Tytuł oryginału:

Murder Set in Stone (Rosemary Grey Cozy Mysteries Book 2)

Copyright © by Tracy Donley

Copyright © for the Polish ebook edition by XAUDIO Sp. z o. o.

Copyright © for Polish translation by Małgorzata Maruszkin

Projekt okładki: XAUDIO

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw.

ISBN 978-83-8341-081-4

Warszawa 2023

Wydawca:

XAUDIO Sp. z o.o.

e-mail: kontakt@xaudio.pl

www.xaudio.pl

Wszystkie wydarzenia przedstawione w książce są fikcją. Jakiekolwiek podobieństwo do osób żyjących lub zmarłych, miejsc, sytuacji teraźniejszych lub minionych jest całkowicie niezamierzone.

Fragment

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 1

– Wyjaśnij mi jeszcze raz, dlaczego w Paperwick w stanie Connecticut organizujemy Festiwal Wikingów. – Rosemary Grey odchyliła się na stojącym przy biurku krześle, które jak zwykle wydało jęk oburzenia, towarzyszący każdemu obrotowi, przesunięciu czy kiwnięciu. Jej niewielki, lecz przytulny gabinet na Uniwersytecie Paperwick – siedzibie Walecznego Pstrąga – stał się miejscem regularnych popołudniowych spotkań, gdzie po zajęciach schodziła się mała grupka wykładowców: doktor Jack Stone z Wydziału Literatury Angielskiej, najstarszy i ukochany przyjaciel Rosemary, oraz jej nowy przyjaciel, prawie chłopak, doktor Seth McGuire, z Wydziału Antropologii. Sama Rosemary została niedawno zatrudniona na Wydziale Historii tegoż uniwersytetu, jako specjalistka w obszarze nowożytnych początków Ameryki. Temat ten jest bardzo popularny w Connecticut, gdzie dochodziło do wielu zdarzeń, które na zawsze zapisały się w dziejach. Niekiedy do zacnego grona dołączał Charlie, mąż Jacka i autor bestsellerów, i cała czwórka dzieliła się opowieściami o tym, co im się przytrafiło danego dnia, popijając herbatę i po prostu ciesząc się towarzystwem przyjaciół.

Jack i Charlie mieszkali w Paperwick niespełna dwa lata, Seth – zaledwie rok, a Rosemary właśnie się wprowadzała do domku na farmie Jacka i Charliego, zatem wszyscy byli nowi dla społeczności, która zajmowała ważne miejsce w kolonialnej historii Ameryki. Prawdę mówiąc, za nowo przybyłego w Paperwick był uważany właściwie każdy, kogo przodkowie nie osiedli tam kilka pokoleń wcześniej. Niemniej jednak Jack i Charlie łatwo zaskarbili sobie sympatię kilku starych miejscowych rodzin, a Seth i Rosemary jako bliscy przyjaciele pary szybko zdobyli zaufanie mieszkańców i również stali się spolegliwymi członkami miejscowej wspólnoty.

Miasteczko, przycupnięte między wybrzeżem a falistymi wzgórzami hrabstwa Middlesex, nie na wszystkich mapach można było znaleźć. Od zawsze okolice zamieszkiwali rdzenni Amerykanie, a na początku XVII wieku zasiedliła je grupa purytanów, świeżo przybyłych z Anglii, poszukujących taniej ziemi, możliwości handlowych i wolności religijnej.

– Wszystko z powodu Bjørna – odpowiedział Jack na pytanie Rosemary.

– Jakiego Biurna? – Uniosła brew.

– Bjørna – poprawił ją Jack. – Festiwal jest dla niego.

– No, dobrze. A kim jest Bajorn? – dopytywała Rosemary.

– Bjørn – powtórzył Jack.

– To Zagubiony Wiking – dorzucił Seth z błyskiem w oku,

– Wiking. W Connecticut. – W głosie Rosemary dźwięczał sceptycyzm. – Czy oni aby nie zapuszczali się bardziej na północ? Bo ja wiem, gdzieś do Kanady?

– Nie zwracaj na nią uwagi, Seth – odezwał się Jack. – Utknęła lata świetlne od wikingów. Obawiam się, że ma obsesję na punkcie siedemnastego wieku. Nic na to nie poradzi.

Seth roześmiał się i potrząsnął głową.

