Bella Swift

Mopsik, który chciał zostać jednorożcem

Przetłumaczyła Ewa Kleszcz

Tytuł oryginału: The Pug who wanted to be a Unicorn

Tłumaczenie: Ewa Kleszcz

Redaktor prowadzący: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Justyna Żebrowska

Korekta: Anna Fac-Biedziuk

© Copyright for text by Orchard Books, 2018

© Copyright for illustration by Orchard Books, 2018

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o. o., Warszawa 2020

All rights reserved

Wydanie I

Pierwsze wydanie: Orchard Books

An imprint of Hachette Children’s Group Part of The Watts Publishing Group Limited

Carmelite House

50 Victoria Embankment

London EC4Y 0DZ

An Hachette UK Company

www.hachette.co.uk

www.hachettechildrens.co.uk

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-280-7285-5

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl, www.gwfoksal.pl

Spis treści

- Dedykacja

- Prolog

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Ze specjalnymi podziękowaniami dla Anne Marie Ryan, Niny Jones i Artful Doodlers

Prolog

Peggy, suczka rasy mops, pokręciła małą pupą i przytuliła się mocniej do swoich braci i sióstr. Piątka szczeniąt drzemała u boku swojej mamy, skupiona w puszystą plątaninę łapek i podwiniętych ogonków. Peggy westchnęła z rozmarzeniem i potarła czarnym noskiem miękką jasnobrązową sierść mamy.

Nagle mama wstała i szturchnęła szczeniaczki pyskiem, żeby się obudziły.

– Ej! – zaskomlił Pablo, brat Peggy. – Ja spałem!

Ziewając, szczeniaczki chwiejnie stanęły na nogach.

– Dziś jest bardzo ważny dzień – oznajmiła mama, patrząc na swoje dzieci wielkimi brązowymi oczami pełnymi miłości. – Każde z was trafi do swojego domu.

– A teraz nie jesteśmy w domu? – zapytała zdziwiona Peggy.

– Macie już dwanaście tygodni – wyjaśniła mama łagodnym głosem. – Przyjdą po was nowi opiekunowie i zabiorą do waszych przyszłych, stałych domów.

Peggy popatrzyła na mamę zdumiona. Jej pomarszczone czoło pokryło się jeszcze większą liczbą fałdek. Stały dom? Co to takiego?

– Nie martwcie się, maluszki – uspokajała swoje pociechy mama. – Na każdego psa czeka idealny opiekun. Jestem pewna, że wszystkie znajdziecie szczęście w swoich nowych domach.

SIORB! SIORB! SIORB! Mama zaczęła czyścić pyszczek Peggy szorstkim różowym językiem.

– Maaaaaamo! – zaprotestowała suczka, próbując uciec.

– Nie wierć się – skarciła ją mama. – Chcę, żebyś wyglądała jak najlepiej. – Liznęła Peggy po raz ostatni, po czym zajęła się myciem jej siostry Polly.

Gdy wszystkie szczeniaczki miały już czystą sierść, mama spojrzała na nie z dumą.

– No proszę! Teraz już jesteście gotowe na spotkanie z nowymi opiekunami.

– Mam nadzieję, że mój będzie miał duży ogród! – zawołał Paddy, brat Peggy, dysząc z przejęciem.

– A ja mam nadzieję, że mój będzie mi dawał mnóstwo przysmaków – zaszczekała Pippa, najbardziej zachłanna z całego rodzeństwa.

– Najważniejsze, żeby mój lubił ucinać sobie drzemki – stwierdził Pablo i ziewnął. Wyciągnął przed siebie przednie łapy i wypiął zadek do góry.

– A ty, Peggy? – zapytała mama. – O jakim opiekunie marzysz?

Peggy zastanawiała się przez chwilę. Miło byłoby mieć ogród i dostawać różne smakołyki. Ale było coś, czego Peggy pragnęła najbardziej na świecie.

– Mam nadzieję, że mój opiekun będzie mnie kochał.

Mama Peggy z czułością popatrzyła na swoje szczeniaczki. W jej oczach zalśniła miłość.

– Tego chcę dla was wszystkich, maluszki.

Rozdział pierwszy

KLIK!

Oklapnięte czarne uszka Peggy uniosły się, gdy tylko usłyszała odgłos klucza obracającego się w zamku. Ten dźwięk mógł oznaczać jedno – wróciła jej opiekunka!

– Jest już w domu! – zawołała Peggy i zaczęła gorączkowo biegać wokół szarej kotki, która wygrzewała się w plamie słońca na podłodze. Pacnęła ją łapą w nos. – Obudź się, Misha! Nasza pani wróciła!

Kotka uniosła lekko powieki, spod których wyłoniły się dwa cienkie paski zielonych oczu.

– Wielkie mi rzeczy – syknęła, po czym odpędziła mopsika machnięciem łapy zakończonej ostrymi pazurami.

„Ups”, pomyślała Peggy. Mieszkała z Mishą i ich opiekunką Suzanne już od dwóch miesięcy, ale ciągle zapominała, jak marudna bywa kotka, gdy ktoś ją obudzi. A właściwie to cały czas była marudna. W przeciwieństwie do Peggy Misha nie miała nic przeciwko temu, że opiekunka zostawiała ją w pustym domu na wiele godzin.

– Kto ostatni przy drzwiach, ten zgniłe jajo! – zaszczekała suczka i popędziła do drzwi wejściowych, ślizgając się po wypastowanej podłodze.

WIU! Łapki jej się rozjechały i wylądowała na pupie. PAC! Wpadła na drzwi dokładnie w momencie, gdy elegancka pani w drogiej kreacji akurat je otwierała. Kobieta odstawiła wypchane zakupami torby na podłogę, a Peggy niezdarnie podniosła się z ziemi.

– Dzień dobry! – zaszczekała, próbując zwrócić na siebie uwagę Suzanne. – Chcesz się pobawić? – Zaczęła biegać wokół nóg opiekunki, aż zakręciło się jej w głowie.

– No cześć, kochanie! – zawołała kobieta do telefonu dociśniętego do ucha. – Spotkajmy się tam za pół godziny.

„Jupi!”, pomyślała Peggy. Wyglądało na to, że zaraz wyjdą z domu!

Peggy uwielbiała chodzić na spacery. Cóż, tak naprawdę to nie było chodzenie, bo przez większość czasu musiała siedzieć w torebce Suzanne. Żałowała, że nie może się porządnie wybiegać, miała jednak zbyt krótkie nóżki i ledwie nadążała za długimi krokami opiekunki. Mogła przynajmniej wyglądać z torebki i podziwiać świat wokół – ptaki szybujące w powietrzu, przejeżdżające samochody i dzieci śmigające na hulajnogach.

– Możemy już wyjść? – zapytała błagalnie swoją panią. – Proszę, proszę, bardzo grzecznie proszę!

Do przedpokoju wkroczyła Misha, majestatycznie poruszając ogonem.

– Kiedy wreszcie wbijesz sobie do tej pomarszczonej głowy, że ludzie nie rozumieją ani słowa z tego, co mówisz? – zapytała.

Peggy zignorowała kotkę. Zaszczekała jeszcze głośniej i zaczęła wdrapywać się na nogi opiekunki.

– Cicho, Peggy – skarciła ją Suzanne, przyciskając palce do skroni. – Od tego ujadania boli mnie głowa.

Misha otarła się o nogi opiekunki i zamruczała cichutko. Rzuciła współlokatorce triumfalne spojrzenie, gdy kobieta pochyliła się, żeby ją pogłaskać.

Peggy zaskomliła smutno, więc na pocieszenie Suzanne poklepała ją energicznie po głowie. Piesek poczuł łaskotanie w nosie, gdy dotarł do niego zapach kwiatowych perfum. A PSIK! Peggy kichnęła, a jej ślina rozprysnęła się na butach opiekunki. Ups!

– Blee – skrzywiła się Misha, potrząsając wąsami. – Psy są po prostu obrzydliwe. – Wystawiła języczek i zaczęła dokładnie myć futerko.

– Fuj – wzdrygnęła się Suzanne. – Lepiej pójdę się przebrać. – Chwyciła torby z zakupami i skierowała się do sypialni.

Peggy ruszyła za nią. Gdy wpadła do pokoju, szybko zauważyła interesujący przedmiot wystający spod łóżka. Chwyciła but na wysokim obcasie i zaczęła go żuć. Lakierowana skóra skrzypiała jej w zębach.

– Ej! – krzyknęła Suzanne. Złapała za but i zaczęła go mocno ciągnąć.

„Hurra! – pomyślała Peggy. – Zawody w przeciąganiu buta!” Jeszcze mocniej zacisnęła zęby i pociągnęła.

Ale jej opiekunka była silniejsza. Szarpnęła tak gwałtownie, że Peggy musiała wypuścić but z pyska. Suzanne przewróciła się do tyłu i wylądowała na torbach z zakupami.

– Wygrałaś! – zaszczekała Peggy i polizała swoją opiekunkę po twarzy, żeby jej pogratulować.

– To moje ulubione buty! – krzyknęła kobieta, odpychając szczeniaczka.

– Moje też! – ucieszyła się Peggy. To miłe, że miała coś wspólnego ze swoją panią!

