Grażyna Czarnecka

Moje wiersze i Obrazy

Tom2

© Grażyna Czarnecka, 2024

Ilustracjami w tej książce są obrazy namalowane przez autorkę. Kolejny tomik wierszy powstawał przez ostatnie dwa lata. Trudny czas pandemii odcisnął piętno na życiu każdego człowieka. Niektóre z wierszy będą przypominały nam jak wtedy było i co czuliśmy. Książka jest zbiorem wierszy o różnej tematyce i tworzą one artystyczny nieład. Obrazy natomiast malowane były przez ostatnie kilka lat i ich zdjęcia stanowią kolorowy dodatek do wierszy.

ISBN 978-83-8369-582-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Moje wiersze i Obrazy

2. Poezja

3. Zwierciadło

4. Wojownik światła

5. Świat podzielony

6. Wojownik

7. Prawda

8. Małe istoty

9. Analiza to schiza

10. Nasza Biblioteka

11. Woda

12. Kocia Logika

13. Mops

14. Biegacz

15. Człowiek

16. Fałsz

17. Refleksja

18. Bezcenny Dar

19. Cisza

20. Ona

21. Słowo

22. Król Covid

23. Moje wiersze

24. Prostota

25. Jam Jest

26. Mój kwiat

27. Zmartwychwstały

28. Dmuchawce

29. Wiersze pędzlem malowane

30. Kto śmie oceniać mnie

31. Nie ocali cię nikt

32. Biegniesz przez życie

33. Ogród pełen marzeń

34. Cztery pory roku

35. Dwa światy

36. Oko Boga

37. Sen

38. Znad jeziora

39. Punkt widzenia

40. Myślę więc jestem

41. Pałac

42. Wibrujesz

43. Dla przyjaciółki

44. Tęsknota

45. Festina Lente

46. Słowa

47. Posłowie

Grażyna Czarnecka — Artystka, poetka, malarka

Poezja

Kiedy zajrzysz w głąb siebie,

To ją znajdziesz na pewno.

Mieszka w Tobie,

Gdzieś w duszy schowana.

Tam gdzie miłość, wrażliwość,

Gdzie współczucie,

Gdzie tkliwość,

Tu poezja cicha zapomniana,

Czeka, by w pięknie słowa

Ubrać piękne uczucia,

Ubarwić szare dni,

Spełnić najpiękniejsze sny.

Bo gdy spojrzysz poezji oczami,

To piękny będzie świat,

I dobro tu zakróluje,

Na kolejne tysiąc lat.

Zwierciadło

Otacza Ciebie rzeczywistość szara,

Wciąga codzienny niezagłębiony mrok.

Gdzieś już zanika w dobro ludzi wiara,

Gdzieś nad przepaścią stoisz już o krok.

Wtem przypominasz sobie

— Mam nadzieję

na lepsze jutro w sercu

moim tkwi,

Do walki ciało i ducha rozgrzeje,

Z miłością, wiarą

w piękne lepsze dni.

Roztaczaj światło, które nosisz w sobie,

Rozświetlaj ludziom szary, smutny świat.

Bliski Ci będzie napotkany człowiek,

Z miłością w sercu, jak siostra

Czy brat.

Wojownik światła

Idziesz przez życie,

Brniesz często pod górę.

Chodź czasem z górki zdarzy się.

Wstajesz o świcie, myśli ponure,

Świat taki szary wydaje się,

Lecz wciąż przy życiu,

Wiara cię trzyma,

Że jutro lepszy będzie dzień.

Pokonasz troski dnia codziennego,

I najpiękniejszy spełni się sen,

Sen o cudownej nowej ziemi,

Gdzie nie ma chorób, wojen i zła.

Światło tam ciemność pokonało,

Wojownik światła to ty i ja.

Walczę codziennie po jasnej stronie,

By światło rozjaśniło mrok.

Miłość bliźniego w mym sercu płonie,

A do zwycięstwa już tylko krok.

Świat podzielony

Świat podzielony w iluzji tonie,

Walczy i płonie.

Jego połowa, co mediom wierzy,

Z prawdą się mierzy.

Płyną z ekranów,

Z głośników słowa,

Co niszczą serca,

I mądra głowa,

Co ich nie słucha.

Swej duszy ufa.

Wojownik

Bądź wojownikiem,

Niech twym orężem będą słowa.

Zwyciężą tłumy,

Niech piękna mowa

Wychodzi z ust twych,

Niech serca rozgrzewa.

Serca do boju

Z niewidzialnym wrogiem,

Co walczy strachem,

W umysłach go zasiewa.

Zwątpienie w odwagę

W miłość braterską zamieniaj.

Śpiących obudzi,

Niech słowa łączą

Podzielonych ludzi.

Prawda

Przemów albo zamilknij,

Mów teraz,

Mów, póki ktoś chce słuchać.

Niech tajemnice

Zostaną odkryte,

Lub na zawsze skryj je

W Twoim sercu.

Małe istoty

Małe istoty

Świata ciekawe,

Blaskiem płonące,

Oczy niewinne.

Wciąż, by poznawać

W głąb tajemnice,

W pytania zbrojne,

Ciche, spokojne.

Piękne i chłodne,

Wchłaniają wiedzę,

Sztuki wciąż głodne.

Analiza to schiza

Chcę dziś być pierwszy,

Mówi najdłuższy wiersz z wszystkich wierszy.

To ja chcę być pierwszy,

Mówi biały.

Choć dziś zrymował mi się cały.

Pierwszy niech będzie sylabiczny,

Bo taki stały, synchroniczny.

Toniczny jednak akcent

I rytm ma jednakowy.

Więc może to on pierwszy

Ma wyjść z mojej głowy.

A może jednak wiersz graficzny,

Lub wolny i nieregularny, stychiczny.

Sama już nie wiem, bo powiem szczerze,

Dla mnie wiersz wierszem pozostaje.

Jaki by nie był, i tak on z serca wypływa,

I obojętnie, jak się go nazywa.

Nasza Biblioteka

Przestrzeń tajemnicza, gdzie szeptem stronic

Wiedza płynie jak rzeka,

Miejsce pełne skarbów, w regułach ukryte światy, bez granic,

W zasięgu każdego człowieka.

Tam, gdzie milczenie muzyką,

A słowo klejnotem lśniącym,

Gdzie każdy może być poszukiwaczem prawdy i rad.

To miejsce kultury, mądrości,

Gdzie czas płynie inaczej,

Tam, gdzie są książki, pełniejszy jest świat.

Tu kryją się słowa,

Jak skarby ukryte w kapsułach czasu,

Gdzie dusza człowieka odkrywa swój los.

Biblioteka — świątynia wiedzy, pełna pięknych treści.

Tu każdy może być bohaterem historii,

W magicznym świecie literackich opowieści.

Woda

Woda — czysta jak łza, substancja wspaniała,

Dla każdej istoty pragnącej ochłody.

Dla roślin i zwierząt niezbędną się stała,

niezwykła moc życia, w każdej kropli wody.

Dla rolników woda, w ich codziennym trudzie,

Towarzyszem wiernym i nieocenionym,

By chleb na swym stole mieli wszyscy ludzie.

Esencją życia, skarbem jest niezastąpionym.

Błękitna i pełna magii jest dla wszystkim darem,

Nawet dla poetów, którzy jej piękno oddają,

Inspiracją, mocą niezwykłą, ważną ponad miarę.

Niesie życie, tam, gdzie nadziei już ludzie nie mają.

Woda nie tylko dla pstrąga,

Lecz dla każdego z nas,

Cenniejsza niż złoto — bezcenna,

Jak życie, miłość i czas.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.