Wawrzyniec Podrzucki

Mosty wszechzieleni. Yggdrasill 3

Saga

Mosty wszechzieleni. Yggdrasill 3

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Copyright ©2010, 2024 Wawrzyniec Podrzucki i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727151922

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

PROLOG

Kilka minut przed dwudziestą szpica przekazała meldunek do żółwia dowódczego o dotarciu na przełęcz: „Jesteśmy przy pierwszym markerze granicznym. Żadnej nieoczekiwanej aktywności, żadnego ruchu w dolinach. Oczekujemy dalszych rozkazów”.

— Przekaż im, niech wyślą śligi za perymetr — powiedział do adiutanta grup-major.

— Nadal nie daję temu wiary. A jeśli to wszystko jest jednak prowokacją? — Niewykluczone. Stara sztuczka Makmurii, choć nie stosowali jej już od bardzo dawna —

odparł zapytany subkonwojent.

— W rzeczy samej, od wieków — mruknął dowódca, trąc w zamyśleniu czoło. —

I to właśnie napawa mnie niepokojem. Że zdążyliśmy zapomnieć…

— Jaka sztuczka? — wtrącił się quadrankier.

— Symulowany exodus, żeby wybadać, która z locji jako pierwsza się połakomi na opuszczony dobytek. A przy okazji, kto w międzyczasie wyrósł na potencjalnie najgroźniejszego rywala.

— Rywala? — Quadrankier nieco zdziwiony popatrzył na subkon-wojenta. — Przecież Porozumienie Siedmiu Wybrzeży Antarktydy z dwa tysiące trzysta sześćdziesiątego…

—. ‥ zostało ratyfikowane przez pozostałe locje pod naciskiem Makmurii, i tylko po to, by utrwalić ówczesny status quo z jej dominującą rolą w Konsensusie — dokończył subkonwojent. — Gdzie on, u zaćmy, zdobywał szlify?

— Academie du Grande Dome! — Quadrankier wyprężył pierś, mimo że pytanie bynajmniej nie było skierowane do niego.

— Pacyfistyczna hołota — prychnął grup-major. — Zwitryfikować całą tę, pożal się Boże, Akademię, ot co! Uczą was tam w ogóle czegoś oprócz nieszczania w majtki?

— Honoru i oddanej służby Trybunałowi!

— Bieli szklista… — Subkonwojent przewrócił oczami. — Siedźcie wy już lepiej cicho, quadrankierze.

— I nie otwierajcie gęby bez wyraźnego polecenia — dorzucił niedbale grup-major. — Jak tam nasz zwiad?

Adiutant połączył się ze szpicą.

— Wypuścili śligi. Na razie jednak nie ma żadnego kontaktu.

— A przekroczyły już granicę?

— Tak.

— Hm… — Dowódca zastanawiał się chwilę. — Niech dodadzą jeszcze dwa i ustawią wektory poszczególnych śligów na Kapitol, pałace Rossa oraz na Abbertum. Drażniki w pozycji sto, autoterm również. Jeśli i to nie spowoduje odzewu, niech ruszają ostrożnie w dół, ale meldunki chcę mieć co minutę, ewentualnie na pierwszy sygnał, że dzieje się coś podejrzanego. Gotowość obronna, i tylko obronna. Aha, krzyż. Żeby mi o tym nie zapomnieli.

W razie czego przybywamy z pomocą humanitarną.

— Przyjęte — zakomunikował adiutant po bezgłośnej wymianie zdań z forpocztą konwoju.

— No to czekamy. — Grup-major wyprostował plecy. — W imię bieli, czekamy.

Makmuria — primus inter pares. Dziewięćdziesiąt tysięcy kilometrów kwadratowych pod bezpośrednią jurysdykcją, plus drugie tyle kontrolowane poprzez mariaże oraz układy lenne.

Dwa obłaskawione wulkany, najlepsza ziemia na kontynencie i najwartościowsze złoża surowców w garści. Jedyna locja, która większość swych budowli wzniosła z demonstracyjną dezynwolturą pod gołym niebem, bo w swych Suchych Dolinach mogła sobie na to pozwolić.

Grup-major bezwiednie oblizał wargi. Gdyby to mimo wszystko była prawda, i do tego przybyli tu jako pierwsi… Myśl bojaźliwie uciekała od fantastycznego obrazu, ale w miarę upływających minut stawał się on coraz trudniejszy do przegnania. Makmuria i Ragnar, Ragnar i Makmuria…

Nie, tylko Ragnar, koniec, kropka. Zasady współistnienia w Konsensusie były w gruncie rzeczy nader proste: co moje, to moje, i wara od tego, choćby cię krew zalewała z pożądania cudzych dóbr. Jeśli jednak tą czy inną drogą zrzekasz się swej własności, jeśli jakaś enklawa pustoszeje, bo jej mieszkańcy wymarli, odeszli z Białego Kręgu albo rozproszyli się po innych locjach, prawo do zajęcia pustostanu formalnie wszyscy mają równe.

W praktyce brał ten, kto zajął pustostan jako pierwszy, pozostawał zaś w jego posiadaniu wówczas, gdy w ciągu zwyczajowego roku i jednego dnia nikt inny nie podważył jego klammatarium, czyli gdy żadnemu z pretendentów nie udało się przegnać go stamtąd siłą, perswazją ani jakimikolwiek innymi metodami.

Tym sposobem Konsensus co prawda nie wyeliminował wrodzonej człowiekowi skłonności do awantur, niemniej ograniczył jej przejawy do epizodów, gwałtownych nieraz, lecz krótkotrwałych i rzadkich, gdyż sposobność trafiała się nie częściej niż raz na półwiecze.

Są jednak sposobności, i są sposobności. Kiedy Argente wywieszali swój sztandar nad ruinami Guspunt — przybiegunowej locji założonej przez nieszczęsnych peregrynatów z Aperbeum — nikt im w tym nie przeszkadzał, bo kilka potrzaskanych kopuł i dwa śmierdzące tunele na krzyż nie były warte nawet psiego zaprzęgu.

Copa Hevelius stanowił już znacznie bardziej łakomy kąsek i gdy tylko wieść się rozniosła, że mieszkańcy tej zamożnej enklawy wytrzebili się nawzajem w konsekwencji jakichś quasi-doktrynalnych sporów, ruszył prawdziwy wyścig i krew się polała nie raz.

Ale potężna Makmuria? Wyobrażać sobie, że należy ona do kogoś innego niż spadkobiercy dynastii Feh, było już zuchwalstwem.

Cóż zaś dopiero myśl, nadzieja, ba, nadziei tej cień zaledwie, że tę spuściznę mógłby przejąć Ragnar. Piękny sen, i o jakimś tam prawdopodobieństwie obrócenia się w jawę, o ile sprawy dalej pójdą równie gładko, jak szły dotychczas. Na razie jednak tylko sen…

*

— Panowie! — Grup-major zwrócił się do ósemki swoich sztabowców. — Nadszedł czas podjęcia kluczowych decyzji. Subkonwojent wprowadzi was za chwilę w szczegóły, ale powiem już teraz: przedpole jest wolne. A przynajmniej nic nie wskazuje na to, by nie było.

— Oczywiście. — Sztywny jak sopel lodu inflejtnant wyprostował się jeszcze bardziej. —

Nasze służby nigdy nie popełniają omyłek.

— Wasze służby zazwyczaj nie popełniają omyłek — poprawił go grup-major kąśliwie. —

Możemy zobaczyć dane ze zwiadu?

Adiutant powiększył jeden z wizyjnych sześcianów.

— To są okolice Kapitolu. — Obraz był klarowny i wyjątkowo stabilny, bez śladu interferencji. — Kompletna pustka i spokój, brak oznak życia.

— Ani nawet maszyn.

— Ani nawet maszyn — powtórzył niczym echo subkonwojent. — Gdzie indziej podobnie.

Śligi nie natknęły się również na żadne czynne urządzenia defensywne.

