Projekt okładki: XAUDIO

Copyright © Sasza Hady

Copyright © for the Polish ebook edition by XAUDIO Sp. z o. o.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw.

Warszawa, 2023

ISBN 978-83-8341-027-2

Warszawa 2023

Wydawca:

XAUDIO Sp. z o.o.

e-mail: kontakt@xaudio.pl

www.xaudio.pl

Fragment

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Posłowie

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla moich kochanych dziabągów‌

Najbardziej krwawe morderstwa zawsze zdarzają się w sennych angielskich‌

wioskach. Rupert Marley, „Tajemnica zatrutej harfy”

Rozdział pierwszy

Zupa z dyni – Alfred Bendelin (dyskrecja gwarantowana) – Rupert odbiera telefon – Panna March się nudzi – Sardynki w pomidorach – Gdym całusa Suzie skradł

Pani Stevens weszła do spiżarni i natychmiast ogarnął ją słodki i kojący zapach jabłek, które suszyły się na drewnianych półkach. Zapaliła światło i z przyjemnością spojrzała na całą tę jesienną obfitość: słoiki błyszczącej czerwonej papryki, zielonej fasolki i żółtej cukinii, obok konfitury wiśniowe połyskujące głębokim, tajemniczym karmazynem, z  boku zaś porządnie związane warkocze czosnku i  wianuszki suszonych grzybów. A dzisiaj będzie zupa z dyni, tak. Kiedy robi się chłodno, zaczyna porządnie wiać i czuć, że zbliża się listopad, wszyscy lubią sobie wypić kubek gorącej zupy dyniowej z odrobiną curry, pani Stevens dobrze to wiedziała. Nucąc pod nosem, podeszła do beczki, w której przechowywano wielkie dynie o twardej skórce. Nie miała za grosz słuchu, ale nikt nie wymaga tego od kucharki, a zwłaszcza od dobrej kucharki. Pani Stevens oparła się mocno bokiem o beczkę i przechyliła, próbując dosięgnąć dyni, gdyż niski wzrost i tusza nie pozwalały jej po prostu pochylić się nad beczką. Gdzież one są… Kucharka sapnęła i naparła mocniej na beczkę, aż w końcu udało jej się musnąć twardą i chłodną powierzchnię dyni. Przechyliła się jeszcze bardziej, a wtedy jej palce nieoczekiwanie trafiły na coś miękkiego. Jak to nieznośne kocisko się tu dostało? Wszędzie go pełno, łobuza jednego... Potem kucharka namacała ucho i nos, a jej palce obkleiła ohydna lepkość. Rozległ się mrożący krew w żyłach wrzask. Tym razem to nie był kot.

* * *

Rozległo się pukanie do drzwi.

Nicholas Jones niechętnie oderwał się od składania modelu Supermarine Seagull V i poszedł otworzyć. Na progu stała zażywna dama w średnim wieku.

– Pan Alfred Bendelin? Nick jęknął w duchu.

– Nie, przykro mi – odpowiedział uprzejmie, ale przeczuwał, że tak łatwo się nie wywinie.

I rzeczywiście.

Kobieta spojrzała na niego podejrzliwie, mruknęła „Hmmm”, a potem po prostu bezceremonialnie weszła do środka, odsuwając go niecierpliwym gestem. Starannie zamknęła za sobą drzwi i nie spuszczając z niego wzroku, zapytała ponownie, jakby właśnie przeszli do drugiej rundy:

– Pan Alfred Bendelin? Prywatny detektyw?

Nick westchnął i postarał się opanować zniecierpliwienie.

– Niestety, myli się pani. Nie nazywam się Bendelin i nie jestem prywatnym detektywem.

– Ach tak? – zapytała dama na poły drwiąco, na poły karcąco.

Teraz gdy stała w kręgu światła górnej lampy, Nick mógł się jej uważniej przyjrzeć. Mogła mieć około pięćdziesięciu lat. Ubrana była dość zamożnie, ale jednocześnie tak praktycznie, jak to tylko możliwe: krótki płaszcz, solidne buty na płaskich obcasach, kapelusz o niemal męskim fasonie, spod którego wymykały się sztywne loczki w kolorze stali. W ręku ściskała niczym broń pękatą torebkę, a na jej twarzy malował się wyraz niemal śmiertelnej determinacji.

– A zatem? – odezwała się znowu, zniecierpliwiona jego milczeniem. – Kim pan niby jest?

Nick miał ogromną ochotę odpowiedzieć, iż to nie jej sprawa, i zapytać, jakim prawem pakuje mu się do mieszkania i żąda personaliów, ale został wychowany w duchu szacunku dla płci pięknej przez dwie dość surowe ciotki – i dlatego odparł wciąż bardzo uprzejmie:

– Nazywam się Nicholas Jones.

Dama wzruszyła ramionami, a potem szybkim zerknięciem zlustrowała skromną kawalerkę, w której się znajdowali. Poza regałami pełnymi poupychanych byle jak książek, starym tapczanem, rozklekotaną szafą na ubrania, dwoma wytartymi fotelami, drewnianym krzesłem i ogromnym stołem oświetlonym kręgiem mocnego światła z lampy kreślarskiej niewiele tu było do oglądania.

– Kiedy wróci pan Bendelin? – zapytała kobieta wyniosłym tonem, poprawiając skórzane rękawiczki, którymi obciągnięte były jej pulchne dłonie.

W tym momencie Nick powinien był powiedzieć, że pan Bendelin umarł, wyjechał do Nowej Gwinei albo poszedł z kolegami na występ Lulu Minx do Klubu Purpurowej Podwiązki – cokolwiek, co zakończyłoby tę bezsensowną rozmowę. Niestety, posłuszny nakazom głosów dwóch sędziwych starych panien, które wciąż słyszał w swojej głowie, odpowiedział zgodnie z prawdą.

– Pan Alfred Bendelin w ogóle tu nie mieszka, proszę pani.

Dama parsknęła suchym śmieszkiem, zdecydowanym ruchem zdjęła płaszcz, który od razu wcisnęła w ręce zdumionego Nicka, i pewnym krokiem ruszyła w głąb pomieszczenia. Wybrała fotel bliżej okna i usiadła na nim. Kiedy zauważyła, że Nick dalej stoi z jej płaszczem w ręku przy drzwiach, przywołała go niecierpliwym gestem.

– Niechże pan to powiesi, panie Bendelin, i tu przyjdzie. Proszę siadać – nakazała.

Nick znowu westchnął, odwiesił jej szacowne okrycie na wieszak, który tak naprawdę był starym stojakiem na kapelusze, i posłusznie powlókł się w stronę stołu. Usiadł na krześle i  zwrócił się do swojego gościa z wyrazem twarzy wyrażającym (miał nadzieję) chęć pomocy oraz mocno nadwerężoną cierpliwość.

– Droga pani… – zawiesił głos i spojrzał na nią pytająco.

– Helen Bradbury – powiedziała. – Przyszłam do pana, ponieważ…

– Droga pani Bradbury, niestety padła pani ofiarą pewnego nieporozumienia. Naprawdę nie nazywam się Bendelin. Co więcej, osoba o takim nazwisku nigdy tu nie mieszkała. Jest mi bardzo przykro, że fatygowała się pani na próżno, ale…

Pani Helen Bradbury spojrzała na niego bystro i najwyraźniej postanowiła przyjąć jego zasady gry. Jeśli upiera się, że nie nazywa się Bendelin, niech i tak będzie. Pani Bradbury nie należała do osób, które łatwo zbić z tropu. Krótkim ruchem ręki przerwała jego mętne wyjaśnienia.

– No właśnie, ofiarą. Właśnie dlatego przyszłam do pana. Ktoś w końcu musi się tym zająć jak należy. To skandal, tydzień czasu i dalej nic nie wiadomo. Ci z policji myślą chyba, że mają czas do emerytury na rozwiązanie tej sprawy, a tymczasem ja i moja siostra nie jesteśmy bezpieczne we własnych łóżkach. Nalegam…

Pani Bradbury najwyraźniej nabierała rozpędu, ale Nickowi udało się wtrącić słaby protest.

– Proszę pani, ja się nie zajmuję takimi sprawami…

– Co? Ale przecież pan nawet nie wie, o jaką sprawę chodzi – powiedziała tryumfalnie.

Nick przymknął na chwilę oczy i postanowił spróbować jeszcze raz.

– Musi mi pani uwierzyć, że nic mnie nie łączy z Alfredem Bendelinem. A już na pewno nie tożsamość, by tak rzec…

– Jak to nie? Przecież jest napisane czarno na białym: Alfred Bendelin, prywatny detektyw, St. Andrew Street 7C. Poniedziałki, środy i piątki od piętnastej do dwudziestej trzydzieści. Dyskrecja gwarantowana – wyrecytowała pani Bradbury i, o zgrozo, wyjęła z pękatej torebki podniszczony tomik o charakterystycznych czerwonych okładkach, tak jak się tego spodziewał Nick.

– No właśnie, docieramy do sedna sprawy – uśmiechnął się nerwowo. – Widzi pani…

Naprawdę nazywał się Nicholas Jones, Alfred Bendelin zaś nigdy nie istniał. Przyjaciel Nicka, autor poczytnych powieści detektywistycznych Rupert Marley, który w ciężkich studenckich czasach dzielił z nim skromną kawalerkę na St. Andrew Street, zyskawszy nieco rozgłosu dzięki innym książkom, bohaterowi nowej serii, Alfredowi Bendelinowi, kazał zamieszkać właśnie pod numerem 7… Nickowi trudno było ocenić, czy był to gest tkliwej nostalgii, czy czystej złośliwości, ale jeśli chodziło o to pierwsze, zdecydowanie wolałby, aby Rupert – skoro tak świetnie mu się teraz powodzi – postawił mu stek i kwartę ciemnego piwa.

Odkąd Alfred Bendelin „zamieszkał” na St. Andrew Street 7C, przysparzał Nickowi samych kłopotów. Doprawdy, aż dziwne, ile osób w tym mieście (Ha! Nie tylko w tym mieście! Przyjeżdżali do niego z całego hrabstwa!) pilnie potrzebuje pomocy prywatnego detektywa – i to właśnie Alfreda Bendelina. Potencjalni klienci walili drzwiami i oknami – niestety nie tylko w ustalonych przez Ruperta godzinach. Nick o każdej porze dnia i nocy mógł się spodziewać kolejnych odwiedzin. W zeszłym miesiącu tuż po północy wyrwał go ze snu pewien zrozpaczony mąż, który zaklinał Nicka na wszystkie świętości, aby ten niezwłocznie wyruszył do Chiserley w hrabstwie West Yorkshire, by przyłapać na małżeńskiej zdradzie jego żonę. Ponoć przebywała tam w odwiedzinach u siostry, ale mężowi właśnie tej nocy przyśniło się wszystko bardzo wyraźnie, więc gdyby pan Bendelin mógł jak najszybciej… Nickowi udało się dość łatwo przekonać rozgorączkowanego gościa, że najrozsądniejszym wyjściem z tej trudnej sytuacji będzie przemycie twarzy zimną wodą, łyknięcie porcji brandy i powrót do domu, a tam do łóżka. Nieszczęsny mąż po chwili przyznał mu rację i potulnie zastosował się do przynajmniej dwóch z jego rad. Nick pożegnał go bardzo miło i skierował na schody, uspokajająco poklepując po ramieniu i zaręczając, iż on osobiście bez zastrzeżeń wierzy w cnotliwość rzeczonej damy.

Niestety, nie wszyscy goście fikcyjnego pana Bendelina dawali się łatwo spławić. Nick musiał w nieskończoność przekonywać, że naprawdę nazywa się Jones („Jones… Taak, jasne. A we wtorki pewnie Smith, co?”) i nie ma zielonego pojęcia o łapaniu seryjnych morderców, poszukiwaniach zaginionych synów, rozwiązywaniu spraw kradzieży, sprzeniewierzeń, szantażu, wyłudzeń, pomówień, rozbojów, gwałtów, napaści i pogróżek. Bez cienia wstydu przyznawał, że nie potrafiłby wytropić nawet pośpiesznego do Dover na Charing Cross, a na widok krwi robi mu się niedobrze. Pokazywał swoje dokumenty, powoływał się na przyjaźń z tym draniem Rupertem – często na próżno. Nieraz wydawało się, że jego „klienci” tak samo desperacko chcą go przekonać, że jednak jest Alfredem Bendelinem, jak on ich, że zdecydowanie nim nie jest. Wielu z nich szybko dochodziło do wniosku, że jego głupia gierka z udawaniem Jonesa to po prostu niedelikatna forma wyłudzenia gotówki już na wstępie, więc pytali wprost, ile muszą zapłacić, by się zgodził być Bendelinem. I chociaż często zdarzało się to wtedy, gdy Nick mógł sobie pozwolić na obiad w postaci jednego śledzia i suchej bułki, uparcie odmawiał.

Nieco łatwiej szło z osobami nieśmiałymi lub takimi, które od samego początku nie były pewne, czy przychodzenie do prywatnego detektywa to dobry pomysł. Ci także nie wierzyli, gdy opowiadał im historię wspaniałego pomysłu Ruperta, ale odchodzili, przepraszając półgłosem za kłopot.

Wiele problemów sprawiali natomiast „klienci” majętni, nawykli do posłuszeństwa i pewni swoich racji.

Ci też zadawali więcej pytań i  zawsze – zawsze – komentowali bujną wyobraźnię Ruperta Marleya (prawdopodobnie zresztą podejrzewali, że Nick jest nie tylko Bendelinem, ale również Marleyem w jednej osobie). Otóż stworzony przez Ruperta bohater był zielonookim szatynem i odznaczał się imponującym wzrostem, wyraźną muskulaturą, mocno zarysowaną szczęką i  cynicznym uśmieszkiem, który zapewniał mu powodzenie wśród dam. Tymczasem pukając do drzwi mieszkania numer 7C, spragnieni profesjonalnej pomocy Bendelina desperaci nieodmiennie zastawali smukłego młodzieńca o  poczciwym obliczu i  lekko roztargnionym spojrzeniu. Co prawda miał ciemne włosy i zielonkawe oczy, ale zdecydowanie nie nadawał się na bohatera, który pracuje zarówno głową, jak i pięściami – prawdopodobnie gdyby się bardzo postarał, zdołałby wykręcić rękę małemu chłopcu albo podłożyć nogę staruszce. „Klienci” majętni nie omieszkiwali zwykle przynajmniej stwierdzić: „Cóż, myślałem, że jest pan nieco wyższy” i posłać mu spojrzenia pełnego rozczarowania i gorzkiej drwiny. Niestety, kolor oczu i włosów mimo wszystko się zgadzał, co wytrącało Nickowi kolejny argument z ręki.

Pragnąc się pozbyć tego drugiego rodzaju „klientów”, Nick musiał niekiedy zdradzać im swój zawód. A był – o ironio losu – policjantem. Jednakże jedyne zbrodnie, jakie badał, były związane z fałszerstwami. Służył jako asystent w stopniu młodszego aspiranta, ale zawsze myślał o sobie raczej jako o urzędniku, a jego praca nie obfitowała w emocje. Na wyjawienie tego faktu bogaci „klienci” reagowali dwojako – jedni wpadali w konfuzję („To znaczy… to dlatego udaje pan, że nazywa się Jones?”), a inni widzieli w tym potwierdzenie swoich racji („No wreszcie!”).

Ostatecznie – mimo wszelkich przekleństw dobrego wychowania – Nick potrafił poradzić sobie zarówno z „klientami” nieśmiałymi, jak i majętnymi. Jeśli sprawy, z którymi do niego przychodzili, wyglądały na poważne, podawał im nazwisko cieszącego się dobrą opinią inspektora pracującego w najbliższym komisariacie.

Teraz, siedząc naprzeciwko pani Helen Bradbury i  powoli zmierzając do zakończenia swych wyjaśnień, czuł, że należy ona do trzeciej grupy klientów. Jest po prostu stuknięta.

„Nicholas!” – natychmiast odezwał się w jego głowie surowy głos ciotki Aurelii. No dobrze. Ekscentryczna.

– …zatem rozumie pani, że nie mam tak naprawdę nic wspólnego z fikcyjnym bohaterem Alfredem Bendelinem, który nigdy nie istniał i na pewno nie mieszkał w tym domu – powiedział, uśmiechając się do niej z nadzieją.

Pani Helen Bradbury przez cały czas, kiedy mówił, nie odzywała się ani słowem i nie spuszczała z niego wzroku. Gdy zamilkł, zrobiła minę sugerującą, że teraz on powinien wykazać dobrą wolę i przestać się wygłupiać.

– Oczywiście, rozumiem – powiedziała z lekką urazą w głosie. – Tak naprawdę wcale mnie nie interesuje, jak się pan nazywa. Pewnie ma pan całą szufladę fałszywych paszportów. Cóż, taka praca. – Wzruszyła ramionami, jakby mu mimo wszystko wybaczała. – Dla mnie istotne jest tylko to, aby podjął się pan wyjaśnienia tej sprawy. Koszty nie grają roli. Oczywiście, będzie pan musiał pojechać ze mną. To znaczy, z nami. Moja siostra zaraz tu będzie. Ona wie więcej o całej tej okropnej sprawie…

Nick nie zdołał powstrzymać cichego jęku i aż złapał się za głowę. Siostra? Jeszcze jedna pani Bradbury w praktycznym płaszczu i paskudnych butach? Jeśli dorównuje gadatliwością Helen, we dwie na pewno przekonają go nie tylko, że jest Alfredem Bendelinem, ale też i carem Mikołajem II, i księciem Kentu. Musiał działać szybko.

– Pani Bradbury, nie zamierzam podejmować się żadnej sprawy. Nic i nikt mnie nie zmusi, żebym teraz wyjechał z miasta. Powtarzam: nic i nikt.

– Niech pan sobie nie żartuje, tu chodzi o morderstwo! – wykrzyknęła z oburzeniem.

– Choćby chodziło o dwa morderstwa i kradzież srebrnych sztućców, powiadam pani…

W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi.

– To moja siostra! – oznajmiła radośnie pani Bradbury i zanim Nick zdążył zaprotestować, zawołała wesoło: – Wejdź, Emmo! Śmiało, czekamy na ciebie!

