Spis treści

Gdy na początku jest słowo, niech stanie się cisza

Mój wiersz

Dom Wschodzącego Słońca

Jeżeli

[Kochali Cię profesorowie]

Zdrobnienia

Zuzanna

Podróż służbowa

Podróż bez powrotu

Tępe nożyczki

Bang bang

Wąski kadr

Stan spoczynku

Miłość

Fundacja i łzy

Pamięć

Zrób mi dobrze

Bidony w mroku

Zawał #2

Alicja i jej króliki

Karnawał

Złe zakończenia

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Gdy na początku jest słowo, niech stanie się cisza

Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest. Miej odwagę patrzeć

na mnie z salomonowych wzgórz, znad partyjek

tryktraka. Między transmisjami huraganów, powodzi

i relacją live z trzystu i siedmiu plag

globalnej półkultury. Znad zagład wszechświata.

Pozwól mi rzewnie płakać przy słabych serialach i w

przerwach reklamowych między serialami i w

damskich przebieralniach i w kiblach na stacjach

benzynowych stawianych hojnie przez mojego ojca.

Nie pozwól mi spać w pociągach i się włóczyć

po manifestacjach, wiecach i ceremoniach, których

większość obojgu nam jakoś urąga.

Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest, miej w opiece koty

i psy ze schroniska. I nigdy więcej nie pozwól mu dzwonić.

Albo spraw, żebym więcej nie słyszała dzwonka.

Gdy na początku jest słowo, niech stanie się cisza.

Mój wiersz

Na nazwisko mam Podgórnik, nazywają mnie Marteczką

Rodzice, a koledzy mówią: Marti. Kochankowie czasem:

Martuś, może dałabym im dziecko, gdyby nie to, że są

Dla mnie dawno martwi.

Gdy się czyn popełni wredny, żaden glejt już niepotrzebny

Żaden ślubu akt

Żaden zgonu akt

Gdy się czyn popełni podły, pomagają tylko modły.

Urodziłam się w Sosnowcu, ale z serca jestem śląska

Rodzice w śląskiej chrzcili mnie katedrze.

Szkół wysokich nie kończyłam, ale pilnie się uczyłam

I na zabójstwach znam się całkiem biegle.

Mówią mi, że się puszczałam, ale ja po prostu spałam

W nie zawsze swoich hotelowych łóżkach.

No rzucajcie kamieniami w mój kurhanik z marzeniami

Którego bez wezwania nie opuszczam.

Prawdą jest, że raz zabiłam, we krwi dłonie umoczyłam

Lecz tu na ziemi uszło mi to płazem.

Do wszystkiego się przyznałam, przez sekundę żałowałam

I będę czynić tak za każdym razem.

Dom Wschodzącego Słońca

Na Śląsku stoi taki dom, co go wariackim zwą

Zielone pola tylko w krąg, a białe, gdy za mgłą

Mamusia ma księgową jest, niejeden zjadła czek

Wysyła puste SOS w dwudziesty pierwszy wiek

Mój tatuś stawia domy tu, swojego mu nie żal

Córeczce po kryjomu przesyła: chcesz, to pal

A bracik studia kończy, studiuje nie wiem co

I pisze, że ślub w grudniu, a rzeczywistość dno

Mamusiu, powiedz bratu, by nie szedł drogą mą

By się nie stawiał światu, bo kiedy gruchnie gong

Na Śląsku stoi taki dom, co go wariackim zwą

Więc bilet mu na pociąg wręcz i walizeczkę mą

Jeżeli

Jeżeli coś kochałam, to poważnie swój aparat

Korekcyjny, i ten fotograficzny.

Lubiłam przesiadywać nad gazetą z marca, z dala

Czytać deklaracje, myśleć inwektywy.

Jeżeli gdzieś jechałam, to jechałam hen nad wodę

Pociągiem lub rowerem, pożyczonym samochodem.

Jeżeli w coś wierzyłam, kolektywnie nazywaliście

To: mrzonką, Marzanny nie topiłam, sama nie wiem

Skąd to błocko i ta glina na kaloszkach, którą suszy

Dobre słonko.

Jeżeli czyjąś byłam, to nie mamą i nie żonką.

Ale siostrą – tak.

MARTA PODGÓRNIK: Mordercze ballady

ZDJĘCIE • Elżbieta Lempp

REDAKCJA • Artur Burszta

KOREKTA • Anna Krzywania i Joanna Mueller

OKŁADKA, SKŁAD I PROJEKT TYPOGRAFICZNY • Artur Burszta

Copyright © by Marta Podgórnik, 2018

Copyright © by Elżbieta Lempp, 2018

Copyright © by Biuro Literackie, 2018

BIURO LITERACKIE

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65125-81-1

SKŁAD WERSJI ELEKTRONICZNEJ • Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl