Copyright © Bear Grylls 2001, 2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011

Translation copyright © Wydawnictwo Pascal 2011. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment niniejszej publikacji nie może być reprodukowany, przechowywany, bądź rozpowszechniany w żaden sposób (w formie elektronicznej, mechanicznie, kserograficznie lub w jakiejkolwiek innej postaci) bez uprzedniej zgody wydawcy.

Tytuł: Misja przetrwanie: Piaski skorpiona

Tytuł oryginalny: Mission Survival: Sands of the Scorpion

Autor: Bear Grylls

Tłumaczenie: Arkadiusz Belczyk

Redakcja: Maria Białek

Korekta: Dorota Dąbrowska

Projekt graficzny okładki: Panczakiewicz Art.Design

Opieka techniczna: Wioletta Kanik

Redaktor prowadzący: Agnieszka Marekwica

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Zdjęcie na okładce: Discovery (s. 4; okładka przód), Dreamstime.com (ilustracja; okładka)

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2014

ISBN 978-83-7642-516-0

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

O Autorze

Bear Grylls od zawsze kocha przygody. Alpinista, odkrywca, ma czarny pas w karate. Przeszedł szkolenie w brytyjskich oddziałach specjalnych SAS, gdzie nauczył się sztuki przetrwania. W wieku 21 lat przeżył ciężki wypadek podczas skoku spadochronowego – złamał kręgosłup w trzech miejscach. Mimo to po dwóch latach rehabilitacji zrealizował swe dziecięce marzenie i jako najmłodszy Brytyjczyk w historii stanął na szczycie Mount Everestu. Wyczyn ten odnotowano w Księdze rekordów Guinnessa. Jest znany dzięki swym fascynującym wyprawom oraz z programu telewizyjnego Szkoła przetrwania prezentowanego na kanale Discovery Channel.

Dedykacja

Mojemu najmłodszemu synowi
Huckleberry’emu,
trzeciemu z najwspanialszych
małych muszkieterów.
Uwielbiam cię.

Tatuś

Rozdział pierwszy

Koła samolotu uderzyły o asfalt pasa startowego. Beck Granger poczuł gwałtowne szarpnięcie do przodu, gdy zadziałały hamulce. Maszyna przeszła na ciąg wsteczny, zadrżała, silniki ryknęły, by po chwili nagle ucichnąć. Samolot skręcił i wolno przejechał na pas do kołowania.

Chłopiec opadł na oparcie i odetchnął głęboko. Po ostatnich przygodach na Alasce wciąż trudno mu się było odprężyć podczas lotu.

Wuj Al, siedzący po drugiej stronie przejścia, spojrzał na Becka, uśmiechnął się i uniósł brew. Dobrze wiedział, co się działo w głowie nastolatka. Sam przecież omal nie zginął w katastrofie, którą chłopiec wciąż przeżywał w myślach. Beck napotkał jego wzrok i też podniósł brew.

Fotel po lewej stronie, przy oknie, zajmował jego przyjaciel Peter Grey.

– Zobaczmy, jak to wygląda!

Zanim Beck zdążył go powstrzymać, Peter pociągnął do góry zasłonkę, którą wcześniej opuścili, by w czasie lotu nie przeszkadzał im blask słońca. Do kabiny wdarło się jaskrawe światło Sierra Leone.

– Auuu! – Peter szybko opuścił zasłonkę i uśmiechnął się półgębkiem do Becka. Okrągłe okulary przysłaniały jego szeroko otwarte oczy. – No to dolecieliśmy.

– No – potwierdził Beck.

– Zaczekaj...

Peter otworzył torbę i zaczął w niej grzebać. Beck przewrócił oczami, gdy przyjaciel wyjął swój największy skarb – supernowoczesną kamerę cyfrową, którą dostał w prezencie na urodziny. Mógł nią zarówno kręcić filmy, jak i robić zdjęcia. Peter odsunął zasłonkę, tym razem ostrożnie, i przyłożył kamerę do szyby.

– Popatrz, mamusiu – Beck rzucił piskliwym, podekscytowanym głosem małego dziecka. – Zrobiłem zdjęcie jeszcze jednego lotniska i wygląda dokładnie tak samo jak wszystkie inne, które wcześniej widziałem.

– Zazdrościsz mi – odparł wyniośle Peter, po czym wsunął kamerę do futerału przypiętego do paska.

Beck uśmiechnął się tylko.

Zawsze się przekomarzali. Peter był jego najlepszym przyjacielem. Poznali się w szkole. Drobny, szczupły, wyglądał, jakby mógł go przewrócić byle podmuch wiatru. To pewnie dlatego starsi chłopcy czepiali się go w pierwszych dniach nauki. Kilku wyrostków, dwa razy większych od Petera, chciało mu zabrać pieniądze. Uznali go za klasyczne popychadło. Nie przyszło im wcale do głowy, że ich ofiara się postawi. Chłopiec nie okazał strachu, nie uciekł, nie próbował odpowiadać na zaczepki. Po prostu odmówił oddania pieniędzy, nic sobie nie robiąc z tego, że otacza go cała banda.

Beck obserwował zdarzenie zafascynowany, gotów wesprzeć Petera, gdyby tylko sprawy przybrały zły obrót. Wszystko stało się jeszcze bardziej interesujące, gdy zrozumiał, co się naprawdę dzieje. Wystarczyło, że obejrzał pięć minut tego bezskutecznego terroryzowania, by zdał sobie sprawę, że Peter w istocie bawi się swoimi prześladowcami. Doprowadził w końcu do tego, że zaczęli mu się tłumaczyć, na co są im potrzebne pieniądze. Już nie próbowali go przestraszyć. On robił z nich durni, a oni byli zbyt głupi, by to zauważyć.

Grupka przyciągnęła gapiów. Wreszcie do mięśniaków z ptasimi móżdżkami dotarło, że śmieje się z nich już pół szkoły. Od tej pory nie próbowali więcej zaczepiać Petera.

Chłopiec wyglądał niepozornie, ale Beck dostrzegł w nim odwagę i determinację, która niekiedy przeradzała się w zwyczajny upór.

Samolot stanął. Gdy otwarto drzwi, do kabiny wdarło się gorące, wilgotne powietrze, tocząc walkę z klimatyzacją. Czterdziestu kilku pasażerów podniosło się z foteli, pozbierało bagaże podręczne i wyszło powitać równikowe słońce.

* * *

Cała trójka – Beck, Peter i Al, znany bardziej jako profesor sir Alan Granger – przyleciała z Londynu do Freetown, stolicy Sierra Leone. Tam przesiadła się do mniejszego samolotu, by dostać się aż w pobliże granicy z Gwineą. Al brał udział w konferencji poświęconej ludom Afryki, które przez tysiące lat żyły w zgodzie z naturą. Cywilizowany świat niemal zapomniał już, jak w tradycyjny sposób uprawia się ziemię. Celem konferencji było zastanowienie się nad możliwościami wykorzystania tych prastarych metod we współczesnym rolnictwie.

Profesor zabrał ze sobą Becka, ponieważ zabierał go wszędzie. Po tym, jak jego rodzice zaginęli przed kilku laty w tragicznym wypadku lotniczym, wuj zaopiekował się chłopcem i traktował jak własnego syna.

Jeśli chodzi o Petera, to jego rodzina niedawno się powiększyła. Beck wiedział, że przyjaciel trzyma w portfelu zdjęcie maleńkiej siostrzyczki, najwyraźniej więc darzył ją większym uczuciem, niż chciał to przyznać. „Zawiniątko” – jak ją Peter nazywał – urodziła się przedwcześnie i wciąż była bardzo słaba, dlatego rodzina Greyów nie mogła tym razem nigdzie latem wyjechać. Lekarze radzili, by niemowlę nie opuszczało domu. Beck zaproponował Peterowi podróż do Afryki – cieszył się, że będzie miał towarzystwo, gdy wuj utknie na spotkaniach z przywódcami plemion w centrum konferencyjnym.

Potem we trójkę mieli się wybrać do Maroka na prawdziwe wakacje.

* * *

Lotnisko nie było ani duże, ani nowoczes-ne. Nie miało rękawa, którym pasażerowie przechodziliby bezpośrednio do hali odpraw. Zeszli więc po schodkach i pokonali na piechotę kawałek wyasfaltowanego pasa, mrużąc oczy w silnym słońcu.

Pierwszy raz od wylotu z Londynu znaleźli się pod gołym niebem. Beck wciągnął głęboko w płuca afrykańskie powietrze. Na twarzy czuł gorący, suchy, północnowschodni wiatr. Kierunek ustalił za pomocą zegarka, zwracając wskazówkę godzinową ku słońcu; linia biegnąca dokładnie pośrodku między nią a godziną dwunastą na tarczy wskazywała południe. Znajdowali się wciąż na półkuli północnej, dlatego należało zastosować właśnie taką metodę orientacji w terenie. Beck uświadomił sobie, że wiatr wieje znad Sahary oddalonej ledwo o kilkaset kilometrów.

