Maria Guzik

Moje wspomnienia

Praca w szkole

© Maria Guzik, 2016

© Martyna Niemczyk, projekt okładki, 2016

Moje wspomnienia są fragmentami już wydanych książek i tej ostatniej, jeszcze niepublikowanej, dotyczące pracy w szkole.

ISBN 978-83-65236-87-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Moje wspomnienia

2. Moje szkolne wspomnienia

3. O maltretowanej dziewczynce

4. Śmierć Wojtka

5. Ostatnia deska ratunku

6. O pewnej nauczycielce matematyki oraz…

7. Dalszy ciąg wspomnień…

8. Inne fragmenty…

Moje szkolne wspomnienia

Praca w szkole była samodzielna i mnie, indywidualistce, bardzo przypadła do gustu. Musiałam tylko poradzić sobie ze współpracownicą, która niewiele robiąc, powtarzała: nadgorliwość jest gorsza niż faszyzm.

Pracę podzieliłam na dwa etapy: przed rokiem 2000 i po 2005 roku, gdy wróciłam z Włoch. Ciekawe moim zdaniem jest porównanie, jak się to ma do transformacji ustrojowej w naszym Kraju, bowiem przed i po systemowych przemianach pracowałam w tej samej osiedlowej szkole. Było w niej w szczytowym okresie 2200 uczniów. Na Ustroniu i Prędocinku mieszkało dużo inteligencji. Ich dzieci, ale nie tylko, zdobywały laury w licznych konkursach i olimpiadach. Szkoła miała bardzo dobrą markę. Jakie miejsce w rankingu? Wydaje mi się, że wtedy takowych nie było. Wiem tyle, że dzieci, które zdobyły u nas podstawy wykształcenia, zasilają całą Unię Europejską a nawet Amerykę w fachowców i w ogóle w wartościowych ludzi.

W tamtych czasach spotykałam też wiele biednych, brudnych i zaniedbanych dzieci. Zdarzało się nawet kilkaset przypadków wszawicy. Dobrze pamiętam dzień, kiedy nauczycielka ze świetlicy przyprowadziła mi dziecko, które rozsiewało wokół siebie wszy. Mimo, że nie było to moim obowiązkiem, szybko się nim zajęłam. Był w apteczce zalecany wtedy Delacet i zrobiłam prędko czepiec. Dziewczynka miała włosy, które prawie pasowały do opisu „plica polonica”, czyli kołtun polski. Ręcznik, który służył do zabiegu był czarny od insektów. Muszę się pochwalić, że zanim w roku 2000 na pewien czas odeszłam ze szkoły, zdobyłam środki (były one już skuteczniejsze — z Zachodu) i rozniosłam je po środowiskach. W ten sposób przyczyniłam się do zlikwidowania ostatnich, jak mi się wydawało, stu przypadków wszawicy.

Darmowy fragment

O maltretowanej dziewczynce

Darmowy fragment

Śmierć Wojtka

Darmowy fragment

Ostatnia deska ratunku

Darmowy fragment

O pewnej nauczycielce matematyki oraz…

Darmowy fragment

Dalszy ciąg wspomnień…

Darmowy fragment

Inne fragmenty…

Darmowy fragment