Nick patrzył zdruzgotany, jak klamka się porusza, a drzwi zaczynają lekko uchylać. W końcu otwarły się na oścież, a Nick nagle wyprostował się na krześle, jakby ktoś z całej siły klepnął go w plecy.

Na progu stała, uśmiechając się niepewnie, najpiękniejsza istota, jaką kiedykolwiek widział.

* * *

Błogą ciszę poniedziałkowego poranka rozdarł ostry dźwięk telefonu. Rupert Marley skrzywił się i szybko sięgnął po słuchawkę.

– Tak? – powiedział nieco niewyraźnie i odchylił się do tyłu, by oprzeć się o poduszki sofy. – To ty, Nick? Strasznie dawno… – urwał i odsunął słuchawkę na bezpieczną odległość. Przez chwilę słyszał dalekie, stłumione okrzyki, ale były tak zniekształcone, że nawet nie starał się rozróżnić poszczególnych słów. Potem zapadła cisza. Rupert ostrożnie przyłożył słuchawkę do ucha.

– I co? Już się wykrzyczałeś? – upewnił się. – Na pewno? No to świetnie. To teraz możesz mi powiedzieć spokojnie i po kolei, o co chodzi. Tylko półgłosem, proszę cię. Mam doskonały słuch i wolę, żeby tak pozostało.

Rupert przez kilka minut słuchał Nicka w milczeniu, bawiąc się paskiem czarnego szlafroka, który miał na sobie. Szlafrok był naprawdę szałowy – z połyskującego matowo jedwabiu, solidnie wykończony i bardzo drogi. Zdecydowanie elegancki. Rupert bardzo żałował, że nie może pokazywać się w nim publicznie.

Nagle jakieś słowo wybiło go ze stanu leniwego otępienia, w jakim wysłuchiwał nieskładnej paplaniny Nicka.

– Co? Morderstwo? A to może być ciekawe – powiedział, ożywiając się nieco i prostując plecy. – Czekaj, czekaj, bo trochę się pogubiłem. Z tego, co mówisz, zrozumiałem, że to wszystko moja wina, że jakaś kucharka nie chce gotować zupy z dyni (nie wiem, czy ci wspominałem, że przepadam za zupą dyniową?), że jest jakaś piękna dziewczyna, że ktoś kogoś zamordował i że to wszystko moja wina. Jasne. Weź się w garść i gadaj po ludzku. Tak, jeszcze raz od początku. Nie, oczywiście, że słuchałem uważnie, ale jak ty opowiadasz, to… No, mów.

Tym razem Rupert naprawdę słuchał uważnie, gładząc w zamyśleniu swój nieogolony podbródek.

– Mhm, mhm… Dobra, chyba już mniej więcej widzę, w czym rzecz. I mówisz, że chcesz, żebym z tobą pojechał? A one o tym wiedzą? Aha…

Rupert rozejrzał się po zabałaganionym salonie. Nieład, który tam panował, był w bardzo dobrym guście – na puszystym dywanie leżały porozrzucane elementy wykwintnej męskiej garderoby, szczypce do lodu, złote spinki do mankietów i kilka garści monet, które wypadły z kieszeni, na stoliku piętrzyły się kryształowe kieliszki i butelki z kosztownymi trunkami, na niskiej ławie zaś, pośród przepełnionych popielniczek i  pustych miseczek królował wielki porcelanowy półmisek z niedojedzonym homarem. Rupert czuł, że może być dumny z tego bałaganu, ale mimo wszystko puste butelki i trup skorupiaka to nieodpowiednie towarzystwo dla człowieka pióra. Oczywiście mógł zadzwonić po sprzątaczkę, ale wtedy tak czy inaczej musiałby się ubrać, ogolić, rozsunąć kotary, otworzyć okno. A powietrze w mieście jest takie niezdrowe. Za to odpoczynek na wsi, nowe inspiracje… Przecież nawet luksus może się znudzić. Wstał nagle, przyciskając słuchawkę ramieniem do ucha, i zatoczył się. Tak, zdecydowanie ciężkie porto mu nie służy. Wieś, jarzyny, świeże jajka – to jest to. Mrugnął kilka razy powiekami, żeby pozbyć się zielonych rozbłysków, które wybuchły mu w głowie. Odwrócił się w stronę owalnego lustra w ciężkich ramach zawieszonego na ścianie za sofą i przyjrzał się krytycznie swojej twarzy, próbując ocenić rozmiar weekendowych spustoszeń. Hm… gdyby nie te cienie pod oczami... Wolną ręką uszczypnął się kilka razy w policzki i przeczesał palcami włosy. Może być.

– …tak, słucham. Dobra, Nick, zdecydowałem się. Jadę z tobą. Przyznam, że ostatnio brakuje mi natchnienia i przydałoby mi się kilka nowych pomysłów. No wiesz, jakieś ciekawe trupy. Nie, no oczywiście, że traktuję to poważnie – powiedział z  oburzeniem, posyłając jednocześnie swojemu odbiciu w  lustrze uwodzicielskie spojrzenie i podkręcając wąsa. – Będę u ciebie wieczorem – zapowiedział kategorycznie i odłożył słuchawkę, a potem uśmiechnął się do siebie szeroko, prezentując śnieżnobiałe zęby aż po dziąsła. Tak jest. Ten uśmiech zawsze działa. Bez pudła.

* * *

Nick odłożył słuchawkę, po czym zwiesił głowę i ukrył twarz w dłoniach.

Przez całą niedzielę zmagał się ze sobą. Rozsądek nakazywał mu zadzwonić do pani Bradbury i wszystko odwołać, póki się jeszcze dało.

To był idiotyczny i nieodpowiedzialny pomysł. Tak, wiedział to dobrze. Ale skoro już się zgodził, wydawało mu się, że jest skazany na brnięcie dalej w to szaleństwo. A poza tym…

Westchnął głęboko, ale nie brzmiało to aż tak dramatycznie.

Cóż, gdyby tylko nie wchodziło w grę oszustwo. Nick miał świadomość, że nie potrafi kłamać, że kiedy tylko próbuje, to sam daje znaki rozmówcy, że to blef. Gdyby próbował komuś opchnąć fałszywy diament, pewnie mrugałby przy tym znacząco i chichotał pod nosem. Po prostu nie poradzi sobie z tą sytuacją, sprawa od razu się wyda i jedyne, co mu z tego przyjdzie, to fakt, że zbłaźni się przed nią… Ale z drugiej strony – jeśli nie pojedzie, to pewnie nigdy już jej nie zobaczy. No ale wtedy przynajmniej zapamiętałaby go jako… Hm. No tak, trzeba przyznać, że ich pierwsze spotkanie nie wypadło najlepiej. Nick stał na środku pokoju zupełnie ogłupiały, z bezmyślnym uśmiechem, na którego wspomnienie teraz skręcał się z zażenowania, i  tylko potakiwał. Zupełnie nie pamiętał, o  czym mówiła pani Bradbury, ale zgadzał się na wszystko. Niebiańska istota sama mówiła niewiele, tylko uśmiechała się subtelnie, pewnie nie zdając sobie nawet sprawy, że jednym spojrzeniem udało jej się zamienić mózg zdrowego, rozsądnego młodego mężczyzny w ciepły budyń.

W końcu dotarło do niego, że panie chcą się pożegnać i wyjść. Wytrzeszczył oczy i zamachał bezradnie rękami, a z jego gardła wydobył się protestujący gulgot.

– Ma pan jeszcze jakieś pytania, panie Bendelin? – zapytała pani Bradbury z przychylnym uśmiechem. Wyglądało na to, że kiedy wszystko szło po jej myśli, była całkiem przyjemną osobą. Niestety w kwestii jej obuwia niewiele dało się w ten sposób zmienić.

Nick odetchnął kilka razy i spróbował się skupić.

– Mój przyjaciel, Rupert Marley... Czy mógłbym prosić… Czy to nie byłby kłopot… My, eee, tego, pracujemy razem i jego obecność na miejscu zbrodni… eee… kluczowa… Ogromne doświadczenie… – Znowu zamachał rękami i spojrzał błagalnie na panią Bradbury.

– Chciałby pan, żeby z panem przyjechał? – upewniła się. – Ależ oczywiście. To będzie ogromny zaszczyt gościć wielkiego pisarza… Panowie rzecz jasna pracują razem, mogłam się domyślić. Zupełnie jak Sherlock Holmes i doktor Watson, tak?

– Zupełnie – wymamrotał Nick.

– Doskonale, zatem ustalone. Oczekujemy panów we wtorek, panie Bendelin – oświadczyła Helen i mocno uścisnęła jego bezwładną dłoń.

– Proszę mi mówić Alfred – powiedział Nick zgnębionym głosem i odprowadził je do drzwi.

Teraz trudno mu było uwierzyć, że aż tak wtedy zbaraniał. Ale z drugiej strony – nawet nie musiał nic mówić, wystarczyło kiwać głową i sprawy same się ułożyły. Oczywiście, ułożyły się koszmarnie, ale jednak. W każdym razie nie musiał prawie wcale kłamać. Może jakoś to będzie, zwłaszcza jeśli będzie miał przy sobie Ruperta, który znakomicie opanował subtelną sztukę mówienia bliźnim nieprawdy.

Nick spróbował wziąć się w garść. Potrząsnął głową, wyprostował się, a potem sięgnął po telefon i wykręcił z pamięci numer.

– Mary? Tu Nick. Słuchaj, czy mogłabyś mi przygotować formularz urlopowy? Nie, będę dzisiaj w pracy, ale chciałbym to szybko załatwić… Mam sporo zaległego urlopu, a teraz taka piękna pogoda i… Nie, no na pewno przestanie padać. Jadę na wieś. Tak. Dzięki, skarbie. Mogłabyś jeszcze powiedzieć staremu, że chciałbym z nim dzisiaj pogadać? To świetnie. Ja będę za dwadzieścia minut. Kupię ci pączka po drodze. Na razie! – rzucił raźno do telefonu, po czym starannie odłożył słuchawkę, znowu zakrył rękami twarz i jęknął przeciągle.

* * *

Trzynaście dni wcześniej panna March wstała jak zwykle o siódmej i zaczęła dzień od filiżanki bardzo gorącej kawy ze śmietanką i łyżeczką brązowego cukru. Zawsze uważała, że biały jest ordynarny w smaku, natomiast gruby, pachnący melasą cukier trzcinowy o lekko dymnym posmaku przywodził jej na myśl słońce, rozgrzane drewno i dalekie egzotyczne kraje, o których tylko czytała.

Wypiła kawę przy stole w kuchni, bo stamtąd widziała przez okno swój sad. Poranek był chłodny, pomiędzy drzewami snuły się pasma wilgotnej mgły, a na liściach jabłonki rosnącej tuż przy domu widziała wyraźnie duże krople ciemnej, jesiennej rosy. Ogień już buzował w małym, kaflowym piecu z blachą, którego używała do gotowania, i w jasnej kuchni zrobiło się bardzo przytulnie. Panna March rozejrzała się z dumą i zadowoleniem po wyszorowanym do czysta pomieszczeniu. Kuchnia była urządzona w staromodnym stylu: bielone ściany, ciężkie sosnowe meble, drewniana, wypolerowana od chodzenia podłoga z małym czerwonym chodniczkiem na środku. Niektóre kobiety czerpią ogromną satysfakcję z urządzania kuchni, lubią często przestawiać kredensy i szafki, wstawiać nowe sprzęty i ulepszać wszystko w nieskończoność. Panna March nie lubiła. Wiele lat temu urządziła tę kuchnię dokładnie tak, jak chciała, i dopiero gdy wszystko było na swoim miejscu, odetchnęła z ulgą.

Panna March odstawiła pustą, ale wciąż ciepłą filiżankę do zlewu, przeciągnęła się i opatuliła ciaśniej miękkim szlafrokiem. Potem zatarła ręce, zerknęła jeszcze raz przez nicianą firankę na sad i poszła do łazienki.

Po śniadaniu upiekła maślane bułeczki nadziewane różaną konfiturą, które ułożyła na szklanej paterze na parapecie, a  potem w  wypełnionej ciepłym zapachem wanilii kuchni wypolerowała wszystkie sztućce. Nie było to zajęcie wymagające przesadnego skupienia, więc zatopiła się w rozmyślaniach. Być może wyglądała na nieco rozmarzoną, ale jej myśli dotyczyły spraw jak najbardziej przyziemnych. Panna March doszła do wniosku, że małej Jill przydałby się nowy sweterek. Oczywiście, Ann stara się jak może, ale przecież trzeba jej pomóc od czasu do czasu. Kiedy panna March odłożyła już sztućce do szuflady, poszła na górę i wspięła się po drabinie na stryszek. Tam również, podobnie jak w całym domu, panował idealny porządek. Szukając odpowiedniej wełny w wielkiej skrzyni, panna March oddychała głęboko, wciągając do płuc zapach suszonych ziół, których pęki były podwieszone na krokwiach. W końcu znalazła to, czego szukała: delikatną, kremową włóczkę i mały kłębek czerwonej. Jill uwielbiała czerwony i zawsze musiała mieć na sobie coś w tym kolorze, więc jeśli miała nosić ten sweter, trzeba było zrobić jakieś czerwone wróbki. Może motylki?

Panna March zeszła na dół, znalazła odpowiednie druty w koszu z przyborami do szycia i usiadła w bujanym fotelu w salonie. Przez następne dwie godziny nie ruszyła się z miejsca, szybko i zręcznie pracując błyszczącymi drutami. Miała taką wprawę, że wydzierganie sweterka dla małej dziewczynki mogło jej zająć najwyżej dwa dni. Bujany fotel skrzypiał cicho, kłębek kremowej włóczki podskakiwał w koszyku, a panna March słuchała tykania starego zegara.

Na obiad usmażyła sobie kilka racuchów i skończyła wczorajszą zupę z cukinii. Panna March była doskonałą kucharką i chociaż niektórzy dziwili się, że chce jej się gotować tylko dla siebie, zawsze przygotowywała pyszne, choć proste obiady, które jadała w salonie z serwetką równo rozłożoną na kolanach. Tego dnia obiad również udał się doskonale: racuchy były ciepłe i chrupiące, a zupa gęsta i kremowa.

Później panna March ucięła sobie półgodzinną drzemkę w swoim pokoju, a gdy wstała, wypiła mocną, czarną herbatę, zjadła jedną maślaną bułeczkę i znów zajęła się sweterkiem.

Kiedy nadszedł wieczór, zastanowiła się, czy nie powinna jednak wyjść dziś chociaż na mały spacer, ale przypomniała sobie kłęby wilgotnej mgły w sadzie i wzdrygnęła się. Nie, teraz, w październiku spacery nie są już takie przyjemne. A wrzesień był taki ciepły i słoneczny.

Panna March postanowiła, że to dobry dzień na stawianie pasjansa. Wyjęła z drewnianej szkatułki stare, sztywne karty o wygładzonych od dotyku rogach, które należały jeszcze do jej matki, usiadła przy stole w salonie i zaczęła je uważnie rozkładać. Stawianie pasjansów zawsze napawało ją dziwnym uczuciem spokoju i bezpieczeństwa. Uśmiechnęła się do znajomych twarzy figur; czasami wydawało jej się, że zna je lepiej niż twarze swojej rodziny na fotografiach. Jako dziecko uwielbiała się bawić tą talią, wymyślając różne historie o jasnowłosym, wąsatym Królu Kier i ślicznej Damie Pik o różanych policzkach. Zawsze jej się wydawało, że idealnie do siebie pasują.

Pasjans wyszedł na „nie”, ale panna March nawet już nie pamiętała, czy rzeczywiście chciała się czegoś dowiedzieć. Zresztą, nie wierzyła we wróżby.

Zebrała karty, potasowała je i odłożyła do szkatułki. Potem podeszła powoli do zabytkowego barometru, który wisiał przy komodzie.

DESZCZ.

Panna March spojrzała tęsknie na napis ZMIANA, jakby chciała siłą woli przesunąć wskazówkę na prawo.

Nagle zajęczała, najpierw cicho, potem trochę głośniej.

– Och, Boże, Boże… Niechże się coś w końcu wydarzy! Ja się tak strasznie, strasznie nudzę!

* * *

Panna March nie musiała długo czekać na spełnienie tego życzenia.

Już trzy dni potem, w piątek trzynastego października tuż po dziewiątej zapukała do niej Ann Hope.

– Dzień dobry, kochanie, właśnie miałam… – uśmiechnęła się do niej radośnie, otwierając drzwi, ale nagle urwała. Przyjrzała się bystrze twarzy młodej kobiety. – Coś się stało? Jesteś bardzo blada.

Ann skinęła głową.

– Przed chwilą był u mnie Ned. Podobno u Bradburych… kogoś zamordowali.

Panna March krzyknęła, przyciskając do ust kuchenną ściereczkę, którą wciąż trzymała w rękach.

– O Boże! Kto…? Czy Helen…?

– Nie, nie – powiedziała szybko Ann, kręcąc głową. – To ktoś obcy.

– Ktoś obcy? – zdziwiła się panna March. – Coś takiego. A właściwie skąd Ned o tym wie? – zastanowiła się.

– George poszedł rano do Bradburych, tam dowiedział się, co się stało, a potem wrócił do domu i powiedział wszystkim.

– Mówisz, że George poszedł tam rano – zamamrotała do siebie panna March. – Cóż, dziwna pora na zaloty… Och, przepraszam, kochanie – zreflektowała się, widząc udręczony wyraz twarzy Ann. – Więc co z tym morderstwem? Wiadomo coś więcej?

Ann wyglądała na jeszcze bardziej zakłopotaną. Kiwnęła niepewnie głową.

– Ned mówi… że znaleźli tylko głowę.

– Niesłychane! – wykrzyknęła pani March. – A co z resztą?

– Nie wiem – powiedziała Ann lekko zniecierpliwiona. – Przyszłam do ciebie, bo pewnie niedługo przyjedzie policja i będą wszystkich przesłuchiwać… Ja muszę iść do pracy, ale wezmę dziś dzieci ze sobą. Martwiłabym się, że ci tutaj przeszkadzają, no i… Boję się – przyznała Ann, przygryzając wargę.

Panna March spojrzała na nią z zatroskaniem i łagodnie poklepała ją po ramieniu.

– To naprawdę straszna, dziwaczna historia, ale nie sądzę, żebyś musiała bać się o dzieci. To na pewno nie ma z nimi nic wspólnego. Mówiłaś, że to jakiś obcy człowiek.

Ann westchnęła i nerwowo zaplotła palce.

– Ale oczywiście powinnaś je wziąć dziś ze sobą – dodała panna March. – Na pewno zrobi się zamieszanie i mogłyby się wystraszyć. A może wolałabyś się przenieść z dzieciakami na parę dni do mnie?

– Nie, dziękuję, nie trzeba – uśmiechnęła się słabo Ann. – Muszę już iść.

– Poczekaj, pójdę z tobą i odprowadzę was na przystanek. Tylko wezmę płaszcz i szal.

Panna March podbiegła do szafy stojącej w rogu przedpokoju i szybko zdjęła okrycie z wieszaka. Oczy błyszczały jej z podniecenia. Myślała teraz tylko o tym, czy jeśli w drodze powrotnej z przystanku pójdzie prosto do Agnes Hope, to zdąży przed Nedem. W Little Fenn plotki rozprzestrzeniały się tak szybko, że jeśli nie chciało się pozostać w tyle, trzeba było biec.

* * *

Rupert zapukał do drzwi swojego dawnego mieszkania dokładnie o dziewiętnastej, a kiedy Nick mu otworzył, od razu wyszczerzył się w złośliwym uśmiechu.

– Dobry wieczór, czy zastałem pana Bendelina? – zapytał radośnie.

– Bardzo śmieszne – mruknął Nick i nie bawiąc się w powitalne uprzejmości, wrócił do pakowania swojej walizki. Ostatecznie Rupert znał drogę i sam dobrze wiedział, gdzie jest herbata.

– Mój Boże, jak ja tu dawno nie byłem! – wykrzyknął pisarz, stając na środku małego mieszkanka i ciskając płaszcz na fotel. – No nie, dalej masz ten stary stół – ucieszył się i pogładził poplamiony atramentem blat. – Wiesz, to niesamowite…

– Co takiego? – burknął Nick, mocując się z zamkiem podróżnego nesesera.

– Kiedy tak patrzę na ten stół, na to łóżko, na rysy na ścianach… Wszystko mi się przypomina. Nasze dobre stare czasy. Tak jakby nic się nie zmieniło. Słowo daję, aż zrobiłem się głodny!

– Są sardynki w pomidorach. I parę kromek chleba. I musztarda. I słoik dżemu. I chyba trochę zielonego groszku, ale za to głowy nie dam.

– Hm, czyli rzeczywiście nic się nie zmieniło. Cóż, myślę, że daruję sobie ten groszek z musztardą, aż taki sentymentalny nie jestem. Ale co powiesz na pieczonego pstrąga w migdałach? Z cytrynką i sosem z zielonego pieprzu? Hm? Zapraszam cię. Jest taka mała knajpka niedaleko stąd…

Nick oderwał się od walizki i westchnął.

– Rupercie, myślę, że powinniśmy raczej porozmawiać tutaj, bez świadków. Potem możesz iść na kolację, jeśli chcesz.

Rupert spojrzał na niego z troską.

– Aż tak się martwisz tą sprawą? Daj spokój, powinieneś popatrzyć na to od jaśniejszej strony.

– To znaczy? – zapytał cierpko Nick.

– Przede wszystkim powiedz mi, jaka ona jest. Wysoka? Blondynka? Duże, hm, oczy? – Rupert uśmiechnął się szeroko.

– Nie będziemy teraz o tym gadać – prychnął Nick. – Musimy ustalić plan działania. Gdyby doszło do najgorszego…

– To znaczy do czego? Nick, doprawdy, uspokój się. Zachowujesz się, jakby to tobie odcięto głowę – biegasz dookoła pieńka, zamiast po prostu pogodzić się z sytuacją.

– Twoja wyszukana metafora jakoś nie podnosi mnie na duchu.

– No dobrze, trzeba nad tym trochę popracować – zgodził się Rupert. – Zatem jaki jest plan działania? Widzę, że się nie uspokoisz, dopóki się nie wygadasz.

Nick spojrzał na niego z oburzeniem, ale zostawił w spokoju walizkę i neseser, wstał, założył ręce za plecy i chodząc w kółko po mieszkaniu, zaczął wykładać założenia swojej strategii.

Rupert słuchał go z uprzejmym wyrazem twarzy, potakując od czasu do czasu.

Perora Nicka trwała około piętnastu minut i w tym czasie Rupert zdążył trzy razy przejrzeć się w lustrze, wyskubać jakieś paprochy, które przyczepiły mu się do rękawa, zjeść nieco zleżałą czekoladkę, którą znalazł na stole, przetrzeć swoje lśniące półbuty mankietem porzuconej na krześle koszuli Nicka, przymierzyć sobie jego nowy kapelusz i wyczyścić paznokcie końcem noża do papieru.

Kiedy Nick skończył swoją przemowę i spojrzał na niego wyczekująco (i nieco żałośnie), Rupert energicznie zatarł ręce i usiadł na fotelu.

– No cóż, to było bardzo ciekawe. Zrobiłeś się, mój drogi, bardzo wymowny. Trajkoczesz jak, nie przymierzając, twoja ciotka Adelajda.

– Tylko tyle masz mi do powiedzenia? – zazgrzytał zębami Nick. – Zresztą, przecież ty nawet nie poznałeś ciotki Adeli!

– Nie szkodzi, wystarczy, że mi opowiadałeś. A teraz słuchaj uważnie. Po pierwsze, naprawdę uważam, że nie masz się czym przejmować. Te miłe panie poprosiły cię tylko o konsultację, a ty rozpaczasz, jakby ktoś nagle kazał ci stanąć na czele Scotland Yardu. Potraktuj to jako wakacje – spędzisz czas w miłym towarzystwie, nakarmią cię porządnie, pooddychasz świeżym powietrzem i być może złapiesz jakiegoś mordercę. Sam miód. Po drugie, trzeba omówić kwestię mojego wynagrodzenia.

– Twojego czego? – Nick nie mógł uwierzyć własnym uszom.

– Wydaje mi się, że kiedyś powinieneś się wreszcie oswoić z tym słowem... na przykład na tyle, żeby porozmawiać o tym ze swoim szefem. Czy on wie, że jesteś na diecie groszkowosardynkowej? A zatem, za słusznie mi należne wynagrodzenie za towarzyszenie ci, wspieranie cię radą i dobrym słowem oraz użyczenie ci marki Rupert MarleyAlfred Bendelin uznaję pełne prawo do opisania tej historii i zgarnięcia wszystkich pochwał, niezależnie od tego, kto rozwiąże tę zagadkę.

Nick po raz pierwszy tego wieczoru serdecznie się zaśmiał.

– Niezależnie od tego, kto ją rozwiąże? Czyżbyś jednak wierzył w moje talenty detektywistyczne?

– Możesz mieć po prostu szczęście – powiedział spokojnie Rupert.

– A co jeśli to miejscowa policja złapie mordercę?

– Miejscowa policja? – żachnął się pisarz. – Chyba kpisz, mój drogi. W żadnej z moich książek policja nie rozwiązała samodzielnie sprawy tajemniczego morderstwa. Tak w ogóle to masz szczęście, że jadę z tobą. Przecież mam ogromne doświadczenie!

– W rozwiązywaniu zagadek, które ty sam wymyśliłeś? – zapytał z przekąsem Nick. – No dobrze. Zgadzam się na takie warunki, ale oczywiście będziesz musiał zmienić wszystkie nazwiska i tak dalej. Poza tym chciałem zauważyć, że to nie ja wypożyczam tożsamość Bendelina; to on mi ją ukradł, zajął mój dom, a teraz przejmuje moje życie! I przez kogo? Przez ciebie! Gdyby nie twój idiotyczny pomysł dokwaterowania mi tu tego cymbała, nie wpakowałbym się w tę kabałę!

– No tak, właśnie czekałem, kiedy sobie przypomnisz, że to wszystko moja wina. Daj spokój. Powinno ci to pochlebiać. A teraz pokaż, co tam zapakowałeś.

Rupert wstał, pochylił się nad otwartą walizką i bezceremonialnie zaczął w niej grzebać.

– Brązowa kamizelka, cztery białe półkoszulki, skarpety, para rękawiczek… – mamrotał. – Chcesz wziąć ten niebieski sweter? To bez sensu, przecież nie będziesz go nosił do oliwkowych spodni. Podaj mi ten bordowy, tak czy inaczej wyglądasz w nim dużo lepiej. Jesteś zbyt blady, żeby nosić niebieski. Co my tu mamy… O, nie, mój drogi, tej koszuli na pewno nie weźmiesz, w takiej samej pewnie pochowali króla Jerzego. Chusteczki, szalik, łyżka do butów… Myślisz, że tam nie mają łyżki do butów? Widzę, że nie wziąłeś paska do spodni, poszukaj go w szafie. Świetnie. A to co takiego? – zapytał, obracając w rękach małe pudełeczko.

– Zostaw to.

– Perły? – zdumiony Rupert podniósł głowę znad walizki. – Zamierzasz wziąć też jakąś garsonkę?

– Nie wygłupiaj się – Nick odebrał mu pudełko, zamknął je i wcisnął na dno walizki. – To perły po mojej matce. Nie chcę ich tu zostawiać, kiedy mnie nie będzie. Wiesz przecież, że te drzwi można wyważyć jednym kopnięciem.

– Przepraszam – powiedział zakłopotany Rupert. Dołożył na wierzch notes i neseser, które leżały na łóżku, przykrył je tabaczkowym blezerem, po czym szybkim ruchem zamknął walizkę, docisnął wieko i zapiął paski.

– Proszę, gotowe.

– Dzięki – mruknął udobruchany Nick. – Zawsze miałeś dobrą rękę do pakowania.

– Owszem. Uważam, że do tego pstrąga należy mi się za to kieliszek lekkiego chablis od Josepha Drouhina. Idziesz ze mną? Chyba już wszystko omówiliśmy?

– Tak, chyba wszystko. Ale wolę dziś zostać w domu i jeszcze pomyśleć nad tą całą sprawą. Idź sam i wypij moje zdrowie.

– No cóż, szkoda. To mógłby być miły wieczór. Zatem wyruszamy jutro rano? – zapytał Rupert, sięgając po swój płaszcz.

– Tak, jest pociąg do MoretoninMarsh o dziesiątej pięćdziesiąt z przesiadką, stamtąd pewnie złapiemy autobus do Batsford…

– Chyba żartujesz! Nie mam zamiaru tłuc się po prowincji rozklekotanymi autobusami. Ty byś mnie najchętniej chłopską furmanką powiózł. Jedziemy moim carltonem. Bez dyskusji.

– Sam nie wiem…

– Daj spokój. Będziemy potrzebować samochodu. Nie wiadomo, co się nam przydarzy. Może trzeba będzie kogoś ścigać? I co, wtedy też będziesz czekał na autobus? Poza tym naprawdę lepiej go mieć na wypadek, gdyby doszło do najgorszego…

– Chyba masz rację – ustąpił Nick. – Ale czekaj! – zawołał za zmierzającym do drzwi Rupertem. – Co to ma niby znaczyć: gdyby doszło do najgorszego?

– Gdyby miejscowa policja złapała mordercę i musiałbyś się sam postarać o następnego trupa, żeby móc zostać u boku swej lubej. Założę się, że to blondynka! – zawołał już w drzwiach, po czym nie czekając na reakcję Nicka, zaczął zbiegać po schodach, śpiewając głośno na melodię Gdym całusa Suzie skradł: „Nie słońcem jest ten proomień, coooo z oczu jej pada; / Czerwień jej warg ma odcień bledszy niż koralee, / Przy bieli śnieguuu pierś jej wydaje się śniaaadaaa, / Włos jej to włooos, nie w złocie wyrzeźbione faaleee! / Tooo mi wtedy pokazałaaa halkę z koronką, halkę koronką! / I krąglutkie kolanka!”.