Pustynia zajmowała jedną czwartą Afryki. Była ogromna, niemal tak duża jak Stany Zjednoczone. Powietrze, jakim teraz oddychał Beck, napływało z rejonów należących do najsuchszych na ziemi. Na sawannie, na pograniczu Sierra Leone, było już nieco chłodniejsze, ale nadal niosło groźne przesłanie. Ostrzegało, że znaczna część kontynentu jest miejscem niezwykle niebezpiecznym, w które zapuszczają się tylko ludzie głupi lub bardzo odważni. Albo też – pomyślał Beck – ludzie bardzo mądrzy, którzy rzeczywiście wiedzą, jak tam przetrwać. Berberowie, Tuaregowie, Beduini – dla nich życie na pustyni jest czymś równie naturalnym, jak dla Becka przechodzenie przez ulicę koło domu.

Ale Saharę chłopcy mieli oglądać tylko z okien samolotu, przelatując nad nią w drodze do Maroka.

– Och! Przepraszam! – Peter wpadł na Becka. Znów wyjął kamerę i właśnie kręcił panoramę lotniska. Szedł tyłem, dlatego nie zauważył przyjaciela. – Robię tylko parę ujęć samolotu – dodał dla wyjaśnienia.

Beck uśmiechnął się kpiąco i obejrzał przez ramię.

– Samolot jak samolot. Przywiózł nas tu i tylko tego od niego oczekiwałem.

Peter nagle poczerwieniał.

– Przepraszam, nie pomyślałem...

– O czym? – Beck zmarszczył brwi w zdziwieniu.

– No bo... ty i... – Peter machnął ręką – samoloty. No wiesz...

Beck zrozumiał i znów się uśmiechnął. Peter miał na myśli jego niedawną przygodę na Alasce – zaczęła się od katastrofy lotniczej, a przerodziła w mozolną wędrówkę, podczas której musiał przeprawić się przez lodowatą rzekę, przejść nad szczeliną w lodowcu i spędzić noc w jamie wygrzebanej w śniegu, by schronić się przed szalejącą na zewnątrz, straszliwą zamiecią. Śledztwo wykazało później, że przyczyną wypadku była awaria jedynego silnika awionetki.

– Nie mam nic przeciwko samolotom – powiedział z naciskiem Beck. Nie mógł się jednak powstrzymać i dodał: – Pod warunkiem że mają więcej niż jeden silnik. Teraz, zanim wsiądę, zawsze je liczę.

Peter nie wiedział, jak zareagować na tę uwagę, ale kiedy zobaczył rozbawioną twarz Becka, też się roześmiał.

Chłopcy z wujem zabrali bagaże i zanurzyli się w tętniące życiem miasto.

Wysłużony autobus zawiózł ich do hotelu. Beck doszedł do wniosku, że pojazd musi być co najmniej w jego wieku: pocięte siedzenia pozlepiano taśmą, a gdy kierowca przedzierał się przez zatłoczone ulice, z jedną ręką niemal przyklejoną do klaksonu, autobus przechylał się mocno na boki. Jak się szybko okazało, taki styl jazdy był tu w zasadzie normą.

Jezdnią sunęły głównie zdezelowane ciężarówki, tylko czasem pojawiał się lśniący nowością dżip albo terenowa toyota. W tym kraju lepiej sytuowani nie kryli się ze swoim bogactwem. Były też taksówki, setki taksówek lawirujących między innymi pojazdami z samobójczą prędkością. Wydawało się, że tutaj każdy użytkownik drogi to potencjalny wróg.

Autobus nie był klimatyzowany. Przez szeroko otwarte okna wpadało suche powietrze. Przesycone ostrymi zapachami niewiele pomagało – w rozgrzanym wnętrzu i tak było duszno.

* * *

Beck był tym wszystkim zachwycony. Jaki sens jeździć do innego kraju, jeśli miałoby w nim być tak samo jak w domu? Żeby się napawać atmosferą afrykańskiego miasta, trzeba je traktować jak afrykańskie miasto. Dać się mu porwać.

Zerknął na Petera i zaczął się zastanawiać, jak on to odbiera. Jego przyjaciel nigdy dotąd nie był poza Europą. Uśmiechnął się do siebie. Peter oczywiście wychylał się przez okno z kamerą przyciśniętą do oka. Najwyraźniej był zafascynowany tym, co ogląda.