– Nie przejmuj się, Rosie – rzucił jej leciutko wykrzywiony uśmiech, który zaczynała kochać. Podobnie kochała to, że zaczął zdrabniać jej imię, jak Jack i Charlie. Właściwie to kochała prawie wszystko, co mówił i robił nieśmiały profesor McGuire. Wciąż nie mogła wyjść ze zdumienia, że po latach samotności w największych metropoliach świata jej serce uszczęśliwił ktoś spotkany właśnie tu, w oddalonym od świata miasteczku.

– Prawie masz rację – ciągnął Seth. – Wikingowie prawdopodobnie przybili do brzegów dzisiejszej Nowej Fundlandii około roku tysięcznego naszej ery.

– Pięćset lat przed Kolumbem – uzupełnił Jack. – I otworzyli wrota przed watahą europejskich osadników.

– Zgadza się. – Seth skinął głową. – Wikingowie wylądowali na północy, ale nie zostali tam zbyt długo. Mieli nadzieję, że znajdą towary na handel. Może drewno, które mogliby zabrać do domu, na Grenlandię i Islandię. Przeważają opinie, że tubylcy nie byli przesadnie zachwyceni tymi planami i kazali wikingom pakować manatki.

– Odprawili wszystkich z wyjątkiem Bjørna – dorzucił Jack.

– Jak to? Więc Bjørn został w Kanadzie? – zdziwiła się Rosemary.

– Tak głosi legenda. – Seth pokiwał głową. – Ale pamiętaj, jak na razie to tylko legenda, nie mamy dowodów.

– Legendy często biorą początek z faktów. – Jack kilka razy poruszył brwiami, a to niezmiennie wywoływało uśmiech na twarzy Rosemary.

– Niekiedy tak jest – zgodził się Seth. – Według legendy ów Bjørn sam lub z grupką towarzyszących mu śmiałków zapuścił się w głąb kraju, no i po prostu zabłądził.

– Och, biedny Bjørn – Zagubiony Wiking, teraz rozumiem – oznajmiła Rosemary. – I mówicie, że tak się błąkał, aż zawędrował do Connecticut?

– Niezupełnie – odparł Jack. – Krążą słuchy, że dołączył do rdzennych Amerykanów, którzy się przekonali, że nie przybył, żeby ich skrzywdzić i że nie stanowi dla nich zagrożenia – ciągnął. – Z każdym pokoleniem i on, i jego towarzysze głębiej wrastali w życie wędrownych plemion, żenili się z Indiankami, a w końcu ich potomkowie dotarli na południe.

– Właśnie w te okolice. – Rosemary nadal była nastawiona sceptycznie.

– Daj spokój, niektórzy sądzą, że wikingowie osiedli w Minnesocie. Przecież mogło i tak być – odparował Jack.

– Jasne, brzmi nieprawdopodobnie – włączył się Seth. – Jednak wieść gminna głosi, że w okolicy pojawiły się dzieci o jasnej karnacji i blond włosach, które dorastały wśród rdzennych plemion.

– Potomstwo Bjørna – zgadła Rosemary.

– Właśnie – potwierdził Seth. – Jednak nikt specjalnie nie zgłębiał tych pogłosek, dopóki nie odnaleziono Skeggstone, co stało się jakieś trzydzieści pięć lat temu. Dokładnie tu, w Paperwick.

– Skeggstone… – powtórzyła Rosemary. – Z każdą chwilą robi się ciekawiej.

– Skeggstone to z dużym prawdopodobieństwem prawdziwy kamień wikingów pokryty runami – tłumaczył Seth. – Po dwóch stronach ma topornie wykute runy, a na trzeciej najprawdopodobniej podobiznę brodatego mężczyzny. Słowo „skegg” w staronordyckim oznaczało „broda”. Stąd nazwa kamienia.

– Podobizn brodatych Indian po prostu nie ma – stwierdził Jack.

– Zatem nawet jeśli to rdzenni mieszkańcy Ameryki, a nie wikingowie, wyrzeźbili kamień, przedstawili na nim kogoś, kto przybył z Europy. Oczywiście, jeśli głaz jest autentyczny.

– Wyobraźcie sobie! – Jack skoczył na równe nogi. – Megalityczny kamień! Ważący tyle, co dwóch rosłych mężczyzn blok granitu pokryty runami wikingów, odnaleziony nad wodami Mill’s Creek lata temu. Okoliczni mieszkańcy oszaleli z podniecenia. Paperwick ogarnęła gorączka: mamy przodków wikingów! I tak narodził się festiwal.

– Już rozumiem – odezwała się Rosemary. – Opowiedzcie mi o runach.