— Ciała? — spytał komb-komandor, szybko jednak dokonał autokorekty. — Nie, też nie dostrzegam…

— Może są w środku — mruknął eszelon-major. — Może czekają na nasz ruch. Jasny i przejrzysty, niepozostawiający wątpliwości co do naszych intencji. A wtedy hop i cap, zamiast legalnego zaboru pustostanu zostaniemy oskarżeni o próbę wrogiego przejęcia zamieszkanej locji. Nie wytłumaczymy się z tego przed Konwentem, dowody będą przytłaczające. I to nie my zawojujemy Makmurię, ale ona nas.

— Wziąłem to pod uwagę. — Grup-major zmarszczył brwi. — Niemniej stawka jest warta ryzyka, z czym chyba wszyscy tu obecni się zgodzą, czas zaś nie będzie wiecznie po naszej stronie.

— To prawda — zgodził się dyplomatycznie eszelon-major. — Ostrzegam jednak przed pochopnymi krokami. Dopóki nie ma absolutnej, powtarzam, absolutnej pewności, że teren jest czysty, nie powinniśmy podejmować żadnych działań zaczepnych.

— Tylko ile można zwlekać? — odezwał się milczący dotąd set-major. — Nasza ekspedycja na pewno nie jest jedyną, i kto wie jak daleko bądź jak blisko za nami są inni? Może wyprzedziliśmy ich zaledwie o parę godzin? To bardzo małe okno czasowe i zarazem nasza jedyna prawdziwa przewaga taktyczna nad potencjalnymi konkurentami. Jeśli nie zrobimy decydującego ruchu teraz, ta przewaga zostanie bezpowrotnie stracona.

— Czyli zasadniczo zgadza się pan ze mną? — bardziej stwierdził, niż spytał grupmajor.

— Zasadniczo, tak.

— A ja w dalszym ciągu uważam, że z zatknięciem sztandaru należy się wstrzymać dopóty, dopóki nie zostanie przeprowadzony pełen rekonesans — rzekł eszelon-major.

— Wstrzymać się? — Inflejtnant wyzywająco skrzyżował z nim spojrzenie. — A może chciał pan powiedzieć: wycofać?

— Insynuuje pan… — Eszelon-major uniósł się groźnie w fotelu.

— Wystarczy! — Grup-major uciszył obu stanowczym gestem. — Inflejtnant niech łaskawie ograniczy swoje uwagi do kwestii operacyjnych. Kto popiera stanowisko set-majora?

Uniosło się pięć rąk.

— Kto jest za przedłużeniem rekonesansu? Dobrze, zwiad ma dodatkowe pół godziny na przeczesanie kompleksu. Jeżeli po tym czasie niczego nie znajdą, flaga idzie na maszt. Czy któryś z panów chciałby jeszcze coś dodać?

Nikt nie chciał. Grup-major skinął na adiutanta, żeby przełączył odczyty zwiadowców na główny pulpit. W przedziale sztabowym zaległo napięte milczenie. Spojrzenia oficerów zaczęły przeskakiwać z jednej kostki wizyjnej na drugą, szukając i zarazem nie chcąc znaleźć niczego, co zburzyłoby wciąż chwiejną piramidę marzeń.

Mikrooki, które polatywały jak diamentowy pył nad Neathene oraz przyległą okolicą, przekazywały obraz zdobyczy niemal już pewnej. Nawet w grup-majorze, znanym z kontroli nad swymi emocjami, zniecierpliwienie rosło w postępie geometrycznym.

Jeden ze śligów przekroczył właśnie kurtynę powietrzną głównej bramy wiodącej do Partenonu i termograf natychmiast zareagował ostrym pikiem — na zewnątrz było minus czterdzieści osiem, w środku zaś tropikalne plus szesnaście. To znaczy, że homeostaty nadal tu funkcjonują, dobry znak. Ale imponująca nawa była pusta od krańca do krańca. Czasze kandelabrów, żeglujące swobodnie w tym katedralnym przestworze niczym wielkie meduzy, nie użyczały swego bezcieniowego światła żadnemu zgromadzeniu, a w taflach polerowanej miki nie odbijała się ani jedna ludzka sylwetka.

— Aha, czujka znalazła chyba drogę do poziomów ujemnych.

— Eszelon-major splótł nerwowo palce. — Ciekawym, jak tu głęboko? W Copa Hevelius zaryli się na półtora kilometra. Pod ziemię, nie pod lód.

Ślig pełznął teraz środkiem przestronnego transtunelu, choć głównodowodzący raczej miał wrażenie, że odbywa wirtualną wycieczkę po jakiejś galerii osobliwości. Ściany pokrywał deseń dosłownie żywy, bo skomponowany z genetycznie zmodyfikowanych owoców morza. Sufitem płynęła sobie rzeka, a źdźbła najprawdziwszych traw zarastających posadzkę co rusz pojawiały się w zniekształconym polu widzenia śligów.

— Ktoś wie, gdzie znajduje się ich centrum zarządzania bądź główny węzeł logiczny?

— W Neathene nie ma czegoś takiego — stwierdził inflejtnant autorytatywnie. — Wszystkie systemy są rozproszone.

— Bzdura. — Subkonwojent pokręcił głową. — Zawsze jest jakiś ośrodek, więc i tu musi się znajdować.

— Z naszych danych…

— Panie grup-majorze. — Jeden z sześcianów wizyjnych przeistoczył się nagle w głowę zwiadowcy. — Mamy coś z sensorów dalekiego zasięgu.

— Daj na wizję.

Głowa zniknęła, zastąpiona przez lodowcowy pejzaż z niewielką, rozmytą komą we wszystkich odcieniach ochry.

— Powiększ i wzmocnij.

Koma rozpadła się na kilkaset mniejszych plamek.

— Echa termiczne… — mruknął grup-major bardziej do siebie niż ku oświeceniu pozostałych członków swego polowego sztabu. Każdy z oficerów doskonale wiedział, na co spogląda. — Same duże i średnie jednostki w szyku igrek, co wskazuje na to, że spróbują przejść do natarcia wprost z marszu, bez ultimatum. I co pan na to, set-majorze?

— Pretendenci…

— Bez wątpienia — przytaknął ciężko grup-major. — Jak szybko możemy się ich spodziewać w polu konfliktu?

— Przy obecnym tempie, za osiem do dziewięciu godzin. Warunki meteo mają sprzyjające

— odparł zwiadowca z innego sześcianu i dodał pośpiesznie, nim głównodowodzący zdążył

wpaść mu w słowo: — Mam jeszcze do zameldowania drugą obserwację.

— Słucham.

— Na północny zachód od Neathene odkryliśmy pas lodu o zmienionej strukturze krystalicznej i znacznie podwyższonej zawartości trytu oraz tlenu osiemnaście. Ponadto wszystkie atomy w przypowierzchniowej warstwie lodowca wykazują tam wyraźny dryf spinarny i są magnetycznie suprakoherentne. Dziewięćdziesiąt dziewięć koma dziewięć procent, że jest to ślad po niedawnym przejściu tamtędy dużej liczby transportowców o udźwigu równym bądź nawet przekraczającym sto MT i mocy nośnej rzędu gigaferstena na generator.

— Jak świeży jest ten ślad?

— Ma około tygodnia.

— A kierunek?

— Północny zachód — padła odpowiedź. — I wybiega stąd, panie grup-majorze.

— No, to już chyba wszystko jasne. — Dowódca popatrzył na oficerów. — Ktoś jeszcze wątpi, czy powinniśmy wywiesić sztandar Ragnaru nad tym miejscem?

*

Do przybycia pretendentów zostało niewiele ponad dwie godziny. Nikt już nie usiłował

kryć się ze swymi zamiarami, przeciwnie, zgodnie z literą Protokołu Wyzwania grup-major wyekspediował ślig dyplomatyczny z formalną notą „Jam jest, który zajął pierwszy”. Kości zostały rzucone, i w kwestii zasadniczej obyło się bez niedomówień. Jednakże strategia i taktyka obu stron nie podlegały już tym samym regułom jawności. Grup-major wiedział

tylko, z jaką koalicją będzie miał wkrótce do czynienia — Austrazon, Enord oraz Vastakka-Yel. To, plus informacje przekazane mu przez inflejtnanta, musiało wystarczyć do zaplanowania obrony.