* * *

– Mamy wentylator!

To były pierwsze słowa Petera, gdy weszli do pokoju w hotelu. Pod sufitem wisiał wielki wentylator z trzema łopatkami. Obracał się leniwie w ciepłym powietrzu. Drzwi z boku prowadziły do łazienki. W otwartych oknach lekko wydymały się zasłony z drobnej siateczki. Chroniły nieco wnętrze przed ostrym światłem i zatrzymywały owady.

– I barek! – Peter sprawdził szafkę i mina mu zrzedła. – Zamknięty...

Podbiegł do okien i przedarł się przez zasłony na balkon.

– Super! Jest nawet basen!

– I przyjaciel porzucony z dwiema walizkami... – zamruczał pod nosem Beck, który wciąż jeszcze stał w drzwiach.

Wciągnął bagaże do środka i cisnął swoją walizką na łóżko bliżej okna. Skoro Peter nie powiedział, gdzie woli spać, on zdecyduje za niego.

Na stole postawionym między dwoma łóżkami leżało menu z potrawami, które można było zamawiać do pokoju. Beck podniósł je i szybko przeleciał wzrokiem.

– Przykro mi, ale tu jest beznadziejnie – powiedział. – Musimy poszukać innego hotelu.

Peter w jednej chwili znalazł się z powrotem w pokoju.

– Mamy się stąd wyprowadzić? – spytał zdumiony.

Beck zamachał mu przed nosem menu.

– Wiesz, że tu nie serwują owadów? – zapytał z kamienną twarzą. – Co to za wakacje bez ekstremalnego jedzenia?

Peter dopiero po chwili zorientował się, że przyjaciel robi go w konia. Uwielbiał opowieści Be-cka o tym, czym musiał się żywić na Alasce.

– Ha-ha! Ale śmieszne! Daj spokój, lepiej zobacz basen!

Beck dał się wyciągnąć na balkon i spojrzał na trawnik otoczony nieco umęczonymi na pierwszy rzut oka palmami. Pośrodku skrzył się czystą, błękitną wodą basen kąpielowy. Nie dochodził tu zgiełk miasta, tłumiony przez masywny budynek hotelu. W ogrodzie było cicho. Basen aż kusił, by się w nim zanurzyć.

– Może być – powiedział. – Kto ostatni, ten frajer!

* * *

– Beck, Peter – powiedział wuj Al, podnosząc nieco głos w gwarnej restauracji – poznajcie panią Chalobah, która nas tu zaprosiła.

Lokal usytuowany na wolnym powietrzu zajmował sąsiedni dziedziniec. O tej porze dnia powietrze było już przyjemnie chłodne. Na stolikach płonęły kadzidełka odstraszające owady, a delikatny wiatr niósł ze sobą zapachy pikantnych dań. Kelner w muszce zaprowadził ich do stołu, przy którym siedziała organizatorka konferencji. Beck wiele słyszał o pani Chalobah, ale nie miał okazji jej poznać. Kobieta wstała, by ich powitać. Ubrana była w luźną suknię w jaskrawych kolorach, na głowie miała fantazyjny turban, a na twarzy – promienny uśmiech.

– Alan! Miło cię widzieć!

Pani Chalobah pocałowała wuja w oba policzki, a potem obdarowała chłopców równie serdecznym uśmiechem. Peter i Beck przestąpili z nogi na nogę nieco spięci, bo wuj kazał im założyć marynarki i krawaty. Beck miał nadzieję, że już do końca wakacji nie będzie musiał się tak stroić.

– Jacy przystojni młodzieńcy! Siadajcie i opowiedzcie mi, jak wam minęła podróż.

Gdyby spytała Becka, rzuciłby coś w rodzaju: „Dziękuję, dobrze. Wsiedliśmy do samolotu i przylecieliśmy do Freetown”. Znał kilku dorosłych, którzy potrafili bez końca gadać o niczym, on jednak nie opanował tej sztuki, i chyba nie miał na to ochoty.

Ale pani Chalobah patrzyła na Petera. Ten zaś zaczął opisywać podróż z Heathrow, jakby to był pierwszy lot z Londynu do Sierra Leone w historii ludzkości. Mówił i mówił, a jego słuchaczka zachęcała go do tego, uśmiechając się i kiwając głową. Beck i Al wymienili spojrzenia. Wuj mrugnął porozumiewawczo. Beck zaczynał lubić panią Chalobah.

A potem usłyszał niewinne pytanie Petera:

– Czy dołączy dziś do nas pan Chalobah?

Beck zobaczył, że wuj poruszył się niespokojnie, i domyślił się, że o to nie należało pytać. Uśmiech pani Chalobah nieco przygasł.

– Pan Chalobah nie dołączy do nas – odparła zwięźle, z jakąś smutną godnością w głosie.

Zamilkła, ale nawet Peter zauważył, że tylko szukała właściwych słów. Pozwolił jej zebrać myśli.

– Jednym z wielu problemów naszego kraju są ludzie, którzy chcieliby wykorzystać jego bogactwa dla własnych celów. Mój mąż wierzył, że pieniądze pochodzące z naszych kopalń diamentów powinny służyć Sierra Leone. Jesteśmy krajem rozwijającym się i za ten rozwój trzeba jakoś płacić! Ale – westchnęła – istnieją bezwzględni nikczemnicy, którzy przywłaszczają sobie to, co do nich nie należy, i bogacą się kosztem innych.

– Chodzi pani o przemytników? – zapytał Beck.

Spojrzała na niego i skinęła głową z poważnym wyrazem twarzy.

– Tak, chodzi mi o przemytników. To przekleństwo tego kraju.

– Pan Chalobah był sędzią... – zaczął Al.

– Był sędzią – potwierdziła kobieta, wciąż z tą spokojną godnością. – Skazał jednego z najgorszych przemytników na trzydzieści lat więzienia i skonfiskował mu skradzione bogactwa. Jego wspólnicy zemścili się. Na pogrzeb mojego męża przyszły tysiące, osoby ze wszystkich warstw społecznych. Przyjaciele, nieznajomi, nawet paru byłych kryminalistów, których kiedyś zamknął za inne przestępstwa. Chcieli wyrazić swą pogardę dla morderców i szacunek dla dobrego człowieka – pani Chalobah spojrzała chłopcom głęboko w oczy – Peter, Beck... ludzie, o których mówię, to dranie. Przynoszą wstyd całej Afryce. A do tego są dobrze zorganizowani. Ich macki sięgają najdalszych krańców tego kontynentu. A nawet dalej. Ale dzięki pomocy takich osób, jak wasz wujek – ścisnęła dłoń Ala i nagle odzyskała dobry humor – który jest uroczym człowiekiem, i dzięki tej konferencji, mam nadzieję, że uda nam się na dobre wyjść z tych mrocznych czasów.

Wszyscy wznieśli toast za lepszą przyszłość – pani Chalobah i wuj Al spełnili toast winem, a chłopcy sokiem ze świeżych owoców.

Rozdział drugi

Następnego dnia zaczęli się zjeżdżać uczestnicy konferencji. Beck i Peter widzieli się z wujem Alem tylko podczas śniadania.

– Muszę iść – powiedział, dopijając kawę i wstając.

Wygrzebał z kieszeni portfel, a następnie wcisnął Beckowi do ręki kilka banknotów i trochę monet.

– Trzymaj. To na wypadek, gdybyście czegoś potrzebowali. Zobaczymy się wieczorem. Cześć!

I chłopcy zostali sami.

Beck dowiedział się, że walutą w Sierra Leone są leone. Wuj zostawił im równowartość około pięćdziesięciu funtów. Chłopcy przejrzeli ulotki przy recepcji, ale musieli przyznać, że to nieduże miasto w głębi kraju nie ma wiele do zaoferowania turystom.

– Pięćdziesiąt funciaków przydałoby się w Londynie, Paryżu albo Nowym Jorku – zadumał się Peter.

Spojrzał smętnie na plik ulotek.

– Niewiele jest tu do oglądania. Nie mogę się doczekać, kiedy polecimy do Maroka na prawdziwe wakacje...

– Możemy pozbierać monety z dna basenu – zaproponował żartem Beck.

Pływał jak ryba i z łatwością mógł zanurkować na trzy metry w głębszym końcu basenu. Jego przyjaciel potrafił się zanurzyć ledwo paręnaście centymetrów pod powierzchnię, ale poprzedniego dnia bardzo się starał poprawić ten wynik.

– Kto pierwszy! – zawołał Peter i już go nie było.

* * *

Chłopcy spędzili więc na basenie cały ranek. Beck pokazał Peterowi, jak zrobić scyzoryk, tak by głową zanurkować pionowo w dół, nogi trzymając w górze.