– Trudno o nich coś powiedzieć – odparł Seth. – To mogą być runy nordyckie. Ale równie dobrze coś innego. Nie jesteśmy pewni. Upływ czasu bardzo je zniszczył, większości nie da się rozpoznać. Niemniej jednak niektóre wydają się mieć nordyckie korzenie, a zdaniem ekspertów kamień może upamiętniać przybysza z Północy, który przybił do brzegu w załodze występującego w wikińskich sagach Leifa Erikssona, a później zapędził się w głąb kontynentu i zgubił drogę.

– Jak nasz Bjørn – podsumował Jack.

– To zabawne: wiking, który się zgubił – odezwała się Rosemary. – Przecież byli słynnymi podróżnikami i odkrywcami.

– Co nie znaczy, że nigdy nie zabłądzili. Nie każdy był Leifem Erikssonem.

– No więc dobrze, Bjørn zabłądził, został na kontynencie, ruszył w głąb kraju, a następnie przeniósł się na południe z wędrownymi plemionami, z którymi zdołał zawiązać przyjacielskie więzi…

– Przeleciało kilka pokoleń, aż jego prawnuki wyrzeźbiły kamień, który miał go upamiętniać. Właśnie tutaj. W Paperwick – ciągnął Jack, na powrót siadając i krzyżując nogi.

– Robi się jeszcze ciekawiej – wtrącił Seth. – W Grenlandii znajduje się inny kamień, podobny do Skeggstone. Uważa się, że postawiono go po powrocie Leifa z Ameryki Północnej, aby uczcić pamięć tych, którym nie było pisane wrócić do domu z pozostałymi uczestnikami wyprawy.

– Tak wówczas postępowano – powiedział Jack. – Zwyczajem było stawianie kamieni pokrytych runami ku czci zaginionego bohatera.

– A wśród tych, którzy nie wrócili na Grenlandię, wymienia się niejakiego Bjørna – dodał Seth.

– Może właśnie naszego Bjørna – dorzucił Jack.

– No, cóż, facet musiał być bohaterem – oświadczyła Rosemary. – Zasłużyć sobie na kamienie z runami na dwóch różnych kontynentach…

– Jesteśmy bardzo dumni z Bjørna – oznajmił Jack, splatając dłonie na kolanach.

– To nic niezwykłego, że bohatera, który zaginął podczas wyprawy, upamiętniono w taki sposób – tłumaczył Seth. – Na pewno zaś wiemy jedno: kamień z Grenlandii jest prawdziwy.

– A co z kamieniem z Connecticut? – spytała Rosemary. – Sprawdzono jego autentyczność? A przy okazji: gdzie on jest? Bardzo chciałabym go obejrzeć.

– Z tym może być problem – odpowiedział Jack i lekko się przygarbił.

– Czemu?

– Bo krótko po odkryciu został skradziony – odparł Seth.

– Ktoś ukradł megaciężki kawał skały?

– Mhm. Oczywiście, mamy zdjęcia, chociaż nie najlepszej jakości. Jednak nie jesteśmy w stanie sprawdzić samego kamienia.

– Czy przeprowadzono przynajmniej jakieś wstępne badania?

– Wszyscy specjaliści dokonali oględzin. Nie zgadzali się co do jego pochodzenia. Jeden twierdził, że to kamień nordycki. Inny utrzymywał, że fenicki. Jeszcze inny – że stworzyli go rdzenni Amerykanie. Pozostali byli zdania, że to zwykłe oszustwo, co też trzeba brać pod uwagę. Na sto procent wiemy, że kamień był stary, jednak nikt w jednoznaczny sposób nie określił pochodzenia znaków, które go pokrywały.

– Zanim go ukradziono – podsumowała Rosemary, popatrując na zmianę to na Setha, to na Jacka.

– No właśnie – potwierdził Seth.

– Chyba większość kamieni jest stara, prawda? – spytała. Jack i Seth spojrzeli na siebie i wywrócili oczami.

– Choć przez chwilę nie bądź takim niedowiarkiem – poprosił Seth.

– Jakkolwiek by było, właśnie dlatego każdego roku w pierwszym tygodniu grudnia mamy w Paperwick festiwal poświęcony wikingom – dodał Jack. – Nysnöfest.

– Niesno-co? – spytała Rosemary.

– Nysnö – odparł Jack. – To znaczy pierwszy śnieg. W krajach skandynawskich mają mnóstwo słów na określenie śniegu. Pada tam tyle, że ludzie odróżniają rozmaite rodzaje śniegu. Nysnö to pierwszy zimowy śnieg, który osiada na ziemi i nie topnieje.

– A mieszkamy przecież w mieście, które kocha festiwale – stwierdziła Rosemary. – Jestem tu zaledwie kilka miesięcy, a to już będzie mój trzeci!

– Czy to nie wspaniałe? – zaśmiał się Jack. – Nie uwierzysz, ile się tu dzieje wiosną i latem!

– Najbardziej lubię Nysnö – odezwał się Seth. – Między innymi właśnie to przyciągnęło mnie do Paperwick.

– Serio?

– Mhm… – spuścił wzrok i lekko się zarumienił. – Mam fioła na punkcie wikingów.

– Nie mów… – zdziwiła się Rosemary.

– Wprost cudownie – droczył się Jack.

– Już od dziecka – dodał Seth, spoglądając na Rosemary, jakby chciał sprawdzić jej reakcję.

– I dlatego zostałeś antropologiem? – spytała.

– Napisałem pracę magisterską Cywilizowani i nierozumiani: świat wikingów.

– Miałeś taki hełm z rogami? – spytał Jack.

– Oczywiście. Dopiero później odkryłem, że prawdziwi wikingowie nigdy nie nosili hełmów z rogami, więc je wyrzuciłem. I został mi hełm z dwiema wielkimi dziurami.

Rosemary tylko uśmiechnęła się do Setha, wzięła go za rękę i ją uścisnęła. Jednak w głębi duszy chciała go objąć i powiedzieć, że jest jeszcze cudowniejszy niż dotychczas. Cóż, musi z tym zaczekać, aż zostaną sami.

– Zatem w weekend wybieramy się na Festiwal Wikingów? – spytała.

– Nysnöfest – potwierdził Seth.

– Tak! – zakrzyknął Jack. – Pojedźmy razem. Będzie się działo!

– W tym roku zapowiada się festiwal wszech czasów – oznajmił Seth. – Stojący tu szczerze wam oddany zdołał zaprosić samego Roberta Hobbsa. Doktor Hobbs jest światowej sławy ekspertem w kwestiach związanych z obecnością wikingów w Ameryce Północnej. Wykłada w Imperial Atlantic College w Nowej Fundlandii. Od wielu lat bada szlaki przemieszczania się wikingów po północnych obszarach Stanów Zjednoczonych.

– Jesteś jego wielkim fanem, prawda? – spytał Jack.

– Koresponduję z nim od szkoły średniej – odparł Seth. – Nigdy nie myślałem, że przyjedzie do Paperwick. Zgodził się być gościem honorowym festiwalu, a na dodatek wygłosi otwarty wykład na Uniwersytecie, każdy jest zaproszony.

– Jestem pod wrażeniem, że ściągnęliśmy tu taką sławę – powiedziała Rosemary. – Czemu nic na ten temat nie pojawiło się w „Kronice Paperwick”? Przecież to poważna sprawa.

– Dopiero co otrzymaliśmy ostateczne potwierdzenie, że doktor Hobbs przyjedzie. – Seth był podekscytowany. – Miał podpisywać książki i wygłosić wykład na Harvardzie, ale przełożył wszystko, żeby przybyć do Paperwick. Możecie uwierzyć? Co to będzie za zaszczyt nareszcie poznać go osobiście. – Zmarszczył czoło. – Chociaż doktor Falkenberg oczywiście wolał, żeby główną postacią był Erik Larsen.

Doktor Ian Falkenberg, szef wydziału, na którym pracował Seth, akurat przechodził pod drzwiami.

– Na Boga! Dlatego że doktor Larsen to najlepszy w okolicy znawca mitologii nordyckiej, a w dodatku jest potomkiem prawdziwych wikingów.

Seth zaczerwienił się z zakłopotania.

– Doktor Larsen zgodził się przygotować na festiwal prezentację dotyczącą nordyckich mitów i legend.

– Cały ten pomysł z wikingami w Connecticut to jedna wielka pomyłka – prychnął doktor Falkenberg. – Kapitalistyczny wymysł, jakby ktoś mnie pytał.

– Przynajmniej w zabawny sposób ludzie dowiedzą się czegoś o historii – oponował Jack.

Doktor Falkenberg oddalił się, mrucząc pod nosem, a Seth głęboko odetchnął z ulgą.

– No, dobrze poszło.

W tym momencie do gabinetu Rosemary wpadł Charlie, mąż Jacka.

– Musimy natychmiast jechać do ratusza – oznajmił.

– Co się stało? Czemu? – dopytywał Jack, wstając tak pośpiesznie, że aż wywrócił krzesło.

– Pani Potter nas potrzebuje. Wszystko wam wyjaśnię po drodze.