednej rzeczy...

W słuchawce znów słyszy kaszel, który brzmi tak strasznie, że aż jemu samemu zaczyna brakować powietrza.

– Musisz... musisz wiedzieć, że nigdy nie przestałam cię kochać – mówi.

– Mila...

– Kochałam cię, kocham i zawsze będę kochać.

Mikołaj gasi peta w popielniczce.

Od ośmiu lat spotyka się z Igorem nie tylko po to, aby zwyczajnie pogadać – głównym powodem jest Emilia. Dzięki przyjacielowi może się dowiedzieć, co u niej słychać, jak sobie radzi i czy jest szczęśliwa. Pomimo wszystko nigdy nie przestał jej kochać ani się o nią troszczyć.

– Dopóki jest nadzieja, to wszystko jest możliwe – mówi i rusza do sypialni, aby się ubrać.

Wciąga dżinsy, niebieską koszulkę polo i szary sweter.

– Mikołaj? – Słyszy słodki głos Emilii.

– Tak?

– Nawet nie próbuj mnie ratować.

– Słucham?

– Mów do... mów do mnie, aż odejdę.

– Nigdzie nie odejdziesz, słyszysz?! – krzyczy. – Zmarnowaliśmy tyle lat... – Ścisza głos. – Nie pozwólmy zmarnować kolejnych.

– Ale...

– Znajdą cię, uratują, wyciągną spod tego gruzu, rozumiesz?!

– Bo... – Emilia syczy. – Boli strasznie, Mikołaj. Nie wiem, czy dam radę.

– Dasz radę, ty zawsze dajesz radę. Już po ciebie jadę.

Wybiega z sypialni, chwyta kurtkę, zarzuca na siebie i opuszcza mieszkanie. Nawet się nie żegna z Sabiną.

14 lipca 2002

31.

EMILIA

Dziadek leży na intensywnej terapii w klinice w Zabrzu. Dokładnie tam, gdzie niedawno leżała mama Mikołaja. Punktualnie o piętnastej wkładam zielony ochronny fartuch i wchodzę na salę. Zaraz za biurkami pielęgniarek na sześciu łóżkach ustawionych obok siebie leżą pacjenci. Wśród nich dostrzegam dziadka.

Podchodzę do drugiego stanowiska od ściany i dotykam dłoni mężczyzny. W nosie ma rurkę podającą tlen, a w ręce wenflon, do którego podłączona jest kroplówka. Otwiera zmęczone oczy i spogląda na mnie.

– Cześć, staruszku. – Uśmiecham się. – Wszystko się udało. Masz włożone dwa stendy i będziesz żył.

Odwzajemnia uśmiech.

– Jeśli umrę, masz nie rozpaczać, rozumiesz?

– Nie umrzesz! – mówię stanowczo.

– Umrę. Każdy umiera, a ja mam już swoje lata i moja śmierć nie powinna być dla nikogo ciosem.

– Przestań, dziadku. Jesteś dla mnie wszystkim i dobrze o tym wiesz.

– Wszystkim to powinien być dla ciebie Mikołaj, a nie ja. I pamiętaj – podnosi rękę i wymierza we mnie palec wskazujący – w miłości czasem trzeba być samolubnym.

– Od dawna wiesz? – Przysuwam sobie krzesło i siadam.

– Co wiem? – Unosi brwi.

– Znalazłam u ciebie gazetę sprzed ponad dwóch lat. Zgadnij, co tam był za artykuł?

– Nie powinniście się o tym dowiedzieć.

– Przez nas zginęło dwoje niewinnych ludzi. – Kręcę głową, próbując opanować cisnące się do oczu łzy. – Zniszczyliśmy rodzinę...

– Nie wiadomo, czy to przez was.

– Z naprzeciwka jechało jakieś auto. Nie wiem, jak wyglądało, jaki miało kolor ani jakiej było marki, ale zapamiętałam światła, które odbijały się w kroplach deszczu. Pamiętam śmiech Roberta, swój krzyk...

– Nie katuj się tymi wspomnieniami. – Dziadek kładzie pomarszczoną dłoń na moich palcach i mocno je ściska. – Czasu nie da się cofnąć. Nie wiesz, czy to wy akurat spowodowaliście ten wypadek.

– Okłamujesz sam siebie, dziadku. Czytałam artykuł kilka razy. My jechaliśmy tamtą ulicą. Mikołaj później mi powiedział, gdzie był wypadek. Sprawdziłam to na mapie. – Pociągam nosem. – Ale już postanowiłam, że nic nikomu nie powiemy.

– Nie wiem, czy to dobry pomysł. – Lekko kręci głową.

– Dziadku, Robert dopiero co dał sobie i nam drugą szansę, przestał imprezować i zaczął myśleć o własnej przyszłości. Jak uważasz, co się stanie, gdy się dowie, że prawdopodobnie zabił dwoje niewinnych ludzi, trzecia przez niego zwariowała, a...

– Nie kończ... – Mocno ściska moją dłoń. W jego oczach dostrzegam łzy. – Mikołaj jednak powinien się dowiedzieć...

– Nie chcę go stracić...

– On naprawdę cię kocha...

Moja komórka zaczyna wibrować w kieszeni dżinsów. Wyciągam ją i patrzę na ekran. Dzwoni Robert. Naciskam czerwoną słuchawkę, odrzucając połączenie, i przenoszę wzrok z powrotem na dziadka.

– Muszę już iść. Tutaj wpuszczają tylko pojedynczo, a Robert się niecierpliwi.

– Dobrze, kochanie... – Dotyka mojej dłoni. – Ale proszę cię, bądź szczera z Mikołajem. Nawet najgorsza prawda jest lepsza od kłamstwa.

Wstaję.

– On stracił rodzinę, przeze mnie.

– Nie przez ciebie, skarbie.

– Kocham cię. – Całuję mężczyznę w czoło. – Jutro przywiozę ci domowy rosół.

Opuszczam pomieszczenie bez oglądania się za siebie.

Ściągam ochronny fartuch i wrzucam go do kosza, po czym wychodzę na korytarz.

– No wreszcie. – Na mój widok Robert wstaje z plastikowego krzesła ustawionego przy biało-niebieskiej ścianie. Mija mnie i wchodzi na salę intensywnej opieki.

Siadam na miejscu, które zwolnił.

– I jak?

Podnoszę wzrok i patrzę wprost w niebieskie oczy Mikołaja.

– Będzie dobrze. – Uśmiecham się, a on ściska moją dłoń.

– Wiem, że może to nie najlepszy moment, ale... Ale może chciałabyś ze mną pojechać do mojej mamy?

Nie wiem, co odpowiedzieć. Mikołaj chce mnie przedstawić matce i nieważne, że Gabriela przebywa w domu opieki i że praktycznie nie ma z nią kontaktu. Pragnie to zrobić, a ja czuję, że serce pęka mi na pół.

Nie mogę stracić Mikołaja i nie mogę stracić Roberta, a wyznanie prawdy o tym, co stało się tamtej nocy, sprawi, że utracę ich na zawsze. Obu.

– Jasne, że pojadę – odpowiadam, siląc się na uśmiech.

Czuję ucisk w brzuchu – tak jakby ktoś mnie kopnął. Brakuje mi teraz Kariny, ona doradziłaby mi, powiedziała, co powinnam zrobić. Wyciągam telefon z beżowej torebki i wybieram numer swojej najlepszej przyjaciółki.

– Pogadam tylko z Kariną – mówię do Mikołaja, po czym przykładam komórkę do ucha i odchodzę na bok.

Nie chcę, aby cokolwiek usłyszał.

– Halo.

W słuchawce coś szeleści.

– Karina, jesteś tam?

– Taa... ak... przestań... no mó... więprzes... tań. Już jestem. Mów.

– Czy ty? Czy ty właśnie z...

– Nie chcę zapeszać, ale tak, właśnie z nim jestem, a ty opowiadaj co z dziadkiem.

– Będzie dobrze, ale ja nie o tym chciałam pogadać.

– Więc o czym?

Przecieram dłońmi włosy. Sapię...

– MILA, MÓW, CO SIĘ DZIEJE!

– To nie jest rozmowa na telefon. To zmienia wszystko, Karina. Strasznie się boję.

– Nie strasz mnie!

– Przykro mi, ale to jest straszne...

– Co mam zrobić?

Karina zna mnie jak nikt inny i dobrze wie, że dzwonię do niej nie tylko po to, aby powiedzieć, że coś złego się dzieje. Rozumie, że mam także jakąś sprawę.

– Igor musi zająć czymś Mikołaja wieczorem – mówię szybko.

– Nie ma problemu.

– Wtedy my pogadamy.

– Brzmisz naprawdę strasznie, Mila.

– Nic nie może przecież wiecznie trwać, Karina. Co zesłał Bóg, trzeba będzie stracić.

– Teraz to mnie przeraziłaś.

Zaciskam oczy, aby nie popłynęły z nich łzy.

– Wszystko opowiem ci wieczorem.

– Jasne. Pamiętaj, że cię kocham.

– Ja ciebie też. Do zobaczenia. – Rozłączam się.

*

Budynek, w którym mieści się prywatny dom opieki, przypomina odrestaurowany hotel z XIX wieku. Mikołaj parkuje samochód na wykostkowanym parkingu, gasi silnik i przenosi wzrok na mnie.

– Gotowa? – pyta, lekko się przy tym uśmiechając.

I chociaż czuję wyrzuty sumienia, a także strach i odrazę do samej siebie, kiwam głową.

Wtedy wysiada z samochodu, okrąża go, otwiera drzwi pasażera i podaje mi rękę. Chwytam ją mocno i wychodzę na świeże powietrze.

– Denerwujesz się? – pyta, gdy idziemy chodnikiem z obu stron otoczonym tujami.

– Trochę – przyznaję.

Mikołaj pcha oszklone drzwi i przepuszcza mnie przodem. Wchodzę do dużego holu. Podłoga w nim wyłożona jest błyszczącymi szarymi kafelkami, ściany pokryte zostały białym kamieniem, a spore dwuskrzydłowe drzwi mieszczące się naprzeciwko wejścia wychodzą na zielony, równo przystrzyżony trawnik. Wszystko wygląda tu idealnie i drogo. Odwracam się w stronę chłopaka.

– Jakim cudem cię na to stać? – pytam.

– Witam państwa. – Za wyłożoną kamieniem ladą stoi młoda blondynka. – Państwo w odwiedziny?

– Tak – odpowiada Mikołaj. – A pani to chyba jest nowa?

– Tak. Pracuje tu dopiero od trzech dni. Jak pan się nazywa?

– Mikołaj Rogowski, przebywa u was moja mama Gabriela.

Kobieta stuka paznokciami w klawiaturę i patrzy w ekran. Gdy upewnia się, że mama Mikołaja jest pacjentką, kładzie plik papierów na stole.

Zauważam, że lekko trzęsą się jej dłonie.

– Tutaj mamy nowe umowy, które trzeba wypełnić. – Uśmiecha się do Mikołaja i podsuwa mu dokumenty.

Nagle do naszych uszu dobiega jakiś krzyk. Kilkoro pracowników przebiega obok nas i znika w windzie znajdującej się wewnątrz korytarza.

Mikołaj zaczyna przeglądać papiery. Podchodzę i spoglądam mu przez ramię. Pierwsze, co rzuca mi się w oczy, to kwota, którą co miesiąc ma regulować za pobyt swojej mamy tutaj. Ta suma mnie przeraża.

– Ponad pięć tysięcy? – szepczę mu do ucha.

– Niestety.

– Ale?

Odkłada dokumenty i spogląda na mnie.

– A myślisz, że dlaczego nie mieszkam w swoim domu, a w nędznej kawalerce?

– Sprzedałeś dom? – szepczę zszokowana.

– Inaczej nie byłoby mnie stać, aby zapewnić mamie należytą opiekę.

Robi mi się słabo. To wszystko... jest moją winą. Zniszczyłam życie osobie, którą kocham i która jest dla mnie całym światem. Taki paradoks.

Gdy słyszę za sobą kroki, odwracam się i widzę kobietę w niebieskiej garsonce oraz czarnych szpilkach. Idzie w stronę wyjścia. Ciemne włosy upięte ma w kok na wysokości karku – zupełnie tak samo czesze się moja mama. Porusza się też jak ona, ale to przecież tylko moja wyobraźnia, bo mama przebywa w Holandii u boku Jana. Przynajmniej tak mi się wydaje.

Nie, tak jest!

Na pewno tak jest!

Podchodzę do oszklonych drzwi wejściowych i przyciskam nos do szyby – tak samo jak kiedyś, gdy byłam małą dziewczynką i próbowałam dostrzec, jak tata z mamą ładują do bagażnika samochodu kolejne bagaże. Teraz kobieta podchodzi do czarnego forda, z torebki wyciąga paczkę papierosów, jednego wkłada do ust i odpala. Później, wciąż trzymając pomiędzy wargami peta, przykłada do ucha telefon. Nadal nie widzę jej twarzy, ale na widok nerwowej gestykulacji dłonią dochodzę do wniosku, że rozmowa nie należy do przyjemnych. Kobieta wkrótce kończy połączenie, papierosa zgniata butem.

Obróć się. Obróć się – proszę w myślach. Pomimo tego, że wydaje się to absurdalne, chcę mieć pewność, że ta kobieta nie jest moją matką.

– Mila.

Gdy czuję na ramieniu czyjąś dłoń, podskakuję wystraszona.

– Mila, chodź. – Mikołaj, nie zwracając uwagi na moją reakcję, ciągnie mnie za rękę.

Przechodzimy obok rejestracji, wyjścia na podwórko i wind. Zatrzymujemy się dopiero gdzieś na końcu korytarza – przed drzwiami, na których widnieje „Dyrektor Kazimiera Brosz”.

– Co my tu...

– Witam. – Nagle pojawia się przy nas wysoka i szczupła kobieta o mysich włosach obciętych na chłopca. – Zapraszam. – Otwiera pokój i zaprasza nas do środka.

Gabinet dyrektor domu spokojnej starości jest czysty i schludny. Ściany tutaj też mają szary kolor. Na środku stoi jasnobrązowe biurko z obrotowym krzesłem, a przed nim czarne fotele ze skóry.

– Usiądźcie. – Dyrektor zajmuje miejsce i wskazuje dłonią fotele. – Najmocniej pana przepraszam – zwraca się do Mikołaja. – Naprawdę nie wiem, jak do tego doszło. Ta kobieta nie powinna być wpuszczona do pańskiej matki.

– Nikt nie powinien być do niej wpuszczany oprócz mnie! – mówi Mikołaj, siadając na wskazanym miejscu. Z nerwów zgrzyta zębami.

Przysiadam obok niego i wbijam wzrok w obraz wiszący na jednej ze ścian. Przedstawia kobietę na ławce trzymającą na kolanach koszyk malin. Nic specjalnego, a jednak patrząc na nią, czuję spokój i miłość, chociaż nie wiem dlaczego.

– Mam świadomość, że to żadne wytłumaczenie, ale ostatnio zatrudniłam kilka nowych osób i to najpewniej jedna z nich wpuściła tę kobietę do pańskiej matki.

– Dobrze. – Mikołaj poprawia się na fotelu. – Niech mi pani poda nazwisko tej osoby. Znajdę ją i wszystko sobie z nią wyjaśnię, a pani dopilnuje, aby już nikt więcej nie odwiedzał mojej mamy. Rozumie pani? Nikt! Tylko ja!

Dyrektorka domu opieki blednie. Jej dolna warga zaczyna drżeć.

– Nie mamy nazwiska tej kobiety – informuje po kilku sekundach.

– Słucham?!

Mikołaj wstaje i uderza otwartą dłonią w biurko, po czym zaczyna nerwowo krążyć po gabinecie. Po raz pierwszy widzę go w takim stanie. Wygląda jak chodząca bomba, która zaraz może wybuchnąć i zmieść z powierzchni ziemi wszystko i wszystkich.

– Chce mi pani powiedzieć, że nie interesujecie się tym, kogo wpuszczacie do waszych podopiecznych?

– To nie tak...

– To właśnie tak! – Mikołaj zaciska dłoń w pięść. – To niedorzeczne! Do końca miesiąca zabiorę stąd mamę.

– Rozumiem, że jest pan teraz zdenerwowany, ale proszę nie podejmować decyzji pod wpływem chwilowej złości.

Mikołaj nic nie mówi, tylko chwyta mnie za rękę i ciągnie za sobą. Wychodzimy z gabinetu dyrektorki, nawet się na nią nie oglądając.

Dopiero gdy jesteśmy w windzie, chłopak głęboko oddycha i spogląda mi w oczy.

– Przepraszam, że musiałaś być tego świadkiem.

– Nic się nie stało – zapewniam. – Czy to ta sama osoba, która odwiedziła twoją mamę w szpitalu? – pytam.

– Najprawdopodobniej tak. – Kiwa głową. – Jedna z pielęgniarek powiedziała mi tylko, że to bardzo elegancka kobieta około pięćdziesiątki i że miała na sobie niebieską garsonkę albo marynarkę... Nie pamiętam.

Niebieską garsonkę? O Boże!

Wysiadamy z windy na trzecim piętrze i przechodzimy na koniec wąskiego korytarza. Tam w jednym z pokoi, do którego drzwi są otwarte, zauważam leżącą na łóżku postać tępo wpatrującą się w sufit.

– Jest na lekach uspokajających. – Staje przy nas młoda pielęgniarka. – Zaraz powinna zasnąć – mówi i odchodzi.

Wchodzę za Mikołajem do pomieszczenia, w którym leży jego mama, ale wiem, że nie zapamiętam za wiele z tych odwiedzin, bo wciąż mam przed oczami kobietę w niebieskiej garsonce i czarnych szpilkach. Kobietę, która tak bardzo przypomina moją matkę.

32.

MIKOŁAJ

W garażu przyjaciela Mikołaj rozsiada się na wysłużonej kanapie, kładzie nogi na stoliku i przymyka oczy. Jest wściekły, smutny i rozdrażniony. Czuje, że coś przeoczył, że ta kobieta może mu dużo wytłumaczyć, chociaż nie wie dokładnie, co takiego. Jego rodzina była tak zwyczajna i przewidywalna, że nie miał podstaw, aby doszukiwać się jakichś sekretów, a może jednak powinien?

– Nie wyglądasz najlepiej. – Igor szturcha Mikołaja w ramię, a gdy ten otwiera oczy, podaje mu puszkę piwa. – Masz, napij się. Dziadek z tego wyjdzie.

– Wiem, ale to nie jedyne moje zmartwienie.

– Coś nie tak z Milą? – Chłopak otwiera szerzej oczy.

– Nie.

– Więc co się dzieje?

Mikołaj sapie. Nigdy nie mówił przyjacielowi o swojej rodzinie ani o wypadku, ale nagle czuje, że w końcu czas przestać udawać, że nigdy nic się nie stało.

– Chodzi o moją mamę – odpowiada.

– Och... – Igor zapala papierosa. – Co z nią?

– Jest w domu opieki...

– Serio? – dziwi się. – Nic nigdy nie wspomniałeś.

– Dobra, więc zacznę od początku. Dwa... w sumie już prawie trzy lata temu – Mikołaj przypomina sobie o zbliżającej się rocznicy tego zdarzenia – moi rodzice z siostrą mieli wypadek. Tata i siostra zginęli na miejscu, a mama przeżyła i dostała szoku pourazowego. Przestała mówić, jeść, myć się...

– Nie wiedziałem. – Igor czuje się zmieszany i zarazem jest zaskoczony. – Strasznie mi przykro.

– Wiem. – Mikołaj przeciera dłońmi zmęczoną twarz. – W sierpniu przypada kolejna rocznica, a ja wciąż nie potrafię się z tym pogodzić.

– Wracali z wakacji?

– Nie, dlaczego? – Mikołaj unosi brwi.

– Powiedziałeś, że zdarzyło się to w sierpniu, a sierpień to czas wyjazdów – wyjaśnia Igor.

– Racja, ale nie wracali z wakacji. – Mikołaj zgniata pustą puszkę. – Masz jeszcze?

– Jasne.

Chłopak wstaje i z jednej z szafek znajdujących się naprzeciwko kanapy wyciąga czteropak.

Mikołaj otwiera kolejne piwo i zaczyna mówić dalej:

– Wracali od wujka z urodzin. Strasznie wtedy padało. Widoczność była ograniczona i najpewniej to było powodem wypadku. Ze śledztwa policji wynika, że samochód zjechał nagle z ulicy i wbił się w pobliskie drzewo.

Igor przełyka głośno ślinę.

– Kie... Kiedy to się stało? – pyta lekko zdenerwowany.

– W sierpniu.

– Ale którego?

– Czternastego.

– Czternastego? A gdzie dokładnie?

– Na drodze dziewięćset osiem. Wracali z Częstochowy. Wypadek miał miejsce w lesie między Kaletami a Miasteczkiem Śląskim. To była noc, mało samochodów na drodze... Nie wiadomo, ile minęło czasu, aż ktoś zauważył auto w rowie.

Cholera jasna! Igor blednie. Jest przerażony. Odkłada puszkę na stolik, bo ręka zaczyna mu drżeć. Emilia tamtej nocy jechała po Roberta do Kalet.

To nie może okazać się prawdą. Po prostu nie może! – myśli.

– Ale miałem ci w czymś pomóc. – Mikołaj nagle zmienia temat. Prostuje się i spogląda na przyjaciela, przed którym w końcu się otworzył.

– Co? – Igor zdaje się błądzić gdzieś myślami.

– Jak dzwoniłeś do mnie dzisiaj, to mówiłeś, że potrzebujesz mojej pomocy.

– Ach... tak... tak... – Chłopak w roztargnieniu przeciera dłonią spoconą twarz.

Drzwi do garażu otwierają się i staje w nich Karina.

– Cześć, chłopaki. Mogę wejść?

– Jasne – mówi Igor.

– A ty nie miałaś teraz być z Milą? – pyta Mikołaj.

– Miałam, ale – siada obok Igora – ...Mila zadzwoniła do mnie i powiedziała, że strasznie boli ją głowa i położy się spać.

– Ten dzień nie należał do łatwych... – stwierdza blondyn i dopija szybko piwo.

– Czyli? – zaciekawia się dziewczyna.

– Moją mamę odwiedziła dziś nieznajoma osoba, a potem mama znowu dostała ataku histerii.

– Nie bardzo rozumiem... – Karina zakłada nogę na nogę.

– Moja mama jest w domu opieki. – Mikołaj wstaje. – Resztę opowie ci Igor, bo ja już chyba pójdę i zobaczę, jak czuje się Mila. Wybaczcie.

W drzwiach jeszcze przystaje, odwraca się i patrzy na przyjaciół.

– Trzymam za was kciuki. – Unosi dłoń na pożegnanie, po czym wychodzi.

15 lipca 2002

33.

EMILIA

Nie czuję się najlepiej. Po nieprzespanej nocy mam podpuchnięte oczy, a wciąż narastający ból chce rozsadzić mi czaszkę. Z domowej apteczki, która znajduje się w jednej z szafek w kuchni, wyciągam aspirynę i połykam dwie tabletki. Popijam je szklanką wody. Gdy przechodzę do salonu i otwieram drzwi balkonowe, bucha we mnie gorące powietrze. Wychodzę na taras i siadam na krześle w cieniu.

Nie potrafię zapomnieć o wczorajszej wizycie w domu opieki, o kobiecie w niebieskiej garsonce; o zranionej, smutnej, pozbawionej życia twarzy mamy Mikołaja. Nie mogę wybaczyć sobie tamtej nocy, kiedy to pijany Robert wpadł w szał, a ja nie zapanowałam nad nim. Pogarda do samej siebie miesza się z pretensjami do całego świata, a najbardziej do Boga, bo gdyby sprawił, że oboje bylibyśmy kochani przez rodziców, nigdy nie doszłoby do tego wszystkiego.

Tego jestem pewna.

Tamtego wieczora, czternastego sierpnia dziewięćdziesiątego dziewiątego roku, siedziałam na schodach przed domem razem z Kariną. Śmiałyśmy się, piłyśmy wino i jadłyśmy chipsy, patrząc w gwiaździste niebo. Chwilę po dwudziestej drugiej rozdzwonił się nasz telefon stacjonarny. Pobiegłam szybko odebrać, aby nie obudził dziadka, i gdy tylko podniosłam słuchawkę, usłyszałam wrzaski wielu osób, a później dziewczęcy głos.

– Robert za dużo wypił i dziwnie się zachowuje... Cicho...On... Zostaw go...! Niech ktoś po niego przyjedzie, bo jeszcze zrobi coś głupiego.

– Dobrze, zaraz będę, daj mi tylko adres.

Później szybko wezwałam taksówkę i obiecałam Karinie, że dam sobie radę. Nakazałam jej zostać u mnie i przypilnować dziadka. Na miejscu spodziewałam się wielu pijanych ludzi, ale to, co zobaczyłam, przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Nie liczyłam, ale wydawało mi się, że razem jest tu ponad pięćdziesiąt osób. Stanęłam gdzieś pośrodku polany, na której urządzili sobie ognisko, i starałam się wypatrzeć Roberta. Na niebie pojawiały się już błyskawice i wszystko wskazywało na to, że zaraz rozpęta się burza. Gdzieś z boku zauważyłam jakieś zamieszanie. Stały tam w rzędzie samochody, z niektórych wydobywała się głośna muzyka.

O nie!

Zauważyłam srebrnego peugeota. Takiego samego mama kupiła mi zaraz po tym, jak zdałam prawo jazdy – powiedziałam wtedy, że go nie przyjmę. Po krótkiej wymianie zdań mama wróciła do Holandii, zostawiając mi swój wielki prezent. A ja ukryłam go w garażu – brzydząc się nim tak samo jak nią. Nie chciałam od niej podarków. Potrzebowałam jedynie uwagi i miłości, a tego właśnie dać nie chciała.

Jak mogłam nie zauważyć, że Robert kradnie samochód?

Zaraz po obiedzie poszłam z dziadkiem odwiedzić babcię Halinę na cmentarzu. To właśnie wtedy Robert musiał zabrać auto.

No teraz, braciszku, już przeholowałeś – pomyślałam i podeszłam do osób otaczających peugeota.

– Zwariowałeś! – krzyczała jakaś dziewczyna. – Wychodź natychmiast!

– Zostaw go. Niech jedzie, jak chce – powiedział jakiś chłopak.

Gdy podeszłam jeszcze bliżej, zauważyłam, że drzwi samochodu są otwarte i stoi przy nich kilkanaście osób, niektóre z nich nawet się śmieją. Przecisnęłam się przez ten tłum i wtedy zobaczyłam, jak dwie dziewczyny szarpią siedzącą w wozie osobę.

Przysunęłam się jeszcze bliżej i za kierownicą zobaczyłam Roberta. Był totalnie pijany.

– Proszę cię, Robi, wysiądź... – lamentowała jedna z nastolatek. Miała blond włosy do ramion, ubrana była w czarną bluzę z kapturem.

– Da... daj mi spokój – wybełkotał ze śmiechem mój brat. – Nie je... jesteś moją matką, aby mi rozkazywać.

– Robert! Natychmiast wyjdź z samochodu! – krzyknęłam.

Wychylił się z auta i spojrzał na mnie.

– Ooo... siostrunia moja. – Zaśmiał się szyderczo. – Chodź, prze... przejedziemy się.

– Nie denerwuj mnie! – syknęłam. – Po pierwsze, nie masz prawa jazdy, a po drugie, nie jesteś nawet pełnoletni!

– Gówno mnie to ob... obchodzi! – Próbował zamknąć drzwi, ale udało mi się w porę je chwycić. Pomogły mi dwie dziewczyny, którym los Roberta nie był najwyraźniej obojętny.

– Robi, błagam... – Załkała blondynka.

– Nigdzie nie pojedziesz! – zagroziłam bratu. W tym momencie poczułam na twarzy pierwsze krople deszczu.

– Czyżby? – Chłopak przekręcił kluczyk w stacyjce i wrzucił wsteczny. Silnik zawył, a wtedy szybko obiegłam samochód i otworzyłam drzwi pasażera.

Byłam przerażona i nie wiedziałam do końca, co mam zrobić, ale w momencie, gdy Robert zaczął cofać, mogłam jedynie wskoczyć do samochodu – i tak uczyniłam.

Robert wciskał gaz do dechy i zupełnie nie zwracał uwagi na wyboje na drodze, przez co autem i nami trzęsło na wszystkie strony.

– W tej chwili się zatrzymaj! – wrzasnęłam.

– A co, boisz się o swo... swoje autko?

– W dupie mam to auto! Boję się o ciebie i... i siebie.

Wtedy gwałtownie skręcił na jedną z osiedlowych ulic. Poleciałam na drzwi i uderzyłam głową o szybę.

– Niezły drift! – Zaśmiał się.

– Chcesz nas zabić?!

– W sumie nikt by za nami nie płakał, co nie? Jesteśmy gówno warci!

– Nie mów tak i włącz wycieraczki – rozkazałam, widząc, jak duże krople deszczu uderzają o przednią szybę. – I jedź prosto. – Chwyciłam kierownicę. – Nie zjeżdżaj na przeciwległy pas! Robert, proszę, zatrzymaj się. Ja poprowadzę.

– Wyluzuj trochę. – Znowu zarechotał. – Patrz, jaki slalom. Umiesz tak? – Zaczął jazdę od krawężnika do krawężnika.

– Robert, błagam cię! – W moich oczach pojawiły się łzy.

Nagle zobaczyłam światła samochodu nadjeżdżającego z naprzeciwka. Chwyciłam kierownicę, aby, broń Boże, Robertowi nie zachciało się znowu jechać slalomem.

– Weź te ręce! – Pchnął mnie tak mocno, że uderzyłam o drzwi pasażera.

– Narobimy im stracha! – Zjechał na przeciwny pas. – Ale będzie ubaw!

– Robert! – Ponownie chwyciłam kierownicę. – Przestań! Błagam cię, przestań! – Zaczęłam płakać i z całych sił ją szarpnęłam.

Minęliśmy nadjeżdżające auto o milimetry.

– Zatrzymaj się! Musimy sprawdzić, czy...

– Chyba żartujesz? – krzyknął Robert. – Pewnie pojechało dalej. Była zabawa, co nie?

– Postradałeś rozum?! – Zaczęłam uderzać pięściami w jego ramię. – To nie są żarty! Mogłeś doprowadzić do wypadku!

– Ale nie doprowadziłem!

– Zatrzymaj się!

– Nigdy. Dopiero teraz czuję się szczęśliwy, rozumiesz? Mogę być królem, jeśli zechcę... Albo cesarzem... albo Bogiem...

– Tak, możesz być, ale teraz bądź po prostu odpowiedzialny i się zatrzymaj. Błagam cię... – lamentowałam.

– Nie.

– Ro...

Nie dokończyłam, bo nagle coś w nas uderzyło – albo to my w coś uderzyliśmy.

No wiedziałam, co się stało, ale gdy Robert w końcu się zatrzymał, otworzyłam drzwi i wyszłam z samochodu. W jednym momencie przemokłam do suchej nitki, ale nie przejęłam się tym, tylko zaczęłam się rozglądać dookoła. Wtedy zobaczyłam skulonego człowieka leżącego na środku ulicy.

– O Boże! Ja nie chciałem... – Robert stanął przy mnie i zaczął lamentować. – Nie chciałem nikogo zabić! Naprawdę, Mila, wierzysz mi? Nie chcę zgnić w więzieniu...

– Uspokój się. – Spojrzałam w oczy brata, przepite i zmęczone, ale także pełne strachu. – Biegnij do pobliskiego domu i zadzwoń na pogotowie. I posłuchaj... – Chwyciłam go za ramiona. – Ja prowadziłam samochód, rozumiesz? Ty byłeś tylko pasażerem.

*

– Mila.

Ocieram wierzchem dłoni łzy spływające po policzkach i podnoszę wzrok. Przede mną stoją Igor z Kariną.

– Co wy tutaj robicie? – pytam, siląc się na uśmiech.

Wczoraj udałam ból głowy, żeby nie spotkać się z przyjaciółką. Widząc ją teraz przede mną, czuję wyrzuty sumienia.

– Myślałaś, że cię zostawimy z tym samą? – Karina przysuwa sobie krzesło i siada przy mnie, Igor zajmuje miejsce po drugiej stronie.

– Ale z czym?

– Ach, Mila... – zaczyna chłopak, ale mu przerywam.

– A ty nie powinieneś być w pracy? – pytam.

– Wziąłem wolne – wyjaśnia.

– Wczoraj Mikołaj opowiedział Igorowi o wypadku, w którym stracił tatę i siostrę, oraz o mamie, która jest w domu opieki. – Karina dotyka mojej dłoni. – Dodaliśmy dwa do dwóch i już wiemy.

– Co wiecie? Nic nie wiecie! To wszystko zmienia... – Zaczynam płakać. – Znowu mój świat się wali. Znowu jestem zmuszona stracić wszystko...

– Przestań! – Głos Igora jest pełen złości. – To nie była twoja wina!

– Słucham? – Prostuję się na krześle. – Ale o czym wy mówicie?

– O wypadku. – Dziewczyna ściska moją rękę. – To auto, które minęliście o milimetry... Wiemy, że jechała nim rodzina Mikołaja.