– A w ten sposób – pokazywał już chyba dwudziesty raz z rzędu – sam się wślizgujesz...

Kopnął nogami w powietrzu i w jednej chwili znalazł się na dnie basenu, skąd wyciągnął kilka wrzuconych tam monet. Woda szumiała mu w uszach, ale po kilku ruchach wypłynął z powrotem na powierzchnię.

– Teraz ty, spróbuj jeszcze raz...

Peterowi wystarczała kropla wody w nosie, by miał wrażenie, że się topi. Natychmiast ogarniała go panika, niczym tańczący wieloryb zaczynał młócić rękoma na oślep i wynurzał się, łapiąc gwałtownie oddech. Ale w końcu dał się przekonać, że i on jest w stanie nurkować. Po niezliczonej ilości prób jego palce wreszcie dotknęły dna i złapały monetę.

– Udało mi się! – zawołał triumfalnie, gdy po chwili wynurzył głowę. – Udało mi się!

„Uparcie próbuje” – pomyślał Beck. – „Nie poddaje się”. Był dumny ze swego przyjaciela.

Potem Peter wyszedł z basenu i wziął się za filmowanie pływackich wyczynów Becka z każdego kąta, jaki mu tylko przyszedł do głowy. Próbował nakręcić, jak Beck przepływa całą długość basenu pod wodą, ale słońce tak bardzo odbijało się od jej powierzchni, że na filmie widać było jedynie refleksy światła. Wyglądało to tak, jakby przez minutę nagrywał widok pustego basenu.

– Chyba już wystarczy – powiedział w końcu. Spojrzał na swoje przedramię. – I zdaje się, że się spaliłem.

– Nie posmarowałeś się niczym?

– Posmarowałem, ale chyba wszystko się zmyło w wodzie. Tata zawsze powtarza, że jak tylko skóra zaczyna mi różowieć, powinienem się schować przed słońcem – uśmiechnął się do Becka przepraszająco. – Wiesz co? Porobię trochę zdjęć w środku.

– Dobra. Zaraz do ciebie przyjdę.

Beck zrobił salto w powietrzu i zniknął pod wodą.

Pływał jeszcze przez jakiś czas tam i z powrotem, w końcu jednak uznał, że też powinien już wyjść. Cieszył się, że dobrze znosi kontakt ze słońcem, ale tak czy siak to była Afryka. Położył się na leżaku pod wielkim parasolem, by wyschnąć w ciepłym powietrzu. Przez grubą tkaninę słońce wydawało się ledwo jasnym światłem, w które mógł spokojnie patrzeć.

Dziwne, pomyślał. Słoneczne ciepło dało życie całej planecie. Bez niego Ziemia byłaby skuta lodem. Nawet gdy utknął w górach Alaski, słońce nadal, choć niemal niewyczuwalnie, ogrzewało go.

W Anglii tego lata było wyjątkowo mokro. Ciągle lało i wszyscy marzyli o słońcu. Nietrudno było zrozumieć, dlaczego starożytni uważali je za boga.

Ale słońce bardzo łatwo mogło się przeistoczyć z dobroczyńcy we wroga. Jako kilkuletni chłopiec Beck przebywał sporo wśród buszmenów San z pustyni Kalahari na południu Afryki i Aborygenów w głębi Australii. Zabrali go tam rodzice, którzy pracowali w Green Force – bardzo aktywnie działającej organizacji ekologicznej. To właśnie wtedy chłopiec nauczył się respektu przed słońcem. Mieszkańcy pustyni wiedzieli, że ta gwiazda potrafi bardzo szybko zabijać – nawet w ciągu kilku godzin.

Beck westchnął i przeciągnął się. Palcami musnął czasopismo pozostawione przez jakiegoś hotelowego gościa na stoliku obok. Podniósł je leniwie. Było wydrukowane na błyszczącym papierze i poświęcone przyrodzie. Kiedy je otworzył, zobaczył olbrzymiego skorpiona.

Kolorowe zdjęcie zajmowało całą rozkładówkę. Brązowawożółte stworzenie wyglądało niczym pozszywane z kawałków różnych owadów. Kleszcze – rozwarte, jak gdyby miały zaraz pochwycić czytelnika – obejmowały szerokość równą długości całego ciała. Pajęcze nogi zwrócone w niewłaściwym kierunku sprawiały wrażenie, jakby skorpion z jednakową sprawnością poruszał się do przodu i do tyłu. A kolec jadowy... Kolec był absolutnie wyjątkowy. Wyglądał jak ostry, gruby cierń na końcu ogona, z lśniącą na samym czubku drobiną jadu – niczym kropelką wody pod nieszczelnym kranem. Ogon składał się z czterech czy pięciu segmentów niemal równie grubych jak odwłok. Był wygięty do góry i do przodu, tak by skorpion mógł nim dosięgnąć zdobyczy złapanej w kleszcze i zadać jej śmiertelny cios.