Głównodowodzący wygładził mundur, mrugnął kilkakrotnie dla odświeżenia rogówkowych monitorów taktycznych, i w końcu ruszył na obchód. Neathene, ciche i jak na razie całe jego, nakazał otoczyć wieńcem redut, ale kompleks okazał się rozleglejszy, niż przypuszczał, i z konieczności perymetr był jako tako szczelny jedynie na kierunku spodziewanego natarcia pretendentów. Do zatkania dziur na tyłach potrzebowałby co najmniej dwóch dodatkowych batalionów, którymi nie dysponował i które przybędą tu w ramach uzupełnień najwcześniej za miesiąc. Ponadto będą musieli stawić czoło siłom w kotlinie, a to koszmar każdego taktyka.

Może jednak należało skoncentrować wszystkie siły w jednej, czołowej formacji, zastanawiał się, idąc ku najbliższemu z posterunków, albo nawet uderzyć na eszelony wroga wycieczką, daleko od przedpola? Taki nieoczekiwany manewr z pewnością zaskoczyłby koalicję, która liczebnie była tylko trochę większa od korpusu ekspedycyjnego Ragnaru. Z

drugiej strony, grup-major wciąż hołubił nadzieję, że zwiadowcy, wraz z przydzielonym im do pomocy plutonem technicznym przeczesujący stolicę Makmurii, znajdą i przejmą wreszcie kontrolę nad tutejszymi systemami obrony.

— No i jak tam, gotowi? — spytał ojcowskim tonem młodego, wyprężonego na baczność kaprala.

— Całkowicie, panie grup-majorze! — padła dziarska odpowiedź.

— Na każdy komb-wariant.

— Na każdy, hm… A jeśli nieprzyjaciel nie zaatakuje frontalnie, lecz wielowektorowo, przy wsparciu powietrznym typu GRAD i kurtynowców dalekiego zasięgu?

— Tyły mamy zabezpieczone przez węzły drugiej linii.

— Załóżmy, że zostały unieszkodliwione przez dywersantów.

— Wówczas wiążemy się z sąsiednimi posterunkami transzeją bifurkacyjną, żeby nie dopuścić do oskrzydlenia i odizolowania poszczególnych punktów obrony. Ogień kurtynowców wezmą na siebie zmiennopozycyjne wabiki, natomiast GRAD…

— Sąsiednie posterunki także padły. — Grup-major dorzucił następny obciążnik.

— Wtedy, wtedy, ee…

— W porządku, tak was tylko pytam. Dajcie spocznij. — Dowódca klepnął podkomendnego po ramieniu i przeszedł na subwokal.

— Zwiad, no i znaleźliście cokolwiek?

— Poziom minus siedem i wciąż nic. Może faktycznie szukamy czegoś, czego nie ma?

— Musi być. Ale weźcie poprawkę, że to Makmuria, która technologicznie wyprzedza nas o co najmniej…

Grup-major urwał na dźwięk grzmotu, który przetoczył się nad doliną. I nie był to zwiastun nadciągającej burzy, w antarktycznym klimacie zjawiska raczej mało prawdopodobnego.

— O, wy skarlałe kundle bez honoru! — zaklął, wycofując się do żółwia. — Wszyscy na swoje miejsca! Bal zaczął się chyba wcześniej, niż przewidywaliśmy!

Coś zamigotało w górnym polu jego rogówkowego monitora.

Grup-major, z jedną nogą na rampie, odwrócił się i dostrzegł małą, ciemną kropkę na tle błękitu nieba, mniej więcej czterdzieści stopni nad północnym horyzontem. To nie był

kierunek, z którego jawnie nadciągał przeciwnik, ale jeśli on rozważał zaskakujące ruchy, to i po tamtych należało się spodziewać niespodziewanego.

Tajemniczy pocisk mknął z zatrważającą chyżością prosto na nich.

— Powtarzam, wszyscy na swoje stanowiska, gotowość bojowa zero! — Grup-major wskoczył do pojazdu i rzucił w biegu adiutantowi: — Analiza!

— Prędkość trzy i czterdzieści dwie setne macha…

— Dranie wiarołomne. — Głównodowodzący zgrzytnął zębami.

— Nie minęło dziesięć minut, a oni już łamią protokół, atakując z flanki!

— Nie przypuszczam — odrzekł adiutant, przełączając się między terminalami. — Obiekt ma całkowicie niekompatybilny wektor.

— Zatem ktoś się dołączył jako trzeci?

— Też nie. — W głosie podwładnego zabrzmiała nutka zdziwienia pomieszanego ze strachem. — Bo ten obiekt nie wydaje się wyekspediowany z jakiegokolwiek punktu na południe od sześćdziesiątego równoleżnika.

— No to skąd?

— Gdzieś z północnej półkuli — odparł półgłosem adiutant.

— Skąd? — powtórzył grup-major niedowierzająco, po czym wybiegł z zadartą głową na zewnątrz.

Słychać już było głośny świst i dum-dum-dum fali uderzeniowej, odbijającej się echem po kotlinie, a czarny punkcik zamienił się w wielką kulę ołowiu. Grup-major mrugnął, przełączając rogówki na tryb dalmierza: dystans trzydzieści osiem kilometrów.

Pozostało zaledwie kilka sekund na podjęcie decyzji, nim to „coś” rąbnie w sam środek Neathene. Jaki miał jednak wydać rozkaz?

Wszyscy do wozów? Pod osłonę zabudowań? Pozostać na miejscach? Ognia?

Nie wydał żadnego, nie zdążył, bo obiekt rozpadł się nagle w powietrzu. Nie wybuchł z hukiem jak szrapnel, ale właśnie rozpadł na niezliczoną ilość połyskliwych sfer, które rtęciowym kartaczem uderzyły w opuszczoną metropolię.

— Padnij! — krzyknął grup-major.

To była rozpaczliwie bezsensowna komenda. Srebrny deszcz poleciał bowiem na wszystko, na zabudowania, na pojazdy, na zaskoczonych ludzi i jałowy grunt, a każda kropla rozpryskiwała się przy uderzeniu na miriady mniejszych, energetycznych niczym śrut i lepkich jak smoła.

— Co to jest? — wyszeptał grup-major, patrząc z przerażeniem, jak metaliczna rosa wsiąka mu w uniform.

W kotlinie znów było słychać tylko wiatr. Głównodowodzący rozejrzał się wokół. Zero ofiar, żadnych zniszczeń i najmniejszego śladu po niezwykłej ulewie. Jakby zjawisko w ogóle nie zaistniało.

— Wracać na posterunki.

— A jeżeli to jakaś broń chemiczna albo biologiczna? — odezwał się w słuchawkach adiutant.

— Tak, niech ci z plutonu sanitarnego to sprawdzą — rozkazał grup-major, dorzucając po chwili namysłu: — I połącz mnie z Dyrektoriatem.

*

Wiele kilometrów dalej i ponad godzinę później, naczelny strateg Połączonych Sił przygotowywał się właśnie do swojej odprawy z korpusem oficerskim, kiedy na jednym z ekranów pojawiła się twarz jego sztabowego łącznika.

— Przepraszam, panie marszałku, ale mamy sytuację, która wymaga pańskiej obecności na zewnątrz.

— Teraz? Jaką sytuację? Zostaliśmy zaatakowani?

— Nie nazwałbym tego w ten sposób.

— Więc co się dzieje?

— Najlepiej, jeśli pan marszałek sam to zobaczy.

Klnąc pod nosem, naczelny strateg zarzucił polówkę na grzbiet i wyszedł z salonki.

Pierwsze, co ujrzał, to niewielki tłumek, który zebrał się na środku obozu. A dopiero w następnej chwili metalową żerdź z przymocowaną do niego białą szmatą.

— Panie marszałku. — Łącznik zasalutował.