W tym momencie z moich oczu wylewają się już litry łez, aż dziw, że nas nie zalewa. Podobno płacz oczyszcza duszę, pozwala się pozbyć bólu i oznacza nowy początek.

Podobno.

Mój niczego nie zmienia – poza tym, że oczy stają się czerwone, tak samo jak policzki. Reszta pozostaje bez zmian. Ten sam ból, strach i złość na wszystko i wszystkich.

– Czuję się jak w jakimś koszmarze – mówię, pociągając nosem. – Nie mogę stracić Mikołaja, a gdy pozna prawdę, to odejdzie...

– On cię kocha.

– Wiem. – Przenoszę wzrok na Igora. Jego zielone oczy są szeroko otwarte. – Ale pomyśl, że się dowiadujesz, że twoja dziewczyna odpowiada za zabicie twojej rodziny...

– Nie ty kierowałaś.

– To nie ma nic do rzeczy, Karina. Robert dopiero co się zmienił, dopiero co pozbierał się do kupy i zaczął patrzeć w przyszłość. W końcu odzyskałam brata. Nie mogę go teraz stracić.

– Więc co chcesz zrobić? – pyta cicho Igor.

– Nic.

– Nic? – Karina wstaje. – Masz na myśli milczenie?

– Tak. – Kiwam głową.

– Mila, rozumiem, że chcesz bronić Roberta i trzymać to w tajemnicy przed nim, ale okłamywanie też Mikołaja nie przyniesie nic dobrego. – Igor przeciera dłońmi twarz. – Przemyśl to, proszę, bo nawet najgorsza prawda jest lepsza od kłamstwa.

Już to gdzieś słyszałam.

– Nie mogę stracić Mikołaja! – Po moich policzkach spływają kolejne łzy.

– Wiem, kochanie. – Przyjaciółka siada z powrotem przy mnie i mnie przytula. – Pamiętaj, że jesteśmy z tobą i cokolwiek postanowisz, pozostaniemy z tobą, ale, proszę, przemyśl to jeszcze.

– Dziękuję wam. – Prostuję się. – A teraz wy mi powiedzcie, co się dzieje...

– Nic – odzywa się szybko Igor.

– Czyżby?

– No dobrze. – Chłopak się rumieni, a tego nigdy dotychczas u niego nie widziałam. – Wiem, że jeszcze niedawno wyznawałem ci miłość, ale teraz rozumiem, że to było tylko zauroczenie...

– Ach... – Przyciągam do siebie przyjaciół i obejmuję. – Nawet nie macie pojęcia, jak się cieszę. Kocham was i życzę wam wszystkiego, co najlepsze.

– My tobie też, kochana – mówi Karina zmartwionym głosem.

Nie chcę okłamywać Mikołaja ani mieć przed nim tajemnic, jednak strach przed jego utratą jest tak duży, że przysłania mi wszystko.

17 stycznia 2010

34.

EMILIA

Mikołaj jedzie po mnie.

Co ja, do cholery jasnej, zrobiłam?

Czy powinnam żałować telefonu, który wykonałam, zdradzenia mu, gdzie jestem, wyznania miłości po długich ośmiu latach? Nawet jeśli tak, to nie potrafię.

Po raz pierwszy w swoim życiu zrobiłam coś, z czego jestem dumna. I nie mam przez to wyrzutów sumienia. Kocham Mikołaja – i mam prawo go kochać i o niego walczyć. Nawet jeśli tak naprawdę jest już za późno... Chociaż na miłość podobno nigdy nie jest za późno...

– Mów do mnie – proszę go ostatkiem sił.

Ból rozchodzący się po moim ciele jest coraz większy, przestaję czuć nogi, coraz trudniej mi się oddycha, a z nosa cieknie krew. Chyba. Trudno mi to ocenić w całkowitej ciemności.

– Powinienem powiedzieć ci teraz, że cię kocham, ale poczekam z tym, aż cię wyciągną spod gruzu. Powiem jednak, że przez ostatnie lata raz w tygodniu spotykałem się z Igorem. Dzięki niemu wiedziałem, jak sobie radzisz, co robisz i czy nie potrzebujesz pomocy.

– Czuwałeś nade mną – mówię.

– Nie wiem, czy można to tak nazwać, ale mimo wszystko nie potrafiłem o tobie zapomnieć i nawet nie chciałem.

– A twoja dziewczyna?

Muszę o nią zapytać. Nawet jeśli usłyszę, że naprawdę się w niej zakochał i chce z nią iść przez życie, to muszę. Uwielbiam sypać sobie sól na rany. Taka właśnie jestem.

– Chyba próbowałem okłamać samego siebie. Chciałem udowodnić, że jestem w stanie dalej żyć i układać sobie z nią przyszłość, ale to czyste kłamstwo. Teraz to wiem.

Zaczynam kaszleć i próbuję łapać oddech, tak bardzo mi potrzebny, ale moje płuca już chyba się poddają. No dalej... – ponaglam samą siebie. Jeszcze trochę się pomęczcie.

– Mila... Emilka...

– Ju... Już... – Łapczywie wciągam powietrze. – Koniec się zbliża.

– Żaden koniec. To dopiero początek, Milka. Musisz żyć, musisz mi wybaczyć, że cię zostawiłem, że złamałem ci serce, że byłem takim samolubnym kretynem.

– Przestań.

– Taka jest prawda. Nie powinniśmy cierpieć za grzechy naszych rodziców...

– Kazałam ci się wynosić.

– Gdybym był na twoim miejscu, też kazałbym sobie się wynosić. To już nieważne...

Nagle coś trzeszczy, szumi i trzaska...

Coś na mnie spada.

Znowu.

Telefon wypada mi z ręki, a ja zamykam oczy i czuję, jak odlatuję.

Więc tak wygląda koniec – myślę jeszcze, a potem daję się pochłonąć ciemności.

19 lipca 2002

35.

MIKOŁAJ

Dziadek za stołem w kuchni pije herbatę i rozwiązuje krzyżówkę. Siedząca obok Emilia bacznie mu się przygląda.

– Może się położysz? – pyta z troską w głosie.

– Nie jestem chory, aby ciągle leżeć.

– Musisz o siebie dbać.

– Dbam, kochanie. Piję herbatę, a nie nalewkę. Nie denerwuję się. Jest dobrze.

– Dokładnie, skarbie. – Mikołaj obejmuje swoją dziewczynę ramieniem. – Osoby po zawale nawet nie powinny ciągle leżeć. Ruch jest bardzo ważny, aby wrócić do pełni zdrowia.

– Widzisz, jakiego mądrego masz chłopaka. Trzymaj się go. – Dziadek się uśmiecha.

Po chwili do kuchni wchodzi Robert.

– Mila, ojciec dzwoni.

– Ojciec?

– Jan? – Dziadek odkłada krzyżówkę. – A czego on chce?

– Mówi coś o mamie, ale nie umiem się z nim dogadać. Weź z nim, Mila, pogadaj – prosi.

– Dobra. – Emilia wstaje i wychodzi z kuchni.

– Co mówił? – Starszy mężczyzna patrzy na wnuka.

– Coś o tym, że ma dość Eli i nie mamy jej kryć, bo miarka się przebrała.

Dziadek marszczy brwi.

– On nigdy nie był w pełni zrównoważony – mówi. – Nie wiem, co w nim widzi moja córka.

Robert siada na krześle przy Mikołaju i sięga po wafelek leżący na talerzu. Wokół panuje cisza. Każdy czeka na powrót Emilii, każdy na swój sposób chce się dowiedzieć, o co chodzi. Robertowi jest w sumie wszystko jedno, bo nie ma ojca i nic nie jest w stanie tego zmienić. Dziadek zaczyna się niepokoić, przeczucie każde mu widzieć wszystko w coraz czarniejszych barwach, bowiem wie, że jego zięć od zawsze oznacza tylko kłopoty. A Mikołaj, nie znając Jana, jest pełen czystej, nikomu niezagrażającej ludzkiej ciekawości.

Gdy w końcu po długich minutach Emilia staje w progu kuchni, trzy pary oczu jednocześnie kierują się w jej stronę

– I co? – pyta dziadek, przerywając tę gęstą ciszę.

Dziewczyna siada za stołem i przygryza górną wargę.

– No mów!

– Spokojnie, dziadku. – Dotyka jego dłoni. – Jan jest totalnie zalany. Z rozmowy z nim wnioskuję, że mama go zostawiła i gdzieś wyjechała, a on myśli, że jest u nas.

– Ela zostawiła Jana?

– Tak, dziadku.

– Ale to gdzie teraz jest? – pyta Mikołaj.

– Tego nie wie nikt – odpowiada Emilia, chociaż czuje, że jej odpowiedź jest kłamstwem.

– I dobrze, że tu nie przyjechała – stwierdza Robert. – Chyba wie, że nie jest mile widziana.

– Robert, to twoja mama – odzywa się starszy mężczyzna.

– Chyba sobie żartujesz, dziadku? – Prycha zirytowany chłopak. – Ja nie mam matki! Wychowałem się bez niej, więc po co ona mi teraz? Wiem, że to twoja córka i ty pewnie przyjąłbyś ją z otwartymi ramionami, ale nie ja...

– Robert, proszę cię. Dziadek nie powinien się denerwować. – Emilia czerwienieje na twarzy.

– Wiem o tym i dlatego – Robert wstaje – pójdę do siebie.

Po jego wyjściu Emilia zaparza melisę dla dziadka, a gdy ten ją wypija i idzie się położyć, podchodzi do Mikołaja i mocno się do niego przytula.

*

– Powiesz mi w końcu, co cię tak gryzie?

Mikołaj leży w łóżku i przygląda się siedzącej przed maszyną do szycia dziewczynie.

– Nic.

– Nie kłam.

– Nie kłamię – stwierdza Emilia i niemrawo się uśmiecha.

– Od godziny tkwisz przed maszyną, a nawet nie zaczęłaś szyć. Musi więc coś cię gryźć. Chodzi o twojego ojca? O dziadka?

Emilia spuszcza wzrok.

– Chyba chodzi o wszystko po trochu.

– Chodź do mnie. – Mikołaj klepie miejsce obok siebie na łóżku, a gdy jego dziewczyna kładzie się przy nim, obejmuje ją ramieniem i czule całuje. – Wiesz, że ze mną możesz pogadać o wszystkim?

– Tak.

– Więc mów.

– To nie jest takie proste.

– Wiem. Życie z reguły nie bywa proste.

Emilia patrzy w niebieskie oczy blondyna, w oczy, które są jej całym światem. W oczy osoby, której nigdy tak naprawdę nie chciała ani zranić, ani stracić, ale wie, że do tego dojdzie.

To niesprawiedliwe.

– Dobra, powiem ci, ale musisz wiedzieć, że bardzo cię kocham. Gdy byłam z tobą ostatnio w odwiedzinach u twojej mamy, to miałam wrażenie, że zobaczyłam tam swoją matkę – wyznaje cicho.

Dzięki temu czuje, jak robi jej się lżej na sercu.

– W domu opieki? – Mikołaj opiera głowę na ręce zgiętej w łokciu i patrzy na młodą kobietę, którą uważa za miłość swojego życia.

Emilia kiwa głową.

– Może ci się tylko zdawało, a jak nie, to może kogoś odwiedzała.

– Nie widziałam jej twarzy, ale była tego samego wzrostu, miała taką samą fryzurę, mama zawsze czasze się tak samo, ten sam chód...

– Czyli nie możesz na pewno powiedzieć, że to była ona? – Mikołaj poprawia się na łóżku.

– Stuprocentowej pewności nie mam, ale miała na sobie niebieską garsonkę, Mikołaj.

Chłopak głośno przełyka ślinę.

– Ale to przecież niemożliwe – mówi. – Twoja matka i moja nie mają ze sobą nic wspólnego, prawda?

– Tak, prawda – przyznaje Emilia. – Dlatego tak mnie to męczy. To się kupy nie trzyma.

– Jest na to tylko jedno wytłumaczenie.

– Jakie? – Przygryza dolną wargę i spogląda na Mikołaja.

– Ta kobieta w niebieskiej garsonce nie może być twoją mamą – stwierdza chłopak spokojnie.

– Tak uważasz?

– Tak. – Mikołaj się uśmiecha i zaczyna całować Emilię.

Nie chce nawet myśleć o tym, że mama jego dziewczyny mogłaby mieć coś wspólnego z atakami agresji u Gabrieli, że zna jego matkę, choć nie wiadomo skąd, albo, co gorsza, że zrobiła Gabrieli jakąś krzywdę. Mikołaj woli przyjąć do wiadomości fakt, że kobieta w niebieskiej garsonce to obca im osoba.

I koniec.

26 lipca 2002

36.

EMILIA

Wiem, że robię źle, ale nie potrafię postąpić inaczej. Od rozmowy z ojcem nie mogę przestać myśleć o kobiecie w niebieskiej garsonce – o kobiecie, która najprawdopodobniej jest moją matką i ma coś wspólnego z rodziną Mikołaja. Muszę coś zrobić. Jedyne, na co wpadam, to koczowanie przy domu spokojnej starości i czekanie, aż ta nieznajoma, czytaj moja matka, znowu się pojawi.

Bo jestem pewna, że się pojawi i że to moja mama.

– Siedzimy tu już trzeci dzień – sapie Karina. – Dzisiaj już czwartą godzinę. To chyba bez sensu.

Na początku nie chciałam nikomu mówić o moim planie i wszystkim, co z nim związane. Pragnęłam zająć się tym sama, ale czasem podzielenie się swoimi przemyśleniami, swoim strachem i bólem pomaga. I to właśnie uczyniłam. Uzewnętrzniłam się przed Kariną, a ona chwyciła mnie mocno za rękę i obiecała, że zrobi wszystko, aby mi pomóc. I dodała, że zawsze będzie przy mnie, cokolwiek się stanie.

Karina jest moją jedyną, ale i najwspanialszą przyjaciółką. Taką, której niektórzy szukają całe życie.

– Ona w końcu musi się pojawić – mówię i spoglądam w kierunku zbliżającego się samochodu.

To czarny ford. Ten sam, przy którym ostatnio stała kobieta w niebieskiej garsonce.

– Jest. – Wskazuję na auto. Właśnie zatrzymuje się nieopodal seata, w którym siedzę z Kariną.

– Niezła bryka. – Gwiżdże moja przyjaciółka. – Czekaj... Nieeeeeeee!

A właśnie że tak!

Wiedziałam!

Z wozu wychodzi kobieta w średnim wieku, włosy ma zaczesane w niski kok. Ubrana jest w czarne spodnie i niebieską bluzkę. Nawet z daleka można dostrzec, że jest starannie umalowana, a jej oczy są takie same jak moje. Zielone.

To jest moja matka.

Czuję ekscytację, że ją znalazłam, i strach przed tym, co to oznacza – bo znając Elę nic dobrego.

Wysiadam z auta i ruszam w jej stronę.

Nie mogę pozwolić jej wejść do mamy Mikołaja. Nie mogę pozwolić, by Gabriela, która już i tak tyle wycierpiała w życiu, dostała ataku agresji z powodu mojej rodzicielki.

– Mila, jesteś pewna? – Słyszę za sobą Karinę, ale postanawiam nie zastanawiać się nad tym, co robię, tylko działać.

Staję przed matką i chrząkam. Podnosi wzrok i wypuszcza zapalniczkę z rąk.

– Emi... Emi... Emilia – jąka się. Cała się przy tym czerwieni.

– Witam, matko – mówię, siląc się na uśmiech. Tak naprawdę chce mi się płakać.

– Coo... co ty tutaj robisz?

– A ty? – odpowiadam pytaniem na pytanie. – Po co przyjeżdżasz odwiedzać Gabrielę Rogowską?

Matka przenosi wzrok ze mnie na Karinę i z powrotem. Zauważam, że zaczynają drżeć jej dłonie.

– Odpowiedz – ponaglam.

– Skąd... skąd ją znasz?

– To mama mojego chłopaka – odpowiadam zgodnie z prawdą.

– O Boże... – Ela nagle blednie i się chwieje. Moja przyjaciółka szybko podbiega i chwyta ją za ramiona.

Po chwili ja także podchodzę. Otwieram drzwi forda i pomagam Karinie posadzić mamę na fotelu kierowcy.

– Oddychaj głęboko – rozkazuję. – Masz jakąś wodę? – Zaczynam rozglądać się po wnętrzu samochodu.

Ela wskazuje schowek. Otwieram go, wyciągam małą butelkę i jej podaję.

Mam ochotę udusić tę kobietę własnymi rękami, ale nie mogę tego zrobić. To jest moja mama, mimo wszystko, i właśnie dlatego – albo aż dlatego – wciąż czuję, że mam wobec niej jakiś nieokreślony obowiązek...

Obowiązek szacunku.

Chyba.

W końcu bierze kilka łyków wody i nieco się uspokaja.

– Nie chcę, abyś myślała o mnie źle – zaczyna łamiącym się głosem. – Ja chciałam tylko Gabrielę przeprosić.

– Przeprosić?

– Ona wie – mruczy Karina.

– Niby skąd? – Spoglądam na przyjaciółkę.

W odpowiedzi tylko wzrusza ramionami.

– O czym wy mówicie? – pyta moja matka. – O czym mam wiedzieć?

– To będzie długa rozmowa. – Pocieram dłońmi czoło i przenoszę wzrok na Karinę. – Jedź do domu i mnie kryj, a ja sobie porozmawiam szczerze z... z mamą.

– Jesteś pewna?

– Jasne. – Całuję dziewczynę w policzek i odprowadzam ją wzrokiem, gdy kieruje się do samochodu.

Gdy auto z moją przyjaciółką znika mi z oczu, spoglądam na Elę – moją matkę – kobietę, która zostawiła swoje dzieci dla faceta, pieniędzy i... świętego spokoju.

– Gdzie się zatrzymałaś? – pytam.

– W Katowicach. W hotelu.

– Więc jedźmy tam. – Okrążam forda i zajmuję miejsce pasażera.

*

Gdy w końcu znajdujemy się w pokoju hotelowym, który wynajęła Ela, siadam na pościelonym łóżku, a ona zajmuje miejsce na krześle przy małej dębowej toaletce. Na jej twarzy pojawiło się kilka nowych zmarszczek, odkąd widziałam ją ostatni raz, a było to trzy lata temu. Przez całe długie trzy lata nie interesowało jej nic poza sumą co miesiąc wpływającą na moje i Roberta konto.

Nie kocham jej, nawet jej nie lubię.

– Po co odwiedzasz Gabrielę Rogowską? – pytam.

Matka podnosi wzrok. W jej oczach pojawiają się łzy, ale mnie to nie rusza.

– Chciałam ją przeprosić i błagać o wybaczenie... – łka.

– O jakie wybaczenie? Bo jestem niemal pewna, że nie chodzi o mnie i Roberta.

– Poniekąd chodzi... poniekąd chodzi o wszystkich.

– Nie rozumiem.

Naprawdę zaczynam mieć mętlik w głowie.

– Nie planowałam tego. – Ela skubie skórki przy paznokciach. – Andrzej i ja...

– Chwila. – Wstaję i zaczynam chodzić po małym pokoju. – Chcesz mi powiedzieć, że coś cię łączyło z ojcem Mikołaja?

– Kochałam go.

– Słucham?!

Kręci mi się w głowie.

To brzmi jak scenariusz jakiejś żałosnej meksykańskiej telenoweli!

– Ja pierdolę! – Rzadko klnę, ale w tej chwili nie potrafię inaczej. Całe życie wali mi się w tym momencie na głowę i nie mam pojęcia, co dalej robić. – Nie wiem, czy wiesz, ale to ja z Robertem spowodowałam tamten wypadek. Jechaliśmy tamtą drogą. Padało, ulice były puste prócz tamtego samochodu. Robert się wygłupiał, zjechał na przeciwległy pas i... Krzyczałam, aby się zatrzymał, ale on mnie nie słuchał i jechał dalej. Zatrzymał się dopiero dwadzieścia kilometrów dalej, gdy potrącił człowieka. To my jesteśmy wszystkiemu winni.

Moja matka zaczyna płakać – głośno i prawdziwie, a każda jej łza topi lód, który był między nami. W końcu podchodzę i mocno ją przytulam. Twarz też mam mokrą, ale mój płacz jest cichy – tak jakby ktoś ściszył dźwięk w telewizorze.

– To kara... – łka Ela. – To kara za to, co zrobiłam.

– Masz. – Podaję mamie chusteczkę i czekam, aż się uspokoi. – Do niedawna nie miałam pojęcia o tym, że tamtej nocy doprowadziliśmy do śmierci niewinnych osób. Cały czas żyłam w przekonaniu, że nic im się nie stało, że przez ten głupi wygłup zjechali tylko na pobocze, bez jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu. Myliłam się. Poznałam Mikołaja, zakochałam się w nim i po raz pierwszy poczułam się naprawdę szczęśliwa. Odzyskałam wiarę w siebie, wiarę w to, że czeka mnie coś dobrego, odzyskałam Roberta...

– Czy on o tym wie? – Ela pociąga nosem.

– Robert? Nie, nie wie. – Kręcę głową. – I nie może się dowiedzieć. Nie poradziłby sobie z prawdą. Załamałby się, a na to nie mogę pozwolić. Zasługuje na wszystko, co najlepsze, na dobry start w dorosłe życie.

– To ja powinnam się o niego tak troszczyć. O was oboje...

– Nie czas na to. – Odwracam wzrok. Przyglądam się beżowym zasłonom sięgającym ziemi i różowemu storczykowi, który stoi na parapecie. Staram się być twarda, ale emocje powoli kroją moje ciało na kawałeczki.

– Przepraszam. – Ela chrząka. – A Mikołaj wie?

Odwracam się i patrzę matce prosto w oczy. Widać w nich cierpienie, ale nie z powodu mnie ani też z powodu Roberta.

To wciąż strasznie boli.

– Nie wie. Gdy się dowie, znienawidzi mnie.

– Jeśli cię naprawdę kocha...

– Przestań! – warczę. – Nie baw się teraz w czułą rodzicielkę, bo dobrze wiemy, że nią nie jesteś. Nawet jeśli mnie kocha, to nie wybaczy mi tego, że zabiłam jego tatę i siostrę, a mamę... – Głos mi się załamuje.

– Nie jesteś odpowiedzialna za stan Gabrieli. To akurat wyłącznie moja wina.

– Jak to?

– Dobrze. – Ela się prostuje, bierze głęboki wdech i zaczyna mówić: – Wszystko zaczęło się jeszcze w czasach liceum. Chodziliśmy z Andrzejem do równoległych klas. On był jednym z najprzystojniejszych chłopaków w całej szkole, nie miał problemów z nauką, dobrze grał w nogę i był duszą towarzystwa. A ja, szara myszka, marzyłam tylko o tym, aby na mnie spojrzał. I gdy to zrobił na urodzinach mojej koleżanki, czułam, że wygrałam los na loterii. Nikt nigdy nie patrzył na mnie tak jak Andrzej. Nikt o mnie tak nie dbał... Staliśmy się parą idealną i byliśmy nią do końca szkoły. Później wszystko się posypało. Andrzej wyjechał na studia do Krakowa, a ja dojeżdżałam z domu na uczelnię do Katowic. Niby wcale nie byliśmy od siebie tak daleko, ale wtedy nie było internetu ani komórek. Pisaliśmy listy i spotykaliśmy się co drugi weekend, ale to było dla mnie za mało. Nie potrafiłam żyć na odległość. Przez chwilę chciałam nawet rzucić studia, ale tata wybił mi to z głowy. Twierdził, że jeśli naprawdę się kochamy, to damy radę i przetrwamy te kilka lat, ale my nie daliśmy rady. Po setnej kłótni postanowiliśmy się rozejść, ale też pozostać przyjaciółmi. Jednak po tym, gdy kilka miesięcy później zobaczyłam go z inną dziewczyną, zrozumiałam, że nie przestałam go kochać i nie dam rady być jego przyjaciółką. Postanowiłam się od Andrzeja całkowicie odciąć, bo tylko tak mogłam poradzić sobie z bólem, który rozrywał mnie od środka. Dwa lata później poznałam Jana. Uleczył moje serce i pomimo tego, że nie był Andrzejem, to troszczył się o mnie i traktował jak królewnę, a ja tego niezwykle potrzebowałam. Gdy zaszłam z tobą w ciążę, poprosił mnie, żebym ją usunęła. Nie chciał dzieci i nigdy tego przede mną nie krył, ale ja miałam nadzieję, że gdy już się dowie o ciąży, to zmieni zdanie. Myliłam się.

To dlatego nigdy mnie nie przytulił, nie poświęcił uwagi, patrzył na mnie jak na kosmitę. Nigdy mnie nie chciał – myślę.

– Nie mogłam usunąć – kontynuuje Ela. – Wciąż miałam nadzieję, że zmieni zdanie i cię pokocha. Tak się jednak nie stało. Próbowałam jakoś to wszystko pogodzić, ale nie dawałam rady. Nie potrafiłam się rozdzielić, a każde z was chciało mnie na wyłączność. Czułam się pusta i wypompowana i... właśnie wtedy go spotkałam. Nadal był tak przystojny, że aż dech mi zaparło na jego widok, i nic nie mogłam poradzić na to, że przy nim moje serce znów zatańczyło walca. Wiedziałam, że ma żonę i syna, on też wiedział, że nie jestem sama. Jednak mimo to nie udało nam się trzymać od siebie z daleka. – Matka spuszcza wzrok. Zaczyna przyglądać się swoim paznokciom. – Byłam w stanie zostawić dla niego Jana, ale on nie był w stanie zrobić czegoś podobnego dla mnie. Gdy zostawił mnie po raz drugi, natychmiast się spakowałam i pojechałam do Jana. Chciałam wyleczyć złamane serce i raz na zawsze zapomnieć o Andrzeju. Po miesiącu odkryłam, że jestem w ciąży. Znowu. Jan się wściekł i po raz kolejny kazał mi usunąć, ale ja nie mogłam tego zrobić, bo nosiłam w sobie owoc prawdziwej miłości...

– Cooo?! – krzyczę na całe gardło.

Tego wszystkiego jest za wiele. Otwieram szeroko okno, aby zaczerpnąć świeżego powietrza i poukładać sobie wszystko w głowie.

Robert nie jest synem Jana.

Robert jest przyrodnim bratem Mikołaja.

Czy ja przypadkiem nie gram w jakimś filmie?

– Powiedz, że to nieprawda? – Patrzę na Elę. – Powiedz, że Robert nie jest synem Andrzeja?

– Nie mogę, Andrzej naprawdę jest jego ojcem.

– O Boże! – Zakrywam usta dłonią. – O Boże! – powtarzam. – Czy Andrzej o tym wiedział?

– Dowiedział się niedługo przed wypadkiem. Los znowu postawił nas na jednej drodze, a my ponownie nie potrafiliśmy przejść obok tego obojętnie. Pomimo upływu lat i zadanych sobie ran wciąż się kochaliśmy. I chyba po raz pierwszy byliśmy w stanie o siebie zawalczyć, mimo wszystko. Powiedziałam mu o Robercie, a on... – jej głos się załamuje – a on stwierdził, że chciałby go poznać i nadrobić stracony czas. Zrozumiałam wtedy, jaką krzywdę wam wyrządziłam i jak bardzo zawiodłam jako matka. Myślałam jednak, że razem z Andrzejem wszystko odbuduję, bo przy nim byłam lepszą wersją siebie. Tej nocy, kiedy zdarzył się wypadek, dostałam od niego wiadomość. Mila, on napisał, że powiedział o nas żonie. Od razu do niego zatelefonowałam. Odebrał, ale rzucił tylko, że to nie jest najlepszy moment i że oddzwoni. W tle słyszałam kobiece krzyki i czyjś płacz, a także warkot silnika.

– Chcesz mi powiedzieć, że rozmawiałaś z nim na chwilę przed wypadkiem?

– Na to wygląda. – Kiwa głową.

Przeczesuję palcami przepocone włosy, sięgam po torebkę i bez słowa wychodzę z pokoju hotelowego, zostawiając Elę – moją matkę – samą. Czuję, że mózg zaraz mi eksploduje. To wszystko wydaje się tak mało prawdopodobne, a jednak jest prawdziwe.

Jak ja mam teraz wrócić do domu i spojrzeć Mikołajowi prosto w oczy?

Zerkam na komórkę i czytam wiadomość od Kariny:

Przycisnęli mnie. Powiedziałam, że spotkałaś Elę i zostałaś z nią porozmawiać. Nie powiedziałam nic o mamie Mikołaja. Kocham cię.

Mam dalej kłamać?

Przygryzam dolną wargę i ocieram spocone czoło. Pomimo wieczoru, na dworze wciąż jest gorąco i parno.

Co mam, do cholery jasnej, czynić? Jak postąpić?

Po godzinie spędzonej w jednym autobusie i kolejnych dwudziestu minutach w następnym wiem już, że to nieważne, co bym zrobiła, bo... i tak stracę Mikołaja. To nieuniknione. Postanawiam więc spędzić z nim ostatni wieczór, ostatni raz pozwolić sobie zasnąć i obudzić się w jego ramionach. A później wyznam prawdę. Całą smutną, straszną i pokręconą prawdę.

Niczego innego uczynić nie mogę.

Zbliża się koniec, już czuję jego oddech na karku.

37.

MIKOŁAJ

– Usiądź już i się uspokój.

Mikołaj staje i spogląda na Igora.

– Jak mam się uspokoić, skoro zbliża się dwudziesta, a Emilii dalej nie ma? – pyta gorączkowo.

Wszyscy są na tarasie z tyłu domu. Igor, Karina, Robert i dziadek. I wszyscy zachowują się tak, jakby nieobecność Emilii w ogóle ich nie obchodziła. W dodatku Mikołaj wie, że Karina coś ukrywa – najpierw mówi, że Emilia postanowiła iść do fryzjera, później, że wybrała się na masaż, a jeszcze później, że spotkała swoją mamę i postanowiła z nią szczerze porozmawiać.

Mikołaj sam już nie wie, co jest prawdą ani czemu Emilia nic mu nie powiedziała. Wyciąga z kieszeni paczkę marlboro, schodzi z tarasu na niewielkie podwórko i odpala papierosa srebrną zapalniczką zippo, którą dostał kilka dni temu od ukochanej. Na jej spodzie jest grawer: Na zawsze. Twoja E. Mikołaj sapie, po raz tysięczny czytając to zdanie. Potem przechodzi wąskim przejściem na przód domu i podchodzi do furtki. Gdy z daleka zauważa znajomą postać, nie czeka ani sekundy dłużej, tylko zaczyna biec w jej kierunku.

– Emilko, tak się martwiłem. – Obejmuje twarz dziewczyny, przyciąga do siebie i całuje. – Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? – pyta zaraz po tym, gdy odrywa usta od jej warg.

– Przepraszam, ale musiałam z nią pogadać, a jak już ją spotkałam, to wszystko inne przestało się liczyć. Karina nie mówiła, gdzie jestem?

– Mówiła. – Mikołaj przytula Emilię i powoli zaczynają iść w stronę domu. – Ale coś strasznie kręciła. Wymyślała fryzjera...

– Tak, wiem. Prosiłam ją, aby mnie kryła.

– Dlaczego?

– Nie chciałam, aby dziadek się denerwował.

– Dobrze. – Chłopak pcha furtkę i przepuszcza dziewczynę przed sobą. – Wybaczę ci pod jednym warunkiem.

– Jakim?

– Masz mi mówić o wszystkim, okej? Może jeszcze o tym nie wiesz, ale na mnie zawsze możesz liczyć, niezależnie od tego, co się dzieje i będzie działo.

– Dobrze.

– A teraz chodź. Wszyscy siedzą na tarasie.

Na widok Emilii Karina się uśmiecha, Igor marszczy brwi, a Robert z dziadkiem wbijają w nią wzrok, próbując ją prześwietlić.

Emilia siada między starszym mężczyzną a Mikołajem i sięga po butelkę piwa stojącą na stole.

Gdy upija łyk, dziadek się odzywa.

– Zacznij w końcu mówić, drogie dziecko, bo wszyscy tu umieramy z ciekawości.

– Ela odeszła od Jana – odpowiada Emilia. – Przyjechała do Polski przeprosić za swoje błędy...

– Chcesz powiedzieć, że przypomniała sobie o dzieciach? – Robert prycha. – Niech lepiej wraca, skąd przybyła. Nie potrzebuję pieprzonej matki!

– Robert, trochę szacunku. – Tadeusz prostuje się na krześle. – Wiem, że nie zawsze była dobrą mamą, ale...

– Niech dziadek nawet nie próbuje jej bronić. Nigdy nie mogłem na nią liczyć, taka jest prawda! – Robert uderza otwartą dłonią w stół.

– Kłótnia tutaj nic nie da – odzywa się Igor. – Lepiej niech Emilia powie wszystko, co wie.

Dziewczyna bierze kolejny łyk piwa i zaczyna mówić dalej:

– Niestety albo stety, Ela nie zaczyna przepraszania od swoich dzieci. Wyznała mi, że miała romans i że czuje się winna z powodu tamtej kobiety.

– Nie dość, że rozwaliła swoją rodzinę, to jeszcze i czyjąś. – Robert wstaje. – Prawdziwa z niej suka! – mówi z odrazą i wchodzi do domu.

– Za dużo złego, aby zapomnieć i wybaczyć – zauważa dziadek. – Ale romans? To dla Jana zostawiła własne dzieci, zawsze robiła wszystko, co powiedział, była w niego wpatrzona jak w obrazek...

– Podobno to jakaś miłość z czasów szkolnych... – Po tych słowach Emilia zakrywa usta dłonią, gdyż wie, że za dużo zdradziła. Ojciec Eli jest mądrym człowiekiem i z całą pewnością doda dwa do dwóch bez żadnego problemu. – Albo z czasów studenckich – szybko się poprawia. – Jakoś tak.

Dziadek pociera czoło i wstaje.

– Z tego wszystkiego wynika, że nie znam własnej córki – mówi. – Pójdę się położyć. Dobranoc wszystkim.

– Dziadku! – Emilia natychmiast się podrywa. – Wszystko dobrze? Jak się czujesz? Boli cię coś?

– Wszystko ze mną dobrze, kochana. Jestem tylko zmęczony. – Całuje wnuczkę w policzek i wchodzi do domu.

– Nie zapomnij zjeść tabletek – woła za nim Emilia i z powrotem siada na krześle.

– Nie martw się tak. Dziadek naprawdę wygląda dobrze – zapewnia Mikołaj i tuli do siebie dziewczynę.

– Z twojej mamy to niezłe ziółko! – śmieje się Igor. – Auaaa! – Chwyta się za ramię i patrzy na Karinę. – Za co to?

– A jak myślisz? – Słyszy w odpowiedzi. – Emilia to przeżywa, a ty się będziesz naśmiewał. – Ponownie otrzymuje cios pięścią w ramię.

– Nie naśmiewam się. Chciałem tylko trochę rozluźnić atmosferę. – Chłopak próbuje się usprawiedliwić.

– Jasne! – prycha Karina. – Lepiej już chodźmy i dajmy Mili odpocząć.

*

Przez resztę wieczoru Emilia jest cicha i zamyślona. Kładzie się obok Mikołaja w łóżku, a on mocno obejmuje ją ramieniem i czule całuje – a potem zaczyna ją dotykać i smakować tak jak jeszcze nigdy w życiu.

Po wszystkim Emilia wtula się w niego i niemal natychmiast zasypia, a on po raz kolejny dziękuje Bogu za to, że ją ma.

27 lipca 2002

38.

EMILIA

Budzę się po dziewiątej. Zrzucam z siebie kołdrę i naga przechodzę przez pokój. Z szafy wyciągam przewiewną sukienkę w słoneczniki i kładę ją na łóżku, następnie podchodzę do komody i wyciągam bieliznę. Ubieram się, potem opuszczam pomieszczenie i schodzę na dół. Dziadek siedzi za stołem w kuchni i tradycyjnie rozwiązuje krzyżówkę. Wygląda na zmartwionego, ale może tylko mi się wydaje? Odkąd wrócił ze szpitala, jestem przewrażliwiona na jego punkcie.

Wiem, że jest już gotowy na śmierć i że się jej nie boi. Tęskni za swoją Heleną i wciąż powtarza, że to ona przyjdzie po niego, gdy wybije ostatnia godzina. Jedna część mnie rozumie go, ale ta druga, samolubna, nie chce go puścić, za to pragnie trzymać blisko siebie – cały czas, bez przerwy.

– Cześć, dziadku. – Całuję mężczyznę w policzek. – Jak minęła noc?

– Tak sobie. – Ściąga okulary i przeciera oczy. – Długo nie mogłem zasnąć.

Nalewam wody do elektrycznego czajnika i go włączam. Z szafki wyciągam kubek i sypię do niego miarkę kawy.

– Nie mogłeś spać przez Elę, prawda? – pytam, chociaż dobrze znam odpowiedź.

– Tak. – Ze smutkiem kiwa głową.

Zalewam kawę wrzątkiem i siadam przy nim.

– Jakoś to będzie, dziadku.

– Jakoś tak – przyznaje. – Ale jestem ciekawy, kiedy mi w końcu wyznasz prawdę.

– Jaką znowu? Powiedziałam wszystko, co wiem.

– Gówno prawda! – Dziadek zaciska ze złości zęby. Na jego czole pojawiają się trzy charakterystyczne zmarszczki.

– O co ci chodzi?

– Pamiętam tylko jedną miłość swojej córki przed Janem. Elżbieta poznała go w liceum i byli nierozłączni aż do końca szkoły. Później zaczęli studiować w dwóch różnych miastach i Ela nie mogła tego znieść. Chciała nawet dla niego rzucić studia, ale nie pozwoliłem jej na to. Ten chłopak nazywał się Andrzej Rogowski.

Zamurowuje mnie. Totalnie.

Nie wiem, co powiedzieć. Dziadek jest stanowczo za mądry.

– Mikołaj ma na nazwisko Rogowski, prawda?

Ze łzami w oczach kiwam głową.

– Boże, Mila, dlaczego chciałaś zostać z tym sama? – Mocno ściska moją dłoń. – To musi być dla ciebie straszne.

Przełykam słone krople i mówię pomimo guli w gardle:

– Dzisiaj mu powiem.

– Dzi... dzisiaj? Jesteś pewna?

– Dziadku, prędzej czy później i tak się dowie. Oboje dobrze wiemy, że to będzie oznaczało koniec, ale muszę to zrobić, bo od kłamstwa lepsza jest nawet najgorsza prawda, czyż nie?

– Nie zasługujesz na to wszystko. Ani ty, ani Mikołaj. Kochacie się i nie możecie ponosić winy za grzechy rodziców. To niesprawiedliwe.

– Wiem, ale życie z reguły bywa niesprawiedliwe. Już się przyzwyczaiłam.

Po tych słowach w kuchni zapada absolutna cisza. Dziadek przybliża się i czule gładzi mnie po włosach, a ja się zastanawiam, jak dam radę żyć bez Mikołaja.

– Ale, dziadku... – Podnoszę głowę i spoglądam w niebieskie oczy. – Robert nie może się dowiedzieć. On sobie z tym nie poradzi.

– Wiem.

*

Gdy Mikołaj bierze prysznic po pracy, ja szybko wymykam się z domu i idę do Igora. Pcham metalowe drzwi i moim oczom od razu ukazuje się siedząca na kanapie Karina. Na mój widok się uśmiecha.

– Igor się kąpie. Zaraz wróci – mówi i w tym samym momencie do garażu wchodzi mój przyjaciel, a jednocześnie jej wielka miłość.

Przełykam głośno ślinę, ścieram z czoła pot i siadam na sofie między nimi, a później opowiadam wszystko o mamie, Andrzeju, o mnie i Mikołaju.

Gdy kończę, spoglądam na Karinę. Zaciska dłonie w pięści, ma bladą twarz i wilgotne oczy. Igor natomiast kręci głową, mamrocząc coś pod nosem.

– Dzisiaj powiem o wszystkim Mikołajowi – dodaję.

– O Boże... – Po policzkach dziewczyny zaczynają spływać wielkie łzy. – Moja ty biedna. – Przytula mnie. – To wszystko jest takie niesprawiedliwe. Nie zasługujesz na to!

– Wiem... – Również zaczynam płakać. – Ale mimo wszystko muszę to zrobić. Nie mogę go okłamywać...

– Może jednak możesz – odzywa się Igor. Jeszcze nigdy nie widziałam go tak... zdruzgotanego. Drżą mu ręce, usta, a nawet brwi.

– Muszę to zrobić!

– Ale to może was rozdzielić – stwierdza.

– Wiem i dlatego musicie mi pomóc.

Karina mocno ściska moją dłoń, a Igor obejmuje mnie ramieniem.

– Możesz na nas liczyć. – Przyjaciółka ociera łzy z nosa. – Jak tylko będziesz mnie potrzebować, zadzwonisz, a ja przybiegnę... – Ponownie zaczyna łkać. – Je... Jeśli będzie trzeba, to nie przestanę cię tulić i ocierać...

– Ja także – wtrąca Igor.

– Dla ciebie mam inne zadanie – stwierdzam.

– Jakie? – Chłopak unosi brwi.

– Proszę, bądź czujny i gdy tylko Mikołaj wybiegnie z mojego domu, to idź za nim, nawet jeśliby tego nie chciał. Musisz być przy nim i nie pozwolić mu zrobić niczego głupiego. On także będzie miał złamane serce.

– Kurwa, Mila! – Igor wstaje i zaczyna chodzić po garażu.

Widzę, że próbuje ukryć łzy. Po chwili przystaje i patrzy mi prosto w oczy.

– Nawet w takiej makabrycznej chwili nie myślisz tylko o sobie. Jesteś najlepszą osobą, jaką znam, i nie zasługujesz na to wszystko... – Głos mu się załamuje. – A niech to! – Macha ręką i podbiega do mnie. – My z Kariną nigdy cię nie zostawimy. – Po jego policzkach zaczynają płynąć łzy, a on w ogóle się tym nie przejmuje. – I jeszcze teraz będziecie mnie miały za beksę. – Śmieje się cicho.

– Kocham was – mówię i pozwalam im się tulić. – Jesteście najwspanialszymi przyjaciółmi na świecie.

Po godzinie uspokajam się na tyle, aby móc wrócić do domu.

W gardle czuję gulę, trzęsą mi się ręce, a serce krwawi. Wiem, że Mikołaj mnie znienawidzi, obwini za śmierć taty i siostry, ale nie mogę postąpić inaczej. On ma prawo poznać prawdę i dowiedzieć się, dlaczego jego mama postradała zmysły.

39.

MIKOŁAJ

Emilia siedzi na kanapie i skubie fioletowy koc, dziadek ogląda dziennik, a Robert gra w jakąś grę na gameboyu.

Mikołaj przygląda się wszystkim i ma wrażenie, że coś jest nie tak. Zarówno mężczyzna, jak i Emilia są bardzo milczący, co rzadko się zdarza, a Robert wydaje się całkowicie nieobecny.

Coś naprawdę jest nie tak.

Delikatnie przybliża się do ukochanej i kładzie głowę na jej ramieniu. Boi się, chociaż nie wie czego. Wczoraj Emilia spotkała się z Elą i chyba właśnie to jest powodem tej dziwnej atmosfery, tłumaczy sobie.

– Cholera! – Robert rzuca gameboya na stolik i wstaje. – Idę do siebie.

– Wszystko gra? – pyta dziewczyna, jak zawsze o wszystkich i o wszystko się troszczy.

– Gra. Gra. – Jej brat kiwa głową i wychodzi z salonu.

– A u ciebie wszystko gra? – szepcze Mikołaj do ucha ukochanej.

Emilia głośno przełyka ślinę.

– Tak – mówi i chrząka. – Dziadku, mógłbyś nas zostawić samych?

Gdy mężczyzna to słyszy, przenosi wzrok z telewizora na wnuczkę.

– Jesteś pewna? – pyta zmartwiony.

– Tak.

Wstaje.

– Mikołaj, pamiętaj, że Emilia cię kocha, że wszyscy cię kochamy. – Po tych słowach wychodzi.

Mikołaj prostuje się i patrzy na dziewczynę. Nie rozumie, co się dzieje, ale nie wygląda to dobrze.

– O co chodzi? – pyta, bo ma już dość niepewności.

Emilia trzęsącymi się dłońmi przygładza włosy.

– Muszę ci coś powiedzieć, coś, co zmieni wszystko poza jednym... Poza tym, że cię kocham. Pamiętaj o tym, proszę.

– Przerażasz mnie.

Mikołaj zaczyna się naprawdę bać. Jego ukochana wygląda na szalenie poważną i równocześnie przerażoną.

– Prawie trzy lata temu dostałam telefon... – Emilia zaczyna powoli opowiadać o nocy, kiedy próbowała ratować pijanego brata. Relacjonuje, jak w ostatniej sekundzie pociągnęła za kierownicę i uchroniła siebie oraz Roberta przed zderzeniem z innym samochodem. Wyznaje, że potrącili dziewczynę.

– Skarbie mój. – Mikołaj gładzi jej dłoń. – Wiem o tym i wiem też, że to nie była twoja wina.

– To zdarzyło się czternastego sierpnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego roku na drodze dziewięćset osiem między godziną dwudziestą drugą a pierwszą w nocy – mówi trzęsącym się głosem.

Mikołaj wstaje.

Czternastego sierpnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego roku w wypadku zginęli jego tata i siostra. Mama zaś doznała szoku pourazowego, z którego nie potrafi wyjść do dzisiaj. W ten dzień Mikołaj stracił wszystko, co najbardziej kochał... W jednej sekundzie musiał stać się dorosły, zacząć podejmować trudne decyzje zupełnie sam i zmagać się z pytaniem, jak do tego wszystkiego doszło.

To nie może być prawda...

– Co chcesz przez to powiedzieć? – Staje i patrzy na Emilię. Z jej oczu ciurkiem płyną łzy.

– To przez nas zdarzył się ten wypadek. Robert był pijany, zjechał na przeciwległy pas, aby narobić stracha...

– Dlaczego się nie zatrzymaliście? Dlaczego im nie pomogliście? Może by żyli...

– Mikołaj, ja myślałam, że tamto auto pojechało dalej. Przecież wiesz, że gdybym wiedziała... gdybym... wiesz przecież, że nie uciekłabym z miejsca wypadku, prawda?

– Teraz to ja już nic nie wiem.

Mikołaj odwraca się i wychodzi przez taras na podwórko. Odpala papierosa i zaciąga się dymem. Noc jest ciepła, a niebo usłane milionem gwiazd.

Dlaczego czuję się jak zdeptane gówno? – pyta sam siebie.

Znów wraca cały ból – rozrywa serce, duszę i ciało na strzępki. Jak Emilia może mu to robić? Jak może go tak bardzo ranić?

– Mikołaj... – Dziewczyna staje kilka kroków przed nim.

– Dlaczego to uczyniłaś? – pyta. – Dlaczego pozwoliłaś mi się w tobie zakochać? Myślałem, że jesteś aniołem, który wyciąga mnie z mroku, który pozwala mi wyjść ze skorupy żalu i bólu... A ty mnie teraz zabijasz...

Mikołaj gasi peta na trawniku i kryje twarz w dłoniach. Wie, że już nigdy nie będzie szczęśliwy, bo jak to możliwe bez Emilii. Bez Emilii, której bezgranicznie ufał i którą uważał za najwspanialszą osobę na świecie.

Tak bardzo się mylił.

– Nigdy nie chciałam cię zranić. Przyrzekam. Do niedawna nie miałam o tym pojęcia, a gdy się dowiedziałam, wiedziałam, że muszę ci powiedzieć – mówi dziewczyna przez łzy.

Mikołaj odwraca wzrok. Nie może patrzeć w zielone oczy ukochanej, bo ich widok jeszcze bardziej go rani. Czuje się przez nią oszukany, chociaż rozumie, że nie powinien. Wyznała mu prawdę, ujawniła wszystko i sama też bardzo cierpi, ale w tym momencie ból przysłania Mikołajowi zdrowy rozsądek.

Muszę uciec – myśli. Skryć się gdzieś przed całym światem i pozwolić sobie poukładać to po kolei w głowie.

– Poczekaj. – Emilia zagradza mu drogę.

– Puść mnie... – Po twarzy Mikołaja płyną łzy. – Proszę.

– Puszczę, ale musisz mnie wysłuchać do końca, bo niestety to jeszcze nie wszystko.

– Nie? – Czerwone oczy chłopaka wyrażają szok. – Co jeszcze?

– Usiądźmy. – Emilia wskazuje na schody prowadzące na taras.

Siadają kilka centymetrów od siebie. Pomimo że tak bardzo się w tej chwili potrzebują, nie potrafią sobie ofiarować pomocy.

– Kobieta w niebieskiej garsonce to moja mama – wyjaśnia spokojnie. Powoli dokładnie relacjonuje wszystko to, co usłyszała od Eli.

– To jakiś żart! – Po jej ostatnich słowach Mikołaj podrywa się ze schodów. – Mój ojciec był szczęśliwy z moją mamą. Nigdy nie zrobiłby jej czegoś takiego!

– Wiem, że trudno w to uwierzyć...

– Zamknij się! – warczy Mikołaj. – To nie... To jest chore... to... – Nie potrafi znaleźć odpowiednich słów, aby opisać, co myśli i czuje.

Odwraca się i odchodzi, zostawiając za sobą Emilię i własne serce.

Wsiada do samochodu i nie wie, co dalej. Przekręca kluczyk w stacyjce i wrzuca bieg, ale zanim rusza, do auta wskakuje Igor.

– Co ty, do cholery, robisz?! – ryczy Mikołaj.

– Jeśli myślisz, że zostawię cię teraz samego, to się mylisz – mówi stanowczo chłopak.

– Nie jestem skory do rozmów.

– Nie szkodzi. Możemy milczeć.

– Jak chcesz. – Mikołaj jedzie przed siebie.

28 lipca 2002

40.

EMILIA

Otwieram oczy i widzę nad sobą twarz Kariny. Wczoraj zaraz po tym, gdy odszedł Mikołaj, pojawiła się przy mnie niczym dobry duszek i zajęła się mną najlepiej, jak potrafiła. Jestem jej za to bardzo wdzięczna.

– Która godzina? – Podnoszę głowę z jej kolan i siadam.

Przez okno do salonu wlewa się poranne słońce i zapowiada kolejny piękny dzień. Wszystko wydaje się takie pełne życia, wszystko oprócz mnie. Chcę się ukryć gdzieś tam, gdzie nic się nie czuje i gdzie nic nie boli. Pragnę już nie czuć tej ogromnej pustki, która mnie przygniata i zabiera mi powietrze.

Jak mam żyć bez Mikołaja?

Jak mam żyć bez powietrza?

W moich zapuchniętych oczach znów pojawiają się łzy. Wspomnienie wczorajszego wieczoru powraca. Mikołaj tak bardzo cierpi. Ma w sobie tyle bólu, a ja nie potrafię zabrać od niego choćby połowy.

Znienawidził mnie. I ma rację, sama siebie nienawidzę.

– Jest kilka minut po dziewiątej. – Karina ziewa. – Nastał nowy dzień. Będzie lepiej – zapewnia, ale raczej bardziej samą siebie niż mnie.

– Po dziewiątej? – Czuję paraliżujący strach. W domu panuje zupełna cisza, co o tej porze nigdy się nie zdarza. Dziadek jest rannym ptaszkiem, o dziewiątej zwykle siedzi już w kuchni lub salonie i rozwiązuje krzyżówkę, popijając herbatę i podgryzając biszkopty.

Wstaję i zaglądam do kuchni, ale nikogo tam nie zastaję. Czuję gulę w gardle. Moje serce, choć roztrzaskane, zaczyna szaleńczo bić. Wbiegam na górę, przeskakując po dwa stopnie. Pcham drzwi do pokoju dziadka... I krzyczę.

Leży tam, w pościeli, z zamkniętymi oczami i... uśmiechem na twarzy.

Zimny.

Martwy.

Nie muszę sprawdzać pulsu, aby wiedzieć, że odszedł. Przytulam się do niego i głośno łkam. Karina, która od razu znalazła się przy mnie, gładzi mnie po włosach i cicho pociąga nosem.

Odszedł mój dziadek, mój anioł stróż, mój głos rozsądku, mój tata i mama w jednej osobie.

– Co jest? – W progu staje zaspany Robert.

– Dziadek... – Szlocham głośno. – Dziadek odszedł.

Podbiega do łóżka. Odsuwa mnie od mężczyzny, sprawdza puls na jego ręce i szyi, a gdy go nie wyczuwa, krzyczy głośno „kurwaaaaa”, po czym zaczyna płakać.

Za co to wszystko?

Za co musimy tak cierpieć?

Po chwili Karina wyprowadza mnie i brata z pokoju dziadka. Kieruje nas do salonu i sadza na kanapie, a potem sama dzwoni na pogotowie i do pobliskiego domu pogrzebowego. Po godzinie jest już po wszystkim – lekarz stwierdza śmierć i wystawia akt zgonu, a ciało dziadka zabrane zostaje do kostnicy. Karina podaje mi i Robertowi jakieś tabletki, po czym wmusza w nas rosół swojej mamy.

Po jakimś czasie, nie wiem dokładnie kiedy, budzę się w salonie. Zegar wiszący na szarej ścianie wskazuje kilka minut po szesnastej. Rozglądam się dookoła – Kariny ani Roberta nie ma w pobliżu. Wstaję i przechodzę do kuchni. Pragnę zobaczyć dziadka siedzącego z nosem w krzyżówce, który na mój widok podnosi głowę i się uśmiecha.

Ale go już nie ma. Ani w kuchni, ani w żadnym innym pokoju. Nie ma...

Po moich policzkach znowu płyną łzy.

Wróć do mnie, dziadku.

Proszę...

Błagam...

Wróć!

– Skarbie, jak się czujesz? – Do pomieszczenia wchodzi Karina i mnie obejmuje.

– A jak mam się czuć, do cholery jasnej?! Może zajebiście, co?!

– Spokojnie. – Wskazuje na krzesło. – Usiądź.

Karina zwraca się do mnie tak czule i miło, że robi mi się głupio. Nie powinnam tak się zachowywać, bo ona nie jest niczemu winna.

– Przepraszam – mówię cicho. – Nie wiem, jak sobie z tym wszystkim poradzić. Wczoraj straciłam Mikołaja, a dzisiaj dziadka. Jak dalej żyć? Jak znaleźć jakąkolwiek iskierkę w tej ciemności?

– Nie będzie łatwo, ale masz mnie, masz Igora. My cię nigdy nie zostawimy! – zapewnia Karina, mocno mnie tuląc. – A Mikołaj przełknie ból i wróci. Zobaczysz.

Szczerze w to wątpię, ale nic nie mówię.

Są takie rany, które nigdy się nie zabliźniają, i właśnie taką nosi w sobie Mikołaj.

– Czy Igor wczoraj...

– Tak. – Kiwa głową. – Od wczoraj jest z nim i nie spuszcza go z oczu.

– Dobrze – szepczę. – Bardzo wam dziękuję.

– Od tego ma się przyjaciół. A teraz musimy wybrać ciuchy dla dziadka i...

– I pojechać obejrzeć trumny – kończę za nią, bo dobrze wiem, że muszę wziąć się w garść i go pożegnać. Na zawsze.

*

Gdyby nie Karina, która nie odstępuje mnie na krok, to nie wiem, jak bym dała radę to wszystko pozałatwiać. Wybór trumny i rozmowa z księdzem są ponad moje siły. To przyjaciółka za mnie mówi i wszystko ustala.

Pogrzeb ma się odbyć za dwa dni o godzinie dziesiątej.

Gdy wracamy, w domu zastajemy Roberta – totalnie pijanego. Nakrywamy go kocem i siadamy w kuchni.

– Muszę jeszcze zadzwonić do jednej osoby – mówię.

– Już powiadomiłam Elę – informuje mnie Karina.

– Kiedy?

– Zaraz po tym, jak zasnęłaś. Chciała przyjechać, ale odradziłam jej to. Robert i Ela pod jednym dachem to nie najlepszy pomysł.

– Dziękuję. – Mocno ściskam dłoń przyjaciółki. Naprawdę nie wiem, co bym bez niej zrobiła.

– Nie ma o czym mówić. Ty uczyniłabyś dla mnie to samo, a może i nawet więcej.

30 lipca 2002

41.

MIKOŁAJ

– Masz pięć minut. – Igor rzuca czarne spodnie i białą koszulę na Mikołaja leżącego na rozłożonej kanapie w swojej ciasnej kawalerce, której nie znosi.

– Nigdzie nie idę – bąka chłopak przepitym głosem.

– Idziesz. – Igor w czarnym garniturze wygląda jak amant, za którym uganiają się dziewczyny. – W przeciwnym razie nigdy sobie nie wybaczysz, że nie pożegnałeś dziadka.

Mikołaj siada.

– Nie o to chodzi...

– Więc o co?

Powoli zaczyna naciągać na siebie koszulę.

– Nie wiem, czy dam radę – wyznaje cicho. – Znowu wszystko mi się przypomni. Dwie trumny. Mnóstwo ludzi w czerni z chusteczkami przy nosach. Mój własny szloch... albo nie mój, bo ja chyba nie potrafiłem płakać. Stałem tam zupełnie sam i sam ich żegnałem. Na zawsze.

Igor wypuszcza z płuc powietrze.

– Nie wiedziałem. Przepraszam.

– Nie szkodzi. – Wkłada spodnie. – Ale masz rację, muszę pożegnać dziadka. Był wspaniałym człowiekiem.

– Najwspanialszym.

– A jak... jak... – W oczach Mikołaja pojawiają się łzy.

– Karina czuwa nad Milą. A ona jest w rozsypce, ale da sobie radę.

– Tak. Da. – Chłopak kiwa głową. Chociaż wie, że pogodzenie się ze śmiercią bliskiej osoby jest bardzo trudne. Czasem nawet niemożliwe.

Na cmentarzu Mikołaj staje z boku, przez co wygląda jak przypadkowy widz, a nie uczestnik pogrzebu. Nie może podejść bliżej, nie może znieść widoku trumny, przemowy księdza, wszechobecnego płaczu.

To za wiele.

Widzi, jak Emilia bierze garść ziemi i rzuca na trumnę znajdującą się już w dole. Prawie trzy lata temu on robił dokładnie to samo.

Czuje, że powinien być teraz przy ukochanej, pozwolić jej się oprzeć na swym ramieniu, otrzeć łzy, a później tulić tak długo, jak tylko będzie to potrzebne, ale nie jest w stanie ruszyć się z miejsca. Obok niej staje średniego wzrostu kobieta w czarnej garsonce i butach na obcasie. Włosy ma spięte w kok.

To ona. To musi być ona.

Mama Emilii i kochanka jego ojca.

Mikołaj zaciska dłoń w pięść. Ma ochotę podejść tam i napluć jej w twarz. Powiedzieć, że jej nienawidzi, ale nie jest takim dupkiem. W ogóle nie jest dupkiem.

Odwraca się i odchodzi. Po cichu znika z ich życia.

10 sierpnia 2002

42.

EMILIA

Powoli wychodzę z mroku. Dni nadal są ciepłe, więc siadam z książką na tarasie i czytam. Potem robię obiad, czasem piekę ciasto, a wieczory spędzam z Robertem, oglądając jakieś filmy.

Dziadek nigdy by nie chciał, abym go opłakiwała, i staram się spełnić jego życzenie. Pomaga mi w tym myśl, że on już jest szczęśliwy u boku swojej Helenki.

Wiem, że Mikołaj był na pogrzebie, ale zaraz po nim gdzieś zniknął. Igor przez cały dzień siedział przed jego mieszkaniem, ale chłopak się nie zjawił. Po dwóch dniach napisał do Igora, że wyjechał, aby wszystko sobie przemyśleć i pogodzić się z tym, co się stało.

Tęsknię za nim.

Mikołaj jest miłością mojego życia.

Wiem, że nie będę potrafiła z nikim innym się związać, nikogo innego pokochać, nikomu zaufać.

Czuję się bardzo samotna i tylko mała iskierka nadziei na to, że Mikołaj wróci, pozwala mi wstać z łóżka każdego dnia.

*

Pod wieczór słyszę dzwonek do drzwi. Zostawiam kromkę chleba na talerzu i idę otworzyć.

W progu stoi moja matka.

– Cześć – mówi i krzywo się uśmiecha. – Mogę wejść?

Nie należy jej wpuszczać, ale kręci mi się w głowie i lekko się zataczam, a ona widocznie uznaje to za zaproszenie.

– Nie powinnaś tu przychodzić – mówię, gdy wchodzimy do salonu. – Zaraz wróci Robert.

– Musimy w końcu porozmawiać. Spróbować sobie wybaczyć.

– Słucham?! – Ze złości czerwienieję na twarzy. – Nie będziemy o niczym rozmawiać!

– Wiem, że nie chcesz, aby Robert się dowiedział. – Oblicze matki także pokrywa się rumieńcem. Zauważam, że ma jeszcze więcej zmarszczek niż ostatnim razem, gdy ją widziałam. – Sądzę jednak, że to zły pomysł.

– Złym pomysłem jest twoje przyjście tutaj! – syczę przez zaciśnięte zęby.

– Robert musi wiedzieć, że jego ojcem nie jest ten bydlak Jan, a wspaniały i kochający Andrzej.

Matka postradała zmysły. Gdyby znała Roberta, to wiedziałaby, że on tego nie przeżyje, ale przecież jest dla niej obcy. Ela nie zna własnego syna. To smutne i jednocześnie strasznie przykre.

– Andrzej nie żyje, mamo. A jeśli nie pamiętasz, to przypomnę ci, że nie żyje przez nas. Jak myślisz, jak zareaguje Robert, gdy się dowie, że odpowiada za śmierć własnego taty? Odpowiem ci. Załamie się.

– A może...

– Nie! – Podnoszę głos. – Zniszczyłaś życie niewinnej rodzinie, zniszczyłaś życie swoim dzieciom... Odejdź i zostaw nas w spokoju.

Ela spuszcza wzrok, ale nie rusza się z miejsca.

– Proszę cię. Nic mu nie mów – błagam.

– Ma brata. Powinien wiedzieć.

– Ma brata, któremu także zniszczyłaś życie.

– Nie jesteś już z Mikołajem? – Matka wygląda na zdziwioną.

– A jak myślisz?! – wrzeszczę. – To ja razem z Robertem zabiłam mu ojca i siostrę, a przez ciebie jego mama przebywa w domu opieki! Bo weszłaś do łóżka żonatemu facetowi!

– Co? – Słyszę za sobą głos brata.

Odwracam się i widzę, jak stoi na środku salonu z paczką chipsów w jednej ręce i pudełkiem świeżej pizzy w drugiej.

– Robert, wszystko ci wytłumaczę. – Podbiegam do niego. – Musisz wiedzieć, że to nie ma już znaczenia.

Odkłada rzeczy na stół, po czym spogląda mi prosto w oczy.

– To przeze mnie Mikołaj odszedł, tak?

– Nie. – Kręcę głową. – Odszedł przeze mnie.

– Ach, przestań, Mila! – W jego oczach pojawia się wściekłość. – To ja wtedy kierowałem! To ja zabiłem rodzinę Mikołaja! To ja... – Głos mu się załamuje.

– Ale to nie ty wszedłeś do łóżka żonatemu facetowi! – wrzeszczę przez łzy. – Bo o ile mi wiadomo, zrobiła to nasza wyrodna matka!

Ela blednie. Widać, że zabolały ją moje słowa, ale nic mnie to nie obchodzi.

– Kochałam Andrzeja, a on kochał mnie – mówi. Jej oczy także są mokre. – A ty, Robercie, jesteś owocem tej miłości.

– Ja pierdolę. – Mój brat chwyta się za głowę. – To takie popierdolone! Więc nie zabiłem jakiegoś niewinnego faceta, tylko własnego ojca, tak?! Nienawidzę cię! – Podchodzi do matki i pluje jej prosto w twarz.

Ela wybiega z salonu z płaczem, a Robert odwraca się w moją stronę. Jego wzrok jest pusty, pozbawiony jakichkolwiek uczuć. Tak jakby wszystko w nim umarło. Przeraża mnie to.

– Jak mogłaś mnie tak okłamywać? – pyta.

– Chciałam dobrze – tłumaczę. – Próbowałam cię tylko chronić. Uwierz mi.

Słysząc to, zaciska dłonie w pięści.

– Nasza rodzina jest jakaś przeklęta! Mam dość!

Mija mnie i chce wyjść z domu, ale chwytam go za rękę.

– Błagam, zostań... – Łkam. – Przepraszam.

Wyrywa dłoń z mojego uścisku i wybiega.

Ruszam za nim, ale Robert jest szybki i zwinny jak kot. Po kilku metrach tracę go z widoku i z mroczkami przed oczami wracam do środka.

W salonie siedzi Ela.

– Wynoś się stąd! – Wskazuję drzwi. – Nie chcę cię znać!

– Nic mu nie będzie – odzywa się spokojnym głosem. – Za bardzo go niańczysz.

– Słucham?! Gówno wiesz! Żadna z ciebie matka, więc nie udzielaj mi rad! Wynocha!

Gdy w końcu wychodzi, padam na podłogę i kryję twarz w dłoniach.

Boże, nie pozwól, aby Robertowi coś się stało!

*

Noc zapada szybciej, niżbym tego chciała, a Robert nadal nie wraca. Każda sekunda zdaje się trwać wieczność. Modlę się żarliwie do Boga i błagam dziadka (bo wiem, że mnie słyszy) o powrót brata, nawet pijanego.

Gdy w końcu ciszę przerywa dzwonek do drzwi, podskakuję i najszybciej, jak tylko potrafię, biegnę zobaczyć kto to. Równocześnie mam nadzieję, że to ledwo trzymający się na nogach Robert.

To jednak nie on.

– Co się stało? – W progu stoi Karina. – Jesteś przerażająco blada.

Z prędkością karabinu maszynowego opowiadam o wizycie wyrodnej matki oraz o bracie, który dowiedział się o wszystkim i wybiegł z domu.

– Nie wiem, gdzie teraz jest i strasznie się boję. – Przytulam się do przyjaciółki i dziękuję, że nie jestem już z tym sama.

Samotność to najgorsze, co może się zdarzyć człowiekowi. I złamane serce.

Karina prowadzi mnie do salonu i sadza na sofie. Po kilku minutach przychodzi także Igor. Oboje obiecują, że poczekają ze mną na powrót Roberta.

Jestem im za to ogromnie wdzięczna.

Koło północy otwieram zmęczone oczy i spoglądam na chodzącego po salonie przyjaciela. Karina drzemie na siedząco.

– Kiedy on wróci? – pytam cicho.

– Może i nawet nad ranem – odpowiada spokojnie, chociaż wcale na spokojnego nie wygląda.

– Mam złe przeczucia. – Wstaję z sofy i zbliżam się do okna wychodzącego na ulicę. – Robert po pijaku ma głupie pomysły. – Na zewnątrz panuje błogi spokój. Nikogo nie widać.

– Będzie dobrze. – Igor podchodzi i mnie przytula.

– Odzywał się? – Muszę zapytać o Mikołaja.

Bardzo mi go brakuje, szczególnie w tak trudnych chwilach jak ta. On by wiedział, jak mnie pocieszyć.

– Nie. Daj mu czas.

Czas. Czas. Czas.

Nie wiem, czy czas może coś zmienić.

W ciemnym pokoju zaczynają migać czerwono-niebieskie światełka. Odsuwam się od chłopaka i zamieram.

Nie.

Nie.

Nie.

Takie światła mają przecież samochody policyjne, a jeśli to naprawdę policja podjechała pod mój dom, to...

Zamykam oczy, po chwili je otwieram. Teraz to Igor wygląda przez okno.

– Policja... – mówi drżącym głosem. – Idą tu. KARINA, WSTAWAJ! – krzyczy i szturcha w ramię swoją dziewczynę.

Policja. To słowo odbija się w mojej głowie do momentu, gdy widzę przed sobą dwóch mężczyzn w policyjnych mundurach. Jeden ma z metr osiemdziesiąt wzrostu, czarne włosy i kilkudniowy zarost, drugi to trochę niższy szatyn o niebieskich oczach. Obaj mają poważne miny. Przedstawiają się, ale nie zapamiętuję ich imion. W tej chwili nie obchodzi mnie nic – chcę tylko usłyszeć, po co przyszli.

A gdy już się dowiaduję, rzucam się na niższego policjanta i zaczynam okładać go pięściami, równocześnie błagając, aby powiedział, że to nieprawda.

Ale to jest prawda.

Samochód, który prowadził Robert, roztrzaskał się na drzewie. Jechał autem kolegi. Pomimo reanimacji nie udało się go uratować.

Upadam, jednak ktoś podnosi mnie z podłogi. Ale ja nie chcę niczyjej pomocy. Chcę, aby Robert wrócił do domu!

Robert... Bracie...

Muszę uciec.

Wybiegam z salonu, bo pragnę skryć się w swoim pokoju. Wejść pod ciepłą kołdrę i pozostać tam na zawsze. Na jednym ze schodów prowadzących na piętro osuwa mi się noga. Spadam.

Ból rozchodzący się po ciele paraliżuje mnie. Zamykam oczy i dłońmi obejmuję brzuch – czuję się tak, jakby coś próbowało mi go rozerwać na pół.

Chcę umrzeć. I już nie czuć tego bólu. I nie chodzi mi tylko o ten fizyczny – psychiczny jest dwa razy gorszy.

Straciłam Mikołaja, dziadka i Roberta. Nic już nie ma dla mnie znaczenia.

17 stycznia 2010

43.

MIKOŁAJ

– EMILIA! – krzyczy Mikołaj do telefonu. – MILKA! ODEZWIJ SIĘ! KOCHANIE!

Cisza.

– To nie może być koniec! SŁYSZYSZ, TO NIE JEST KONIEC!

Nadal cisza.

Mikołaj uderza otwartą dłonią w kierownicę i traci przez to panowanie nad samochodem. Jest ślisko i pomimo usilnych starań wjeżdża w zaspę. Wrzuca wsteczny i naciska pedał gazu, ale auto nawet nie drgnie.

Kładzie głowę na kierownicy i głośno przeklina.

Emilia musi żyć!

Po chwili wychodzi z wozu i nie oglądając się za siebie, zaczyna brnąć w grząskim śniegu w stronę zawalonej restauracji.

Po kilku minutach światła syren odbijają się w białym puchu i oknach budynków. Policja, straż pożarna, pogotowie, a nawet i wojsko. Wszędzie pełno jest służb mundurowych.

Mikołaj przepycha się przez tłum i staje przy taśmie odgradzającej miejsce tragedii. Rozgląda się. Wszyscy biegają, krzyczą, wołają jeden drugiego. Gdzieś w oddali niosą kogoś na noszach. Szybko przechodzi pod taśmą i zaczyna biec w stronę ratowników.

To musi być Emilia... Musieli ją wyciągnąć...

Na noszach z zamkniętymi oczami leży młoda kobieta. Ma brudną twarz i rozcięty policzek. Reszta ciała jest przykryta folią termiczną.

To nie Emilia...

Mikołaj przeciera oczy i jeszcze raz na nią patrzy.

O Boże!

– Karina! – Podbiega do nieprzytomnej dziewczyny. – Karina, obudź się.

– Zabieramy ją – mówi głośno jeden z ratowników. – Trzeba jej zrobić prześwietlenie i sprawdzić, czy nie ma wewnętrznych uszkodzeń.

– Wyjdzie z tego? – pyta Mikołaj.

– A pan skąd się tu wziął? – Staje przed nim jeden z strażaków i szarpie go za ramię. – Proszę opuścić teren katastrofy. Tutaj się ratuje życie!

– Wiem i chcę pomóc!

– Słucham? – Mężczyzna uważnie spogląda na niego.

– Tam jest kobieta, którą kocham. Chcę pomóc. Mogę odkopywać gołymi rękami.

– Ale wiesz o tym, że możesz wyciągnąć kilkadziesiąt osób, a żadna z nich nie będzie kobietą, którą kochasz?

– Tak – mówi Mikołaj, chociaż tak naprawdę się z tym nie zgadza. Zamierza znaleźć Emilię. I już nigdy jej nie zostawi.

– I tak chcesz pomóc?

– Tak.

– Dobra. Chodź. – Strażak wskazuje ręką, że ma za nim podążać. – Dam ci strój i przekażę wytyczne. Masz się mnie słuchać i wykonywać moje polecenia, zrozumiano?!

– Tak.

11 sierpnia 2002

44.

EMILIA

Boli mnie całe ciało, ale najbardziej brzuch, który chwytam zaraz po przebudzeniu. Otwieram oczy i rozglądam się dookoła. Leżę na łóżku szpitalnym, w lewej ręce mam wenflon, podłączona jest do niego kroplówka. Naprzeciwko mnie na ścianie wisi telewizor, a pod nim znajduje się skrzynka na pieniądze. Po prawej stronie na łóżku leży jakaś kobieta – ma zamknięte oczy i zapadnięte policzki.

Próbuję się podnieść, ale ból rozchodzący się od pachwin w górę tak mnie paraliżuje, że aż głośno syczę.

Co ja tutaj robię?

Zamykam oczy i próbuję przypomnieć sobie ostatnią dobę.

Odwiedziła nas Ela, pokłóciłam się z nią, nie chciałam, aby wyjawiła Robertowi prawdę. I właśnie wtedy mój brat wrócił do domu i wszystko usłyszał. Potem wybiegł na zewnątrz i...

O Boże!

Policjanci powiedzieli, że auto roztrzaskało się na drzewie, że umarł, że już nie wróci...

A potem biegłam na górę i... i spadłam.

Robert... Braciszku...

Po moich policzkach spływają słone łzy – pełne bólu, straty i wyrzutów sumienia. Może gdybym wcześniej wyjawiła mu prawdę, nadal by żył.

Może...

Nie potrafię jednak cofnąć czasu.

– Obudziłaś się. – Przy łóżku staje Karina. Jest blada i wygląda na zmęczoną. – Pójdę po lekarza. – Nawet na mnie nie patrząc, wychodzi na korytarz.

Wygląda to tak, jakby przede mną uciekała.

Po kilku minutach w sali pojawiają się wysoki mężczyzna około czterdziestki w białym kitlu oraz niska kobieta o pofarbowanych na blond włosach. Podchodzą do mnie.

– Jak się pani czuje? – pyta lekarz. Na jego plakietce widnieje: „Dr Gin Roman Tkacz”.

Ginekolog?

Co ja robię na ginekologii, skoro spadłam ze schodów?

– Nazywam się Barbara Górska i jestem psychologiem – przedstawia się nieznajoma.

– O co tutaj chodzi? – pytam. – I dlaczego jestem na ginekologii?

– Już wyjaśniam. – Doktor patrzy krótko na towarzyszącą mu kobietę i zaczyna mówić: – Trafiła do nas pani z silnym krwawieniem z dróg rodnych. Po wstępnym badaniu okazało się, że jest pani w trakcie poronienia. Przykro mi. Musieliśmy przeprowadzić zabieg łyżeczkowania, aby oczyścić macicę.

Poroniłam?

Byłam w ciąży?

Ostatnio spóźniała mi się miesiączka, ale od zawsze miałam nieregularne cykle, więc nie zwróciłam na to uwagi. W dodatku samo wyjawienie Mikołajowi prawdy, potem jego odejście i śmierć dziadka całkowicie odwróciły moją uwagę od niepojawiającego się okresu.

Nosiłam w sobie owoc miłości, a nawet o tym nie wiedziałam. Straciłam kolejną osobę, straciłam swoje maleństwo...

– Wiem, że strata dziecka... – zaczyna pani psycholog ciepłym głosem.

– Chcę teraz zostać sama – wchodzę jej w słowo. – Chcę popłakać. Chcę pocierpieć. Chcę przeżyć żałobę na swój dziwny sposób.

– Dobrze, ale jeśli będzie pani miała chęć porozmawiać, proszę zadzwonić. – Kobieta kładzie na szafce szpitalnej swoją wizytówkę. – Czasem rozmowa z obcą osobą pomaga.

Nie mi.

Mnie już nic nie pomoże.

*

Nigdy wcześniej nie czułam się tak bardzo samotna jak w tym szpitalnym łóżku. Nawet Karina z Igorem nie potrafią mi pomóc, chociaż stają na rzęsach.

Czuję się jak bohater jakiejś tragedii, nawet gorszej niż u Szekspira. Otacza mnie śmierć. Gdzie nie spojrzę, widzę dziadka i Roberta, a gdy tylko zamykam oczy, słyszę płacz dziecka, który rozdziera mą duszę na milion małych kawałków.

Jedyne, czego pragnę, to... przestać czuć, a tego nikt nie potrafi mi zapewnić, nawet ja sama.

Przez chwilę myślę o tym, żeby zadzwonić do Mikołaja, powiedzieć mu o naszym dziecku, o maleństwie, które straciliśmy, choć nawet go nie mieliśmy. Sięgam po telefon komórkowy leżący na szpitalnej szafce i zauważyłam nieprzeczytaną wiadomość. Wiadomość od Roberta.

Od: Robert

10.08.2002

22:43

Nie obwiniaj się. Ja po prostu nie radzę sobie z życiem. Kocham cię moja najlepsza siostro na świecie.

Czytam to i chcę umrzeć.

16 sierpnia 2002

45.

MIKOŁAJ

Mikołaj nie wie, co ma zrobić ze sobą, z Emilią, ich miłością i całym tym syfem, o którym się od niej dowiedział.

W końcu poznał prawdę, ale to wcale mu nie pomogło, nie sprawiło, że teraz jest mu lepiej – wręcz przeciwnie, czuje się jak gówno w całym morzu gówna.

Kocha Emilię, tu nie ma żadnego „ale”. Jednak myśl, że ona siedziała w samochodzie, przez który czarne renault jego ojca zjechało z drogi i uderzyło w drzewo, sprawia, że nie może na nią patrzeć.

I jeszcze ten romans.

Dla Mikołaja Andrzej był idealnym ojcem. Zawsze miał czas dla swoich dzieci, nigdy nie podniósł na nie ręki, a Gabrielę kochał z całego serca. Przynajmniej tak się Mikołajowi wydawało. Wszystko to okazało się kłamstwem.

Idealne rodziny nie istnieją!

Wygląda przez okno z pokoju hotelowego w Krakowie i przeciera twarz dłonią.

Co dalej? – pyta sam siebie, ale nikt nie odpowiada.

Ciszę przerywa dźwięk telefonu. Mikołaj spogląda na ekran i widząc, że to Igor, naciska zieloną słuchawkę.

– Cześć stary – wita kumpla smętnym tonem.

– Nie wiem, czy powinienem ci to mówić, ale... – Głos Igora jest pełen smutku.

– Mów, o co chodzi.

– Dobra... – Igor chrząka. – Rozumiem, że nie jest ci łatwo po tym, czego się dowiedziałeś, ale to jeszcze nie koniec.

– Co masz na myśli?

– Robert nie żyje.

– Co... co?!

Mikołaj siada na pościelonym łóżku, bo nagle nogi odmawiają mu posłuszeństwa.

Robert to młody chłopak, brat Emilii. I w końcu też jego przyrodni brat.

– Jak... ja... co się stało? – pyta Mikołaj, czując, że stracił szansę na szczerą rozmowę z Robertem.

– Samobójstwo. Ukradł koledze auto i wjechał nim w drzewo. Wcześniej napisał do Mili wiadomość.

– O Boże! Jak ona się czuje?

– Ach, Mikołaj, musisz przyjechać! Mila jest w rozsypce. Straciła dziadka i brata, a w dodatku...

Od razu zaczyna się pakować. Porozrzucane ciuchy szybko wrzuca do czarnej torby. Musi zobaczyć Emilię i jej pomóc, a później... a później sam nie wie, co zrobi, ale tym nie chce sobie teraz zawracać głowy. Ma świadomość, jak to jest stracić rodzinę i zostać samemu. Wie, jak to jest nie widzieć sensu dalszego życia. Musi towarzyszyć ukochanej.

– Co w dodatku? – pyta, zamykając bagaż.

Cisza.

– Halo? Igor, jesteś tam?

– Tak. – Chłopak ścisza głos. – Emilia spadła ze schodów i zaczęła krwawić. W szpitalu okazało się, że była w ciąży i że poroniła.

W ciąży?

Emilia była w ciąży?

– Już jadę – mówi Mikołaj i się rozłącza.

Wybiega z pokoju hotelowego jak torpeda. W recepcji oddaje klucze i reguluje należność, nic sobie nie robiąc z maślanych oczu zerkającej na niego młodej recepcjonistki.

Wrzuca torbę na tylne siedzenie swojego golfa, wsiada, zapina pas i z piskiem opon rusza.

Nie wie do końca, jak udało mu się przebyć drogę bez żadnego wypadku, bo pedału gazu używał częściej niż hamulca, ale gdy w końcu po trzech godzinach zatrzymuje się przed domem Emilii, serce na chwilę mu staje, ręce zaczynają drżeć, a twarz spływać potem.

Kocha Emilię, ale równocześnie jej nienawidzi. Chce z nią być i nie może. Czuje się tak, jakby jego ciało rozrywało się na małe kawałki i każdy z nich szedł w inną stronę.

Mikołaj zmusza się do wyjścia z samochodu. Wchodzi na podwórze i naciska dzwonek. Po kilku sekundach drzwi się otwierają i staje w nich Karina. Na jego widok szerzej otwiera oczy.

– Mikołaj.

– Wpuść go. – Zaraz za nią pojawia się Igor. – Mila jest u siebie.

– Dzwoniłeś do niego? – Dziewczyna podnosi głos. Widać, że nie cieszy się na widok przybysza.

– Tak...

Mikołaj mija przyjaciół i szybko biegnie schodami na piętro. Wchodzi do pokoju, który jeszcze niedawno dzielił z Emilią. Dziewczyna, zwinięta w kłębek, leży na łóżku. Podchodzi więc bliżej i siada na brzegu materaca.

– Mikołaj... – Otwiera oczy. – Co tutaj robisz?

– Dlaczego mi nie powiedziałaś? – W jego głosie słychać żal. – Robert to także mój brat...

– Nie chciałeś mieć z nami nic wspólnego. A poza tym nie byłam w stanie...

– Kiedy zamierzałaś poinformować mnie o dziecku? O ile w ogóle zamierzałaś?

Emilia siada. Ma opuchnięte, zaczerwienione oczy. Jej dłonie drżą, a spojrzenie jest puste.

– Nie chciałam, abyś czuł się zmuszony do powrotu. Pragnęłam, byś wrócił, i nadal tego pragnę, ale to nie może być z obowiązku.

– To nie jest takie proste. – Mikołaj kręci z rezygnacją głową.

– Miłość jest prosta, Mikołaj. Albo się kogoś kocha, albo nie.

– Kocham cię, ale...

– Nie jestem w stanie znieść więcej bólu. Mój limit został wyczerpany. – Emilia kładzie się z powrotem na łóżku i odwraca głowę do ściany tak, aby nie widzieć Mikołaja. – Wynoś się i zostaw mnie w spokoju.

– Na... naprawdę tego chcesz? – pyta zaskoczony.

– Tak. Nie chcę cię widzieć! Wynocha! No już, idź sobie!

– Mila...

– Wynoś się!

Mikołaj wstaje i wychodzi z pokoju Emilii, a potem z jej domu i... z jej życia. Na zawsze.

Może tak właśnie musi być.

Może nie są sobie pisani...

17 stycznia 2010

46.

EMILIA

Znowu coś skrzypi. Kaszlę i otwieram na chwilę oczy. Wokół mnie wciąż panuje ciemność.

Jeszcze nie umarłam.

Ale śmierć jest już blisko... Powieki mam ciężkie i nawet nie walczę o to, aby były podniesione.

Chyba się poddaję.

Nie chcę już więcej cierpieć.

Usłyszałam Mikołaja. Jeszcze raz przeżyłam naszą miłość.

Niczego więcej nie potrzebuję.

Dziadku, Robercie, weźcie mnie do siebie.

A ciebie, Mikołaju, kocham i zawsze będę kochać.

Jeszcze się spotkamy, jestem tego pewna.

26 lipca 2007

47.

KARINA

– Znowu idziesz się z nim spotkać?

– Tak. – Igor wkłada szarą koszulkę polo i dżinsowe spodenki. – I nie mów o nim z taką odrazą.

– Zostawił Milę, gdy najbardziej go potrzebowała!

– Po pierwsze, Mila sama go wygoniła, a po drugie, to słyszałem, jak ci mówiła, że żałuje tamtych słów i że gdyby tylko miała trochę więcej odwagi, to odnalazłaby Mikołaja i przeprosiła, porozmawiała szczerze...

– Od kiedy to podsłuchujesz? – syczy Karina. Robi się cała czerwona.

– Odradziłaś jej to. Powiedziałaś, że powinna o nim w końcu zapomnieć.

– Bo tak uważam.

– Mikołaj nadal kocha Emilię, a Emilia Mikołaja. Oboje są samotni i nieszczęśliwi...

– Przestań. Minęło już sporo czasu. Nie ma po co rozdrapywać starych ran. I koniec.

Karina wychodzi z sypialni i trzaska drzwiami. Nie może pozwolić, aby jej przyjaciółka znowu cierpiała, a nie ma pewności co do tego, że Mikołaj ponownie jej nie skrzywdzi. Woli nie ryzykować. Może dziewczyna jest sama, ale chociaż jest szczęśliwa. Przynajmniej tak się jej wydaje.

A co, jeśli się myli? Jeśli to tylko maska, którą co rano Mila wkłada?

Ogarnij się, kobieto! – Karina karci samą siebie i stawia na gazie garnek z wczorajszym rosołem.

Emilia nie wie o tym, że Mikołaj mieszka tylko kilka kilometrów od niej, że co jakiś czas spotyka się z Igorem na piwo i że prawdopodobnie nadal ją kocha. Kocha – prycha w myślach. Gdyby Mikołaj naprawdę kochał Emilię, to czy nie przyjechałby do niej i nie zacząłby od rozmowy, od wspólnej kawy w kuchni lub na tarasie? Gdyby kochał...

Na szczęście Emilia nie ma o niczym pojęcia i dzięki temu żyje spokojnie. Poza tym, gdyby tylko los im sprzyjał, to już dawno by się spotkali na ulicach kilkutysięcznego miasta.

17 stycznia 2010

48.

MIKOŁAJ

Praca na gruzowisku jest ciężka i fizycznie, i psychicznie, ale Mikołaj zagryza zęby i robi to, co do niego należy. Słucha rozkazów starszego strażaka i gołymi rękoma powoli przerzuca odłamki dachu, ścian, cegieł i innych rzeczy, aby dostać się do kolejnych osób zakleszczonych pod ruinami.

Kryzys przychodzi w momencie, gdy jego oczom ukazuje się zupełnie zmiażdżona głowa młodego mężczyzny. Ledwo trzymając się na nogach, wyciąga go z innymi na powierzchnię i wkłada do czarnego worka.

Gdy świta, gdzieś niedaleko zaczyna szczekać policyjny pies, wskazując prawdopodobnie miejsce, gdzie znajduje się kolejna osoba. Mikołaj od razu rusza w tamtą stronę, ale słyszy swoje imię i odwraca się do strażaka, pod którego jest opieką.

– Szybko. – Zmęczony mężczyzna macha do niego. – Mamy chłopaka do wyciągnięcia.

– Ale tutaj... – Mikołaja wskazuje na wciąż szczekające zwierzę.

– Tym się zajmie inna ekipa. Mamy nieprzytomnego chłopaka. Trzeba go szybko wydobyć.

Mikołaj odchodzi, chociaż wolałby zostać i sprawdzić, czy nie ma tam jego Emilii.

A może została już odnaleziona?

– Udało nam się odkopać go do połowy – informuje jakiś inny strażak. – Teraz trudniejsza część. Musimy go wydostać spod tego kawałka. – Wskazuje na wielką połać dachu, która przygniotła mężczyznę od klatki piersiowej aż po kolana.

– Pospieszcie się – mówi jeden z ratowników medycznych. – Ma słaby puls.

Z wielkim wysiłkiem po kilkunastu minutach udaje się wyciągnąć go na zewnątrz. W tym samym momencie ratownik rozpoczyna masaż serca. Wokół robi się harmider, a Mikołaj nagle pojmuje, że uratowany chłopak to nikt inny jak jego najlepszy przyjaciel.

– Mamy puls! – ktoś krzyczy.

– Bierzemy go! – woła następny.

– Mamy jeszcze trzy osoby. – Kolejny głos.

Mikołaj szczypie się w rękę, aby otrząsnąć się szoku. Igor przeżyje – zapewnia sam siebie i rusza pomagać dalej. I szukać Emilii.

49.

EMILIA

Ktoś szczeka.

Ktoś coś mówi.

Albo nie...

Robi mi się strasznie zimno, ale przywołuję obraz Mikołaja, jego niebieskich oczu, uśmiechu, którego nie zapomniałam.

Czuję się dzięki temu bezpiecznie, tak jak zawsze przy nim.

18 stycznia 2010

50.

MIKOŁAJ

Mikołaj wchodzi do mieszkania tylko po to, aby wziąć prysznic i się przebrać. Później musi wrócić do szpitala i w końcu odnaleźć Emilię, a także dowiedzieć się czegoś więcej o stanie Kariny i Igora. Dotychczas nikt nie potrafił nic powiedzieć. Trwają zabiegi i operacje. Lekarze i pielęgniarki robią, co w ich mocy, aby wszystkim pomóc.

– Boże, jak ty wyglądasz? – Z salonu wychodzi Sabina. Ma czerwony nos i oczy. – I gdzie ty byłeś, do jasnej cholery?

Mikołaj mija ją i siada na kanapie.

W wiadomościach podają, że prawdopodobnie wszystkie ofiary zostały wyciągnięte spod gruzu, ale stuprocentowej pewności nie ma, dlatego na miejscu tragedii wciąż pracuje straż pożarna z psami. Na razie bilans wynosi dwadzieścia ofiar śmiertelnych.

– Pomagałem tam. – Mikołaj wskazuje telewizor.

– Aaa... ale... – Sabina jest w szoku. – Dlaczego?

– Bo tam są moi przyjaciele i... I Emilia.

– Kim jest Emilia?

– To moja miłość. Moje wszystko.

– Słucham?! Mikołaj, co ty wygadujesz?

Mikołaj podnosi wzrok i spogląda na delikatną twarz kobiety. Jest ciepłą i miłą osobą, zasługuje na szczęście, a on tego szczęścia nie może jej dać.

– Przepraszam cię bardzo, ale nie mogę już dłużej oszukiwać ani ciebie, ani siebie. Próbowałem sobie ułożyć życie bez Emilii, ale... ale wszystko bez niej jest nic niewarte.

– A nasz ślub? – Sabina zaczyna szlochać.

– Nie mogę się z tobą ożenić.

– A oświadczyny... to nic dla ciebie nie znaczyło?

– Nie było żadnych oświadczyn. Cały czas mówiłaś o ślubie, aż w końcu zaczęłaś go planować, a ja po prostu się nie odzywałem.

– Mikołaj...

– Przepraszam cię. Jesteś wspaniałą dziewczyną i zasługujesz na kogoś lepszego.

Po tych słowach Mikołaj zamyka się w łazience. Bierze szybki prysznic, wkłada czyste ciuchy i ponownie wybiega z mieszkania. Z pomocą kilku przechodniów udaje mu się wypchnąć samochód z zaspy, zaraz potem jedzie do szpitala.

Nie jest łatwo dowiedzieć się czegoś. Większość przywiezionych osób nadal pozostaje niezidentyfikowana, ale na szczęście Mikołaja zauważa jednego z ratowników z miejsca tragedii. Dzięki niemu dostaje się na oddział, a tam przecież musi być Emilia.

Musi.

Zagląda po kolei do każdej z sal. Gdy jest mniej więcej w połowie, na białej szpitalnej poduszce zauważa burzę rudych włosów. Karina ma gips na prawej nodze i lewej ręce, poza tym rozcięty policzek i sine oko. Śpi. Mikołaj nie budzi jej, tylko rusza dalej.

Trzy sale dalej napotyka Igora. Przyjaciel podnosi powieki i na jego widok lekko się uśmiecha.

– Co ty tutaj robisz? – pyta zachrypniętym głosem. – Widziałeś Karinę? Nic jej nie jest? Żyje?

– Tak, żyje.

– Dzięki Bogu. A Mila?

Mikołaj spuszcza wzrok.

– Nadal jej szukam.

– Znajdziesz ją. Musisz. A gdy już się spotkacie, to proszę, nie puszczaj już jej, okej?

– Jasne – zapewnia i wychodzi z sali.

*

Gdy wkracza do ostatniego pomieszczenia, serce ma w gardle. Jeśli tutaj nie będzie Emilii, to...

Nie chce nawet o tym myśleć.

Na sali znajduje się sześć łóżek i każde z nich jest zajęte.

Na ostatnim oknie leży drobna szatynka. Ma zamknięte oczy. Jej obie nogi są w gipsie, w nosie tkwią rurki podające tlen, w ręce wenflon z podpiętą kroplówką.

Mikołaj czuje, jak stopy same niosą go do kobiety. Gdy tylko znajduje się przy jej łóżku, przytula twarz do jej twarzy i zaczyna płakać.

Tyle lat straconych.

Tyle łez wylanych.

Tyle zadanych sobie ran...

Ale teraz już koniec.

– Kocham cię – mówi cicho. – Kocham cię, Emilio, i już nigdy cię nie zostawię. Przyrzekam.

51.

EMILIA

Otwieram oczy i widzę nad sobą szpitalne świetlówki. A więc przeżyłam – myślę i próbuję się poruszyć. Wszystko mnie boli...

Ktoś ściska moją dłoń. Odwracam głowę w stronę nieznanej mi osoby i cała sztywnieję.

Mikołaj.

Mój Mikołaj.

Trochę krótsze włosy, kilkudniowy zarost, posiniaczona twarz, ale to on. Mój Mikołaj.

– Karina i Igor żyją – mówi, głaszcząc mnie po ręce. – A ja już cię nigdy nie zostawię. Nigdy! Bo jesteś miłością mojego życia. Kocham cię.

– Ja ciebie też kocham. Zawsze kochałam i zawsze będę kochać.

Mikołaj delikatnie mnie całuje, potem przytula głowę do mojego policzka, a ja czuję się najszczęśliwszą osobą na świecie. Mimo wszystko.

26 lipca 2014

EPILOG

MIKOŁAJ

Tak jak w każdą letnią sobotę od czterech lat Mikołaj kosi równo trawnik, rozpala grilla i siada na leżaku. Jego spokój nie trwa jednak długo, gdyż z domu wybiega roześmiany dwuletni chłopczyk o takich samych niebieskich oczach jak jego.

– Tato – mówi – poglasz ze mną?

– Jasne, skarbie.

Mikołaj wstaje i pomimo zmęczenia zaczyna kopać z synem piłkę.

Staś jest jego największą miłością. Jest darem, który dostał od Boga, aby mieć po co żyć, jest jego światełkiem w tunelu.

Emilia szybko doszła do siebie po tragicznych wydarzeniach związanych z zawaleniem się restauracji wskutek zbyt dużej warstwy śniegu i lodu na dachu oraz błędów konstrukcyjnych. Z wypadku wyszła praktycznie bez szwanku, po nim tylko lekko utykała na lewą nogę. Wróciła do domu razem z Mikołajem i już go z niego nie wypuściła. Postanowili wspólnie spróbować jeszcze raz. Nie oglądać się za siebie ani nie rozdrapywać dawnych ran – tylko żyć.

Ślub wzięli w pobliskim kościele w towarzystwie Kariny i Igora. Po ceremonii zjedli wspólnie obiad i obejrzeli komedię na DVD. Nie potrzebowali niczego więcej.

O ciąży Emilia poinformowała Mikołaja podczas jednego z niedzielnych śniadań. Włożyła test ciążowy do pudełeczka i położyła je na talerzu męża. Otworzył podarunek z wielkim zaciekawieniem i widząc dwie kreski, poczuł, jak po jego policzku spływa łza. To była jedna z tych chwil, kiedy to czuł się najszczęśliwszym facetem na świecie, mimo wszystkiego, co ich spotkało.

Później nastąpiło osiem miesięcy oczekiwania na maleństwo, osiem cudownych miesięcy pełnych miłości, radości i przygotowań. Mikołaj własnoręcznie zrobił łóżeczko, a Emilia pomalowała pokój, kupiła przewijak i tysiąc małych ubranek. Latem 2012 roku wszystko dopiero miało się zacząć, a nie skończyć. I się zaczęło, ale także skończyło.

O godzinie dwudziestej drugiej na świat przyszedł Staś. Ważył trzy tysiące czterysta pięćdziesiąt gramów, mierzył pięćdziesiąt sześć cm i dostał dziesięć punktów w skali Apgar. Był piękny, w każdym calu.

Jednak gdy jedno życie się zaczynało, to drugie się kończyło.

Pojawiły się komplikacje. Emilia dostała krwotoku i trafiła na stół operacyjny. To była najdłuższa noc w życiu Mikołaja. Nad ranem wyszedł do niego lekarz i powiedział dwa słowa, które zwaliły go z nóg.

– Przykro mi.

Emilia odeszła.

Zasnęła.

Zmarła.

*

– Ciocia... – Staś przerywa grę z tatą i biegnie w stronę Kariny. Wskakuje kobiecie na ręce i całuje ją w policzek. – Co mi przyniosłaś?

Ona stawia chłopca na trawie i wyciąga z torebki czekoladę Kinder.

Igor staje przy swojej żonie i przybija piątkę z dwulatkiem.

– Tato, mogę? – Dziecko macha opakowaniem z czekoladkami.

– Możesz. – Mikołaj się uśmiecha i wita z przyjaciółmi.

Przez pierwszych kilka dni po śmierci Emilii nie wziął syna na ręce ani nie odezwał się do nikogo słowem, ale potem miał sen. I ten sen zmienił wszystko. Emilia była w nim roześmiana i szczęśliwa. Miała na sobie czerwoną sukienkę w kwiaty i biegała boso po trawie. Na widok Mikołaja zatrzymała się i spojrzała mu w oczy.

– Nie będziemy się żegnać – powiedziała – bo to nie koniec. Będę czekać na ciebie, bo ty i ja to jedność. Musisz kochać Stasia za nas dwoje, bawić się z nim, tulić go i pokazywać świat. A później, gdy już założy własną rodzinę, przyjdę po ciebie i już nie zostawię. Nigdy.

– Mila...

– Mów do mnie, kiedy tylko zechcesz. Zawsze będę cię słuchać.

Gdy Mikołaj się obudził, od razu pobiegł do szpitala i od tego momentu już nigdy nie zostawił syna samego.

*

Mikołaj wychowuje Stasia w pojedynkę. Nie szuka nikogo, bo wie, że związek z jakąkolwiek kobietą byłby fikcją i kłamstwem. Jego serce jest zajęte i już zawsze będzie – przez Emilię. Ona jest jego miłością, jego oddechem, jego dniem i nocą, jego wszystkim. I wie, że gdy wybije ostatnia godzina, to jego żona przyjdzie po niego i znów będą razem.

Na razie jednak co wieczór do niej przemawia. Mówi o mijającym dniu, o Stasiu, o tym, że tęskni i czeka. Czasem płacze, a czasem nieśmiało się uśmiecha do wspomnień i opowiada. Cały czas opowiada, tak jakby Emilia siedziała obok niego i nigdy nie odeszła.

KONIEC