Pod kleszczami wydrukowano krótki opis.

Większość gatunków skorpionów osiąga od pięciu do ośmiu centymetrów długości i choć wyglądają bardzo groźnie, ich kolec jadowy nie jest bardziej niebezpieczny niż żądło pszczoły. Wyjątkiem jest żółtawy Androctonus australis. Ma przeciętnie dziesięć centymetrów długości i jest prawdopodobnie najbardziej jadowitym skorpionem na świecie. Jego jad, równie silny jak u kobry, wywołuje paraliż, drgawki, zatrzymanie akcji serca lub niewydolność oddechową. Gatunek ten zamieszkuje pustynie Afryki Północnej.

Beck przyjrzał się bliżej stworzeniu na zdjęciu.

– Będę pamiętał, żeby cię unikać – mruknął pod nosem.

– Beck! Beck!

Rozmyślania przerwał mu głos przyjaciela. Podniósł wzrok. Peter przykucnął obok niego i niespokojnie rozglądał się na wszystkie strony. Był elegancko ubrany w koszulę z długim rękawem, spodnie i kapelusz o szerokim rondzie, tak by nie wystawiać na słońce ani kawałka skóry.

– Hej! Co się dzieje?

– Ciii! – Peter ponownie się rozejrzał dookoła, a potem nachylił w jego stronę, jakby nie chciał, żeby ktoś obcy usłyszał, co mówi. Cokolwiek go zaniepokoiło, najwyraźniej uważał to za ważne. – Zbieraj się i...

– Wiesz co? Jeśli próbujesz nie zwracać na siebie uwagi, to efekt jest dokładnie odwrotny – zauważył rozbawiony Beck. – Lepiej się połóż na leżaku obok. Tak będzie dyskretniej.

– To nie są żarty! – Peter syknął przez zęby. – Wytrzyj się i przyjdź do naszego pokoju. Muszę ci coś pokazać.

* * *

Siedzieli razem na łóżku Petera i wpatrywali się w wyświetlacz jego kamery. Chłopiec trzymał palec na przycisku przewijania i szybko przelatywał to, co nagrał na basenie. Beck wzbił się w powietrze i wpadł do wody jak torpeda.

– Patrz! – zawołał Peter.

Puścił przycisk i włączyło się odtwarzanie w normalnym trybie. Ten fragment filmu Peter nagrał już po opuszczeniu ogrodu i Beck jeszcze go nie widział. W hotelowym holu kręcili się jacyś ludzie. Kilku popatrzyło prosto do kamery i uśmiechnęło się do nagrywającego ich chłopca. Potem na chwilę znów pojawił się basen – widziany z pokoju. Następnie Peter przeszedł na drugą stronę budynku i z okna na piętrze zaczął rejestrować ruch uliczny.

Nagle obraz się zmienił. Zastąpiło go zbliżenie niewielkiego motyla. Miał niebieskawe, półprzezroczyste skrzydła i siedział gdzieś na gałązce. Gdzie dokładnie, nie sposób było określić. W pierwszej chwili Beck pomyślał, że to zdjęcie, a nie film, ale zaraz zauważył, że owad delikatnie się poruszył. Peter wykazał się prawdziwym kunsztem – udało mu się nagrać motyla z bliska, nie płosząc go.

– Nieźle – pochwalił go Beck. – Może zatrudnią cię w BBC przy kręceniu filmów przyrodniczych.

– Nie o to chodzi – żachnął się Peter i maksymalnie podkręcił dźwięk. – Posłuchaj!

Beck nachylił się nad maleńkim głośniczkiem. W tle słychać było głos mężczyzny. Niestety, zagłuszały go wszystkie inne dźwięki również zarejestrowane przez kamerę. Trudno było wyłowić więcej niż pojedyncze słowa.

– ... towar... po drodze...

Teraz odezwał się inny mężczyzna:

– ... właśnie ładują... odprawę...

– ... papiery załatwione... nie stać mnie...

I najbardziej intrygujące z tego wszystkiego:

– ... schowali je...