Suzanne wstała, złapała torebkę i ruszyła do wyjścia.

– Zaczekaj! – zawołała Peggy i pognała za opiekunką. – Nie zapomnij o mnie!

TRZASK! Drzwi zamknęły się jej tuż przed nosem i Peggy została sama. Znowu.

– Pobawisz się ze mną, Misha? – zapytała z nadzieją.

– Chciałabyś! – prychnęła kocica, zwinęła się w kłębek na poduszce i zamknęła oczy.

Peggy westchnęła. Wiedziała, że miała dużo szczęścia, trafiając do Suzanne. Dostała od swojej pani legowisko z aksamitnymi poduszkami i różnokolorowe błyszczące obroże, po jednej na każdy dzień tygodnia. Do tego posiłki jadła ze lśniącej złotej miski. Ale jej opiekunka nigdy nie miała czasu, żeby się z nią bawić. Peggy coraz częściej tęskniła za braćmi i siostrami.

Oparła łapy na zagłówku białej sofy, przycisnęła nos do szyby i wyjrzała na świat skąpany w zimowym słońcu. Zobaczyła sympatycznego psa, który węszył w sąsiednim ogrodzie.

– Hej, hej! – zaszczekała. – Chcesz się ze mną pobawić?

Ale pies nie usłyszał jej wołania przez zamknięte okno.

– Niech będzie – zadecydowała w końcu Peggy. – Pobawię się sama ze sobą.

Zajrzała do kuchni i skubnęła trochę karmy. Na podłodze koło miski leżała sterta gazet. Zobaczyła zdjęcie wesołego mężczyzny z wielką białą brodą. Miał na sobie czerwony strój i wyglądał bardzo sympatycznie. „Założę się, że on lubi się bawić”, pomyślała Peggy.

Trąciła stos nosem i przewróciła go. Gazety rozsypały się po podłodze. Peggy zaczęła przewracać strony łapami i oglądać zdjęcia. Te ze zwierzętami podobały się jej najbardziej.

– Ej! Można prosić o odrobinę prywatności? – syknął ktoś za jej plecami.

Wystraszony piesek podniósł łebek znad gazety. Misha stała w kuwecie po drugiej stronie kuchni, piorunując ją wzrokiem.

– Przepraszam! – zaskomliła Peggy. Zawstydzona szybko uciekła z pomieszczenia, a po drodze przewróciła jeszcze swoją miskę z wodą. CHLUP! Suczka była zupełnie mokra. Przebiegła cały przedpokój, zostawiając za sobą mokre ślady łap.

„Lepiej się wysuszę”, pomyślała. Otrząs- nęła się, rozpryskując krople wody po całym salonie. Potem kilkakrotnie przeturlała się po sofie, aby wytrzeć sierść o puchate poduszki. Przypominało to trochę zabawę z braćmi i siostrami. Skoczyła na poduszkę i zaczęła się z nią siłować, tak jak kiedyś na żarty walczyła z Paddym i Pippą.

– Grrrr – zawarczała, zaciskając zęby na miękkim materiale.

TRACH! Poduszka pękła, a chmura białych piór wzbiła się w powietrze. Peggy zeskoczyła z sofy, aby spróbować któreś złapać. Nie udało jej się, za to przewróciła wazę. BRZDĘK! Naczynie rozbiło się o podłogę. Szkło było wszędzie.

Ups! Suczka nie chciała pokaleczyć sobie łapek, więc wgramoliła się z powrotem na sofę i usiadła idealnie na pilocie do telewizora. KLIK! Ekran zajaśniał i po chwili pojawiło się na nim najpiękniejsze stworzenie, jakie Peggy kiedykolwiek widziała – biały konik ze lśniącym tęczowym rogiem i z powiewającą brokatową grzywą. Wzbił się w powietrze, machając kolorowymi skrzydłami, a z głośników popłynęła piosenka:

Jestem Brylantynka, słodka jak landrynka.

Rożek mam magiczny i ogonek śliczny.

Nieważne, kim jesteś, zawsze sobą bądź

albo zostań jednorożcem i na tęczę wsiądź!

Peggy nie mogła oderwać wzroku od ekranu telewizora. Brylantynka była wspaniała! Jej magiczny róg spełniał życzenia: sprawiał, że kwiaty rosły, chmury zamieniały się w watę cukrową, a niebo przecinała zjawiskowa tęcza!

Gdy program dobiegł końca, Peggy wtuliła się w miękką poduszkę i przymknęła oczy. „Brylantynka jest taka fajna”, pomyślała i zapadła w sen. Mały mopsik długo śnił o pięknych jednorożcach fruwających po niebie.