— Coś podobnego, emisariusz? Od tych z Ragnaru?

— Raczej tak. W promieniu tysiąca kilometrów nie potwierdziliśmy żadnych innych zgrupowań. Nie to jest jednak najdziwniejsze.

— A co…

Ostatni z gapiów zszedł na bok… i słowa zamarły naczelnemu strategowi na ustach.

— On jest nagi — wyszeptał łącznik.

— No przecież widzę — odparł zdumiony naczelny.

Nagi i prawie tak blady jak śnieg wokół jego bosych stóp „emisariusz” uśmiechnął się i oznajmił:

— Nie chcemy konfliktu. Rezygnujemy z jednostronnego podboju. I proponujemy koegzystencję. E pluribus unum.

Rozdział 1

Rozstali się niemal bez słów, w milczeniu spotęgowanym atmosferą chwili, jak wszystkim się wydawało, ostatecznej. Beatrice jedyny ratunek dla nich widziała w Wierzchołku, i nie chciała nawet słyszeć o powrocie do Cytadeli. Remmuerish zasadniczo był podobnego zdania, Farquahart natomiast miał nieco odmienne, nie obstawał jednak przy nim zbyt długo. Sytuacja nie pozostawiała mu wielkiego wyboru.

— Pewnie myślisz sobie, że uciekam jak… — mruknął, nie dokończył zdania, i uścisnąwszy pospiesznie dłoń Kreuffa, znikł we wnętrzu kogi, jakby się bał, że statek wystartuje bez niego.

Jęzor trapu zwinął się za nim bezszelestnie, zapłonęły pozycyjne aureole i niegdysiejszy okręt handlowy Anhelosów wystrzelił ponad ciemniejącymi grzbietami gór.

Noel wrócił do Hansena. Nieszczęsny matematyk wyglądał tak, jakby uszło z niego całe życie, a na skraju urwiska pozostał jedynie pusty, znieruchomiały zasobnik. Trwał w tej samej pozie, w jakiej Kreuff zostawił go dziesięć minut temu, zgięty niczym paragraf, z dłońmi zaciśniętymi kurczowo na zimnej barierce i wzrokiem martwo utkwionym w czeluści, którą wyrąbał niebiański pocisk. Wypełniająca ją wcześniej dziwaczna pseudomagma zdążyła już albo wystygnąć, albo spłynęła gdzieś niżej skalnymi szczelinami, ponieważ po rubinowej łunie nie został najmniejszy nawet ślad. Ciekawe, czy Nils to zauważył, albowiem sprawiał

wrażenie człowieka, który nie widział absolutnie nic.

Z dna wąwozu poderwał się wiatr, odbił od stromych urwisk, pomknął w górę pomiędzy strzaskanymi fasadami Orlego Gniazda i zawrócił, przynosząc strzępki ludzkich głosów z oddali. Chaos po wstrząsach musiał być wielki, nie będzie jednak trwał w nieskończoność.

Prędzej czy później ktoś przypomni sobie również o tym miejscu i znajdzie zdemolowane lochy oraz opustoszałe cele. I jeśli sam Ignacio nie padł ofiarą kataklizmu, to z pewnością rozkaże szukać Noela.

Dokąd logika nakazywała posłać ludzi w pierwszej kolejności?

Tam, gdzie na zbiega czeka jedyny schron i możliwość bezpiecznego wymknięcia się z Gniazda, czyli do zanzura. Właściwie nawet nie było potrzeby ich wysyłać. Kreuff był pewien, że de Molher postawił wcześniej straż przy wehikule. No tak, ale to było, zanim tubylcy wyroili się na zewnątrz w panice, jak pszczoły z podpalonej barci, i najprawdopodobniej każdy stojący jeszcze na nogach gwardzista został skierowany do opanowywania nieoczekiwanego tumultu. A zatem…

Kreuff odwrócił się na dźwięk spadających kamieni. Nie z góry, lecz ze zwałowiska u wejścia do kazamatów. Ktoś próbował wyczołgać się zza niego, jęcząc w agonii. Okaleczone palce przez moment błądziły ślepo w poszukiwaniu punktu zaczepienia, co rusz ześlizgując się z granitowych płaszczyzn po własnej krwi. Noel stał zbyt daleko, by pomóc, i mógł tylko ze zgrozą patrzeć, jak jeden z pochwyconych przez zmasakrowaną dłoń odłamków uwalnia się spod większego głazu i jak ów głaz przetacza się w tył.

Strażnik wrzasnął — krótko, lecz tak przeraźliwie, że z nadwerężonej wcześniejszymi wibracjami ściany skalnej zaczęły odpadać już nie kamyki, lecz całe wielotonowe bloki.

Jeden z nich, rozmiarów solidnego obelisku, gruchnął niczym monstrualny ćwiek niemal dokładnie u wylotu więziennego tunelu, szpuntując go na amen.

— Lepiej stąd chodźmy. — Kreuff odciągnął Hansena od barierki, nie tracąc czasu na savoir-vivre.

— Dokąd?

— Na razie byle dalej od tych spadających nagrobków.

Tyle że to wcale nie było takie proste. Plac z zaparkowanym wehikułem był gdzieś… tam, on z Hansenem gdzieś tutaj, a pomiędzy punktem A oraz punktem B usiany pretorianami don Ignacia wielopoziomowy labirynt. Na domiar złego w niejednym miejscu zamieniony w kupę gruzów. Jedyne, co Kreuff pamiętał, to ten kawałek, jaki przebyli prowadzeni przez Hideoriego. Przynajmniej opuszczenie tarasu nie stanowiło zagadki. Wykluczając skok w przepaść, prowadziła stąd teraz już tylko jedna droga: kilkaset wykutych w skale stopni.

Wszystkie były jeszcze na swoim miejscu, więc lepiej, żeby się pospieszyli.

Nils ruszył za nim potulnie, z lunatyczną brawurą wstępując na strome, wąskie i niechronione żadną poręczą schody. Mniej więcej w pół drogi na szczyt klifu, tuman ciężkich myśli, które spowijały jego umysł, przerzedził się jednak i profesor stanął, na powrót skonfrontowany z rzeczywistością.

— Kreuff? Kreuff, zaczekaj, dokąd my idziemy?

— Do góry — padła lakoniczna odpowiedź.

— Tyle to i ja widzę. Jezu! — Hansen przywarł odruchowo plecami do zimnej tafli granitu.

Gzyms na budynku Wydziału Analityki w Rochester był szerszy niż to, na czym teraz stał. Od dziecka miał wstręt do wspinaczek i jak na złość musiał trafić do świata, gdzie wszyscy najwyraźniej uwielbiali poruszać się w pionie, dwa pozostałe wymiary traktując jak anachronizm.

— Ale chciałbym przynajmniej wiedzieć po co. Jest tam coś wartego takiej mordęgi?

— Środek transportu, który nas stąd zabierze.

— Przecież mamy ten latający dysk.

— Nie, odleciał jakieś pięć minut temu.

— Jak to? — Tu matematyk otrzeźwiał na dobre. — I nikt mnie nie spytał, czy ja też chcę lecieć?

— Pytaliśmy — odparł Kreuff przez ramię. — Ja raz, a Hannibale nawet dwukrotnie. I za każdym razem uzyskiwał odpowiedź przeczącą. Mieli cię ciągnąć na siłę, profesorze?

— Nie słyszałem, żeby… to jest, nie pamiętam.

— Ale tak właśnie było. — Ze zwinnością kozicy Noel przeskoczył kilkanaście ostatnich stopni. — I na dobre, czy złe, teraz jesteś ze mną. No, chyba że wolisz zostać tutaj?

Hansen popatrzył trwożliwie w dół na zasłany skalnym rumowiskiem taras, na posępne grzbiety górskie, które ledwo odcinały się już od granatowiejącego nieboskłonu, i na widoczny nawet zza ich niebotycznej barykady seledynowy rąbek Drzewa. Gdzie naprawdę chciałby w tej chwili być to najwidoczniej nikogo nie interesowało. Bo i dlaczego, skoro on sam coraz częściej spoglądał na swoje przeszłe życie jak na blaknący sen?

— Raczej nie. — Nils zrobił ostrożny krok naprzód, i jeszcze jeden, i jeszcze… Jakoś dało się iść, gdy człowiek patrzył na ścianę po prawej, zamiast w tył lub pod nogi. — Tylko nie oczekuj ode mnie, że będę tak gnał, jak ty, młokosie!

Śmiech Kreuffa odbił się od skał i stoczył po schodach jak rozsypane perły.

— Co w tym zabawnego? — Hansen zaczął liczyć pokonywane stopnie, w nadziei że to jakoś ułatwi mu wspinaczkę. Nie pomylił się i po piętnastym przystanął, zdziwiony, jak szybko w gruncie rzeczy udało mu się pokonać taki odcinek. Bez śladu zadyszki.

— Psiakrew!

— Profesorze?

— Nic, nic… — Tyle upłynęło czasu od jego rezurekcji, że powinien już dawno przyzwyczaić się i przestawić, a jednak wciąż padał ofiarą zaskoczenia. Czemu? Czyżby jakieś echo podświadomego oporu przeciwko tak nienaturalnej, abiologicznej cielesności? —

Daleko stąd jest ten twój środek transportu?

— W linii prostej niezbyt.

— Aha, rozumiem. Podobnie karkołomnych trawersów będzie zapewne więcej — powiedział Nils.

— Tego, szczerze mówiąc, nie wiem. — Noel podał matematykowi dłoń i pomógł mu wejść na półokrągłą galeryjkę wieńczącą schody. — Wiem natomiast, że jeżeli się nie pospieszymy…

— Dobrze już, dobrze, prowadź.

Do wyboru mieli wąski chodnik, który biegł równolegle do krawędzi urwiska, albo następne schody, zdecydowanie szersze od poprzednich, z żelaza kutego à la paryski fin de siècle i osłonięte daszkiem z abstrakcyjnych witraży, potrzaskanych w wielu miejscach.

Kreuff zignorował pierwszą opcję i ruszył śladem kolorowego szkła, którego kawałek od razu chrupnął mu pod stopą i osypał się po metalu brzękliwą kaskadą okruchów. Schody proste doprowadziły ich do spiralnych, a te z kolei na sześcioboczny dziedzińczyk ze ścianami tak wysokimi i surowymi, że bardziej przypominał dno studni.

— I dokąd teraz? — Hansen podrapał się po brodzie. — Ślepy zaułek.

— Niemożliwe — mruknął Noel, aczkolwiek i on wyglądał na lekko skonsternowanego.

Czyżby jakiś architektoniczny lapsus? Schody donikąd? Albo po prostu kamuflaż. Mur okazał się solidny w dwóch miejscach dotkniętych przez Kreuffa, ale za trzecim razem jego ramię przeszło przez kamienie i zaprawę na wylot.

— Hologram! — wykrzyknął Hansen, uradowany, że wreszcie coś tu rozpoznał na pierwszy rzut oka i bez wyjaśniania ze strony tubylców. — Projekcja holograficzna, mam rację?

— Niezupełnie, ale mniejsza z tym — odparł Noel, znikając w ścianie.

Nils podążył za nim bez zwłoki. I natychmiast utracił swój dopiero co odzyskany psychiczny komfort, albowiem wirtualny mur nie był tylko zwykłym mirażem, lecz jeszcze jednym z tutejszych zaczarowanych zwierciadeł Alicji, za którym czaiło się niepojęte.

Ledwie przeszedł na drugą stronę, świat wokół fiknął stuosiemdziesięciostopniowego koziołka i Hansen znalazł się w pozycji nietoperza drzemiącego u powały. A ściślej biorąc u stopnia schodów, z których najwidoczniej składała się cała ta dziwaczna budowla.

Zrobienie kroku w tym położeniu wydawało się nierealne, Kreuff jednak maszerował

dziarsko do góry. Nie, w dół. Nie, do licha ciężkiego, właśnie do góry!

Hansen zacisnął powieki i spróbował sobie wyobrazić, że wszystko jest w normie.

Nieważne, w jaki sposób osiągają te przyprawiające o zawrót głowy efekty — manipulując lokalnym kontinuum czasoprzestrzennym, czy tylko percepcją obserwatora poprzez sprytną grę świateł, ale przecież ludzie żyją tu i jakoś nie popadają w obłęd. A zatem może i on. Musi po prostu zmienić punkt widzenia. Nakłonić zmysły do akceptacji pozornie nieakceptowalnego. Używać oczu, uszu i dotyku jako parafernaliów rozumu, i to najpierw, nie zaś poniewczasie. Oto remedium.

Otworzył oczy… i odetchnął z ulgą. No tak, artefakt. Schody cięły po przekątnej sześcienną komorę, jakby stworzoną specjalnie do wywoływania deprywacji sensorycznej.

Lazurowa świetlistość poniżej i nieprzenikniona czerń nad głową tworzyły wrażenie, że wisi się do góry nogami, wrażenie potęgowane dodatkowo brakiem jakichkolwiek szczegółów, na których mógłby się oprzeć wzrok.

— Nils?

— Idę, już idę — odpowiedział Hansen i ruszył, podniesiony na duchu mocą swego racjonalizmu.

Komora nie miała żadnych widocznych drzwi. Po prostu w jednej chwili Nils znajdował

się jeszcze w jej wnętrzu, a w następnej stał na posadzce z terakoty w cieniu renesansowych krużganków.

I mimo usilnych starań, nie był tym razem w stanie złożyć tego, co ujrzał, na karb czysto iluzjonistycznej sztuczki. Na pierwszy rzut oka było to patio jakiegoś śródziemnomorskiego maison, z kwietnym dywanem i urokliwie szemrzącą fontanną w centralnym punkcie.

Szkopuł tkwił w tym, że poszczególne części tego surrealistycznego dziedzińca przesuwały się swobodnie względem siebie! Łuki podcieni nie zgrywały się ani nawzajem, ani z pozornie wspierającymi je kapitelami, kolumny defilowały w powietrzu niczym procesja skamieniałych mniszek, alabastrowa czasza wodotrysku nie miała pod spodem nic, prócz falujących łagodnie źdźbeł trawy, a ponad tym wszystkim unosił się masywny czworoboczny postument z wieńcem rzeźb przypominających skrzydlatego boga Quetzalcoatla, niepodtrzymywany niczym, prócz technologicznego czarodziejstwa tej epoki.

Kreuff zaczekał, aż profesor do niego doszlusuje, i przez niewielką furtę wkroczył do jeszcze jednej klatki schodowej. Escher czułby się tu jak u siebie, pomyślał Hansen, wstępując na stopnie z geometrycznie doskonałych, malachitowych prostopadłościanów.

Wszędzie schody. Ruchome tym razem, bo płynące samoistnie na podobieństwo eskalatora bez poręczy, ani jakichkolwiek widocznych mechanizmów nośnych. Trzeba było pewnej dozy odwagi oraz wiary, żeby z nich skorzystać, nawet gdy rozum zapewniał, że kamienne płyty nie odfruną spod nóg.

Nic takiego się nie stało i po krótkiej przejażdżce Nils stanął w gotycko sklepionej nawie, prześwietlonej niczym oranżeria.

Skąd jednak padał ten słoneczny blask, trudno było powiedzieć, okien bowiem ów katedralny przestwór nie miał żadnych, a nawet gdyby miał, to przecież na zewnątrz zmierzch zapadł już dawno temu. Mnóstwo za to było tu jakichś abstrakcyjnych kompozycji wyrzeźbionych nie tyle z materii, ile ze światła i ruchu.

— Fascynujące… — Hansen zbliżył się do jednej z takich „rzeźb”.

— Fascynujące i piękne, tylko że… coś tu jest nie tak z topologią, nie uważasz?

Kreuff nawet się nie zatrzymał, zgoła obojętny na walory lokalnej sztuki. Zresztą inne tutejsze niezwykłości też raczej nie robiły na nim widocznego wrażenia. Czemu? Nils założył

milcząco, i być może zbyt pochopnie, że Noel jest takim samym jak on rozbitkiem w czasie, wyrzuconym na zupełnie nieznany sobie brzeg i z luką w pamięci rozmiarów tysiąclecia. To dodawało otuchy, jak nieoczekiwane spotkanie współziomka w obcym kraju. Co tam współziomka — znajomego! I mniejsza, że w ich poprzednim życiu nie spotykali się na gruncie towarzyskim, bo w porównaniu z tłumem indywiduów bardziej Nilsowi odległych niż jego skandynawscy antenaci, Kreuff jawił się teraz przyjacielem, opoką, jedynym ogniwem łączącym go z przeszłością i jedynym, który mógł szczerze zrozumieć wyobcowanie Hansena w tej futurystycznej matni.

Im dłużej jednak Nils obserwował swojego „kumpla”, tym głębiej wżerało się weń podejrzenie, że nie do końca jest z tym Noelem tak, jak pragnął sądzić. To nie był wcale ktoś zagubiony, kto rozglądał się z rozdziawioną gębą na prawo i lewo. Raczej emigrant z długoletnim stażem na obczyźnie, jeśli już pozostać przy zamorskich analogiach. W rzeczy samej, wydawał się bardziej obyty i pewny siebie niż inni, których Hansen do tej pory tu poznał. To zaś nasuwało dwie hipotezy: albo ten Kreuff to wcale nie Kreuff, lecz osobnik tylko się zań podający, albo też Kreuff to rzeczywiście Kreuff, jednak reinkarnowany o wiele wcześniej. Pierwszy wariant Hansen natychmiast od siebie odepchnął, nie chciał nawet tak myśleć. Drugi był zdecydowanie atrakcyjniejszy i jeśli prawdziwy, to Hansen nie wiedział

kiedy zdąży mu zadać wszystkie z nurtujących go pytań.

— Nils?

— Hm?

— No chodź, przecież mają nas tu jak na tacy!

— Kamery?

Noel zdążył przemierzyć już prawie całą długość sali, a mimo to Hansen przysiągłby, że dostrzegł w jego oczach błysk zaskoczenia.

— Coś w tym rodzaju — odparł Noel i dorzucił: — Uważaj na ten złom.

— Widzę.

Trudno było nie zauważyć, cały środek nawy był zawalony jakimiś mocno pokiereszowanymi rurami z mosiądzu. A i tak Hansen wlazł na jedną i aż podskoczył, gdy ta wydała przenikliwy dźwięk.

— Rany boskie, toż to piszczałki z jakichś organów kościelnych!

— Nils!

Z przybytku świetlnych posągów przeszli do bocznego korytarza, aczkolwiek słowo

„korytarz” nie wydało się Hansenowi zbyt adekwatne. Użył go w myślach jedynie dlatego, że

„wąwóz” pasował mu do elementu wewnętrznej architektury jeszcze mniej.

Ściany były co prawda wyłożone drewnianymi panelami wydzielającymi subtelny zapach piżma, ale zamiast łączyć się zwyczajnie z sufitem, nikły w chmurach, które przesuwały się idyllicznie na tle błękitnej wstęgi nieba. Nils zaczął z wolna odczuwać przesyt tymi wizualnymi sztuczkami i gdy po mniej więcej czterdziestu metrach dotarli do rozwidlenia, skonstatował, że kicz i efekciarstwo są chyba ponadczasowe.

— I bądź tu mądry — mruknął Kreuff, bo z jednego korytarza zrobiło się naraz pięć.

— Ja bym poszedł… nie wiem, w lewo?

— Dlaczego w lewo?

— No to w prawo. Tak sobie tylko gadam, przecież ty prowadzisz.

— Jak jednooki ślepca. — Noel westchnął i skierował się ku lewej odnodze, opadającej w dół na podobieństwo rampy. — Zaczekaj tutaj.

Hansen nawet nie zaczął dobrze czekać, kiedy Kreuff był już z powrotem.

— I co?

— Nic. — Noel pokręcił głową. — Zalane jakimiś ściekami. Wierzyć się nie chce.

Następne dwa korytarze okazały się w rzeczywistości jednym i kiedy po mniej więcej trzydziestu sekundach Kreuff pojawił się niemal dokładnie w tym samym miejscu, z którego wystartował, jego miny nie dało się już określić jako stoickiej. Może jednak powinni byli wtedy pójść tą skalną ścieżką, przemknęło Hansenowi przez myśl. Ale nie wypowiedział jej głośno, w obawie, że Noel jeszcze się z nim zgodzi i zawrócą, co nieszczególnie się profesorowi uśmiechało. Podobnie chyba jak i Kreuffowi, który bez dłuższego namysłu zagłębił się w środkowy tunel, najwidoczniej zdecydowany systematycznie przebadać wszystkie warianty. Znudzony bezczynnym tkwieniem na rozdrożu, Hansen podreptał za nim i po kilkudziesięciu krokach stanął, osłupiały.

— Co, u licha? — bąknął, nie dowierzając własnym oczom.

Albowiem znów ujrzał pogruchotane organowe piszczałki, lecz tym razem jako ścienny ornament. Zaraz, jaki ścienny? To była posadzka, przeklęte rury wciąż leżały w tym samym miejscu, tylko on patrzył teraz na nie prostopadle! Znowu igrano sobie z jego percepcją, i to na tyle skutecznie, że przez kilka długich sekund umysł Nilsa nie potrafił rozsądzić, czy to on wylazł niczym pająk na sufit, czy może jednak cały budynek postawił się sztorcem. Bo w tym wesołym miasteczku niepodobna już było wykluczyć żadnej możliwości.

Wycofali się. Kreuff niemal biegiem, Hansen zdecydowanie ostrożniej, jakby pod nogami miał nie równy chodnik, ale oślizłą i chybotliwą kłodę. Noel zniknął mu już z pola widzenia, nie mógł jednak pójść nigdzie indziej, jak tylko do ostatniej z odnóg, więc i on tam się skierował. Korytarz, z początku poziomy i prościutki jak linijka, wkrótce zaczął się wznosić, jednocześnie zakręcając na podobieństwo ślimaczej muszli. Im dalej Hansen się w niego zagłębiał, tym bardziej to skojarzenie wydawało się na miejscu. Zniknął pretensjonalny firmament z obłoczkami, znikła drewniana boazeria ze ścian i kamienna mozaika spod stóp, zastąpione jednorodną opalescencją i gładkością macicy perłowej. Znikłoby nawet wrażenie, że cokolwiek tutaj jest jeszcze dziełem rąk ludzkich, gdyby nie jedna rzecz. Bardziej zresztą przez Nilsa wyczuwalna niż widoczna, gdyż bezkierunkowe światło i obezwładniająca wzrok tęczowa mora odebrały korytarzowi jakąkolwiek trójwymiarowość.

A mimo to Hansen czuł — ba, wiedział na sto procent, że porusza się po spirali wewnątrz spirali i że to wszystko jest niczym więcej niż następną kuglarską sztuczką miejscowych architektów-dowcipnisiów. I tak jak wcześniej się gubił, tak teraz nie miał żadnych problemów z orientacją. Zupełnie jakby ni stąd, ni zowąd włączył się u niego jakiś szósty zmysł, który nie wymagał współdziałania ze strony pozostałych pięciu. Czemu jednak włączył się dopiero teraz? Bo sytuacja okazała się sensorycznie ekstremalna?

Możliwe. Możliwe były również bardziej prozaiczne wytłumaczenia, których jednak Hansen nie dociekał, ujrzawszy fizyczne potwierdzenie swoich odczuć. Na tle puentylistycznej bieli pojawił się ciemniejszy punkcik, który, wirując przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, rósł szybko i przybierał coraz konkretniejsze kształty. Jednocześnie, z każdym krokiem, w otoczeniu dokonywała się transformacja à rebours w „zwykły” korytarz z podłogą, ścianami w drewnie, etc. Wirujący przedmiot — wirujący, rzecz jasna, relatywnie w odniesieniu do spiralnej trajektorii Nilsa — okazał się niewielką fontanną. Prosta, terakotowa misa ze swoim żłobkowanym postumentem i trzema glinianymi figurkami na obrzeżu wyglądała jak archeologiczny eksponat, dopóki Hansen nie spostrzegł, że figurki całkiem żwawo sobie pląsają, raz po raz zaczerpując powietrze miniaturowymi dzbankami i wylewając je, cudownie przemienione w wodę, do misy. Kreuff stał kilka metrów dalej, odwrócony plecami.

— I co, tędy też nie przejdziemy? — spytał Hansen nieśmiało.

— Domyśliłeś się. — Noel wykrzywił usta. — Pieprzony potiomkinowski wunderland.

Wystarczy mocniej kopnąć i wszystko się rozlatuje. Nie przejdziemy tym korytarzem, bo cały strop się zawalił.

— A zatem musimy wracać?

— Może nie. — Kreuff chwycił za krawędź jednego ze ściennych kasetonów.

Wyglądający solidnie panel uchylił się lekko i bezszelestnie, jak drzwi z dobrze naoliwionymi zawiasami. Hansen zajrzał Noelowi przez ramię.

— No tak, znowu schody…

Kamienne, wąziuteńkie, strome jak drabina, ginące w nieprzeniknionych ciemnościach. I chyba całkiem niedawno przez kogoś używane, jak można było sądzić po śladach odciśniętych w grubej warstwie kurzu, który je zalegał.

— Dokąd prowadzą?

— Pojęcia nie mam. — Kreuff wsunął się głębiej i zadarł głowę, aczkolwiek cóż mógł

wypatrzeć w takiej ćmie? — To musi być jakiś stary szyb wentylacyjny. Nawet jest ciąg.

— A te ślady zostawił kominiarz?

— No właśnie. — Noel oparł but na zapylonym stopniu, cofnął, i przyjrzał się obydwu odciskom. — Ktokolwiek tędy wchodził, zrobił to nie dalej niż godzinę temu.

— Skąd wiesz?

— Przecież widzę — odparł Kreuff. — Ślad jest jeszcze ciepły. Dobra, trzeba to sprawdzić, a nuż, widelec. Tylko się nie poślizgnij.

— Będę uważał. Żeby jeszcze było choć trochę światła… — Hansen oblizał nerwowo wargi.

— Nie masz przynajmniej zapałek?

— Nils. — Kreuff popatrzył nań z pobłażliwym uśmiechem. — Nie potrzebujesz żadnych zapałek. Chodź.

— Już ja tam wiem, czego potrzebuję. — Matematyk starał się bezskutecznie wymacać w mroku jakąś poręcz.

Niestety, jedynym, o co mógł się wesprzeć, była wilgotna, chropowata ściana. Ostrożnie, czubkiem buta sondując nierówności przed sobą, Hansen zaczął się wspinać z cichą nadzieją, że ów „superzmysł”, który tak chwacko sprawił się w ślimacznicy, wspomoże go i tutaj. Jak na razie dopisywał mu jedynie węch, wychwytujący z powietrza nie tylko zapach jakichś zatęchłych sienników, rdzy i mokrego kurzu, ale nawet subtelności składu mineralnego skał.

Najbardziej przytłaczała jednak woń surowizny, zupełnie jakby zmierzali w kierunku rzeźni. Albo raczej prosektorium, bo w jatce chyba nie używa się formaldehydu.

I nie oświetla się stanowisk do ćwiartowania tak rzęsiście.

— Och, szlag! — wrzasnął Hansen, o mało co nie zlatując ze stopnia. Jeszcze przed sekundą otaczały go egipskie ciemności, i nagle jakby ktoś odpalił mu przed oczyma flarę. —

Człowieku, co ty wyprawiasz⁈

— A co się dzieje? — dobiegło z wysoka.

— Jak to co⁈ — wyrzucił Nils z irytacją. — Psiakrew, nic nie widzę… nie, zaraz, już jest lepiej, już jest zdecydowanie lepiej… Ale na drugi raz bądź łaskaw uprzedzić. O mały włos przez ciebie nie oślepłem!

— Nie przeze mnie, tylko co najwyżej przez fachowca, który kalibrował twój neuromotor.

— Kreuff zszedł do niego. — Odchyl głowę do tyłu i zaciśnij powieki. Teraz otwórz, jeszcze raz. Hm, źrenice ci się zacinają.

— Jak to zacinają? — Hansen się przestraszył.

— Drobna usterka, nie przejmuj się. — Noel klepnął go uspokajająco po ramieniu. — Jak tylko dotrzemy do Cytadeli, każę cię obejrzeć specjaliście.

— Oftalmologowi czy raczej mechanikowi precyzyjnemu? — Spojrzał na Kreuffa, który wyszczerzył zęby w uśmiechu, nie zdając sobie sprawy, że Nils pyta go najzupełniej poważnie. — Przepraszam, ale wciąż nie mogę przyzwyczaić się do tego… do tego…

— Czas wszystko zmieni — rzucił Noel sentencjonalnie i ruszył z powrotem w górę szybu.

— Czas! — parsknął Hansen. — Tylko ile będę go potrzebował?

— Nie wiem, zależy. Mnie wystarczyło kilkadziesiąt lat.

— Kilkadziesiąt⁈ — Matematyk znowu zamrugał, tym razem jednak z niedowierzania. —

Ha, wiedziałem, wie-dzia-łem! Czekaj no, ale kiedy dokładnie… Noel?

Szyb okazał się tylko przejściem do większej, kwadratowej w przekroju sztolni, opasanej wężownicą schodów wrębionych w skałę. I jak zwykle bez barierek ani poręczy. Wpierw tylko dla odwrócenia uwagi od coraz to przepastniejszej dziury, którą okrążał, a później już zwyczajnie z nudów, Hansen zaczął liczyć pokonywane stopnie. Gdzieś przy siedemsetnym dał sobie jednak spokój. Siedemset razy trzydzieści parę centymetrów na stopień dawało ćwierć kilometra. To jak wysokie może być to cholerstwo?

I dokąd ich w końcu zaprowadzi, na sam szczyt masywu? Chyba nie taki był cel Kreuffa i zapewne teraz pluje sobie w brodę, że nie zawrócił w ślimacznicy. Co za uparciuch!

Prawdę mówiąc, chyba przede wszystkim dlatego zapamiętał Kreuffa jeszcze w Princeton, gdzie Hansen wykładał jako visiting professor wiele lat przed rozpoczęciem Projektu. Nie zapamiętał go z powodu ponadprzeciętnych walorów intelektualnych, bo takowymi musieli wykazywać się wszyscy tamtejsi naukowcy, ale ze względu na determinację, wobec której musiał skapitulować nawet sam Leonid „Maczuga” Artwiejewski.

Wśród ludzi zajmujących się układami nieliniowymi, Artwiejewski miał status półboga i może dlatego, że Kreuff był niemal kompletnie zielony w tych zagadnieniach odważył się kiedyś wytknąć staremu kilka błędów na wykresie oraz niepoprawne, jego zdaniem, zastosowanie macierzy Heuzinga. Zamiast rzeczowej riposty, Artwiejewski po prostu go wyśmiał i jeszcze nawrzucał przy pełnym audytorium od nieuków, skąporowkowych dyletantów, pasożytniczych grantopijców i naprzykrzających się seminaryjnych trolli, by wspomnieć tylko najbarwniejsze z określeń. No i słono za to zapłacił. Po pięciu miesiącach przegryzania się przez wszystko, co na temat układów nieliniowych ktokolwiek, a zwłaszcza Artwiejewski, napisał, po dziesiątkach zarwanych nocy, kilku ostrych kłótniach ze współpracownikami i puszczanych mimo uszu gróźb kierownictwa, że go wywalą, jeśli nie zacznie z powrotem realizować swoich podstawowych zadań badawczych, Noel odpalił

ładunek. Jak to po jego wystąpieniu ujął dziekan: „Powinniśmy częściej obrażać młodych, bo dopiero wówczas pokazują, na co naprawdę ich stać”. I Kreuff niewątpliwie pokazał, w ciągu dwóch godzin rozkładając teorię Artwiejewskiego na łopatki i jednocześnie proponując własną, o wiele elegantszą i bardziej spójną.

Godne podziwu oraz utrwalenia w długoterminowej pamięci, bez dwóch zdań. Czym innym jednak szlachetna wytrwałość w dążeniu do prawdy, a czymś zupełnie innym ślepy upór, który nie reaguje na głos rozsądku. Nie tyle z fizycznej mitręgi, bo tej nie odczuwał wcale, ile z rozdrażnienia przedłużającą się wspinaczką, Hansen zapragnął naraz klapnąć tyłkiem na te zimne, opuszczone schody prowadzące diabli wiedzą dokąd i wyrąbane w granicie diabli wiedzą przez kogo i w jakim celu. Prawdę powiedziawszy, miał gdzieś przeznaczenie tej dziury. Ale może z Noelem było inaczej? Może szukał tu jeszcze czegoś oprócz wyjścia?

Z głębi szybu dobiegł dźwięk przypominający klangor żurawi albo postukiwanie kijem w blaszany garnek. Hansen wychylił się ostrożnie i zobaczył jakieś stalowe liny, które kołysały się leniwie w przeciągu, zardzewiałe i wystrzępione na końcach. To one, do spółki z łańcuchem, tak sczerniałym od sadzy bądź smaru, że w pierwszej chwili profesor go nie zauważył, były źródłem owej klekotliwej muzyczki. Musiała tu kiedyś kursować winda, choć raczej nie ostatnimi czasy. Skoro zaś była winda, to gdzieś musiały być również i przystanki.

Upór Kreuffa miał zatem swoje uzasadnienie, a człowiekiem małej wiary okazał się on. Mimo wysiłków Hansen nie potrafił dojrzeć punktu zaczepienia dyndających kabli, trudno było więc orzec, jak wiele pozostało im jeszcze do przejścia. Zauważył natomiast coś, co wziął za nietoperza polatującego niemrawo między ścianami sztolni, dopóki ów „nietoperz” nie trafił

na jedną z lin i nie zawisł na niej martwo. To była po prostu jakaś kolorowa szmata, biała z czerwonymi i granatowymi akcentami. Tylko skąd tutaj coś takiego? Ten człowiek, który przeszedł wcześniej…

— Jesteś tam? — Twarz Noela ukazała się ni stąd, ni zowąd kilka pięter wyżej.

— Jestem, jestem! — odkrzyknął Nils. — Znalazłeś coś?

— Powiedzmy.

Trupa.

Hansen zobaczył najpierw tylko nogi w czarnych, wypolerowanych na glanc cholewach.

Dopiero gdy Kreuff się przesunął, Nils ujrzał resztę i z jego gardła wyrwał się mimowolnie okrzyk grozy.

To stąd rozchodził się smród surowizny. Nawet skojarzenie z rzeźnią było na swój makabryczny sposób właściwe. Nieszczęśnik został bowiem przerąbany mniej więcej w okolicy krzyża, równiuteńko jak gilotyną. Potworna śmierć i niewyobrażalne cierpienie, sądząc po pozycji górnej partii zwłok, która leżała dobre parę metrów od drzwi. Jak ów człowiek zdołał przeczołgać się aż tak daleko, tak krwawiąc?

— Rany boskie… Co tu się stało⁈

— Głupiec wlazł prosto na kurtynę fazotranslacyjną, chociaż zabijcie mnie, jeśli rozumiem czemu. Przecież to jeden z gwardzistów de Molhera, powinien był o niej wiedzieć. — Kreuff ukląkł przy zwłokach. — Gdzie ty ją masz, chłoptasiu? A, jest…

— Okradasz zmarłych?

— Jemu już na nic się nie przyda, a nam może. — Noel zważył w rękach coś, co, jak się Hansen domyślał, było bronią. — Na przykład, żeby sprawdzić, czy czujniki nadal są aktywne.

Jak widać, nie są.

Hm, no to zobaczmy, dokąd nas przyniosło.

Z bronią w pogotowiu, Kreuff przestąpił nad zmasakrowanym ciałem gwardzisty… i oniemiał.

— Jasna zaraza, niemożliwe!

— Znowu coś nie tak? — Hansen westchnął, próbując jakoś ominąć kałużę krwi.

— Ja już tutaj byłem.

— No, to chyba dobra wiadomość.

— Nie byłbym tego taki pewien.

Przysadzista kolumnada, wielkie kasetony na suficie i gargantuiczne biurko z wypolerowanego niczym lustro czarnego obsydianu. Jak mógłby zapomnieć to miejsce? Jak mógłby nie rozpoznać gabinetu don Ignacia de Molhera?

*

Dzień szybko zamieniał się w noc, gwiazd jednak nie było widać prawie wcale, albowiem przy pierwszych oznakach nadciągającego zmierzchu plac rozświetlił się rzęsiście aureolami publicznych latarń i stale powiększającą się liczbą przenośnych lamp. Instynkt wygnał ludzi na otwartą przestrzeń i wszystko wskazywało na to, że pozostaną tutaj co najmniej do świtu.

Linneus poczuł delikatne szturchnięcie w ramię i pomyślał, że znalazł ich ktoś od don Ignacia. Ale to był tylko jakiś litościwy przechodzień, który spytał, czy mu nie zimno.

Owszem, górski chłód zaczynał doskwierać i Linneus z nieukrywaną wdzięcznością przyjął

ofiarowany mu koc.

Wody poczciwina nie miał, niestety, nic mu też nie było wiadomo o sytuacji w prywatnych częściach Gniazda.

— Tam chyba największe zniszczenia. — Westchnął. — Ale powtarzam jedynie, co słyszałem od innych. Jeśli senhor bardzo spragniony, to mogę przynieść wodę z fontanny.

Jest zdatna do picia.

— Dziękuję. — Linneus odmówił uprzejmym tonem. — Moja siostrzenica niebawem przyjdzie.

— A jeśli nie? — Mężczyzna spytał nagle z przekorną nutką hazardzisty w głosie. Przy tym wzniósł oczy ku niebu. — Nadziei tracić nie można, oczywiście, ale też w każdej chwili musimy być gotowi przyjąć i zaakceptować wyroki boskie, choćby nie wiem jakby nam się okrutnymi i niesprawiedliwymi wydawały.

Linneus przyjrzał mu się nieco uważniej. Niczym egzotycznej orchidei, która przy bliższych oględzinach okazuje się pospolitym zielskiem.

— Kleryk?

— Compañero, na razie. Święcenia będę przyjmował dopiero w przyszłym roku.

— Ach, rozumiem. — Linneus odrzekł najoględniej, jak mógł. — Nie, siostrzenicy nic się nie stało. Kręci się gdzieś tu w tłumie i pomaga opatrywać rannych.

— Siostra-samarytanka z naszej kongregacji, jak rozumiem?

— Bynajmniej. To jej własny pomysł. Ma prawdziwy dar mobilizowania ludzi w sytuacjach kryzysowych i sporo empatii, niech więc je wykorzystuje. Ja jej nie zabraniam, a i wam to chyba nie wadzi?

— Każda miłosierna dusza jest łzą Pańską spadającą na pustynię grzechu — wyrecytował

młodzian z niemiłosiernie sztuczną emfazą, a po chwili dodał: — A zatem twoja siostrzenica, senhor, musi być jedną z tych szczęśliwych istot bożych, w której płomień Ducha Świętego gore ze szczególną mocą. Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa…

— Raczej wrodzone przymioty charakteru w kombinacji z odpowiednim wychowaniem —

przerwał mu Linneus, widząc, jak niewinna dotąd pogawędka przeistacza się w kazanie ad hoc. Kazań zaś nasłuchał się w swym życiu aż nadto i kolejna porcja religijnej frazeologii była mu w tej chwili najmniej potrzebna. — Mogę zatrzymać pled?

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.