– Co schowali i gdzie? – zastanawiał się Beck, puszczając ponownie fragment nagrania. Od wsłuchiwania się w te bardzo głośne dźwięki sam niemal zaczął krzyczeć.

– Nie wiem – odparł Peter.

– A w ogóle to gdzie to nagrałeś?

– Kojarzysz te donice z roślinami w holu? Tam zobaczyłem motyla. Ale zaraz obok są kolumny i wychodzi się na dziedziniec. Ci faceci stali po drugiej stronie. Chyba mnie nie widzieli. Posłuchaj jeszcze raz.

Po raz kolejny przesłuchali całe nagranie, usiłując wyłowić coś nowego. Potem spojrzeli po sobie.

– Beck... – Peter rozejrzał się nerwowo po pokoju, mimo że byli w nim sami, drzwi zamknęli na klucz i nikt nie mógł im przeszkodzić. – Oni mówili coś o załatwianiu papierów. Może chodzi o dokumenty importowe. A ta „odprawa”? Odprawa celna? I towar schowany gdzie?

Na twarzy Becka malowało się skupienie.

– Beck – szepnął Peter. Głos drżał mu z przejęcia. – Pamiętasz, co mówiła pani Chalobah? To są chyba przemytnicy!

Rozdział trzeci

Beck patrzył na Petera z poważną miną. Jego przyjaciel sprawiał wrażenie mocno podekscytowanego. Chciał być reporterem i oto wpadł na trop pierwszej ciekawej sprawy.

Równocześnie jednak Beck czuł, że narasta w nim coś, nad czym nie jest w stanie zapanować. Próbował, ale to było coraz silniejsze. Zaczęły mu drżeć kąciki ust. Choć mocno zaciskał wargi, nie potrafił już zachować powagi.

Spojrzał na Petera i zobaczył, że dzieje się z nim coś podobnego. Zaczęły mu się trząść ramiona i nagle musiał to z siebie wyrzucić – dłużej nie mógł się powstrzymać. Parsknął śmiechem, który przeszedł w nerwowy chichot, po czym padł na łóżko, wstrząsany paroksyzmami wesołości.

Obok Beck także skręcał się ze śmiechu.

– Przemytnicy! No jasne!

Nie miał pojęcia, kim byli ludzie z hotelowego holu ani o czym rozmawiali. Wiedział natomiast, że do udowodnienia czegokolwiek nie wystarczą oderwane pojedyncze słowa i bujna wyobraźnia. Równie dobrze rozmowa mogła dotyczyć czegoś zupełnie innego.

– Ale musisz przyznać, że to by było ciekawe... – ledwo wydusił z siebie Peter, wciąż się śmiejąc.

– Wujku, właśnie wytropiliśmy bandę prze-mytników diamentów...

Peter przewrócił oczami i zniżył głos, naśladując wuja Ala:

– Nawet na sekundę nie mogę was spuścić z oczu.

Beck usiadł nadal ogarnięty wesołością. Jego uśmiech przygasł na wspomnienie słów pani Chalobah. Gdyby to rzeczywiście byli przemytnicy, trzeba byłoby postępować bardzo ostrożnie: opowiedzieć o wszystkim wujowi, żeby mógł zawiadomić panią Chalobah, a potem wynosić się z Sierra Leone. Niech się tym zajmą władze. Jak lubił powtarzać Al, każdy powinien robić to, w czym jest dobry.

Ktoś zapukał do drzwi i obaj aż podskoczyli na łóżku.

– Chłopcy? – odezwał się znajomy głos, stłumiony przez drzwi. – Jesteście tam?

Beck podniósł się, żeby otworzyć wujowi.

– Cześć. Mamy przerwę przed następną sesją z delegatami, pomyślałem więc, że sprawdzę, czy u was wszystko w porządku. Co się stało? – dodał z podejrzliwością w głosie. Obaj chłopcy wciąż byli wyraźnie rozbawieni.

– Nic – zapewnił go Beck. – Wszystko w porządku. No nie, Peter?

* * *

Wieczorem zjedli we trójkę kolację, a rano śniadanie. Ale chłopcy nie zdecydowali się wspomnieć Alowi o nagranej rozmowie. Potem wuj musiał ich znów zostawić samych, by wziąć udział w ostatniej, dopołudniowej sesji konferencji.

Peter i Beck szli hotelowym holem, wracając do pokoju, kiedy jedna z wind zadzwoniła cicho i stanęła.

Peter…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

O Autorze

Dedykacja

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty